Architceture of Infinity Afişi

VBenzeri’nin online film gösterimleri, 11 Haziran günü YouTube kanalında yönetmenliğini Christoph Schaub’un üstlendiği Architecture of Infinity (Architektur der Unendlichkeit) belgeselini ağırladı. Ben de daha önce izleme fırsatı bulamadığım için hemen takvimime not ettim gösterim gününü. İsminin bende bıraktığı ilk etki, belgeselin muhtemelen sınırlarını kullanıcıların belirlediği, geniş bir alana yayılmış açık mekanları ele alacağıydı. Belgesel, boş bir sahilde kumda oynayan ve karlarla kaplı ormanlık bir alanda koşturan çocuklarla başlıyor. Bu sırada Schaub ise küçük yaşta babasını kaybettiğinden ve onu kilisede son yolculuğuna dahi uğurlayamadığından bahsederek girizgahı yapıyor. Bu girizgahla beraber belgeselin de gidişatı belli oluyor. Yönetmenin “Infinity” tanımı, benim düşündüğümün aksine varoluşsal kaygılar güden, daha ruhani bir tanım olarak karşımıza çıkıyor.

©Willem Jan Beeren

Peter Zumthor’un hayatla duygusal bağlar kuran bir yapı yapmak istiyorsak formun ötesine geçmemiz gerek söylemiyle tasarladığı Bruder Klaus Field Şapeli’nin karşımıza çıkmasıyla belgeselin kiliseler / ibadet mekanları üzerinden şekilleneceğini tahmin ediyorum. Almanya Mechernich’in bakir bir ovaya inşa edilen bu şapel, çevresiyle uyumuyla, gösterişsiz yapısıyla ve yapım tekniği ile formun ötesine geçmeyi başarmış bir yapı. Şapele doğru uzanan uzun ince toprak yolun sonunda üçgen bir girişten içeri giriyoruz – ki bu üçgen giriş dikkatimi çektiğinde aklıma gelen ilk şey bir çadır girişi oldu. Primitif bir ihtiyaç olan saf inanma isteği ve yine primitif bir ihtiyacı gideren çadırın giriş formunun burada özellikle kullanılmış olma düşüncesi beni etkileyen bir nokta oldu. 

Fotoğraflar: Aldo Amoretti & Samuel Ludwig

İçeri girdiğimizde bizi mistik bir hava karşılıyor. Bu havayı oluşturan en etkin unsur ise doğal ışık kullanımı. Tavandan ve cepheye açılmış deliklerden içeriye sızan ışıkla beraber dikkatimi şapelin iç duvarlarının dokusu çekiyor. Tırtıklı yapısıyla dikkat çeken duvarlar, kuru ağaç gövdelerinin üzerine beton dökülüp sonrasında bu gövdelerin ateşe verilmesiyle ortaya çıkan bir doku. Sade, gösterişsiz ve doğal yapısıyla tamamen ruhani amaca yönelik olan bu şapel, aslında şapel tanımının ötesinde her inanıştan insanın buraya gelip ibadet edebileceği bir mekan etkisi yaratıyor.

©miesarch.com

Almanya’dan Portekiz’e devam eden belgesel, Porto’da kaldığım sürede kendisiyle tanışıp stüdyosunda röportaj yapma fırsatını da yakaladığım Álvaro Siza ile bir sohbetle devam ediyor. Sonrasında ilk gördüğünüz anda evet bu Siza’nın eseri diyeceğiniz türden bir yapıyla karşılaşıyoruz. Marco de Canavesses’te yer alan Santa Maria Kilisesi, cepheye baktığımızda Portekiz’de sıkça rastlayabileceğimiz tipik kiliselerin soyutlaştırılmış bir formu gibi aslında. 10 metre yüksekliğindeki giriş kapısı ve bulunduğu duvar cepheden içerlek konumlandırılmış. Böylece girişin yanında yükselen iki dikdörtgen prizma da kilisenin kuleleri havasını veriyor bana.

©miesarch.com

Kilisenin camları, doğal ışık kullanımını seven Siza’nın diğer yapılarında olduğu gibi formu ve fonksiyonu destekler nitelikte yerleştirilmiş. Kilisenin içerisine girdiğimizde dış cephedeki formun içeriye de yansıdığı bembeyaz bir mekanla karşılaşıyorsunuz. Yönetmen Schaub sanki bir boşlukta süzülüyorsunuz yorumunu yapıyor bu mekan için. Aslında bembeyaz bir mekandan ziyade beyaza boyanmış bir mekan desek daha doğru olur burası için çünkü içeriye de yansıyan formla ve camların konumlarına bağlı olarak mekan içerisinde gri ve tonlarında birçok renk ortaya çıkıyor. Santa Maria Kilisesi’nin gösterim süresince Álvaro Siza’nın, kilisenin içini özellikle beyaza boyayarak sonsuzluğa gönderme yapmak isterken, yapının formuyla, ışık ve gölge oyunlarıyla da bu sonsuzluk içerisinde bir etki yaratabileceğimiz mesajını verdiğini de düşünmeden edemiyorum.

©Hidden Archtiecture

Belgeseli izlerken özellikle ilgimi çeken ve beğendiğim bir diğer yapı ise Alman mimar Rudolf Schwarz’ın Avusturya Linz’deki St Theresia Kilisesi. 1959 yılında yapılmış bu kilise sadece oval formu ile bile alışılmışın dışına çıkan bir karaktere sahip. Kiliseyi asıl ilginç ve kendisine hayran bırakan özelliği ise yapının yarım bırakılmış bir havası olması. Hatta belgeselde gösterilen açısıyla yarım bırakılmış bir apartman inşaatı havası uyandırıyor bende. Bu sırada James Turrel’ın bir sözü geçiyor belgeselde: “Astronotlar aya basınca artık uzaydayız diyorlar ancak Dünya’dayken de zaten uzaydayız.”. Bu sözler St. Theresia Kilisesi’nin mimarisiyle vermek istediği “Sen ne kadar kutsal bir mekanda da olsan dünyayla olan ilişkin ve dünyadaki hayatın devam ediyor. Aynı zamanda dünyanın neresinde olursan ol, sen hep kutsal bir mekandasın.” mesajını çok iyi veriyor.

©Hidden Archtiecture

Belgeselde gösterilen tüm mekanların ortak bir özelliği de doğal ışıkla olan ilişkileri. Belgeselin sonralarına doğru, James Turrel’ın çocukluğuna dair paylaştığı “blackout” perdelere delikler açıp içeri giren ışığı incelemesi ile ilgili bir anektod var. Perdelerimizin arkasında aslında bir sonsuzluk var ve buna ulaşabilmek için o perdeyi kaldırmamız gerekiyor. Özellikle belgeselde geçen kiliselerde de bu ışık kullanımının kutsallık ve sonsuzluk üzerine oturtulmuş bir tanıma sahip olduğunu görüyoruz. Ancak belgesel sadece yukarıda yazdığım üç kilisenin gösteriminden oluşmuyor: birkaç kilise ve seküler yapının da gösterimi yapılıyor belgesel süresince. Yazının başında yönetmen Schaub’un küçük yaşta babasını kaybetmesi olayı ve hayat-sonsuzluk kavramlarını sorgulaması üzerinden kiliselere bağlanmış bir belgeselin farklı yerlerinde gösterilen sergi alanı, gökyüzü gözetleme binası, su altı mekanları gibi seküler yapıların da gösterilmiş olması bence kurguda kopukluk yaratan bir etmen olarak karşımıza çıkıyor. Buna karşın kurguda güçlü bir rol oynadığını düşündüğüm sahne geçişlerini çok başarılı bulduğumu söylemeliyim. 

Architecture of Infinity Online Afişi

Belgesel süresince yapılar arası geçişlerde ve belgeselin sonunda en başta gördüğümüz gibi kumsalda oynayan, karda koşturan çocuklar görüyoruz. Bunun hem yönetmenin çocukluğuna hem de kutsal mekanların çocuklar gibi saf olması gerektiğine bir gönderme yaptığını düşünüyorum ve öyle olması durumunda, sahnelerin bağlanması konusunda başarılı bir köprü olduğu kanısındayım. Kurguda beni rahatsız eden ögeler olmasına karşın Architecture of Infinity keyifle izlediğim bir belgesel oldu. Bir buçuk saatinizi ayırıp siz de bu belgeseli internet üzerinden seyredebilirsiniz. Benim için de sırada bir sonraki gösterimi beklemek var. 

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post ‘Architecture of Infinity’ Üzerine appeared first on Arkitektuel.

©ArchDaily

Alvaro Siza tasarımı Leça Yüzme Havuzları (Leça Swimming Pool-Piscina Leça veya Piscinas de Marés) kompleksi, 1966 yılında tamamlandığından beri dünya çağında tanınan bir yapı. Yapı şu an hala mimari bütünlüğünü koruyan bir tasarım ve Portekiz halkı için oldukça popüler bir dinlence mekanı. Alvaro Siza’nın kurgusal anlamda en dikkat çeken ve ilk tasarımlarından biri olan Leça Yüzme Havuzları, Siza’nın doğa ve kendi tasarımı arasındaki uzlaşma üzerine odaklanan sürecinin en belirgin örneklerinden de biri.

©Fernando Guerra | FG+SG

Okyanus ve kayalar arasında bir buluşma noktası olan kompleks, Siza’nın yine aynı zamanlarda tasarladığı Boa Nova Çay Evi’nin yakınında bulunuyor. Havuz Leça de Palmeira sahilinde konumlandırılmış. Yakın zamanlarda tasarlanan iki yapının ortek bir özelliği var: iki yapı da bulunduğu yerin kayalık kıyı bölgesi karakterine benzer yönlerden saygılı bir tasarım ve beton strüktürler yaratıyor. Alvaro Siza’nın mimarlık kariyerinin ilk tasarımlarından olan yapılar için, aslında mimarın tasarım sürecine yaklaşımını ve bu sürecindeki odaklarını anlatan en katıksız projeler denebilir. 

©ArchDaily

Projenin bulunduğu şehir, Atlantik Okyanusu’nun dalgaları ve rüzgarı nedeniyle güvenli bir yüzme alanına ihtiyaç duyuyordu. Leça Yüzme Havuzları kompleksi bu bağlamda soyunma odaları, bir kafe ve bir yetişkinler bir de çoçuklar için olmak üzere 2 yüzme havuzunu barındırıyor. Atlantik Okyanusu ve kıyı şeridini takip eden otoyol arasında bulunana yapı, Siza tarafından görünmez olarak tasarlanmış. Yapıyı yolun arkasında suya batırarak Siza, havuzlarını ve şehrin altyapısını birbirinden ayırmayı amaçlıyor. Bu yaklaşımla Siza’nın bir hedefi daha var: yoldan okyanusa olan manzaraları tamamen engellememek.

©Atelier XYZ

Siza, Leça Yüzme Havuzları tasarımında peyzaja yaptığı müdahelerinin birçoğunu planlarken alanda var olan kaya oluşumlarını korumuş. Havuzları okyanusa uzanan, onunla birleşen ve aynı zamanda Atlantik kıyısındaki kayalarla sahilde oluşan havuzlara benzer oluşumlarla uyum içinde parçalar olarak tasarlıyor.

Kompleksin yapısı, okyanusu yoldan ayıran bir kütle. Yol kotundan görünmeyen kompleks, havuzlarını kayalar arasında okyanusun suyula oluşmuş havuzcuklara benzetirken hem doğasını vurguluyor hem de bu doğaya tezat olan yol seviyesiyle arada bir kopukluk yaratıyor.

©Atelier XYZ

Leça Yüzme Havuzları’na gelen ziyaretçileri yola paralel beton bir rampa karşılıyor. Rampalı kordior yapının girişine yönlendiriyor. Yapıda takip eden koridorlarda ilerledikçe ziyaretçiler duşları ve soyunma odalarını geçiyor. Bu brüt beton koridorlar kullanıcının trafikli yolu arkasında bırakıp okyanusa ulaşmasını sağlıyor. Yapının kullanıcısı okyanusu görmeden sesini duyuyor koridorlar arasında. Siza burada yolla okyanus arasında duyumsal bir geçiş yaratıyor yapıda.

©ArchDaily

Ziyaretçiler soyunma odalarından çıktığında Leça Yüzme Havuzları’nın platformlarına geliyor. Okyanus seviysine daha yakın bu noktada mimarın cadde seviyesi altına aldığı asıl bina görünür hale getirilmiş. Düz brüt beton duvarlar kayaların arasından yapıyı ve platformları destekliyor. Yapı, havuzların bulunduğu kottan üstte bulunan yol ve okyanus kotu arasında çekici bir tür bariyer haline geliyor. Kullanılan betonun tonu kayaların bir ton açığı. Bu şekilde de Siza hem doğala saygılı olan hem de onu tamamen taklit etmeyen yaklaşımını öne çıkarmış.

©ArchDaily

Yapıdan okyanusa bakıldığında su en baskın öge. Kompleksin yüzme havuzları okyanus mazarası içinde kendilerine rahatça yer edinmiş. Çocuk havuzu, kıvrımlı bir beton duvar, bir köprü ve birbiri üzerine yığılmış kayalar arasında konumlandırılmış. Bunun aksine yetişkin havuzu ise Atlantik Okyanusu’nun içerisinde gibi bir algı yaratıyor.

Yetişkin havuzu, alçak beton duvarlar ve köşeleri boyunca doğal kayalarla sınırlanıyor. Yapı farkl açılardan gözlemlendiğinde okyanus seviyesi ve havuz suyu seviesinin eşit görülmesi düşünülmüş. Siza böylece kompleksin tüm hazularını kesintisiz bir şekilde okyanusa bağlıyor.

©Atelier XYZ

Ahşap ve metalden oluşan soyunma odalarından sonra yüzücünün ulaştığı havuzlarda mimar kasıtlı olarak okyanus sınırlarını bulanıklaştırmış. Hem yüzenlerin yayılma hissini arttırma hem de bu insan eliyle yapılmış sınırın bulanıklaşmasını sağlamak için. Siza, modern konstrüksiyonu kendi çizgisiyle doğanın parçası haline getiriyor. Bu nedenle aslında yüzme havuzları bir peyzaj tasarımı aynı zamanda.

©ArchDaily

2011 yılında Portekiz’de ulusal anıt kabul edilen Leça Yüzme Havuzları, kendi kişiselliğiyle modernizmi doğaya entegre eden Siza’nın tek başına tasarladığı ilk projelerden. Yüzme havuzları, mimarlık tarihinde de önemli bir yere sahip. Bunun sebebi Siza’nın kendi tasarımını okyanus gel-gitiyle uzlaştıran ince tasarım anlayışı. Yapı hem peyzaj hem de kamusal bir kompleksin alanla bütünleştiği bir tasarım.

The post Leça Yüzme Havuzları appeared first on Arkitektuel.

©Fernando Guerra | FG+SG

Tolo Evi (Casa Tóló), Portekiz’’in Vila Real bölgesinde Ribeira de Pena kentinde 2005 yılında tamamlanmış bir konut projesi. Ünlü mimar Alvaro Siza’nın oğlu Alvaro Leite Siza tasarımı ev, 1000 metrekarelik oldukça eğimli bir arazide bulunuyor. Tolo Evi, arazinin karakterini kullanıp, topoğrafyasını takip eden bir ev kurgusu yaratıyor. Sade beton strüktürleriyle Leite Siza’nın tasarımı konut, tepeye yerleşen bir tatil evi.

©ArchDaily

Tolo Evi, 3 yatak odası, bir ‘sosyal’ banyo, bir yaşam alanı, bir yemek odası, küçük bir mutfak ve yine küçük bir havuz barındırıyor. Proje bu fonksiyonlarını oldukça dik eğime sahip ince ve uzun alanında bir araya getiriyor. Alanın karakteri nedeniyle Tolo Evi, bir sürü kota yayılan, cepheleri güneye yönelen bu nedenle optimal güneş ışığı kullanımını gerçekleştirebilen ve tepeyle gitgide yükselmesi nedeniyle çevredeki doğaya etkileyici manzaralar sağlayabilen bir ev. Yalnızca alanın darlığından dolayı evin bazı alanları ince uzun hacimler kurguluyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

Evde bütünlüğü ve fonksiyonelliği sağlamak açısından, evin ana girişi arazinin en üst noktası olan, araçla yaklaşılabilen cadde kotunda kurgulanmış. Yol, arazinin kuzey en üst kısmına yaklaştırıyor araçları. Bu girişin yanında evin en alt kısmında da ağaçlık alanın içinden eve yönlendiren bir patika mevcut. Projedeki bu arazi parçalaması, dik topoğrafyanın sonucu. Bu parçalama, evin bütününü küçük, birbiriyle bağlantılı hacimler halinde kurgulamayı doğurmuş. Siza, alanda bir eşitsizlik yaratarak arazinin daha güvenli ve mantıklı bir şekilde kullanılmasını sağlıyor. Bu şekilde alanda gözlemlenen tek bir kütle evin tek bir kısmını yansıtıyor, evin farklı fonksiyonları görünüş olarak netleştirilmiş oluyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

Tolo Evi, özenli ve modüler bir geometrik soyutlamadan doğuyor. Arazinin morfolojisine uygun olarak bu modüller zaman zaman döndürülmüş; hem komşu istinat duvarına olan mesafeyi korumak için hem de alanda özgürce hareket etme kabiliyetini yansıtmak için.

Arazinin merkezinde lineer bir yerleşimle Leite Siza, önceden varolan ağaçları korumayı amaçlamış. Tolo Evi’nin bütün çevresi ağaçlarla kaplı bir alandan oluşuyor ve Leite Siza bunun sürekliliğini koruyarak bu karakteristik bütünlüğü bozmamayı amaçlamış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Tolo Evi’nin bulunduğu arazinin dengesizliği eve üçüncü bir fonksiyon atıyor. Bu fonksiyonların ilki evin kendisi ve içi, ikincisi alandan kaynaklı farklı kotlara yayılmış teras bahçeler ve son olarak alanı sınırlayan alt ve üst kotlar arası yaya bağlantısı. Ev, aslında bir çeşit patika. Formuyla, dışarıda ve içeride bunların yansıması olarak yer alan merdivenleriyle, hem bu yaya rotasını oluşturuyor hem de evin kütleleri arasındaki bağlantıyı. Evin çatı alanları da bu yaya aksı üzerindeki merdivenler arasındaki bahçelerin etrafından dolanan kaldırımlar. Dış merdivenler iç kısmın tavanı görevi görürken, çatı döşemeleri de teraslar: ülkenin kuzeyinde dağlık alanlarında kullanılan geleneksel verandalar gibi (evlere bitişik parke taş kaplı alanlar).

©Fernando Guerra | FG+SG

Projede hacimlerin belirli bir kısma kadar gömülmesi aslında ekonomik olarak kaynakların ve araçların azlığından kaynaklanmış fakat evin içinde bu şekilde sıcaklık ve güvenlik açısından pozitif bir etki yakalanıyor. Kısmen gömülü Tolo Evi, çatıların oluşturduğu terasların katkısıyla bahçeye direkt bağlantı sağlıyor ve böylece ev bulunduğu araziyle bir bütün haline geliyor. Brüt beton kullanımı da eve alanda önceden var olan kayalarmış gibi bir görünüm katıyor. Brüt betonla sürekli bir strüktür yaratımı hem Tolo Evi’ne hem dışavurumcu bir tutum katıyor hem de ekonomik kaynakların mütevazı bir şekilde kullanılmasını sağlıyor. Yapı, gömülü karakteri ve yer altı suyu nedeniyle PVC bir tabakayla sarmalanmış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Tolo Evi’nde kaplama taşı olarak da betonarme tercih edilmiş. Bu katmanla arazi arasında bir hava katmanı düşünülmüş: yer altı su tablasına sahip arazide düzgün bir su yalıtımı ve termal davranış sağlayabilmek için. Brüt beton duvarların dış görünümleri özel bir kalıplar kullanılarak sağlanmış.

Çatı kısımları ısı yalıtımı ve kaymayı önleyen yer karolarıyla düşünülmüş. Bazı teras alanları da yeşil çatı şeklinde kurgulanmış. İçeride taşıyıcı görevi olmayan duvarlar, kum dolu çimento blokların alçı ve beyaz boya ile kaplanmasıyla oluşturulmuş. İç mekandaki döşmeler ahşap, her türlü doğrama ise yalıtım için metal seçilmiş.

©Fernando Guerra | FG+SG

Tolo Evi, farklı açılardan farklı algılanan hacimselliğe sahip bir kurgu. Leite Siza’nın tasarımı ne yatay ne de dikey bir mimarlık tanımlıyor. Hem arazinin karakteri hem de ünlü mimar Alvaro Siza’nın oğlunun yaklaşımıyla eğik bir mimari tanımlanmış Tolo Evi’yle. Yarattığı yeni mimariyi de Alvaro Leite Siza, yine kendi özgün çizgisiyle sunuyor kullanıcıya.

The post Tolo Evi appeared first on Arkitektuel.

©Fernando Guerra | FG+SG

Saya Park, Alvaro Siza ve ve yine portekizli mimar arkadaşı Carlos Castanheira’nın ortak tasarımı. Proje, 3 adet beton yapıdan oluşan bir kompleks. Bu kompleks, Güney Kore’nin Gyeongsang kentinde ormanlık bir arazide yer alıyor. Saya Park projesi, Siza ve Castanheira’nın 2018 Ekim’de tamamlanmış güncel bir işi.

©Fernando Guerra | FG+SG

Kompleksin bünyesinde farklı büyüklüklerde birbirine bağlı 3 farklı beton yapı bulunuyor. Bu beton strüktürlerin en büyüğü Saya Park’ın beton sanat pavyonu olarak tasarlanmış. İçinde çeşitli sergi salonlarını bulunduran bu pavyon, komplekse giriş noktasına en yakın olan kütle aynı zamanda. Ziyaretçiler, kuzey tarafından alanı giriyor. Burada ziyaretçileri farklı bir kütlede fakat bu sanat hacimlerinin bir parçası olan izole bir kütüphane hacmi karşılıyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

Bu noktadan Saya Park’ın ziyaretçileri, kompleksin en dikkat çeken kısmına yönlendiriliyor: kıvrımlı, büyük, ana binaya. Burası, parkın sanat pavyonu işlevini barındıran kısmı. İki kola ayrılan büyük hacim, tünellerle birbirine bağlanmış. Siza ve Castanheira iki kol arasındaki tünel geçidi aynı zamanda tam kompleksin kalbinde açık bir avlu yaratabilmek üzere projeye dahil etmiş. Büyük beton hacim, brüt beton görünümüyle etkileyici bir iç mekan sunuyor. İçteki etki, bu monolitik duvarların açıklıklarıyla ve çatı kısmındaki deliklerle, doğal ışıklandırma sağlayarak, kuvvetlendirilmiş. Sanat pavyonunun içindeki gezinti, bütün bu ormanlık alana etkileyici manzara sunan geniş bir balkonla son buluyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

“Kendi alanından ve kendi alanı için doğan projeler vardır…Kendileri için bir arazi yaratan projeler vardır. Bizim sant pavyonumuz, tepeyi modifiye etti ve aynı zamanda kendi ona ayak uydurdu. Ve biz de, kendimizi bu projenin bu güzel yanına adapte ettik…”

“…Sanat pavyonuna girdiğimizde kendimizi içine çeken bir heykele, bizim mekanı, ışığı, gölgeyi, zamanı hissetmemizi sağlayan bir alana giriyormuşuz gibi…” diyor Siza’nın projedeki ortağı Carlos Castanheira.

©Fernando Guerra | FG+SG

Alandaki ikinci yapı ise küçük bir şapel. Bu kısım, ikiliye göre ‘iç güzelliğin mekanı’nı sunuyor ziyaretçilere. Yine tepeye gömülmüş strüktür, alanın doğu kısmına yönelmiş. Sabahın ışıklarıyla aydınlanan bir karaktere sahip bilinçli bir şekilde. “Saya Park, bir şapelden yoksundu…Burada içe bakışı ve meditasyonu sembolize eden mekanlar mevcut -ziyaretçilerin açıkta sade ve güzelliğin anlarını deneyimleyebileceği mekanlar. İç güzelliğe gönderme yapan bir mekan gerekiyordu Saya Park’ta. Buranın geometrisi, tıpkı fonksiyonu gibi, kusursuz.” Carlos Castanheira.

©Fernando Guerra | FG+SG

Projenin üçüncü hacmi de çam ağaçlarının üstüne yükselen bir gözetleme kulesi olacakmış. Yine beton bir strüktür, Saya Park’ın aşağısındaki vadiye bakan küçük bir tepede konumlandırılacak. Ziyaretçiler buradan aşağı inerken kompleksin diğer kütlelerini gözlemleyebilecek ve yine rotanın sonu olan balkona yönlendirilecek. “…Basit görünümüne rağmen kule, oldukça karmaşık bir öze sahip. Fonksiyonu mimarisinin özünü oluşturuyor.” tamamlanacak olan kısım için Carlos Castanheira.

©Fernando Guerra | FG+SG

“…Hacimlerin brüt beton görünümü, işlenmemiş görünümü projedeki formların kusursuzluğuyla zıtlaşıyor…” Carlos Castanheira, Saya Park’ın hacimlerine yaklaşımlarını bu şekilde anlatıyor. İkilinin beraber tasarladığı projelerden yalnızca biri olan kompleks, Siza’nın imzası haline gelmiş beton, sade, süssüz, yalın ve içlerinde kompleks hacimlerini yansıtıyor.

The post Saya Park appeared first on Arkitektuel.

Ibere Camargo Müzesi (Ibere Camargo Museum/Foundaiton), Brezilya’nın ünlü ekspresyonist ressamı Ibere Bassani Camargo adına açılmış vakfın müze yapısı. 2007’de tamamlanmış olan müze, ressamın eserlerini sergilemek amaçlı yapılacak yapı için açılan yarışmanın Alvaro Siza tarafından kazanılmasıyla ortaya çıkmış. Mimarlık tarihinde önemli bir yere sahip olan müze, Brezilya’nın güneyinde Porto Alegre kentinde bulunuyor.

© Fernando Guerra

Ibere Camargo Müzesi, dünyaca tanınmış Alvaro Siza’nın ilk ve belki de en ikonik müze tasarımı. Müzede Siza, daha önceki tasarımlarında amaç edindiği, şehirde varolan yapı ve peyzaj düzeninin dışına çıkmayan ve onunla bütünleşen bir tasarım anlayışının dışına çıkıyor. Yapının suya ve yola yakın olan lokasyonu itibariyle ünlü mimar, çok daha güçlü bir görsel efekt kurgulamış müze için. Bu yaklaşım aslında Oscar Niemeyer’in Brezilya’nın başkenti Brasilia’daki kamusal yapıların tutumlarına benzetilebilir.

© Fernando Guerra

Siza, müzenin mimarisinde yapının elemanlarını o zamanki Avrupa mimarisine özgü estetik anlayışıyla harmanlıyor. Cephedeki açıklıklar ve rampalar, Lina Bo Bardi’nin SESC Pompeia’daki kültür merkezini anımsatıyor görenlere.

Tasarımın tümüne yayılmış kesin ve cilalı köşeler, açıklıkların düzensiz dağılımı, rampanın özgürce süzülen ve yaratılan portikonun duvarlarına sarılan kurgusu Avrupa mimarisinin Brezilya’ya yabancı ve karmaşık geometrik algısını hatırlatıyor. Ibere Camargo’da farklı olarak kıvrımlarla oynuyor ve bütün ögeleri beraber dokuyor Alvaro Siza.

© Fernando Guerra

Projenin karakteristik özelliklerinden biri, Alvaro’nun tasarımlarının sabit bir elemanı olan kontrollü cephe boşlukları ve bunların stratejik olarak konumlandırılması. Açıklıklar güneşli batı cephesinde küçük, tepeye bakan ve kafeye, glariler ve atölyelere hizmet eden hacimlerde büyük olarak kurgulanmış. Nehre bakan cephe eşsiz manzarasına rağmen küçük açıklıklara sahip. Bunun sebebi, aynı Niemeyer’in Niteroi Çağdaş Sanat Müzesi’nde olduğu gibi, müzenin içinden bakışı tek bir noktaya odaklamamak. Müzenin içindeki sanat eserlerini gözlemelenin, deneyimlemenin yapının sunduğu mazaradan daha önemli olduğu düşüncesiyle geliştirmiş iki mimar bu yaklaşımı.

© Fernando Guerra

Ibere Camargo Müzesi ilk bakışta rampalı büyük, dikey sirkülasyon boşluğu ile Frank Lloyd Wright’ın Guggenheim’ını anımsatıyor. Fakat Guggenheim aksine Siza müzesinde sirkülasyon ve sergi dolaşım alanlarını birbirinden ayrımış. Galeriler L şeklinde plan şemasına sahip ve en son noktalarında rampalara bağlanıyor. Geniş boşluklu sirkülasyon kısmı ise katları birbirine bağlayan ve galerilerden tamamen bağımsızlaştırılmış tampon alanlar.

Müzeye girerken ziyateçiler geniş bir köprünün altından geçiyor. Buradan ziyaretçi en üst kata ulaşan asansöre ulaşıyor ve ana rotayı takip ederek yavaş yavaş aşağı inerek tüm katları geziyor. Aşağı inene kadar bu döngü rampalarla 4 kez tekrarlanıyor. Böylece katlardaki odalar arasında bir ritim yakalanmış. Aynı zamanda içteki atirum rampaları ve yapının dışındaki sirkülasyon ağı ile dikey bir simetri ortaya çıkıyor.

© Fernando Guerra

Strüktürel olarak yapı, rampaların bir ucunu taşıyan set ve diğer tarafta denge aprlığı olarak binanın kendi gövdesiyle destekleniyor. Görsel olarak Siza, dengesiz olarak algılanmasını sağlamış müzenin. Ibere Camargo Müzesi’nin yapımında şehrin genelinde alışılmamış olan beyaz beton kullanılmış. Mimar bu malzemeyi yerel fiziki özellikleri ve kendi tasarım kararlarını burgulayan öge olarak düşünüyor. Batıya bakan bir binada kolay bakımı olan bir malzeme kullanmak amaçlanmış -bu da Brezilya’nın koşullarına uygunluğu açısından önemli bir nokta. Bunun dışında iç mekanda Portekiz mimarisine vurgu yapan materyaller seçilmiş.

© Fernando Guerra

Yapı, Guaiba Nehri’nin yakınında bulunuyor. Porto Alegre’nin, geniş nehrin üstünden günbatımı ile ünlü olması nedeniyle batıya yöneliyor müze -tıpkı kentin diğer yapıları gibi. Ibere Camargo Müzesi önceden maden olan bir araziye yerleşmiş -yapı, bu madenin yarattığı boşlukta inşa edilmiş.

Yapılırken dikkat edilen noktalardan biri de tepede oyularak oluşturulan maden boşluğunu daha da büyütmemek. Bu nedenle yapının bazı kızımları doğal toprak seviyesinin altında. Bu kararlar sonucu yapı, nehir seviyesinin altında. Bu nedenle sel için birçok önlem alınmış: kanallar açılmılş, çift kat duvar kullanılmış, zemin altı kotlarda yapının etrafını saran bir koruyucu tabaka oluşturulmuş.

© Fernando Guerra

5 katlı, içerisinde esnek ve açık sergi alanları, 300 kişilik bir oditoryum, atöyle ve yönetim hacimler, zemin altı 100 araçlık bir otopark ve bir kütüphane barındıran vakıf, aynı zamanda çevreye saygılı bir tasarım ortaya koyuyor. Yağmur suyu kullanımı, gri su temizlenmesi, havalandırma ve nem kontrol sistemleri gibi yöntemlerle. Alvaro’nun önemsediği noktalardan biri de çevredeki peyzajla olan ilişki. Yapı bu anlamda bulunduğu alanda ve etrafındaki bitki örtüsünü korumuş yapım ve kullanım aşamasında.

Kaynaklar: 

1. “Iberê Camargo Foundation: Standards and Variations” 24 Ekim 2014. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/560676/ibere-camargo-foundation-standards-and-variations/>
2. ”Iberê Camargo Foundation”. WikiArquitectura. <https://en.wikiarquitectura.com/building/ibere-camargo-foundation/>

The post Ibere Camargo Müzesi appeared first on Arkitektuel.

© Fernando Guerra | FG+SG

Portekizli mimar Alvaro Siza, Kore’nin Paju Book City şehrinde tasarladığı Mimesis Müzesi’ni bir kedi olarak tanımlıyor. Her ne kadar hiç Kore’de bulunamış olsa da, Alvaro Siza da Çinli ressam gibi yedi yıldır kedi çiziyordu. Siza, işverenle proje alanını gezerken işverene hayalindeki tasarımı eskizler ve modeller yardımıyla tarif etmiş; esneyen, bukleli fakat açık bir kedi. Siza’nın tasarım ekibi bile bir kedinin nasıl bir müzeye dönüşebileceğine anlam verememiş olsa da “Tasarım zaten orada, sadece tekrar tekrar bakmanız gerekiyor” diyen Siza Jung Sun Kim ve Bastai Arquitectos Associados ofislerinin yardımıyla ortaya eşsiz bir yapı çıkarmayı başarmış.

© Fernando Guerra | FG+SG

Mimesis Müzesi, bir sanat yayımcısı için tasarlanmış bir modern sanat müzesi. Seoul’ün 30 kilometre dışında Paju Book City’de bulunan yapının kıvrımlı, iki kanattan oluşan bir mimarisi var. Müzenin kıvrımlı yapısı Siza’nın aklındaki kedi figüründen ortaya çıkıyor. Yapı içeri doğru açılıyor ve bir iç avluyu çevreliyor. Beton binanın dış cepheleri ise neredeyse açıklıksız tasarlanmış. Müze bu cephelerden neredeyse hiç ışık almıyor, yapı içine çatıdan, dikey güneş ışığı alıyor.

Vaziyet Planı

Paju Book City’nin masterplanı 1999 yılında Florian Beigel ve Architecture Research Unit tarafından tasarlanmış. Siza’nın tasarımı yeşilin ön plana çıktığı bu şehre yeni bir eklenti. Bu nedenle Siza tasarım aşamasında birçok problem ile karşılaşmış. Daha komşu binaların inşa edilmediği bir yere bir müze tasarlamanın getirdiği sorunları Siza şu sözlerle ifade ediyor: “Çevreyle ilgili elimde istediğim kadar veri yoktu. Bu nedenle çevreyle bir diyalog kurmak imkansızdı. Elimde sadece bir vaziyet planı vardı, bu yüzden bina için bir atmosfer yaratmaya odaklanmalıydım.”

Mimesis Müzesi, ziyaretçilerini kıvrımlı avlusu ile karşılıyor. Avluda ilerledikçe daralan yapısı ile ziyaretçilere yön veriyor ve insanları binanın içine doğru yönlendiriyor. Zemin katın kıvrımlı cephesinin avluya bakan tarafı cam ile kaplanmış. Zemin katın üstünde ise opak, katı bir konveks yüzey var.

© Fernando Guerra | FG+SG

Zemin katın üstünde bir asma kat ve galeri alanlarının bulunduğu birinci kat var. Bu katta mimar bir balkon tasarlayarak, büyük sergi alanıyla zemin katta bulunan fuaye arasında bir bağ kurmaya çalışmış. Ancak yangın yönetmeliği bu balkona izin vermemiş. Bu nedenle Siza, birinci katta bulunan platformu bir ışık kuyusuna dönüştürmüş.

© Fernando Guerra | FG+SG

Zemin kat binaya girişin ve müze içinde dağılımın sağlandığı bir kat. Ayrıca zemin katta kafe, restoran ve geçici sergi alanları bulunuyor. Yönetim ofisleri, çalışanların kullandığı sirkülasyon elemanları, arşiv ve çalışan tuvaletleri ara katlara yerleştirilmiş. En üst kat ise geniş bir sergi salonu. Sergi alanının en üst kata koyulması, hem doğal ışığın hem de yapay ışığın mekansal kaliteyi arttırmasını sağlıyor.

The post Mimesis Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Dünyada mimari eğitimde büyük bir rol oynayan, her zaman sıralamalarda en yükseklerde yer alan ve Eduardo Souto de Moura (Pritzker 2011), Fernando Távora ve Álvaro Siza Vieira (Pritzker 1992) gibi ünlü mimarların eğitim gördüğü Faculty of Architecture of the University of Porto, Porto Üniversitesi Mimarlık Fakültesi (FAUP)  kampüsünü Fernando Guerra’nın objektifiyle inceleyelim.

1985 ve 1996 yılları arasında inşa edilen ve eski mezunlarından olan Portekizli mimar Álvaro Siza tarafından tasarlanan okul 10 farklı hacimden oluşmakta. Hepsi kendine has kimliğe sahipken renk, opaklık ve teknik çözümlerde ortak bir kimlik altında toplanırlar.

© Fernando Guerra

Okulun orijinal mimari programında 500 öğrenci için eğitim alanı, bir konferans salonu, yönetim, sergi alanı ve kütüphane vardı. Mimar, bu fonksiyonları farklı binalara ayırdı. Güney tarafına,  Porto şehrinin önemli bir parçası olan Douro nehri manzarasına bakan tarafa, sınıf ve atölyeleri yerleştirdi. Siza’nın bu tasarımdaki çarpıcı kararı ise, kullanıcıların manzaranın tadını çıkarmasını istediği yerde manzarayı ustaca çerçevelemesidir, özellikle mimari stüdyoların yer aldığı hacimlerde.  Bu mekanlar mimarlık öğrencilerinin ilhama ihtiyaç duyduğu anlar düşünülerek, Porto’nun doğal çevresiyle güçlü bir bağ kurar.  Siza’nın binalar arasında farklılaşma ve hareket yaratması özellikle bu açıklıklar ve beraberinde gelen güneş elemanlarıyla olmuştur.

© Fernando Guerra

4 kule nehir hizasında sıralanmıştır. Arazinin diğer tarafında ise iki alçaltılmış bina merkezde bir yarım daire ile birleştirilmiştir. Bu alanın ortasında ise neredeyse üçgen şeklinde olan büyük ve düzensiz bir alan vardır. İlginç bir şekilde, orta avlunun şekli (uçları hafifçe kapalı bir U harfi) Siza’nın kampüste tasarladığı ilk ek binayı hatırlatır. Projede çoğunlukla istenen görüntü ve orana ulaşmak için dik ve eğik açılar kullanılmıştır.

Arazinin güney tarafında, Siza’nın ortak hacimleri yerleştirdiği kısımda (konferans salonu, sergi alanı, kütüphane, yönetim gibi) çizgisel hacimler daha opaktır ve yola daha yakınlardır.

© Fernando Guerra

Etkileşim ve öğrenmenin çoğunun sınıf yerine geçiş alanları, ortak avlular ve ya kafeteryalarda gerçekleştiğini bilerek Siza, projede ilgisinin önemli bir kısmını bu mekanların tasarıma odakladı. Kampüsü küçük bir köy gibi tasarladı,  daha sosyal, geniş ve samimi alanlar yaratmada eğrisel zeminin avantajından faydalandı. Patika ve rampalarla bağlanan seviyeler ve sınıflar caddeler gibi, kafeterya ve ortak avlu ise meydan ve parklar gibi planlandı.

The post Porto Üniversitesi Mimarlık Fakültesi appeared first on Arkitektuel.

©Fernando Guerra

Sudaki Yapı (The Building on the Water) isimli proje, Alvaro Siza ve Carlos Castanheira ortaklığında 2014 yılında tamamlanmış. Shihlien Chemical şirketine ait olan tesis, Çin’in Jiangsu bölgesinde Huai’An şehrinde yer alıyor. Dünyadaki en gelişmiş üretim teknolojilerine ev sahipliği  yapan ve en geniş soda tuzu ve amonyum klorit üretim tesislerinden biri olan yapı, aynı zamanda 2015 yılında dünyaca ünlü mimarlık sistesi Archdaily ve HP Desingjet tarafından ”Yılın Projesi” ödülüne layık görüldü.

©Fernando Guerra

Proje aslen Shihlien Chemical’ın yapay bir gölün -tesisin su rezervuarının- üzerine bir ofis binası yapma hayaliyle başladı. Bunun üzerine başında Alvaro Siza’nın yer aldığı bir tasrım ekibi görevlendirildi. Bu ekibin amacı su ile kusursuz bir şekilde kaynaşan bir yapı tasarlamaktı. Bunun yanında tesis mimarisiyle Shihlien’e dünya çapında tanınmışlık sağlayacaktı.

Alvaro Siza’nın Çin’deki ilk yapısı olan tesis, su üstünde yer almasıyla Siza için yepyeni bir girişimdi. 100.000 metrekarelik yapay gölün üzerinde bulunan tesis, beyaz beton bir tablanın üstüne oturtulmuş. 300m’den uzun, kıvrımlı şekle sahip, 2 kat yükselen bir yapı, Sudaki Yapı.

©Fernando Guerra

Sudaki Yapı (The Building on the Water) tesisi, suyun üstünde dalgalanıyormuş hissi veren formuyla, geleneksel formlardan ve fabrika mimarisinin bir parçası haline gelmiş dik açılı şekillerden uzaklaşıyor. Bu da yapıyı dikkat çekici kılan en önemli özelliklerinden. Bulunduğu konumun doğal aydınlığını ve su üstünde yarattığı güçlü etkiyi kullanan yapı, çevresiyle sürekli bir etkileşim halinde. Suyun ve cam cephelerinin yansıtıcılığıyla bunu gözlemlemek mümkün. Bir yandan yapının bu yapay gölü kendi rezervuarı olarak kullanması da bu etkileşimin bir parçası. Dışarıdan gözlemlendiğinde su ile betonun mükemmel uyumla kullanılması sayesinde uçuk ve akışkan mimariye sahip bir yapı haline gelmiş.

©Fernando Guerra

”Alvaro Siza, daima insan ve çevre arasında uyum yakalamayı amaçlayan tasarım anlayışına sahip oldu. Bu tesis de içinde bulunduğu su ve etrafındaki peyzaja karışmış bir yapı. Siza’nın Çin’deki ilk projesi olan Sudaki Yapı (The Building on the Water), ülkede gelecek endüstriyel tesis mimarisine örnek olacak nitelikte ve bu nedenle oldukça önemli.” demiş Shihlien Chemical Yöneticisi Por-Shih Lin.

The post Sudaki Yapı (The Building on the Water) appeared first on Arkitektuel.