©WikiArquitectura

Arongo Evi (Arongo House), 1973 yılında John Lautner tarafından Meksika Acapulco’da  tasarlanmış. Dik bir tepede yer alan yapı aynı zamanda Residencia Mar Brisas olarak da anılıyor. Konutun tasarım süreci aslında John Lautner’in akıl hocası hocası olan Frank Lloyd Wright’tan izler taşıyor. Yapı mimarisini kurgularken modernizmin en önemli isimlerin biri olan Wright’ın prensiplerinden de esinleniyor.

©Jan-Richard Kikkert

Arongo Evi’nin amacı, Richard Neutra, Frank Lloyd Wright gibi mimariyi ve çevreyi entegre eden bir yapı yaratmak. Etrafındaki çevrenin ve peyzajın bir uzantısı haline gelmeye çalışıyor konut. Lautner evi, topografya’nın bir uzantısı olarak tasarlanmış. İçeride mimarisini dıştaki çevreyi belirli çerçeveler içine alan ögeler olarak kurguluyor. Bu bakımdan Frank Lloyd Wright’ın eserlerinin prensiplerini kendi tasarımına entegre ettiğini anlayabiliriz. Yapı, çevresinin içinde kaybolan organik bir mimari amaçlıyor. Yapı, aslında çevreden uzanıp kendi içinde tepeyen gömülü alanlarda etrafındaki doğayı taklit ediyor. 

©Jan-Richard Kikkert

Lautner, yapılarında ortak bir öge olarak cömert bir şekilde özgürlük hissini aktarmaya çalışan bir mimar. İnsanların yaşamlarını daha özgür kurgulayabilecek mütevazı konut alanları, restoranlar ve lüks yaşam alanları tasarlamış. Mimar aslında bunları yaparken yapılı çevre ve etrafındaki dünya arasında sürekli bir devamlılık ve akıcılık sağlamaya önem gösteriyor. Yapının geliştirilmesi ve strüktürelleşmesini de bu akıcılık, doğayle bütünleşme ve devamlılık etrafında gerçekleştirmeyi amaçlıyor. Arongo Evi’nde de kullanıcısını özgür bırakan, Wright’ın tanımladığı şekilde daha organik bir konut alanı görebilmek mümkün. 

©WikiArquitectura

Ev ilk olarak kullanıcıısnı bir istinat duvar ile karşılıyor. Eve geliş yolu bu duvarla tanımlanmış, bu kıvrımlı şekli de etraftaki eğim şekillendiriyor tabiki. Girişte kullanıcıyı geniş bir giriş saçağı karşlıyor.

Gitgide giriş istinat duvarı, giriş saçağını tanımlayan ve alanın topografyasını taklit eden eğri, yavaş yavaş bir çatıya dönüşmeye ve yapının bulunduğu tepede büyük bir kemer yaratmaya başlıyor.

©Jan-Richard Kikkert

Evin içine girildiğinde ilk olarak kullanıcıyı bu kıvrımlı çatının en kısa ve en alçak noktasıyla karşılaşılıyor. Buradan çatının tamamını gözlemlemek mümkün değil. Kullanıcı bu noktadan bir köprü ile evin iç mekanına yönlendiriliyor. Bu kısım, evin diğer mekanlarından daha yüksek bir noktada. Tepenin içine daha gömülü olan bu alan, aslında Lautner’in onu kurguladığı büyüklüğü fakat gömülü haliyle bir tezatlık yaratıyor devasa çatının altında. 

©Jan-Richard Kikkert

Arongo Evi’nin üstt katı, yapının ana noktasını barındırıyor. Topoğrafyanın uzantısı geniş bir kanopiyle korunan oldukça büyük bir teras evin ana mekanı ve bir yemek odası. Bu geniş çatı, ince desteklere sahip ve evin duvarlarını takip eden noktalarda bulunuyor. Bunun sebebi aslında o evi kullanan ve bu odadan geçen insanların gördüğü şehir ve deniz manarasını bir kesintiye uğratmamak. Kullanıcıları buradan geçerken kıyı şeridinin üzerindeki bir noktadan havadan yürüyor hissi yaratması amaçlanmış.

©Jan-Richard Kikkert

Evin teras kımsında bir de geniş bir havuz bulunuyor. Bu havuzun evin kıvrımlı yapısını saranve sınırını belirten boşluklarla desteklenmiş. Bu alanlar havuzla birlikte hem evin gördüğü okyanus manzarasını vurguluyor hem de bir yardan böcekleri evden uzak tutan akılcı bir çözüm.

Bu boşlukların sağladığı bir başka durum da terasın korkuluksuz kurgulanabilmesi ve evin ana mekanının, ortak noktalarını tanımlayan terasının manzarasının bölünmemesi. Bu terasın alt katında ana yatak odası ve 4 çocuk yatak odası, ayrıca evin hizmetçilerine ayrılmış hacimler bulunuyor.

©WikiArquitectura

Arongo Evi’nde John Lautner, hem lokasyona yerleşme biçimiyle yenilikler tanımlarken hem de materyal ve strüktür olarak yenilikler kurguluyor. Cesur kıvrımlarıyla yarattığı heykeli formu, betonun aslında heykeli kalitelerini açığa çıkaran bir mimari yaratıyor. Lautner bunun için projesinde birçok mühendis ile çalışmış. Sistem için öngerilmeli beton kullanmış. 

©Jan-Richard Kikkert

Arongo Evi, geleneksel evden uzaklaşan heykeli formuyla bulunduğu noktada hem çevresinde kaybolan hem de tamamıyla çevresine dönük bir kurgu tanımlıyor. John Lautner’e aslında Frank Lloyd Wright’ın katkısı olarak da düşünebileceğimiz prensipleri de evde gözlemleyebilmek evi etkileyici kılan etkenlerden. Lautner, Sheats Evi’ndeki gibi, yine oldukça özgün bir çatı strüktürüyle karşımıza çıkıyor Arongo Evi’nde.

The post Arongo Evi appeared first on Arkitektuel.

©VHF

Sheats-Goldstein Evi veya yalnızca Sheats Evi (Sheats-Goldstein Residence), adı bilinmese de aşina olunan bir yapı. The Big Lebowski-1998 gibi ünlü filmlerin, Charlie’s Angels gibi ünlü dizilerin sahnelerinin çekildiği, birçok fotoğraf, klip çekimlerinin yapıldığı bir nevi ünlü bir konut. Sheats Evi, Beverly Hills’in tepelerinde mimar John Lautner tarafından tasarlanmış. Evi bu kadar ünlü yapan da mimarının yenilikçi tasarımı ve detaycı işçiliği denebilir.

©Tom Ferguson Photography

Ev, ilk olarak 1963 yılında Paul ve Helen Sheats ve 5 çocukları için tasarlanmış. Daha sonra evi James F. Goldstein, Sheats ailesinden satın almış ve iyi durumuda olmayan evi yeniden biçimlendirmek ve genişletmek için yapının mimarı John Lautner’i görevlendirmiş. Bunun üzerine Lautner, 1989 yılında tasarımı üzerine tekrar çalışmaya başlamış. Bulunduğu alanda tüm şehri kuşbakışı gözlemleyebilen Sheats Evi, özellikle yapılan birçok değişiklikten sonra, Los Angeles’ta mimari bir simge haline gelmiş.

©WikiArquitectura

Sheats Evi, kumtaşı bir kaya parçasının içinde tasarlanmış. Lautner, tasarıma evin zeminden kendisinin oluştuğunu öngören bir konseptle başlıyor. Alanda dökülmüş beton ile dramatik bir şekilde eğimli, üçgensel bir çatı kullanıyor. Tepeden dışarıya açılan bir karaktere sahip olmuş bu şekilde ev. Bu özgün şekli evin diğer noktalarında da görebiliyoruz. Evde Frank Lloyd Wright’tan da birçok iz görmek mümkün -Lautner şaşırtmasıyla. Bunun sebebi John Lautner’in akıl hocalarından birinin Frank Lloyd Wright olması.

Planlar

Yapı, Lautner’e göre ‘içeriden dışarıya doğru’ tasarlanmış. Sheats Evi, doğayı ve manzarayı kucaklamak üzere açılan bir mağara-ev. Etrafındaki doğal çevrenin bir uzantısı olmayı amaçlayan formu ile bir organik mimari örneği. Tepenin bir parçası haline geliyor ev. İçerisinde de açık bir plan şemasına sahip.

Sheats Evi, bulunduğu alanın zorluklarını çözümlemeyi amaçlayan fikir ve strüktürden doğan bir yaklaşım Lautner’e göre. Mimar, yalnızca evin kendisi değil; iç mekanını, pencerelerini, aydınlatmasını, halılarını, mobilyalarını da evin estetiğini yansıtan çizgisiyle tasarlamış. Bu iki nokta da Lautner’in akıl hocasını hatrılatıyor.

©VHF

Ev, 5 yatak odası, 4 banyo ve terasa tamamıyla açık bir oturma odası barındırıyor. İç mekan ve teras yalnızca bir hava perdesiyle ayrılmış. Bu şekilde evin sınırları da bulanıklaştırılmış. Oturma odasının kaset döşemeli tavanı Louis Kahn’ın Yale University yapısını hatırlatan bir karaktere sahip. Evin giriş kısmı ise, ortak alanı ve özel odaları ayıran bir nokta olarak tam ortadan. Evin alt katında da Helen Sheats’in stüdyosu bulunuyor. Güney Kaliforniya iklimi sayesinde her cephenin camla kaplanabilmesi, aşağı kattan yukarıdaki odaların da gözlemlenebilmesini sağlamış.

©VHF

Sheats Evi, yoldan yaklaşırken görünmeyen bir karaktere sahip, doğanın ve tepenin içine gömülü. Kullanıcı evin ilk olarak garajın yanındaki üçgensel beton duvar ile içeriye giden yola yönlendiriliyor. Evin içerisi de kullanıcıyı yönlendirecek şekilde tasarlanmış. Evin giriş holü dahi hiçbir kütlesi kapalı bir hacim gibi hissettirmiyor. Giriş kısmı üstten yalnızca bitkilerle ve bir giriş saçağı ile örtülü. Garaj kısmından gelen kullanıcı açık giriş koridorundan ilerleyerek yapay bir göle ulaşıyor, buradan eve giriyor. Evin yatak odaları, arka tarafta. Ana alandan ve girişten yalnızca yemek odasından üçgen duvarlarla yaratılan farklı perspektiflerle ayrılmış.

©Yellowtrace

Evin ana mekanı olan oturma odası, bulunduğu tepenin en yüksek noktası ve aşağıdaki ana yatak odasına ulaştıran yol arasında bulunuyor. Grişiten bir yapay göl önde de bir havuzla sınırlanmış. Bu odanın etkileyici tavanı, bütün mekanı şehre ve önde bulunan havuza doğru hareketlendirmiş. Geniş oturma odası, önündeki Los Angeles manzarasına doğru uzanıyor.

Evin yeniden düzenlenmesi sonucu, alçı tavanlar kızılağaç ahşap malzemeyle, çelik dikmeler de çerçevesiz camlarla değiştirilmiş. Cam duvar, havuz ile odayı ayıran tek eleman. Eğimli çatının başlangıcı içeride bir şömineyle belirtilmiş. Dışta ise doğayı ve havuzun bir kısmının çerçevesi olarak düşünülmüş. Oturma odasındaki ilginç noktalardan biri tavandaki 750 adet delik. Ağaçlardan gelen ve içeriyi etkileyici bir şekilde aydınlatan açıklılar, beton duvarda camla kaplı küçük delikler.

©Tom Ferguson Photography

Sheats Evi tekrar bi düzenlemeye gidildiğinde evin mutfağı, mutfaktaki tava açıklıları, bahçesi, ışıkları ve yatak odaları tekrar gözden geçirilmiş. Bahçe için peyzaj mimari Eric Nagelmann ile çalışılmış. Nagelmann, Bali ve Tahiti’den esinlenen bir peyzaj tasarımı gerçekleşmiş -alanın kuru tropikal iklimine uyacak şekilde. En çok değişsen kızım ise ebeveyn yatak odası. Yerden aşağı cam kaplı, beton oda 3.66 metre çapta, raysız bir cam ile tamamen dışarı açılıyor.

©VHF

Ev şu anda LACMA (Los Angeles County Museum of Art) kuruluşuna bağışlanmış ve müze olarak kullanılıyor. Zamanına göre oldukça yenilikçi bir estetiğe ve kurguya sahip bir ev Sheats Evi. Kendi mimarıyle yeniden modellenmesiyle de karakteri korunmuş olan ev, Los Angeles’ın simgelerinden biri olması ve ilginç, mimari dehaları hatırlatan yaklaşımlarıyla dikkat çeken bir eseri John Lautner’in.

The post Sheats Evi appeared first on Arkitektuel.

Ville Radieuse bir diğer adıyla Radiant City, uygulanmamış olsa da Le Corbusier’nin en önemli şehircilik projelerinden bir tanesi. Le Corbusier, daha önce üzerine çalıştığı Ville Contemporaine ve Plan Voisin projelerindeki başarısızlığı üzerine, yeni bir vizyon ile Villa Radieuse’yü tasarladı. Proje ilk olarak 1924 yılında ortaya çıktı, 1933 yılında ise Le Corbusier’nin aynı isimli kitabında yer aldı.

© land8.com

Le Corbusier, mimarlık hayatı boyunca şehirleri daha yaşanabilir, işleyen ve güzel yerler haline getirmeye çalışmış ve pek çok proje ile ideal şehir dokusunu üretmeye çalışmış. Ebenezer Howard ve Frank Lloyd Wright gibi büyük isimlerin şehir planlarından da etkilenen Le Corbusier, ütopik plancılığa kendi yorumunu getiriyor. Mevcut kentleri çağın koşullarına uydurmaya çalışıyor ve doğa, kent, insan uyumuna dikkat çekerek yeni şehirler tasarlamayı hedefliyor. Bu bağlamda pek çok şehircilik projesi deneyen Le Corbusier’nin en önemli projelerinden biri Ville Radieuse. Le Corbusier’nin özellikle Ebenezer Howard’ın The Garden City (Bahçe Kent Modeli) projesinden esinlendiği söylenebilir.

© land8.com

Ville Radieuse, Türkçe’ye Işıldayan Şehir olarak çevrilebilir. İşlevsel bir ulaşım ağı, geniş yeşil alanlar ve bolca güneş ışığı alan yaşam alanları öneren proje hem yeni bir yaşam standardı hem de yeni ve daha iyi bir toplum öneriyor. Buna ek olarak, Ville Radieuse, aynı John Locke’un tabula rasa (boş levha)* önermesinde olduğu gibi bir hiçliğin içinden ortaya çıkmış. Projenin inşa edilmesi için belirlenen alanda yıkılmış vernaküler Avrupa şehirlerinin kalıntılarından başka hiçbir şey yok.

© iamyouasheisme.wordpress.com

*Tabula Rasa: “John Locke, insan zihnini, ilk doğduğu anda boş levha, başka bir söylemle “tabula rasa” olduğunu söyler. Tabula Rasa görüşü Locke’u, her şeyin doğuştan belli olduğunu savunan kaderci filozoflardan ayırır. Locke, dünyayla ilgili fikir edindiğimiz ampirik bir teori ortaya atmıştır. İnsan zihninin, tecrübelerin üzerine geliştiğini söyler. Locke’a göre, doğuştan gelen bir bilgi yoktur, insan tüm bilgiyi duygu ve deneyimleri ile kazanır.”

“Günümüzde şehirler geometrik bir düzen ile tasarlanmadıkları için ölüyor. Gerçek bir geometrik düzenin sonucu tekrardır. Tekrarın sonucu ise standarttır. İşte bu kusursuz formu oluşturur.” Katı ve totaliter bir yapıya sahip olan yeni kent projesi tamamen simetrik, düzenli ve standartlaştırılmış. Prefabrike ve birbirinin aynısı yüksek yapılar Le Corbusier’nin şehrinin temelini oluşturuyor. Kartezyen bir grid sisteme eşit aralıklarla yerleştirilmiş yüksek konut yapıları geniş bir yeşil alanın üzerine oturuyor. Bu sistem sayesinde şehir büyük bir yaşayan makineye dönüşüyor.

© land8.com

Işıldayan Şehrin en önemli özelliklerinden bir tanesi de şehrin belirli bölgelere ayrılması (zoning). Kentin içindeki farklı fonksiyonlar arasında çok keskin bir ayrım var; ticari, konut ve eğlence alanları birbirinden tamamen ayrılmış durumda. Şehrin ticaret merkezi kentin göbeğinde, en merkezi bölgesinde yer alıyor ve burada 200 metre yüksekliğe varan yekpare, heybetli gökdelenler var. Bu devasa yapılar 800 çalışanın görev yapabileceği iş merkezleri. Şehrin ana ulaşım noktası da yine bu merkez. Şehrin geri kalan kısımlarına giden ulaşım hatları bu bölgeden dağılıyor. Bu hatlardan en önemlisi, daha dış bölgelerde yer alan konut bölgelerine yayılan geniş metro ağı.

© fondationlecorbusier.fr

Konut bölgeleri, merkezin dışında yer alıyor ve Unites adı verilen prefabrike apartman binalarından oluşuyor. Dikey bir köy olarak işleyen her bir apartman 50 metre yüksekliğe sahip ve 2,700 kişiyi barındırıyor. Apartmanların giriş katında yemek ve çamaşır hizmetleri veren mekanlar bulunurken, çatı katında ise kreş ve yüzme havuzu tasarlanmış. İki Unite’in arasında yeşil bir park var.

© guerrillasemiotics.com

Le Corbusier, Villa Radieuse’de ortaya çıkardığı fikirleri, Paris, Antwerp, Moskova gibi Avrupa şehirleri ve Fas ve Cezayir gibi Kuzey Afrika ülkeleri için geliştirdiği önerilerde kullanmış. 1949 yılında Hindistan’ın Punjab şehrinde, geliştirdiği katı bölgelendirme sistemini ve geometrik plan düzenini uygulama fırsatı bulmuş. Le Corbusier’nin Ville Radieuse’de kurduğu katı düzen, gelecekte inşa edilen pek çok kentin ilham kaynağı olmuş.

Bu kentlerin başında Brezilya’nın başkenti Brasilia geliyor. Ville Radieuse’nin önerdiği tabula rasa felsefesinden yola çıkarak bomboş bir arazi üzerinde yükselen Brasilia Lucia Costa ve Oscar Niemeyer tarafından tasarlanmış. Brezilya’nın yetiştirdiği en ünlü mimarların başında gelen ikili tasarladıkları kent planında kusursuz bir geometrik düzen, birbirinin aynısı konut üniteleri ve keskin bir fonksiyonel ayrım tercih etmiş. Tamamını Brezilya hükümetinin finanse ettiği kentte Le Corbusier’nin ilkelerini kullanarak toplumsal eşitlik ve adalet olguları sağlanmaya çalışılmış.

© Nicholas Iyadurai

Ville Radieuse her ne kadar uygulanmamış bir proje olsa da, Le Corbusier yarattığı kentten filizlenen fikirleri başka projelerinde uygulamış. Marsilya’da bulunan bir toplu konut projesi olan Unite d’Habitation bunların en önemli örneklerinden.

© Wikimedia Commons

Ütopik mimari ve ütopya şehirler günümüzde bile oldukça tartışılıyor. Ütopyaların varlığı ve öznelliği gibi olgular ütopya şehirlerin inşa edilmesini imkansız kılıyor. Ville Radieuse de ütopya şehirlere yapılan eleştirilere fazlasıyla maruz kalmış bir proje. Her ne kadar sağlıklı yaşam, trafik, ses, kamusal alan ve ulaşım gibi çok önemli noktalara kafa yormuş olsa da, Le Corbusier’nin atladığı pek çok nokta var. Evlerin bir örnekliği, yaşamın standartlaştırılması gibi pek çok öneri insan hayatıyla uymadığı için eleştirilmiş.

© The Pruitt-Igoe Myth

Le Corbusier’den etkilenen şehirler de bu eleştirilere maruz kalıyor. Brasilia örneği bunlardan en belirgin olanı. Brasilia’da kurulan kent düzeni, kentte yaşayanlar için yeterince kamusal alan bulunmaması ve şehrin dışına itilen konut alanlarının birer suç ve sefalet mahaline dönüşmesi savları üzerinden sıkça eleştirilmiş ve projenin pek çok kısmı ya yeniden tasarlanmış ya da yıkılmış.

The post Ville Radieuse appeared first on Arkitektuel.

Amerikan sanatçı ve film yapımcısı Doug Aitken tarafından tasarlanan Mirage -Türkçe anlamıyla Serap, Kaliforniya’da Palm Springs yakınındaki çölde bulunan ev şeklindeki bir enstelasyon projesi. Mirage, banliyö Amerikan çiftlik evlerinden esinlenilerek ortaya çıkmış. Baştan aşağı aynayla kaplı heykel ev, çevresini yansıtıyor ve aynı zamanda strüktürünü kamufle ediyor bu özelliğiyle.

© Doug Aitken

Doug Aitken çalışması hakkında: ‘’Mirage, banliyö evlerinin tanındık ve sürekli kendini tekrar eden yapısını çizgilerine kadar damıtıyor; büyük bir boşluk olan batı çölünün peyzajında etrafını yansıtarak yok olarak.’’ Nesne ve özne, iç ve dış, psikolojik ve fiziksel; birbirine karşıt bütün bu kuvvetler yapıda sabit bir gerilimde aktratılmaya çalışıyor; sürekli değişen çöl peyzajına da uyumlu bir değişim geçirerek. Bu gibi düşünceleriyle oldukça ilgi çekici bir eser çıkmış ortaya.

© Lance Gerber

Doug Aitken bu çalışmasını geçtiğimiz aylarda çölde düzenlenen bir sanat festivali için yapmış: Desert X. Festival, bölgeye özel bir bienal sergisi. İlk olarak 2017 yılının bahar ayında düzenlenmiş. Dünyanın çeşitli yerlerinden davet edilen sanatçılar Coachella Vadisi’nin kendisine özgü durumlarını yansıtacak eserler yapmışlar. Desert X, çöl peyzajının kendisini bir sergi mekanı olarak kullanışıyla oldukça özgün bir festival. Bu yıl tam 16 çalışmanın sergilendiği festival, 2019 yılında tekrar gerçekleştirilecek. ‘’Eğer çöl insan olmadan Tanrı’nın kendisiyse, Desert X  de sınırlamalar olmadan sanat.’’ diyor Neville Wakefield Desert X festivali için.

© Doug Aitken

Mirage’ın yansıttığı mimari dil (Kaliforniye Çiftliği), Frank Lloyd Wright’ın modernist fikirlerinden etkilenip bunu Amerika’nın batısındaki geleneksel çiftlik ile birleştiren ve 1920-1930’lar arasında bir grup mimar tarafından benimsenmiş bir akımın ürünü. ‘’II. Dünya Savaşı’ndan sonra çiflik evinin moderneleştirilmiş basitliği, ticaret amaçlı inşaatçıların bu formu yaratmada kullandığı basitleştirilmiş birleştirme teknikleri ile büyüme hızının artmasıyla popülerlik kazandı. Bu toplu üretim çiftlik evleri, Amerika peyzajını öyle bir hızla doldurdu ki çok geçmeden ülkenin her yanında tanıdık bir şey haline geldi. ‘’ Doug Aitken.

© Lance Gerber

Aitken’in fikri, bu banliyö evlerini içinden sahiplerini ve kullanıcılarını çıkarıp yeniden şekillendirmekmiş en başta. İlk olarak evin, kapıları ve pencerelerinden kurtulmuş. Böylelikle ev, artık özel veya güvenli bir alan olmaktan çıkmış ve çevresiyle tamamen açık, akıcı bir ilişki kurmuş. Bu minimal enstelasyon, artık tamamen peyzajına bir yanıt olarak çalışıyor. İçeride de kullandığı ayna yüzeylerle sürekli değişen bir efekt yaratmak istemiş evde Doug. Burada tipik bie evde önemli olan ‘konfor’ kavramı yerine ‘karmaşa’yı ayaklandırmak istemiş. İçte amacına ulaşan Aitken, dışarıda da çevresini bütünüyle yansıtan tasarımı bir nevi bulunduğu çölün peyzajına gömmüş.

© Lance Gerber

25 Şubat 2017’de açılmış olan Desert X, 30 Nisan 2017’ye kadar devam etmiş. Aitken’in eseri Mirage ise 31 Ekim’e kadar kalmış. Bunun sebeplerinden biri de saantçının her yerinden veya bakış açısından deneyimlenmesi eşsiz olacak bir eser çıkarmış olmasıdır belki de.

The post Mirage appeared first on Arkitektuel.

© guggenheim.org

Frank Lloyd Wright tarafından 1943 yılında tasarımına başlanan ve 1959 yılında tamamlanan Solomon R. Guggenheim Müzesi New York şehrinin en ikonik yapılarından bir tanesi. Frank Lloyd Wright öldükten 6 ay sonra açılabilen Solomon R. Guggenheim Müzesi, bu bağlamda Frank Lloyd Wright’ın en uzun süren projelerinden bir tanesi. Wright, müzeyi tasarlarken Manhattan’ın alıştığımız dikdörtgensel, katı mimarisinden tamamen ayrı bir dil üretmiş. Müzenin organik ve kıvrımlı mimarisi, yapıyı kalabalık Manhattan sokaklarında fark edilir kılıyor.

Solomon R. Guggenheim Müzesi’nin dış cephesi gökyüzüne doğru kıvrılarak yükselen beyaz betonarme silindirlerden oluşuyor. Dönerek yükselen yapı, binanın dışında ve içinde eşsiz bir atmosfer yaratmakta. Yapının bu şekilde yükselmesi, Wright’ın tasarım aşamasında amaçladığı ‘devamlı bir zemin üzerinde tek bir geniş mekan’ fikri mimari ölçekte gerçekleştirilmiş.

Yapıya girildiğinde ilk karşılaşılan mekan müzenin 28 metre yüksekliğindeki büyük galeri boşluğu. Bu atrium cam bir kubbe ile kapatılmış. Galeri boşluğunun hemen yanında, 6 kat boyunca yükselen bir rampa bulunmakta. Bu rampa sayesinde hem katlar arasındaki bağlantı çok daha akışkan bir sürekli sağlanmış hem de müzeye gelen ziyaretçilerin yukarı katlara çıkarken duvarlara asılmış sanat eserlerini gözlemleyebilmeleri sağlanmış.

© guggenheim.org

Müze, her ne kadar oldukça anıtsal ve özgün bir mimariye sahip olsa da, yapının işlevsellik açısından eksik kaldığı noktalar var. Müzenin içindeki duvarların kıvrımlı yapısı sebebiyle, resimlerin duvara asılarak sergilenmesi aşamasında sıkıntılar yaşanabiliyor. Hatta, bu durum yüzünden müze açılmadan önce 21 ressam imza toplayarak müzenin mimarisini protesto etmiş. Solomon R. Guggenheim Müzesi’ne getirilen bir başka eleştiri de yapının gösterişli mimarisinin müzede sergilenen sanat eserlerinin önüne geçtiği yönünde.

1992 yılında, Wright’ın orijinal tasarımında bulunan bir ek bina  Gwathmey Siegel & Associates Architects mimarlık ofisi tarafından tasarlanmış. Mimarlar, Wright’ın orijinal eskizlerini ve çizimlerini inceleyerek 10 katlı kireçtaşı kuleyi inşa etmişler. Bu kule, dikdörtgensel mimarisi sayesinde sanat eserlerinin daha kolay sergilenebilmesini sağlıyor.

The post Solomon R. Guggenheim Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Fallingwater.org

Amerika’nın Pensilvanya şehrinde doğal bir şelalenin üzerindeki kayalık bölgeye Frank Lloyd Wright tarafından tasarlanan Fallingwater Evi, dünyanın en önemli konut projelerinin başında gelmektedir. Frank Lloyd Wright’ın en önemli eserlerinden biri olarak kabul edilen Fallingwater Evi, dünya çapında ilham kaynağı olmayı başarmıştır.

©wikiarquitectura.com

Frank Lloyd Wright, mimarlık kariyeri boyunca tasarladığı ve inşa edilen 500’ün üzerinde proje üretmiştir. Büyük bir kısmını müstakil evlerin ve villaların oluşturduğu bu projelerin birçok ortak noktası vardır. Frank Lloyd Wright kendi mimari prensipleri doğrultusunda tasarımlarını yapmıştır. Fallingwater evinde ise bu prensiplerin çoğunu görmek mümkündür.

©wikiarquitectura.com

Frank Lloyd Wright, dikey mimariye kıyasla yatay mimariyi tercih etmiştir. Hacimlerini üretirken dikey doğrultuda uzatmak yerine yatay doğrultuda genişletmeyi seçmiştir. Fallingwater Evi de bu özelliği göstermektedir. Yapının hacimleri, ihtiyaç doğrultusunda yatay yönde genişleyerek üremiştir. Hacimler fonksiyonlarına göre büyüyerek yapının genel komposizyonunu oluşturmaktadır. Bu nedenle, yapı asimetrik bir kimlik de kazanmıştır. Terasların ve döşeme plaklarının da pürüzsüz ve çıplak görünümde bırakılması da yapının yatay aks ile kurduğu güçlü ilişkiyi vurgulamak amacıyladır.

©wikiarquitectura.com

“Bina içerisinde üzerinde bulunduğu toprağı kucaklamalıdır.” Frank Lloyd Wright, tasarımlarında yapı ve peyzaj ilişkisini çok güçlü tutması ile ünlenmiştir. Fallingwater Evi’nin de üzerinde bulunduğu kayalık topoğrafya ve şelale ile güçlü ilişkisini görmek mümkündür. Yapının üzerine kurulduğu kayalıklar adeta binanın temelini oluşturmaktadır. Bazı kayalıklar birinci kat seviyesine kadar yükselerek binaya değmektedir.

©wikiarquitectura.com

İç mekan çözümlemelerindeki sadelik ve serbest plan kullanımı Frank Lloyd Wright’ın prensiplerinden bir diğeridir. İki katlı yapının giriş katında büyük bir antre, kuçük bir depo odası ve büyük bir oturma odası bulunmaktadır. Wright, yarattığı geniş mekanı duvarlar ile odalara bölmemiş, ürettiği mekanları açık ve serbest bırakarak kullanıcıya kullanım rahatlığı sağlamıştır. Müzik köşesi, yemek köşesi gibi alanlar belirlese de, bunları mekansal bütünlük çerçevesinde oluşturmuştur.

©Fallingwater.org

İkinci katta, iki yatak odası, iki banyo ve evin sahibi Edgar J. Kaufmann’ın ofisi bulunmaktadır. Aynı zamanda ikinci katta üç adet teras vardır ve bu teraslardan yapının içerisinde bulunduğu muhteşem doğanın seyredilmesi mümkündür.

The post Fallingwater Evi (Şelale Evi) appeared first on Arkitektuel.