Münih’te bulunan Brandhorst Müzesi, Sauerbruch Hutton tarafından 2002 yılında tasarlanmış bir modern sanat müzesi. Çoğunlukla resimlerden oluşan 20. yüzyıl sonu ve modern sanat eserlerini bulunduran Brandhorst Müzesi, şehrin en önemli sanat merkezlerinden bir tanesi. Türkenstrasse (Türk Caddesi) üzerinde bulunan müze, Alte Pinakothek, Neue Pinakothek ve Pinakothek der Moderne gibi sanat müzelerine komşu. Bu bölge, 19. yüzyılın başlarında Bavyera kralları I. Maximillian ve I. Ludwig tarafından planlanmış, fakat II. Dünya Savaşı sırasında aldığı ağır zararlar sonucunda yeniden inşa edilmiş.

© Sauerbruch Hutton

Brandhorst Müzesi, üç kütlenin bir araya gelmesi ile oluşuyor. Bu üç kütle, farklı renk ve tonlar ile birbirlerinden ayrılmış durumda. Binanın güney kısmında yer alan kütle, yapının geri kalanına kıyasla daha uzun. Bu kütle, müzeler bölgesinin en güneydoğu ucunda yer alıyor. Müzenin yüksekliğinin güneydoğu kısmında yükselmesiyle, yapı caddenin karşısındaki Sep Ruf’un savaş sonrası tasarladığı apartman blokları ile aynı yüksekliğe çıkarılmış. Yeni tasarımın cephesi, eski müze binasına göre 8 metre içeri çekilmiş ve bu alan bir dizi ağaç ile yeşillendirilmiş.

© Sauerbruch Hutton

Müze girişinin Türkenstrasse ve Theresienstrasse’nin kesişim noktasına yerleştirilmesi ile Pinakothek der Moderne’nin güney girişi ile bir simetri yakalanmış. Böylece müzeler bölgesi ve çevre mahalle arasında bir bağ kurulmuş.

Brandhorst Müzesi’nin tartışmasız en dikkat çekici özelliği cephe tasarımı. Yapının tüm cephesi 23 farklı renkteki seramik çubuğun sekizli gruplar halinde bir araya gelmesi ile oluşuyor. Bu renkli seramik kabuğun arkasında ise katlanmış alüminyum ikinci bir katman var. Böylece, binaya uzaktan bakıldığında seramik çubuklar tek bir düzlem oluşturuyor gibi gözüküyor. Yakından düz olarak bakıldığında da çubukların arkasındaki alüminyum katman görülebiliyor. Bu dikkat çekici cephe tasarımı ile Sauerbruch Hutton malzemenin ve yapının farklı varyasyonlarını deneyimlemiş.

© Sauerbruch Hutton

Cephedeki seramik çubuklar Sauerbruch Hutton tarafından çizilmiş ve NBK Ceramic tarafından üretilmiş. Bu cephe örtüsü, müzenin alüminyum kabuğunu saran renkli ve dinamik bir örtü görevi görüyor. Müzeye vuran güneş ışığının gün boyunca değişmesi sonucunda çubukların cephe üzerine düşürdüğü gölge sürekli değişiyor ve müzenin cephesi dinamizm kazanıyor.

© Sauerbruch Hutton

Brandhorst Müzesi’nin içi, birbirine geniş bir merdiven ile bağlanmış üç kattan oluşuyor. En alt katta gün ışığıyla aydınlatılan bir avlu ve çevresine yerleşmiş galeri alanları var. Görsel medya ve grafik tasarım eserleri bu katta sergileniyor. Zemin katta 7 sergi alanı bulunuyor. Bu kattaki sergi alanları bir takım yansıtıcı yüzeylerin içeriye güneş ışığını taşıması ile aydınlanıyor. En geniş alana sahip olan üçüncü kattaki galeri alanları ise çatıda bulunan sürekli açıklıklar ile aydınlanıyor. Böylece, müze içindeki farklı sergi alanları farklı prensipler ile aydınlatılıyor ve bu mekanların karakterleri aydınlatılma prensipleri ile birbirinden ayrılmış.

The post Brandhorst Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Orijinal olarak 1891 yılında ressam Franz von Lenbach’ın evi ve stüdyosu olarak inşa edilen Lenbachhaus, günümüzde Lenbachhaus Müzesi adı altında, modern sanat müzesi olarak kullanılıyor. Münih’teki en geniş modern sanat koleksiyonlarından birini bulunduran Lenbachhaus Müzesi, Foster + Partners tarafından 2013 yılında yenilenmiş. Paul Klee, Wassily Kandinsky, Olafur Eliasson, Jean Helion ve pek çok ünlü sanatçının eserlerini bulunduran müze, Luisenstraße’nin üzerinde.

© Nigel Young / Foster + Partners

1891 yılında inşa edilen yapı, yıllar boyunca çeşitli ek yapılar ile genişletilmiş. Ancak eski bina, yılda 280,000’in üzerindeki ziyaretçiye ev sahipliği yapabilmek için yeterli alana ve olanaklara sahip değilmiş. Bu nedenle Foster + Partners, alandaki sirkülasyonu yeniden tasarlayarak, müzenin erişilebilirliğini arttırmış. Ayrıca, yeni tasarımıyla müze; farklı dönemlere ait çeşitli hacimlerden oluşan bir kompleks haline getirilmiş.

© Nigel Young / Foster + Partners

Müzenin restorasyonu, eski sergi alanlarını birleştiren yeni bir kanadın inşaatını da kapsıyor. Bu yeni yapı, ‘Blue Rider’ koleksiyonunu için özel olarak tasarlanmış. Foster + Partners, yeni kanadın tasarımında sürdürülebilirliği ön plana çıkarmış ve müzenin genelinin çevresel performansı arttırılmış. Tasarlanan yeni parça ile birlikte yeni bir giriş, yeni sosyal mekanlar, restoran, teras, eğitim alanları ve eski yapı ile yeninin bir araya geldiği yüksek bir iç avlu müzeye kazandırılmış.

Aksonometrik Kesit / ©Foster + Partners

Foster + Partners’ın restorasyon projesinde, 1972’de eklenen parça kaldırılmış ve 1891’de tasarlanan yapının orijinal duvarlarının gözükmesi sağlanmış. Müze binasına yıllar boyunva yapılan eklemeler ise, Richard-Wagner sokağına bakan cephede bir araya getirilerek yeni bir galeri pavyonuna dönüştürülmüş. Bu alan, iki farklı seviyedeki sergi alanlarına sahip.

Lenbachhaus Müzesi’nin en dikkat çeken yapısal elemanlarından biri ise altın renkli cephesi. Müzeye eklenen yeni bina bir ‘mücevher kutu’ olarak düşünülmüş. Binanın cephesi alüminyum-bakır alaşımı metal silindirik tüpler ile kaplanmış. Cephenin altın rengi ise 1891’de inşa edilen villanın koyu toprak tonuna ve dokulu cephelerine referans veriyor.

© Nigel Young / Foster + Partners

Yeni bina ile birlikte müzenin doğu cephesine yeni bir giriş ve bir restoran kazandırılmış. Bu cephenin önündeki topoğrafya ile oynanarak, müzeye doğru yükselen hafif eğimli br peyzaj yaratılmış ve müzeye giriş buradan sağlanıyor. Bu hamle sayesinde eskiden yaya geçiş yolu olarak kullanılan müzenin bahçesi ziyaretçiler için sakin ve daha kullanışlı bir mekana dönüştürülmüş. Yeni restoran müzenin çalışma saatleri süresince hizmet veriyor ve müzenin içinde ve dışındaki bahçede masalar bulunuyor. Restoranın müzenin dışına taşması sayesinde müzeye daha çok insan davet edilmiş oluyor.

© Nigel Young / Foster + Partners

Restore edilen Lenbachhaus Müzesi’nin yeni sosyal kalbi ise tepeden ışıklandırılan yeni atriumu. Bilet gişelerini ve danışma masasını bulunduran atriumdan zemin kotundaki geçici sergi alanına ve galeri boşluğuna doğru konsol çıkan genş merdiven aracılığıyla üst katlara ulaşılabiliyor. Oldukça büyük sanat eserlerini ve enstelasyonları sergileyebilecek büyüklükte tasarlanan atrium aynı zamanda eski yapı ile Foster + Partners’ın eklediği yeni yapıyı bağlıyor. An itibariyle Lenbachhaus Müzesinin atriumunda Olafur Eliasson’un Wirbelwerk isimli enstelasyonu sergilenmekte.

© Nigel Young / Foster + Partners

Foster + Partners’ın, projelerindeki en önemli amaçlarından biri müzeyi çevre dostu bir kompleks haline getirmek. Kullanılan su bazlı ısıtma ve soğutma sistemleri sayesinde, hava bazlı klima sistemlerine kıyasla çok daha az enerji harcanarak müzenin iklimlendirmesi sağlanmış. Müzenin ışıklandırma sistemleri daha az enerji harcayan bir sistem ile değiştirilmiş. Ayrıca, bina yağmur suyunu topluyor ve geri dönüştürerek kendi içinde yeniden kullanıyor.

The post Lenbachhaus Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Bavyera halkı 2001 yılında yapılan referandum sonucunda şehrin iki futbol takımı Bayern Münih ve TSV 1860 Münih için mevcut olimpiyat stadyumunun yenilenmesindense yeni bir stadyum inşa edilmesine karar verdi. 2002’de yapılan yarışmayı kazanan proje şu an Avrupa’nın en ünlü futbol stadyumlarından biri olan Herzog & de Meuron tasarımı Allianz Arena oldu. İnşaası 30 ay süren yapı her iki takıma ev sahipliği yapmasının yanı sıra ikonik cephesiyle Münih şehrinin simgelerinden biri.

©wikiarquitectura.com

Lokasyon olarak şehrin kuzeyindeki Fröttmaning bölgesi seçilmiş ve alt yapı çalışmaları belediye tarafından üstlenilmiş olan projenin mimari konsepti ise üç ana fikre dayanmakta: aydınlatılan cephe sayesinde görünüşü değişebilen bir hacim, taraftarın alana törensi bir etkiyle ulaşmasını sağlayan peyzaj ve kraterimsi iç yapı. 69.900 oturma kapasiteli stadyum aynı zamanda 11.000 araçlık Avrupa’nın en büyük otoparkını da barındırmakta.

©wikiarquitectura.com

Kendi kendini temizleyebilen 0.2 mm kalınlığındaki ETFE membranlar toplamda 2874 hava yastığı oluşturarak bütün cephe ve çatıyı kaplarken baklava dilimli şekilleriyle Bavyera bayrağına referans veriyor. Cephenin değişken karakterli olması futbolla ilgilenmeyenler dahil herkes için dikkat çekici bir görünüm kazandırırken iki ayrı takıma ait olan stadyumun tasarımı için zekice bir çözüm olarak sunulmuş. Maç sahibi takıma göre -FC Bayern için kırmızı, TSV için mavi ve milli takım için beyaz- aydınlatılan cephede her ne kadar değişen renkleri kullanmak mümkün olsa da stadyumu çevreleyen yollardaki sürücülerin dikkatinin dağılmaması amacıyla Bavyera polisi bunu yasaklamış.

©wikiarquitectura.com

Gün ışığında uzaktan bakıldığında beyaz algılanan membranlar aslında aydınlatıldıklarında ışığı homojen dağıtabilmek için beyaz noktalarla kaplı yarı geçirgen yüzeyler. Dünyanın en geniş membran çatısını oluşturan yastıklar ise sahaya giren gün ışığını kırmamak için şeffaf kullanılmış olsa da açılıp kapanabilen gölgelendirme elemanları deforme oldukları için artık hep kapalı tutuluyorlar ve çimenler UV ampulleriyle aydınlatılıyor.

Stadyumla aynı zamanda Fröttmaning’de inşa edilen metro istasyonunun örtüsünde de membran sistemler kullanılarak iki yapı arasında konsept bütünlüğü sağlanmış. İstasyondan stadyuma yürüyüş alanındaki dolambaçlı yollar kompleksin otoparkıyla birleşiyor ve taraftarın toplanıp bir güruh halinde stadyuma giriş yapması sağlanıyor.

© Allianz-Arena

Mimarlar, kratere benzeyen iç mekanı izleyicilerin olayın gerçekleştiği yerin hemen yanında oturması sebebiyle Shakespeare Globe Tiyatrosu’na benzetmiş. Üst sıralara çıkıldıkça artan eğim oyun atmosferine özel bir yoğunluk katarken ilk katmanın yükseltilmesi de bütün seyirciler için daha iyi bir görüş açısı sağlıyor. Köşelerde bulunan oturma alanları kimi maçlar için kaldırılıp ayakta seyircilere mekan oluşturuyor.

Kesit / ©wikiarquitectura.com

İçerisinde FC Bayern’in müzesi de bulunan Allianz Arena kuzey tribününde TSV 1860 Münih’e, güney tribünde Bayern Münih’e ait 1000’er kişilik restoranlar dahil üç restoran, ofis ve konferans salonları, taraftar mağazaları ve 28 büfe barındırıyor.

The post Allianz Arena appeared first on Arkitektuel.

©wikimedia commons

Hafif germe ve membran sistemlerin mimarlıkta kullanımının öncüsü olan Frei Otto’nun, 1972 Münih Olimpiyat Stadyumu’nu tasarlamak için Gunther Behnish ile işbirliği yaptığı proje, 1936’da Berlin’de yapılmış olan ilk Olimpiyatlardan sonra dünyaya yeni bir Almanya tanıtma açısından oldukça büyük bir öneme sahipti. Bu sorumlulukla yapıyı tasarlayan iki mimarın amacı, o zaman Olimpiyatların mottosu olan ‘’Mutlu Oyunlar’’a uyum sağlamaktı. Böylelikle Berlin’deki stadyumun bıraktığı ağır, ezici gölge Almaya’nın üstünden kalkmış olacaktı Münih Olimpiyat Stadyumu ile.

©wikimedia commons

Otto ve Behnisch konsept olarak, arazi boyunca akan, serilen ve Alplerin ritmik görünüşünü taklit eden bir strüktür hayal ettiler; bir bulut gibi asılı kalan, havuzlar,  spor salonu ve ana stadyum üstünde dallanarak yüzen bir strüktür. Elde edilen sonuç bir hayli tatmin edici olmuştu. Bu aynı zamanda Berlin’deki stadyuma verilen ilginç bir mimari cevap oldu.

©wikimedia commons

Olimpiyat Stadyumu’nu oluşturan sürekli germe yüzey, tüm yapıları birleştirirken farklı büyüklükteki hacimleri hiyerarşik düzene koyan bir karaktere de bürünüyor. Yüzeyi oluşturan örtü membran, kendilerini taşıyan bir dizi direkten daha yüksekte kendilerini bu direklerden tamamen ayırıyor kurulan sistemle; böylece dramatik bir serpilme hissi yaratıyor ve arazinin değişen formuna, ölçeğine ve farklı kesitlerindeki karakteristiğine daha uygun hale gelme imkanı kazanıyor. Bahsettiğimiz örtü, yanlamasına, daha kalın çelik halatlara bağlanan ince halatlarla sabitleniyor. Geniş açıklıklar boyunca ilerleyen kalın çelik halatlar da beton ayaklara oturtulmuş direklerle açıklığın iki yanından dengeleniyor.

©wikimedia commons

Hem Olimpiyat Oyunları hem de farklı etkinliklerde kullanılabilmeye elverişli bu yükseltilmiş örtü sistem, esnek mekanlar yaratan bir tasarıma sahip. Şu anda da hala kültürel, sosyal veya dini bir çok etkinliğe ev sahipliği yapıyor. Kullanıcıların oturmasına, stand vb. ögeler yerleştirilmesine olanak sağlayan bu mekanlar, bahsettiğimiz gibi komplekste yer alan binaları da örtme görevini üstleniyor.

Bu kadar geniş bir alanda minimum taşıyıcı ögeyle tasarlanmış olan Münih Olimpiyat Stadyumu, dalgalanan bir ağ görünümüyle II. Dünya Savaşı bombalamaları sonucu oluşmuş oyukların üstüne yapılmış. Dinamik yayılan, çeşitli germe bağlantı detaylarıyla oluşturulmuş yapısıyla hem zamanın mimari diline oldukça yenilikçi bir yaklaşım oluşturuyor hem de alanı oldukça etkili bir şekilde kullanıyor.

©wikimedia commons

Peyzajdan yükselen, ilerledikçe ölçeğinde dramatik değişiklikler geçiren sistem, bu sayede yüzen yapay bir peyzaj hissini oldukça güçlü bir şekilde veriyor. Sistem, yapay peyzajdan stadyuma doğru ilerlerken karakter değiştiriyor ve stadyumun üstünde yavaş yavaş soluklaşıyor. En son da büyük hacimlere yükselmeleri için geniş açıklıklar bırakarak tekrar toprağa geri dönüyor.

Münih Olimpiyat Stadyumu ve çevresinin peyzaja olan bağlantısı dışında, germe membranı kaplayan akrilik camlar, sistemin bağlamıyla ve maruz kaldığı ışıkla bir bağ kuruyor. Akrilik cam paneller, güneş ışığı altında parlıyor, bu ışığı, gökyüzünü ve çevreleyen peyzajın rengini yansıtıyor. Alan aydınlatıldığında ise paneller alanın üstünde toparlanmış bir bulut topluluğu oluşturuyor, soluklaşıyor, yansıtma özelliği göstermiyor.

©wikimedia commons

Her bir birleşimin ayrı ayrı özenle hesaplandığı tasarım süreci, yapının dünyanın en yenilikçi ve kompleks strüktürel sistemini olarak ortaya çıkmasını ve bu zamana kadar pürüzsüz bir şekilde çalışmasını sağlamış. Sonuçta yapımından 45 yıl sonra bile hala, bu ‘’gergin çadır’’ strüktür 1972 Olimpiyatları zamanı olduğu gibi çizgileri, formu, taşıyıcısı ve hayranlık uyandıran mimari karakteriyle karşımızda.

The post Münih Olimpiyat Stadyumu appeared first on Arkitektuel.

©olafureliasson.net

Danimarkalı sanatçı Olafur Eliasson tarafından tasarlanan ‘Umschreibung’ fonksiyonel bir merdivenden ziyade sanatsal bir manifesto. Birbirine bağlanan iki merdivenden oluşan tasarım, kendi içerisinde sonsuz bir döngü oluşturuyor. Girişi veya çıkışı olmayan bu merdiven ile Eliasson varış noktası olmayan bir yolcuğu sorguluyor. Duvarları olmayan bu tasarım, mekanı duvarlar aracılığıyla değil, hareket aracılığıyla tanımlamayı amaçlıyor

©olafureliasson.net

Almanca’da ‘yeniden yazmak ‘anlamına gelen Umschreibung, Münih’te KPMG Deutsche Treuhand-Gesellschaft isimli kurumsal bir şirket ofis binasının avlusunda 2004 yılından beri sergileniyor.

©olafureliasson.net

Merdiven basamaklarının yüksekliği, tasarımın farklı bölgelerine göre değişiyor. Eliasson’un ‘kutup noktaları’ olarak adlandırdığı merdivenin en üst ve alt bölümlerinde basamaklar arasındaki yükseklik azalırken, yukarı doğru çıktıkça, basamak yükseklikleri artıyor.

©olafureliasson.net

Merdiven, ayakta durabilmesi için önce bir kürenin yüzeyinde planlandıktan sonra, o yüzeyden çıkartılarak inşa edilmiş.

©olafureliasson.net

The post Umschreibung appeared first on Arkitektuel.