©Fernando Guerra | FG+SG

Brezilya’nın São Paulo dışındaki tepelerinde, Brezilyalı mimarlık firması Studio MK27 tarafından tasarlanan bu 10.763 metrekarelik çağdaş ev, büyük bir çim çatı ile peyzaja karışıyor. Düzlemsel Ev (Planar House), stüdyonun birçok projesinde de sıkça araştırılan ve denenen “yataylıkta radikal bir alıştırma” olarak tasarlanmış. Düzlemsel Ev, varlığı hacimsel olmaktan daha çok uzun bir ayak izine sahip, açık peyzajda geniş bir çizgi. Doğaya entegre edilmiş, iki beton plaka arasına sıkıştırılmış modern ev, beş kişilik bir aile ve misafirleri için bir hafta sonu evi olarak tasarlanmuş.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev, bulunduğu alanın en yüksek noktasına gizlice yerleştirilmiş ve yapının mevcut topografyaya uyum sağlamasına özen gösterilmiş. Tepede bulunan arsaya yapılan bu tip bir yapı, binanın beşinci cephesi olan çatı katının tasarımına özen ve ekstra dikkat gösterilmesini gerektirmiş. Bu, güneş panelleri ve tavan pencereleri gibi, oraya yerleştirilecek ekipman seçiminde ve kompozisyonunda Studio MK27 ekibinin özenli bir süreç geçirmesini gerektiriyor. Evin sahip olduğu yeşil çatının, çevredeki çim alanı taklit etmesi hedeflenmiş ve evdeki termal konforun da bu şekilde artması sağlanmış. Yeşil çatı, eve ek bir  merdivenle erişilebilir olarak tasarlanmış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev’de yapısal olarak, kirişler tarafından desteklenmeyen ancak doğrudan üç eksende modüler olarak dağıtılan sütunlar tarafından desteklenen, sağlam bir platform döşemeyi oluşturuyor. Haç şeklindeki metalik sütunların, Mies van der Rohe tarzı mimarinin zarif oranlarına saygı göstermesi önemsenmiş. Tasarım sürecinde 1920’lerin modernizminden esinlenen yapı, evin zıt uçlarındaki metal sütunlar dışında tamamen betonarme, yerinde dökme betondan yapılmış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Çatının altında, birinde hizmet alanları, spor salonu, tv ve oyun odalarının olduğu, diğerinde beş adet yatak odası bulunduğu, bu şekilde programların dağıtıldığı iki kutu oluşturulmuş. Oturma odalarına evin en uç noktalarında yer verilmiş ve tüm evi bir terasa dönüştüren, sürgülü cam kapılarla tamamen açılabilir veya kapatılabilir olacak şekilde tasarlanmış.

Kuzey-güney doğrultusunda uzayan koridorlarıyla programatik olarak doğu ve batı şeklinde ikiye ayrılan ev, tamamıyla açılabilen cepheleriyle dışarıya her noktadan açılabiliyor. Mimarlar, “Fikir, iç ve dış arasında tam bir entegrasyona sahip olmaktı” diyor. “Bu nedenle evin, iki tarafı, kapı çerçeveleri açıldığında üstü kapalı teraslara dönüştürülmüş oturma odalarına sahip.”

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev’in iç mekanında alçak ve masif ahşap mobilyalar kullanılmış. Evin mekan düzenlenmesi, mobilyalarla paneller arasında serbest dolaşım için yeterli bir alan bırakmış ve bu sayede evin içerisindeki her bir parçanın tekil olarak okunabilmesi sağlanmış. Bütün bu hacmin içinde tekil algılanabilen, iç mekan ödelerinin en dikkat çekeni ise döşemeden sarkan yarı saydam çok renkli bir sandalye. Bu sandalye, içeride dikkatin odağı haline gelerek; sarkan haliyle evin yataylığına tezat bir dokunuş yaratıyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel evin dikkat çekici noktalarından biri de evin dışarısında evi saran tuğla duvar. Doluluk ve boşluk oluşturacak şekilde düzenlenmiş bu tuğla duvar, dikey bir rüzgar kesici. Duvar binanın formal ve sert kompozisyonunu, araziya yayılan uzun, yatay ve keskin açılı hacmini çevrelemiş. Bu duvar Studo MK27 ekibine göre, paradoksal olarak, iç ve dış alanlar arasındaki farklı ilişkileri tanımlıyor. Rüzgar kesici tuğla duvar, vvin dik köşelere sahip hacmini dışarıda kıran bir öge olarak görülebilir. Tuğla duvara daha fazla denge sağlamak için duvarın iç kısmına da beton ve çelik donatılar yerleştirilmiştir.

©Fernando Guerra | FG+SG

Genelde bölünme ve izolasyon sembolü olan duvar, bu projede, zaman zaman içbükey ve bazen dışbükey olarak, giriş bahçesini kucaklamış ve şeffaflık yaratmanın yanı sıra caddeden koruma sağlamış. Estetik bir ögeye dönüşen duvarın yanında tuğla dokusu sıcak bir atmosfer yaratırken gün içinde evin iç mekanına kinetik etkilere sahip ışık filtreleri oluşturuyor.

The post Düzlemsel Ev appeared first on Arkitektuel.

©Leonardo Finotti

Metro Arquitetos tarafından tasarlanan Nestlé Çikolata Müzesi (Nestlé’s Chocolate Museum) 2011 yılında markanın Sao Paulo’daki fabrikasına gelen ziyaretçilerin süreci izleyebilecekleri bir müze olarak tasarlanmış. Metro Arquitetos ekibin amacı Sao Paulo ve Rio de Janeiro’yu birbirine bağlayan otoyolun üzerinde yüzen yeni bir kent simgesi yaratmak.

©Leonardo Finotti

Eski fabrikanın ziyaretçi merkezini oluşturan yeni strüktürler Brezilya’nın en büyük iki şehrini bağlayan yolun üzerinde yola alternatif yeni bir görünürlük tanımlıyor. Bu görünür rota, cam ve çelik kuleler ve onları bağlayan köprü strüktürle kurgulanmış. Uzun tarihe sahip markaya hizmet eden yeni müze, üretim ve sergileme gibi birbiriyle tezat iki fonksiyonu tek ve dikkat çekici bir hacimde birleştiriyor. Yapının strüktürel geometrisi ve materyalleri duyusal açıdan etrafındakileri dürtmeye ve ziyaretçilerine algısal bir deneyim sağlamaya çalışıyor. Bunları yaparken aynı zamanda markanın tarihini ve üretim sürecini de rotasına dahil ediyor.

©Leonardo Finotti

Sao Paulo’daki Nestlé Çikolata Müzesi, Nestlé’nin fabrikasına bir müdahele olarak görülebilir. 60’lı yıllarda yapılan fabrika ilk başta aslında dışarıdan gelen izleyicilere açık bir tesis olarak tasarlanmış. Fakat fabrikanın bu izleyiciye açık yapısı müze kurgulamayan bir karakterle ve yalnızca içeri tur kabul eden, yani tasarımda bu bağlamda ilgisiz bir şekilde yararılmış. Metro Arquitetos’un müdahelesi ise 3 ana noktaya odaklanıyor: dışarıdan gelenler ve içeride çalışan kullanıcıların akışları, kolay bir rotayla müze ve üretime bakan interaktif içeriği birleştirme ve son olarak varolan yapının güçlü karakteriyle yeni yapı arasında sınır yaratma. Ofis, kuleleri ve onları bağlayan yürüyüş yolunu fabrikadan tamamen bağımsız girilebilecek ve dolaşılabilecek bir yer olarak tasarlıyor.

©Leonardo Finotti

Kulelerin ve yürüyüş körpülerinin strüktürü 100 mm çapa sahip dairesel çelik elemanlarla oluşturulmuş. Dairesel elemanlardan oluşan çelik çerçeve cam ve metal panelleri taşıyor. Yapının döşemeleri ise perfore metal plakalarla oluşturulmuş. Böylece döşeme havalandırma ve drenaj sistemine katkıda bulunabiliyor. Nestlé Çikolata Müzesi’nin çatısı ise EPS çekirdeğe dahip çelik panellerden elde edilmiş. Çelik plakalar ortasındaki EPS tabaka müzenin termal ve akustik performansına katkı sağlıyor.

Müzenin şehir içinde dikkat çekmesinin sebeplerinden biri borumsu strüktürün taşıdığı camların kırmızı film tabakaya sahip olan yapısı. Bunların dışında strüktür aynı düzlemde olmayan üçgensel meshlerle oluşturuluyor. Dümdüz bir zeminde kurgulanmamış olan üçgensel elemanlarla yapının bu incelikte daha rijit olması ve üstünü kaplayan camın farklı noktalardan yansımalarla daha etkileyici görünebilmesi sağlanmış.

©Leonardo Finotti

Üçgensel modüller 2,5 metrelik uzunluklara sahip. Nestlé Çikolata Müzesi bu üçgensel modüllerin oluşturduğu köprülerin her 10 metrede bir tekrarlanmasıyla oluşturulmuş. Yapının taşıyıcısı strüktürün bu incelikle daha destekli kurgulanabilmesini sağlıyor. Yani yapıda köprü elemanlarının geçtiği açıklık 10 metre; kuleden fabrikadaki üretim alanına kadar olan açıklık ise 27,5 metre. Bu yolun üstündeki hacmin dışında ikinci bir kule ve köprü kısmı daha var. Bu kısımda ise kule ve fabrika arasında 15 metre açıklık bulunuyor. 1. kule ve köprüden sonra müze fabrikanın içinde üretimi izleyerek devam edip 2. köprü ve kuleye bağlanıyor.

©Leonardo Finotti

Müzenin içinde bulunan sergi kısımları 10 ana tema etrafında şekillendirilmiş. Sergi mekanları kakaonun elde edildiği bitkinin üretiminden, çikolata içine giren her türlü ham materyalin sürecine, çikolatanın üretimine ve paketlenmesine kadar her noktayı anlatmak üzere tasarlanmış. Nestlé Çikolata Müzesi’nin içinde görülen yuvarlak pencereler de bu konular bağlamında stratejik noktalara konumlandırılmış. Her pencere farklı renge, hikayeye sürecin farklı bir noktasına ait manzaraya sahip.

The post Nestlé Çikolata Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Pedro Kok

Sao Paulo Sanat Müzesi (MASP), Brezilya’daki modern mimarinin en önemli örneklerinden -aynı zamanda Sao Paulo kentinin yenilenme sürecinin ikonlarından. Yapı, İtalyan mimar Lina Bo Bardi tarafından tasarlandı. MASP, Bo Bardi’nin en ünlü ve önemli işlerinden bir tanesi. 1968’de tamamlanan müze karmaşık olmayan bir mimariyle şehirde oturduğu yeri kültürel olarak canlandıracak bir sanat konteynırı düşüncesiyle tasarlanmış.

©Inigo Bujedo Aguirre

Lina Bo Bardi’ye ilk sanat müzesinin tasarlama görevi verildiğinde tek girdi şehrin alçak kısmındaki yapının alandaki diğer yapıların görüşlerini engellememek. Şehrin meclisinde belirlenen bu kuralın amacı Sao Paulo’da önemli bir toplanma mekanı haline gelmiş olan Avenida Paulista’nın (şehrin kültür ve finans caddesi) karakterini korumak. Lina Bo Bardi bunun üzerine basit fakat oldukça güçlü bir çözümle üretmiş projeyi. Mimar yapıyı ortasından keserek bir yarısını alanda bulunan meydanın altına gömüyor; diğer yarısını ise havaya kaldırıyor. Böylece şehrin önemli meydanlarından biri (Terraço do Trianon) açık ve boş bir şekilde bırakılıyor ve modernizmin ikonik yapılarından  Sao Paulo Sanat Müzesi ortaya çıkıyor.

©MASP

Proje başlangıcından itibaren Sao Paulo Sanat Müzesi, siyasal çevreler etrafında yayılmaya, tepkiler almaya başlıyor. Bo Bardi bu sorunu vali ile gizli bir anlaşmayla izin alarak çözüyor fakat proje geliştikçe yapının tasarımına yön veren vizyonun şehrin kültürel ve siyasal çevrelere ait olmadığı anlaşılıyor. Fakat Bo Bardi arazinin insanlara ve şehre ait olması gerektiğini savunmaya ve tasarımı bu şekilde sürdürmeye devam etmiş. Lina Bo Bardi alanda bir tür “yaşayan müze” yaratmayı hedefliyordu. Doldurduğu kamusal alanın tamamını şehre geri kazandıran ve müzenin kültürü sergileyebilecek ve bu meydan üstünde bir çeşit sahne olabileceğini savunan radikal düşünceyi de kucaklayan bir tasarım amacındaydı.

©Markus Lanz

Sao Paulo Sanat Müzesi’nin anıtsal estetiği aslında ustalık gerektiren bir teknik tasarımından geliyor. Bunun sebebi yapının dilini yapının strüktürel netliğinin belirlemesi. Müze öngerilmeli iki devasa beton kirişin, aynı büyüklükte ayaklara oturtulmasıyla oluşturulmuş. Caddeye paralel yükseltilmiş bir kütle bu devasa sistemle taşınıyor. Bu ana kütle, müzenin sergi ve yönetim mekanlarını barındırıyor.Yapının zemin üstündeki bu kesiti, gömülü olan kısma cam bir asansörle bağlanmış. Bilinçli bir şekilde şu şekilde bir rota kurguluyor Lina Bo Bardi: müze, şehir ve tekrar müze. Bu kurguyla sanat eserinin onu yaratan insandan ve bağlamdan bağımsız şekilde var olabileceği ve müzeyi ziyaret etme deneyimini şehir politikaları içerisinde değerlendirme fikrine meydan okuyor. 

©Paolo Gasparini

Bo Bardi politika ve sanat hakkındaki bu söylemini ana sergi alanlarına da taşımış -modernist açık planın yıllar boyunca sanat eserleri arasındaki hiyerarşiyi tekrar tanımlayan sergi alanlarına. Ziyaretçiler asansörden sonra doğrudan, eserlerin asıldığı ve eserler arasında belirli bir ilerleme olmadan dolanma gerektiren bir mekana çıkıyor. Bu mekan: “Her bir sanat eseri, kendi alanını yaratmak üzere sergilenmiş; eserlerin oradan oraya gezen kaderlerini ve daha da önemlisi geleneksel çerçevelenme şekillerini eksilten bir teşhir kurgusu.” şeklinde tanımlanmış.

Sergilenen eserler cam paneller arasına gömülmüş ve bir beton bloğa oturtulmuş. Havada asılı gibi sergilenen eserler, serginin özgürleştirilmiş kaosu düşüncesini güçlendiriyor ve yapının  havada asılı karakterini taklit ediyor. Bo Bardi’nin, insanların yerleşmiş sanat fikirlerini tekrar sorgulaması hedefiyle kurguladığı sergi düzeni, 1990’dan beri maalesef geleneksel duvara asılı eseler şeklinde devam etmiş (mimarın eşi kuratörün emekli oluşuyla).

©Inigo Bujedo Aguirre

Yapının, tamamı ve sergi alanlarıyla Bo Bardi sürekli hafiflik ve kitle arasındaki güçlü diyaloğu hatırlatıyor. Teras (meydan) kısmından yapının ağrılığı sezgisel olarak görünür, fakat duyusal olarak bir o kadar kayıp. “Yapının galerileri altındaki meydanda yürüyen yayalar üstlerinden stüktürün ağırlığını hiçbir şekilde hissetmiyor; sanki güneşin önünden bir bulut geçiyor ve onlara bir süreliğine bir serinlik sağlıyormuş hissi yaratıyor.” Yapıdaki gerilim mimarın modernist ve brütalist ögeleri yanyana koymasından kaynaklanıyor. Bu gerilim mimari estetik açısından etkileyici bir eser çıkmasına yol açıyor tam da Bo Bardi’nin akımları çakıştırmasıyla beklediği gibi.

©Flickr: Rodrigo Soldon

Bir açıdan camla kaplı açık plan şeması Uluslararası Stil’e (International Style) ait. Başka bir açıdan yapının devasa ayakları ile stüktürel sistemi brütalist harekete ait -yapının yapıldığı yıllar bu akımın altın çağı. Bo Bardi birbirinden bambaşka olan bu elemanları çekinerek kullanmak yerine bu çelişkelere dikkat çekiyor: ayakları cart kırmızı ya boyuyor ve  döşemeleri incelterek camın yatay elemanlarını uzatıp görsel olarak öne çıkarıyor. Bu iki fikrin karşılıklı etkileşimi yapıda dramatik bir etki yaratıyor. Sao Paulo Sanat Müzesi’nin geleneksel estetiği yeniden düşünen yenilikçi tasarımı aynı zamanda Brezilya’nın beton modernizmine de kulak veriyor. 

©Flickr: Rodrigo Soldon

Eleştirilere ve karşı çıkan düşüncelere maruz kalsa da Sao Paulo Sanat Müzesi, Lina Bo Bardi’nin hem müze hem de bir toplanma mekanı olma vizyonunu gerçekleştiriyor. MASP bu açından mimarların eşitlikçi değerleri ve sosyal sorumluluğu tasarımlarıyla teşvik edişlerine bir örnek niteliğinde. Müze, aynı zamanda brütalist akımın kentsel bir durumu mimariyle geliştirmek üzere yarattığı en iyi örneğini de gösteriyor.  Bo Bardi’nin eseri, sanatın politik boyutlarına bir eleştiri niteliği olma özelliğine de sahip. Modern mimarlık tarihinin kurgusal ve estetik açısından oldukça önemli eserlerinden bir tanesi.

The post Sao Paulo Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Pedro Kok

Mimaride yaratıcı çözümleriyle dikkat çeken Brazilyalı mimar Lina Bo Bardi tasarımı SESC Pompeia Fabrikası (SESC Pompeia Factory), 1977-1986 yılları arasında yapılmış. Yapı, Sao Paulo’da çokça bulunan fabrikalarından birinin eğlence/dinlence merkezi olarak tasarlanmış. SESC Pompeia yapıldığı zamanın Brezilya’sında kentsel değişimin simgesi ve modern mimariye ‘ulaşılmaz’ olarak düşünüleni katan bir yapı.  

Yapının mimari ve arkadaşları / ©Eduardo Simoes

Fabrikanın açılmasıyla SESC (Serviço Social do Comércio – İş Kuruluşları Sosyal Servisi) adlı develete bağlı olmayan, işçilere sağlık, spor ve kültürel aktivite imkanı sağlayan kuruluş, hem fabrika işçilerine hem de tüm Sao Paulo kentine yepyeni bir rekreasyon merkezi kazandırmış oldu. Lina Bo Bardi’nin son işlerinden biri olan merkez, aynı zamanda Bo Bardi’nin film, resim, gazetecilik, mobilya tasarımı, moda ve aktivistlikten kendine kattığı bilgilerle mimarlığa dönüşünü de simgeliyor. 

©Marcelo Ferraz

SESC Pompeia aslında bir çeşit ‘mikro-şehircilik’ olarak da düşünülebilir. Yapının programı bir şehirde olmak, kamusal alanda vakit geçirmek ve kolektif aktivitelerde bulunmak ile ilgili tüm aktivitileri barındırmayı amaçlıyor.

Proje, bir çeşit yığılma olarak planlanmış -programların, insanların yığılması. Bu yığılma sonucu ortaya çıkana müdahele ediyor Lina Bo Bardi -mimari bir operasyon ile. “Yapı, mimari müdehele ve birçeşit mimari icat.” Philippe Blanc.

©Inigo Bujedo Aguirre

Lina Bo Bardi’nin işleri genel anlamda bulunduğu alanda yaratma potansiyelini sonuna kadar inceleyen, istenileni gerçekleştirmek üzre yapıya boşluğu ve sesi sağlayan bir karaktere sahip. Bazı yapılarında bu mekanlar ‘çirkin’ ve ‘bitmemiş’ olarak nitelendirilebilicek şekilde bırakılıyor. Bunun sebebi Bo Bardi’nin mekanı kullanıcıların kendi çabalarıyla yeniden inşa etmesine izin vermek. SESC Pompeia da bunun örneklerinden biri. Fabrika, Sao Paulo’da halkla birlikte yeni bir lokal hareketi öneren, bunu modern mimariye uyarlayan bir çalışma.

©Markus Lanz

SESC Pompeia, eski zeytinyağı fabrikasının fıçı üretim kısmına ait olan kütleyi kullanıyor ve buna iki adete dikey yapı ekliyor. Bu iki kule, yapıya üst kotlardan geçen yürüyüş yollarıyla bağlanmış. Bunun aksine fabrikanın birçok mekanı zemin kotunda kurgulanmış. Bo Bardi, varolan fabrikanın karakteristiğini büyük bir ölçüde korumayı amaçlıyor.

©Mimi Maki

Arazide varolan mekansal kaliteleri korumak amacıyla, yapıda büyük hacmin içine, istenilen objenin serbest bir şekilde yerleştirilmesine odaklanılmış. Bu nedenle yapıda ana salon ile kütüphaneyi, galeri alanlarını, dinleme odasını ve bunların hepsinin önünden geçen nehri birbirinden ayırmak için incecik bir beton stürktür kullanılmış. Merkez, eski fabrikanın mekanlarıyla iki yeni hacimde ev etrafında, tenis kortu, havuz, atölyeler, kütüphane, oturma odası, sergi alanı, oditoryum, restoran ve güneşlenme alanını barındıyor.

©WikiArquitectura

SESC Pompeia’nın ilginç mekanlarından birisi Lina Bo Bardi’nin kurguladığı tiyatrosu. Fabrikada yaratıcı süreçleri içinde barındıran kütleler için açık hacimler düşünülmüş. Merkezin tiyatrosu, geleneksel tiyatro formundan kopup tasrımını tekrar irdeliyor.

Tiyatro kısmında seyirci daima başka bir seyirci topluluğunun önünde. Bunun amacı doğaçlama tiyatroya sevk etmek. Seyirci grupları kendi önlerindeki senaryolara göre doğaçlama oyunlar ortaya koyuyor.

©Markus Lanz

Proje aynı zamanda içinde yeni bir ‘fabrika sokağı’ barındırıyor. Burası bazı performanslara mekan sağlayan bir alan olmasının yanı sıra fabrikanın içindeki kütlelerin arasında bu ‘şehri’ dolaştıran bir rota. Hafif eğimli yürüyüş yolu, kültürel ve servis alanlarının içinde daha korunaklı olan mekanlara yönlendiriyor ziyaretçiyi -havuz ve spor alanları. Yapının kütlelerini gezdiren ‘sokak’ bir tür parkur olarak tasarlanmış. Bu parkulara bri buluşma noktası da tasarlanmış.

©Pedro Kok

SESC Pompeia’nın orijinal strüktürü betonarme ve yığma. Zamanın göre oldukça üst bir teknolojiyle yapılmış eski fabrika. Yeni projede eski strüktüre çok müdahele edilmeden ve yeniden şekil verilmesi istenmiş. Yapının strüktürüne iç sokağın gerektirdiği altyapısal ögeler için müdahele edilmiş. Fabrika inşa edilebilirlik açısından ikiye ayrılmış projede; Arroyo de las Aguas Pretas olarak inşa edilemeyen alan ve fabrikanın havadaki yürüyüş yolları. İnşa edilemeyen alan kapsamında fıçı fabrikasının eski hangar kısmının korunması, yeni topoğrafya yaratılmaması ve mimarın iki alanda inşa etmesine izin verilmesine karar kılınmış.

©flickr user DAW

Lina Bo Bardi’nin yapının fonksiyonlarını arttıran yaklaşımıyla da birbirleri arasında belirli bir mesafe olan ve varolan la dikey bir sirkülasyon ilişkisi kurması gereken iki hacim düşünülmüş. Basit, ayak izi büyük olmayan ve efektif bir çözüm olarak da iki adet silindirik yapı önerilmiş.

İki dikey yapı, varolan hacme asılı duran yürüyüş yollarıyla bağlanmış -yapıya karateristik bir özelliğini katan, sirkülasyon alanı tanımlayan bir eklenti. Sonuç olarak ortaya içerideki aktivitelerin sürekliliğini sağlayan eklemsiz bir birleşim çıkmış.

©Nelson Kon

SESC Pompeia oldukça sade fakat güçlü bir estetiğe sahip. Rüstik görünüme sahip yeni betonarme, cephede aydınlatma için açılan amip şeklindeki delikler (mimar bunlara İspanyol iç savaş delikleri diyor.) ve bunları kapayan ahşap kırmızı pencereler kullanılmış. Su elemanı kullanılarak da yaşlı betonu ve fabrikanın kafes kirişlerini yansıtan etkileyici bir atmosfer yakalanmış.

©Nelson Kon

“Riskli araçlar ve amatör yapım tekniklerini önde tutan Güney Amerika mimarisinde geçmişin ve el işinin izleri kaçınılmaz. Bu bakımdan yapı, bir çeşit kumdan kale…Sao Paulo’daki vatandaşların buluşması ve eğlenmesi için tasarlanmış SESC Pompeia, bu izlerle dolu; zamanında orada çalışan ve oraya hırsı ve cömertliğiyle dolduran işçilerin izleriyle…” Lina Bo Bardi yapısının özgün karateri üzerine.

The post SESC Pompeia appeared first on Arkitektuel.

Oscar Niemeyer imzali Copan Binası ya da Copan Apartman Kompleksi (Edificio Copan) 140 metre yüksekliğe sahip dünyanın en büyük apartmanı. Brezilya’nın Sao Paulo şehrinde bulunan 32 kattan oluşan ve 1160 daireye sahip bu konut kompleksinde toplam 5 binden fazla kişi yaşıyor. Bu bağlamda yapı dünyanın en kalabalık binası olarak tanımlanmakta.

Wikimedia Commons

Yapının inşaatına 1952 yılında başlanmış ancak bazı ekonomik aksaklıklar sebebiyle yapı 1966 yılında tamamlanabilmiş. Copan ismini mülk sahibi olan şirket Companhia Pan-Americana de Hotéis e Turismo (Panamerikan Otel ve Turizmcilik Şirketi)‘nden alıyor. Copan Apartman Kompleksi, 116.152 metrekarelik taban alanı ile Güney Amerika’nın en geniş kat alanına sahip konut yapısı. Yapının içinde sirkülasyonu sağlayan 6 farklı kule ve 20 asansör bulunuyor.

© Architecture of Doom

Copan’ın zemin katı ticari işleve sahip. Aralarında turizm acentası, kitap dükkanı ve restoranların bulunduğu 72 farklı işletmeye ev sahipliği yapan zemin katta bir kilise bile mevcut. Copan öylesine büyük bir kompleks ki, yapının kendisine Sao Paulo Belediyesi tarafından özel olarak verilen bir posta kodu bile var (CEP: 01046-925). Binanın diğer katlarında stüdyodan üç odalı geniş dairelere farklı boyutlarda 1160 daire bulunuyor

Copan, Sao Paulo için oldukça büyük bir öneme sahip. Yapı, şehrin 1950’li yıllarda yaşadığı nüfus artışı problemine bir çözüm olması amacıyla tasarlanıyor. Niemeyer’in tasarımı, şehirde yaşayan insanların barınma problemini çözerken aynı zamanda Sao Paulo şehri için bir yeni bir sembole dönüşmüş.

Wikimedia Commons

Niemeyer’in özellikle istediği kıvrımlı cephe yapının ikonik bir simge haline gelmesinin en önemli mimari etkenlerinden bir tanesi. Niemeyer’in tercihi, devasa bir kütleye sahip yapıya incelik katıyor. Yapının cephesi ise Niemeyer’in güneş kontrol elemanları olarak tasarladığı beton kabuktan oluşuyor. Ancak yapının kullanıcıları zaman içinde bu beton yüzeyleri güneşlenmek, oturmak için kullanarak yapının cephesini mekansallaştırmayı başarmışlar.

Wikimedia Commons

Niemeyer’in orijinal tasarımında binanın dışında bir park ve birinci katın açık kısmında ikinci bir park bulunuyordu. Bu iki park da inşa edilmedi. 1970’li yıllarda, Sao Paulo’nun sosyal sorunlarından Copan da etkilendi. Bina fuhuş ve suç odaklı kullanımları ile gündeme gelse de bu problemler şehirsel bazda yok edildi.

The post Copan Apartman Kompleksi appeared first on Arkitektuel.

Kısaca FAU-USP olarak anılan Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi, Vilanova Artigas ve Carlos Cascaldi’nin ortak tasarımı. Fakültenin açıldığı 1948 yılından 13 yıl sonra, 1961 yılında Artigas ve Cascaldi’nin, Paulista Okulu (Paulista School) akımının etkisi ile tasarladığı fakülte binası, Brezilya tarihinin en önemli kamusal yapılarından biri olarak anılmaktadır. Yapı, kendisinden sonra gelen pek çok eğitim kompleksine ilham vermiştir.

© Archeyes

Artigas ve Cascaldi, tasarımlarının temelini mekansal devamlılık üzerine kurmuşlar. Yapıyı oluşturan altı kot, binanın merkezinde bulunan devasa rampa ile birbirine bağlanıyor. Böylece, yapının farklı katları arasında mekansal bir bütünsellik yakalanmak istenmiş. Binanın temel ulaşım ağını oluşturan bu rampalar, bir sirkülasyon elemanından çok daha fazlası. 8 metre genişliği ile alışılagelmiş bir rampadan çok daha geniş olan rampalar, öğrencilerin zamanlarını geçirdikleri bir mekan özelliği kazanmış. Ayrıca, fakülte içindeki ana ulaşımın bu rampalar aracılığıyla sağlanması sayesinde öğrenciler arasındaki etkileşimin arttırılması hedeflenmiş.

© Flickr: FADB

Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi, tümüyle açık ve bütünsel bir yapı. Fakültenin içinde mekanı bölen hiçbir oda, kapı, duvar yok. Böylece, mekan bir bütün olarak işlev kazanmış ve fakülte çok daha fonksiyonel bir mekan haline gelmiş. Mimarlık okulunun gerekliliklerine göre özel işlev kazanmış tüm mekanlar, yapının merkezindeki geniş açıklığın etrafında gruplanmış.

Yapının içinde herhangi bir giriş kapısı ve küçük oda bulunmuyor. Bunun nedeni, Artigas ve Cascaldi’nin herhangi bir mekanın özel bir işlev için kullanılmasını reddetmesi. Yapının içindeki tüm mekanların, öğrencilerin içinde istedikleri her şeyi yapabilecekleri esneklikte olması düşünülmüş.

© OWAR Arquitectos

Binanın dış cephesinde ve içinde kullanılan malzemeler, mimarlık okulu karakterine uygun olacak şekilde seçilmiş. Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi, brutalist mimarinin belirgin örneklerinden. Bu nedenle binanın içinde ve dışında brüt beton yüzeyler inşa edildiği hali ile bırakılmış. Yapının beton kaplı dış kabuğunda hiçbir açıklık bulunmuyor. Zemin ve birinci kat cephelerinde yer alan cam yüzeyler dışında, yapının tamamı binanın çatısında yerleştirilmiş açıklıklardan ışık alıyor.

© Archeyes

Beton,  Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi’nin kurucuları ve mimarları için ayrı br öneme sahip. Artigas ve Cascaldi’nin yapının tamamında brüt betonu tercih etmelerinin en önemli sebeplerinden biri, betonun potansiyellerini sonuna kadar kullanmak istemeleri. Tasarladıkları bina ile mimarlar, betonun kaliteli, ferah ve iyi ışık alan kompleks mekanlarda kullanılabileceğini kanıtlamış. Böylece, betonun kullanımı ile Brezilya’nın sosyal ve teknik gelişimine ve Sao Paulo’nun endüstriyel ve ekonomik geleceğine ışık tutmuşlar.

The post Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi appeared first on Arkitektuel.