©Yong Joon Choi

Mimar: Frank Gehry

İç Mimar: Peter Marino

Yer: Seul, Güney Kore

Yapım yılı: 2019

Louis Vuitton Maison Seoul, dünyaca ünlü marka için tasarlanmış bir mağaza. Önceden varolan mağaza yerine Güney Kore başkenti Seul’da yeni bir amiral mağaza olarak tasarlanan yapı, 2019 Kasım ayında hizmete açılmış. Tasarım için dünya çapında ünlü mimarlar Frank Gehry ve Peter Marino birlikte çalışmış. Markanın Kore kültürü ve mirasıyla olan kuvvetli ilişkisini onurlandıran bir tasarım olarak hayata geçen Louis Vuitton Maison Seoul, birçok marka ile birlikte çalışmış olan Peter Marino’nun yarattığı özgün ‘mağaza evrenlerini’, Frank Gehry’nin ikonik mimarisiyle buluşturuyor. Ortaya kıvrımlı cam cephesi ve yapı üstünde askıda duran kübik kütlesiyle markaya yakışır şekilde dikkat çekici bir mağaza tasarımı çıkıyor.

©Yong Joon Choi

Gangnam bölgesinde bulunan mağaza, Frank Gehry’nin Güney Kore’deki ilk tasarımı. Aynı zamanda Gehry’nin kariyerinin ilk yıllarından sonra gerçekleştirdiği ilk mağaza tasarımı olan Louis Vuitton Maison Seoul, daha önce yine aynı marka ile Paris’te ikonik bir sanat ve kültür merkezine imza atmıştı: Louis Vuitton Foundation (Louis Vuitton Vakfı). Seul’daki mağaza tasarımı da birçok özelliğiyle Gehry’nin ikonik yapısını hatırlatıyor. Peter Marino işbirliğinde ortaya çıkan tasarımda Gehry, Paris’e kattığı imza yapıdaki formlardan ve geniş tarihi olan Kore mimarisinin temel örneklerinden ilham alıyor: UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde yer alan Hwaseong Kalesi gibi. Gehry’ye tasarımı için bir başka ilham kaynağı ise Kore’ye özgü bir yerel dans türü olan Dongnae Hakchum’un bembeyaz kostümleri. Gehry, dans ederken giyilirken kostümün rengi ve dans esnasındaki hareketinden ilham alıyor.

©Yong Joon Choi

Markanın alandaki eski mağazasının alanını kullanan Louis Vuitton Maison Seoul, bir çeşit yüksek zikzaklı bir giriş holü ve pencere yaratarak, bir dizi kapalı terasa ve mağazanın dalgalı cam panellerle oluşturuluş kübik kütlesine uzanan, tamamı cam bir cepheye sahip. Cephenin hareketleri, Gehry’nin yerel dansta gözlemlediği beyaz, uçuş uçuş kıyafetlerin hareketlerini yansıtıyor ve yapıya uçuyor veya çatı kendiliğinden gökyüzünde buharlaşıyormuş hissi veriyor. Markanın da ‘şiirsel bir strüktür’ olarak nitelendirdiği yapının cephesi için Gehry’nin imzası haline gelmiş kıvırmlı cam paneller, her biri ayrı ayrı kalıplandırılıp yine ısmarlama bir metal kafese monte edilmiş.

©Ki-Yong Nam

Yapının podyumvari kısmı ve duvarları tamamen taş olarak düşünülmüş. Cam ile kurgulanan bu hareketli mimari, bembeyaz bir taş kaidenin arasına oturtuluyor. Cephe ve çatı ikilisi ile taş zemin arasındaki tezatlık aynı zamanda yapının üstünde yakalanmak istenen ‘ağırlıksızlık’ hissini de vurguluyor. Tasarımda yarılan podyum kısmı ile taş duvarların ağırlık hissi kırılmış ve yapının geneline bir hafiflik hissi sağlanmış. Dışta bütünü camla geçilen yapının Peter Marino imzalı iç mekanında ise katlar ‘yüzen merdivenlerle’ birbirine bağlanmış. Merdivenler aynı zamanda Marino tarafından dikay birer sergi mekanı olarak düşünülmüş. Beton merdivenler, ilk kattaki kadın ve erkek giyim kısmını, yukarıdaki özel mekana bağlıyor. Burası markanın çeşitli etkinlikleri için kullanabileceği bir kapalı teras niteliğinde.

©Yong Joon Choi

Louis Vuitton Maison Seoul, dünya çapında yüzlerce Vuitton mağazasınına imza atmış Peter Marino tarafından Miesian (Mies Van der Rohe karakterstiklerini barındıran) bir iç mekan olarak tasarlanmış. Yapının dıştaki dramatik formu, içeride şıklığı ve kaliteyi vurgulayacak bir sadeliğe evriliyor. Cephe ile aynı beyaz, Türk kireç taşı kaplanmış geniş üç kat yükseliğindeki giriş yapının iç ve dış mekanını birbirine bağlıyor. Yüksek tavan seçimiyle iç teraslara sahip mağaza; sadece Marino’nun seçtiği, ağaç tepelerinin üzerinden mükemmel şehir manzaralarına bakan şık koltuklarla tasarlanmış. “İç mekanlar, Gehry’nin dışının enerjik heykelsi kalitesini daha güçlü bir şekilde vurgulamak için Miesian bir titizlikle tasarlandı…Dikdörtgen hacimlerin dinamizmi, binanın hareketli cam kalkanlarıyla bir zıtlık oluşturur.” diyor yapının iç mimari Peter Marino.

©Yong Joon Choi

Camla kaplı en üst katta bir sergi mekanı bulunuyor. İlk olarak Giacometti’nin sekiz heykelinden oluşan bir sergiye ev sahipliği yapan bu alan, Espace Louis Vuitton Seoul olarak adlandırılıyor. Peter Marino, iç mekanda ziyaretçilerin beş katta da sanatla çevrili bir şekilde alışveriş yapabileceği eşsiz bir deneyim sunuyor. Bu bağlamda bir çeşit küratörlük olarak da değerlendirilebilecek olan iç mekan tasarımı, dünyaca ünlü markanın tasarımlarına ek olarak, birçok sanat eseri ve mobilyanın da sergilendiği bir alan olarak düşünülebilir.

©Yong Joon Choi

Frank Gehry, Louis Vuitton Maison Seoul için: “Seul’ü 25 yıl önce ilk defa ziyaret ettiğimde beni etkileyen şey mimari ve doğal peyzaj arasındaki ilişki oldu. Hala Jongmyo Tapınağı bahçesinden adım attığımda deneyimlediğim güçlü izlenimleri hatırlıyorum…Kore kültürünün geleneksel değerlerini yansıtan Louis Vuitton Maison Seoul tasarladığım için çok mutluyum.” diyor. Dünyaca ünlü markalar yalnızca tasarladığı koleksiyonlarla değil, şehirlerde kendilerine yer bulmalarına ön ayak oldukları özgün mimari tasarımlarla da gündeme geliyor. Bu örnek gibi birbirinden özgün mağaza tasarımlarına buradan göz atabilirsiniz.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Louis Vuitton Maison Seoul / Frank Gehry + Peter Marino appeared first on Arkitektuel.

© Wikimedia Commons

İlk olarak Experience Museum Project – EMP (Deneyim Müzesi Projesi) olarak adlandırılan MoPOP (Museum of Pop Culture) Frank Gehry tarafından tasarlandı. Microsoft’un kurucularından Paul Allen tarafından başlatılan bu deneysel müze adımı müzik kültürünü teknoloji, medya, deneyim ve aktiviteler ile besleyen bir proje. Paul Allen’ın bu projeyi başlatmasında ünlü gitarist Jimi Hendrix’in etkisi oldukça büyük.

© Wikimedia Commons

Seattle’da Space Needle’ın yanında bulunan MoPOP, mimari karakteri ile Amerikan müzik kültürünün yaratıcı ve yenilikçi yapısını destekleyen bir müze. Böylesine heyecanlı bir fikri bir binaya dönüştürmek için Frank Gehry gibi dinamik ve yenilikçi bir mimarın tercih edilmesi de sürpriz olmamış. Gehry’nin tasarladığı her biri farklı renkte ve karakterde kaplanmış kıvrımlı yapılar müze binasını oluşturuyor.

© MoPOP

Müzeyi oluşturan dalgalı ve parçalı formlar aynı zamanda Jimi Hendrix’in bir konseri sırasında Fender Stratocaster gitarını kırdığı meşhur sahneye referans veriyor. Parçalara ayrılmış bir gitarı andıran müze binası ziyaretçileri müzik tarihini keşfetmeleri ve deneyimlemeleri için içeri alıyor.

© Frank O. Gehry – The Complete Works

MoPOP, farklı renk ve dokuların bir arada kullanıldığı bir proje. Mavi, Fender gitarları, altın rengi ise Gibson Les Paul gitarları temsil ederken kırmızı rengi eski rock yıldızlarının kullandığı kırmızı kamyonetlere göndermeler içeriyor. Renk ve dokular yoluyla ziyaretçilerin duygularına hitap etmek hedeflenmiş.

MoPOP, Seattle’ın simge yapılarından bir tanesi. 1962 yılında şehirde kurulan fuar için inşa edilen ve şehrin merkezi noktalarını birbirine bağlayan monoray yapının içinden geçiyor. Böylece monorayın kullanıcıları şehir içinde seyahat ederken bu sıradışı müzeyi deneyimleme fırsatı yakalıyor.

© A. Zahner Company

Müzenin programı Müze programı toplam 6 parçaya bölünmüş durumda ve sergi kurgusu 3 boyutlu parçaların bir puzzle gibi bir araya gelmesiyle oluşuyor. Sky Church, Crossroads, Sound Lab, Artist’s Journey, Electric Library ve Ed. House adı verilen bu bölümler aracılığıyla ziyaretçiler müzikal bir yolculuğa çıkıyor.

© Wikimedia Commons

Sky Church, Jimi Hendrix tarafından geliştirilen bir konsept. Hendrix, müziğin gücünün farklı kesimlerden insanları bir araya getirebileceğine inanıyordu. Sky Church, mimari olarak müzenin merkezinde büyük bir toplanma merkezi olarak görev yapıyor. Crossroads, Amerikan pop müziğini oluşturan farklı gelenek ve görüşlerin kesiştiği bir sergi dizisi.

© MoPOP

Sound Lab bir müzik laboratuvarı olarak işliyor ve ziyaretçiler burada müzik, bilim ve teknoloji arasında ilişkiler kurabiliyor. Artist’s Journey adı verilen kısımda ise ünlü sanatçıların hayat hikayeleri ve müzik kariyerlerinde karşılaştıkları bir dizi olaylar konu alınıyor.

© Wikimedia Commons

Electiric Library, müzenin içine ve dışarıdan bu içeriklere ulaşmak isteyenlere servis veren bir multimedya arşivi olarak görev yapıyor. Son olarak Ed. House ise kamusal eğitim amacıyla kurulmuş bir birim ve burada müzik eğitimi veriliyor. Yapının içinde sergi alanlarının yanı sıra bir restoran, müze dükkanı, idare ofisleri, destek mekanları ve yer altında bulunan depo alanları bulunuyor.

The post MoPOP appeared first on Arkitektuel.

©Vitra

Weil am Rhein’de bulunan Vitra Kampüsü şimdilerde modern mimariyle ilgilenenler için oldukça heyecan verici bir lokasyon. Önceden sadece markanın fabrikalarını barındıran bu büyük alan, 1981 yılında büyük bir yangın atlatmış. Bunun sonucunda alanda, şirket müdürü Rolf Fehlbaum’un vizyoner fikriyle, mimar Nicolas Grimshaw tarafından yeni bir kampüs tasarlanmış. Nicolas Grimshaw’un tasarladığı iki fabrika binasından sonra kampüsün programı tamamen değiştirilmiş. Fehlbaum’un Frank Gehry ile tanışmasının ardından da kampüsün farklı mimari stilleri yansıtan, mimarlık dünyasına öncülük eden mimarların eserleri için bir sergi alanı olması düşünülmüş. Bugün, VitraHaus nasıl markanın tasarımlarını sergiliyorsa; kampüs de modern mimarinin başarılı örneklerini sergilemeyi hedefliyor. Vitra Kampüsü ileri teknolojik stilden, minimalizm ve dekonstrüktivizme farklı stillerde ve farklı materyallerde mimarlık harikası birçok yapının sergilendiği bir alan.

Yalnıza bir firmanın kampüsü olmaktan çok uzak olan Vitra Kampüsü, birkaç kilometrekare alanda 35 yıl içerisindeki Zaha Hadid, Tadao Ando, Frank Gebry, Herzog & de Meuron, SANAA, Alvaro Siza ve Kean Prouvé gibi isimlerin tasarımlarını birleştiren bir kampüs. Aslında burası için mimari deneylerin sergilendiği bir mekan da denebilir. Bunun nedeni Zaha Hadid’in inşa edilmiş ilk projesinin (Vitra İtfaiye İstasyonu) ve Tadao Ando’nun Japonya dışındaki ilk tasarımının (kampüs içindeki Konferans Pavyonu) burada yer alması. Kampüs İsviçre, Fransa, Almanya’nın birleştiği noktadaki arazisinde Avrupa’dan, Amerika’dan ve Japonya’dan mimarları bir araya getiriyor. Her bir adımı farklı bir tasarım süreci olan kampüsün yapıları kronolojik olarak şu şekilde;

Kampüs Yapıları

1. Fabrika Binaları / Nicholas Grimshaw, 1981 ve 1983

Vitra Kampüsü’nde 81 yılındaki yangınlan alandaki neredeyse bütün fabrikalar yok olmuştu. Marka, İngiliz mimar Nicholas Grimshaw ile yeni bir tesis inşası için anlaştı. Bu fabrikaların ilkinde Grimshaw, Vitra’nın teknik ustalığına ve fabrikanın fonksiyonunu yansıtan bir karakter seçmiş. Prefabrik elemanlarla tasarlanan fabrika, yangından 6 ay sonra tamamlanabilmiş. Yatay çizgili, koruge alüminyum cephe elemanlarıyla kaplanmış olan fabrika binası, temiz endüstriyel görünümünün altında üretim mekanlarını ve iki sergi salonunu barındırıyor. Prekast beton çerçeveyle kurgulanan fabrika, bağımsız inşa eidlmiş 2 servis kulesiyle tamamlanmış -bu şekilde hızlı bir yapım süreci elde ediliyor. Grimshaw’un ilk fabrikasına benzeyen 2. fabrikası binası da 1983 yılında tamamlanmış.

2. Balancing Tools / Claes Oldenburg & Coosje van Bruggen, 1984

Balancing Tools (Dengedeki Araçlar), Willi Fehlbaum’a -Vitra’nın kurucusunun- 70. doğum gününde çocukları tarafından yaptırılan heykel. Ana yol ve kampüs içindeki yol arasına konumlandırılan heykel, bir mobilya yapımcısının kullandığı araç gereçleri çok büyük ve farklı ölçeklerde yansıtılmış hali aslında.

3. Vitra Tasarım Müzesi / Frank Gehry, 1989

Vitra kurulduğu seneden bu yana sürekli büyüyen geniş bir koleksiyona sahip. Vitra Tasarım Müzesi de bu koleksiyonu halka açmayı hedefliyor. Yapı ilk olarak depolama ve sergileme alanı olarak tasarlanmış. Frank Gehry’nin Avrupa’daki ilk yapısı olan dekonstrüktivizm harikası müzenin programı genişletilerek yapı tasarım ve mimariyi araştırımayı ve  popülerleştirmeyi hedefleyen bir merkez haline getirilmiş. Dünyadaki tasarım müzelerinin öncü örneklerinden biri olan yapı hakkındaki detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

4. Fabrika Binası /  Frank Gehry, 1989

Kampüsteki bu geniş fabrika binası, Gehry’nin tasarımı olan Vitra Tasarım Müzesi’nin arkasında bulunuyor. Fabrikanın kendi doğrusallığını Gehry imzası formlarla kombinleyen yapı, özellikle köşe ve giriş noktalarında heykeli formlarla süslenmiş. Bu fabrikanın ve tabiki müzenin mimari karakteri aslında Gehry’nin bundan sonraki işlerinin sinyallerini veren cinsten. Grimshaw’un tasarımı olan fabrikanın yanında bulunan yapı, rampalarla müzeye bağlanıyor. Gehry’nin tasarımı fabrika, üretim tesislerini, bir sergi mekanını, test merkezini, bir kantin ve ofisleri barındırıyor. İlk katta Gehry, ziyaretçilerin üretim sürecini görebilmeleri için, fabrikaya bakan pencereler kullanmış.

5. Konferans Pavyonu / Tadao Ando, 1993

Kampüsteki Konferans Pavyonu (Conference Pavilion) Tadao Ando’nun Japonya dışındaki ilk projesiydi. Sade strüktür, bir dizi konferans kütlesini çevreliyor. Pavyon, hacminin bir kısmını yerin altında kurgulaması ve sahip olduğu bir hayli düzenli mekansal artikülasyon ile karakterize edilmiş. İki katlı yapının bir katı aşağıda ve aynı zamanda burada bir yeraltı avlusu bulunuyor. Yapının dikkat çeken yanlarından biri ziyaretçileri pavyona yönlendiren patika. Yalnızca tek kişini geçebileceği genişliklteki bu patika, Ando tarafından Japon manastırlarındaki meditasyon yollarından esinlenilerek tasarlanmış. Yapı, sakinlik ve meditasyon efektini vermeyi hedefliyor.

6. Vitra İtfaiye İstasyonu / Zaha Hadid, 1993

Zaha Hadid’in ilk yapısı olan itfaiye istasyonu, kampüsteki yangından sonra tedbir amaçlı tasarlanmış. Yapı tamamlandıktan birkaç yıl sonra Vitra, istasyonun yalnızca yangının ilk safhalarında yeterli olabileceğini düşündüğü için, yapıyı çeşitli etinlikler ve sergiler için kullanıyor. Heykeli görünüme sahip beton yapı, etrafındaki üretim tesisi akslarını esas alan bir tasarım geometrisine sahip. Renksizliği ve açılı kompozisyonuyla ziyaretçilere özgün bir mekan deneyimi sunan yapı hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

7. Fabrika Binası / Álvaro Siza, 1994

Geniş ve sade tuğla bina, Siza tarafından 19. yüzyılın anonim fabrika binalarının anımsatıcısı olarak tasarlanmış. Kampüsteki diğer yapılara göre son derece kendi halinde olan fabrikanın en göz alıcı kısmı yapının kıvrımlı çatı köprüsü -binayı yanındakine bağlıyor. Köprü oldukça yüksek. Böylece Zaha Hadid’in tasarımının görünmesini engellemiyor. Aynı zamanda köprü yağmurlu havalarda otomatik inen yapısıyla da Grimshaw’ın fabriklarına giden yolun kuru olmasını sağlıyor. Yapının tuğla cephesiyle Siza, 1981’deki yangından yanan fabrikalardan birine referans vermeyi hedeflemiş.

8. Dome / Richard Buckminster Fuller, 2000

2. Dünya Savaşı’ndaki deneyimlerinden etkilenen Fuller, yaralı sığınmacılar ve askeri birliklerin barınabilmesi için jeodezik kubbeler tasarladı. Mimarın bu tasarımı, alüminyum tüplerin birbirine takılmasıyla oluşturulmuş -böylece oldukça kolay kurulabilir ve demonte edilebilir (Bu yönetimin patenti, 1954 yılında Fuller tarafından alınmış). 1975 yılında tasarlanan kubbe, 2000 yılında Rolf Fehlbaum’un satın almasıyla birlikte kampüse getirilmiş. Bugün bu konstrüksiyon, yine sergi ve etkinlikler için kullanılıyor.

9. Petrol İstasyonu / Jean Prouvé, 2003

1953 yılında Jean Prouvé ve kardeşi Henry tarafından tasarlanan petrol istasyonu, seri üretim olarak ilk petrol istasyonlarındandı. Modüler olarak tasarlanan istasyonlardan yalnızca 3 tane kalmış ve biri 2003 yılında Vitra Kampüsü’ne getirilmiş. Yapı, açılı alüminyum parçalardan ve delikli (perfore) kaplamalardan oluşuyor. Yapıda taşıyıcı ve duvar farklı renkler kullanılarak birbirinden net bir şekilde ayrıştırılmış. Prouvé tarafından tasarlanan yapıların birçoğu prefabrik elemanlardan üretilmiş ve kendi masa tasarımlarıyla tıpatıp aynı stüktürel ve formal özelliklere sahip. Prouvé’nin tüm tasarımları, mimarın tasarım sürecinde sahip olduğu tektonik prensiplerini tutarlı ve düzenli bir şekilde yansıtıyor.

10. Otobüs Durağı / Jasper Morrison, 2006

Cilalı çelik ve camdan oluşan durakta ziyaretçiler Charles ve Ray Eames tasarımı tel sandalyelerde otururken kampüsü ve kampüs yanındaki köyü (Ötlingen) izleyebiliyor. Kampüs girişinin iki yanındaki zarif ve sade otobüs durakları, 2006 yılında kampis için Jasper Morrison tarafından tasarlanmış.

11. VitraHaus / Herzog & de Meuron, 2010

VitraHaus, Pritzker ödüllü Herzog & de Meuron ekibi tarafından Vitra Kampüsü’ne giriş binası olarak tasarlandı. Burada kampüse gelen ziyaretçilerin vakit geçirebileceği kafe ve Vitra markasının tasarımlarını görebilecekleri sergi mekanları bulunuyor. Baselli ekibin tasarımı ekibe göre “Vitra Kampüsü’nün dolaylarındaki, hatta tüm dünya genelindeki, evlerin mimari bir yorumu” aslında. Birbirine üstüne oturup 5 kattan oluşan ve bazı kotlarda yaklaşık 15 metreye kadar çıkan konsol yaratan yapısıyla VitraHaus, markanın geniş koleksiyonunu halka açıyor -marka için bir tür amiral mağaza. Aynı zamanda kampüsteki iki binayı –Vitra Tasarım Müzesi (Vitra Design Museum) ve Konferans Pavyonu (Conference Pavillion) – birbirine bağlama fonksiyonu olan yapı, alanın kuzeyinde peyzajıyla da kampüsü dıştaki peyzaja bağlıyor. Yapı ile ilgili detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

12. Airstream Kiosk / 2011

Orijinal Airstream treyleri, 1968 yılında bir grup kamyoncu tarafından Nevada’da keşfedilmiş. Hamburg’a gönderilen treyler, restorasyonundan sonra, 2011 yılından itibaren Vitra’nın olmuş. Airstream Kiosk, yazın açık bir restoran. Böylece kampüsün yiyecek tesislerini genişletiyor.

13. Fabrika Binası / SANAA, 2012

Japon mimarlık ekibi SANAA tarafından tasarlanan üretim tesisi, 2010 yılından beri kampüsün bir parçası aslında. Yapının cephesinin 2012 yılında tamamlanmasıyla fabrika tamamen kampüste yerini almış oldu. Yapı, yuvarlak bir şekle sahip; fakat dairesel değil. SANAA’nın tasarımı fabrika, ayrı iki dairesel beton kabuğun birleştirilmesiyle oluşturulmuş; ortaya oval bir form çıkmış. Ekibin tasarımı, şekli sayesinde hem geniş bir üretim tesisi tanımlıyor hem de lojistik süreçlerin optimizasyonunu. Bunun sebebi, içerisinde kamyonların hareket edebileceği geniş hacimlerin barınabiliyor oluşu. Bu fabrika, SANAA’nın ilk ticari yapısı. Minimalist formuyla beton fabrika, dıştan bakıldığında, yükseltilmiş ve dalgalı yüzeye sahip akrilik cam cepheyle kurgulanmış. Cephedeki 1.8 metre genişliğinde akrilik paneller, 11 metre uzunluğunda. Bu panellerin iç katmanı beyaz ve opak, dış katmanı ise şeffaf. Aslında düz olarak elde edilen paneller ısıtılarak dalgılı yüzey haline getiriliyor. Ekip, görünürde tekrardan kaçınmak için de panelleri cepheye belirli bir düzene göre yerleştirmiş.

14. Diogene / Renzo Piano, 2013

Diogene ile Renzo Piano ve ekibi RPBW (Renzo Piano Building Workshop), 6 metrekare içerisinde geçici bir yaşam için temel bütün fonksiyonları içinde barındırabilen bir yaşam ünitesi tasarlamış oldu. İlkel kabinin modern yorumu olan Diogene, Weil am Rhein’daki kampüsün en küçük yapısı. Renzo Piano’nun mütevazı yaşam modülü hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

15. Álvaro-Siza-Promenade / Álvaro-Siza, 2014

500 metre uzunluğundaki promenad, kenarlarında gürgen çalılarıyla süslenmiş bir yürüyüş yolu. Siza tasarımı fabrikanın batısından VitraHaus’u Zaha Hadid’in Vitra İtfaiye İstasyonu’na bağlayan yol, üstünde farklı duraklarla tasarlanmış. Promenadı tanımlayan bu duraklar Siza’ya göre kampüsteki doğaya ve mimariye bakma noktaları.

16. Vitra Kaydırak Kulesi / Carsten Höller, 2014

30.7 metre yüksekliğindeki Vitra Kaydırak Kulesi (Vitra Slide Tower) Alman sanatçı Carsten Höller tarafından tasarlanmış. Kule, kampüsün görülebileceği bir seyir terası, bir kaydırak ve bir entalasyonu oluşturuyor kampüste. Vitra Kaydırak Kulesi, en tepede birleşen 3 diyagonal kolondan ve birleşim noktasındaki 6 metrelik çapa sahip halkadan oluşuyor. Konstrüksiyona kolonlara iliştirilmiş iki kollu merdivenle ulaşılıyor. Kampüse farklı açılardan seyre imkan veren 17 metre yukarıdaki teras noktasına bu merdivenlerle ulaşılıyor. Bu platform aynı zamanda 38 metrelik tüp sarmal kaydırağın başlangıç noktası.

17. Vitra Schaudepot / Herzog & de Meuron, 2016

Vitra Schaudepot, cephesi elle kırılmış tuğlalardan oluşan monolitik bir hacim. Tamamen penceresiz cephe beşik çatıyla kurgulanan yapının cephesi, yapım sırasında elle kırılan tuğlalarla oluşturulmuş ve böylece cephede dinamik bir etki yakalanmış. Basit ve asil karakteriyle depo, içinde sergilenen objelerin kültürel değerini yansıtıyor. Deponun zemin katındaki ana salonu geçici ve kalıcı sergiler için bir mekan oluştururken önündeki geniş plaza alanıyla kampüsün içindeki eserlerle bağlantı kurmayı hedefliyor. Yeni Schaudepot, Zaha Hadid tasarımı istasyonla sadeliği sayesinde görsel bir zıtlık yaratırken Siza tasarımı tuğla fabrikayla uyumlu bir karakter sergiliyor.

18. Blockhaus / Thomas Schütte, 2018

Alman sanatçı Thomas Schütte tasarımı Blockhaus, kampüsteki çeşme için bir tür barınak. Hegzagonal bir plan şemasına sahip olan strüktür, yaşlandıkça gri tonlarına dönen Nordik çam ahşabından yapılmış. Strüktürün titanyum çinko çatı elemanları, kullanılan ahşapla kontrast bir etki yaratıyor. Blockhaus, 2016 yılında sanatçının 1:10 modelini gören Rolf Fehlbaum’un sanatçıdan tasarımı kampüs için birebir ölçekle gerçekleştirmesini istemesi üzerine ortaya çıkmış. Blockhaus, kampüsteki promenad, araç gereç heykeli ve kaydıraklı entalasyon gibi ziyaretçilerin kampüste keyifli gezintilerini destekleyen bir tasarım olmuş.

19. Ring and Ruisseau / Ronan & Erwan Bouroullec, 2018

Vitra Kampüsü’ne son ekleme olan enstalasyon, ziyaretçilerin burada geçirdiği süreyi arttıracak bir katkı olarak düşünülmüş. Enstelasyon, Ring (Halka) adındaki zemin üzerinde yüzen galvanize çelik platform ve Ruisseau adındaki dar mermer su kanalından oluşuyor. Enstalasyon bir kiraz ağacını sarmalayarak peyzajın içinde bir kentsel mobilya kurguluyor.

The post Vitra Kampüsü: Bir Modern Mimari Yerleşkesi appeared first on Arkitektuel.

Frank Gehry tarafından tasarlanan Der Neue Zollhof (ya da Neuer Zollhof) üç kuleden oluşan bir ticari kompleks. Almanya’nın Düsselsorf şehrinde bulunan kompleks, içinde reklamcılık, sigorta ve medya şirketlerinin ofislerini, kamusal bir meydanı ve yerin altına yerleştirilmiş bir otoparkı bulunduruyor. Yaklaşık 24,000 metre karelik bir alan üzerinde bulunan yapı, hem büyüklüğü hem de mimari özgünlüğü ile Düsseldorf’un en önemli ofis binalarından biri olarak bilinmektedir.

© Thomas Mayer

Der Neue Zollhof, Düsseldorf’ta, eski depo binalarının zamanla medya ajansları için merkez binalarına dönüştüğü bir kıyı bölgesinde bulunuyor. Bölgenin güneyinde pek çok insanın yaşadığı yerleşim alanlarının bulunması, doğusunda ise şehrin ticaret merkezinin ve resmi binalarının bulunmasıyla, Düsseldorf’un kıyı şeridinin kentsel olarak yenilenmesi bir gereklilik olarak göze çarpıyordu. Bu bağlamda, Der Neue Zollhof’un da bir parçası olduğu kentsel dönüşüm sonucunda, bu bölge şehrin yeni kültürel ve ticari merkezi oldu.

© Thomas Mayer

Proje alanı, Ren Nehri’nin kıyısında, eşsiz bir doğal manzaraya sahip bir alan olduğu için, Frank Gehry burada kütlesel bir yoğunluktan kaçınmak istemiş. Gehry, üç ayrı kuleden oluşan bir kompleks önererek, açık bir vaziyet planı oluşturmak ve projenin yapısal kalabalığının önüne geçilmek istemiş. Üç ayrı kule, bölgeyi kesen Wupperstrasse ve Brueckenstrasse caddelerinin kesiştiği noktalar göz önünde bulundurularak proje alanına yerleştirilmiş.

Projede oluşturulan, orta-yükseklikteki yapıların bir araya gelerek oluşturduğu kümelenmiş yapı, üç kulenin de manzaraya hakim olmasını ve projenin bölgedeki benzer yatay hacimli yapılarla ortak bir dil üretmesini sağlıyor.

Üç bina da benzer mimari ve strüktürel dile sahip. Üç yapının da taşıyıcı sistemi betonarme ve üçünün de cephesi kıvrımlı ve benzer açıklıklara sahip. Her binayı özel kılan tasarım unsuru ise cephelerinde kullanılan malzemeler. Merkezdeki ofis binası tamamen metal paneller ile kaplı iken, en uzun kule olan Doğu Kulesi alçı ile kaplanmış. Batı Kulesi’nde ise tuğla kaplama tercih edilmiş.

© Piotr Krajewski

Her üç binanın da cephesine sık aralıklarla pencereler yerleştirilmiş. Böylece yapıların içi doğal yollardan kolayca havalandırılabiliyor. Pencerelerin cepheye eklemlenme şekli üç binada da benzerlik gösteriyor.

© Dirk Verwoerd

Der Neue Zollhof oldukça açık bir vaziyet planına sahip. Ofis alanlarının üç farklı hacme bölünmesi sayesinde binanın genel kütlesi azaltılabilmiş. Büyüklüğü 300 metre kareden 500 metre kareye kadar değişen elementler, her bir kulenin merkezi etrafına yerleştirilmiş. Böylece kuleler içinde erişilebilirlik sağlanmış. Kat planlarında ise açık ve modüler ofis organizasyonları tercih edilmiş.

The post Der Neue Zollhof appeared first on Arkitektuel.

© Gehry Partners, LLP

Frank Gehry tarafından tasarlanan Walt Disney Konser Salonu (Walt Disney Concert Hall), 2003 yılında Los Angeles’ta açıldı. Los Angeles Filarmoni Orkestrası’na kalıcı olarak ev sahipliği yapan Walt Disney Konser Salonu, ikonik mimarisi ve kusursuza yakın akustik performansı ile dünyanın en önemli konser salonlarının arasında yer alıyor. Frank Gehry ile özdeşleşmiş geniş alanları kaplayan, kıvrımlı yüzeylere ve metal bir kabuğa sahip olan yapı Gehry’nin en bilinen işlerinden bir tanesi.

© Philipp Rümmele

Yapının temelleri Lilian Walt Disney’in, vefat eden kocasının anısına 1987 yılında 50 milyon dolar bağışlaması ile atılıyor. Los Angeles’ta müzik, sanat ve mimarlık odaklı bir kültürel referans noktası oluşturmak için yapılması planlanan konser salonunun tasarımı uluslararası bir yarışma sonucunda seçiliyor. Frank Gehry’nin projesi, 70’e yakın proje arasından birinci oluyor. Böylece, First Street ve Grand Avenue caddelerinin kesiştiği noktada, dünyanın en önemli kültür merkezlerinden biri yükseliyor.

Vaziyet Planı

Gehry’nin önerisi, Los Angeles’ın merkezinde bulunan proje alanını kamusal kullanıma açan, ve üzerinde açık bahçeler sunan bir proje. Yapı, temel olarak bir dizi birbirine bağlanmış mekanlardan oluşan bir kabuk. Binanın içinde hem dik açılardan oluşan, taş ile kaplı mekanlar hem de daha kıvrımlı çizgilerden oluşan, metal ile kaplı mekanlar bulunuyor. Farklı hacimlerin arasında ise köprü görevi gören cam kaplı yüzeyler bulunuyor. Bu nedenle Walt Disney Konser Salonu’nun bütünü simetri ve uyum kurallarına meydan okuyor.

© Dave Toussaint

Yapının en önemli birimi olan konser salonu tek bir kütle olarak tasarlanmış; orkestra ve seyirciler aynı mekanda bulunuyor. Sahne, salonun ortasına yerleştirilmiş, böylece sahnenin dört tarafında da koltuklar bulunuyor. Böylece localar ve balkonlar gibi seyirciler arasında hiyerarşik bir düzen kuran mekansal kurgulardan kaçınılmış, salonun içinde mekansal ayrımlardan uzak durulmuş.

Salonun çelik çatısının strüktürel yapısı salonun tüm açıklığını geçebiliyor. Böylece konser salonunun içinde herhangi bir kolona ihtiyaç duyulmamış. Salonun girişinde ise devasa bir organ bulunuyor. Frank Gehry ve Manuel J. Rosales’in ortak tasarımı olan organ 6134 borudan oluşuyor ve neredeyse tavan seviyesine kadar yükseliyor.

© 2013 Los Angeles Philharmonic Association

Frank Gehry, Walt Disney Konser Salonu’nun tasarımı sırasında bir numaralı önceliği olarak akustik performansı belirlemiş. Konser salonunun mimarisi oldukça ihtişamlı olsa da, Gehry akustik performansı estetiğin önünde tutmuş. Akustik danışman Yasuhisa Toyota ile birlikte çalışan Gehry, salonun mekansal özelliklerini ve salonda kullanılan malzemeleri içerideki sesin en yüksek kalitede çıkmasını sağlayacak şekilde seçmiş. Salonun akustik performansını ölçmek adına, oditoryumun 1:10 maketi yapılmış ve her bir koltuktan duyulan sesler test edilmiş. Konser salonunun çatısının dalgalı yapısı da akustik performansın yükselmesi için verilen mimari kararlardan bir tanesi.

© 2013 Los Angeles Philharmonic Association

Walt Disney Konser Salonu’nun hareketli, iniş çıkışlı ve farklı açıların bir araya gelmesiyle oluşan dış yapısı müziksel hareketliliği yansıtmakta. Gehry, çoğu tasarımında olduğu gibi WDKS’nin son şekline eskizler çizerek ve çizdiği eskizleri kağıt modeller ile üç boyutlu hale getirerek ulaşmış. Yapının olağandışı kıvrımlı şekli, bu sıradışı tasarıma özgün geliştirilmiş bir taşıyıcı sistem kurgusu ile üretilebilmiş. Çelik iskelet sistem ile ayakta duran yapının kuzey kısmında 17 derece eğimine kadar ulaşan kolonlar bulunuyor. Yapının bazı kısımlarında strüktürel sistem çıplak bırakılmış, ziyaretçiler binayı taşıyan çelik sistemi görebiliyor.

© Jayson Oertel

Yapının 12,500 oluklu metal levha ile kaplanmış cephesi ışık ile doğrudan ilişki kuruyor. Cephenin kıvrımlı metal yüzeyleri ışığı farklı yönlerde yansıtıyor. Gehry ilk olarak Walt Disney Konser Salonu’nun cephesini taş ile kaplamayı düşünse de, Guggenheim Bilbao Müzesi’nin tamamlanmasının ardından daha şekil verilebilir bir malzeme olan oluklu metal panelleri tercih ediyor. Binanın cephesinde opak metal yüzeylerin altında binanın zemin katını saran asimetrik bir cam bant bulunuyor. Konser salonu bu cam bantlar ve geçiş bölümlerindeki açıklıklardan ışık alıyor.

© Carlos Eduardo Seo

Walt Disney Konser Salonu, pek çok önemli mimari esere komşu bir yapı. Salonun hemen yanında Dorothy Chandler Pavyonu ve Arata Isozaki’nin Çağdaş Sanatlar Müzesi bulunuyor. Caddenin karşısında ise Diller Scofidio + Renfro’nun tasarladığı Broad Müzesi var.

The post Walt Disney Konser Salonu appeared first on Arkitektuel.

DZ Bank Binası (The DZ Bank Building), Almanya’nın ikinci en büyük bankası DZ Bank AG için Berlin’de Frank Gehry tarafından tasarlanmış bir yapı. 2001 yılında tamamlanmaış olan DZ Bank Binası, ticari ve konut alanlarından oluşuyor. Yapının ticari alanları Berlin’deki Pariser Meydanı (Pariser Platz) ve Brandenburg Kapısı (Brandenburg Gate) ‘e bakacak şekilde konumlandırılmış; 39 apartmanı barındıran konut kısmı ise Behrenstrasse isimli caddeye bakıyor.

© artursalisz

Yapının iki cephesi de, Brandenburg Kapısı’na uyum sağlaması açısından, solgun renkli kireç taşıyla ile kaplanmış. Böylece şehrin karakteriyle daha uyumlu bir yapı olması amaçlanmış DZ Bank Binası’nın. İki cephe bunun dışında birbirinden tamamen bağımsız bir şekilde kurgulanmış, kesitten bunu anlayabilmek biraz mümkün. Bunun sebebi iki cephenin de birbirinden farklı kentsel alanlara yöneliyor olması ve ölçeklerinin bu kentsel mekanlarla tanımlanmış olması Gehry tarafından. Örneğin; Pariser Meydanı’na bakan cephe, şehirdeki resmi binlarının karakterine uyacak delikli cepheyle, basit, derin girintiye sahip pencere boşluklarıyla kurgulanmış. Diğer cephe ise daha dinamik olarak kurgulanmış yalnızca duvarın formuyla oynayarak.

© Nancy Da Campo

Yapının dikkat çekici kısmı içinin tasarımı. Pariser Meydanı’ndan ana girişte DZ Bank Binası’nın cam bir kanopiyle örtüldüğünü görüyoruz. Yüksek bir hacim olarak düşünülmüş olan fuaye alanında kullanıcının yapının içindeki geniş atriumu -yapının en dikkat çekici kısmını- gözlemlemesi mümkün kılınmış. Kullanıcılar burada kıvrımlı cam tavan ve yeri görebiliyor.

Ofis alanları bu atirum etrafında konumlandırılmış. İki cephesi bitişik yapılarla kaplandığı için de yapının iç kısmına, atiruma yönelim sağlanmış ofislerde. Burada oldukça dikkat çekici bu kıvrımlı cam tavan ile doğal ışık alımı sağlanmış hem ofislere hem de yapının tümüne.

© WikiArquitectura

DZ Bank Binası’nın bir diğer dikkat çeken kısmı konferans salonunun bulunduğu alan. Konferans salonu, atriumun içindeki cam tavanın merkezinde heykeli bir kabuk ile sarılmış. Frank Gehry’nin dekontrüktivist yaklaşımlarıyla imzası haline gelmiş ilginç formların bir örneği olan kabuk, dışta paslanmaz çelik; iç mekanda ise ahşap ile kaplanmış. Bu ana konferans salonu, DZ Bank Binası projesinin kalbi. Diğer konferans salonları atirumda görünür cam döşemenin altında yerlerini almış. Burada banka kısmının kafeteryası gibi hacimler de bulunuyor.

© Nancy Da Campo

Farklı bir atrium da konut kısmında bulunuyor. Atirumla yine tavandan gelen doğal ışığın apartmanlara girmesi sağlanmış. Bu sefer bir havuzla kurgulamış Gehry atirumu; bunun sebebi tavandan gelecek ışıkla daha dinamik bir mekan tanımlayabilmekmiş. Farklı büyüklükteki apartmanları barındıran kısımda dış cephedeki dinamikliğe benzer bir öge yaratmış havuzla sağlanan ışık oyunları.

© Nancy Da Campo

Cam tavanı ve oldukça özgün kabuğa sahip konferans odasıyla DZ Bank Binası Gehry’nin mimarisi anlayışını yansıtan örneklerden yalnızca bir tanesi. Yapı, Berlin’e özellikle iç kurgulanışı ve değişik cephesiyle dikkat çekici bir bina kazandırmış.

Kaynak: “DZ Bank Building / Gehry Partners” 16 Kasım 2017. ArchDaily. Accessed 11 Şubat 2018. <https://www.archdaily.com/883729/dz-bank-building-gehry-partners/>

The post DZ Bank appeared first on Arkitektuel.

Norton Evi, ressam Lynn Norton ve yazar William Norton oturması amacıyla Frank Gehry tarafından 1984 yılında tasarlanmıştır. Norton Evi, alışılmışın dışındaki formu ve yapımında kullanılan malzemelerin özgünlüğü ile bilinen bir bina. Yapı, bu bağlamda Frank Gehry’nin kendi ailesi için tasarladığı Gehry Evi ile benzerlikler göstermektedir. William ve Lynn Norton, Gehry Evi’nin görmüş ve Frank Gehry’nin mimari çalışmalarından etkilenmiş, ve Gehry’den kendileri için bir ev tasarlamasını istemişlerdir.

© Samuel Ludwig

Gehry, Norton Evi’nin tasarımında da günlük malzemeler kullandığı, düşük maliyetli ve ilginç şekillere sahip mimari deneylerine devam etmiştir. Norton Evi, içeriden ve dışarıdan merdivenler ile birbirine bağlanmış olan kutu şeklindeki hacimlerin bir araya gelmesi ile oluşan bir yapı. Los Angeles’taki Venice Broadwalk üzerinde bulunan evin bir cephesi direkt olarak okyanusa bakıyor. Evin giriş katında iki yatak odası, bir stüdyo ve bir garaj bulunuyor. Sokak duvarının hemen arkasında bulunan giriş katını oluşturan kutu mavi seramik ile kaplanmış.

Evin ikinci katında salon ve mutfak gibi ana yaşama alanları bulunuyor. Bu hacim, Norton’ların mahremiyeti de göz önünde bulundurularak, daha geriye atılmış durumda. İkinci katta ayrıca okyanus manzarasına açılan bir de teras bulunuyor. Üçüncü katta ise ayrı bir yatak odası ve yapının çatı terasına çıkan bir merdiven bulunmakta.

©LA Times (Tim Street-Porter)

Norton Evi’‘nin en dikkat çeken bölümü ise stüdyosu. Yalnızca dışarıdan bir merdiven aracılığıyla ulaşılan bu stüdyo, ana girişin ön kısmında, bir kolona asılmış şekilde duruyor. Evin okyanus tarafında bulunan stüdyonun dört tarafından da manzaraya bakmak mümkün. Stüdyonun geniş cam cephesinin üstünde ahşap güneş kontrol elemanları bulunuyor. Evin sahibi William Norton’un gençliğinde cankurtaranlık yapması ve stüdyonun  okyanusun sahile bakan kısmında bulunması sebebiyle, stüdyoya çoğu kişi tarafından cankurtaran kulübesi benzetmesi yapılmaktadır.

© Samuel Ludwig

Frank Gehry, Norton Evi’ni tamamlamak için oldukça mütevazi bir bütçe kullanmış. Gehry’nin daha önce ucuz ve standart malzemelerle deneyimler yapmış olması, günlük, her yerde bulunabilecek malzemeleri işlevsel hale getirebilmesi sonucunda ortaya ucuz ve özgün bir yapı çıkmış. Norton Evi’nde, evin tamamı boyunca devam eden hiçbir detay yok. Yapı belirli parçalara ayrılmış ve her bir parçada farklı bir mimari dil var. Bu sayede evin geneli bir bütün olabilmeyi başarıyor. Değişik ve birbirinin kontrastı olan detaylar bir araya gelerek uyumlu bir bütün oluşturuyor. Alçı duvarların her biri, geometrik şekillerine göre farklı renklere boyanmış. Kimi yerlerde kontrast renklerde seramik karolar kullanılmış. Evin içinden çıkan uzun kırmızı baca, önündeki cam kaplamanın ardından görülebiliyor ve evin üstünde bir kanopi görevi görüyor.

The post Norton Evi appeared first on Arkitektuel.

Almanya’nın güneybatısındaki Weil am Rhein’da dünyaca ünlü mimarların eserleriyle oluşturulmuş Vitra Kampüs içinde bulunan Vitra Tasarım Müzesi (Vitra Design Museum), 1989 yılında tamamlanmış. Frank Gehry imzalı müze, heykeli formu ve Gehry’nin eşsiz mimari anlayışıyla çevresindeki ikonik yapıların yanında dahi öne çıkan bir tasarıma sahip. Vitra Tasarım Müzesi, Gehry’nin şimdilerde imzası haline gelmiş tasarım yaklaşımı ilk olarak keşfettiği yapı aynı zamanda.

© Vitra

Vitra Tasarım Müzesi, birbirine bağlanmış kıvrımlı formlarla oluşturulmuş bir heykel. Frank Gehry’nin Vitra Kampüsü’ne 1981’deki yangından sonra yaptığı katkı niteliğindeki yapı, Vitra’nın sandalye ve mobilya koleksiyonlarını barındıracakları bir tür baraka/ambar ihtiyacı sonucu ortaya çıkmış. Tasarlanacak olan yapıda istenen sergi ve depolama alanları oluşturulmasıymış. Yine de, tasarım sürecinde basit talep çok daha büyük bir proje haline gelmiş. Vitra Tasarım Müzesi, özel koleksiyonların sergilendiği, Vitra tasarımlarının araştırma, yayılma ve kitleselleştirilmesine yönelik bir mekan haline gelmiş.

© Liao Yusheng

Müzenin tasarım yıllarında ‘dekonstrüktivist’ olarak ünlenmiş olan Frank Gehry -kendini bu şekilde tanımlamasa da, dünya çapında bir isim haline gelmişti. Vitra Tasarım Müzesi’nde de görebileceğimiz gibi modernizmin soğuk anıtsallığından uzak, çevresiyle daha bütüncül olmayı amaçlayan ve insan ölçeğine daha bağlı mekanlar yaratan tarza sahipti Gehry. Önceki düz çizgiler ve açılar içeren yapılarından sonra bu Avrupa’daki ilk müze yapısıyla bir nevi şimdiki Gehry ve kendine özgü tarzı doğmuş oldu. Vitra Tasarım Müzesi’ni mimarlık tarihinde önemli kılan özelliklerin biridir bu.

© Liao Yusheng

Müze, ne tam olarak açılı ne de tam olarak kıvrımlı formlarla oluşturulmuş. Formu iki tarzın karışımı şeklinde oluşuyor. Böylelikle yapı, Gehry’nin tarzının gelişimini de simgeleyen bir öge aslında. Yapının farklı formları doğayı dar ve kesin açılarla bölerken aralarında dalgalı kısımlarla birbirlerine bağlanıp bir bütün oluyor. Belirgin açılara sahip formlar da eğimli karakterleriyle bu dinamik bütüne uygun bir hal almış.

© Basel.com

Vitra Tasarım Müzesi’nin farklı eğimdeki kütleleri beyaz sıva ise kaplanmış, bunun Le Corbusier’in Ronchamp (Notre Dame du Haut) kilisesine bir referans olarak kullanıldığı düşünülüyor. Bunun sebebi iki yapının da kıvrımlı ve eğimli formlarla oluşturulan, daha soyut ve dekonstrüktivist çalışmalar olması olsa gerek. Aynı zamanda iki yapı da mimarlık tarihinde önemli bir yere sahip.

Bir başka referans da yapıdaki çinko alaşımı kaplamalar. Çatıları ve bazı duvarların kaplaması olarak kullanılmış çinko plakalar. Bunlar da Vitra Kampüsü’nde bir başka yapı olan Nicholas Grimshaw tarafından tasarlanmış fabrikaya referans. Kaplamalar, Gehry’nin ileriki tasarımlarında kullanacağı yalnızca parlak metallerle kaplanmış yüzeylerinin de bir sinyali.

© Liao Yusheng

Vitra Tasarım Müzesi, içeride 4 ana sergi mekanı, üretim alanı, bir test laboratuarı, kafeterya, çok amaçlı salon ve ofislerle kurgulanmış. Gördüğümüz farklı boyutlardaki kütlelerin, kulemsi hacimlerin, küplerin ve köprülerin oluşturulma sebebi de bu programlar için gerekli alanların sağlanabilmesiymiş ilk başta. Fakat bu farklı büyüklükteki hacimlerin düzenlenişi mekansal olarak ilgi çekmek adına bu şekilde gerçekleştirilmiş. Kıvrımların birbiri içine girmesi onları yapıda odak noktası haline getiriyor; bunun da yine yakındaki Vitra fabrikasından esinlenilmiş olabileceği düşünülüyor.

© Basel.com

Yapıda yaklaşık 743 metrekarelik sergi alanı bulunuyor. Normal bir müzeye göre daha mütevazi olan bu özelliğine rağmen Vitra Tasarım Müzesi, dünyada tasarıma adanmış enstitüler arasında önder konuma sahip hem tasarımı hem de yapıla çalışmalarıyla. İki kat boyunca devam eden sergi alanları, art arda mekanlarla düzenlenmiş. bunlardan iki de oldukça etkileyici spiral bir merdivenle birbine bağlanıyor. Sergi alanları, müzenin çatısındaki geniş haç şeklindeki açıklıkla, doğal olarak aydınlanıyor.

© Vitra

Açıldığı yıldan beri -yaklaşık 30 yıl- övgüyle anılan Vitra Tasarım Müzesi, akıcı, birbiri içine geçen kompozisyonuyla zamansız bir tasarıma ve mimari etkiye  sahip. Gehry için de müze, kariyerinin gidişatını değiştiren bir aydınlanmayı temsil ediyor.

Kaynaklar:

Luke Fiederer. “AD Classics: Vitra Design Museum / Gehry Partners” 28 Apr 2017. ArchDaily. Accessed 16 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/211010/ad-classics-vitra-design-museum-and-factory-frank-gehry/> ISSN 0719-8884

The post Vitra Tasarım Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Gehry Evi (Gehry Residence), Frank Gehry’nin kendi ailesinin yaşaması için Kaliforniya’nın Santa Monica bölgesinde tasarladığı konut projesi. Frank Gehry ve karısı Berta, 1977 yılında Santa Monica’da 1920’li yıllarda yapılmış, iki katlı, pembe bir bungalov satın aldılar. Frank Gehry, ortağı Paul Lubowicki ile beraber çalışarak Gehry Evi’ni ortaya çıkardı.

© Flickr : Ken McCown

Gehry, kendi ev projesinde, daha önceden kullandığı oluklu metal, kontrplak (plywood) ve zincir baklası gibi malzemelerin potansiyellerini keşfetmeyi ve ahşap iskelet kullanarak yapabileceklerini görmeyi amaçlamıştır. Gehry, yaptığı eskizlerde çizgiler ile oynayarak, perspektifi bozarak, aksonometrik üç boyutlu görseller oluşturarak birbirinden farklı kolajlar oluşturmuştur. Bu eskizler sayesinde benzer malzemelerin nasıl bir araya gelebileceğini görmüştür.

© Liao Yusheng

Gehry, tasarımında eski pembe evi yeni bir kabuk ile sarmıştır, ancak eski evin bir kısmı hala dışarıdan gözükmektedir. Gehry’nin kabukta kullandığı oluklu metal tabaka, evi kuzey ve doğu cephelerini kapamaktadır çünkü bu cepheler daha kamusal alanlara bakmaktadır.

Daha özel alanlara bakan güney ve batı cephesine dokunulmamış. Yapının cephesinde duran bir cam küp, yeni kabuk ile eski ev arasında sıkışmış gibi durmakta. Bu küpün altında kuzey cepheye bakan mutfak bulunmaktadır. Yapının kuzeydoğu cephesinde bulunan ikinci bir cam küp ise yemek odası için bir pencere görevi görmekte.

© Flickr : Ken McCown

Gehry Evi’nin kuzey köşesinde, oluklu metal duvar uzayarak evin iç kısmında özel bir avlu oluşturuyor. Bu duvar sedir ağaçları ile kapatılmış durumda. Avlunun içinde ise metal duvarın ikizkenar yamuk şeklindeki boşluğundan çıkan dev bir kaktüs bulunuyor. Gehry Evi’ne, evin doğu köşesinde bulunan teras bahçeden geçilerek giriliyor. Evin içinde duvarlar ve tavan çıplak bırakılarak, yapıyı ayakta tutan ahşap iskeletin gözükmesi sağlanmış.

© storiesofhouses.com

1978 yılında tasarımı biten binanın inşaatı 1991 yılında başladı. Arada geçen sürede Gehry ailesinin ihtiyaçları da değişmiş, Gehry’nin çocukları büyümüştü. Bu nedenle Frank Gehry, bir başka ortağı Jon Drezner ile çalışarak eski tasarıma ek birkaç eklenti geliştirdi. Eski evin mevcut garajı, Gehry’nin çocuklarının kullanımı için yenilendi. Avludaki büyük kaktüs korunarak, bahçeye Japon seramikleri ile kaplanan uzun ince bir havuz eklendi. Evin önündeki caddeyi evin giriş terasına bağlayan geçici bir köprü inşa edildi. Teras, metal kabuğa bağlanan toplanabilir bir güneş kırıcı tente ile kapatıldı.

Plan / © greatbuildings.com

Evin batı köşesinde iç mekan ile dışarısı birleşiyor. Terası ile oturma odası, zeminden tavana kadar uzanan cam bir kapı ile birbirinden ayrılmış. Mevcut pembe evde de birkaç değişiklik yapılmış. Yemek odası ile mutfak birbirinden cam kapılar ile ayrılmış. Gehry’nin çocukları için iki yeni yatak odası ve banyo evin güneydoğu kısmına yerleştirilmiş. Bu odalardan bir tanesi koyu renkli Fin kontrplağı ile kaplanmış. Diğer odada ise Douglas fir adı verilen Kaliforniya ladin ağacı kullanılmış. Ailenin kör ve yaşlı köpeğinin rahat dolaşabilmesi için ise evin içine bir rampa tasarlanmış.

© Liao Yusheng

Üst katta bulunan ebeveyn yatak odasının zemininin bir kısmında cam kullanılmış. Bu sayede, aşağıda bulunan oturma odası daha fazla ışık alabiliyor. İkinci katta ayrıca yatak odası için bir banyo, ve çalışma odası bulunuyor. İkinci kattan çıkılabilen asma katta ise Los Angeles manzarasına sahip bir teras var.

Frank Gehry, evinin bölgeden geçen pek çok mimar ve gazeteci tarafından rahatsız edilmemesi için peyzaj mimarı Nancy Powers ile çalışarak Gehry Evi’nin kamusal alanlara bakan cephelerinde peyzaj düzenlemeleri yapmış. Bu cephelerde bahçeye dikilen ağaçlar ile eve gizlilik kazandırılmış.

The post Gehry Evi appeared first on Arkitektuel.

© Frank O. Gehry – The Complete Works

Iowa Üniversitesi için Frank Gehry tarafından tasarlanan Iowa Yüksek Teknoloji Laboratuvarı, laboratuvarlar, ofisler ve konferans salonlarını bulunduran bir eğitim merkezi. Iowa Nehri’nin yanında yaklaşık 12600 metrekarelik bir alan üzerinde bulunan yapı, Iowa Üniversitesi kampüsüne yapılmış bir eklenti. Toplam beş görsel ve işlevsel olarak farklı hacimden oluşan Iowa Yüksek Teknoloji Laboratuvarı’nın her bir birimi birbirinden bağımsız ve bütün olarak çalışabilecek şekilde tasarlanmış.

© Flickr : Parker Anderson

Merkezin en büyük kütlesi, 3 katlı araştırma binası. Iowa şehrindeki Stone City bölgesinden çıkarılan Anamosa kireçtaşı ile kaplanan hacim işlevsel olarak da kompleksin en büyük parçasını oluşturuyor. Bu yapının yanında bulunan tek katlı, tamamen bakır ile kaplanmış yapı ise ana mekanik odaları ve daha küçük laboratuvarları barındırıyor. Bu iki binanın içinde laboratuvarlar bulunduğu için, binalardan içeri giren ışığın ve sıcaklık dengesinin kontrol altında olması çok önemli. Bu nedenle bu iki binanın cephelerinde tamamen opak malzemeler tercih edilmiş ve pencere açıklıkları bu cephelere yerleştirilmemiş.

© Frank O. Gehry – The Complete Works

Komplekse giriş laboratuvarların olduğu binanın doğusundaki uzun dar bir binadan sağlanıyor. Mat paslanmaz çelik paneller ile kaplanmış bu binada idari ofisler, danışma ve bir sergi alanı bulunuyor. Bilim adamlarının ofislerinin bulunduğu bina, nehrin batı kıyısına doğru yayılmakta. Ofisler, beş kat yüksekliğinde, düzensiz bir şekilde tasarlanmış bir galeri boşluğunun etrafına yerleştirilmiş. Galeri boşluğunun üstünde, düz ve belirli açılarla yerleştirilmiş tavan pencereleri bulunuyor. Ofis binasının kristale benzer, parlak metal dokusu güneş ışıklarını yansıtıyor ve nehrin üstünde güzel bir yansıma oluşturuyor.

Plan / © Frank O. Gehry – The Complete Works

Giriş ve ofis binalarının arasında Iowa Yüksek Teknoloji Laboratuvarı’nın beşinci parçası bulunuyor. Serbest şekilde ayakta duran bu yapı bir konferans salonu. Salonun cephesindeki nehre bakan büyük açıklıklar ve 9 metre yüksekliğindeki avlusu yapının şekini belirleyen en önemli faktörler.

Görünüşler / © Frank O. Gehry – The Complete Works

Komplekste bulunan sonuncu yapı ise, yapının tasarım aşamasında çizilen fakat inşaatı sırasında yapımından vazgeçilen dört katlı bir ofis binasının betonarme temeli. Mali sıkıntılar yüzünden tamamlanamayan bu binanın temeli yarıda kalmış şekilde kampüste duruyor.

Maket / © Frank O. Gehry – The Complete Works

The post Iowa Yüksek Teknoloji Laboratuvarı appeared first on Arkitektuel.