© New York Post – Getty Images

New York’un en ikonik yapılarından biri olan Flatiron Binası (Flatiron Building) 1902 yılında Daniel Burnham tarafından tasarlandı. Üçgen formuyla dikkat çeken yapı Beşinci Cadde (5th Avenue) ve Broadway’in kesişim noktasında bulunuyor. Ütüye benzetildiği için Flatiron adını alan yapının orijinal ismi Fuller Binası’dır (Fuller Building).

©Wikimedia Commons

1902 yılında tamamlanan yapı New York’un çığır açıcı gökdelenlerinin başında gelir. Flatiron Binası, 19. yüzyılın sonlarına doğru hızla yaygınlaşan çelik gökdelenlerin en dikkat çekici örneklerinden bir tanesi. Binanın New York’taki varlığı, Manhattan bölgesine farklı bir önem kazandırmıştır ve şehri yeniden kurgulamıştır. Genelde dikdörtgen şeklindeki bloklar içinde yükselen dik açılı gökdelen hacimleri New York’un kimliğini oluşturur. Flatiron Binası, üçgen şekli ile şehirdeki alışılagelmiş gökdelenlerden ayrılıyor.

©Wikimedia Commons

Yapının bulunduğu arazi bir çok kişi tarafından alınıp satıldıktan sonra son olarak Fuller Şirketi’nin sahibi Harry S. Black tarafından satın alınmış. Flatiron Binası’nın inşasına özellikle çelik gökdelen inşaatında uzmanlaşmış şirketin merkezi olması amacıyla başlanmış. Harry S. Black, binanın tasarımı için daha öncesinde Chicago’da gökdelenler tasarlamış olan Daniel Burnham’ı görevlendirmiş.

Burnham, Flatiron Binası’nın formunu arazinin şeklinden referans alarak belirlemiş. Rönesans akımının estetik anlayışı ile Fransız Beaux-Arts stilini birleştiren Burnham ortaya oldukça özgün bir ofis binası çıkarmış. Burnham’ın tasarımı dgörsel olarak üç farklı katmandan oluşuyor ve yapı bu bağlamda antik sütunları andırıyor. 19. yüzyılda tasarlanan pek çok gökdelen gibi Flatiron Binası da ağır ve sert bir karaktere sahip.

©Wikimedia Commons

22 katlı Flatiron Binası Chicago Okulu’nun temsilcilerinden biri. Yapının cephesi o dönemlerde sıkça kullanılan kireç taşı ve terra cotta ile kaplanmış. Binanın üçgen formu, cadde üzerinden özgün bir görsel deneyim sağlarken aynı zamanda yapının içinde de farklı bir atmosfer yaratıyor. Binanın kuzey ucunda yalnızca 2 metre genişliğe sahip. İç mekandaki bu daralmanın içerideki çalışma ortamını olumsuz yönde etkilememesi için odalar eğimli duvarlarla ayrılmış. Buna ek olarak, binanın bu kısmı panoramik Manhattan manzarasına hakim.

©Wikimedia Commons

Flatiron Binası’nın strüktürel yapısı, New York’un etkili rüzgar yükünden etkilenmeyecek şekilde tasarlanmış. Yapı, her ne kadar özel bir ofis binası olsa da inşa edildiği 1902 yılından itibaren New York’un ve Amerika’nın en önemli sembollerinden biri haline gelmiş. Günümüzde binanın içinde turist turları düzenleniyor ve tarihi yapının otel olarak kullanılması gündemde. Flatiron Binası’nın değerinin yaklaşık 190 milyon dolar olduğu tahmin ediliyor.

The post Flatiron Binası appeared first on Arkitektuel.

Şikago şehrinin en önemli yapılarından 860-880 Lake Shore Drive, Ludwig Mies van der Rohe tarafından tasarlanan bir ikiz gökdelen. 82 metre yüksekliğinde, 26 kattan oluşan bu iki gökdelen çelik ve cam ağırlıklı olarak 1949-1951 yılları arasında inşa edildi. Mimarlığın endüstriyel dünyaya açılmasının öncülerinden olan yapı, II. Dünya Savaşı sonrası yüksek konut yapıları anlayışını değiştiriyor.

Wikimedia Commons

860-880 Lake Shore Drive, Michigan Gölü’nün kıyısında, Lake Shore Drive caddesi üzerinde üçgen bir arazi üzerinde bulunuyor. Mies van der Rohe’nin mimari proje alanından bağımsız olması ilkesi üzerine yapı kendi mimari kurallarına göre proje alanını yeniden tanımlayan bir yapıya sahip. Üçgen arazi üzerine 90 derecelik açı ile birbirlerine çapraz şekilde konumlandırılan iki bina, bu sayede Michigan Gölü’nün ve Şikago şehri manzarasına hâkim. Aynı zamanda iki binanın dik olarak bir araya gelmesi, giriş katında kapalı bir meydan oluşmasını sağlıyor.

Vaziyet Planı

Mies’in bağımsız mimari konsepti yapının zemin katında hissedilebiliyor. Yapının zemin katı yükseltilerek gökdelenlere adeta havada duruyorlar izlenimi verilmiş. İki bina arasındaki zemin kot bağlantısı tek fonksiyonu ‘alanın maneviyatını işaretlemek’ olan yatay bir çatı ile sağlanmış.

© Hagen Stier

Yapının plan şeması 6,4 metre aralıklı bir kare grid sistem üzerine kurgulanmış. Gridin kesişim noktalarına çelik kolonlar yerleştirilmiş. Mies, yapının taşıyıcı iskeletinin iç mekanlarda kendini göstermesini istemiş. Her ne kadar bu karar dönemin yangın yönetmeliklerine aykırı olsa da Mies beton kabukları çelik plakalar ile kaplayarak kullandığı çelik kolonların bütünlüğünü sağlamış ve aynı zamanda tasarımını yangın yönetmeliğine uydurabilmiş.

860-880 Lake Shore Drive’ın önemli özelliklerinden biri de prefabrike parçalar ile inşa edilmiş olması. Cephe inşası sırasında, 4 pencereli birimler tasarlanmış ve bu birimler yukarıdan iki kolon arasında takılarak cepheye yerleştirilmiş. Bu sayede birbirine kontrast oluşturan siyah çelik ve cam elemanlar tekrar ederek cephede şık bir örüntü oluşturmuş.

Wikimedia Commons

Mies, yapının inşa edilebilirliğini tasarımın en önemli parametrelerinden biri haline getirmiş. Böylece yapının kusursuz grid tasarımı ortaya çıkmış. Taşıyıcı sistemden, cephe detaylarına; pencere kayıtlarından iç mekan organizasyonuna kadar 860-880 Lake Shore Drive tamamıyla kusursuz bir düzene sahip.

Plan

Ludwig Mies van der Rohe’nin başka yapılarını incelemek için Barselona Pavyonu, Farnsworth Evi, Lafayette Park ve Seagram Binası yazılarına göz atabilirsiniz.

The post 860-880 Lake Shore Drive appeared first on Arkitektuel.

Cesar Pelli tarafından tasarlanan ve inşaatı 1998 yılında tarafından tasarlanan Petronas İkiz Kuleleri, islam mimarisinden, modernizm akımından ve Malezya’nın geçmişinden izler taşıyan bir yapı. 2018 yılı itibariyle dünyanın en yüksek ikiz kuleleri ünvanını elinde bulunduran Petronas İkiz Kuleleri, inşa edildiği 1998 yılından 2004 yılına kadar dünyanın en yüksek gökdeleni olarak kaldı.

Wikimedia Commons

Petronas İkiz Kuleleri’nin dünyaca bilinmesinin sebebi yalnızca akıl almaz yüksekliği değil. 452 metre yüksekliğindeki devasa yapı, Malezya’daki dominant islam kültürünün mimari bir temsilcisi olarak görülüyor. Pelli’nin islam motif ve sembollerini tasarımın tamamına entegre etmesi, binaya sembolik bir değer kazandırıyor. Bu sayede Kuala Lumpur, Malezya ve dolayısıyla İslam kültürü pek çok mimar ve takipçinin radarına girmeyi başarmış.

Wikimedia Commons

Pelli, binanın plan şemasını, İslam kültüründe sıkça kullanılan, iki karenin üst üste gelerek oluşturduğu ve ortasında bir yuvarlak bulunan Rub El Hizb motifi üzerinden kurgulamış. İki kule de bu plan düzeni sayesinde 8 kenara sahip.

Kulelerin her birinde toplam 76 asansör bulunuyor. Kuleler topman 32,000 adet pencereye sahip ve bu pencerelerde kullanılan lamine camlar sayesinde binanın içine zararlı UV ışınları giremiyor. Cami minarelerini andıran kulelerin antenleri ise 73.5 metre yüksekliğinde.

© Flickr – einalem

Yapının en dikkat çeken özelliklerinden biri de 41 ve 42. katlar arasında bulunan ve iki kuleyi birbirine bağlayan 58 metre uzunluğundaki çelik köprü. Bu köprü acil durumlarda bir yangın çıkışı olarak kullanılması amacıyla tasarlanmış. Her iki kuleye de tam olarak bağlanmayan bu köprü bu sayede yoğun rüzgar ve deprem durumlarında iki kuleden de ayrı hareket edebiliyor. Aynı zamanda köprü, kuleleri ziyaret etmek isteyen kullanıcıların çıkabildiği en yüksek nokta.

Wikimedia Commons

Petronas İkiz Kuleleri, strüktürel açıdan derslik bir yapı. Kuleler, dünyanın en büyük temelinin üzerinde yükseliyor. Yerin yaklaşık 120 metre aşağısında bulunan binanın temeli, eşi görülmemiş bir derinlikte. Çoğunlukla böylesine yüksek yapılarda çelik taşıyıcı elemanlar tercih edilir ancak Petronas İkiz Kuleleri’nde üstlenici firma çelik ile çalışmak istememiş. Bu nedenle yapıda çok dayanıklı betonarme taşıyıcı elemanlar kullanılmış. Ayrıca yapının kıvrımlı şekli sayesinde kulelerin üzerine düşen rüzgar yükü bir miktar azalıyor.

Wikimedia Commons

Her ne kadar Petronas İkiz Kuleleri dünyanın en yüksek binası ünvanını yitirse de, kuleler hala Kuala Lumpur’un en önemli ikonları. Yapı 1998 yılında tasarlanmasına rağmen günümüzde de en etkileyici modern gökdelenler arasında yer alıyor. Kuleler, pek çok kişi tarafından Dünya Ticaret Merkezi – İkiz Kuleler’e benzetiliyor.

The post Petronas İkiz Kuleleri appeared first on Arkitektuel.

Ardmore Rezidans, UNStudio tarafından 2006 yılında tasarlandı. Rezidans, Singapur şehrinin önemli noktalarından birinde, Ardmore Park 7 numarada, şehrin lüks alışveriş bölgesi ‘Orchard Road’ yakınında yer almaktadır. Konumu sayesinde, 36 katlı rezidans kulesi geniş panoramik açılarla Singapur şehir silüeti ve aynı zamanda onu doğudan ve batıdan çevreleyen yeşil alanların manzarasının tadını çıkarır.

Yaşayan Peyzaj

36 katlı, 17.178m² alana sahip kulenin tasarım konseptlerinden ilki doğal peyzajla birleşen ve ‘Bahçe Şehir’ Singapur’ı referans gösteren çok katmanlı mimarı tepkidir. Bu peyzaj konsepti tasarıma dört ana detayla entegre edilmiştir; cephede boğumlanmanın detaylarıyla üretilen organik doku ve örüntüler; büyük açıklıklar, çıkma pencereler ve yüksek tavanlı balkonların açıldığı geniş manzara; iç mekanda ise  iki apartman tipinde kullanılan yaşayan peyzaj konsepti ve zemin kat bahçelerinin şeffaflığı ve sürekliliğinin açık taşıyıcı sistemle desteklenen yükseltilmiş yapı ile sağlanmış olması.

© Iwan Baan

Dokulu Cephe

Ardmore Rezidans’ın cephesi strüktürel elemanlarla birbirine karışan mikro-tasarım özelliklerinden türemiştir, örneğin; çıkma pencerelerin ve balkonların cephede sürekli bir çizgide yer alması gibi. Cephe örüntüsü 4 katta bir tekrar eder, yuvarlak camlar kolonsuz köşeler oluşturur, iç mekanlar görsel olarak dış balkonlarla bütünleşir. İçiçe geçen sarmal çizgi ve yüzeyler apartmanı sarar, güneş kontrol elemanlarını iz bırakmadan içine alır, aynı zamanda apartmanların iç mekan kalitesi ve dış görünüşün bir bütün olarak şekillenmesini sağlar. Uzaktan farklı perspektiflerle kuleye bakıldığında aykırı kontürlere sahipmiş gibi görünür Yakın açıdan binanın etrafında ilerledikçe beton panellerdeki çeşitli açıklıklardan organik mutasyon ve geçiş hissi oluşturur.

© Iwan Baan

İç-Dış Mekan Peyzajı

Ardmore Rezidans’daki daireler ‘yaşayan peyzaj’ fikrini içerir. Fonksiyonel mekanlar kullanıcılara çok yönlü fonksiyonelliği mümkün kılmak için tekrardan tanımlanmış ve yaşayan peyzaj konseptiyle oluşturulmuşlardır. İç-dış mekan yaşam deneyimi her daireye eklenen geniş pencere ve yüksek tavan balkonlarla sağlanmıştır. Bu büyük dikey elemanlar Singapur şehrinin farklı manzaralarına olanak sağlarken aynı zamanda iç mekanların yataylığını dengeler. Teras alanları iç mekanın günlük yaşam senaryosuna dahil edilmiştir. Yaşayan peyzaj konsepti iç ve dış mekanlar arasında pürüzsüz bir geçişi teşvik eder. Cephedeki çıkma pencereler camda doğal gölgelendirme ile ısı kazanımını minimize eder ve kullanıcılara bitki yetiştirme fırsatı sağlar.

58 stüdyo dairenin kat planı mekandaki gün ışığı miktarını arttırmak ve panoramik manzara avantajını kullanmak üzere tasarlandı böylece yaşam alanlarında ferah bir atmosfer oluşturuldu. Bu kat planında Rönesans villa prototipleri analizlerine ve aynı evin içinde farklı kısımlar arasında görsel bağlama olanak sağlayan aradaki mekan, “cours d’honneur” konsepti temel alındı. Ardmore Rezidans’da bu konsept, dairelerdeki belirli alanların görsel bağlamını oluşturma doğrultusunda dönüştürüldü ve uygulandı. Bu konsept aynı zamanda yatak odalarının mahremiyetini arttırır ve plana 4. boyut katar, iki taraf ayrı şekilde kullanılabildiğinden farklı ihtiyaçlara cevap verebilir ve günün farklı zamanlarında aktif olabilir.

Kesit Diyagram

Kesintisiz Peyzaj

Ardmore Rezidans’ın ilk konut katmanı binanın 8. katına yerleştirilmiştir. Zeminden kuleye doğru peyzajın süreklilik ve saydamlığını sağlayan açık taşıyıcı sistem, yükseltilmiş kulenin başlangıcında tanımlanmıştır. Taşıyıcı sistemin yarattığı bu açıklık aynı zamanda ortak alanları organize eder. Singapur’da bina yönetmelikleri yüksek binaların boy ve taban alanlarını kısıtlar ve manzaranın kullanıcılar için gerekli olduğunu kabul eder. Böylece Ardmore Rezidans’ın yükseltilmiş tasarımı bu parametrelere uyarak alanın potansiyelden bütünüyle yararlanmak uğruna tasarım konseptini optimize eder ve kullanıcılara bütünleşmiş bir yaşam ve keyifli bir peyzaj sunar.

Kaynak:

“Ardmore Residence / UNStudio” 18 Nov 2013. ArchDaily. Accessed 26 Feb 2018. <https://www.archdaily.com/448924/ardmore-residence-unstudio/> ISSN 0719-8884

The post Ardmore Rezidans appeared first on Arkitektuel.

Manhattan’da Fifth Avenue’de yer alan Empire State Binası (Empire State Building), New York’un en görkemli yapıları arasında yer alıyor. 1931 yılında inşa edilen Empire State Binası’nın yüksekliği 381 metre. Anteniyle birlikte binanın yüksekliği 443 metreye çıkıyor. Bina inşa edildiği yıl Chrysler Binası’nı geçerek dünyanın en yüksek binası olmuştur ve 1972 yılında Dünya Ticaret Merkezi’nin tamamlanmasına kadar bu ünvanı elinde tutmuştur.

© Wikimedia Commons

Empire State Binası, yalnızca bir gökdelen değil. Yapının New York şehri ve Amerika için önemi oldukça büyük. 1931 yılında Amerika tarihinin en önemli ekonomik krizlerinden Büyük Buhran’ın (The Great Depression) ilk yıllarında inşa edilen yapı binlerce işçinin çalıştığı büyük bir ticari merkez olmuştur. Bu nedenle Empire State, Amerika ulusu için bir cesaret anıtı olarak görülür.

20. yüzyılın başlarında New York büyük bir kentsel büyüme sorunuyla karşı karşıya kalmıştı. Equitable Life Building’in 1915 yılında inşa edilmesiyle Manhattan’ın kentsel gelişiminin ne yönde olması gerektiği ve bina yükseklikleri büyük bir tartışma konusu oldu. Equitable Life Building 40 kat yüksekliğinde, kaldırımla arasında neredeyse hiç çekme mesafesi olmayan bir yapıydı. New York sokaklarının yüksek, korkutucu gökdelenlerle kaplanacağı ve sokakların güneş ışığından mahrum kalacağı düşünülüyordu. Bu endişeler sonucunda 1916 yılında 1916 Zoning Regulation isimli yasa tasarısı çıkarıldı. Bu düzenlemeye göre şehrin belirli bölümlerindeki yüksek yapılara belli çekme mesafesi kuralları getirildi. Bu yeni düzenlemeyle Art Deco stilindeki gökdelenlerin dünya genelinde yaygınlaşmasının önü açılmış oldu.

© Wikimedia Commons

New York valisi Alfred E. Smith ve partneri Jakob Raskop, şehrin önde gelen finansçıları ve iş adamları ile bir toplantı düzenledi. Smith ve Raskop, Amerika’nın içinde bulunduğu sıkıntılı durumun benzersiz bir yüksekliğe sahip bir ofis binası ile çözülebileceğine inanıyordu. Bu büyük ve ihtişamlı yapı Amerkalılara ilham ve güven verecekti. Bu toplantının sonucunda eski Waldorf-Astoria Oteli arazisini satın almak için para toplandı ve Empire State Binası’nın inşaatının ilk somut adımı atılmış oldu.

© Wikimedia Commons

Empire State Binası akılalmaz bir hızla inşa edildi. Konsept tasarımına 1929 yılının Eylül ayında başlanan yapı tam 20 ayda tamamlandı ve Mayıs 1931’de halka açıldı. Devasa yapının inşaatında 3500’ü aşkın işçi çalışmaktaydı. Şantiyedeki aktivitenin en yoğun olduğu dönemde Empire State günde bir kat yükseliyordu. Bu üretim standartlarına günümüz şartlarında bile ulaşmak neredeyse imkansız.

Yapı, Manhattan’ın granit taş zeminine oturan temelden yükselen 210 kolon ile ayakta tutuluyor. 102 katlı gökdelenin 365,000 tonluk ağırlığı 210 kolona bağlanan 50,000 çelik kiriş ile taşınıyor. Yapının cephesinde ise cam, tuğla ve kireçtaşı (limestone) kullanılmış.

© Wikimedia Commons

Empire State, ekonomik krize karşı bir çözüm olarak görüldüğü için yapının tasarımını üstlenen Shreve, Lamb & Harmon projelerinde olabildiğince çalışma alanı üretmeliydi. Yapının üzerinde bulunduğu arazi New York’ta diğer gökdelenlerin bulunduğu yapı adalarına göre neredeyse iki kat büyüklüğünde olduğu için, yapının mimarlarından William Lamb bolca ofis ve asansör alanına sahip bir temel kule tasarlayabildi. Yapının benzeri olmayan büyüklüğü ve yüksekliğine rağmen, Empire State Binası 1916 Zoning Regulation düzenlemelerine uygun olarak tasarlandı. New York’ta o ana kadar inşa edilen hiçbir yüksek yapı bunu başaramamıştı.

© Wikimedia Commons

Empire State Binası’nın dünyanın en yüksek yapısı ünvanını Chrysler Binası’nın elinden alması, bu iki yapının yıllar boyunca kıyaslanmasına neden oldu. Empire States, sayısal verilere bakıldığında Chrysler Binası’ndan üstün. Yapı, Chrysler Binası’na göre 62 metre daha uzun ve 186,000 metre kare daha fazla ofis alanına sahip. Ancak iki binanın estetik karşılaştırması için kesin bir yargıya varmak imkansız ve bu karşılaştırma günümüzde bile devam ediyor.

Her ne kadar Art Deco etkisiyle tasarlanmış olsa da, Empire States Binası oldukça yalın ve süsten uzak bire mimariye sahip (özellikle çok daha gösterişli duran Chrysler Binası ile karşılaştırıldığında). Ancak yapı tamamen süsten uzak tasarlanmamış. Kulenin girişinde bir çift beton kartal heykeli ziyaretçileri karşılıyor. Ayrıca bina yükseldikçe cephesinde bulunan alüminyum cephe elemanları göze çarpıyor.

© Wikimedia Commons

Empire State Binası günümüzde New York’un en önemli ve en çok ziyaret edilen ikonlarından biri olsa da, inşa edildiği dönemde Büyük Buhran’dan nasibini aldı. Bina tamamlandıktan sonra, yapının sahipleri yalnızca birkaç kiracı bulabildi. Bu nedenle yapıya “Empty State Building” (Boş Eyalet Binası) lakabı takıldı. Ülkedeki ekonomik buhranın bitmesiyle birlikle Empire State Binası da hak ettiği ilgiyi görmeye başladı ve yapı günde 15,000 işçiye ev sahipliği yapan bir sembole dönüştü. Her gün, binanın 86. katında bulunan seyir terası binlerce ziyaretçiyi ağırlıyor.

The post Empire State Binası appeared first on Arkitektuel.

Skidmore, Owings & Merrill tarafından tasarlanan Willis Kulesi (Sears Kulesi), 1973 yılında inşası tamamlandığında dünyanın en yüksek binası oldu. 442 metre yüksekliğindeki kulenin anteniyle birlikte yüksekliği 527 metreye kadar çıkmakta. 1997 yılında Petronas Kuleleri’nin yapılmasıyla dünyanın en yüksek binası ünvanını kaybeden Willis Kulesi, toplam 110 kata sahip ve 2018 yılı itibariyle Chicago’nun en yüksek yapısı.

Willis Kulesi, Sears, Roebuck & Company isimli şirketin ofislerini ve Chicago şehrinin tamamına yayılmış başka ofisleri tek bir binada toplama amacıyla inşa edilmiş. Bu nedenle yapı ilk olarak Sears Kulesi olarak anıldı. Daha sonra Sears şirketinin isim haklarının süresinin dolması ve Londra merkezli sigorta şirketi Willis Group Holdings Ltd. şirketinin bölgesel merkezlerini buraya taşıması üzerine yapının adı Willis Kulesi olarak değiştirildi.

Kat diyagramları / © wikiarquitectura.com

Kulenin cephesinde olabildiğince hafif malzemeler tercih edilmiş. Yapının dış kabuğunu oluşturan siyah alüminyum ve bronz renkli cam giydirme cephe yapının içi ile dış dünya arasında bir katman oluşturuyor. Cephenin iki ortamı birbirinden ayırması ve bir yalıtım katmanı görevi görmesi, kulenin taşıyıcı iskeletinin sürekli sabit bir sıcaklıkta durmasını sağlıyor ve oluşabilecek genleşme, büzüşme gibi olumsuz etkileri ortadan kaldırıyor. Aynı zamanda bina, cephesinde bulunan 16,000’i aşkın camdan güneş ışığı alıyor.

Willis Kulesi’nin kademeli olarak yükselen formu tamamen işveren şirketin mekansal ihtiyaçlarının bir sonucu. Sears, Roebruck & Company, sadece kendi şirketlerinin kullanacağı geniş ofis katları istemiyordu, kiracılar için daha küçük ve farklı boyutlarda katlara da ihtiyaçları vardı.

50. Kat Planı – Orta büyüklükte ofis katı

Yapı temel olarak demet (modüler) tüp taşıyıcı sistem ile ayakta duruyor. SOM, Willis Kulesi’ni tasarlarken “bir binanın strüktürel kurgusu yapının dış profiline şekil vermelidir” prensibiyle yola çıkmış. Kulenin strüktürel sistemi, her biri rijid, herhangi bir iç desteği olmayan dokuz kare şeklindeki tüpten oluşuyor. Bu tüpler, caisson adı verilen bir taşıyıcı eleman ile temele bağlanıyor. Fazlur Khan tarafından geliştirilen bu taşıyıcı sistem Dünya Ticaret Merkezi’nin taşıyıcı sistemiyle büyük benzerlikler göstermektedir.

Willis Kulesi şüphesiz Chicago’nun en önemli yapılarından biri. Yapının 103. katında bulunan seyir terası yılda 1.3 milyon ziyaretçi çekiyor. Ziyaretçiler 2009 yılında bu seyir terasına yerleştirilen cam kutulara çıkarak gökyüzünde yürüme deneyimi yaşayabiliyor. Ayrıca 442 metre yüksekliğindeki yapının en üst katında radyo ve televizyon antenleri bulunuyor.

The post Willis Kulesi (Sears Kulesi) appeared first on Arkitektuel.

Chicago Okulu (Chicago School), Chicago şehrinde ortaya çıkan, 20. yüzyılın başlarından ortalarına kadar süren ve günümüz mimarisine yön vermiş bir mimari akım. 20. yüzyılın başlarında bir mimari okul etrafında toplanan bir grup mimar, büyük bir yangın sonucunda yerle bir olmuş Chicago şehrini yeniden inşa etmişlerdir. Dövme ve dökme çeliğin mimaride ilk olarak kullanıldığı Chicago Okulu’nun teknolojik ve ticari açıdan mimarlık tarihindeki yeri çok büyüktür.

Büyük Chicago Yangını

8 Ekim 1871 yılında, Patrick ve Catherine O’Leary’ye ait bir ahırda bir yangın çıktı. Chicago şehrinin güneybatı kısmında çıkan bu yangın, 24 saatten kısa bir süre içinde şehrin merkezine kadar yayıldı. Chicago’nun büyük bir kısmını harap eden yangın sonucunda 300 kişi hayatını yitirdi ve şehrin üçte biri evsiz kaldı.

Yangından sonra Chicago / ©Wikimedia Commons

Yangın, çıktıktan bir gün sonra yağan yağmur ile sönse de, arkasında harap olmuş 17,500 bina bıraktı. O dönemde Chicago’da evlerde genelde tek bir kat yangına dayanıklı malzemeler kullanılıyordu. Bu yangına dayanımlı katmanın arkasında da binaları taşıyan ahşap iskelet bulunuyordu.

Büyük Chicago Yangını, şehrin ticaret merkezini tamamen yok etti. Şehrin tarım ve hayvancılık için kullanılan güney kısmı ise zarar görmedi. Şikago’da 19.yy’da hayvancılık oldukça gelişmişti. Bu nedenle şehrin rıhtımının, hayvancılık yapılan çiftliklerin, değirmenlerin ve tarım alanlarının yangından zarar görmemiş oluşu, şehrin ekonomik faaliyetlerine devam edebilmesini sağladı. Chicago şehrinin yenilenmesi bu alanlardan gelen paralar ile finanse edildi.

Yangının etkilediği alanlar / ©Wikimedia Commons

Ayrıca, şehre ulaşımın sağlandığı demiryolları da yangından zarar görmeden kurtuldu. Böylece yangından sonra şehre diğer eyalet ve ülkelerden gelen yardımlar ulaşabildi. Ayrıca Chicago demiryollarının Amerika’nın pek çok şehriyle bağlantılı olması, Chicago’yu ülkenin en önemli ticari merkezlerinden biri yapıyordu.

Büyük Chicago Yangını / ©Brittanica

Yangından kısa bir süre sonra Chicago şehrinin yeniden yapılanma çalışmaları başladı. Bir grup mimar ve mühendis bir araya gelerek şehri yeniden planladılar. Yangından sonra yeni bir yönetmelik çıkarıldı. Bu yönetmeliğe, inşa edilecek yeni binalarda tuğla, doğal taş, mermer ve kireçtaşı gibi yangına dayanıklı malzemeler kullanılma şartı getirildi. Ahşap yapılar yerini yığma yapılara bırakıyordu.

Chicago Okulu

Chicago Okulu terimi, 1880 ve 1890 arasında yapılan yeni binalar için kullanılan bir terim. Ancak bazı mimar ve eleştirmenler, Chicago’da bu dönemde yapılan binaların tek bir tarzdan ibaret olmadığını, bu nedenle bu döneme ticari tarz anlamına gelen Commercial Style denmesinin daha doğru olduğunu söylemiş.

1871 Chicago / ©Wikimedia Commons

William Le Baron Jenney, Daniel Burnham, John W. Root, Louis Sullivan ve Dankmar Adler bu dönemin öne çıkan mimarlarından. Chicago Okulu binaları, dünyanın ilk gökdelenleri olarak kabul edilir. Chicago Okulu yapılarının bazı tipik özellikleri arasında çelik iskelet taşıyıcı sistem, yığma taş kaplama, geniş cam pencereler ve süsten uzak dış cephe tasarımı sayılabilir. Dünyanın ilk gökdelenleri bu mimari etmenler etrafında şekillenmiştir. Bunlara ek olarak, Chicago’nun ilk gökdelenlerinde neoklasik mimarinin etkileri de gözükür. Chicago Okulu binalarının pencereleri de kendine özel bir yapıya sahiptir. Binaların pencereleri belli bir grid sisteme sahiptir.

Home Insurance Building /
©Wikimedia Commons

William Le Baron Jenney’in 1884 yılında tasarladığı Home Insurance Building, dünyanın ilk gökdeleni olarak kabul edilir. Bu yapı, taşıyıcı eleman olarak çelik iskeletin kullanıldığı ilk yapıdır. 10 katlı bu gökdelen 55 metre yüksekliğindedir.

Chicago Okulu binalarında kullanılan en önemli malzemelerden bir tanesi de pişmiş kil bazlı, kahverengimsi kızıl renkli, mat bir seramik olan terakotadır. 1874’te çıkan bir başka yangın şehrin yenilenme çalışmalarını durdurmuş ve 800’den fazla binanın yanmasına neden olmuştur. Çıkan bu ikinci yangının ardından, binalarda yanmaz malzemeler kullanılmasının önemi daha da artmıştır. Bu nedenle, yangına dayanıklı ve hafif bir malzeme olan terakota, yeni Chicago Okulu binaları için biçilmez kaftan oluyordu.

İkinci Chicago Okulu

1940’lı yıllarda, Ludwig Mies van der Rohe’nin Illinois Institute of Technology’de yaptığı çalışmalar sonucunda İkinci Chicago Okulu akımı ortaya çıktı. İnşaat mühendisi Fazlur Khan’ın gökdelen inşaatındaki yeni çalışmaları inşa edilen gökdelenlere entegre edildi. Fazlur Khan; üç, dört hatta daha fazla iskelet veya perde duvarın köşelerinden bir araya gelerek oluşturdukları 3-boyutlu, tüp benzeri yeni bir strüktürel sistem öneriyordu. Bu sisteme kafes-tüp sistem (framed-tube) adı verildi. Böylece rüzgar yükü gibi yatay yükler binanın tamamı tarafından karşılanıyordu. Bu yeni taşıyıcı sistem sayesinde gökdelenlerin içindeki kolon sayısı azaltılabildi. Böylece İkinci Chicago okulu yapılarında daha serbest bir kat planı tasarlanabildi ve geniş açıklıklar daha rahat şekilde geçilebildi.

Willis Kulesi /
©Wikimedia Commons

Kafes-tüp sistemin ilk kullanıldığı gökdelen Khan’ın 1963 yılında tasarladığı DeWitt Chestnut Apartman Binası oldu. Fazlur Khan, gökdelenlere kattığı yeni taşıyıcı sistem ile pek çok binanın öncüsü oldu. John Hancock Binası, Willis Kulesi, Dünya Ticaret Merkezi, Petronas Kuleleri gibi binalarda Khan’ın bulduğu kafes-tüp sistemi kullanıldı.

The post Chicago Okulu : Dünyanın İlk Gökdelenleri appeared first on Arkitektuel.

VIA 57 West, Bjarke Ingels önderliğindeki BIG (Bjarke Ingels Group) tarafından tasarlanmış. New York’ta bulunan yapı, şehre kattığı özgün yapı diliyle oldukça dikkat çekici. VIA 57 West, Amerikan gökdeleniyle Avrupa avlusunu harmanlayan bir rezidans projesi. Manhattan’da kullanıcılarına kapsamlı bir rezidans kompleksi sunan yapı, 2016 yılında tamamlanmış.

© Iwan Baan

Grup bu yapıya ‘the Courtscraper’ diyor. Courtyard (avlu) ve skyscraper (gökdelen) kelimeleriyle türetilen bir isim. Bu bağlamda New York için yepyeni yapı tipolojisine sahip VIA, 32 katında 709 rezidansıyla geçtiğimiz yıl kullanıcılarına hizmet vermeye başlamış. Yapı, aynı zamanda yine aynı yıl ‘Amerika’daki En İyi Yüksek Bina’ (the Best Tall Building) ünvanına layık görülmüş Council on Tall Building and Urban Habibat (CTBUH) tarafından.

© Iwan Baan

Deniz kenarındaki lokasyonuyla kullanıcılarına Hudson Nehri (Huson River) ve New York deniz kenarı manzarası sunan VIA Courtscraper, arazinin kuzeydoğu kısmında yaklaşık 137 metre yükseliyor. İlginç formu ve arazinin 3 köşesinde alçak, bir köşesinde yükselen yapısıyla VIA 57 West’te, yapıda bulunan her konut biriminin manzarasının olması sağlanmış.

Bu form aynı zamanda farklı bakış noktalarından hacmin görsel olarak değişmesini sağlıyor. VIA 57 West, batıdan hiperbolik, eğik bir piramit; doğudan ince bir kule olarak algılanıyor.

© Iwan Baan

VIA 57 West büyük bir çoğunlukla farklı büyüklükteki konut birimlerinden oluşuyor. Bunun yanında yapının cadde seviyesi katında ve ikinci katında kültürel ve ticari alanlar bulunuyor. Daha aşağıdaki kotta kurgulanan alanlar avluyla sıkı bir iletişim içinde. Oldukça lüks bir yaşama alanı sunan yapıda yaşayanlar için aynı zamanda etkinlik mekanları, golf simülatör alanı, film salonları, havuz, basket sahası, spor salonu ve antreman alanları, oyun odalar bulunuyor. Bu alanların hepsi yapının daha alt kotlarında kurgulanmış ve hepsi fiziksel ve görsel olarak avluyla bir iletişim kuruyor. Böylece yapıda dıştaki ve içteki sosyal alanların birbirine bağlanmış. Üst katlardaki hacimler ise ‘balık kılçığı’ düzeninde yerleştirilmiş bu büyük hacem. Evler manzaraya, suya, yönelmesi sebebiyle bu şekilde düzenlenmiş. Bu düzenle, terasların manzarası ve ışık alımı maksimize edilmiş. Aynı zamanda yan daire ile arada bir sınır oluşturuyor.

© Iwan Baan

VIA 57 West yapısının kalbini oluşturan yeşil alan, Kopenhag’ın kentsel vahalarından esinlenerek kurgulanmış. Avlu, Central Park’a benzer bir peyzaj anlayışına sahip. Yeşil alanlar parka benzer şekilde yığınlar halinde kurgulanmış; doğuda alana gölge düşüren orman ve batıda ise güneş ışığı ile aydınlanan çimenlik alanlar.

Formuyla batı güneşinden yararlanıyor VIA 57 West. Avlu, burada yaşayanlara özel bir mekan ve bir nevi yeşil bir sığınak sağlarken, formun üç alçak köşesi avlunun dışarıdan gözlemlenmesini mümkün kılıyor. Hudson Nehri Parkı’nın yeşil alanıyla görsel bir bütünlük oluşturuyor New York kıyısında.

© Iwan Baan

VIA 57 West’in iç mekan konsepti de ‘’Scandimerican’’ (Scandinavian-American) adı verdikleri bir tarzla düşünülmüş. Bu Amerikan-Avrupa melezliğinin ayrı bir yorumlanışı: klasik modern İskandinav materyal anlayışı yerel New York materyalleriyle yorulanmış. İçte ana materyal olarak meşe döşeme kaplamaları ve dolaplar, porselen kaplamalar kullanılmış.

© Iwan Baan

Son yıllarda, doğal ve kamusal alanı birleştiren ilginç kentsel gelişimler ortaya çıktı; endüstri öncesi gelişimdeki alanlara yerleşen, şehirden kendini bağımsız kılan, Broadway ve Times Meydanı’nın yayalaşmasını öngören; bisiklet yollara, High Line ve limanların parklara dönüştüren. VIA 57 West de bu Manhattan şehir dokusunu istila eden, açık mekanlar oluşturan yeşillendirme sürecine devam ediyor. İki birbirinden bağımsız tipoloji olarak görünen avlu ve gökdeleni birleştiren Courtscraper, Manhattan’ın silüetine en yeni katkılardan.’’ Bjarke Ingels, BIG kurucusu.

Kaynak:

“VIΛ 57 West / BIG” 08 Sep 2016. ArchDaily. Accessed 22 Jan 2018. <https://www.archdaily.com/794950/via-57-west-big/> ISSN 0719-8884

The post VIA 57 West appeared first on Arkitektuel.

© Hill West Architects

56 Leonard Street, dünyaca ünlü ofis Herzog & De Meuron imzalı bir gökdelen yapısı. Yapı, adından da anlaşılabaileceği gibi New York’ta Leonard isimli caddenin üzerinde bulunuyor. Konut yapısı olarak tasarlanan 56 Leonard Street, 2016 yılında tamamlanmış, şimdi ise New York gökyüzünde en dikkat çeken yapılardan bir tanesi.

© Iwan Baan

56 Leonard Street, bireysel ev yığınlarıyla oluşturulmuş. Her bir ev özgün, yığındaki diğer evlerden farklı şekilde kurgulanmış. Dairelerdeki bu farklı karakter de taşıyıcı oyunlarıyla sağlanmış çoğunlukla. Döşemelerin kaydırılması, değiştirilmesi farklı öşelerin oluşmasına yol açarken hem farklı konsollar hem da farklı balkonlar oluşturmuş. Böylece her bir apartmandaki durum birbirine benzemeyen bir hal almış.  Bu yığının en alt, cadde seviyesi de, en üstteki dalgalanan formdan farklı olarak, aşağıdaki ölçeğe saygın duymak amacıyla, sakin bırakılmış. Bu iki kısmı bağlayan orta kısım ise, en üstten daha kontrollü fakat en alttan daha hareketli bir şekilde kurgulanmış. Ekip buranın bir kolonun gövdesi gibi tasarlandığını belirtiyor.

© Iwan Baan

New York hatta dünyadaki gökdelenlerin giderek aynılaşmaya başlayan karakterine karşı çıkan proje, bu karakteri sağlamak amacıyla bir odadan başlanıp, bunlardan yapıyı meydana getiren parçalar oluşturup, kat kat birleştirilerek tasarlanmış, yani aslında ‘tersten’ tasarlanmış 56 Leonard Street. Bireysel konutlar olan bu parçalar, kulenin hacmini ve formunu oluşturmak üzere birbirine eklenmiş. Ekip bu parçalara yapının ‘piksel’leri olarak adlandırıyor.

© Iwan Baan

Herzog & De Meuron’un bu ilginç ‘piksel’ yaklaşımı aynı zamanda yapıda oldukça fazla teras ve balkonun oluşmasını da sağlıyor. Binada yaşayacak olanlar arası görsel bir iletişimin sağlanması amaçlanmış çok sayıda balkon ve teras oluşturarak. Sonuç olarak ortaya dikey bir mahelle çıkartmış ekip.

56 Leonard Street’in en dikkat çeken yanlarından biri, diğer tüm gökdelenler gibi, en üst kısmı. Bu alan aslında büyük bahçelere ve yaşam alanlarına sahip on tane çatı katı dairenin (penthouse) bu kısımda kurgulanması ile oluşmuş. İç düzenlemeleri ve manzara sebebiyle değişen kütleleri, cephenin en üstte büyük blokların oluşmasını sağlamış. Bu da oldukça heykeli bir ifadede olan en üst kısmın oluşmasını.

© Iwan Baan

56 Leonard Street’in cadde seviyesinde ise daha önce bahsettiğimiz gibi yapının bulunduğu Tribeca’nın karakterine uygun bir form görüyoruz. En alt kısım, bölgenin küçük şehir evlerinden büyük endüstriyel bloklara ve New York’un her yerinde görebileceğiniz yüksek binalara doğru giden yapısına bir cevap niteliğinde. Büyüklükleri programlarına göre değişen lobi, otopark ve havuz, spor salonu vb. ‘piksel’leriyle kurgulanmış bu kısım bu farklı mahalle ölçeklerine referans veriyor.

© Iwan Baan

Yapının genel görüntüsü çok basit konstrüksiyon methodlarıyla sağlanmış: farklı beton döşemelerin hareketli yerleştirilmesi ve olabildiğince konsol oluşturulmasıyla. Dıştan gözlemlenebilen beton döşemelerle bu kat kat yığın oluşturma süreci gözler önüne seriliyor. Çıplak bırakılan beton kolonlar da içeriden taşıyıcı sistemin gergin, etkileyici kurgulanışını gözlemlenebilir kılmış.

Diğer gökdelenlerden farklı olarak da yapının her iki ya da üç katında bir açılabilir pencere kullanılanılmış. Bunda da amaç ekibin kullandığı bu ‘piksel’ yığma metodunu cephede hissetmek. Tabi aynı zamanda kullanıcıların da direkt temiz hava almasını sağlayan önemli bir özellik.

© Hufton+Crow

Oldukça büyük kütlelere fakat zeminde küçük bir ize sahip 56 Leonard Street, kendi içinde oldukça özgün bir yapı yaratıyor. Yapıda hiçbir kat birbiriyle aynı kurgulanmamış, burada yaşayacak olan her bireye kendine özgü bir yaşama birimi sunuyor. Bunun yanında kuleyi en içten başlayarak tasarlama, zeminde mahallenin farklı ölçeklerine referans verme ve beton taşıyıcının sınırlarını zorlama yaklaşımlarıyla da Herzog & De Meuron’un dikkat çeken işlerinden yalnızca bir tanesi.

© Hufton+Crow

‘’Yüksek binalar çağdaş şehirlerinden önemli bir bileşeni…Fakat tipik rezidans kuleleri, başarılı bir şekilde yaşam birimlerini bir yığın haline getirirken, çoğunlukla yaşanılan çevrenin kalitesini arttırmakta başarısız kalıyor. Basit yükseltilmiş bir kütlede aynı birimlerin çoğaltılması, kendini tekrarlayan, yarattığı büyük hacim dışında mimari bir kaliteden yoksun ve anonim strüktürlerin ortaya çıkmasını sağlıyor…56 Leonard Street ise bu karaktere karşı çıkan bir proje…Bu yapının amacı, boyutuna rağmen kişisel hatta samimi bir karakter yakalamak.’’

Kaynaklar:

“56 Leonard Street / Herzog & de Meuron” 22 May 2017. ArchDaily. Accessed 22 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/870107/305-56-leonard-street-herzog-and-de-meuron/> ISSN 0719-8884

The post 56 Leonard Street appeared first on Arkitektuel.

İkiz Kuleler olarak da bilinen Dünya Ticaret Merkezi, inşa edildiği 1976 yılından, 11 Eylül 2001’e kadar dünyanın en önemli yapılarından biri olarak ayakta durmuştur. Japon asıllı Amerikan mimar Minoru Yamasaki tarafından tasarlanan İkiz Kuleler, 1972-1974 yılları arasında dünyanın en uzun binası ünvanına sahip olmuştur. Yapı, 2001 yılında yıkıldığı zaman dünyanın en yüksek 10 binasından bir tanesiydi.

© Robert Paul Van Beets/Shutterstock

Minoru Yamasaki, Dünya Ticaret Merkezi’ni ‘dünya barışının fiziksel ifadesi; pek çok işyeri ve işadamı için iletişim, bilgi, yakınlık ve rahatlık merkezi’ olarak tanımlamış. 11 Eylül saldırılarında yıkılana kadar dünyanın en işlek yapılarından biri haline gelmiştir. Dünya Ticaret Merkezi, toplam 500,000 kişinin çalıştığı ve günde 80,000 kişinin ziyaret ettiği devasa bir iş merkeziydi.

1962 yılında New York Liman İdaresi, 280 milyon dolarlık Dünya Ticaret Merkezi projesi için 40 farklı mimar arasından Minoru Yamasaki’ye bir teklif götürdü. Bahsedilen para, o dönem ofisinde toplam 55 kişi çalışan Yamasaki için astronomik miktardaydı. Yamasaki, 80 kişilik bir mimarlık ofisi olan Emery Roth & Sons ile birlikte çalışarak İkiz Kuleler’in tasarımını tamamladı.

© Wikimedia Commons

Yamasaki’nin DTM projesi, Güney Manhattan’ın mimari dokusunu oldukça etkileyen bir öneriydi ve şehirde pek çok karşıt fikir üretmişti. Proje alanı, farklı boyutlarda 14 yapı adasından oluşuyordu. Dar sokaklar ile birbirinden ayrılmış bu bloklarda ise genellikle küçük kiralık dükkanlar bulunuyordu. Yamasaki, proje alanında korumaya değer hiçbir yapı olmadığını düşündüğü için, projesinde tüm yapı adalarındaki binaları yıkmayı ve yerine tek bir mega blok inşa etmeyi önermişti. Bu sayede Manhattan bu dar sokaklardan ve sokakların getirdiği araç trafiğinden kurtulacak, bölgedeki yaya sirkülasyonu zenginleşecek ve şehir geniş bir kamusal meydan kazanacaktı.

Yamasaki, yıktığı yapı ve yollara yeni şehirsel çözümler sunmuştu. Kaldırılacak yolların yerine proje alanını kaplayan caddeler üç kat kadar genişletilecek ve kaldırımlar daha yaya dostu hale getirilecekti. Ayrıca proje alanının altında üç tane metro hattı birleşiyordu, bu nedenle yeni proje şehirdeki ulaşıma zarar vermeyecekti.

© Wikimedia Commons

Dünya Ticaret Merkezi, yaklaşık 1,114,836 metre karelik toplam alana ihtiyaç duyuyordu, bu nedenle buraya yerleşecek yapının bir gökdelen, hatta birden fazla gökdelen olması kaçınılmazdı. Projeye eklenecek geniş kamusal meydan ise uzun gökdelenlerin yarattığı boğucu havayı hafifletecekti. Yamasaki’nin önerisinde, proje alanının çeperinde bulunan ve içerdeki kamusal meydanın trafikten etkilenmesini engelleyen daha küçük yapılar da bulunuyor. Meydanın altında ise İkiz Kuleler’i birbirine bağlayan ve Dünya Ticaret Merkezi ile metro istasyonlarının ve Wall Street’in bağlantısını sağlayan bir yer altı meydanı tasarlanmış.

Vaziyet Planı

Yapının inşaatının başlaması, bir takım sorunları da beraberinde getirdi. Yaklaşık 1500×2500 metrelik bir alanın kazılması pek kolay olmadı. Proje alanının Hudson Nehri’ne yakınlığı, kazılan alanda sürekli su birikmesine neden oluyordu. Bu suyu dışarı pompalamak ise oldukça masraflıydı ve çevredeki binaların temellerine zarar verebilirdi. Bu sorun mühendis Martin Kapp’ın Slurry Wall adını verdiği bir teknik ile çözüldü. Tüm kazı alanının çevresi betonarme duvarlar ile örüldü. Böylece topraktaki suyun kazı alanında birikmesi engellenmiş oldu ve yaklaşık 20 milyon dolar tasarruf edildi.

© Flickr – Beija

110 katlı iki gökdelenden oluşan İkiz Kuleler’de ofis alanları, 2000 arabalık bir yeraltı otoparkı, bir lobi ve bir seyir platformu bulunuyor. Kulelerin plan şeması oldukça basit; kuleler birleşim noktaları yumuşatılmış 63×63 metrelik bir kare şeklinde tasarlanmış. Yapının merkezinde ise 26.5×41 metre boyutlarında bir çekirdek bulunuyor. Bu çekirdek 47 çelik kolondan oluşmakta. Bu çekirdek, kulelerin tüm sirkülasyon alanlarını, tuvaletleri ve mekanik şaftları bulunduruyor.

Tipik Kat Planı

İkiz Kuleler’in cephelerine tüp şeklindeki virendel kirişler (dikmeli kiriş) yerleştirilmiş. Dikdörtgen prizma şeklinde yükselen kulelerin her bir cephesinde 59 tane 43 cm genişliğinde kolon bulunuyor. Bu nedenle cephelerdeki 56 cm genişliğindeki pencereler tüm kabuğun yalnızca %30‘luk bir kısmını oluşturuyor. Yamasaki, Dünya Ticaret Merkezi’nde olduğu gibi diğer işlerinde de dar ve az pencere kullanan bir mimardı. Bunun nedeni de Yamasaki’nin yükseklik korkusu olması. Yamasaki, DTM’de çalışacak 500,000 kişiden yükseklik korkusu olan çalışanlar olabileceğini düşünmüş ve pencereleri az ve dar tutarak binanın içindeki yükseklik algısını azaltmaya çalışmış.

© Wikimedia Commons

Cephede bulunan kolonlar 30 cm kadar dışarı doğru uzuyor ve her biri yanındaki pencereler için güneş kontrol elemanı görevi görüyor. Yere doğru inildikçe, cephede bulunan her üç kolon birleşiyor. Böylece lobiyi çevreleyen cephenin daha geçirgen olması sağlanmış. Yamasaki, alüminyumun renginden memnun olmadığı için cephede ilk olarak çelik kullanmak istemiş ancak gümüş alaşımlı alüminyum daha ucuz olacağı için cephe malzemesi olarak alüminyumu tercih etmiş.

© Flickr – David Farquhar

Dünya Ticaret Merkezi, 4 Nisan 1973 yılında kullanıma açıldı. Toplam maliyeti 900 milyon doları bulan devasa yapı, büyüklüğü nedeniyle pek çok eleştiriye maruz kaldı. Ancak Yamasaki, Manhattan’ın fazla nüfusu ve arsa değerleri sebebiyle dikey olarak yükselmenin bir mecburiyet olduğunu ve daha yüksek binaların daha fazla kamusal alana yer açacağını savunuyordu. Yamasaki’ye göre, tasarımda insan ölçeğini göz önünde bulundurarak şehirsel koşullardan olabildiğince faydalanmak bir mimarın en önemli sorumluluklarından biriydi.

İkiz Kuleler, 11 Eylül 2001 yılında El-Kaide tarafından gerçekleştirilen bir terör saldırısı sonucunda yıkıldı. Saldırı sonucunda Dünya Ticaret Merkezi’nin üzerinde bulunduğu alan boşaltıldı. Şuan bölgede saldırıya dair bir anıt bulunuyor.

The post Dünya Ticaret Merkezi – İkiz Kuleler appeared first on Arkitektuel.