©Vincent Hecht

2017 yılında Japonya’da Toshima isimli bölgede bulunan bir konut projesi olan Tree-ness House, Japon mimar Akihisa Hirata ve ekibinin tasarımı. Akihisa Hirata, daha önceden Toyo Ito & Associates mimarlık ofisinde çalışmış bir mimar. Hirata, 2005 yılında kendi ofisi olan Akihisa Hirata Architecture Office’i kurmuş. Ekibin tasarımı, ofisin özgün tarzını yansıtan, fütüristik ve karmaşık bir mimari dile sahip konut projesi.

©Vincent Hecht

Tokyo’daki Tree-ness House, evlerden ve bu evlerin arasındaki galeri boşluklarından oluşan kompleks bir yapı. Evin tasarımı bir ağaçtan esinlenerek ortaya çıkmış. Tree-ness House temelde bir ağacın farklı karakteristik özelliklere sahip farklı kısımlarından parçalar yaratıp bunların organik bir şekilde birbirine entegre edilmesiyle oluşturulmuş. Tree-ness House ağacın gövdesi, dalları ve yaprakları olarak 3 farklı öge yaratıp bunları birbirine tıpkı bir ağaçtaki gibi ekliyor. Bu tasarımda bu 3 öge; bitkiler (plants), açıklıkları vurgulayan çok köşeli yüzeyler (projede “pleat” yani “pile” olarak anılan kısımlar) ve beton kutular (boxes).

©Vincent Hecht

Tree-ness House tasarımında öncelikle evin hacimlerini barındıracak beton kutular üst üste yığılmış. 3 boyutta düzensiz yığılmış bu kutular, bu yığılma sonucu oluşan yine karmaşık boşluklarla, evin ana hacmini oluşturmuş. Bu beton kutular, ağaçtan esinlenen tasarımda ağacın gövdesini oluşturuyor. Daha sonra bu ana hacimde, beton kutuların üzerinde evin açıklıkları işlenmiş. Her bir açıklık birbirinden farklı formlara sahip, 3 boyutlu katlanmış beton plakalardan oluşan projede “pile” (pleat) olarak adlandırılan ögelerle tasarlanmış. “Gövde ve yapraklar görünüşte değişse de benzer strüktürlere sahipler -birbirleriyle olan ilişkileri katmanlı bir organik strüktür yaratıyor…Buna benzer organik katmanlar ve karmakarışık bir mimari mantık yaratmak mümkün. Bu tasarım, bu yeni mimari prensibi geliştirmeyi ve bu kompleks ekosistemi kente bağlamayı hedefliyor.” Akihisa Hirata.

©Vincent Hecht

İçerideki kullanıcının mekan ile ilgili fiziksel algısına yönelik olarak kurgulanan açıklıklar ve açıklıkları saran “pile” kısımları, içeri ve dışarı yönelen kıvrımlara sahip. Hirata ve ekibi böylece kullanıcısının bu fiziksel algısını mimari bir çeşit formla anlatma hedefinde.

Bu açıklıkları saran ve ağacın dalları olan “pileler” de bitkilerle kaplı. Bitkiler, evi organik bir bütün haline getiren son dokunuşlar diyebiliriz; evin, kendi etrafını saran yoğun beton doku arasında tıpkı kaldırımdan fırlayan bir ağaç gibi nefes alabilmesini sağlayan kısımları.

©Vincent Hecht

Tree-ness House’da beton kutular, evin yatak odalarını barındırıyor. Bir galeri mekanı oluşturacak şekilde tasarlanmış olan bu kutular, dışarıda da teraslara ve yine yapının nefes almasına katkı sağlayacak olan bitkileri barındıracak bahçelere dönüşüyor. Yine bu kutuların arasında kalan hacimler, yer yer camlarla kaplanarak, evlerin oturma veya yemek odalarını barındıracak şekilde tasarlanmış. Evde birçok oda terasa açılıyor ve böylece yaşam alanları yapının dışına kesintisiz bir şekilde bağlanmış. Evin iç mekanlarının büyük bir çoğunluğunda brüt beton kullanımı iç ve dış mekanlar arasındaki geçişleri bulanıklaştırıyor.

©Vincent Hecht

İki ev ve galeri mekanı barındıran proje, zemin katının üstünde birkaç kat boyunca bir evi barındırıyor. Ailenin büyüğüne ait olan bu evin üstünde ise Tree-ness House’un asıl konut kısmı, birden çok kota yayılmış şekilde. Ekibin birçok kutuyu farklı kota yayan ve aralarında boşluklar yaratan yaklaşımı sayesinde merkezi boşluklara bakan hacimler oluşuyor. Böyle bir düzen, hem evin her kısmının geniş pencerelerle yeteri kadar ışık alabilmesini hem de iç mekanda istenen gizlilik hissini yakalayabilmesini sağlıyor. Brüt beton yanında bazı iç mekanlar da ahşap ve deri kullanımı da eve ton ve sıcaklık hissi katıyor.

©Vincent Hecht

“Biz yalnızca iç mekana odaklanan bir yapı yerine, bahçe gibi kendi dış mekanlarını yaratan ve yapının bulunduğu sokağı da 3 boyutlu hale getiren bir yapı hedefledik. Ekibim ve ben, Tree-ness House ile insanın hayvani iç güdülerini ortaya çıkarabileceği, içerisi ve dışarının sürekli olarak yer değiştirdiği fütüristik ve bu anlamda da vahşi bir mimari yaratma eğilimdeydik.” diyor projenin mimari Akihisa Hirata.

The post Tree-ness House appeared first on Arkitektuel.

© Tomio Ohashi

Yatshusiro Belediye Müzesi (Yatshushiro Municipal Museum), Toyo Ito tarafından 1991 yılında tasarlandı. Ito’nun tasarımı Artpolis projesinin bir parçası. Artpolis, eyalet hükümetinin başlattığı ve bir dizi mimarın kentin belirli bölgelerine kültürel yapılar tasarlamasına yönelik bir plancılık projesi. 22 senedir devam eden bu projenin en önemli örneği ise Yatsushiro Belediye Müzesi binası.

© Tuomas Kivinen

Yatsushiro şehrindeki proje için Toyo Ito’nun seçilmesi oldukça riskli bir karar. Proje alanının hemen yanında tarihi Shohinken Köyü ve Yatsushiro Kalesi’nin kalıntıları bulunuyor. Ito’nun teknolojik ve modern mimari üslubu, bölgenin karakteri ile doğrudan tezat oluşturuyor. Ancak Ito, bölgenin tarihi yapısının kendi geleceğe bakan mimari dilini engellemesine izin vermemiş ve bu tarihi alanda, çelik ve cam kullanarak modern bir pavyon inşa etmiş.

© Tuomas Kivinen

Müze iki katlı olmasına rağmen yapının etrafındaki toprak zemin yükseltilmiş ve müzeye küçük bir tepenin üstünde yükselen tek katlı bir bina izlenimi kazandırılmış. Müzeyi oluşturan mekanlar yapıyı örten dalgalı, cam bir kanopin altında konumlandırılmış. Yarımm silindir şeklinde yatay bir depo hacmi de bu kanopinin altında yer alıyor. Bölgedeki su basma tehlikesine karşın arşiv alanını yerin altında tasarlanmamış ve böyle bir çözüme gidilmiş.

© Yuki Seto

Yatsushiro Belediye Müzesi, Toyo Ito’nun diğer yapılarıyla da benzerlikler gösteren bir tasarım. Yapı, Ito’nun Rüzgar Kulesi’nin (Tower of Winds) de bulunduğu ‘Rüzgar Serisi’ altında tasarladığı binalar arasında gösterilebilir.  Ayrıca müzenin strüktürel yapısı, kendi evi Silver Hut’ı andırıyor.

Kaynak:

• Rory Stott. “AD Classics: Yatsushiro Municipal Museum / Toyo Ito” 21 Mar 2013. ArchDaily. Accessed 28 May 2019. <https://www.archdaily.com/347211/ad-classics-yatsushiro-municipal-museum-toyo-ito/> ISSN 0719-8884

The post Yatsushiro Belediye Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Rüzgar Kulesi (The Tower of Winds), Toyo Ito’nun mimariye yaklaşımını gösteren en belirgin örneklerden biri. Özellikle mimarın, teknolojinin ve bunun geleceğin mimarisinde oynacağı rolün önemine olan inancını gösteren bir yapı. 1986’da Nishi-ku, Japonya’da tasarlanan Rüzgar Kulesi, teknolojiyi tamamıyla sürecine entegre ederek, yapının şehirle olan diyaloğuna teknolojiyi dahil eden bir proje.

©Toyo Ito & Associates

Kule, doğayı teknolojisiyle kullanarak enstelasyonun şehirle olan ilişkisinin yanında, yapının doğayla arasında da sembolik bir ilişki yaratmasına olanak sağlıyor. Gündüzleri çelik çekirdeği saran yansıtıcı perfore alüminyum kaplamasıyla kule, şehri yansıtıyor. Proje, materyal kurgularının kompleksliğiyle gerçek anlamda şehrin dokusunu aktarıyor. Geceleri ise kule, daha pro-aktif bir role sahip: rüzgar ve ses seviyesindeki değişimleri algılayan ve bünyesindeki 1.300 ampül, 12 neon halka ve zeminindeki 30 projektörü aydınlatan iki bilgisayarla rüzgarı ve sesi ışığa dönüştürüyor.

©Tomio Ohashi

Bu bağlamda kule sürekli bir değişim halinde. Yapıda bulunan küçük ampüller çevredeki seslere göre renk değiştiriyor, neon halkalar etkili olan rüzgara göre dalgalanarak şekilde aydınlanıyor. Rüzgar Kulesi’nde belirli bir düzen yok; ışıklar çevrede gerçekleşen olayların direkt olarak yansıtılmış hali. Tüm bu dönüşüm 21 metre uzunluğundaki silindirik kulede gerçekleşiyor.

©Tomio Ohashi

Proje, teknolojik bir heykel gibi düşünülebilir. Yapı, Yokohama tren istasyonuna gelen kullanıcıları karşılayan ve üstünde durduğu yer altı alışveriş merkezinin havalandırma ünitelerine hizmet eden su depolarını barındıran bir kule.

Toyo Ito teknoloji, mimarlık, şehir ve şehirde yaşayanlar arasında sonsuz bir ilişki kurgularken şehrin, içinde yaşayanlar üzerindeki derin etkisine ve teknolojinin mimarlıkta oynadığı önemli role de vurgu yapıyor.

©Arch Into Japan

Çağdaş mimarinin klasiklerinden biri haline gelen Rüzgar Kulesi, rüzgar bilgisinin okunduğu ve kentin doğasıyla olan ilgisini anlatan bir kent simgesi. Rügzarın ses seviyesiyle değişen renkler ve hızıyla değişen halkalardaki ışık yoğunluğu ile yapı rüzgar bilgisini direkt olarak gözler önüne seriyor. Yapının mimarlık tarihinde önemli bir yere sahip olmasının sebebi, bu teknolojiyi ve teknolojiden elde edilen bilgiyle, yapıyı kurgulayan ve bunu şehre, doğaya güçlü bir ilişkiyle hayata geçiren bir tasarım olması.

©designisthis.com

Toyo Ito kulesiyle tamamıyla teknik bir strüktürü şehrin simglerinden biri haline getirebilme becerisiyle ödüllere layık görülmüş. Rüzgar Kulesi aynı zamanda Amerika’nın Illumination Engineering Society tarafından yapının kozmopolitanizme olan katkıları nedeniylede bir ödül kazanmış.

The post Rüzgar Kulesi appeared first on Arkitektuel.

©Concierge, Akita

Japonya’nın Akita kentindeki Odate Dome (veya Odate Jukai Dome), 1997 yılında Toyo Ito tarafından tasarlanmış. Proje Ito’nun mimaride aldığı esasları yansıtan etkileyici bir örnek. Ito, yapılarında kurguladığı hayatın teknolojinin sınırlarıyla kısıtlanmasındansa; teknolojinin sınırlarını zorlayıp, yarattığı mimarinin bunun olanaklarından faydalanmasını sağlayan bir mimar.

©pritzkerprice.com

Toyo Ito, Odate Dome’da da en çağdaş teknoloji mimariyle bileştiren ve insanlarla bir araya getiren bir yapı ortaya çıkarıyor. Yapı aslında bir tür spor kompleksi. Zeminden birkaç metre yukarıda uçuyormuş gibi gözüken geniş kubbe yapıda kubbe, insanların içinde özgürce akabileceği, geniş bir mekan yaratıyor. Kubbe, koca hacmin içinde ahşap taşıyıcılarıyla algılanıyor. Tüm kubbenin ahşap taşıyıcıyla kurgulanmasının sebebi de son teknolojiyi yapıya entegre ederken doğayı da mimarinin içine katmak.

©Mikio Kamaya

Odate Kubbesi (Odate Dome), oldukça cömert bir şekilde 52 metre yüksekliğe 178 metre ve 157 mertelik akslar üzerinde uzanan devasa bir örtü. Çelik ve ahşabın birleşimiyle kurgulanan çatı sistemi, zemin kotunda açık bırakılmış. Bu sayede bu devasa kubbeyi taşıyan kolonlar görünür hale getirilmiş. Aynı zamanda dış çevreyle örtü altında bir çeşit geçirgenlik ve şaffaflık sağlanmış. Zemin kotunun kapalı bir hacim olması için cam cephe düşünülmüş. Fakat bu cam cephe de yine kubbenin örttüğü mekanın üzerinde yüzebilmesi için yapının sınırlarından geriye çekilmiş.

©Flickr chris_delany

Yapının taşıyıcısı, Japon Sedir ağacı ahşabı kullanılarak yaratılmış. Yapının bulunduğu bölgede yetiştirilen elde edilen ahşap aynı zamanda, lokal malzeme olmasıyla, ulaşım için gerekli enerjiden tasarruf sağlıyor. 25.000 adet lamine ahşap kalas yetiştirilme, üretim ve yapıştırılıp bir kubbe oluşturma süreçleri açısından yapıya verimi bir inşa süreci sağlıyor.

İçeride yaratılan devasa hacmin odak noktası kendisini örten kubbe. Ahşap bu noktada yapıda önemli bir role sahip. Toyo Ito, doğal mazleme olması nedeniyle seçtiği ahşabın aynı zamanda kubbenin kapsadığı alanda daha sıcak ve konforlu bir iç mekan yaratacağını düşünüyor.

©Mikio Kamaya

Odate Dome, oldukça iyi düşünülmüş bir forma sahip. Kubbe, alanda etkili olan rüzgara özel bir dikkatle tasarlanmış tıpkı Ito’nun Rüzgar Kulesi (Tower of Winds) gibi. Çatı örtüsünün tırtıklı ve zemin kotunda açık tasarımı, kış musanlarının etkisini minimum seviyeye indiriyor ve yaz aylarında havalandırma kalitesini arttırıyor. Aydınlanma açısından da kubbe, yalnızca doğal ışıkla aydınlanabiliyor. Bu şekilde Ito hem yapının emisyonunu azaltıyor hem de mimari ve sağlık açısından mekan kalitesini arttırıyor.

©MakMax Group

Yapı, Toyo Ito açısından yalnızca etkinliklere ev sahipliği yapan bir yer değil; büyük insan kalabalıklarını bir araya getiren ve onlara konforlu ve keyifli zaman garantileyen bir mekan. Şu an Odate Dome beyzbol, futbol gibi birçok oyuna ve bazı etkinliklere, performanslara ev sahipliği yapıyor. Çevresiyle güçlü bir ilişkisi bulunan yapı, dünya çapında tanınmış spor komplekslerinden biri.

The post Odate Dome appeared first on Arkitektuel.

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl yeniden yapılan Serpetine Pavyonu’nu 2002 yılında Koreli Toyo Ito ve Cecil Balmond tasarladı.  2000’de Zaha Hadid ve 2001’de Daniel Libeskind’in ardından tasarlanan üçüncü Serpentine Pavyonu için Toyo Ito ve Cecil Balmond, Londra merkezli mühendislik firması Arup birlikte çalışmış.

© Sylvain Deleu

Düz çelik barların oluşturduğu kafes sistemi ile ayakta duran 5.3 metre yüksekliğindeki tek katlı pavyon beyaz alüminyum panel ve cam ile kaplanmış. Pavyonun esas amacı, hiçbir ortagonal grid sistemine ve taşıyıcı kolona bağlı olmayan, açık plan düzenine sahip kolonsuz ve ferah bir mekan yaratmak. Böylece Hyde Park’ın ortasında, Kensington Bahçeleri’nde bulunan yapı yazın bir kafe ve etkinlik yeri olarak kullanılabilmiş.

2002 Serpentine Pavyonu’nun oldukça rastgele gözüken formu, bir bilgisayar programı ile; tek bir karenin döndürülmesi sonucu ortaya çıkan algoritmik hesaplara göre tasarlanmış. Pavyonu oluşturan her bir parça birer taşıyıcı kiriş görevi görüyor ve oluşan titreşimlerin sönümlenmesini sağlıyor. Bu sayede pavyon, birbirine bağlı taşıyıcı ve estetik parçaların birlikte çalışması sonucunda ayakta duruyor. İlk bakışta parça parça olarak algılanan yapı, strüktürel açıdan bir bütün olarak davranıyor.

© Sylvain Deleu

Pavyonun parçalara dağılmış görüntüsü Toyo Ito’nun deneyciliğinin bir kanıtı. Yapı mimarın kendi alışıldık üslubundan çok farklı bir mimari dile sahip. Her ne kadar pavyon genel olarak dikdörtgensel bir form üzerinden kurgulanmış olsa da, mekanın içerden daha farklı bir algısı var. Cephelerdeki kesikler yapının içinde havada uçuyormuş izlenimi yaratıyor. Aynı zamanda bu kesikler ve beyaz tercihi sayesinde pavyonun içinde oldukça parlak, ferah ve neşeli bir hava var.

© Sylvain Deleu

Toyo Ito ve Cecil Balmond, üç temel malzeme ile pavyonu tamamlamış. Yapının zemini kontrplak ile kaplı. Duvarlar ve tavanda ise 3mm beyaz alüminyum paneller tercih edilmiş. Duvarlardaki açıklıkların bazıları ise cam ile kapatılmış. Üç ay boyunca Hyde Park’ta duran pavyon, 600,000 poundluk bir bütçe ile inşa edilmiş.

The post 2002 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©Medium

2006 yılında RIBA (Royal Institute of British Architects) tarafından Royal Gold Medal ödülüne layık görülmüş olan Sendai Mediatheque strüktürel yenilik, değişkenlik ve fonksiyonel önemi açısından oldukça etkileyici bir proje. Toyo Ito tasarımı yapı 2001 yılında tamamlanmış ve mimarlık tarihinde bir dönüm noktası olmuş. Bunun sebebi projenin mimaride akışkanlığı ve şu anı karakterize eden bilgisayar sanallığı tercüme eden bir karaktere sahip olması. 

©Washington Uni. St. Louis

Proje, Japonya’nın kenti Sendai’de bir kütüphane, internet odaları, DVD alanları, galeri ve kafe içeren bir yapı yapılması için açılan bir yarışmada ortaya çıkmış. Yarışmada ek olarak,  50×50 metrelik bir alanda kamuya tamamen açık bir erişimi olması istenmiş. Ito, bunu yapının şeffalığıyla sağlamayı tercih ediyor yapısında. Arazinin önünde ağaçlık alan oluşu ve şehre geniş karelerle bakmayı sağlama bunun sebeplerinden.

©Kevin McKitrick

Tasarımda ana fikirlerden biri sınırları önceden belirlenmemiş açık ve akışkan bir mekan. Yapı, bir akvaryum metaforunu kullanıyor: şeffaflığı ve yosunları hatırlatan taşıyıcıları bunun yansımaları. Bunun üzerine mimar yapıyla ilgili 5 isteğini şöyle sıralamış: 

-Birliktelik yaratmak istemiyorum. 

-Kiriş yaratmak istemiyorum.

-Duvar yaratmak istemiyorum.

-Oda yaratmak istemiyorum.

-Mimarlık yaratmak istemiyorum.

Son isteğin sebebi şartlanmış mimariye karşı çıkmak. Toyo Ito, bir fikrin yansıması yalnızca işin kendisiyle değil; şehre nasıl yerleştiğiyle ilgili olduğunu savunuyor. 

©Rasmus Hjortshoj

Yapının yalnızca maddesel olmaktan çıkmasını, iç ve dış ayrımı olmamasını, doğa ile mükemmel bir uyum içinde olması gerektiğini düşünüyor. Sendai Mediatheque’in tasarımda ana kritler olarak ele alınıyor.

Böylece yumuşak çizgileriyle içeriyi ve dışarıyı bileştiren, bir tür bitkiyi andıran, yapının ilk katından son katına doğru akan taşıyıcılarıyla doğaya referans verebilen bir yapı ortaya çıkıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Sendai Mediatheque, içerisinde birçok mikro çevre barındıran çok fonksiyonlu bir yapı. Tanımladığı çevrelerdeki aktiviteler de mekanın içindeki mobilyalarla belirleniyor. Bu aktivitelerin yapı içindeki ve yapının şehir içindeki konumlanışlarındaki en önemli nokta kullanıcının akışını kesintiye uğratmamak. Yapı, katı bir cisim değil ve zemin katında duraklamadan geçmeye imkan tanıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Yapının şekline baktığımızda aslında gerçekten bu kübün içerisiden geçilip gidilebilme durmu sorgulanıyor. Toyo Ito, yapının sınırlarını oldukça geniş bir alana yayarak, görünmez kılarak, dinamikleştirerek ve sürekli değişen şekilde kurgulayarak kullanıcıya birden çok daha fazla sayıda rota imkanı tanıyor. Sendai Mediatheque’in şeffaflığını ve geçirgenliğni de bu şekilde. “…beni çeken rüzgarı görmek değil fakat, hafif bir rüzgar gibi şekil almayan bir mimarinin olmasının ne kadar mükemmel olacağını düşünün.” Toyo Ito.

Yapı Ana Elemanları

Sendai Mediatheque, hem içerisinde hem de programları barındıran kutunun yapımında teknolojinin sınırlarını zorlayan bir yapı -özellikle taşıyıcı kurgusuyla. Projenin hem tarihte hem de şimdi oldukça önemli bir yere sahip olmasında taşıyıcı sisteminin yeri büyük.

Yapının platformları (döşemeleri), 80 cm kalınlığında, aslında metal kirişlerden oluşan bir grid. Bu döşemeler iki metal plağa kaynaklanmış -sandviç kiriş olarak bahsediliyor sistemden. Aynı sistemi çatıda da görmek mümkün. 

©Rasmus Hjortshoj

Dikey taşıyıcılar, borusal elemanlarla oluşturulmuş ve etrafı cam ile kaplanmış, deniz yosunlarını andırıyor. Şekil, boyut ve çapta farklılaşan tüpler (kolonlar), yapının içerisinde serbestçe dağıtılmış ve içerileri aydınlatılmış. Tüplerin çapları 2 ila 9 metre arasında değişiyor. En geniş tüp taşıyıcı da dikey sirkülasyon elemanlarını barındırıyor. bu tüp taşıyıcılar, hafif ve kırılgan bir görünüme sahip olsalar da, yüksek deprem ve tayfun tehlikesine sahip alanda yapıya yatay ve dikey sabitlik sağlıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Yapıyı kaplayan kabuk, şeffaf bir cam örtü. Bu şekilde içerisi ve dışarısı arasında görsel ve akışkan bir iletişim sağlanıyor ve iki ortam arasındaki sınır ortadan kalkıyor. Toyo Ito, içerideki aktivitelere göre değişen cepheler önermiş. Örnek olarak güney (ana) cephe, caddey bakıyor ve iki katmanlı camla örtülü. Böylece içerinin güçlü rüzgardan ve soğuk havadan korunması sağlanmış. Batı cephesi bir başka yapıya bakıyor. Bu nedenle opak, metal bir cephe elemanıyla kaplı. 

Program Diyagramı

Yapının en alt kotu (meydan), resepsiyon, kafe ve bir kitapçıyı barındrıyor. Bir üst katta çocuk kütüphanesi, internet odası ve yönetim birimleri bulunuyor. Bu katlarda kamusal ve özel ayrımı yalnızca mobilayaları kullanıyor Ito.

Üç ve dördündü katlarda ise okuma odaları ve kitap ödünç alma / iade etme için gerekli hacimler yer alıyor. Yapının bundan üst katlarında; galeri alanları, film ve konferans odaları düşünülmüş. Yapının duvarlarla çevril tek kütlesi konferan salonu.

©Washington Uni. St. Louis

Sendai Mediatheque, hem içerisinde hem de programları barındıran kutunun yapımında teknolojinin sınırlarını zorlayan bir yapı. Toyo Ito’nun en ünlü yapılarından biri olan kütüphane, Sendai sakinleri için oldukça önemli bir kamusal mekan yaratıyor. Toyo Ito, Sendai Mediatheque ile şehrin de dünya çapında bir üne kavuşmasını sağlamış.

The post Sendai Mediatheque appeared first on Arkitektuel.

1. Singapur’daki Louis Vuitton

© William Cho

Dünyaca ünlü bir marka olan Louis Vuitton’un güney doğu amiral mazağası için ekip oldukça yenilikçi bir konsept ortaya koyuyor. Singapur’daki mağaza için Safdie Architects’in Marina Bay Sands bölgesinde yaptığı kompleksin Kristal Pavyon (Crystal Pavilion) kısmı seçilmiş. Yapının radikal tasarımı suyun üstünde tek bir öge olan ‘Island Mansion’ (malikane adası) fikriyle ortaya çıkıyor. Seçilen lokasyon tasarım için birçok zorluğu da ortaya çıkarmış. Bunlardan biri tropik bölgede bolca bulunan güneş ışığı. Kristal Pavyon, düzensiz açılarla birleşen cephelerin çelik çerçeveyle örtüldüğü bir cam yapı. Bu, yapıyı aslında her cephesinden güneş alacak hale getiriyor. Sorunun çözülmesi için de FTL Design Engineering Studio yapının içinde kesintisiz ilerleyen beyaz bantlar önermiş. Bu bantlar hem istenen gölgelemeyi sağlıyor, hem de iç mekan için ferah bir arka plan oluşturuyor. Tüm iç duvarları, tavanı saran beyaz gölge elemanları aynı zamanda marina ruhuna uygun şekilde yelkenleri çağrıştırıyor.

2. 178 Prada Aoyama

© Divisare

İlk olarak ekip, maksimum alana sahip dikey bir kütleye odaklanmış, mağazanın şeklini de yerel kent profilinin açılarını yansıtan bir öge olarak düşünmüş. Yapıyı gözlemleyenin durduğu noktalara göre yapı bir kristal veya beşik çatılı arkaik bir yapı olarak algılanıyor bu yaklaşım sonucu. Mağazanın bu değişen karakteri, formdaki heykeli efektle ve camla kapanmış strüktürüyle güçlendirilmiş. Diagrid taşıyıcı sistemin boşluklaru konveks, konkav veya düz cam panellerle giydirilmiş. Böylece ortaya değişsen geometriye ve yansımalara sahip, kullanıcıya şehri ve mağazayı farklı perpektiflerde deneyimleten bir yapı ortaya çıkmış. Taşıyıcı, diagrid ile içerideki çekirdeklerle de kurgulanmış. Böylece içeride daha kapalı, özel mekanlar da oluşturabilmiş. Yapının dikkat çeken özelliklerinden biri de kullanılan malzemelerin bütünlüğü: yapay olan reçine, silikon, fiberglas; doğal deri, yosunlu ve delikli tahta plakalarla birlikte kullanılmış. İki zıt karakterin birlikte kullanılması yapının hem geleneksele hem de moderne yönelmek isteyen karakterine katkı sağlayan özelliklerinden biri olmuş. 

3. Armani Fifth Avenue

© ArchDaily

New York’un en önemli noktalarından birinde bulunan yapı, 5 katlı bir Armani mazağası. İç mekanı ayırıcı elemanlarına ihtiyaç duymadan tek bir hacmin içinde kurgulanan mağazanın çekirdeği her kotu birbirine bağlayan hortum merdiveni. Bu merdiven, kesin bir geometriyle oluşmayan, yapıyı oldukça dinemikleştiren, heykeli etkiyi arttıracak plastik malzemeyele kaplanmış çelik bir merdiven. Dinamiklik mağazanın 4 katında da farklı eğriliklerle desteklenmiş; böylece mağazanın aydınlatmasıyla dramatik bir etki yakalanmış iç mekanda. İçeride kullanılan monokrom renkler de mekanın akıcılığını destekliyor. Bunun yanında dış cephe kurgulanırken de bu iç dinamizme uyulmaya çalışılmış ekip tarafından. New York’un keskin ızgara (grid) sistemine hareket katan bir yaklaşım olarak düşünülmüş. Aynı zamanda bir resturant ve kafe bulunduran yapı, şehirde bir rekreasyonel alan yaratmayı da amaçlamış. Fuksas imzalı yapı, ekibin Armani için yaptığı çalışmların üçüncüsü ve en dikkat çekicisi.

4. Dior Omotesando

© Wikimedia Commons

Dior’un Tokyo’nun merkezindeki mağazası Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa tarafından tasarlanmış. Tokyo’nun moda merkezi olan Omotesando Bulvarı’ndaki mağaza, apaçık trapezoid bir kutu. Bir mağaza için mimari açıdan heyecan uyandırmayan bir öge olarak kutu, bu yapıda değişsen kat yükseklikleri, binaya eklemlenmiş şerit elemanlar ve tabiki ışıklandırmayla dikkat çekici hale getirilmiş. Binanın görülmeye değer parçası kabuğu. İki katmanlı kabuk, içerideki yarı saydam akrilik katmanın tamamının camla örtülmesiyle oluşturulmuş. Böylece dıştan içeriye ne olduğuna dair çok az bir ipucu veriyor mağaza. Aynı zamanda şehrin ortasında parlayan bir boşluk oluşturuyor. Yapıda kullanıcıyı hayal kırıklığına uğratan tek nokta mağazanın içinin dışarıdaki cam cephe ve yarı saydamı reddeden tasarımı. Herzog & de Meuron’un Prada mağazasının aksine içerisi ve dışarısı arasındaki devamlılık kesintiye uğratılmış; dış cephe bir bilboard gibi. Yapının mimarları ise bu yaklaşımı bilerek tercih etmişler.

5. Tod’s Omotesando

© Edmund Summer

Tod’s binası, Tokyo’nun Aoyama bölgesinin meşhur ağaçlı caddesi Omotesando’da bulunuyor. Yapı, cadde boyunca ilerleyen ağaçaları taklit eden, çapraz beton mesnetler ve cam ile kurgulanmış bir kabuğa sahip. Beton dalları destekleyen köşedeki beton gövde de hem bir perde duvar görevi görüyor hem de mağazanın girişini oluşturuyor. L şeklindeki planıyla Tod’s, beton dallarla oluşturulan ve tüm 6 cephesini saran taşıyıcısıyla yenilikçi bir strüktürel yaklaşım aslında. Ito yapıda taşıyıcı olmayan bir perde duvar fikri ortaya koyuyor özgür bir cephe yaratma fikriyle. Beton ve cam teknolojileriyle de Ito, taşıyıcı duvar da yeni bir özgürlük çıkarıyor bu yapısıyla. Tod’s binası, modern mimarinin tekniklerine öncülük eden, yenilik getiren bir proje oluyor. Bunun yanı sıra cephe, binaya giren ışığın dalların arasından etkileyici bir görünüm oluşturmasına katkı sağlıyor; gece mağazanın ışıklarının sokakta yarattığı etki gibi. 

6. Maison Hermés

© RPBW

Hermés’in Japonya’daki merkez binası, Tokyo’nun Ginza bölgesinde tamamlanmış.Yoğun yerleşimli, deprem ve yangın sebebiyle zorlayıcı yapı düzenlemeleri bulunan bölgedeki yapının tasarımı özgün ve kompakt olmaya evrilmiş. Yapı, 10 metreye 56 metre bir alanda 10 kat yükseliyor. Mağaza, ofis, sergi alanı, yeşil bir avlu ve metro bağlantısı bulunduran yapının sirkülasyonu, yarı saydam karaktere zıt opak bir kısımda çözülmüş; bunun dışındaki cepheler ise yarı saydam cam cepheler. Caddede kendini öne çıkaran ayırt edici cam cepheyle örtülmüş yapı, Renzo Piano’nun amaçladığı etkiyi yakalıyor.

© RPBW

Yapının tümünü saran yarı saydam cam cephesi, 13.000 ısmarlama 45×45 cm’lik cam bloklarla oluşturulmuş -köşede daha küçük, kıvrımlı olanlarla birlikte. Floransa’da, bölgenin deprem ve yangın gereksinimlerini karşılamak amacıyla özel üretilmiş olan bloklar, aynı zamanda oldukça özgün bir dokuya sahip. Bu doku sayesinde yapının cephesi geleneksel Japon panellerine referans veren modern bir öge oluyor. Bu cephe sistemi, çelik bir taşıyıcı ile yapıya tutturulmuş. Cam bloklardan oluşan cephenin bir özelliği de deprem esnasında perde olarak davranacak şekilde kurgulanmış olması. Aralarındaki esnek 4mm’lik derzlerle sismik darbeleri absorbe edecek bir cephe. Gün boyu gümüşi ve parlayan karakteri ve gece ise sıcak ışığıyla parlayan bir feneri anımsatan Maison Hermés, kalabalık alışveriş bölgesinde dikkat çekici bir eser.

7. Kristal Evler (Chanel)

© Daria Scagliola & Stijn Brakkee

2017 Yılın Binası (Building of the Year) ödülüne layık görülen Kristal Evler, Hollanda kültürünün uluslararası mimari normlar ile birleştirilmesi sonucunda ortaya çıkmış bir konsepte sahip. Önceden ağırlıklı olarak evlerin bulunduğu fakat Amsterdam’ın en ünlü alışveriş caddesi olan PC Hooftstraat’ın üzerinde bulunan yapı, caddede geçmişte bulunan binaların modern bir mimari yorumu olarak ön plana çıkıyor. MVRDV, bölgede yer alan mevcut binalarda kullanılan mimari yöntemleri cam bir cephe üzerine adapte ederek caddenin tarihi geçmişini korumayı amaçlamış bu projesinde. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

8. Gyre

© Time Out

Omotesando’daki MVRDV tasarımı bir alışveriş merkezi Gyre. Caddede kullanıcıya dikey bir sirkülasyonla birçok markaya ulaşabilmesi amacıyla ortaya çıkan proje, markaya özel mağazaların aksine daha erişilebilir bir alan kurgulamayı hedeflemiş. Yapının programı birden çok kullanıcı tipine yöneldiği için tasarımda iki ölçek düşünülmüş: tüm yapının ortak kullanım alanıyla oluşturuduğu büyük bina hacmi ve içerisinde daha özel mağazalar. 7 katlı alışveriş merkezi, katların merkezi bir atrium etrafında döndürülmesiyle oluşturulmuş. Böylece ortaya terasları içerideki hacimlerin dışından birbirine merdiven ve asansörlerle bağlayan bir yapı çıkmış. Bunun yanında yapının cephesi de içte kurgulanmış teraslı sokağa, ikonik, heykeli bir hava katıyor. 

9. Omotesando Keyaki Building

© Kozo Takayama

8 katlı Boss mağazası, Tod’s binasının yanında bulunuyor. Proje, düzensiz çember şekliyle çapraz bir yönelim gerçekleştirerek caddeyle ve Tod’s mağazasıyla yeni bir ilişki kuruyor. Köşe bir parseldek alanın kullanımı da daire plan şekliyle maksimize etmeyi amaçlamış ekip. Yapının strüktürü, aslında Tod’s mağazasına benzeyen şekilde, bu sefer yaprak betonarme kolonlarla kurgulanmış. Kolonların üstündeki ahşabımsı doku da ahşap kalıplara dökülerek sağlanmış -yapı böylece ağaç kolonlu Tod’s ve ağaçlı Omotesando ile simbiyotik bir ilişki kuruyor. Yapı, Omotesando boyunca konumlanan oldukça özgün ve dikkat çekici yapılar arasında ortaya çıkmayı başarıyor.

10. Valentiono Fifth Avenue

© Thor Equities

New York’un en önemli caddelerinden birinde bulunan mağaza, aslında John Burgee ve Philip Johnson tarafından tasarlanmış postmodern bir yapı. Chipperfield’in tasarımı 8 katlı mağaza, ince dikey siyah çelik ve alüminyum çubuklarla oluşturulan cephe ile kurgulanmış. Mies van der Rohe’nin yakındaki Seagram Binası’ndan esinlenilmiş David Chipperfield’in tasarımı. Cephenin ilk üç katı saran kısmında pirinç malzeme tercih edilmiş. Mağazanın iç kısmına girildiğinde ise müşteriler kndini 8 metre yüksekliğinde bir atriumda buluyor. Sergi için 39 raf bulunduruyor ve gri terazzo (mozaik) ile kaplanmış atrium. Buna ek olarak mağaza heykeli bir merdiven barındırıyor. Bu merdiven de paladyen karolarla kaplanmış. “Valentino, mimariyi iç mekanın yüzeysel dekorasyonundan uzak tutmaya çalışıyor -iç mekanda somutluğu sığlıktan uzak tutmayı amaçlayan bir yaklaşımla.” David Chipperfield.

11. House of Dior 

© Nicolas Borel

“Yapının Dior’u ve Christian Dior’un işlerini yansıtmasını istedim. Bir modacının yumuşak, dokunmuş beyaz pamuk kumaşı gibi yüzeylerin akmasını istedim. Gökyüzüne tırmanan ve hareket halindeymiş gibi dalgalanan bu yüzeyler, bir uçak yapımı sürecindeki kadar kesin tasarımlı uzun fiberglas kabuklarla yapılan çizgilerle kesişiyor…Seul, dörtgenel yapıların bulvar ile buluştuğu ve bunların hepsinin dünyaca ünlü moda markalarıyla doldurulduğu bi yer. House of Dior bunların arasında Dior’a övgü maiyetinde bir heykel gibi yükseliyor, herkesi içine davet ediyor…İki kabuğun bir araya geldiği kabuk, bir çeşit modern sivri kemer oluşturuyor…İçeride müşteriler birçok keşfe yönlendiriliyor -Peter Marino’nun iç tasarımıyla.” Christian de Portzamparc.

12. Miu Miu Aoyama

© Fiveprime

Miu Miu Aoyama mağazası, ekip tarafından daha önce Prada için tasarlanan mağazanın sayda karakteri aksine opak, metalik bir cepheyle karşımıza çıkıyor. Ekip burada deprem yönetmeliklerinden ötürü daha alçak bir tasarım gerçekleştirmiş. Yaklaşımları bir mağazadan çok ev, açıktan çok saklı, aşırıdan çok ölçülü, saydamdan çok opak olmak olmuş. Böylece direkt cadde seviyesinde bir kutu yerleştirilmiş. Mağazanın cephesi yalnızca girişin belli olabileceği şekilde açılmış -yalnızca yürürken içeriye bakan bir kullanıcının buranın bir mağaza olduğunu anlaması amaçlanarak. Devasa kanopiyle iki katlı mağaza büyük bir bıçakla kesilmiş hissi yaratıyor. Kanopinin yuvarlak kenarları da kutunun keskin çelik köşelerini yumuşatıyor. İç mekanda da ortada büyük bir loca ve tüm mağaza boyunca samimiliği arttıran davetkar oturma elemanları düşünülmüş. Cepheyle cadde boyunca ilerleyen insanların ilgisinin çekilmesi de sağlanmış. Pürüzsüz cephe içeriye olan merakı arttıran bir öge Miu Miu mağazasında.

13. Boontheshop

© Yunsuk Shim

Mimari karakter olarak ahenksiz bir bölge olan Cheongdam’da bulunan yapı, 2 büyük açılı hacimin beyaz mermer ile kaplanmasıyla oluşan güçlü ve bölge için rahatlatıcı bir tasarım. Yapının tasarımına yön veren ögeler çevresiyle ilişki, Seul’un bu bölgesine özel yönetmelikler ve yayaların yoğun şehirde yürürken eksikliğini hissettiği patikalar ve peyzajlı alanlar. Yapı, bu nedenle 4 farklı girişin önünde 4 farklı plaza alanı oluşturuyor ve mahalleye bağlı bir ilişki kuruyor. Arazinin legal durumu nedeniyle iki farklı yer ve hacimle çalışmak durumunda kalan Marino, büyük iki hacim kurgulayıp bunları cam bir köprü ile bağlama fikriyle tasarımına başlamış. Böylece iki masif kütle arasında bir devamlılık sağlerken, şeffaf bir alan ve batırdığı avlu için rahatlatıcı bir mekan yaratmış oluyor. Marino, bu avlu ve teraslarla şehrin ortasında yeşil alanlar yaratmış. Yapının batıya yönelimi nedeniyle güneş ışığı alınımı açıklık kurgusuyla kontrol altına alınmış. Buna ek olarak ısı yükü de yansıtıcı yüzeylerle engellenmiş.

14. PUMA City

© LOT-EK

Puma City projesi için 24 adet taşıma konteynırı kullanılmış. Konteynırlar, teknolojik açıdan yenilenmiş ve Puma City yapısını oluşturacak, taşınabilir mağaza ve etkinlik mekanı oluşturulmuş. Bu nedenle yapının belirli bir lokasyonu yok; Puma City, birleştirilip ayrılarak farklı enternasyonel limanlarda inşa edilmiş. Yani yapı, kinetik mimarinin örneklerinden diyebiliriz. 3 katlı bir yapıyı oluşturacak olan konteynırlar kaydırılarak dış mekanlar, geniş çıkmalar ve teraslar yaratılıyor. Strüktürde, en alt katta 2 adet mağaza bulunuyor. Bu mağazalar, yüksek tavanlı ve 4 konteynır genişliğinde düşünülmüş. Bir üst katta ise ofisler, basın alanı ve depo bulunuyor. En üstte ise bir bar, lounge, etkinlik mekanı ve geniş bir teras düşünülmüş. Yaklaşık 12 metrelik konteynırlar, konteynır birleştiricleri ile oluşturuluyor yapı. Her bir eleman taşımaya elverişli tasarıma sahip. 1000 metrekare alanıyla, dünyanın bu ölçekte taşınabilen ilk konteynır binası Puma City. Yapıyla ilgili video için; https://vimeo.com/33745418

15. Mikimoto Ginza 2

© WikiArquitectura

Toyo Ito’nun ünlü mücevher markası için tasarladığı yapı, düzensiz açıklıklarla kurgulanmış 48 metre yüksekliğindeki bir prizma. Toyo Ito’nun yine yenilikçi stüktür kurgularından biriyle tasarlanmış: cephe tamamıyla tüm yapıyı taşıyor, iç mekan ise kolonlardan arındırılmış. Taşıyıcı cephenin üstüdeki açıklıklar da kareler ve üçgenlerden oluşan ilginç kompozisyonlar sonucu ortaya çıkmış; Ito, cephede bir fraktlal yaratıyor. Yapının taşıyıcısı, çelik plaklar ve betonlardan oluşturulan, değişik açıklıklara olanak sağlayacak güçlü ve sıcaklık vb. etkilerde herhangi bir genleşme/büzüşme göstermeyecek bir sistem olarak yaratılmış. Bu sistem 2 çelik plak arasında 20 cm beton dökülerek oluşturulmuş. Daha sonra bu planlar kaynaklanarak boyanmış. Uzaktan tipik bir gökdeleni andırsa da Mikimoto Ginza 2, özellikle akşam, düzensiz pencereleriyle şehirde ilginç bir ışık oyunu yaratıyor. Ito’nun bir başka strüktür yeniliği olmaya aday yapı, 2005 yılında Tokyo’nun en önemli alışveriş caddelerinden birinde tamamlanmış.

16. Louis Vuitton Ginza Namiki

© Aoki Jun

Tokyo’nun en meşhur caddelerinden birinin üstündeki Luis Vuitton mağazası. Yapını en ilgiç kısmı mimarın eseri dış duvar sistemi. Dış duvar, Hindistan’dan gelen yarı saydam kaymaktaşına bej fiberglas beton dökülmesi ve cilalanmasıyla oluşturulmuş. Taşlar, büyüklü küçüklü karaler oluşturacak şekilde kullanılmış. Böylece duvarda restgele biraraya gelmiş hissi yaratan, mozaik gibi, bir tasarıma yol açılmış. Cam panellerle desteklenen açıklıklar dışında tüm dış cephe sistemi yapının stürktürüne bulonlanmış durumda. Bu açıklıklar, aydınlatılan kısmını oluşturuyor cephenin. Cephenin genelinde opak, bazı yerlerinde kara kare açıklıklarla aydınlatılarak oldukça dikkat çekici bir tasarımın yakalanması amaçlanmış, aynı zamanda ekibin isteği mozaik hissinin arttıran etkenlerden biri bu yaklaşım.

17. Ports 1961 Şangay Mağazası

© Su Shengliang

Yapı, daha önce Şangay’ın ticari bölgesindeki mağazasının cephesini yenilemesi için Uufie adlı ekibin görevlendirilmesiyle ortaya çıkmış. Sonuç ürün, dinamik, Ports 1961 markasının vizyonunu, tasarımını ve gelişimini yansıtan bir tasarım. Aynı zamanda Ports 1961’e oldukça yoğun bir bölgede öne çıkan bir karakter katıyor. Tasarımın değişken karateri, özgürce yüzen bir buzdağından esinlenilerek gerçekleştirilmiş. Bunun yanında cephe aynı zamanda gelenekği ve modernliği kombinleyen bir yaklaşıma da sahip. 3 boyutlu cephe elemanları konsollu bir kurgu ortaya koyarken, gün ışığını yansıtan gece ise LED ışıklarıyla caddeyi dikkat çekici bir biçimde aydınlatan bir eser oluyor. Şangay’ın hareketli şehir doğasını ve değişken insanlarını yansıtıyor.

18. Siki Im Concept Store

© Pete Deevakul

Yapıldığı yıllarda moda dünyasına yeni gelmiş olan marka için tasarlanmış bir çeşit enstelasyon Siki Im Concept Store. Tasarımları bir katman köpük içerisinde sergileyen yapı, avangart markanın vizyonunu yansıtır nitelikte. Köpük, çevrelerin dikotomisine katkı sağlayan bir katman olarak düşünülmüş -kamusal/özel, görünür/görünmez. Tek başına bir mağaza olan enstelasyon, türünün tek örneği denebilir. Porje, Leong Leong’un markanın mağazası için açılan ulusal yarışmayı kazanması ile ortaya çıkmış. 

The post Ünlü Mimarlardan 18 İkonik Mağaza Tasarımı appeared first on Arkitektuel.

©Rasmus Hjortshoj

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi (Tama University of Art Library), Japonya Tokyo’nun Hachioji kentinde bulunuyor. Öğrencilerin kitaplar, teknoloji ve birbirleriyle etkileşim halinde olacakları bir yer tasarlamayı amaçlayan proje, 2007 yılında tamamlanmış. Toyo Ito (Pritzker 2013) tasarımı kütüphane, bu ortak, tanımlı alanları kemerler altında kurguladığı yapısıyla, Tama Sanat Üniversitesi kampüsünde yaratıcı mekanları tüm kampüse yayan bir odak noktası yaratıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Kampüs, Tokyo’nun banliyö bölgesinde yer alıyor. Şehir dışındaki kampüsünde öğrencilere yeşil bir yaşam alanı sunan Tama Sanat Üniversitesi, öğrencilerine sanat ve tasarımın her yönünü öğretmeyi amaçlayan bir eğitim kurumu. Bunu çevreye duyarlı yaklaşımı içinde sürdürüyor. Üniversitenin bu gibi özellikleri de kütüphane tasarımını etkileyen ilkelerden olmuş. Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’nin kampüs içindeki konumu yeşil, eğimli bir alan.

© Iwan Baan

Toyo Ito tasarımı kütüphaneden önce okulda tüm kullanıcılara yönelik yalnızca tek bir mekan varmış, o da okulun kafesi. Bunun üzerine ekip tasarıma kütüphane olarak kullanılacak bir mekanın nasıl herkese açık ortak bir alan sunacağını düşünerek başlamış.

İlk fikir, lokasyonun okulun girişine yakınlığından dolayı, zemin katta tamamen açık, kemerlerle örtülmüş, kütüphaneye uğramayacak birinin de kullanabileceği bir galeri ile geçiş yolu yaratmak ve yerin altında da gömülü bir kütüphane kurgulamak imiş. Kazma ve kütüphaneyi buraya entegre etme maliyeti ve bütçe gibi problemler nedeniyle de Toyo Ito bu önerisinden vazgeçmiş. Kütüphaneyi zemin katına yerleştireceği bir tasarıma yönelmiş.

©Rasmus Hjortshoj

İnsanların özgürce bu binaya nufüz edebilmelerini ve bu akışı kesintisiz bir şekilde sağlamaya çalışan yaklaşımla da ekip, rastgele yerleştirilmiş geniş kemerli strüktürü öneriyor. Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’nin bu yapısıyla da etrafındaki yeşilliği ve eğimli arazisini vurgulacağı düşünülmüş. Bu hissi öne çıkarmak için de basit bir strüktür, brüt beton, geniş camlar ve ince doğramalar kullanılmış. Yapının cephesi de iki kenarından kıvrılan bir şekle sokulmuş. Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’e etkileyici bir hava katan dokunuş, özel kıvrımlı camlar ve doğramalarla gerçekleştirilmiş.

© Iwan Baan

Yapının cephesi her ne kadar etkileyici olsa da, Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’nin en büyük başarısı iç mekan tasarımı. Yapı, doğal ışıkla dolan kemerli bir yol. Rastgele düzenlenmiş kemerli strüktür, içeride bir kaos oluşturuyor. Kemerlerin sarkıtları da yaratılan kaosta kullanıcıya birçok ve çeşitli perspektifler sunuyor. Kütüphanenin içinde yürürüken, kemerlerin değişen yayları ve görünüşleriyle, mekansal çeşitlilik ve zenginlik deneyimlenmiş oluyor kullanıcı tarafından.

©Rasmus Hjortshoj

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi, zemin altındaki katında bodrum ve depolama alanlarını barındırıyor. Zemin katta, öğrencileri içeri çekmesi amaçlanan, açık sergi alanları, kafe, öğrencilere yönelik mutfak, laboratuvar, geçici bir tiyatro ve ofisler bulunuyor. Buradan merdivenlerle bir üst kata yönleniyor kullanıcı. Bu katta ise okuma ve dinlenme alanları kurgulanmış yer alıyor. Geniş boşluklarla da içerisi ve dışarısı arasında bir iletişim kurulmuş. Yani, Toyo Ito’nun tanıdık yaklaşımlarından olan yenilikçi strüktür ve aktivitelerin dışarıya şeffaflığını görmek mümkün yapıda.

© Iwan Baan

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi betonarme taşıyıcı sisteme sahip. Cephedeki büyük boşluklar geniş camlar ve bunları saran alüminyum doğramalar ile geçilmiş.

Hacim ise kemerlerin kesişen eğrilerine uygun olarak kurgulanmış. Yapının karakteristik özelliklerinden biri bu kemerlerin 20 cm betonla kaplanmış çelik plaklardan oluşturulması. Kemerlerin rastgele lokasyonları da bu kesişimleri mekanda kullanmak isteyen strüktür kurgusuna uyum sağlıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Kemerlerin sabit kalan 20 cm kalınlıkları yanında aradaki açıklıklar yapının farklı yerlerinde değişiyor. Açıklıklar 1.8 metreden 6 metreye değişiyor. Bu şekilde kemerlerin kesişimleri de artmış. Sonuçta ortaya büyük tek bir mekan çıkıyor; içeriyi kurgularken keşisimler ayrı mekanları oluşturmada yardımcı olmuş. Kesişimler aynı zamanda seçilen sistemin geometrisinin yönünü tanımsız kılmış; strüktürün depremsel dayanıklılığını arttıran bir etken haline geliyor bu da böyle bir taşıyıcı kurgusunda.

© Iwan Baan

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi iç tasarımında kullanılan raflar, kitaplıklar, cam seperasyon üniteleri, brüt beton görünümü yapıya bireysellik, bütünlük, görsellik ve devamlılık katıyor. Bu nedenle de oldukça dikkat çeken bir başka tasarımı oluyor Toyo Ito’nun. Dışarıya olan şeffaflığı da içinde bulunan yeşillikten kopmamasını sağlıyor ve Ito’nun imzası haline gelmiş ilkerinden birini yansıtıyor.

Kaynaklar:

1. ”Tama Art University Library” WikiArquitectura. <https://en.wikiarquitectura.com/building/tama-art-university-library/>
2. “Tama Art University Library / Toyo Ito & Associates” 21 May 2009. ArchDaily. Accessed 24 Jan 2018. <https://www.archdaily.com/22711/tama-art-university-library-toyo-ito-by-iwan-baan/>

The post Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi appeared first on Arkitektuel.

©Patrick Lopez / Danstek

Barok tarzı her türlü eserin sergilenmesi amacıyla tasarlanmış olan Museo Internacional del Barroco, 2016’da tamamlanmış. Kısaca MIB olarak adlandırılan müze, Meksika’nın dördüncü büyük kenti Pueblo’da bulunuyor. Yapı tasarlanırken hedeflenen dünyanın ilk uluslararası sanat akımı olarak kabul edilen Barok tarzını anlatmak olmuş. Bunun üzerine tasarımları için üç esas belirlemiş; Barok mimariyi yansıtmak amaçlı akıcı mekan oluşturmak, ışığın bina içinde akışı, doğasına saygılı tasarım.

©Patrick Lopez / Danstek

İlk olarak yapının kullanıcıya akıcı bir tasarım hissi vermesi için alışıldık ”katı” duvar yerine kıvrımlı, dalgalanan duvarlar kullanılmış. ”MIB tasarlanırken akıcı mekan hissini vermek için soğuk ve sert olanı yıkmaya çalıştık. Bu yaklaşımla umudumuz kullanıcının bir odadan diğerine geçerken Barok tarzı bir mekan deneyimlemesi.” demiş bunun üzerine yapının tasarım ekibi.

©Patrick Lopez / Danstek

Başka bir tasarım yaklaşımı da Museo Internacional del Barroco’da ışığın akışını sağlayabilmek. Yukarıdan yapıya bakıldığında labirent gibi düzenlenmiş odaların olduğunu gözlemlemek mümkün. Bu odaların birbirine bağlandığı yerlerde dikkat çeken başka bir şey de bu noktalarda aydınlanma amaçlı küçük kubbelerin oluşturulmuş olması. Aydınlatma kubbeleri, ziyaretileri müzeden yönlendiren bir unsur aynı zamanda. Sergi ihtiyaçlarına göre de odaya giren ışık miktarı farklılık gösterebiliyor.

”Barok akımında ışık, Tanrının karanlığa olan karşıtlığında aydınlığın açığa çıkmasını sembolize ediyor. Bu projede de kullanıcılar için ayrı bir anlamı var.” Burda ışığın labirentteki yön gösterici eleman olmasına vurgu yapmış tasarımcılar.

©Patrick Lopez / Danstek

Tasarımda üçüncü hedef de MIB’nin çevre dostu olması. Yapı, UNESCO tarafından dünya mirası listesine girmiş özel bir bölgede yer alıyor ve şu ana kadar önerilen tüm yapılar program itibariyle insan ve doğanın kesişimini odak noktası almış tasarımlardı. ”Biz de müzenin doğasıyla benzer bir ilişki yaratmak istedik. Işık boşlukları, akıcı Barok sergisi mekanları barındıran müze fikri, insanın ve doğanın ilişkisini teknolojik bir yaklaşımla tamamlıyor.”Mimarlar bu noktada yapının alışılagelmişe göre daha organik olan formuna referans vermek istiyor anlaşıldığı kadarıyla. Suyun tasarım ögelerinden biri olması ve yansımasından yararlanan tasarım olması, doğal ışığı içeride yayabilecek kıvrımlı yüzeyleri dışında doğasıyla tam anlamıyla bütünleşemiyor aslında tasarım. Bunun dışında yapı var olduğu yerin sabit iklimi nedeniyle dışarıdaki havayı kullanıp enerji yüklenmelerini engelleyecek sistemlere sahip ve doğal aydınlatma sağlıyor tasarımıyla.

©Patrick Lopez / Danstek

Dıştan gözlemlenebilen heykeli formda duvarlar aynı zamanda taşıyıcı görevi gören 36 cm’lik beton duvarlar. Prefabrike dış duvarlar ve yerinde döküm iç duvarlardan oluşuyor Museo Internacional del Barroco. Çıplak bırakılmış olan dış duvarlar oluşabilecek herhangi bir bozulmanın kolayca gözlemlenmesine ve müdahele edilmesine olanak sağlamış.

Topraküstü iki katı bulunan MIB şehirden gelen iki yoldan da gözlemlenebilen bir karakter oluşturuyor bina için. Bunu sağlamak için asıl seviyeden 2 metre daha yükseltilmiş yapı.

©Luis Gordoa

Bunun dışında yapının alt katı genellikle sergi alanlarına ayrılmış Araştırma, eğitim, sempozyum ve yönetim ofislerini barındıran kütleler yapının üst katında yer alıyor. Binaya giriş kısmında geniş bir meydan bulunuyor. Giriş kanopisi bulunduran ve ziyaretçileri direkt olarak sergiye yönlendiren giriş kotunda aynı zamanda oditoryum ve ziyaretçilerin vakit geçirebilecekleri bir avlu bulunuyor. Avlu da bir havuz ile dinlendirici etki yaratılmak istenmiş.

The post Museo Internacional del Barroco appeared first on Arkitektuel.