© www.heals.com

Terör Kulesi olarak da bilinen Trellick Kulesi (Trellick Tower), Batı Londra’nın en ikonik mimari yapılarından bir tanesi. Erno Goldfinger tarafından tasarlanan ve yapımı 1972 yılında tamamlana kule, sosyal bir toplu konut projesi. Özellikle Le Corbusier’nin toplu konut modüllerinden ve Unite d’Habitation’dan esinlenen Erno Goldfinger, Londra’nın en karakteristik konut binalarından birine imza atmış.

© Flickr – IK’s World Trip

Trellick Kulesi, Goldfinger’ın tasarladığı ve 1967 yılında tamamlanan Balfron Kulesi’nin daha uzun ve yeni bir versiyonu olarak tanımlanabilir. 100 metreye yakın yüksekliği ve brutalist karakteri ile Trellick Kulesi bulunduğu bölgenin silüetini domine eden bir karaktere sahip. Yapı, yüksek apartman blokları devrinin olumsuz sosyal sonuçları nedeniyle pöpülerliğini yavaş yavaş kaybetmeye başladığı bir dönemde tamamlandı.

© www.heals.com

Kule, birbirinden farklı fakat ortak noktaları olan işlevlere sahip iki hacimden oluşuyor. Ana hacimde konut birimleri bulunurken, kütlesel olarak daha ince olan servis kulesi her üç katta bir ana kütleye bağlanıyor. Servis hacminde kulenin ana sirkülasyon elemanları olan merdivenler, asansörler ve mekanik odalar yer alıyor. Servis hacminin kulenin geri kalanından tamamen ayrılması, yapıya özgün bir kimlik kazandırıyor.

Aksonometrik Perspektif

Goldfinger’ın aldığı özgün tasarım kararlarından bir diğeri ise Trellick Kulesi’nin sakinlerinin dairelere ulaşım şekli. Goldfinger, her biri iki katlı 9 farklı konut birimi tasarlamış. Tüm bu birimlere girişler servis kulesine bağlanan her üç kattan birinden sağlanıyor. Dairenin içine yerleştirilen merdivenler ise kullanıcıları daire içindeki katlara yönlendiriyor. Goldfinger, bu sayede binanın içindeki koridor sayısını azaltırken apartmanların tüm kat boyunca uzayabilmesini hedeflemiş. Böylece daireler kulenin iki karşı cephesinden de dışarıya hakim olabiliyor. Her ne kadar basit bir tasarım fikri olarak gözükse de, Goldfinger’ın bu kararı 100 metre yüksekliğindeki bir kulede yaşam kurgulamak açısından oldukça önemli.

Trellick Kulesi, bu özelliği sayesinde geleneksel kule apartman birimleri ile kıyaslandığı zaman en geniş dairelere sahip toplu konut yapısı. Dairelerin içini de özenle tasarlayan Goldfinger, yarattığı korkutucu görünümün içinde oldukça cazip bir yaşam kurgulamış. Pencerelerde kullanılan çift cam ses yalıtımı sağlarken, pencerelerin dönebilir şekilde tasarlanması temizlik açısından kolaylık sağlıyor. Ayrıca Goldfinger dairelerin içine mekan tasarrufu yapan detaylar eklemiş. Örneğin tuvaletlerde açıldığı zaman yer kaplamayan kayar kapılar tercih edilmiş.

© Archdaily

Yapının en dikkat çekici unsurlarından biri olan servis kulesi, en üst kısmında teknik ekipmanların büyük bir kısmını bulunduruyor. Kulenin tepesindeki büyük konsol yapı konutlar için kazan dairesi ve su deposu işlevi görüyor. Bu iki teknik hacmin kulenin en üst kotunda bulunması dönemin şartları göz önünde bulundurulduğunda oldukça mantıklı bir karar. Su ve ısı tesisatının aynı yerde bulunması boru sayısını azaltırken, tesisatın en yüksek noktada bulunması, yüksek basınç sayesinde suyun her noktaya kolayca ulaşabilmesini sağlıyor.

© Wikimedia Commons

Trellick Kulesi’nin brutalist kimliği, cephesinde kullanılan çıplak beton yüzeyler ile iyice vurgulanmış durumda. Yapının cephesinde dikey ve düşey elemanlar oldukça sade bir şekilde ön plana çıkarılmış. Kulenin kuzey cephesi tüm kat yüksekliğindeki galeri pencerelerini bulunduruyor ve iki kule arasındaki köprülerin yarattığı yatay etkiyi devam ettiriyor.

© Archdaily

Bu ikonik mimari başyapıt, ilgisizlik ve bulunduğu bölgenin sosyal yapısı yüzünden suç ve olumsuz etkenler ile bağdaştırılsa da kulenin 1998 yılında korumaya alınmasıyla beraber yapı eski değerini yeniden kazandı. Goldfinger’ın eseri günümüzde hala sosyal konut olarak kullanılıyor.

Trellick Kulesi, en son olarak Netflix’in Black Mirror dizisinin Bandersnatch bölümü ile gündeme geldi. Kule, dizinin film olarak yayınladığı son bölümünde Colin Ritman karakterinin evi olarak gösteriliyor.

Kaynaklar

• Tim Winstanley. “AD Classics: Trellick Tower / Erno Goldfinger” 18 Jan 2019. ArchDaily. Accessed 19 Jan 2019. <https://www.archdaily.com/151227/ad-classics-trellick-tower-erno-goldfinger/> ISSN 0719-8884

The post Trellick Kulesi appeared first on Arkitektuel.

© Ossip van Duivenbode

MVRDV’nin Hindistan’ın Pune şehrinde bulunan ve 2018 yılında tasarladığı Future Towers (Gelecek Kuleleri) projesi 1,068 daireyi tek bir yapıda topluyor. Akılcı bir toplu konut projesi,  mimarinin 1 milyarı aşkın bir nüfusa sahip Hindistan’ın en büyük 8. şehri olan ve gün geçtikçe büyüyen Pune şehrine yapabileceği en büyük katkılardan biri. MVRDV, ürettikleri tasarım ile böylesine kalabalık ve yoğun bir projeyi yaşanabilir bir mekana çevirmeyi başarmış.

© Ossip van Duivenbode

Proje, Amanora Park Town adı verilen bir yerleşim bölgesinde bulunuyor. Özellikle yoğun nüfusun ve bölgede gelişen endüstrinin bir sonucu olarak bu bölgede pek çok TOKİ benzeri tipik ve kendini tekrar eden konut blokları yükselmiş. MVRDV, bölgede görülen bu monoton planlaşmaya karşı çıkan bir tasarım üretmiş.

© Ossip van Duivenbode

Future Towers, 5,000’i aşkın insanı barındıran bir dikey köy olarak tanımlanabilir. Yapı, çevredeki tipik konut birimlerinden farklı bir mimari yapıya sahip olsa da kompleksin içindeki daire fiyatları çevre binalarla benzer seviyede olmak zorunda. Çünkü bölgede fiyat açısından rekabet oldukça yüksek. Bu nedenle MVRDV oldukça düşük bütçe ile çalışmış.

© Ossip van Duivenbode

Bölgenin orijinal masterplanı, benzer özelliklere sahip konut birimlerinden oluşan 16 tek tip apartmandan oluşuyormuş. MVRDV, küme şeklindeki toplu konut kuleleri fikrinden uzaklaşarak monolitik tek bir kütle tasarlamış. Zirve ve vadiye benzer noktalarıyla bir dağı andıran tasarım tüm konut birimlerini tek bir çatı altında topluyor. MVRDV, Future Towers’ı tasarlarken geleneksel Hint konutlarından da ilham almış.

© Ossip van Duivenbode

Projenin çevredeki toplu konut birimlerine kıyasla en büyük farklılıklarından biri farklı tipteki konut birimlerini bir arada bulundurması. Bu sayede yapı Hindistan’ın tüm sosyal kesimlerine hitap eder hale gelmiş. 45 metre kareden 450 metre kareye kadar değişen dairelerin tek bir komplekste bulunması bölgede orta sınıfı oluşturan tüm bireyler için cazip bir konaklama alternatifi oluşmasını sağlamış. Yapının dağa benzeyen eğimli şekli, bu kadar farklı birimin tek bir kütlenin içine entegre edilebilmesini kolaylaştırmış.

Hindistan’da inşaat maliyetlerinin normalden düşük ancak asansörlerin çok pahalı olması, tasarımı şekillendiren unsurlardan biri olmuş. MVRDV, inşa edilecek sirkülasyon çekirdeği sayısını azaltıp bunun yerine birbirine bağlanan koridorlar ile ulaşımın sağlanmasını hedeflemiş. Bu sayede tek bir blok, 16 farklı bloktan çok daha ekonomik bir hale gelmiş. Future Towers’ta  17 ve 30 kat yükseklikler arasında değişen toplam 9 konut kanadı bulunurken, binanın içine yalnızca 4 sirkülasyon çekirdeği yerleştirilmiş.

© Ossip van Duivenbode

Kütleyi oluşturan 9 birim altıgensel bir şekil etrafında yükseliyor. Böylece yapının ortasında açık bir avlu oluşmuş ve her bir dairenin manzaraya bakması amaçlanmış. Kütlenin en yüksek noktaları evlerin içine güneş ışığı girmesini sağlarken aynı zamanda özel ve kamusal teraslar oluşturuyor. Cepheye karakterini veren balkonlar konut tipine göre büyüklük ve şekil değiştiriyor. Tasarımda küçük, iki kat yüksekliğinde, geniş ve L-şeklinde balkonlar mevcut.

© Ossip van Duivenbode

Yapıya karakterini veren bir başka özellik ise kütlenin bazı noktalarında yaratılan renklendirilmiş açıklıklar. Bu açıklıklar binanın koridorları ile bağlanıyor ve kamusal alanlar olarak yoga, mini golf gibi farklı amaçlarla kullanılıyor. Esasında yangın yönetmeliğine uyması amacıyla tasarlanan bu açıklıklar, yapının içinde ortak kullanım alanları yaratıyor ve komşuluk kültürüne katkıda bulunuyor. Proje alanındaki avlular, yapının içindeki üçgensel, 4 kat yüksekliğindeki açıklıklar ile birbirine bağlanıyor.

© Ossip van Duivenbode

MVRDV, her ne kadar projeye oldukça yenilikçi ve modern bir bakış açısıyla yaklaşmış olsa da, Future Towers geleneksel Hint mimarisinden izler taşıyor. Basit ancak efektif bir doğal havalandırma sistemi ile dairelerin havalandırma ihtiyaçları karşılanmış. Yapının kat planlarını tasarlarken ise, Hindistan’da çokça kullanılan Vastu Shastra prensibinden esinlenilmiş.

© Ossip van Duivenbode

İnşaatı geçtiğimiz günlerde tamamlanan yapı, Amanora Park Town’da gerçekleşecek Future Towers projesinin üç ayağından yalnızca bir tanesi. MVRDV, projenin ikinci ayağı üzerine çalışıyor. Toplam 3 bölümden oluşan projenin sonucunda toplam 3,500 konut birimi inşa edilecek.

The post Future Towers appeared first on Arkitektuel.

© Dave Southwood

LOT-EK tarafından tasarlanan Drivelines Stüdyoları, sürdürülebilir ve düşük bütçeli konut projelerine yeni bir bakış açısı kazandıran bir tasarım. Yapı, Güney Afrika’nın en büyük şehri olan Johannesburg’un Maboneng bölgesinde yer alıyor. Proje, Güney Afrika’da gerçekleşen ırk ayrımı (apartheid) sonrası yeni jenerasyonun şehir merkezini yeni kentsel yaşam modelleri üreterek yenileme sürecinin bir parçası.

© Dave Southwood

Drivelines Stüdyoları üçgen bir arazi üzerine yerleştirilmiş iki konut bloğundan oluşuyor. İki dikdörtgensel hacim, dar bir açıyla birbirlerine değiyor ve aralarında açık bir iç avlu oluşturuyor. Bu sayede yapı, sokak kotundan bakıldığında devasa bir billboard izlenimi veriyor. Bu etkiyi güçlendirmek için blokların sokağa bakan cepheleri tamamen düz ve keskin bırakılmış. Avluya bakan iç cephelere ise yapının sirkülasyonunu sağlayan merdivenler, asansörler ve farklı kotları birbirine bağlayan köprüler yerleştirilmiş.

© Dave Southwood

Modüler bir yapısı olan Drivelines Stüdyoları toplam 140 geri dönüştürülmüş konteynerin bir araya gelmesiyle oluşuyor. Yapıda kullanılacak yeşil ve mavi konteynerler renklerine göre seçilmiş ve bir daha boyanmamışlar. Konteynerlerin üzerindeki, yüzeyin köşesinden merkezine kadar uzanan geniş diyagonal açıklıklar her bir birimin içine ışık almasını sağlayan birer pencere işlevi görüyor. Bu açıklıkların cephede düzenli bir örüntü şeklinde tekrar ettirilmesi yapıya özgün bir karakter kazandırıyor.

© Dave Southwood

Yapının zemin katı farklı fonksiyonları bir arada bulunduruyor. Albertina Sisulu caddesine bakan cephede zemin katlar dükkan olarak kullanılırken, yapının arka kısmına doğru konut birimleri olarak kullanılıyor. Ayrıca zemin katta kompleksin sakinlerinin kullanımına ayrılmış özel bir avlu ve bir havuz da bulunuyor. 6 katlı yapının diğer katlarının tamamını farklı boyutlardaki konut birimleri oluşturuyor. Büyüklükleri 28 metre kare ile 58 metre kare arasında değişen birimlerin her biri açık plan şemasına sahip ve her bir birimin yapının iç avlusu ile bir bağlantısı var.

© Dave Southwood

Drivelines Stüdyoları, mimari olarak çok özgün ve yenilikçi bir tasarıma sahip olmayabilir. Ancak yapı, sosyal niteliği ve içinde bulunduğu coğrafi ve tarihi konjonktür göz önüne alındığında oldukça proaktif bir tasarım. Proje, bulunduğu bölgenin yeni bir kimlik kazanmasını sağlayacak öncül etkenlerden biri.

The post Drivelines Stüdyoları appeared first on Arkitektuel.

© Gili Merin

Aldo Rossi ve Carlos Aymonino’nun ortak olarak tasarladıkları Gallaratese Konut Bloğu, postmodern kimliği ile mimarlık tarihine adını yazdırmış bir tasarım. II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa’daki pek çok şehirde yeterli sayıda konut bulunmuyordu. Bu şehirlerin başında gelen Milano’da, 19. yüzyılın ortalarında 50,000-130,000 kişi için yeni yerleşim yerleri tasarlama planları yapılıyordu. Gallaratese Konut Bloğu, bu ihtiyacın bir sonucu olarak tasarlanan beş farklı bloktan oluşan bir konut yapısı.

© Gili Merin

İtalya’nın yetiştirdiği iki başarılı mimar olan Rossi ve Aymonino, Gallaratese’nin tasarımına başladıkları yıllarda kentsel morfoloji çalışmaları ilke biliniyorlardı. İki mimar da tek, yalnız yapılar yapmaktan zevk almıyorlardı; tasarımlarını yeni bir yaşam ve kent kurgulamak üzerine yoğunlaştırıyorlardı. İkilinin hayallerindeki ideal yerleşim yeri; konut, ticaret ve endüstri gibi farklı unsurların bir araya geldiği eklektik bir toplum yapısına sahipti. Bu nedenle Gallaratese Konut Bloğu ikili için bulunmaz bir fırsattı. Teorik olarak tasarladıkları toplum yapısını sıfırdan gerçeğe dönüştürebileceklerdi.

© Gili Merin

Rossi ve Aymonino, 1950’lerde bir grup modernist mimarın bir araya gelerek geliştirdikleri Project X isimli mimari deneylerden ilham aldı. Aralarında Le Corbusier’nin tasarladığı Unite d’habitation’un da bulunduğu projeler açık teraslar ve yapıları birbirine bağlayan köprüler gibi mimari elementler ile izole toplu konut binalarını interaktif, kentin bir parçası olan yapılar haline getirmeye çalışıyordu.

© Gili Merin

İki mimarin ütopik mimari fikirleri birleşerek beş konut yapısından oluşan Gallaratese Konut Bloğu’nu oluşturdu. A1, A2, B ve C blokları Carlos Aymonino tarafından tasarlanırken en uzun yapı olan D bloğu Aldo Rossi tarafından tasarlandı.  Kompleksin güney ucunda bulunan A1 ve A2 blokları, kademeli formlar, yapının içindeki ve dışındaki sirkülasyon elemanları ve hücresel mekansal organizasyon gibi mimari unsurlara sahip. 8 katlı iki binanın tasarımında Aymonino, tarihi Roma Trajan Forum’undan esinlenmiş.

A1 ve A2 bloklarının buluştuğu dar açılı noktanın kuzeyinde 6 katlı B bloğu var. 3 binanın buluştuğu bu kesişim noktasında üç yapının etrafını sardığı bir amfi tiyatro ve  ortak kullanım amacıyla tasarlanan bir meydan bulunuyor. A1, A2 ve B bloklarının üçü de Aymonino tarafından tasarlanmış olsa da her bir blokta farklı yaşam modülleri önerilmiş. Bazı daireler bir kamusal bir avlunun etrafına yerleştirilmiş. Bazı dairelere ise doğrusal uzun bir koridor aracılığıyla ulaşılıyor. Carlos Aymonino’nun tasarladığı dördüncü yapı olan C blok ise Rossi’nin tasarladığı D bloğu kompleksin geri kalanına bağlayan 2 katlı bir bina.

© Burçin Yıldırım

Rossi’nin tasarladığı D blok oldukça düzenli yapısı ile Aymonino’nun görsel ve yapısal komplikeliğe sahip bloklarından farklı bir karakter barındırıyor. İtalyan ressam Giorgio de Cherico’nun 1930lu yıllarda yaptığı resimler Rossi’nin üzerinde büyük bir etki bırakmış. Rossi’nin Cherico’nun tarzından etkilendiği kolayca anlaşılabiliyor.

© Gili Merin

D bloğu oluşturan tüm elemanlar tamamen fonksiyonel. Rossi tasarımında hiçbir süse yer vermemiş.  Bu prensibin sebebi ise mimarın 200 metrelik cephe boyunca düzenli bir şekilde tekrar eden kare şeklindeki pencerelerin yarattığı görsel etkiyi bölmek istememesi. 200 metre uzunluğundaki yapının her bir konut birimine tasarlanan galerilerden erişiliyor.

© Gili Merin

Rossi’nin tasarımının en belirgin özelliklerinden biri ise zemin katında kullanılan minimal ve süssüz sıra taşıyıcılar. Antik eserlerin sıra sütunlarını andıran bu taşıyıcı duvarlar, pencereler ile birlikte cephede yoğun bir tekrar etkisi yaşatıyor. Morfolojik yalınlığı ile D bloğu, Gallaratese Konut Bloğu’nun genelinden ayrılan bir mimariye sahip. Tamamıyla beyaza boyanan yapı, Aymonino’nun kahverengi ve kırmızı renkli birimlerinin yanında dikkat çekiyor.

1972 yılında tamamlanan Gallaratese Konut Bloğu, tamamlandığı andan itibaren pek çok kesimden eleştirilere maruz kalmış. Evsiz vatandaşların konaklaması için kullanılan kompleks 1974 yılında tüm sakinleri tarafından terk edilmiş.

The post Gallaratese Konut Bloğu appeared first on Arkitektuel.

Oscar Niemeyer imzali Copan Binası ya da Copan Apartman Kompleksi (Edificio Copan) 140 metre yüksekliğe sahip dünyanın en büyük apartmanı. Brezilya’nın Sao Paulo şehrinde bulunan 32 kattan oluşan ve 1160 daireye sahip bu konut kompleksinde toplam 5 binden fazla kişi yaşıyor. Bu bağlamda yapı dünyanın en kalabalık binası olarak tanımlanmakta.

Wikimedia Commons

Yapının inşaatına 1952 yılında başlanmış ancak bazı ekonomik aksaklıklar sebebiyle yapı 1966 yılında tamamlanabilmiş. Copan ismini mülk sahibi olan şirket Companhia Pan-Americana de Hotéis e Turismo (Panamerikan Otel ve Turizmcilik Şirketi)‘nden alıyor. Copan Apartman Kompleksi, 116.152 metrekarelik taban alanı ile Güney Amerika’nın en geniş kat alanına sahip konut yapısı. Yapının içinde sirkülasyonu sağlayan 6 farklı kule ve 20 asansör bulunuyor.

© Architecture of Doom

Copan’ın zemin katı ticari işleve sahip. Aralarında turizm acentası, kitap dükkanı ve restoranların bulunduğu 72 farklı işletmeye ev sahipliği yapan zemin katta bir kilise bile mevcut. Copan öylesine büyük bir kompleks ki, yapının kendisine Sao Paulo Belediyesi tarafından özel olarak verilen bir posta kodu bile var (CEP: 01046-925). Binanın diğer katlarında stüdyodan üç odalı geniş dairelere farklı boyutlarda 1160 daire bulunuyor

Copan, Sao Paulo için oldukça büyük bir öneme sahip. Yapı, şehrin 1950’li yıllarda yaşadığı nüfus artışı problemine bir çözüm olması amacıyla tasarlanıyor. Niemeyer’in tasarımı, şehirde yaşayan insanların barınma problemini çözerken aynı zamanda Sao Paulo şehri için bir yeni bir sembole dönüşmüş.

Wikimedia Commons

Niemeyer’in özellikle istediği kıvrımlı cephe yapının ikonik bir simge haline gelmesinin en önemli mimari etkenlerinden bir tanesi. Niemeyer’in tercihi, devasa bir kütleye sahip yapıya incelik katıyor. Yapının cephesi ise Niemeyer’in güneş kontrol elemanları olarak tasarladığı beton kabuktan oluşuyor. Ancak yapının kullanıcıları zaman içinde bu beton yüzeyleri güneşlenmek, oturmak için kullanarak yapının cephesini mekansallaştırmayı başarmışlar.

Wikimedia Commons

Niemeyer’in orijinal tasarımında binanın dışında bir park ve birinci katın açık kısmında ikinci bir park bulunuyordu. Bu iki park da inşa edilmedi. 1970’li yıllarda, Sao Paulo’nun sosyal sorunlarından Copan da etkilendi. Bina fuhuş ve suç odaklı kullanımları ile gündeme gelse de bu problemler şehirsel bazda yok edildi.

The post Copan Apartman Kompleksi appeared first on Arkitektuel.

Singapur’un en büyük konut projelerinden biri olan The Interlace, tropikal iklimde yaşamaya yeni ve modern bir bakış açısı getiriyor. OMA’nın partnerlerinden Ole Scheeren, Singapur’un geneline hakim olan kümelenmiş, izole kuleler inşa etmek yerine farklı bir tasarım stratejisi izlemiş. Proje doğal alanlar ile iç içe girmiş yaşam ve sosyal alanlar arasında bir bağ öneriyor.

© Iwan Baan

Singapur’un güneyinde Alexandra Road ve Ayer Rajah Expressway gibi iki işlek ulaşım aksının çevrelediği 8 hektarlık yüksek bir arazi üzerinde bulunan The Interlace, toplam 170,000 metrekare zemin alanına sahip bir konut kompleksi. Proje büyüklükleri değişen 1,040 daire, yeşil ve sosyal alanların harmanlandığı bir yapı. Mimarların en dikkat ettiği unsurlardan biri, tasarladıkları kompleksin sürdürülebilir olması. Güneş, rüzgar, iklim koşulları gibi çevresel faktörler ve enerji korunum ilkeleri analiz edilerek projeye şekil vermiş. Ayrıca her bir dairenin park, deniz ve şehir manzarası var.

© Iwan Baan

The Interlace, 31 apartman bloğundan oluşuyor. Dikey yükselmek yerine yatay olarak, birbirine dokunarak araziye yayılan birbirinin aynısı olan her bir blok 6 kat yüksekliğinde. Bloklar, 8 geniş avlunun çevresine altıgen bir düzende yerleştirilmiş. Blokların üst üste geldiği noktalarda ise birçok katta bulunan ortak ve özel dış mekanların oluşturduğu dikey bir köy yaratılmış.

Kompleksi oluşturan 31 blok, proje alanı üzerinde konumlanmaları ile The Interlace’e ana karakterini veriyor. Bloklar arasında bırakılan geniş mesafeler, dairelerin içindeki ev hayatının mahremiyetini korurken, blokların bir araya geldiği noktalar ortak kullanıma ayrılmış. Birbiriyle etkileşim halinde olan kamusal alanlar, avlulara göre şekilleniyor ve alanın dışına, doğaya ve yeşile doğru açılıyor. Bu sayede The Interlace, kullanıcısına hem sessiz ve özel alanlar sağlarken hem de insanların bir araya gelebilecekleri hareketli ortak mekan imkanları sunuyor. Böylece kompleksin içinde bireysellik ve birlik anlayışı ayrı ayrı teşvik ediliyor.

Diyagram

Scheeren’in tasarımı, alandaki yeşili arttırmak üzerine. Çatılar ve kademeli teraslar yeşillendirilerek yeşil yapının üstüne taşınmış. Yer üstündeki araç trafiği minimuma indirilerek, zemin kattaki yeşil alanlar korunmuş.

The post The Interlace appeared first on Arkitektuel.

© Fernando Guerra | FG+SG

MAD’ın tasarımı Huangshan Dağ Köyü, Taiping Gölü ve çevresi için yapılmış bir turizm masterplanının bir parçası aslında. Tasarımda ilk amaç, yüksek bir konfor sağlarken çevrede bu eşsiz güzelliklikteki peyzaj ve sıradağlara sahip alanın önemini arttırmak. Bu gibi doğayı önemseyen fikirlerle başlayan tasarımda ilk yaklaşım arazinin kendi topoğrafyasına ve karakterine uygun bir yapılı çevre yaratmak. Bunun sonucunda Huangshan Dağ Köyü’nde evler farklı yükseklikler ve görünüşlerde düşünülmüş. Her bir kütle varolan dağların seviyeleriyle yarışmayacak şekilde kurgulanmış.

© Shu He

Projede 10 farklı kütle oluşturulmuş -kütleler, topoğrafyanın izlerini takip eden formları ve küçük dağları andıran kurgulanışıyla dikkat çekiyor. Bu kütleler de Taiping Gölü’nün güneyinde, eğimin hafiflediği noktada, birbirine eklemlenerek bağlanmış. Bu şekilde arada dinamik bağlantı noktaları oluşturmuş MAD ekibi. Huangshan Dağ Köyü, böylelikle 10 kütle aralasında bir çeşit köy peyzajı yaratıyor: mimarinin doğanın kendisini tanımladığı ve doğanın mimari içinde çözümlendiği bir peyzaj. Ayrıca birbirinden ayrı kütleler ve aralarındaki bağlantılar yola çıkılan köy fikrini tamamlıyor.

© Laurian Ghinitoiu

Huangshan Dağ Köyü’nü oluşturan daireler, sessiz inziva noktaları olarak düşünülmüş. Her bir daire, kabaran formuyla topoğrafyanın izlerine referans veren, iç mekanı tamamen dışa açan balkonlara sahip. Burada kullanıcılara yalnızca manzarayı gözlemleyen değil; kullanıcının peyzajın içine tamamen dalması amçlanmış.



Köyü oluşturan yapıların formunda amaç, bu kütlelerin su ve rüzgar sonucu ortaya çıkan doğal oluşum hissini vermek. Her bir birbirinden farklı haliyle kendi doğal oluşumunu vurgulayacak heykeller şekilde düşünülmüş. Aynı ekibin başka bir işi olan Harbin Opera Binası’nda olduğu gibi.

© Hufton+Crow

Kullanıcının dağ, göl ve gökyüzü ile diyaloğunu tasarımın ilk hedefi haline getirmiş Huangshan Dağ Köyü, kendiliğinden bu dağlı peyzajın içinden yükseliyor hissi yaratıyor. Tasarım yaklaşımıyla hem dikey yaşamın yeni olanaklarını yaratıyor, toplu konut fikrine yeni boyut açıyor hem de kendi doğasını yaratan bir öge oluyor. Aynı zamanda üst seviyede bir konfor anlayışını sunuyor kullanıcılarına. Bunu da çevresini bütünleyen, insan-doğa ve insan-yerel kültür arasındaki sinerjiyi oluşturmayı hedefleyen bir tasarımla gerçekleştiriyor. Yapı, görünüşünün dışında, bütün bu ilkeleriyle MAD ekibinin özgün başka bir tasarımı olmuş.

© Laurian Ghinitoiu

Huangshan Dağ Köyü, tamamlandıktan sonra ekibin başı Ma Yansong için kendi felsefesi olan ‘Shanshui City’ anlayışının bir tür dışavurumu olmuş aynı zamanda -bu ekibin Chaoyang Park Plaza projesinde karşımıza çıkan yaklaşımı. Tasarımda kasıt, doğanın formlarına referans veren bir mimari yaratmak değil; kullanıcıların doğa ile manevi olarak iletişimi yeniden kurmasını sağlamak olmuş. Daha çok insanın duygularını harakete geçiren ve ruhsal bütünlük arayışını somutlaştıran bir tasarım. Ekibin birçok işinde olduğu gibi kullanıcıya odaklanan ve mimari dilini kullanıcının konforu ve büyük bir payda o mekanda hislerine göre tasarlayan yapılarından yalnızca bir örnek Huangshan Dağ Köyü. MAD’ın ününü dünyaca yayan özgün yaklaşımı da diyebiliriz.

© Laurian Ghinitoiu

Çin’in dağlarıyla ve yeşil manzarasıyla ünlü bir şehri Huangshan’daki köy, birçok sanatçıya ilham kaynağı olmuş aslında. Granit dağa tepeleri ve eşsiz peyzajıyla derin düşüncelere ve bunu yansıtma arzusuna hizmet eden bir yer olmuş.



UNESCO Dünya Mirası Sit Alanı olan Huangshan’ın kendi humanist atmosferi ve sakin çevresi zamanla birçok tursiti çeken nokta olmuş. Bu gibi özellikleriyle de MAD ekibi için aslında bir nevi kendini gerçekleştiren bir proje dağ köyü.

© Fernando Guerra | FG+SG

‘’En temel düşünce: burada yaşayanların manzaraya yalnızca bakmasından ziyade kendilerini doğa ile ilişki içinde bulmaları, etraftaki çevreyi kişinin ruhuna işleyen bir tasarım olması. Biri burada kendini gözlemlerken şehirde olduğundan çok daha farklı bir kendiyle karşılaşabilir.’’ MAD Architects kurucusu Ma Yansong.

Kaynak: ”Huangshan Mountain Village / MAD Architects” 13 Kasım 2017. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/883615/huangshan-mountain-village-mad-architects/>

The post Huangshan Dağ Köyü appeared first on Arkitektuel.

Expo 67 fuarı için Kanadalı mimar Moshe Safdie tarafından Kanada Pavyonu olarak tasarlanan Habitat 67, fuarın en önemli eserlerinden biri haline gelmiştir. Dünya mimarlık tarihi için oldukça önemli bir kent simgesi olarak kabul edilen Habitat 67, Kanada’daki en bilindik yapılardan biridir.

Kalabalık şehirler için yaşam kalitesi yüksek evler üretme fikri ile ortaya çıkan Moshe Safdie, Habitat 67’yi bu kentsel problem için bir çözüm olarak denemiştir. Safdie prefabrike modüler birimler kullanarak konut masraflarını olabildiğince indirgemeye ve yeni bir ev tipolojisi yaratmaya çalışmıştır. Safdie’nin yarattığı yeni tipoloji, şehir dışında bulunan daha geniş evlerin yaşam kalitesine şehrin merkezine getirmeyi amaçlamaktadır.

©Jake Doskow

Moshe Safdie, 1961 yılında McGill Üniversitesi’nde yazdığı “3 Boyutlu Modüler Yapı Sistemi” tezindeki fikirlerden yola çıkarak Habitat 67’yi tasarlamıştır. Safdie, tezindeki orijinal fikirlerin üzerine alışveriş merkezleri, bir okul ve 1000 ev birimine sahip bir imar planı da ekleyerek, mezun olduktan 2 yıl sonra projesini Expo 67’ye teslim etmiştir. Safdie’nin şeması Kanada Hükümeti tarafından kabul edilmiş ancak konut sayısı 158’e indirilmiştir.

© Gergely Vass – Wikimedia Commons

Habitat 67, 354 birbirinin aynısı tamamen prefabrike yöntemler kullanılarak üretilmiş modülden oluşmaktadır. Bu modüller farklı kombinasyonlarla, bir yığın oluşturacak şekilde yerleştirilmiş ve çelik halatlar ile birbirlerine bağlanmışlardır. Her bir daire şekil ve büyüklük açısından farklılık gösterebilmektedir. Her bir birime giriş yaya caddeleri ve köprüler aracılığıyla sağlanmaktadır. Aynı zamanda yapının içerisinde 3 adet ana sirkülasyon çekirdeği bulunmaktadır.

Yapıyı oluşturan prefabrike sistemler sahada inşa edilmiştir. Birimleri oluşturan temel modüler kafes, kalıba dökülerek üretilmiştir. Daha sonra, bu beton kutuya elektrik ve mekanik tesisat, yalıtım ve pencereler eklenmiştir. Son olarak da, mutfak ve ıslak hacimler birimin içine yerleştirilerek daire son haline getirilmiş ve bir vinç yardımı ile kaldırılarak Habitat üzerindeki yerine yerleştirilmiştir.

©ethel-baraona.tumblr.com

Habitat’ın inşasında prefabrike sistemlerin kullanılmasının nedeni yapım maliyetini düşürmektir. Daha az paralar harcanarak üretilen birimler, ekonomik ve yaşanabilir evler yaratılmasını sağlamaktadır. Ancak, ne yazık ki, projenin ölçeği Kanada Hükümeti tarafından küçültüldüğü için, masraflar beklenenden çok daha fazla olmuştur. Bu nedenle Safdie istediği ekonomik toplu konut projesini gerçekleştirmeyi başaramamış olsa da, Habitat 67 konut projeleri için devrimsel niteliğini korumaktadır.

Planlar / ©studio3postindustrial.wordpress.com

Safdie, ‘beton kutuları’ farklı geometrik biçimlerde yerleştirerek, geleneksel dikey olarak yükselen binalara aykırı bir mimari dil üretmiştir. Bu sayede, her bir dairenin çatısı bir başka daire için bahçe görevi görmektedir. Ayrıca, her bir dairenin için temiz hava sirkülasyonu sağlanabilmiş, ve her daire doğal yollardan ışık alabilmiştir. Bu özellikler, 12 katlı herhangi bir binada görülemeyecek özelliklerdir ve ev içerisindeki yaşamın kalitesini doğrudan arttırmaktadır.

© (2001) Canadian Architecture Collection, McGill University

Habitat 67, dünya üzerinde pek çok mimarı etkisi altına almıştır. Expo 67’yi takip eden fuarlarda pek çok habitat üretilmiştir. Tasarlanan çoğu habitat, fuar bittikten sonra demonte edilse de, Habitat 67 Expo 67 bittikten sonra yıkılmamıştır ve hala içerisinde yaşam bulunmaktadır. Eyfel Kulesi ve Kristal Saray gibi, Habitat 67’de inşa edildiği fuarın ötesine geçerek, kendi çağının en önemli örneklerinden biri olarak ayakta kalmayı başarmıştır.

The post Habitat 67 appeared first on Arkitektuel.

©Paul Kozlowski

Türkçesi ‘Barınma Ünitesi’ olan Unite d’habitation, dünya üzerindeki en meşhur ve önemli toplu konut projelerinden bir tanesidir. Özellikle II. Dünya Savaşı sonucunda ortaya çıkan toplu konut ve barınma ihtiyacına 20. yüzyılın ortalarında birçok mimar farklı çözümler getirmeye çalışmıştır. Unite d’habitation ise, ünlü Fransız-İsviçreli mimar Le Corbusier’nin dünya üzerindeki bu soruna karşı ürettiği mimari bir çözüm projesidir. Proje Marsilya’da II. Dünya Savaşı sonucunda evsiz kalan Fransız vatandaşlarını yeniden bir eve kavuşturma amacıyla yapılmıştır.

©Paul Kozlowski

Le Corbusier, projesinde toplu yaşama algısını değiştirmek istemiştir. İnsanlara yalnızca bir ‘sığınak’ vermek yerine, burada yaşayan insanların yaşayacakları, oynayacakları, bir araya gelecekleri bir dikey bahçe tasarlamaya çalışmıştır. Bu amaçla bu büyük yapının uzun ve geniş çatısı, burada yaşayanların kullanımına açılmıştır.

Çatı katında bulunan bahçeler, anaokulu, spor salonu ve havuz, çatıyı bir rekreasyon alanı haline getirmiştir. Aynı zamanda binanın içerisinde küçük dükkanlar, küçük bir revir ve bir otel de bulunmaktadır. Böyle bir tasarım felsefesi izleyerek Le Corbusier yarattığı devasa yapının içerisinde ayrı bir şehir yapısı ve ortak yaşam algısı kurmayı planlamıştır.

©Paul Kozlowski

Le Corbusier’nin aynı zamanda ‘the Radiant City’ (Göz Alıcı Şehir) ismini verdiği bu yapı, 337 daireden oluşmaktadır ve yaklaşık 1600 kişiye ev sahipliği yapabilmektedir. Bu bağlamda Le Corbusier’nin binalar için yaptığı “yaşam makinesi” tanımına uymaktadır.

©Paul Kozlowski

Unite d’habitation, Brütalist mimarinin en belirgin örneklerinden bir tanesidir. Bina, pilotis adı verilen sistem ile, yer düzleminden kolonlar ile ayrılmış bir şekilde ayakta durmaktadır. Yapıyı yaşıyan büyük masif kolonlar çıplak bırakılmıştır. Aynı şekilde Le Corbusier’nin yapılarında genel olarak kullandığı pürüzsüz beyaz cephe tercihi yerine cephe elemanları ve döşemeler brüt-betondan oluşturulmuş ve yine çıplak bırakılmıştır.

©Paul Kozlowski

Unite d’habitation Le Corbusier’nin Modulor’u en başarılı şekilde kullandığı yapılardan biridir. Mimarideki tüm ölçüleri insan ölçeğine getirme kaygısı ile ürettiği Modulor ölçü birimini tasarımının her aşamasında kullanmıştır. Binanın duvarlarında Modulor adamının işlemelerini görmek mümkündür.

©Paul Kozlowski

Unite d’habitation’u dünya üzerindeki diğer toplu konut projelerinden ayıran en temel özellik iç mekan kurgusudur. Bir koridorun iki yanında şekillenen yaşama birimleri yerine Le Corbusier, binanın iki ucundan ulaşılan daireler üretmiştir. Aynı zamanda daireleri kendi içerisinde iki katlı yaparak olağan çözümlerin dışına çıkmayı başarmıştır.

The post Unite d’Habitation appeared first on Arkitektuel.