©Mari Luz Vidal

Mimar: Xavier Corberó

Yer: Barselona, İspanya

Yapım yılı: 1968-2008

Labirent Ev (Labyrinth House) olarak da anılan Casa Sublim (Sublime House), Gaudí’den sonra en önemli Katalan sanatçılarından biri olarak anılan Xavier Corberó’nun kendi için tasarladığı ev. Barselona’da Esplugues de Llobregat kentinin banliyö bölgesine konumlandırılmış olan ev, 32 kilometrekare alana yayılmış 9 yapıdan oluşuyor. 1968’de araziyi aldıktan sonra Corberó’nun onlarca yıl yapım sürecinde kalan evi, bugün bu büyük alana yayılmış bir dizi bina ve avlunun yarattığı bir labirent.

©Salva Lopez

Aslen bir heykeltıraş olan Corberó’nun tasarımlarında hedefi sonuç ürünün daime şairane bir eser ortaya koyması. Sanatçının heykelleri ve enstalasyonlarında sürdürdüğü bu anlayış, Casa Sublim’e de yön veriyor. Sanatçı, evin onlarca yıl yapım ve tasarım aşamasının devam etmesini buna bağlıyor. Casa Sublim, Corberó için onun hayatının 40 yılını alan bir keşif niteliğinde. Sonuçta ortaya çıkan bu ‘Katalan labirenti’, dış strüktürdeki katmanlı kemerler ve Escher’ın çalışmasında görülebilenleri anımsatan merdivenlere, sanatçının sürrealist dostu Salvador Dali’nin etkisini akıllara getiren şaşırtıcı iç mekanlara sahip, ayrıntılı ve eğlenceli formlardan oluşturulmuş bir ev. 

©Jerome Galland

Casa Sublim’i oluşturmak için öncelikle alanda önceden varolan ve harabe halinde dokuz endüstriyel yapı evin birimlerine dönüştürülmüş. dönüştürülmüş. Bu eski yapıların dış duvarları ise etrafındaki vahşi çevreyi ve su ögelerini komuta edici heykeller olarak kurgulanmış. Heykeller, farklı yüksekliklerde istiflenen geometrik beton strüktürler. Asmayla kaplı binalarda ise bu strüktürler, yüzer basamaklar gibi detayları ortaya çıkaracak kontrastlı kavisli kemerler olarak karşımıza çıkıyor. Kemerlerle oluşturulan heykelsi dış görünümün iç mekanları oluşturulurken sanatçının düşüncesi ise insan eliyle yapılmış mağaralar dizisi yaratmak olmuş.

©Mari Luz Vidal

İç mekanları ağırlıklı olarak bembeyaz mağaralar gibi kurgulayan Corberó, 9 harabeyi evin stüdyolarına, yaşam alanlarına, sanatçı konutlarına -on yatak odası ve banyo- dönüştürüyor. Bu mekanların hepsi Corberó’nun kendi çalışmaları ve sanatçının koleksiyonu olan, çok sayıda hikaye anlatan nesnelerle dekore edilmiş. Sanatçı tüm evi kurgularken materyallerin doğasına saygı duyan bir tasarım hedefliyor. Evde kullanılan beton ve ahşap gibi materyallerin her biri kendi pürüzlü doğasını ortaya çıkaracak şekilde kullanılıyor. Eseleri gibi Casa Sublim’de de ‘şiirsellik’ yakalama hedefindeki Corberó tasarımda kullanılan materyallerde, materyalin kendi doğasına saygı olarak değerlendirdiği, dürüstlüğü en önemli ögelerden biri olarak görüyor.

©Mari Luz Vidal

Evin cepheleri de sürekli değişen ışık ve yine şiirsel yansımalar yaratan kemerli ve sekizgen pencerelerle kurgulanmış. Evden dışarı her bir bakış, yeşili ve içeri giren ışığı maksimize edecek şekilde düşünülmüş. Sanatçının başyapıtı olarak anılan evdeki açıklıklar, doğal ışığın mekanları güzelce aydınlatmak için evin iç mekanlarına nasıl doluştuğunu ustaca yorumlayan bir anlayışla ele alınmış. Casa Sublim’in merkezinde ise tavandan aydınlanmasıyla etkileyici bir atmosfere sahip 6 katlı cam bir atrium bulunuyor. Corberó’nun yaşadığı yer olan bu ‘kule’ de, sanatçının kariyeri boyunca topladığı eserlerle donatılmış.

©Salva Lopez

Evine bir çeşit günlük gibi davranan Corberó’nun eşyaları evin içinde hareketli ve ilgi çekici bir şekilde sergileniyor -bir çeşit galeri ev gibi. İçeride sanatçı, farklı dönemlerin mobilyalarını ve sanatlarını, farklı etnik kökenleri bitakım stil normlarını dikkate almadan coşkulu bir tutarsızlıkla karıştırıyor. Evin içine giren ışığı da bu oyunu dramatikleştirecek bir öge şeklinde kullanıyor. Günboyu değişen günışığı sayesinde ev, içeride büyüleyici yansımalar ve atmosferler yaratıyor. Bunun en etkili gözlemlendiği mekanlardan biri de ‘kule’ kısmı. Sanatçı aynı zamanda doğru ölçekte bir müzikle içeride etkileyici bir akustik de yakalandığını belirtmiş.

©Salva Lopez

Bu devasa alana konumlanan Casa Sublim’i ileride bir butik otele dönüştürebileceğini belirten sanatçı, tasarımını ‘mimari olasılıkların anıtsal bir keşfi’ olarak nitelendiriyor -ayrıca sanatçının  kendi çalışma süreci üzerine yoğun meditasyonu. Corberó tasarımı için, “Bir şeyler inşa etmek için sebepler yaratıyorum, böylece binanın parçalara ayrılmamasını sağlıyorum. Fakat geri kalan her şeyin arkasındaki güdüler estetik, etik ve hatta ilahi.” diyor. Xavier Corberó’nun NOWNESS’ın In Residence serisinde evini anlattığı videoya buradan ulaşabilirsiniz.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Casa Sublim / Xavier Corberó appeared first on Arkitektuel.

©Aleix Bagué

Bilbao’daki yeni Basque Sağlık Departmanı Merkez Binası (Basque Health Department Headquarters in Bilbao), kentin iş merkezi bölgesinde boş kalan son arazide bulunuyor. 2004 yılında tamamlanan yapı, Coll-Barreu Arquitectos ekibi tarafından tasarlanmış. Yeni merkez binasının amacı, şu ana kadar şehirde birkaç binaya ayrılmış ve bu nedenle kent sakinleri tarafından git gide daha tanınamaz hale gelmiş kurumu tek bir çatı altında toplamak. Hem çalışanlarını hem de teknik elemanlarını zorlayan bu birden çok merkezli yapıya karşıt olarak yeni bina, kurumu tek merkezde toplayarak verimliliği arttırmak ve kimliğini daha görünür bir hale getirmek amacıyla tasarlanmış.

©Aleix Bagué

1862 yılındaki eski bir cadde üzerindeki arazide bulunan Basque Sağlık Departmanı Merkez Binası, şehrin kısıtlayıcı yapı düzenlemeleri nedeniyle komşu duvarların formunu tekrarlayan, kıvrımlı kurgusuyla çatı arası birimleri yok eden ve köşesinde bir kule ile tasarlanmış. Katlanmış birden çok yüzeyden oluşan cephesiyle de bu kısıtlamaların dışına çıkmayarak iş merkezi alanında oldukça akılda kalıcı bir görüntüye sahip merkez. Yapının cephesi, yapının dışarıdan farklı açılardan farklı görünümler sunmasını sağlayarak tanınır bir karakter oluşturuyor. En üst katlar da yine cephe sayesinde gökyüzünü yansıtarak, gökyüzünün bir parçası haline geliyor. Coll-Barreu Arquitectos ekibinin bu kurgusu, kuruma kent içinde bir canlılık ve özgünlük sağlamış.

©Aleix Bagué

İki katmanlı cephe enerji, yangın dayanıklılığı ve akustik açıdan gereklilikleri de sağlıyor. Cephe kurgusuyla yapı içinde geleneksel havalandırma sistemleri kullanılmıyor. Saklanması gereken sistemler kullanımı olmadığı için de yapının içinde asma tavan kullanımı yok. Yapı böylece titreşim üretmeyen, aynı havayı tekrar sirküle etmemesi nedeniyle daha sağlıklı ve içeride kat başı hacmin azlığıyla kaynak açısından daha verimli bir tasarım.

Merkezin içerisindeki çalışma alanları da bu şeffaf, nefes alan ve içinden geçilebilen cephe tasarımından yaralanabiliyor. Cephenin iki katmanı arasındaki hacmi çalışanların nefes alabileceği, içerisi ve dışarı arasında bir mekan yaratıyor. Cephe sistemi, aynı bir evin dış kapısı gibi hem içeriye bakılabilen hem de dışarının gözlemlenebilriği bir eşik yaratmış.

©Sanidad Grande

Basque Sağlık Departmanı Merkez Binası’nın cephesi, Coll-Barreu Arquitectos’un önceki projelerinde başlattığı bir araştırmanın sonucu -sistem olarak yapı örtüsü. Bu sistemin içinde yapının işlemesi, kentle enerji değiş tokuşu ve tabiki estetik gibi kavramları inceliyor ekip. Bütün örtü yalnızca görünüşü etkileyecek bir eleman olarak değil; yapının tamamının işleyişine hizmet eden bir sistem olarak tasarlanıyor. Ekibe göre bu sistem, farklı durumlara efektif cevap verebilecek bir cephe. Aynı zamanda cephe yalnızca kentsel bir mekan haline gelmek ve arazide yapının sınırlarını belirlemek dışında kentte sosyal bir araç haline gelmeli.

©Aleix Bagué

Basque Sağlık Departmanı Merkez Binası, servis ve iletişim hacimlerini kulesinde toplamış. Kule kısmının 2 katı da kurul toplantı odasına hizmet ediyor. Kulenin altında 7 kat ofis mekanlarına; 2 kat da sunum ve toplantı hacimlerine ayrılmış. Yapının oditoryum ve fuayesi ilk bodrum katına konumlandırılmış. Bu kısmın altında da 2 katlık bir otopark ve bir arşiv katı bulunuyor. Bütün yapı, özgün kurgusuyla kentte bir eşik tasarlıyor.

The post Basque Sağlık Departmanı Merkez Binası appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi (Plasencia Auditorium and Congress Center), Lucia Cano ve Jose Selgas’ın kurduğu ofis olan SelgasCano’nun 2005 yılında kazandığı yarışma sonucu 2017 yılında tamamlanmış olan yapısı. İspanya’nın Plasencia isimli kentinin dışına doğru konumlandırılmış merkez, kentin sınırındaki arazisinde kaya oluşumlarına referans veren ve etrafındaki dokuyu korumayı esas almış bir yapı. SelgasCano’nun tasarımı, ekibin tüm projeleri gibi, yaklaşımlarını şekillendiren bu tasarım ilkelerini oldukça dikkat çekici bir hacimde birleştiriyor.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi kent ve kırsal alan arasındaki sınırda bulunan bir araziye sahip. Plasencia’nın dışındaki araziyi ekip  ‘yapay olan insanlığın dokunduğu ve iklimle binlerce yıldır şekillenenin arasında’ bir sınır olarak değelerlendiriyor. “İnsanlığın dokunuşu, binlerce yıldır oluşanı tıpkı bir mala darbesinin yaptığı gibi düzeltmiş.” diyor ekip Plasencia kenti için. Bu düşünceyle ekip yapı için projenin bu sınırın iki tarafından birini seçmekten oluştuğunu söylüyor. Proje ya insanın dokunduğu yer olan kente ya da buna zıt durgunluğa, yavaşlığa ait olacak. Yapının iki tarafa aynı anda ait olamayacağını düşünen SelgasCano da ikinciyi seçiyor.

©Iwan Baan

Ekibin seçeneği doğrultusunda yaptığı ilk şey, yapıyı caddeden çok daha aşağı bir seviyede konumlandırmak. Bunun sebebi iki kısım arasındaki bir hayli yüksek seviye farkı. ‘Yapay dünya’ önceden var olan doğal çizigleri de hiçe sayan 17 metrelik toprak setlerle kendini ayrışıtıyor. Elde var olan arazinin imkansızlılarına da tepki olarak Plasencia Kongre Merkezi, doğaya maksimum saygıyla tasarlanmış. Merkez, araziye sadece dayanıp mümkün olduğunda küçük bir ayak izi elde etmeyi hedefliyor. Çok dik bir yamaca oturan bina, araziyi çok nazik bir şekilde kaplıyor ve yarı saydam cildiyle dağ çalılarıyla dolu kayalık manzara ile kontrast oluşturuyor.

©Iwan Baan

Merkez araziye bölgenin yakınında yer alan önemli yollar batısında kalacak şekilde yerleştirilmiş. Böylece arazinin manzarasını da en iyi şekilde kullanabiliyor. Yapı bölgede batı, güney ve kuzeyden görünürlüğe sahip: oradan hızlı bir şekilde geçen araba için de yayalar için de. SelgasCano tam da bu yüzden kongre merkezini ışık saçan bir kütle olarak tasarlamış.

Yapı, gece ve gündüz yayalar için bir işaret; gidilen noktayı, yönelinen konumu ve oradan harekete geçeceği konum arasında ilişki kuran. Kongre merkezi ekibin bu yaklaşımıyla soyut bir algı yaratıyor. Işık saçan, parlayan hacim, hissedilen ve gerçeklik arasındaki benzeşmenin kütleleşmiş hali. 

©Iwan Baan

“Formu tanımlama.” Plasencia Kongre Merkezi’ni şekillendiren son yaklaşım da bu. Ekibin merkezinin formunu yapının kesiti oluşturuyor. Bunun sebebi yapının münkün olduğunca küçük bir kesimini zeminin parçası haline getirebilmek. Zeminin altında kalan kısımda sahne ve oturma alanları bulunuyor. Ana salonun kesiti kongre merkezinin tüm formunu üstünde giriş lobisi, ikinci salon (100 kişilik 3 salona bölünebilen 300 kişilik salon) ve sergi salonlarını da üst üste çakıştırarak tanımlıyor. Ortaya düzensiz şekle sahip bir kütlede sirkülasyon düzeni ve dışarıya dönüklüğüyle eğlenceli ve çok katmanlı bir yapı çıkmış.

©Iwan Baan

Yapının girişi ise kentin cadde seviyesinden -yapının en alçak noktasından yaklaşık 17 metre yukarıda.  Yapıya gelen ziyaretçiler turuncu bir köprü ile 12 metre derinliğe sahip dikey kanyonun üstünden yapıya ulaşıyor. Köprü, kanyonu oluşturan kayanın rengiyle aynı seçilmiş bilinçli olarak. Buradan içeri girildiğinde ziyaretçi yapının merkezindeki beton kabuğa ulaşıyor. Kabuk, iç mekanla dışa mekanı birbiri içine geçiren sarmal merdivenleri ve insanların yukarı aşağı ilerleyebileceği rampaları barındırıyor. İç ve dışın birbirine geçmesi yapıda ekonomik açıdan da rahatlama sağlamış -iklimlendirme masraflarını azaltarak.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi, iç mekanlarda doygun ve sıcak renkleri tercih etmiş. Turuncu ağırlıklı renk tercihi çok amaçlı salonlar, dolaşım alanları, ana giriş holü ve denetim odaları gibi alanlara hakim. Bu sıcak, davetkar renkler cam cephelerle içerideki atmosferin dışarıdan da görülebiliyor. Yarı saydam cephesiyle kaya oluşumuna benzer kütlesinde küçük açıklıklarıyla iç mekan renklerini de içine katarak eğlenceli bir ışık-gölge oyunu yaratıyor.

Merkezin salonlarında kütlenin keskin hatlarına zıt olarak yumuşak hatlarla kurgulanmış. Ayak izinin az olması için konsol olarak kurgulanmış oturma kısmı da koyu kırmızı renklerle iç atmosferin sıcak hissine uygun hale getirilmiş. Ziyaretçilerin geçtiği koridorlar ve giriş koridorundaki yuvarlak tavan pencereleri de bu sıcak atmosferden gün ışığına çıkarıyor gelenleri.

©Iwan Baan

Kongre Merkezi aslında SelgasCano’nun 2005 yılında tasarladığı bir proje. Bir yarışma projesi olan merkez daha sonra ekibin yarışmayı kazanmasıyla yapılmaya başlanmış. 2013 yılında yapının inşasına başlanmış. Ancak stüdyonun süreçte araya giren finansal sorunları nedeniyle yapı ancak 2017 yılında tamamlanabilmiş. Plasencia Kongre Merkezi, ekibin diğer projeleri gibi tasarım kurgusu ve bunu öne çıkaran materyal seçimiyle dikkat çeken tasarımlarından bir tanesi.

The post Plasencia Kongre Merkezi appeared first on Arkitektuel.

©Pablo Zuloaga

Silicon House (Silikon Ev), SelgasCano ekibi tarafından taşarlanmış bir konut yapısı. Lucia Cano ve  Jose Selgas’ın kurduğu ofisin özgün tasarımlarından biri olan ev İspanya, Madrid’de bulunuyor. 2006 yılından tamamlanan konut, hafif eğimli arazisinde yeşilin içerisinde bir yaşam alanı kurguluyor. Silikon Ev aslında ekip için zıtlıkların kurguladığı bir tasarım. Ekip doğal ve ona karşı olan yapayı çakıştırıyor.

©Pablo Zuloaga

Silikon Ev, aslında daima yeşil kalan bitki örtüsüyle sarılı bir arazide ekim için ayrılan bir alanda bulunuyor. Hafif eğimli arazide doğal bir oluşumlu meşe, karaağaç, akasya, prunus ve çınar ağaçlarıyla sarılı alanında ev, etrafındaki peyzajı ola bu ağaçların büyükleri ve kapladıkları alanlar dikkat alınarak planlanmış. Le Corbusier’in La Tourette Manastırı tasarımında gördüğümüz bir düşüncesi vardı. Corbusier, manastırın ortasını tamamen boş bırakmıştı: bu boş alanın kuşlar ve rüzgar ile kendiliğinden oluşan bir bitk örtüsüne sahip olması ve kendi peyzajını yaratması amacıyla. Silikon Ev de aslında Corbusier’in bu tutumumun tam zıttından doğan bir tasarım diyebiliriz. Ev, peyzaja ayrılmış bir alanın tam ortasında yapay bir delik yaratıyor.

©Pablo Zuloaga

Silikon Ev, ekibde göre doğanın onlar için bıraktığı boşlukta meydana gelen bir tasarım. “Doğa burada, sadece burada, bize bir boşluk bırakmış. Burayı sadece mimarlık tanımlayan bir şeyle doldurabiliriz.” diyor ve ekiyor “La Tourette’in mantığıyla uyuşuyoruz ama yine de burası ne bir kamuflaj ne bir bütün oluşturma ne de bir ‘ornagik mimari’ arayışı.” Selgas Cano ekibi. Ekip bu tasarımla tamamen sade bir aykırılık tanımlama amacında. Şöyle bir örnek veriyorlar: İtalya’da bazı otoyolların altları gök mavisi boyalıymış. Burada yakalanmak istenen etki aslında o geniş otoyolun altındayken gökyüzüne bakıyormuş hissi yaratmak. Tabiki istenen etki yılın sadece birkça gününde yakalanabiliyormuş -gökyüzünün rengine bağlı olarak. Ekip bu uygulamada aslında yakalanmak istenen etkiye hayranlığını vurguluyor. Silikon Ev de onlara göre doğanın içerisinde bu tarz bir deneme.

©Pablo Zuloaga

Evin bulunduğu yer etrafındaki peyzajda korunması gerekenlerle tıkanmış bir alan. SelgasCano, bu korunacak payzajın içerisinde yalnızca bazı arayüz mekanları doldurmayı hedefliyor. Buralar, arazideki ağaçlarla bölünmemiş, kalıntı yerler. Yine ağaçlarla çevrili olan bu kısımlar da peyzaja dokunmayarak evin kurgulanabildiği tek alanlar. Doğasına saygılı fakat taşkın sınırlara sahip bir ev.

Silikon Ev, yer seviyesinin üstüne ulaşan iki platformla kurgulanmış. Bu iki platformla eğimli olan arazide doğu cephesinde önü daha açık bir mekanların oluşması sağlanmış. Bunun dışında evin manzaraları alanın yer seviyesine bakıyor. Doğal çevrenin kotundan daha aşağıda tasarlanmış Silikon Ev.

©Antonio Terron

Proje, en temelde, iki platformdan meydana geliyor. Ev, bu platformların altında bir çeşit ek mekan olarak düşünülebilir. Projeyi oluşturan bu iki platformun en önemli özellikleri rahat, yumuşak kaplamalı ve içinde yaşama imkan veren karaktere sahip olmaları. Her bir platformun kendine ait rengi ve -ulaşımlarını sağlamak üzere- farklı kotlardan bağlantılara sahip. Her bir platform projede birbirinden bağımsız yaşanacak başka bir alanı tanımlarken bir yandan da birbirleri olmadan var olamıyor. Aslında böyleceiç mekanla ilgili söylenebilecek tek şey de alanın içinde platformlarla kayboluyor oluşu. Evin içi, evin doğal çevreye bağlanan dış mekanından sonra meydana gelen bir yer sadece.

©Archdaily

Silikon Ev projesi yalnızca dış mekana bağlı gelişen bir tasarım. İki yatay platformun geliştirdiği ev, metaforik bir uzaklıkla kurgulanmış. Ekibe göre bu cansız doğa, yeniden üretilmiş veya soyut çevre arasındaki mesafe. Bir başka şekilde şöyle tanımlıyorlar: Silikon Ev, toprak ve havanın birbirine göre olan durumunun dışavurumu. Toprak ve hava birbirine karışan ve katılan fakat birbirine ait olmayan iki şey.

The post Silikon Ev appeared first on Arkitektuel.

© Alan Karchmer

Valencia Opera Evi (Palau de les Arts Reina Sofía), Santiago Calatrava tarafından tasarlanan bir kültür ve sanat merkezi. Valencia şehrinin en görkemli yapılarından biri olması amacıyla başlanan proje için Valencia doğumlu dünyaca ünlü mimar Santiago Calatrava görevlendirilmiş. Calatrava’nın tasarımına 1995 yılında başladığı Valencia Opera Evi 2005 yılında tamamlanmış.

© Palladium Photodesign

Valencia Opera Evi, Sanat ve Bilim Şehri olarak çevrilebilecek City of Arts and Science kompleksinin son parçası. Kompleks, Turia Nehri’nin kuru bir yatağı üzerindeki 348,000 metre karelik bir alan üzerinde bulunuyor. Opera evi kompleksin batı ucunda yer alıyor. Bu kompleks aynı zamanda bir Planetarium’a ve Bilim Müzesi’ne sahip. Valencia eski şehir merkezi ile kıyı yerleşimi olan Nazaret bölgesinin tam ortasında bulunan yeni kültür merkezi, şehir merkezini kıyı yerleşimleri ile birleştirmeyi ve şehre dinamik bir yeni odak noktası kazandırmayı amaçlıyor.

© Alan Karchmer

Calatrava’nın tasarımı şehirde hem büyük bir performans sanatları merkezi işlevi görüyor hem de Valencia’nın dinamik kimliğini yansıtan kentsel bir ikon görevi üstleniyor. Opera, bale ve müzik dinletilerinin sahneleneceği 1,706 kişilik bir oditoryum, 380 kişilik bir oda müziği sahnesi, en gelişmiş ekipmanlar ile donatılmış 1,520 kişilik bir film salonu Valencia Opera Evi’nin ana binasının içinde bulunuyor. Ana hacmin yanına yerleştirilen ikinci yapıda ise deneysel tiyatro ve dans gösterileri için ayrılan 400 kişilik bir tiyatro sahnesi ve sanat eserlerinin sergilendiği galeri alanları bulunuyor.

Calatrava, tasarladığı opera evinin kültürel önemini vurgulamak amacıyla tasarımında anıtsallığa önem vermiş. Yapıya formunu rastgele hacimlerin iki simetrik kesik beton kabuk altında bir araya gelmesi veriyor. Oluşan kütlenin en üstünde ise çelik kıvrımlı bir plaka bir taç gibi yapının en üstünde duruyor ve hacme son şeklini veriyor. Yapının dış kabuğu, kütlelerin üzerindeki açık performans alanları için akustik bir duvar işlevi görüyor.

© Alan Karchmer

Yapıyı saran kabuk, hacimlerin üzerindeki terasların ve salonların üstünü örtüyor. Kabuğun altındaki hacimler konsol çıkan yatay bir promenad ile çevrilmiş. Opera evinin ana oditoryumu akustik performansı arttırmak amacıyla ikinci bir kabuk şeklinde tasarlanmış ve ana hacmin çekirdek kısmına entegre edilmiş. Bu çekirdekte aynı zamanda oditoryumun sahnesinin taşınmasını/değiştirilmesini sağlayan teknik elemanlar bulunuyor. Oda müziği salonunun üzerinde ise tamanen camla kaplı, ses yalıtımı sağlanmış bir prova odası tasarlanmış. Santiago Calatrava, yapının merkezi alanlarına kendi tasarladığı kalıcı enstalasyonları yerleştirmiş.

Kesit

Valencia Opera Evi’nin kimliğini oluşturan beton kabuk, altında ve üzerinde pek çok mekan oluşmasını sağlıyor. Kompleks üzerindeki farklı oditoryumlara ulaşım bu kabuğun çevrelediği yollar ile sağlanırken, yapının dışında bahçe teraslar, kafeler ve restoranlar var. Bu mekanlar promenad balkonları, merdivenler ve asansörler ile birbirine bağlanmış durumda. Aynı zamanda Valencia Opera Evi kamunun kullanımına tamamen açık bir yapı. Yalnızca performans salonlarına girerken bilete ihtiyaç duyuluyor. Böylece şehirdeki herkes bu kamusal yapıyı deneyimleyebiliyor.

The post Valencia Opera Binası appeared first on Arkitektuel.

©Jose Miguel Hernandez

Media-TIC veya Media-ICT (TIC: Tecnologías de la Información y la Comunicación; İngilizce ICT: Information and Communication Technologies), Barselona’da bulunan bir bilgi ve iletişim teknolojileri merkezi. Bilişim ve iletişim teknolojileri ofislerini, kamuya açık sergi mekanlarını barındıran bina, bu dallarda yeni fikirlerin tasarlandığı, hayata geçirildiği ve sergilendiği bir merkez. Enric Ruiz-Geli tasarımı yapının hedefi teknolojiyle uğraşan yatırımcıları, kullanıcıları ve mucitleri bir araya getiren bir mekan yaratmak.

©Iwan Baan

Media-TIC, 22@Barcelona isimli bölgede bulunuyor. Burası Barselona’nın Poblenou bölgesinin yenilenmesiyle ortaya çıkan projenin bir kısmı. Poblenou, eski endüstri yapılarının bulunduğu ve yaklaşık on yıl önce ‘yeni ekonomi’ merkezi haline getirmek üzere çalışmalara başlanan yer. Barselona’nın merkezinin doğusundaki bölge, yenilenme çalışmalarıyla, aslında Katalonya’nın bilgi ekonomisine yöneliminin bir ayağı. 22@Barcelona da bu projenin 200 hektarlık kısmını kaplıyor. İnnovasyon bölgesi olarak da anılan bu kısım, 3 ana endüstride bilgi gelişimi odaklı aktivitelerin gerçekleşeceği alanları yaratmayı amaçlıyor: tıbbi teknoloji, enerji ve tasarım ve son olarak medya, bilişim ve iletişim teknolojileri.

©Luis Ros

Alanın üst düzey teknoloji temasına uyarak, projenin mimarı ve cloud9 ekibinin kurucusu Enric Ruiz-Geli teknolojiyi yapının yaratımında odak noktası haline getirmiş. Tasarım ekibi binayı, CAD-CAM dijital süreçlerini kullanarak ve yapının mimarisine enerji verimliliğini arttıracak teknolojileri entegre ederek tasarlamış. Ruiz, yapıyı performatif (performative: edimsel) mimari olarak tanımlıyor: strüktürün kendisinin farklı fonksiyonları yerine getirdiği mimari. “Media-TIC binasının teması mimarlığın enerjinin dijital kullanımıyla nasıl yeni bir denge yaratebileceği.” diyor Ruiz-Geli “Dijital bilgi çağında, mimarlık teknolojik bir platform olmalı. Bu platformun yaratımı için bağlantısallık, yeni materyaller ve nanoteknoloji önemli.”.

©Jose Miguel Hernandez

Media-TIC binasını ‘edimsel’ yapan elemanlarından birini yapının iki cephesinde görebilmek mümkün. Bunlar eko-verimli materyal olan etilen tetrafloroetilen (ETFE) kaplamalar. Yapının güneydoğuya bakan cephesindeki kaplamalar günde 6 saat boyunca güneş ışığını emiyor. ETFE kaplama, burada konkav ve konveks üçgenlerden oluşan mozaik şeklinde kullanılmış -ETFE Diaphragm.

ETFE’nin cephede bu şekilde kullanımıyla ekip, içerde dışarıdaki sıcaklıktan korunmayı sağlıyor. 3 kat ETFE’nin (ilkkat şeffaf, diğeri ikisi noktalı) üçgensel bir çerçeveye bağlanmasıyle oluşturulmuş bu cephe. Belirli güneş ışığı karşısında şişen cephe elemanları, sıcaklık arttığında şişiyor ve içindeki hava odacığıyla ısı yalıtımı ve opak cephe sağlıyor.

©Gunnar Knechtel

ETFE aynı zamanda güneybatıya bakan cephede de kullanılmış. Burası da günde 6 saat güneş ışığına maruz kalıyor. Burada cepheye ETFE farklı şekilde uygulanmış; lentiküler (mercek biçiminde) -ETFE Lenticular. Bu cephe de güneş ışığıyla karşılaştığında iki katman plastik arasının nitrojen ile doldurulmasıyla oluşturuluyor. Bu şekilde cephe elemanları içindeki havanın partiküllerinin yoğunluğuyla içlerinde bir nevi bulut yaratıyor. Böylece güneş ışınlarını direktdağıtan bir cephe yaratılmış oluyor. Yaklaşık 2.500 metrekare ETFE kaplama kullanımıyla yapı, %20 oranında enerji tasarrufu sağlıyor. Diğer cepheler günde yalnızca 3 saat güneş alıyor ve buralarda güneşten korunma için ekran benzeri gölgelikler kullanılmış.

Taşıyıcı Sistem Maketi

Ruiz-Geli’ye göre strüktürün dijital ortamda yerçekimi etkisinde değil ve bir ağırlığı yok fakat yine de bir bağlantısallık içerisinde -kendi sözleriye bir dizi çekme gücü sistemi. Media-TIC binasında Ruiz-Geli’nin ilk stratejisi yapıya dağıtılmış taşıyıcı ağı yaratmak, incelikli bir parametri ile maksimum verimlilikte bir strüktür. Ana taşıyıcı, aralarında 14,25 metre bulunan 4 adet rijit, yanal ötelenmesi engellenmiş çerçeveler. Yapının 8 katı bu taşıyıcıya kablolarla asılmış. Bu taşıyıcı kurgusu, katlara bütüncül bir hacim, açık ve esnek bir plan şeması sağlıyor. Strüktür yapının cephesinde de görünür kılınmış. Ruiz-Geli Media-TIC’in böylece bir ağ ile sarılmış içinde yaşanabilir iskelet çerçeve haline geldiğini söylüyor.

©Iwan Baan

Media-TIC, 8 kata sahip yaklaşık 38 metre yükselen bir bina. Yapının programı taşıyıcı eleman yoğunluklarının değişimine göre 3 parçaya ayrılmış. Sıfır yoğunluk: zemin kat, stürktür yok, kamusal, 36×44 metrelik açık, bütün bir mekan. Burası bilişim ve iletişim merkezi olarak düşünülmüş, halka açık sergi alanı olarak kullanılıyor.

Düşük yoğunluk: çapraz strüktürel elemanlarla bölünen ofis katları. Bu alan, Ruiz-Geli’nin bir dizi çekme kuvveti yaratma prensibiyle yine esneklik sağlayabilen bir alan -zemin kat kadar olmasa da. Yüksek yoğunluk: galeriler -geniş taşıyıcı merkezleri. Bu alanlar, daha küçük ve esnek olmayan mekanlar: iletişim merkezleri, tesisat hacimleri, tuvaletler, çatı terasları ve avlular gibi.

©Jose Miguel Hernandez

Poblenou bölgesinin endüstriyel yapılarının strüktürel tipolojisinden faydalanarak Media-TIC, metal elemanlarla kurgulanmış. Bunun dışında yapının her türlü sistemi teknolojik olarak desteklenen sistemlerle oluşturulmuş -yukarıda bahsedilen cepheler gibi. Mimarlar yapıya entegre ettikleri sistemlerin kontolü için bir yazılım kullanmış. ‘Siyah kutu’ olarak adlandırılan sistemler devre dışı bırakıldığında yapı istenilen performansı gerçekleştirmiyor. Projenin her türlü sisteminin böyle sistemlere bağlanması da aslında bir sürü eleştiriye yol açmış. Bunun sebebi, yapının her zaman mimarların kurguladığı şekilde kullanılmayışı ve bunun ziyaretçiler üzerindeki etkisi aslında.

©Iwan Baan

Media-TIC, Enric Ruiz-Geli’nin edimsel mimariye örneklerinden. Yapı, teknoloji ve mimari kurgunun birleşimini hedefleyen yaklaşımıyla dikkat çeken bir tasarıma sahip. İçindeki esnek mekanlarıyla da aslında çevresindeki kentle entegre hale gelecebilecek mekanlar da yaratılmış -daha bu entegrasyon gerçekleşememiş olsa da. Media-TIC, becerikli teknolojik mimari kurgusu ve yalnızca zeminde kalan kentsel mekan yaratıyor.

Yapıdaki sistemlerin işleyişini açıklayan videolar için: https://www.ruiz-geli.com/projects/built/media-tic

The post Media-TIC appeared first on Arkitektuel.

©Javier Callejas

Sonsuzluğun Evi (The House of the Infinite), Alberto Campo Baeza’nın 2014 yılında tasarladığı konut yapısı. Ev, dünyanın üzerinde cennetten bir parça olarak anılan Cadiz, İspanya’da bulunuyor. Ekibe göre tasarımları sonsuz denize bakan sonsuz bir düzlem yaratmak. Atlantik Okyanusu’nun kıyısındaki lokasyonunda kaya bir platformla kurgulanan ev olağanüstü bir manzaraya sahip.

©Javier Callejas

Sonsuzluğun Evi, denize uzanan bir iskele fikriyle tasarlanmış. Evin sahile basan podyumundan yükselen bu uzun, süssüz düzlem güneşin battığı ufuk çizgisine doğru uzatıyor evi. Traverten kütlenin birinci katı evin yaşam alanını barındıran kısım -asıl teras için söylenen ‘sonsuz düzlem’ kısmının bir alt katı. Evin tüm kütlesi 20 metre genişliğe ve 36 metre derinliğe sahip. Yaşam alanının altında kalan kayalar oyularak, ilk 12 metrelik kısımda, evin yatak odaları konumlandırılmış. Sonsuzluğun evi, sahile konuşu kayalık kısma gömülmüş bir kütle aslında. Yapı üst katlarına doğru içine gömüldüğü kayadan kurtulup ‘sonsuz’ olmaya başlıyor.

©Javier Callejas

En üstteki ‘sonsuz platform’a da daha güçlü bir etki katmak için bütün bir arazi, evin giriş kısmını gösteren ve araziyi caddeden ayıran duvara kadar, bu platformda birleştirilmiş. Yine bu kısımda da Roma traverteni kullanılmış. Caddeden ayıran duvarın iç tarafına geçtiğimizde eve asıl giriş, merdivenle aşağı inilen bir çeşit çukurla sağlanıyor. Sonuç olarak sonsuza uzanan teras kısmında yalnızca evin gömüldüğü kayanın içine sizi çeken bir çukur ve bir havuz bulunuyor.

©Javier Callejas

Sonsuzluğun evi kayandan uzanan iki duvar ve onların arasındaki üçüncü bir duvar ile kurgulanmış. Evin dikkat çeken yanlarından bir tanesi de açıklıkların boyutları ve konumları. Ekip için ev, Cadiz’in kıyılarında hakim olan güçlü rüzgarlara karşı koruyucu duvarlar.

İspanya’nın Cadiz kenti oldukça güçlü esen rüzgarlarıyla ünlüymüş. Bu nedenle evin açıklıkları boyut, konum olarak ve aslında bunun sebep olduğu masifliği bilinçli bir tercih. Bu masifliği hem gömülü olmasından hem de yine rüzgardan dolayı kalın duvarlara sahip olması da arttırıyor.

©Javier Callejas

“Rembrandt’tan, 1655 yılından, çok sevdiğim bir gravür var: ‘Christ Presented before the people’, beni her zaman çok etkilemiştir. Bu eserde Rembrandt, düz yatay bir düzlem çizer. Mükemmel düzlük ve yataylıkta. Burası güçlü bir sahnenin geçtiği yerdeki podyumun, konuşma kürsünün sınırıdır. Orada, Mies’in da sık yaptığı gibi, düzlemi çizgiye dönüştürür. Bu nedenle aslında Rembrandt’ın ve Mies’in bizim bir podyumdan, yalnızca sade, dümdüz bir podyumdan oluşan evimizi seveceğini düşünüyorum. Tıpkı Adalberto Libero’nun Capri’deki Villa Malaparte‘deki gibi. Eve sahilden baktığımızda bütün bu insanlar aklımıza geliyor. “ Alberto Campo Baeza ve ekibi Sonsuzluğun Evi üzerine.

©Javier Callejas

Ekibin aynı zamanda tasarımda tarihten esinlendiği yanlar da mevcut. Baeza, evin bulunduğu alanda asırlar önce Romalıların bulunduğunu söylüyor. Romalıların Bolonya’daki balık fabrikaları ve tanrıları için yaptıkları tapınaklardan bahsediyor. Alanın tarihi mirasını da aslında onurlandırmak için evi, Roma traverteniyle kaplı, kayaya gömülmüş bir akropol gibi kurguluyorlar.

©Javier Callejas

“Biz evin, yalnızca zamanı durdurme yetisine değil aynı zamanda insanların kalbinde ve aklında kalabilme yeteneğine sahip olmasını istedik.” Alberto Campa Baeza, burada evin aslında ne kadar çok zaman geçerse geçsin etkisinden bir şey kaybetmeyeceğinden bahsediyor. Hem kullanılan malzeme hem de tarihe atıfta bulunan, sonsuza uzanan kurgusu sebebiyle.

The post Sonsuzluğun Evi appeared first on Arkitektuel.

© Bookmundi

La Sagrada Familia için Antoni Gaudi’nin adanmış hayatının umudu desek yanlış olmaz. Ezber bozan cinsten bir yapı bu. Neo-gotik ve Art Nouveau tarzıyla Gaudi tarafından yapımına başlanıyor ve ölümüyle yarım kalıyor. Tam adı Templo Expiatorio de la Sagrada Familia (Kutsal Aile Kefaret Tapınağı) olan yapı, La Sagrada Familia (Kutsal Aile) Katedrali olarak biliniyor. Aslında yapıyı mimari olarak, cephelerindeki dinsel mesajları, yapımına halen daha devam edilmesini, yapımına devam edilmesinin doğruluğunu veya yanlışlığını, Gaudi hayatta olsaydı böyle mi olurdu gibi konularla detaylı olarak incelemek gerekiyor. Bu makalede La Sagrada Familia’yı anlayabilmek adına bunları da parça parça ele almaya çalıştım.

© Flickr user Sam Valadi

Bu kilisenin yerinde 1882’de Lozanzo’nun başladığı Neogotik bir yapı yükselecekti. Lozanzo, kendini görevlendiren San Jose Dindarları Birliği’nin başkanı ile fikir ayrılığı yaşayınca proje için o dönemin modern mimarinin öncülerinden Antoni Gaudí seçildi. Yüzlerce yıl sürecek yapım sürecini öngörmüştür bilinmez fakat Gaudi, yaşadığı sürede 43 yılını La Sagrada Familia tasarımına adadı. İlk olarak otlak bir arazide başlayan yapının ve o dönemi simgeleyen mimari tasarıma sahip bu yapının farklı bir mimari bağlamda, zamanda tamamlanıyor olması da projeyi ilginç kılan başka bir unsur. Sonuç olarak aradan 135 yıl geçmiş fakat daha yarısı dahi bitmemiş bir yapıdan bahsediyoruz. Bunun sebebi sürecin birçok kez kesintiye uğraması. Önce 1926’da Gaudi’nin ölümü ve o dönemde iç savaş çıkması nedeniyle, daha sonra II. Dünya Savaşı’yla ikinci darbe vuruluyor. Yapının inşasının yavaşlaması bir yana, Gaudi’nin eskizleri de, orijinal çizim ve modeller büyük hasar görmüş bu süreçte. 

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

Sonuç olarak hayatının büyük kısmında buna emek vermiş bir mimar ve çizdiği modeller yok oluyor. İleride devam edecek olan inşası için görev alacak mimarlar açısından büyük bir problem niteliğinde: Gaudi’nin aslında ne istediğini tam olarak bilememek. Yapı zaten yavaş yavaş ilerlerken bir de üstüne savaş çıkması ile büyük hasarlar alıyor. İnşası devam ederken restorasyon çalışmalarına da başlanıyor La Sagrada Familia’nın.

Yapının uzun sürmesinde bir başka etken tabiki Gaudi mimarisi. Yapının tamamlanması için kurulan ekibin baş mimarı Mark Burry, bu yapıyı tanımlarken “kentin içinde devasa bir heykel” olarak tanımlıyor. Gaudi eserlerinde bu heykelciliği ayrı bir yere koyabiliriz. İnanılmaz detay barındıran yapı ince ince, ilmek ilmek işlenerek yapımına devam ediliyor.

© KolbyTthe Texican

Gaudi’nin ölümüyle de çeşitli kesimlerden eleştiriye maruz kalındı. Salvador Dali: “Projeyi sanatçısı olmadan devam ettirmeyi düşünmek bile ihanettir, bırakın kentin ortasında çürüyen bir diş gibi kalsın.” diyor örneğin. Tahminler üzerinden yürüyen tamamlama projesinin destekçilerine karşılık yapının mimari üslup ve tasarım anlamında çok şey yitirdiğini savunanlar oldu. Örneğin Gaudi’nin kilisede taş kullanma arzusuna karşılık tamamlama projesinde betonun kullanılması mimarın fikirlerine saygısızlık olarak yorumlandı. Kentin MoMa direktörü Daniel Giralt ise: “Gaudi ruhunu taklit etmek imkansız.” diyerek inşaatın sonlandırılarak Gaudi’nin çalışmasının korunması gerektiğini söylüyordu. Buna karşılık bir mimari yapıya resim muamelesi yapılamayacağı, mimarı kutsallaştırmak için değil ama projeye saygı göstermek için kilisenin tamamlanması gerektiğini savunanlar da oldu.

© Renate Dodell

Peki hikayesinden ötürü mimari özelliklerine giremediğimiz La Sagrada Familia nasıl tasarlandı? “Geleceğin mimarları doğayı taklit edecekler.” diyor Gaudi. Bu sözünü eserlerinde yaşatan Gaudi, bunu La Sagrada Familia’da da gösteriyor bize. İç yapısını ayakta tutan kolonlar dallanıp budaklanan ağaçlar şeklinde tasarlanmış. Bu şekilde yapının içine girildiğinde ormanda dolaşma hissi uyandırması amaçlanmış.

Gaudi o kadar ince düşünüyor ki. Yaptığı, çizdiği her çizginin bir anlamı var kilisede. La Sagrada Familia’da hiçbir duvar dik; hiçbir kolon düz değil. Kafanızı nereye çevirirseniz çevirin bir devinim hakim. İç mekanda bu hareketliliğe seramik, mozaik ve çeşitli taşlar eklenirken katedralin cephelerini dolduran yüzeyde ince ince işlenmiş ilahi figürler hep bir şeyleri kaçırıyorsunuz hissi yaratıyor.

Zemin Kat Plan

Katedralde Gaudi’nin, yapının ilk mimarı del Villar’ın haç şeklindeki plan şemasını koruduğunu görüyoruz. Bu Gotik katedrallerde tipik bir özellik olarak karşımıza çıkan plan şeması, La Sagrada Familia’da birkaç önemli noktayla ayrışıyor diğerlerinden. En önemlisi Gaudi açılı kolonlar ve hiperboloit tonozlar ile oluşturuduğu sistem ve bu sistemle payandaya ihtiyaç duymayan taşıyıcı tasarımı. Yapının dışındaki bir elemanın desteğine gerek kalmadan yatay yükler kilisenin içindeki kolonlarla aktarılıyor bu sistem sayesinde. La Sagrada Familia 3 boyutlu formalara -hiperboloit, parabol, spiral, konik- sahip yüzeyleri kullanıyor. Bu karmaşık şekiller daha ince ve dahay sağlam bir taşıyıcının oluşturulmasını sağlamış. Aynı zamanda kilisenin akustik ve ışık kalitesini de bir hayli arttırıyor.

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

Gaudi, kiliseyi üç farklı cephe olarak tasarlamıştır. Doğuda İsa’nın doğumuna adanan Nativity (Doğuş); batıda İsa’nın çarmıha gerilişini simgeleyen Passion (Tutku) ve güneyde tamamlanmamış Glory (İhtişam) isimli üç cephe. Tanrıya giden yolu temsil eden Glory cephesinin inşası halen devam etmekte. Yapımına başlanan ilk bölüm Nativity Facade. İnşaatını birebir Gaudi’nin kontrol ettiği ve İsa’nın doğumuna referans veren birçok detayı barındıran bu cephe,1894-1930 yılları arasında tamamlandı.

Passion Facade ise ilk cephedeki dekoratif yoğunluğa karşılık oldukça sade bir tasarıma sahip. İsa’nın tutkusuna, çarmıha gerilişinde çektiği acıya atıfta bulunan bu cephenin inşaatı ise 1954’te başladı. En büyük ve etkili cephe olan Glory Facade inşasına ise 2002’de başlandı. İsa’nın kutsal görkemine ve insanlığın Tanrı’ya yükselişine referans veren öğelerle dolu bu cephe için Gaudi’nin 1936’da hazırladığı bir modelden faydalanılıyor.

© John Kennan

Tasarımı için Gaudi alçı maketler kullanmış. Ortada 45 metre yükselen nefin bile 1/10 maketini yapmış -yaklaşık 5 metre yükseliğinde ve 2 metre genişliğinde bir maket. Gaudi, aynı zamanda kilisenin çatısından asılmış limon kirişler ve ağırlıklarla oluşturulmuş bir sistem de icat ediyor. Passion Facade kısmında bulunan bu sistem de germe sistemi hatırlatıyor fakat gelen yüklerin basıncına göre oluşturulmuş. Kilisenin yüksek, görkemli, çeşitli renklerde granitt ayaklarıyla ve yeşil-altın Venedik camıyla kaplanmış kemerleriyle orman hissi verilmiş orta nefinde gözlemlenebiliyor.

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

La Sagrada Familia’nın toplam 18 adet çan kulesi bulunur -bu kulelerden en uzunu bittiğinde 170 metre olacak. Bunların 12 tanesi İsa’nın 12 havarisini simgelemektedir. 4 çan kulesi ise İsa’nın etrafındaki 4 adet İncil yazarını, geriye kalan en büyük kule ise İsa’yı simgeler. En büyük kuleden biraz küçük olan ikinci büyük kule ise Meryem’i simgeler. Kulelerin üzerinde birçok şekiller ve semboller vardır.

Bu şekil ve resimlerle İsa’nın doğumu, yaşamı ve çilesi anlatılmaktadır. Gaudi; bahsettiğimiz bu dev kulelerin Barselona’ya gelecek olan turistler için mükemmel bir karşılama olacağını belirtmiş. Kulelerin tepesinde bulunan muhteşem süslemelerin cennet ile yeryüzü arasında bir bağlantı sağlarmış gibi göründüğünü de ifade etmiştir.

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

Gaudi’nin ölümü sonrasında farklı sanat dalları arasındaki profesyonellerin hala daha yürüttüğü ve günümüz teknolojileriyle hızlandırılan yapının inşasının bitiş yılı 2026 olarak öngörülüyor. Bittiğinde, Gaudi’nin hayalinin kaçta kaçı gerçekleşti bilinmez ama onca bilinmezliklere rağmen geçmiş, şimdi ve gelecekte Avrupa’nın en saygın dini merkezlerinden biri olduğu kesin.

The post La Sagrada Familia appeared first on Arkitektuel.

Mimar/Sanatçı: Inaki Domingo + Diana Kunst

Yer: İbiza, İspanya

Yapım yılı: 2018

Paradiso Ibiza Art Hotel, İspanya’nın İbiza kentinden San Antonio Bay’de bulunuyor. Geçtiğimiz günlerde hizmete açılan otel, 1920’lerin Art Deco tarzı ile 1980’lerin Memphis tarzını birleştiren, bu iki sanat akımını otelin her noktasında canlandıran bir tasarıma sahip. Adından da anlaşılacağı üzere (Paradiso Ibiza Art Hotel-Paradiso İbiza Sanat Oteli), kullanıcılarını renkleri ve tasarım ürünleri, noktaları modern sanatın içine daldırmayı amaçlıyor. Otele gelen ziyaretçiler otele girdikleri ilk andan itibaren bu temayla karşılanıyor -lobinin pembe duvarları pop art parçalar ve resepsiyondaki neon ışıklar ile donatılmış. Bunun dışında otelin tüm koridorları ve salonlarında çeşitli işleri görmek mümkün. Bu eserler, sanatçı Inaki Domingo ve fotoğrafçı-film yapımcısı Diana Kunst tarafından seçilmiş ve düzenlenmiş Paradiso Ibiza Art Hotel için.

© Paradiso Art Hotel

Paradiso Ibiza Art Hotel’de birçok galeri mekanı mevcut. Bu galerilerin her biri birçok sanatçının eserini bir araya getiriyor. Eserlerin her biri ‘Zero Suite Residencies’ adı verilen bir program çerçevesinde otele getirilmiş. Bu program, otelin mimarları tarafından önerilmiş, dünya çevresinde sanatçılar için birçok mikro atölyeler sunuyor. Paradiso Ibiza Art Hotel de dünya çapında tüm yaratıcı insanları, bünyesindeki bu programla, adaya çekiyor. Böylece he sanatçıların kariyerlerine katkıda bulunuyorlar hem de bu eserleri otelin farklı köşelerinde sergileyerek sanatlarının yayılmasını sağlıyorlar. Mikro atölyeler, sanatçıların çalışabilecekleri ve istedikleri süre ücretsiz olarak konaklayabilecekleri şeffaf küpler olarak kurgulanmış. Otelin dikkat çekici bir başka yanı da içeride hiçbir şeyin aynı kalmayışı. ‘Sanat odaları’ (art rooms) ziyaretçilerin kaldıkları odalar ve bu odalar sanatçılarla ziyaretçilerin interaktif mekanları aslında. Bir ziyaretçiin aryılışı ve yeni ziyaretçilerin gelişine kadar odalara sanatçılar tarafından değişik müdahelelerde bulunuluyor. Sonuç olarak, bu oteldeki deneyimin oldukça eşsiz olacağı ortada.

The post Paradiso Ibiza Art Hotel / Inaki Domingo + Diana Kunst appeared first on Arkitektuel.

Ricardo Bofill tarafından tasarlanan Walden 7, eski Sanson çimento fabrikasının yerinde bulunan devasa bir konut kompleksi. 1975 yılında tamamlanan yapı, Ricardo Bofill Taller de Arquitectura ofisinin o dönemki vizyonunun ve mimari tavrının en önemli temsilcilerinden bir tanesi. RBTA’nın kendi ofisleri olarak kullandıkları La Fabrica ile aynı alanda yer alan Walden 7, orijinal olarak üç devasa bloktan oluşsa da planlanan bloklardan yalnızca bir tanesi inşa edilmiş.

© Julio Donoso/Sygma/Corbis

Walden 7, 60 metre yüksekliğindeki, kocaman bir kütle. Bofill, bu projesi ile mimarinin erişebileceği anıtsal büyüklük ile kırsal bir alanın çevresel etkilerini bir araya getirmiş. Proje bu bağlamda günümüz şehirlerinin bireyselleşmesi, kolektif aktivitelerin yok olması ve kamusal mekanların kaybolması gibi problemlerine bir çözüm getirmeye çalışıyor. Dış çevresi ile tezat bir yapıya sahip olan Walden 7, kendi içinde bir toplum yapısı öneriyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden-7, 14-katlı apartman yapılarının bir araya gelmesiyle oluşan bir bina. Binada toplam 446 daire bulunuyor ve bu daireler 5 temel avlunun etrafına yerleştirilmiş. Yapının çatısında ise tüm kullanıcıların kullanımına açılmış iki ortak yüzme havuzu var. Birkaç istisnanın dışında Walden 7’de bulunan tüm daireler hem dışarıya hem de binadaki iç avlulardan birine bakıyor.

60 metre yüksekliğe varan devasa kütleler, Walden 7’ye karakterini veren en önemli yapı taşları. Binanın şekli iç içe geçmiş oval hacimleri andırıyor. Bu oval hacimlerin çapı merkeze doğru gidildikçe büyüyor, dış çepere doğru küçülüyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Böylesi büyük bir yapının en büyük sorunlarından biri binanın içindeki sirkülasyon ağı. Bofill, bu sorunu oldukça akılcı bir şekilde çözmüş. Bina oldukça karmaşık bir ulaşım ağına sahip. Binanın içinde tasarlanmış bir takım köprüler ve balkonlar aracılığıyla katlar arasında geçişler sağlanmış. Binanın içindeki ulaşımın çeşitli mimari öğeler kullanılarak çözülmesi, yapının içinde farklı kapalı & açık mekanlar ve mimari deneyimler oluşmasını sağlıyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden 7‘nin dış cephesi bir kaleyi andırıyor. Tamamen kırmızıya boyanmış duvarlar birkaç kat yüksekliğindeki dikey pencereler ile dış dünyaya açılıyor. Yapının cephesinde tek bir renk kullanılmış olsa da, binanın içi daha renkli. Mavi ve sarı duvarlara sahip avlular daha canlı mekanlar sunuyor. Binanın içindeki ana avlu ise içeri giren kullanıcıları karşılaması amacıyla binanın girişinde yer alıyor ve kullanıcıları dış dünyadaki kaostan alıp içerdeki izole dünyaya davet ediyor.

Maket Fotoğrafı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Binanın içindeki her bir daire birbirinden farklı olarak tasarlanmış. Her bir dairenin ayrı bir girişi var ve her bir dairenin bir araya geliş şekli diğerinden farklı. Bofill, bir yaşam alanı tasarlarken izlenen klasik yolu tercih etmemiş. Geleneksel mimaride geniş bir bina kendi içinde parçalara ayrılır ve daireler tasarlanır. Bofill ise önce daireleri tasarlayarak, her bir dairenin bir diğerinin yanına gelmesi sonucunda bir blok oluşturmuş. Böylece daireler bireyselliklerini korumuş.

Daire Planı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Tüm daireler 30 metre karelik modüllerden oluşuyor ve her biri kullanıcıların tüm ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde tasarlanmış. Tek modülden oluşan stüdyo daire, dört modülden oluşan geniş daireler, ve dubleks daireler gibi pek çok alternatif geliştirilmiş. Binanın genelinde ise özel ve kamusal alan birbirinden ayrılmış.

The post Walden 7 appeared first on Arkitektuel.