© New York Post – Getty Images

New York’un en ikonik yapılarından biri olan Flatiron Binası (Flatiron Building) 1902 yılında Daniel Burnham tarafından tasarlandı. Üçgen formuyla dikkat çeken yapı Beşinci Cadde (5th Avenue) ve Broadway’in kesişim noktasında bulunuyor. Ütüye benzetildiği için Flatiron adını alan yapının orijinal ismi Fuller Binası’dır (Fuller Building).

©Wikimedia Commons

1902 yılında tamamlanan yapı New York’un çığır açıcı gökdelenlerinin başında gelir. Flatiron Binası, 19. yüzyılın sonlarına doğru hızla yaygınlaşan çelik gökdelenlerin en dikkat çekici örneklerinden bir tanesi. Binanın New York’taki varlığı, Manhattan bölgesine farklı bir önem kazandırmıştır ve şehri yeniden kurgulamıştır. Genelde dikdörtgen şeklindeki bloklar içinde yükselen dik açılı gökdelen hacimleri New York’un kimliğini oluşturur. Flatiron Binası, üçgen şekli ile şehirdeki alışılagelmiş gökdelenlerden ayrılıyor.

©Wikimedia Commons

Yapının bulunduğu arazi bir çok kişi tarafından alınıp satıldıktan sonra son olarak Fuller Şirketi’nin sahibi Harry S. Black tarafından satın alınmış. Flatiron Binası’nın inşasına özellikle çelik gökdelen inşaatında uzmanlaşmış şirketin merkezi olması amacıyla başlanmış. Harry S. Black, binanın tasarımı için daha öncesinde Chicago’da gökdelenler tasarlamış olan Daniel Burnham’ı görevlendirmiş.

Burnham, Flatiron Binası’nın formunu arazinin şeklinden referans alarak belirlemiş. Rönesans akımının estetik anlayışı ile Fransız Beaux-Arts stilini birleştiren Burnham ortaya oldukça özgün bir ofis binası çıkarmış. Burnham’ın tasarımı dgörsel olarak üç farklı katmandan oluşuyor ve yapı bu bağlamda antik sütunları andırıyor. 19. yüzyılda tasarlanan pek çok gökdelen gibi Flatiron Binası da ağır ve sert bir karaktere sahip.

©Wikimedia Commons

22 katlı Flatiron Binası Chicago Okulu’nun temsilcilerinden biri. Yapının cephesi o dönemlerde sıkça kullanılan kireç taşı ve terra cotta ile kaplanmış. Binanın üçgen formu, cadde üzerinden özgün bir görsel deneyim sağlarken aynı zamanda yapının içinde de farklı bir atmosfer yaratıyor. Binanın kuzey ucunda yalnızca 2 metre genişliğe sahip. İç mekandaki bu daralmanın içerideki çalışma ortamını olumsuz yönde etkilememesi için odalar eğimli duvarlarla ayrılmış. Buna ek olarak, binanın bu kısmı panoramik Manhattan manzarasına hakim.

©Wikimedia Commons

Flatiron Binası’nın strüktürel yapısı, New York’un etkili rüzgar yükünden etkilenmeyecek şekilde tasarlanmış. Yapı, her ne kadar özel bir ofis binası olsa da inşa edildiği 1902 yılından itibaren New York’un ve Amerika’nın en önemli sembollerinden biri haline gelmiş. Günümüzde binanın içinde turist turları düzenleniyor ve tarihi yapının otel olarak kullanılması gündemde. Flatiron Binası’nın değerinin yaklaşık 190 milyon dolar olduğu tahmin ediliyor.

The post Flatiron Binası appeared first on Arkitektuel.

New York’un tartışmasız en ikonik yapılarından biri olan Brooklyn Köprüsü, tel kablonun mucidi olan John Roebling tarafından tasarlandı. Köprünün yapımı 1870 yılında başladı ve 13 yılda tamamlandı. Bitirildiği 1883 yılında, dünyanın en geniş asma köprüsü olan Brooklyn Köprüsü’nün köprü kuleleri de o yılda Amerika’daki en yüksek yapılardı.

Brooklyn Köprüsü’nün New York için önemi çok büyüktür. Köprü, yalnızca Doğu Nehri’nin (East River) iki yakasını birbirine bağlayan bir ulaşım bağlantısı değil. Köprünün tamamlanması tüm dünyanın çelik kullanımına yaklaşımını değiştirdi ve asma köprü inşaatlarında bir devrim yarattı. New York’un günümüzdeki öneme sahip olmasında Brooklyn Köprüsü’nün oldukça büyük bir payı vardır.

Wikimedia Commons

Doğu Nehri’nin normal bir nehre göre oldukça zor koşullara sahip olması ve sürekli gel-git olaylarından etkilenmesi sebebiyle, 19 yüzyıla kadar New York ve Brooklyn iki ayrı şehir olarak düşünülürdü. Oysa New York en büyük, Brooklyn de en büyük 3. şehirdi ve iki şehir de hızla gelişiyordu. İki yaka arasındaki tek bağlantı ise işlevsiz, oldukça kalabalık ve güvenliksiz feribot seferleriydi. Bu nedenle bu iki yakanın birbirine bir köprü ile bağlanması 1800’lü yıllardan beri politikacıların rüyalarını süslüyordu.

İki yakayı bağlayan yeni bir köprü hem New York’un üzerindeki baskı ve kalabalığı alarak şehrin sorunlarını hafifletecek, hem de Brooklyn’i daha önemli ve değerli bir bölge haline getirecekti.

Wikimedia Commons

Bu süreç boyunca yıllarda ahşap köprü, zincirli asma köprüler ve yer altı tünelleri gibi pek çok fikir ortaya atıldı ancak bu fikirlerden hiçbiri Doğu Nehri’nin koşulları ile uyuşmuyordu. Nehir hem gelgitli bir yapıya sahipti, nehrin zemini bir köprü için  dönemin en gelişmiş ve derin keson temeline ihtiyaç duyuyordu ve nehir o dönemin en işlek su yollarından biriydi. Tüm bu olumsuz etmenler bir araya geldiğinde, köprü fikrinin hayata geçirilebilmesi için bir mimarlık ve mühendislik harikasına ihtiyaç vardı.

Aranan harika Roebling’in iki devasa Gotik kule arasına asılan asma köprü fikriydi. Roebling,nehrin işlek trafiğini engellememek için köprünün uzun ve yüksek olması gerektiğinin farkındaydı. Bu nedenle köprüyü tamamen yatay şekilde değil, nehrin ortasına doğru ilerledikçe yukarı doğru kıvrılacak şekilde tasarladı. Bu sayede köprünün nehir üzerindeki yükseliği 4 metre kadar artırılabildi.

Köprünün açılış günü / Wikimedia Commons

Brooklyn Köprüsü, 486.3 metrelik bir açıklığı geçiyor ve 1903 yılına kadar bu alanda dünya rekorunu elinde bulundurdu. Köprünün toplam uzunluğu ise 1825 metre. Gotik kulelerin en yüksek noktası ise su seviyesinin tam 84 metre üstünde bulunuyor.

Köprü’nün neredeyse kıyıdan kıyıya, 500 metreye yakın bir açıklığı tek seferde geçmesi hiç kolay olmamış. Köprüyü taşıyan iki kulenin, hem köprüyü ayakta tutan 40 cm. kalınlığındaki çelik kablo halatların yükünü taşıyabilecek mukavemete, hem de köprüyü nehir trafiğine etkilemeyecek yüksekliğe çıkarabilecek dayanıklılığa sahip olması gerekiyordu. Granit ve kireç taşı kullanılarak inşa edilen ve bir katedral kadar heybetli yükselen Gotik kuleler, o dönemde New York’ta inşa edilen en büyük yapılardı.

Yaya yolları / Wikimedia Commons

Brooklyn Köprüsü’nün en özgün özelliklerinden biri, köprünün yayalar tarafından da kullanılabilmesi. Central Park’ı tasarlayan Fredrick Law Olmsted gibi, John Roebling de tasarladığı kentsel anıtın böylesine kalabalık bir şehir için tahmin edilemez bir önemi olacağını düşünüyordu. İnşa edilecek yeni köprü, New York’ta yaşayan insanlara temiz hava, ferahlık ve serbestlik vermeliydi. Bu nedenle Roebling, köprüye yükseltilmiş yaya yolları ekleyerek, Brooklyn Köprüsü’nü yalnız arabalara değil, şehrin tüm insanlarına açmış oldu.

Brooklyn Köprüsü, çeliğin kullanıldığı ilk köprü olarak tarihe geçti. Roebling’den önce hiçbir mimar ve mühendis, çeliğin köprülere getirebileceği potansiyeli fark etmemişti. Bu bağlamda Roebling, inşaat dünyasında bir devrim yaratmış oldu. Roebling’den önce pek çok mimar çeliğin strüktürel dayanıklılığını sorguluyordu. Ancak, Brooklyn Köprüsü gibi devasa bir yapının ayakta durduğunu görmek, dünya çapında çelik kullanımının yaygınlaşmasına yol açtı.

The post Brooklyn Köprüsü appeared first on Arkitektuel.

© Genevieve Garruppo

New York tabanlı tasarımcı Sasha Bikoff, Kips Bay Showhouse projesi için oldukça dikkat çekici bir çalışma hazırlamış. Kips Bay Decorator Show, 1973 yılından beri dünya çapından iç mimar ve tasarımcılarla birlikte çalışarak Manhattan’daki evlerin içlerini bir sanat eserine dönüştürüyor. İlk olarak New York’taki yardıma ihtiyaç duyan çocuklar için maddi yardım elde etmek amacıyla başlanan program, zaman geçtikçe etkileyici bir sanat şovuna dönüştü.

© Genevieve Garruppo

Bu yıl bu program ile Manhattan’daki bir evde çalışan Sasha Bikoff, tasarımında 1980’li yılların Memphis akımı ile 18. yüzyılın klasik rokokosunu birleştirmiş. Bikoff, hem sanat şovunun hedef kitlesi olan ziyaretçilere hem de bu projenin temelindeki çocuklara hitap eden bir tasarım yaratmak istemiş. Bikoff, ortaya çıkacak olan mekanın çocukları etkilemesini ve onlara hayallerini ulaşmak için yaratıcılıklarını sonuna kadar kullanabileceklerini göstermesini amaçlamış.

© Genevieve Garruppo

Sonuç olarak Memphis’in canlı renk ve desenleri ile klasik Avrupai Rokoko mimarisinin bir harmanı ortaya çıkmış.  Memphis’in kültleşmiş motiflerinden zig-zaglar, Polka noktaları, geometrik şekiller ile merdivenin döngüsel ve hareketli yapısıyla uyum içinde bir dinamizm yaratılmış.

© Genevieve Garruppo

Ziyaretçiler eve girdiği andan itibaren kendilerini teknikolor bir rüyanın içinde buluyor. Duvarlarda, bazı popstarların, rapçilerin fotoğrafları ve Chris Schank, Misha Kahn gibi sanatçılar tarafından tasarlanmış aynalar var. Eski ve yeninin bütünselliğini korumak amacıyla duvarlardaki antika aydınlatma elemanlarına dokunulmamış.

The post 2018 Kips Bay Showhouse / Sasha Bikoff appeared first on Arkitektuel.

©Nic Lehoux

1939 yılında kurulmuş olan Whitney Müzesi, Madison Bulvarı’nda Marcel Breuer tarafından 1966’da tasarlanan binasında bulunuyordu. Whitney Amerikan Sanat Müzesi’nin yeni evi, Renzo Piano tarafından tasarlanmış. New York, Manhattan’da kullanılmayan bir araziye yerleşen yapı ise 2015 yılında tamamlanmış.

©Nic Lehoux

Soluk mavi-gri tonlarında çelik panellerle kaplanmış olan yapı, 8 kata sahip. Bu nedenle New York’un u yakasının karşısında bulunan Hudson tarafından gözle görülür yükseklikte bir kütle. Yapının asimetrik tasarımı güçlü bir estetik dile sahip olmasını sağlıyor Whitney Amerikan Sanat Müzesi’nin. Yapı yalnızca müze kütlesini değil şehir panoramaları sağlayan, bir nevi şehir içinde sosyal mekan olan terasları ve park bağlantıları tasarlıyor. Bu alanlar, buradan Hudson Nehri’ne bakan teraslar ve High Line’na karışan bağlantılar alanlar olarak düşünülmüş yapıda. 

©Nic Lehoux

Müzeye, yapıya oldukça dramatik bir etki katan ve büyük bir konsol olan ‘largo’ alanı ile giriş yapılıyor. Largo, aynı zamanda sokak, müzenin biraz uzağında Hudson Nehri’ne ve High Line’a manzarası olan kamusal alan ve müze arasında bir tür ‘basıncı azaltma’ mekanı. Müzedeki yoğun kalabalığı sokağa geniş bir alanla boşaltılma düşüncesiyle tasarlanmış. Largo denilen giriş konsolundan sonra ziyaretçiler ana giriş lobisine yönlendiriliyor. Bu ilk mekan, aynı zamanda yapının bir diğer kamusal alanı. Ziyaretçilere ücretsiz bir sergi mekanı sağlıyor.

©Nic Lehoux

Whitney Amerikan Sanat Müzesi, içerisinde bir de 170 kaldırılabilir sisteme sahip koltuklu bir tiyatro bulunduruyor. Bu tiyatro kütlesinin özgünlüğü, dışarıya açık olmasıyla sağlanmış. Yine burda da nehir kenarındaki yapıdan karşıyı gözlemlemek mümkün. Bu sefer manzara iki kat yüksekliğinde geniş açıklıklarla sağlanmış. Tiyatro için teknik mekanlar ve ofisler de yapının 3. katında tasarlanmış.

Yapıda toplam yaklaşık 4.650 metrekare galeri alanı bulunuyor. Bu mekanlar Whitney Amerikan Sanat Müzesi’nin beşinci, altıncı, yedinci ve sekizinde katlarına dağıtılmış. Beşinci kat, 1670 metrekare galeriyi kolonsuz, açık plan şemalı mekanında bulunduruyor. Bu da Whitney Amerikan Sanatı Müzesi’ni New York’taki  en büyük açık planlı müzesi yapıyor. Bu galeri alanı, geçici sergilere ayrılmış. Büyük hacim birçok çağdaş sanat eserine ev sahipliği yapabiliyor oldukça geniş alanı sayesinde.

©Nic Lehoux

Kalıcı koleksiyon ise Whitney Amerikan Sanat Müzesi’nin iki katında düşünülmüş. Bunlar altıncı ve yedinci katlar. Bu iki kat, yapının tüm kütlesinden bir adım geriye çekilmiş. Böylece hem oldukça büyük olan kütlede bir kırılmaya gidilebilmiş hem de açıkhava heykel bahçeleri kurgulanabilmiş. Heykel bahçeleri 1200 metrekarelik yer kaplıyor yapıda.

©Nic Lehoux

Müze ofisleri, eğitim merkezi, konuşma laboratuvarı, kütüphen ve okuma hacimleri yapının üçüncü ve yedinci katlarında, kuzey cephede kurgulanmış. Bu programlara ek olarak beşinci katta film, video ve performanslar için küçük tiyatrolar var yine bu katlarda. Son olarak, yapının üstü tavan penceresiyle doğal olarak aydınlanan bir kafe ve yine bir galeri barındırıyor.

The post Whitney Amerikan Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Mimar: WeShouldDoItAll + STUDIOS Architecture

Yer: New York, ABD

Yapım yılı: 2017

WeShouldDoItAll (WSDIA) ve STUDIOS Architecture dünyaca ünlü spor markası Nike için bir merkez ofis tasarladı. New York şehrinin sürekli kendini yenileyen dinamik yapısı ile Nike firmasının cesur ve inovatif kimliği tasarlanan yeni ofislerinde bir araya getirilmiş. Mimarların yeni merkez ofisi tasarlarken ulaşmaya çalıştıkları ana hedef Nike ve New York arasında bir sinerji oluşturmak. Ofisin içindeki malzeme seçimi, ofise yerleştirilen resimler, ilüstrasyonlar ve oluşturulan mekanlar bu bağı kurmak amacıyla tercih edilmiş.

©Floro+Warner

Toplam 6 katı bulunan Nike New York Merkez Ofisi’nin içinde büyük bir basketbol sahası, çeşitli çalışma alanları, yemek servisi yapan bir kamyonet, egzersiz alanları ve bir Volkswagen kamyonet bulunuyor. Studios Architecture ekibi ofisin mimari detaylarını tamamlarken, WeShouldDoItAll ekibi Nike markasının ofisin tasarıma entegre edilmesi üzerine çalışmış.

The post Nike New York Merkez Ofisi / WeShouldDoItAll + STUDIOS Architecture appeared first on Arkitektuel.

Manhattan’da Fifth Avenue’de yer alan Empire State Binası (Empire State Building), New York’un en görkemli yapıları arasında yer alıyor. 1931 yılında inşa edilen Empire State Binası’nın yüksekliği 381 metre. Anteniyle birlikte binanın yüksekliği 443 metreye çıkıyor. Bina inşa edildiği yıl Chrysler Binası’nı geçerek dünyanın en yüksek binası olmuştur ve 1972 yılında Dünya Ticaret Merkezi’nin tamamlanmasına kadar bu ünvanı elinde tutmuştur.

© Wikimedia Commons

Empire State Binası, yalnızca bir gökdelen değil. Yapının New York şehri ve Amerika için önemi oldukça büyük. 1931 yılında Amerika tarihinin en önemli ekonomik krizlerinden Büyük Buhran’ın (The Great Depression) ilk yıllarında inşa edilen yapı binlerce işçinin çalıştığı büyük bir ticari merkez olmuştur. Bu nedenle Empire State, Amerika ulusu için bir cesaret anıtı olarak görülür.

20. yüzyılın başlarında New York büyük bir kentsel büyüme sorunuyla karşı karşıya kalmıştı. Equitable Life Building’in 1915 yılında inşa edilmesiyle Manhattan’ın kentsel gelişiminin ne yönde olması gerektiği ve bina yükseklikleri büyük bir tartışma konusu oldu. Equitable Life Building 40 kat yüksekliğinde, kaldırımla arasında neredeyse hiç çekme mesafesi olmayan bir yapıydı. New York sokaklarının yüksek, korkutucu gökdelenlerle kaplanacağı ve sokakların güneş ışığından mahrum kalacağı düşünülüyordu. Bu endişeler sonucunda 1916 yılında 1916 Zoning Regulation isimli yasa tasarısı çıkarıldı. Bu düzenlemeye göre şehrin belirli bölümlerindeki yüksek yapılara belli çekme mesafesi kuralları getirildi. Bu yeni düzenlemeyle Art Deco stilindeki gökdelenlerin dünya genelinde yaygınlaşmasının önü açılmış oldu.

© Wikimedia Commons

New York valisi Alfred E. Smith ve partneri Jakob Raskop, şehrin önde gelen finansçıları ve iş adamları ile bir toplantı düzenledi. Smith ve Raskop, Amerika’nın içinde bulunduğu sıkıntılı durumun benzersiz bir yüksekliğe sahip bir ofis binası ile çözülebileceğine inanıyordu. Bu büyük ve ihtişamlı yapı Amerkalılara ilham ve güven verecekti. Bu toplantının sonucunda eski Waldorf-Astoria Oteli arazisini satın almak için para toplandı ve Empire State Binası’nın inşaatının ilk somut adımı atılmış oldu.

© Wikimedia Commons

Empire State Binası akılalmaz bir hızla inşa edildi. Konsept tasarımına 1929 yılının Eylül ayında başlanan yapı tam 20 ayda tamamlandı ve Mayıs 1931’de halka açıldı. Devasa yapının inşaatında 3500’ü aşkın işçi çalışmaktaydı. Şantiyedeki aktivitenin en yoğun olduğu dönemde Empire State günde bir kat yükseliyordu. Bu üretim standartlarına günümüz şartlarında bile ulaşmak neredeyse imkansız.

Yapı, Manhattan’ın granit taş zeminine oturan temelden yükselen 210 kolon ile ayakta tutuluyor. 102 katlı gökdelenin 365,000 tonluk ağırlığı 210 kolona bağlanan 50,000 çelik kiriş ile taşınıyor. Yapının cephesinde ise cam, tuğla ve kireçtaşı (limestone) kullanılmış.

© Wikimedia Commons

Empire State, ekonomik krize karşı bir çözüm olarak görüldüğü için yapının tasarımını üstlenen Shreve, Lamb & Harmon projelerinde olabildiğince çalışma alanı üretmeliydi. Yapının üzerinde bulunduğu arazi New York’ta diğer gökdelenlerin bulunduğu yapı adalarına göre neredeyse iki kat büyüklüğünde olduğu için, yapının mimarlarından William Lamb bolca ofis ve asansör alanına sahip bir temel kule tasarlayabildi. Yapının benzeri olmayan büyüklüğü ve yüksekliğine rağmen, Empire State Binası 1916 Zoning Regulation düzenlemelerine uygun olarak tasarlandı. New York’ta o ana kadar inşa edilen hiçbir yüksek yapı bunu başaramamıştı.

© Wikimedia Commons

Empire State Binası’nın dünyanın en yüksek yapısı ünvanını Chrysler Binası’nın elinden alması, bu iki yapının yıllar boyunca kıyaslanmasına neden oldu. Empire States, sayısal verilere bakıldığında Chrysler Binası’ndan üstün. Yapı, Chrysler Binası’na göre 62 metre daha uzun ve 186,000 metre kare daha fazla ofis alanına sahip. Ancak iki binanın estetik karşılaştırması için kesin bir yargıya varmak imkansız ve bu karşılaştırma günümüzde bile devam ediyor.

Her ne kadar Art Deco etkisiyle tasarlanmış olsa da, Empire States Binası oldukça yalın ve süsten uzak bire mimariye sahip (özellikle çok daha gösterişli duran Chrysler Binası ile karşılaştırıldığında). Ancak yapı tamamen süsten uzak tasarlanmamış. Kulenin girişinde bir çift beton kartal heykeli ziyaretçileri karşılıyor. Ayrıca bina yükseldikçe cephesinde bulunan alüminyum cephe elemanları göze çarpıyor.

© Wikimedia Commons

Empire State Binası günümüzde New York’un en önemli ve en çok ziyaret edilen ikonlarından biri olsa da, inşa edildiği dönemde Büyük Buhran’dan nasibini aldı. Bina tamamlandıktan sonra, yapının sahipleri yalnızca birkaç kiracı bulabildi. Bu nedenle yapıya “Empty State Building” (Boş Eyalet Binası) lakabı takıldı. Ülkedeki ekonomik buhranın bitmesiyle birlikle Empire State Binası da hak ettiği ilgiyi görmeye başladı ve yapı günde 15,000 işçiye ev sahipliği yapan bir sembole dönüştü. Her gün, binanın 86. katında bulunan seyir terası binlerce ziyaretçiyi ağırlıyor.

The post Empire State Binası appeared first on Arkitektuel.

VIA 57 West, Bjarke Ingels önderliğindeki BIG (Bjarke Ingels Group) tarafından tasarlanmış. New York’ta bulunan yapı, şehre kattığı özgün yapı diliyle oldukça dikkat çekici. VIA 57 West, Amerikan gökdeleniyle Avrupa avlusunu harmanlayan bir rezidans projesi. Manhattan’da kullanıcılarına kapsamlı bir rezidans kompleksi sunan yapı, 2016 yılında tamamlanmış.

© Iwan Baan

Grup bu yapıya ‘the Courtscraper’ diyor. Courtyard (avlu) ve skyscraper (gökdelen) kelimeleriyle türetilen bir isim. Bu bağlamda New York için yepyeni yapı tipolojisine sahip VIA, 32 katında 709 rezidansıyla geçtiğimiz yıl kullanıcılarına hizmet vermeye başlamış. Yapı, aynı zamanda yine aynı yıl ‘Amerika’daki En İyi Yüksek Bina’ (the Best Tall Building) ünvanına layık görülmüş Council on Tall Building and Urban Habibat (CTBUH) tarafından.

© Iwan Baan

Deniz kenarındaki lokasyonuyla kullanıcılarına Hudson Nehri (Huson River) ve New York deniz kenarı manzarası sunan VIA Courtscraper, arazinin kuzeydoğu kısmında yaklaşık 137 metre yükseliyor. İlginç formu ve arazinin 3 köşesinde alçak, bir köşesinde yükselen yapısıyla VIA 57 West’te, yapıda bulunan her konut biriminin manzarasının olması sağlanmış.

Bu form aynı zamanda farklı bakış noktalarından hacmin görsel olarak değişmesini sağlıyor. VIA 57 West, batıdan hiperbolik, eğik bir piramit; doğudan ince bir kule olarak algılanıyor.

© Iwan Baan

VIA 57 West büyük bir çoğunlukla farklı büyüklükteki konut birimlerinden oluşuyor. Bunun yanında yapının cadde seviyesi katında ve ikinci katında kültürel ve ticari alanlar bulunuyor. Daha aşağıdaki kotta kurgulanan alanlar avluyla sıkı bir iletişim içinde. Oldukça lüks bir yaşama alanı sunan yapıda yaşayanlar için aynı zamanda etkinlik mekanları, golf simülatör alanı, film salonları, havuz, basket sahası, spor salonu ve antreman alanları, oyun odalar bulunuyor. Bu alanların hepsi yapının daha alt kotlarında kurgulanmış ve hepsi fiziksel ve görsel olarak avluyla bir iletişim kuruyor. Böylece yapıda dıştaki ve içteki sosyal alanların birbirine bağlanmış. Üst katlardaki hacimler ise ‘balık kılçığı’ düzeninde yerleştirilmiş bu büyük hacem. Evler manzaraya, suya, yönelmesi sebebiyle bu şekilde düzenlenmiş. Bu düzenle, terasların manzarası ve ışık alımı maksimize edilmiş. Aynı zamanda yan daire ile arada bir sınır oluşturuyor.

© Iwan Baan

VIA 57 West yapısının kalbini oluşturan yeşil alan, Kopenhag’ın kentsel vahalarından esinlenerek kurgulanmış. Avlu, Central Park’a benzer bir peyzaj anlayışına sahip. Yeşil alanlar parka benzer şekilde yığınlar halinde kurgulanmış; doğuda alana gölge düşüren orman ve batıda ise güneş ışığı ile aydınlanan çimenlik alanlar.

Formuyla batı güneşinden yararlanıyor VIA 57 West. Avlu, burada yaşayanlara özel bir mekan ve bir nevi yeşil bir sığınak sağlarken, formun üç alçak köşesi avlunun dışarıdan gözlemlenmesini mümkün kılıyor. Hudson Nehri Parkı’nın yeşil alanıyla görsel bir bütünlük oluşturuyor New York kıyısında.

© Iwan Baan

VIA 57 West’in iç mekan konsepti de ‘’Scandimerican’’ (Scandinavian-American) adı verdikleri bir tarzla düşünülmüş. Bu Amerikan-Avrupa melezliğinin ayrı bir yorumlanışı: klasik modern İskandinav materyal anlayışı yerel New York materyalleriyle yorulanmış. İçte ana materyal olarak meşe döşeme kaplamaları ve dolaplar, porselen kaplamalar kullanılmış.

© Iwan Baan

Son yıllarda, doğal ve kamusal alanı birleştiren ilginç kentsel gelişimler ortaya çıktı; endüstri öncesi gelişimdeki alanlara yerleşen, şehirden kendini bağımsız kılan, Broadway ve Times Meydanı’nın yayalaşmasını öngören; bisiklet yollara, High Line ve limanların parklara dönüştüren. VIA 57 West de bu Manhattan şehir dokusunu istila eden, açık mekanlar oluşturan yeşillendirme sürecine devam ediyor. İki birbirinden bağımsız tipoloji olarak görünen avlu ve gökdeleni birleştiren Courtscraper, Manhattan’ın silüetine en yeni katkılardan.’’ Bjarke Ingels, BIG kurucusu.

Kaynak:

“VIΛ 57 West / BIG” 08 Sep 2016. ArchDaily. Accessed 22 Jan 2018. <https://www.archdaily.com/794950/via-57-west-big/> ISSN 0719-8884

The post VIA 57 West appeared first on Arkitektuel.

İkiz Kuleler olarak da bilinen Dünya Ticaret Merkezi, inşa edildiği 1976 yılından, 11 Eylül 2001’e kadar dünyanın en önemli yapılarından biri olarak ayakta durmuştur. Japon asıllı Amerikan mimar Minoru Yamasaki tarafından tasarlanan İkiz Kuleler, 1972-1974 yılları arasında dünyanın en uzun binası ünvanına sahip olmuştur. Yapı, 2001 yılında yıkıldığı zaman dünyanın en yüksek 10 binasından bir tanesiydi.

© Robert Paul Van Beets/Shutterstock

Minoru Yamasaki, Dünya Ticaret Merkezi’ni ‘dünya barışının fiziksel ifadesi; pek çok işyeri ve işadamı için iletişim, bilgi, yakınlık ve rahatlık merkezi’ olarak tanımlamış. 11 Eylül saldırılarında yıkılana kadar dünyanın en işlek yapılarından biri haline gelmiştir. Dünya Ticaret Merkezi, toplam 500,000 kişinin çalıştığı ve günde 80,000 kişinin ziyaret ettiği devasa bir iş merkeziydi.

1962 yılında New York Liman İdaresi, 280 milyon dolarlık Dünya Ticaret Merkezi projesi için 40 farklı mimar arasından Minoru Yamasaki’ye bir teklif götürdü. Bahsedilen para, o dönem ofisinde toplam 55 kişi çalışan Yamasaki için astronomik miktardaydı. Yamasaki, 80 kişilik bir mimarlık ofisi olan Emery Roth & Sons ile birlikte çalışarak İkiz Kuleler’in tasarımını tamamladı.

© Wikimedia Commons

Yamasaki’nin DTM projesi, Güney Manhattan’ın mimari dokusunu oldukça etkileyen bir öneriydi ve şehirde pek çok karşıt fikir üretmişti. Proje alanı, farklı boyutlarda 14 yapı adasından oluşuyordu. Dar sokaklar ile birbirinden ayrılmış bu bloklarda ise genellikle küçük kiralık dükkanlar bulunuyordu. Yamasaki, proje alanında korumaya değer hiçbir yapı olmadığını düşündüğü için, projesinde tüm yapı adalarındaki binaları yıkmayı ve yerine tek bir mega blok inşa etmeyi önermişti. Bu sayede Manhattan bu dar sokaklardan ve sokakların getirdiği araç trafiğinden kurtulacak, bölgedeki yaya sirkülasyonu zenginleşecek ve şehir geniş bir kamusal meydan kazanacaktı.

Yamasaki, yıktığı yapı ve yollara yeni şehirsel çözümler sunmuştu. Kaldırılacak yolların yerine proje alanını kaplayan caddeler üç kat kadar genişletilecek ve kaldırımlar daha yaya dostu hale getirilecekti. Ayrıca proje alanının altında üç tane metro hattı birleşiyordu, bu nedenle yeni proje şehirdeki ulaşıma zarar vermeyecekti.

© Wikimedia Commons

Dünya Ticaret Merkezi, yaklaşık 1,114,836 metre karelik toplam alana ihtiyaç duyuyordu, bu nedenle buraya yerleşecek yapının bir gökdelen, hatta birden fazla gökdelen olması kaçınılmazdı. Projeye eklenecek geniş kamusal meydan ise uzun gökdelenlerin yarattığı boğucu havayı hafifletecekti. Yamasaki’nin önerisinde, proje alanının çeperinde bulunan ve içerdeki kamusal meydanın trafikten etkilenmesini engelleyen daha küçük yapılar da bulunuyor. Meydanın altında ise İkiz Kuleler’i birbirine bağlayan ve Dünya Ticaret Merkezi ile metro istasyonlarının ve Wall Street’in bağlantısını sağlayan bir yer altı meydanı tasarlanmış.

Vaziyet Planı

Yapının inşaatının başlaması, bir takım sorunları da beraberinde getirdi. Yaklaşık 1500×2500 metrelik bir alanın kazılması pek kolay olmadı. Proje alanının Hudson Nehri’ne yakınlığı, kazılan alanda sürekli su birikmesine neden oluyordu. Bu suyu dışarı pompalamak ise oldukça masraflıydı ve çevredeki binaların temellerine zarar verebilirdi. Bu sorun mühendis Martin Kapp’ın Slurry Wall adını verdiği bir teknik ile çözüldü. Tüm kazı alanının çevresi betonarme duvarlar ile örüldü. Böylece topraktaki suyun kazı alanında birikmesi engellenmiş oldu ve yaklaşık 20 milyon dolar tasarruf edildi.

© Flickr – Beija

110 katlı iki gökdelenden oluşan İkiz Kuleler’de ofis alanları, 2000 arabalık bir yeraltı otoparkı, bir lobi ve bir seyir platformu bulunuyor. Kulelerin plan şeması oldukça basit; kuleler birleşim noktaları yumuşatılmış 63×63 metrelik bir kare şeklinde tasarlanmış. Yapının merkezinde ise 26.5×41 metre boyutlarında bir çekirdek bulunuyor. Bu çekirdek 47 çelik kolondan oluşmakta. Bu çekirdek, kulelerin tüm sirkülasyon alanlarını, tuvaletleri ve mekanik şaftları bulunduruyor.

Tipik Kat Planı

İkiz Kuleler’in cephelerine tüp şeklindeki virendel kirişler (dikmeli kiriş) yerleştirilmiş. Dikdörtgen prizma şeklinde yükselen kulelerin her bir cephesinde 59 tane 43 cm genişliğinde kolon bulunuyor. Bu nedenle cephelerdeki 56 cm genişliğindeki pencereler tüm kabuğun yalnızca %30‘luk bir kısmını oluşturuyor. Yamasaki, Dünya Ticaret Merkezi’nde olduğu gibi diğer işlerinde de dar ve az pencere kullanan bir mimardı. Bunun nedeni de Yamasaki’nin yükseklik korkusu olması. Yamasaki, DTM’de çalışacak 500,000 kişiden yükseklik korkusu olan çalışanlar olabileceğini düşünmüş ve pencereleri az ve dar tutarak binanın içindeki yükseklik algısını azaltmaya çalışmış.

© Wikimedia Commons

Cephede bulunan kolonlar 30 cm kadar dışarı doğru uzuyor ve her biri yanındaki pencereler için güneş kontrol elemanı görevi görüyor. Yere doğru inildikçe, cephede bulunan her üç kolon birleşiyor. Böylece lobiyi çevreleyen cephenin daha geçirgen olması sağlanmış. Yamasaki, alüminyumun renginden memnun olmadığı için cephede ilk olarak çelik kullanmak istemiş ancak gümüş alaşımlı alüminyum daha ucuz olacağı için cephe malzemesi olarak alüminyumu tercih etmiş.

© Flickr – David Farquhar

Dünya Ticaret Merkezi, 4 Nisan 1973 yılında kullanıma açıldı. Toplam maliyeti 900 milyon doları bulan devasa yapı, büyüklüğü nedeniyle pek çok eleştiriye maruz kaldı. Ancak Yamasaki, Manhattan’ın fazla nüfusu ve arsa değerleri sebebiyle dikey olarak yükselmenin bir mecburiyet olduğunu ve daha yüksek binaların daha fazla kamusal alana yer açacağını savunuyordu. Yamasaki’ye göre, tasarımda insan ölçeğini göz önünde bulundurarak şehirsel koşullardan olabildiğince faydalanmak bir mimarın en önemli sorumluluklarından biriydi.

İkiz Kuleler, 11 Eylül 2001 yılında El-Kaide tarafından gerçekleştirilen bir terör saldırısı sonucunda yıkıldı. Saldırı sonucunda Dünya Ticaret Merkezi’nin üzerinde bulunduğu alan boşaltıldı. Şuan bölgede saldırıya dair bir anıt bulunuyor.

The post Dünya Ticaret Merkezi – İkiz Kuleler appeared first on Arkitektuel.

© guggenheim.org

Frank Lloyd Wright tarafından 1943 yılında tasarımına başlanan ve 1959 yılında tamamlanan Solomon R. Guggenheim Müzesi New York şehrinin en ikonik yapılarından bir tanesi. Frank Lloyd Wright öldükten 6 ay sonra açılabilen Solomon R. Guggenheim Müzesi, bu bağlamda Frank Lloyd Wright’ın en uzun süren projelerinden bir tanesi. Wright, müzeyi tasarlarken Manhattan’ın alıştığımız dikdörtgensel, katı mimarisinden tamamen ayrı bir dil üretmiş. Müzenin organik ve kıvrımlı mimarisi, yapıyı kalabalık Manhattan sokaklarında fark edilir kılıyor.

Solomon R. Guggenheim Müzesi’nin dış cephesi gökyüzüne doğru kıvrılarak yükselen beyaz betonarme silindirlerden oluşuyor. Dönerek yükselen yapı, binanın dışında ve içinde eşsiz bir atmosfer yaratmakta. Yapının bu şekilde yükselmesi, Wright’ın tasarım aşamasında amaçladığı ‘devamlı bir zemin üzerinde tek bir geniş mekan’ fikri mimari ölçekte gerçekleştirilmiş.

Yapıya girildiğinde ilk karşılaşılan mekan müzenin 28 metre yüksekliğindeki büyük galeri boşluğu. Bu atrium cam bir kubbe ile kapatılmış. Galeri boşluğunun hemen yanında, 6 kat boyunca yükselen bir rampa bulunmakta. Bu rampa sayesinde hem katlar arasındaki bağlantı çok daha akışkan bir sürekli sağlanmış hem de müzeye gelen ziyaretçilerin yukarı katlara çıkarken duvarlara asılmış sanat eserlerini gözlemleyebilmeleri sağlanmış.

© guggenheim.org

Müze, her ne kadar oldukça anıtsal ve özgün bir mimariye sahip olsa da, yapının işlevsellik açısından eksik kaldığı noktalar var. Müzenin içindeki duvarların kıvrımlı yapısı sebebiyle, resimlerin duvara asılarak sergilenmesi aşamasında sıkıntılar yaşanabiliyor. Hatta, bu durum yüzünden müze açılmadan önce 21 ressam imza toplayarak müzenin mimarisini protesto etmiş. Solomon R. Guggenheim Müzesi’ne getirilen bir başka eleştiri de yapının gösterişli mimarisinin müzede sergilenen sanat eserlerinin önüne geçtiği yönünde.

1992 yılında, Wright’ın orijinal tasarımında bulunan bir ek bina  Gwathmey Siegel & Associates Architects mimarlık ofisi tarafından tasarlanmış. Mimarlar, Wright’ın orijinal eskizlerini ve çizimlerini inceleyerek 10 katlı kireçtaşı kuleyi inşa etmişler. Bu kule, dikdörtgensel mimarisi sayesinde sanat eserlerinin daha kolay sergilenebilmesini sağlıyor.

The post Solomon R. Guggenheim Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Ludwig Mies van der Rohe’nin modernist mimari fikirleri doğrultusunda 1958 yılında New York’ta tasarlanan Seagram Binası aynı zamanda Mies van der Rohe’nin ilk gökdelenidir. Gökdelenleri ile meşhur Manhattan silüetine van der Rohe’nin bir dokunuşu olan Seagram Binası, 38 katlı bir ofis binasıdır.

© Flickr – Ben Penthrear

Ludwig Mies van der Rohe, gökdelen mimarisi ile ilgili düşüncelerini şu sözlerle açıklamaktadır:

“Gökdelenler kendilerini, inşaat süresince kaba strüktür dokuları ile ele verir. Dev çelik örgü etkileyici gözükür. Dış duvarlar yerine koyulmaya başladığında, tamamen sanatsal tasarıma dayanan strüktürel sistem, anlamsızlık kaosunun ve entipüften formların arkasına saklanır. Bu eski formların sorunlarını çözmekle uğraşmak yerine, çok yeni sorunların niteliğinden yeni formlar geliştirmeliyiz. Dış duvarlar yerine bina iskeletini hafiflettiği için bugün daha kullanışlı olan cam kullanıldığında, yeni strüktür prensiplerini net bir şekilde görebiliriz. Cam kullanımı yeni çözümler getirir.”

©375parkavenue.com

Bu fikirler doğrultusunda, van der Rohe’nin kafasında bir modern gökdelen kurgusu vardır. Bu kurgu Seagram Binası ile hayat bulmuştur. Mies van der Rohe, Pritzker ödüllü ünlü mimar Phillip Johnson ile bir araya gelerek Seagram Binası’nı tasarlamıştır. Yapının giydirme bronz ve siyah renkli camdan oluşan cephe tasarımı, gökdelenin en üst noktasına kadar devam etmektedir. Bu cephe tasarımı, yapının üzerine oturduğu alanın geniş granit zemini ile birbirlerini tamamlamaktadır. 

Gökdelenin yapımı toplam 36 milyon dolara malolmuştur ve bu bağlamda zamanının en pahalı yapılarından biridir. Binanın inşasında kullanılan malzemelerin kalitesinin yüksek tutulması ve gökdelene katılan modern detaylar, yapıyı özel kılmaktadır. Yapının iç dekorasyonunda bronz, mermer ve traverten taşı gibi önemli ve şık malzemeler tercih edilmiştir.

Seagram Binası’nın en önemli tasarım detaylarından biri cephesi. Mies van der Rohe, istediği dış görünüşü sağlayabilmek için yapının cephesini oldukça detaylı bir şekilde tasarlamış. Gökdelenin cephesinde dikey olarak devam eden bronz elemanlar aslında taşıyıcı özelliğe sahip değil. Ancak mimar, bu bronz cephenin taşıyıcvı bir iskeletmiş gibi görünmesini istemiş. Mies van der Rohe her ne kadar süsten uzak, yalın bir mimari dile sahip olsa da yapının bu kısmında, bronz cephe elemanlarını bir süs parçası olarak kullanmış.

Lobinin üstündeki ofis alanlarının dekorasyonu Phillip Johnson tarafından yapılmış. Esnek kat planlarına sahip olan bu ofis alanları kullanım şekline göre değişiklik gösterebiliyor. Cephede kullanılan gri topaz cam kaplama sayesinde, ofis alanları zeminden çatıya kadar uzanan pencerelere sahip. Bu geniş pencereler, çalışma mekanlarının içine olabildiğince gün ışığı alınmasını sağlıyor. Gri topaz aynı zamanda ısı ve güneş korunumu da sağlamakta. 

Lobi Planı

Mies van der Rohe, Seagram Binası’nı üzerinde bulunduğu caddenin yaklaşık 30 metre gerisine taşıyarak, gökdelenin altında kamusal bir meydan oluşturmuştur. Binanın Manhattan’ın en işlek caddelerinden biri üzerinde bulunması, bu kamusal meydanın önemini daha da arttırmakta. Meydana yerleştirilen iki çeşme ise bu alana daha da çekicilik katıyor.

Seagram Binası, Kanada’lı Seagram & Sons firması için tasarlanmış bir ofis binası. Ancak yapıyı pek çok önemli firma ve kuruluş aynı anda kullanmakta. Yapı, pek çok kurumsal şirkete ev sahipliği yapıyor. Yapı günümüzde hala New York’un en önemli mimari eserlerinden biri olarak anılıyor.

The post Seagram Binası appeared first on Arkitektuel.