©Andrea Cassi + Michele Versaci

Aynı zamanda Matteo Corradini Bivouac olarak adlandırılan Siyah Cisim Dağ Evi (Black Body Mountain Shelter), tutkulu bir dağcı olan oğulları Matteo’nun anısına; Paolo Corradini ve ailesi için yapılmış. Yüksek rakımdaki siyah opak bir gövde olarak tanımlanan proje, siyah cisimden esinlenilerek tasarlanmış. Fizikte siyah cisim, enerjiyi tamamen emen, onu çevreleyen ortamda bu enerjiyi yeniden ışıma şeklinde yansıtan ideal bir nesnedir. Zirvenin yakınındaki son yamaçların altındaki küçük bir geçide yaslanan Bivacco Matteo Corradini, Alp peyzajına yerleştirilmiş altıgen profilli karanlık bir prizma.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Alplerin peyzajında gizli bir müdaheleyle ortaya çıkan Siyah Cisim Dağ Evi, dağın yükseklerindeki konumu sayesinde beklenmeyen bakış açıları tanımlıyor. Proje, Valle di Susa’daki 2908 metredeki Dormillouse zirvesine birkaç metre uzaklıkta oldukça yüksek rakıma sahip bir arazide konumlandırılmış -Dormillouse’un zirvesi, Val Thuras’ı Briançonnais bölgesindeki Cervières Vadisi’nden ayıran sırtın en yüksek noktası. Devasa dağlar ve bu pastoral manzara arasında Siyah Cisim Dağ Evi, siyah küçük bir noktayı andırıyor.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Yapının malzeme ve hacimleri peyzajla ilişkili tasarlanmış. Alanda kış mevsiminde tamamen karla kaplanan, koyu renk kayaların dik tepelerinin arasından çıkan çimenli yamaçlar ve kayalar bulunuyor. Güneş ışığını emebilen metal bir kabuk, yüksek rakımın ekstrem hava koşullarından korunabilmek için tercih edilmiş. Ayrıca yoğun kar yağışı sırasında gerekli yapısal kararlılığı sağlayan yine bu kabuk olmuş. Dış kaplama malzemesi ve kaplamanın stratigrafisi sayesinde kaplama, kış ve yaz yalıtımı açısından yüksek performans sağlamış. Alplerde beşik ve yatak odası kaplamaları için kullanılan İsviçre çamı, kokusundan ve işleme kolaylığından dolayı, metal kabuk tarafından çevrelenmiş odanın yapımında kullanılmış. Metal kabuk, bu odayı koruyacak şekilde bu katmanı kaplıyor.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Bivouac’ın içi yapının iki kısa tarafında, merkezi bir masanın etrafında gelişen bir ahşap basamak sisteminden oluşturulmuş. Her iki taraftaki üç ahşap basamak, gece boyunca yatak olurken, gün boyunca dağın yamacında uzanan, manzarayı izleyen bir oturma alanı sistemi tanımlamış.

Siyah Cisim Dağ Evi,  diğer adıyla Matteo Corradini Bivouac, projesi mimarları tarafından, “Rahat, misafirperver ve keyifli bir yuva: dağcı topluluğu için deniz seviyesinden 3000 metre yükseklikte bir buluşma yeri.” olarak tanımlanıyor. Yapı, dağcıların rotaları üzerindeki duraklama yeri olarak da düşünülmüş.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Yapının formu, birbirine kaynaşmış simetrik altıgen profillerle tanımlanmış ve bu form yapıyı çevreleyen manzaraya ve peyzaja göre şekillendirilmiş. Formu oluşturan kısa kenarlarda, teleskoplar veya körüklü optik mercekler gibi, iki büyük pencere açılmış. İki pencere, manzarayı yakalarken, kuzeydeki Val Thuras’a bakan bir görüş sağlamış ve güneydeki Ecrins alanını çerçevelemiş. Evin içerisinde düzen de bu iki geniş pencerenin bakış ve konumlarına göre oluşturulmuş denebilir. Özgün formuyla projenin hacmi, eğime uyum sağlamak için alt yüzeyinin 1/4’i toprağa oturacak şekilde yerleştirilmiş.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Tersinirlik ve çevresel sürdürülebilirlik projenin kilit noktaları olmuş: hafif ve düşük etkili bir kurulum bu nedenle tercih edilmiş. Tasarım, Bivouac’ın kısa sürede kurulmasına olanak tanıyan ahşap bir prefabrikasyon süreci tanımlayarak bu amaca cevap vermiş. Modüller atölyede üretilmiş ve önceden monte edilerek denenmiş, daha sonra helikopterle taşınarak şantiyede tekrar monte edilmiş. Ağırlıkların ve şekillerin optimizasyonu için, yüksek rakımlarda hızlı, kolay ve minimize edilmiş olarak, helikopter nakliyesiyle beraber montaj yapılmış.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Bivouac daha çok kış ve ilkbahar için düşünülmüş: Val Thuras, kayak dağcılığı için ayrıcalıklı bir destinasyon ve Dormillouse, vadideki en popüler yerlerden biri. Yapının kurulum alanı olarak seçilen küçük geçit, birçok kayak dağını kesiştirebilecek ve yıl boyunca zirveye ulaşmaya karar veren yürüyüşçülere (birkaç saat yürüdükten sonra) destek sağlayabilecek acil bir barınağın inşası için ideal, panoramik ve doğal bir nokta sağlıyor. Siyah Cisim Dağ Evi gibi küçük, kompakt ve bir o kadar dolu yaşam alanları kurgulayan örnek projeler için makalemizi inceleyebilirsiniz.

The post Siyah Cisim appeared first on Arkitektuel.

© Maurizio Marcato

2004 yılında tamamlanan Nardini Grappa Damıtımevi (Nardini Grappa Distillery), Massimiliano and Doriana Fuksas (Studio Fuksas) tarafından tasarlandı. İtalya’nın Vicenza kentinde Bassano del Grappa isimli bölgedeki damıtımevi projesi, markanın yer altındaki damıtım tesisi ve oditoryumu; yerin üstünde iki adet şişirilmiş disk formunda araştırma merkezinden oluşuyor. Yer altındaki hacim ve bir çeşit uzay aracı gibi görünen hacimleriyle yapı, ekibin özgün tasarımlarından bir tanesi.

© Maurizio Marcato

Ekibe göre Nardini Grappa Damıtımevi, iki ayrı dünyadan oluşuyor. Bunların ilki uçan, eliptik şekillere sahip balonların içindeki araştırma merkezi laboratuvarları; diğeri ise gömülü olan, toprağı doğal bir kanyon oluşturarak yaran ve bu yarığın sonuna oturan 100 koltuklu oditoryum kısmı. Toprak altındaki oditoryum hacmine ziyaretçiler zemin kotundan bu kanyon mekanı şekillendiren hafif bir eğimle alçalarak ulaşıyor. Ziyaretçileri yapıya yönlendiren eğim, oditoryumun koltuklarına bakıyor. Böylece giriş aynı zamanda bir açık hava sahnesi olarak da kullanılabiliyor. İzleyicileri eğimli duvarlarla yaratılmış yapay kanyon peyzajıyla saran oditoryum kısmı, toprak kotu ve toprağın altını bağlayan kesintisiz bir etkinlik mekanı.

Kesit

Bu kısmın hemen üstünde ise yukarıdaki baloncukları yansıtıcı bir havuz bulunuyor. Yapının giriş kısmına dahil olan bu alan iki uçan balon hacimler arasında yansıma oyunlarıyla hareketli bir ara mekan yaratıyor. Havuz kısmı, aşağısında bulunan oditoryumun tavan pencerelerinden gelen ışığı yansıtıyor ve aşağıya daha aydınlık bir mekan sağlıyor. Akşamları ise aşağıdan gelen ışığı yukarıdaki baloncuklara yansıtarak yapıyı aydınlatan bir eleman. Havuz, yapıya, gelen ışığı yansıtarak ve cam yüzeylerden yansıyarak, kendine özgü bir dinamiklik katıyor. Bu dinamikliğe üstteki hacimleri taşıyan ince kolonların gergin, birbirinden farklı eğimli yapısı da katkı sağlamış.

© Matteo Danesin

Ekibin kurguladığı iki dünya, birbirine bir asansör ve bir merdivenle bağlanıyor. Bu sirkülasyon elemanları birbirinden farklı eğimleriyle aşağıdaki taşıyıcılara ve birbirlerine zıt bir komposizyon oluşturuyor. Tamamı cam kaplı asansör ve merdiven hacimleri, ziyaretçileri toprağın altından, uçan laboratuvarlara ulaştırıyor.

Nardini Grappa Damııtmevi’nde ziyaretçiler ölçülmüş simetrilerle yaratılmış birden çok mimari durumla karşı karşıya. Yapı bir gözlemci için sürekli olarak değişen manzaralara sahip: iki adet şaşırtılmış, birbirinin üstüne denk gelen eliptik hacim, altla üstü birbirine bağlayan eğimli asansör, tamamı cam merdiven ve girişin dönen forma sahip eğimi ile.

© Maurizio Marcato

Aynı zamanda Nardini Araştırma Merkezi ve Oditoryumu (Nardini Research Center and Auditorium) olarak adlandırılan yapının yukarıdaki balon hacimlerin dış yüzeyi tamamen çift camlı şeffaf bir katman. Böylelikle laboratuvar hacimlerinin içindeyken Montegrappa’nın eşsiz peyzajına 360 derecelik bir bakış sağlanmış. 3 adet ince çelik kolonla taşınan hacimler, diagrid taşıyıcı sistemle kurgulanmış. Proje için çelik ve camdan oluşan laboratuvarlar, alttaki brüt beton hacme zıt olarak, taşıyıcı bilgisi ve şeffaflığıyla ekibe göre daha ‘teknolojik ve zarif’ olan kısım.

© Maurizio Marcato

Bu ‘teknolojiklik ve zariflik’ temel olarak ince taşıyıcı kurgusundan geliyor. Havuzla yansıtılan bu ayaklar, uçan hacimleri toprağa bağlayan tek öge. Toprak altında ise yapı kendine tekrar mekan yaratıyor. Studio Fuksas, Nardini Grappa Damıtımevi’nde pozitif ve negatif arasındaki sürekli gerilimi işlemiş. Bu iki kutbu birbirine suyun içinden yükselen eğimli asansör strüktürüyle bağlamış. Ekip burada da havuzla, yukarıdaki cam laboratuar balonlarını sürekli yukarı iten ve ağır oditoryumu sürekli toprağa gömen bir enerji yakalamayı hedeflemiş.

© Maurizio Marcato

Studio Fuksas, bütün bu komposizyonu absürt bir geometri içinde büyüyen ve hareket eden bir mekan olarak düşünmüş. Yalnızca 5 cm derinliğe sahip havuzla bu etkiyi yakalayan proje, aşağı ve yukarı doğru sürekli olarak ilerleyen bir kurguya sahip. Massimiliano and Doriana Fuksas’a göre yapıyı izleyerek yürümek oldukça güçlü bir duygusal deneyim bırakıyor ziyaretçide.

The post Nardini Grappa Damıtımevi appeared first on Arkitektuel.

© Gili Merin

Aldo Rossi ve Carlos Aymonino’nun ortak olarak tasarladıkları Gallaratese Konut Bloğu, postmodern kimliği ile mimarlık tarihine adını yazdırmış bir tasarım. II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa’daki pek çok şehirde yeterli sayıda konut bulunmuyordu. Bu şehirlerin başında gelen Milano’da, 19. yüzyılın ortalarında 50,000-130,000 kişi için yeni yerleşim yerleri tasarlama planları yapılıyordu. Gallaratese Konut Bloğu, bu ihtiyacın bir sonucu olarak tasarlanan beş farklı bloktan oluşan bir konut yapısı.

© Gili Merin

İtalya’nın yetiştirdiği iki başarılı mimar olan Rossi ve Aymonino, Gallaratese’nin tasarımına başladıkları yıllarda kentsel morfoloji çalışmaları ilke biliniyorlardı. İki mimar da tek, yalnız yapılar yapmaktan zevk almıyorlardı; tasarımlarını yeni bir yaşam ve kent kurgulamak üzerine yoğunlaştırıyorlardı. İkilinin hayallerindeki ideal yerleşim yeri; konut, ticaret ve endüstri gibi farklı unsurların bir araya geldiği eklektik bir toplum yapısına sahipti. Bu nedenle Gallaratese Konut Bloğu ikili için bulunmaz bir fırsattı. Teorik olarak tasarladıkları toplum yapısını sıfırdan gerçeğe dönüştürebileceklerdi.

© Gili Merin

Rossi ve Aymonino, 1950’lerde bir grup modernist mimarın bir araya gelerek geliştirdikleri Project X isimli mimari deneylerden ilham aldı. Aralarında Le Corbusier’nin tasarladığı Unite d’habitation’un da bulunduğu projeler açık teraslar ve yapıları birbirine bağlayan köprüler gibi mimari elementler ile izole toplu konut binalarını interaktif, kentin bir parçası olan yapılar haline getirmeye çalışıyordu.

© Gili Merin

İki mimarin ütopik mimari fikirleri birleşerek beş konut yapısından oluşan Gallaratese Konut Bloğu’nu oluşturdu. A1, A2, B ve C blokları Carlos Aymonino tarafından tasarlanırken en uzun yapı olan D bloğu Aldo Rossi tarafından tasarlandı.  Kompleksin güney ucunda bulunan A1 ve A2 blokları, kademeli formlar, yapının içindeki ve dışındaki sirkülasyon elemanları ve hücresel mekansal organizasyon gibi mimari unsurlara sahip. 8 katlı iki binanın tasarımında Aymonino, tarihi Roma Trajan Forum’undan esinlenmiş.

A1 ve A2 bloklarının buluştuğu dar açılı noktanın kuzeyinde 6 katlı B bloğu var. 3 binanın buluştuğu bu kesişim noktasında üç yapının etrafını sardığı bir amfi tiyatro ve  ortak kullanım amacıyla tasarlanan bir meydan bulunuyor. A1, A2 ve B bloklarının üçü de Aymonino tarafından tasarlanmış olsa da her bir blokta farklı yaşam modülleri önerilmiş. Bazı daireler bir kamusal bir avlunun etrafına yerleştirilmiş. Bazı dairelere ise doğrusal uzun bir koridor aracılığıyla ulaşılıyor. Carlos Aymonino’nun tasarladığı dördüncü yapı olan C blok ise Rossi’nin tasarladığı D bloğu kompleksin geri kalanına bağlayan 2 katlı bir bina.

© Burçin Yıldırım

Rossi’nin tasarladığı D blok oldukça düzenli yapısı ile Aymonino’nun görsel ve yapısal komplikeliğe sahip bloklarından farklı bir karakter barındırıyor. İtalyan ressam Giorgio de Cherico’nun 1930lu yıllarda yaptığı resimler Rossi’nin üzerinde büyük bir etki bırakmış. Rossi’nin Cherico’nun tarzından etkilendiği kolayca anlaşılabiliyor.

© Gili Merin

D bloğu oluşturan tüm elemanlar tamamen fonksiyonel. Rossi tasarımında hiçbir süse yer vermemiş.  Bu prensibin sebebi ise mimarın 200 metrelik cephe boyunca düzenli bir şekilde tekrar eden kare şeklindeki pencerelerin yarattığı görsel etkiyi bölmek istememesi. 200 metre uzunluğundaki yapının her bir konut birimine tasarlanan galerilerden erişiliyor.

© Gili Merin

Rossi’nin tasarımının en belirgin özelliklerinden biri ise zemin katında kullanılan minimal ve süssüz sıra taşıyıcılar. Antik eserlerin sıra sütunlarını andıran bu taşıyıcı duvarlar, pencereler ile birlikte cephede yoğun bir tekrar etkisi yaşatıyor. Morfolojik yalınlığı ile D bloğu, Gallaratese Konut Bloğu’nun genelinden ayrılan bir mimariye sahip. Tamamıyla beyaza boyanan yapı, Aymonino’nun kahverengi ve kırmızı renkli birimlerinin yanında dikkat çekiyor.

1972 yılında tamamlanan Gallaratese Konut Bloğu, tamamlandığı andan itibaren pek çok kesimden eleştirilere maruz kalmış. Evsiz vatandaşların konaklaması için kullanılan kompleks 1974 yılında tüm sakinleri tarafından terk edilmiş.

The post Gallaratese Konut Bloğu appeared first on Arkitektuel.

The Cloud, 2016 yılında tamamlanmış bir kompleks. Roma’nın güneyinde, EUR isimli finans/iş bölgesinde bulunan yapı, Studio Fuksas imzalı. Yapı, bulunduğu bölgede ağırlıkla gözlemlenen 1930’ların Rasyonalizminin eseri binaların keskin sınırlarına uyan, içeride ise oldukça akıcı, amorf tasarımıyla dikkat çeken bir tasarım.

© Moreno Maggi

The Cloud, bulunduğu bölgede iki kamusal meydan yaratıyor. Bu meydanların merkezi ise içerideki, yapıya adını vermiş özgün tasarım. Burada yapı, Roma’nın bu yoğun bölgesine yeni bir toplanma mekanı tanımlıyor hem kongre alanlar hem de farklı aktivitelere elverişli meydanlarıyla. Kongre merkezleri ve hoteli barındıran kompleks, Bulut, üç özgün mimari konsepte dayanan tasarıma sahip: Theca (Mahfaza), Cloud (Bulut) ve Blade (Bıçak).

© Moreno Maggi

Theca, konferans salonu ve oteli saran dış kabuğa verdiği isim ekibin. Metal, cam ve betonarme kombinasyonuyla oluşturulmuş bir kabuk. Bu kabuğun içinde, 7800 metrekareye yayılan konferans salonları, sergi alanları ve büyük etkinliklerin düzenleneceği mekanlar bulunuyor.

Theca’nın içinde yükseltilmiş olarak gördüğünüz kısım ise Cloud (Bulut). Tasarımın en önemli noktalarından biri bu iki alan arasındaki etkileşim olmuş ekip için. Cloud, Roma şehri ve konferans merkezi arasındaki bağlantıyı temsil eden öge.

© Leonardo Finotti

Bir tür koza oluşturan strüktür olan Cloud, 15000 metrekarelik gelişmiş fiberglas membran ve yangına dayanıklı silikonla örtülüyor. İçteki ‘koza’ Cloud, dışta kendine kabuk oluşturan Theca ile desteklenen strüktüre sahip. Kompleksin kalbindeki Cloud, tanımlı yürüyüş yolları, yürüyen merdivenler işe 5 kat uzanan bir strüktür. Ziyaretçiyi 1800 kişilik bir oditoryuma yönlendiriyor; Cloud oditoryuma yönlendiren bir parça. Oditoryumun bu strüktürden ayrıştırılması için de burayı ahşap panellerle kaplama fikrini geliştirmiş Studio Fuksas ekibi.

© Moreno Maggi

Cloud’a ise ‘Forum’ kısmından ulaşılıyor. Yani Forum, iki strüktürü birbirine bağlayan, onları birleştiren ana yolu tanımlayan bir mekan.

Ekibin son konsepti ise ‘Blade’. Blade, 17 kata ayrılmış, konferans ve şenre gelenleri ağarlayacak 439 oda kapasiteli yapının geri kalanından bağımsız bir bina. 18000 metrekareye yayılmış olan otel binası aynı zamanda spa ve restoran bi fonksiyonları da barındırıyor.

© Leonardo Finotti

Fuksas’ın projede tasarımı esneklik ilkesiyle şekillenen bir süreç. Yaratılan mekanlar farklılaşabilecek şekilde yapılmış. Aynı zamanda büyük ya da küçük konferanslara, etkinliklere vb. olanak verecek şekilde değiştirilebilir alanlar. Studio Fuksas, Cloud’un iç mimarisini de kendi sürecine dahil ediyor. Örneğin; oditoryumdaki koltuklar Fuksas mimarları tarafından tasarlanmış.

© Moreno Maggi

Kompleks, depremlere dayanıklı ve çevre dostu bir tasarıma sahip aynı zamanda. Dikey yapı sertliğiyle sismik dalgalara dayanım gösteriyor. Yatay yönde ise izolatörlerle bu dayanıklılığı iki yönde sağlanmış. Bunu yanında yapı, içeride oldukça yüksek enerji tasarrufu sağlayan sistemleri barındırıyor. EUR isimli bölgedeki gölden gelen kirli suyu temizleyip bunu soğutma sistemleri için kullanan sistemlere, yağmur suyu toplama ve filtreleme düzeneklerine ve çatıda güneş enerjisini kullanmaya yarayan fotovoltaik panellere sahip Cloud.

Kaynak: “The Cloud / Studio Fuksas” 14 Kasım 2016. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/799235/the-cloud-studio-fuksas/>

The post The Cloud appeared first on Arkitektuel.

Sanatçı: The Gummy Gue

Yer: Alessandria, İtalya

Yapım yılı: 2016

Sicilyalı sanatçı Gue, İtalya’nın Alessandria şehrindeki bir basketbol kortuna yeniden hayat verdi. Gue’nin ‘Playground’ ismini verdiği tasarımı, Alessandria’nın kentsel dönüşümü sırasında şehirdeki Carlo Carra Parkı’nın yeniden inşa edilmesinin bir parçası. İtalya’da ünlü bir sokak sanatçısı olan Gue, basketbol sahasını renkler ve çizgilerin yardımıyla geometrik bir labirente çevirmiş. Farklı renklerin ve çizgilerin bir araya gelerek oluşturduğu saha, basketbol oyunundaki hareketlere referanslar yapıyor. Sahanın tek bir bütünsel kompozisyonu ve bu kompozisyonun içinde birbirinden ayrılan farklı bölümleri var. Böylece oyuncular, basketbolun oyununun hareketlerine göre sahanın içinde bölge değiştiriyor; sahanın tasarımı oyunun gidişatı ile etkileşim kuruyor.

© Ugo Galassi

Gue, tasarımında kullandığı renklerin spor dünyasının içinde direkt karşılıkları olduğunu söylüyor. Sanatçı basketbol kortlarında kullanılan renklerden örnekler almış. Beyaz, açık sarı, parlak mavi, koyu lacivert ve gri tonları bir arada kullanılarak bir kompozisyon oluşturulmuş. Kıvrımlı çizgiler ve şekiller de basketbol oyununun ritmini ve maçın içindeki rekabeti yansıtan geometrik ögeler. Her ne kadar Gue bir renk cümbüşü ortaya çıkarsa da, basketbol kurallarını ve oyunun önemli alanlarını belirleyen çizgiler oldukça anlaşılır.

The post Basketbol Sahası / The Gummy Gue appeared first on Arkitektuel.

Reggio Emilia AV Mediopadana Tren İstasyonu (Reggio Emilia AV Mediopadana Railway Station), İtalya’nın Emilia Romagna bölgesinin başkenti olan Reggio Emilia’da bulunuyor. Santiago Calatrava imzalı istasyon, 2002-2007 yılları arasında tasarlanmış. Projenin hayata geçmesi ise 2009 yılını bulmuş. Son olarak yapı, 2013’te tamamlanmış.

© Santiago Calatrava Architects & Engineers

Mediopadana Tren İstasyonu, Reggio Emilia için yapılacak masterplanın bir parçasıymış. Şehrin kuzeyinde şehre ulaşımı kolaylaştırmak adına yapılmış olan geniş ölçekli planlama için Santiago Calatrava ile anlaşılmış. Proje dahilinde Calatrava’dan şehrin kuzeyinde aynı zamanda şehre girişi temsil edecek bir istasyon (Reggio Emilia AV Mediopadana Tren İstasyonu), köprüler, otoban ücreti istasyonu ve şehre ulaşımı kolaylaştıracak birtakım yenilikler istenmiş. Milan-Bolonya arası hızlı trenin tek durağı olan Mediopadana Tren İstasyonu da şehir merkezinin 4 km dışında tasarlanmış. Yapı aynı zamanda diğer toplu taşıma araçları için de kentsel bir bağlantı noktası; şehri dünyaya bağlayan öge.

© Oscar Ferrari

A1 ‘Autostrada del Sole’ adlı otobandan bir kent simgesi olarak algılanması istenen Mediopadana Tren İstasyonu, varolan viyadük ve hızlı tren yolu sınırlamaları altında tasarlanmış. Bunun üzerine tekrarlanan modüllerden, viyadükten tamamen bağımsız bir kanopi oluşturulmuş.

Modüller yaklaşık 1 metre aralıklarla yerleştirilerek toplam 483 metre uzunluğundaki örtü strüktürü oluşturuyor. Birbirinden bağımsız görünümü, değişen en ve yükseklikleriyle modüller istasyonun dalga şeklinde kurgusunu sağlamış.

© Oscar Ferrari

Beyaza boyanmış çelik elemanlar ve camla oluşturulan kanopi, 19 modülle oluşturulmuş. Herbiri 25,4 metre uzunluğundaki modüllerin genişlikleri ve yükseklikleri farklılık gösteriyor. Modüller, 35 metreden 50 metreye kadar değişen enlere karşılık ortlama 20 metrelik yüksekliğe kadar çıkıyor. Aynı zamanda modüllerin kademeli yerleştirilmiş yapısıyla da istasyon, sinüs eğrisi şeklinde bir görünüm ve plan düzlemine sahip. Mediopadana Tren İstasyonu 3 boyutlu bir sinüs eğrisi, özgün dalga efektli bir strüktür. Ekibin oluşturduğu spesifik geometrik prensibi takip eden örtü strüktür, dalga şeklini yapının iki tarafında değiştiren bir karaktere sahip aynı zamanda. İstasyonun girişi daha dinamik bir görünüme sahip, girişin dikkat çekmesi isteğiyle.

© Santiago Calatrava Architects & Engineers

Mediopadana Tren İstasyonu’nda yalnızca 6 metre genişliğindeki trene biniş ve çıkış platformları cam ile kaplanmış. Dikdörtgensel, şeffaf lamine cam paneller alüminyum doğramalarıyla iki modül arasına yerleştirilmiş. Tüm bu strüktür de 25 metre aralıklı iki kolon ile taşınan kutu şeklindeki betonarme tabana oturtulmuş. Yani kolon üstüne yükseltilmiş Mediopadana Tren İstasyonu, 2 katlı bir yapı aslında. Aşağıdaki kat, yolcu salonu, depo alanları, dükkanlar ve bölge içi işleyen trenlere ulaşımı barındırıyor. Üst kat ise hızlı trene hizmet ediyor.

© Oscar Ferrari

Mediopadana Tren İstasyonu, özgün şekli ve kurgulanışı yanında dikkat çeken bir özelliği de çevreye olan etkinin azaltılmış bir sürece gidilmiş olması. Tren yolu yanı ve girişte yeşil alanlar düzenlenmiş. Pürüzsüz beyaz görünümüyle istasyonun giriş alanında kurgulanan yeşil alan hem park eden arabaları gizleyecek bir öge olarak görülmüş hem de bu bembeyaz görünümün yalnızca ağaçlarla kesintiye uğratılması sağlanmış.

Kaynaklar: 

1. Frazzica, George. ”The Perfect Wave: New High Speed Train Station in Italy” 18 Temmuz 2013. Detail. <https://www.detail-online.com/article/the-perfect-wave-new-high-speed-train-station-in-italy-16571/>
2. ”REGGIO EMILIA STAZIONE MEDIOPADANA”. Santiago Calatrava Architects & Engineers. <https://calatrava.com/projects/reggio-emilia-stazione-mediopadana-reggio-emilia.html?view_mode=overview&image=4>

The post Mediopadana Tren İstasyonu appeared first on Arkitektuel.

©Helene Binet

Zaha Hadid Architects ekibinin kurucusu vefat ettikten sonra tamamlanan ilk projesi olan Salerno Maritime Terminali, 25 Nisan 2016’da hizmete açılmış. Proje, ilk olarak Salerno şehrinin ekonomik, sosyal ve çevresel yenilenmesi için geliştirilmiş projeler ve programlar kapsamında ortaya çıkan bir tasarım. 1993’te başlayan yenileme projeleri kapsamında 2000 yılında uluslararası bir yarışma açılmış ve Zaha Hadid Architects bu tasarımıyla yarışmada birinci olmuş, fakat yaklaşık 16 yıl sonra hayata geçirilmiş.

©Archello

Salerno Maritime Terminali, vapur, feribot ve gemi seferlerinin sağlandığı bir terminal niteliğinde. Yapı, şehirde aynı zamanda kamusal alan olan, şehrin limanına ve marina alanı boyunca ilerleyen bir iskele üzerinde yer alıyor. Yenileme projesi kapsamında ortaya çıkmış yapının tasarımında hedef, şehrin denizle olan bağlantısını kesmemek ve hatta bu bağlamda şehrin denizle olan ilişkisini bir nebze arttırmak. Denizle şehir arasındaki ilişki, Salerno’nun yerel yapısı ve denizden esinlenen yapının istiridyeyi andıran formu da ekibin bu düşüncesini destekler nitelikte.

©Helene Binet

Salerno Maritime Terminali, asimetrik yapıda bir kabukla oluşuturulmuş. Bu istiridye kabuk, yapının içinde kendinden daha hassas olan elemanları korurken aynı zamanda yolcuların yoğun turist sezonunda Akdeniz güneşinden kaçabilmesine olanak sağlıyor.

Bu kabuğun koruduğu iç mekan üç ana, birbirine kenetlenen program etrafında kurgulanmış: gümrük kontrolleri ve gemi seyahatlari için yönetim ofisleri, uluslararası feribot, gemi seferleri terminali ve yerel, bölgesel vapur seferleri terminali.

©Helene Binet

Salerno Maritime Terminali, şehirden gelirken hafif eğimli iskele alanıyla karşılıyor kullanıcıyı. Burada aslında bir nevi içerideki rampalı kurgunun sinyali veriliyor. İskelenin şehir tarafından yaklaşan kullanıcı terminalin içine girdiğinde birbirinin içinden akan mekanlardan ilerliyor. Rampalarla düzenlenmiş olan terminal, kademe kademe yükselerek yolcuları ulaşım araçlarına ulaşacakları seviyeye kadar çıkarıyor. Bu rota üstünde kullanıcıların geçtiği mekanlar, yapıda restaurant ve bekleme alanı olarak kullanılan merkez kısmının etrafında düzenlenmiş şekilde.

©Helene Binet

Salerno Maritime Terminali’nde farklı kullanımlar için üç farklı sirkülasyon düzenlenmiş. İtalya bölgeleri arası taşıtları kullanacak olan yolcular için terminalde hızlıca ilerleyebilecekleri bir rota düşünülmüş. Zemin kata ulaşan yolcular, rampalarla bir üst kottaki taşıt girişi bölgelerine ulaştırılıyor. Diğer bir yandan uluslararası yolculuk yapacak olan kullanıcılar dizi dizi mekanlardan geçip gemilerin olduğu alanlara ulaşılıyor.

Bu ikinci rota da ekibin en çok dikkat ettiği nokta, mekanlar arası eklemsiz bir bağlantı oluşturmak ve bu sayede yolcuların gerekli kontrollerden akıcı bir şekilde taşıta ulaşmasını sağlamak. Bir diğer rota da gelen yolcular için; tüm gelen yolcular aynı salona ulaşıp buradan Salerno Maritime Terminali’nin çıkışına ve tekrar hafif meyilli iskeleye ulaşıyor.

©Helene Binet

Terminalin en dikkat çekici yanlarından biri aynı zamanda liman girişinin yakınında bir deniz feneri görevi görmesi. Işıklandırmasıyla limanın içinde parıldıyor. Hem limana yaklaşan gemileri hem de terminale gelecek olan yeni yolcuları karşılayan bir yaklaşımı var.

©Hufton+Crow

Terasları ve pencerelerinden İtalya’nın kıyı şeridine eşsiz manzaralar yaratan Salerno’nun yeni terminali deniz ve kara arasında hem görsel hem de işlevsel olan pürüzsüz bir bağlantı yaratıyor. Ekip yapıyı akışkan ve masif mekanı birleştiren bir formasyon olarak nitelendiriyor. Terminal aynı zamanda, Salerno’ya gelen yolcu kapasitesini de arttıyor.

Kaynak: 

“Salerno Maritime Terminal / Zaha Hadid Architects” 25 Nisan 2016. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/786203/salerno-maritime-terminal-zaha-hadid-architects/> 

The post Salerno Maritime Terminali appeared first on Arkitektuel.

© Flickr – Sean Munson

Dünyanın en ünlü villalarından biri olan Villa Malaparte, 1938 yılında İtalyan mimar Adalberto Libera tarafından tasarlanmıştır. Rasyonalist mimarinin önemli temsilcilerinden Libera’nın tasarladığı Villa Malaparte, modern İtalayan mimarisinin en önemli eserlerinden biri olarak anılmaktadır. Dünyaca ünlü yapı, İtalya’nın Napoli bölgesindeki Capri Adası’nda bulunmaktadır.

Villa Malaparte, bulunduğu yer itibari ile medeniyetten tamamen izole edilmiştir. Yalnızca yürüyerek veya deniz yolu ile ulaşılabilen bu yapı, Capri Adası’nda bulunan Salerno Körfezi’nde bir kayalık üzerine oturmaktadır. Villanın da üzerinde bulunduğu 32 metre yüksekliğindeki kayalıkların üstüne inşa edilen merdiven sayesinde deniz seviyesine inilebilmektedir.

© Gloria Saravia Ortiz

İtalyan yazar Curzio Malaparte’nin kullanması için yapılan Villa Malaparte’nin yapımı sırasında Malaparte ve mimar Libera arasında pek çok sorun çıkmıştır. Malaparte, villanın kendi kişisel karakterini yansıtmasını istemiş. Melankolik, ıssız ve kendine özel bir mekan isteyen Malaparte, evinin bu özelliklere sahip olması için tasarım aşamasında Libera’nın pek çok kararına karşı çıkmış. Libera’nın, kimi noktalarda Malaparte’nin tasarımı değiştirmesine izin vermesi, kimi noktalarda ise kendi fikirlerini koruması sonucunda Villa Malaparte bugünkü şeklini almış.

Villa Malaparte, mimari stil bakımından modern ve klasik mimarinin bir karışımı olarak tanımlanabilir. Villanın anıtsal duruşu, yapıya klasik bir özellik katmaktadır. Öte yandan, çevresi ile kurduğu ilişki ve işlevsellik açısından bina oldukça modern gözükmekte.

© Gloria Saravia Ortiz

Yapı, içinde bulunduğu çevreden farklı bir mimari dil üretmekte. Villa Malaparte, üzerinde durduğu kayalığın içinde kaybolan bir bina değil. Aksine, ıssız kayalık bir alanın üzerinde bir anıt gibi yükselen ve kendi kurallarını koyan bir yapı. Ancak, bu anıtsallık villanın çevresindeki peyzajdan kopuk olmasına sebep değil. Yapı çevresi ile uyumlu olarak tasarlanmış ve üzerinde bulunduğu alanın doğal dokusuna zarar vermiyor.

Adalberto Libera, seçtiği malzemeler ile de Villa Malaparte’ye farklı bir dil kazandırmış. Döneminin modern mimarisinin en önemli unsurlarından biri olan ‘beton karakteristiği’ni reddeden Libera, binada bizzat proje alanından çıkartılan lokal taşları kullanmış. Bunun bir sonucu olarak, yapı çevresi ile bir bütünlük kurmakta ve binanın ters piramit şeklindeki merdivenleri adeta 32 metre yüksekliğindeki uçurumun bir devamı olarak yükselmekte.

© Flickr – John Athayde

Yapının en ikonik tasarım detaylarından biri ise, binanın üstünde bulunan ters piramit şeklindeki merdiven. Bu merdiven, ufka doğru yükseliyormuş hissi veren yeni bir kata çıkıyor. Solaryum adı verilen bu kat villanın geri kalan kısımlarından tamamen alakasız. Bu kata çıkış yalnızca bu merdiven üzerinden gerçekleşebiliyor, evin içinden buraya çıkış yok. Binanın geometrik saflığını bozmamak adına bu merdivenin etrafında bir korkuluk, teras katının etrafında koruyucu bir duvar tasarlanmamış.

Eskiz / © Gloria Saravia Ortiz

Villa Malaparte 3 katlı bir yapı. Zemin katta servis mekanları, killer ve çamaşır odaları bulunmakta. Binaya güneybatı cephesinden girişi de bulunduran birinci katta mutfak ve misafir odaları var. Üçüncü kat ise Malaparte’nin dairesi olarak adlandırılmış. Bu katta Malaparte’nin yaşadığı mekanlar bulunuyor.

Curzio Malaparte 1957 yılında vefat ettikten sonra, Villa Malaparte başka biri tarafından kullanılmamış ve 20. yüzyılın büyük bir kısmını boş geçirmiş. Villa, 1990‘ların başında restore edilmiştir.

The post Villa Malaparte appeared first on Arkitektuel.