Colonia Güell, Katalan mimari Antoni Gaudi’nin Sagrada Familia gibi tamamlayamadığı bir başka eseri. Colonia Güell aslında Barselona’nın 20 kilometre dışında bulunan eski bir işçi kasabası. Yıllarca bir banliyö yerleşkesinden öteye gidemeyen kasaba, 20. yüzyılın başlarında büyük bir hızla gelişiyor. Bu gelişmenin bir sonucu olarak dönemin kraliyet ailesi üyesi Eusebi Güell, Antoni Gaudi’yi bu büyüyen kasabaya bir kilise inşa etmesi için görevlendiriyor.

© Samuel Ludwig

Colonia Güell’in tasarımına 1898 yılında başlanıyor. Yaşanan ekonomik sıkıntılar sonucunda kilisenin yapımına ayrılan para bitiyor ve 1915 yılında inşaat duruyor. Kilisenin yalnızca kript (crypt) adı verilen mahzen mezar kısmı tamamlanabiliyor. Buna rağmen Gaudi’nin bu eseri UNESCO tarafından Dünya Miras Listesi’ne alınıyor.

Kesit

Her ne kadar tamamlanamamış olsa da Colonia Güell’in Gaudi için değeri çok büyük. Çünkü Gaudi, 1898 yılında başladığı bu projede, daha sonra Sagrada Familia’da kullanacağı pek çok tekniği ve arkitektonik detayı denemiş.

Yapının mimari dilini domine eden tuğla ve mozaik, alışılmış tekniklerin dışında kullanılmış. Gaudi’nin kilise için öngördüğü form da geleneksel kilise mimarisinin çok uzağında. Malzemeler arasındaki geçişler, iç ve dış mekânsal özellikler en ince detayına kadar titizlikle işlenmiş. Mekanın içine giren ışık miktarı da Gaudi’nin göz önünde bulundurduğu bir başka etken.

© Samuel Ludwig

Yapıya uzaktan yaklaşıldığında tek bir düz yüzey göze çarpıyor: kriptin çatısı. Kriptin çatısının üzerine inşa edilmesi planlanan kilisenin kat planı çizilmiş. Çatının düz bir yüzey olması, altında sakladığı hacmin akışkan ve kıvrımlı özelliğini göz önüne çıkarıyor. Kriptin içerisindeki mekânsal hareketlilik ile Colonia Güell’in bulunduğu bölgenin topoğrafik özellikleri uyum içinde. Bu nedenle Colonia Güell, doğa ile oldukça çarpıcı bir ilişki içerisinde.

Plan

Kilise, 2002 yılında İspanyol mimar Antonio González Moreno tarafından restore edilmiş. Kilisenin restorasyonu birçok kişi tarafından sertçe eleştirilmiş ve Moreno Gaudi’nin işlerini anlamamakla suçlanmış.

Antoni Gaudi’nin Barselona’daki diğer eserleri Park Güell, La Sagrada Familia ve Casa Mila‘yı buradan okumanızı öneririz.

The post Colonia Güell appeared first on Arkitektuel.

La Tourette Manastırı (Sainte Marie de La Tourette), Le Corbusier’nin Avrupa’da yaptığı son eser olarak biliniyor. Fransa’nın Lyon şehrinde bulunan manastır, sessizlik orucunda bulunan 100 keşişin konaklaması amacıyla tasarlanmış. Papaz Marie-Alan Couturier’e göre La Tourette’in görevi ‘yüz vücut ve kalp için sessiz bir yuva yaratmak’. Keşişlerin günlük yaşamlarına uygun olacak şekilde düşünülen yapının içinde 100 hücre, bir ortak kütüphane, revaklı bir çatı bahçesi, bir kilise ve derslikler bulunuyor.

© Samuel Ludwig

Yapıda, Le Corbusier’nin alışılagelmiş 5 mimari prensibinin tamamını görmek mümkün. Birinci katın kolonlar ile bir üst kata taşınması ilkesi olarak tanımlayabileceğimiz pilotis, yapıda bu beşliden en belirgin olanı.  Avlu duvarların iç kısmına yerleştirilmiş kolonlar sayesinde yapının iç cephesine uzun şerit pencereler yerleştirilebilmiş. Yürünebilir ve yeşil çatı, mimari bir promenat. La Tourette bu bağlamda işlevleri tamamen farklı olsa da Villa Savoye ile ortak özellikler taşıyor.

© Fernando Schapochnik

Proje alanı, Le Corbusier tarafından özel olarak seçilmiş. Eğimli bir etek üzerinde bulunan arazinin geniş bir manzaraya açılması, burayı özel kılıyor. Manastırdaki 100 hücrenin her biri manzaraya bakan bir balkona sahip ve ortak olanların üzerinde konumlanmış.  Dikdörtgensel forma sahip kütle betonarme taşıyıcı elemanlara sahip ve yapının dört cephesinin üçünde inişli çıkışlı cam yüzeyler mevcut.

La Tourette Manastırı – Le Corbusier plan

Manastır, merkezi bir avlunun etrafını saran U şeklindeki bir kütle. Avlunun dışarısı ile bağlantısı, ucuna yerleştirilen şapel ile kesilmiş. Le Corbusier’nin amacı, manastırın içinde yaşayacak keşişlere en çok ihtiyaçları olan iki şeyi vermesi: sessizlik ve huzur. Bu nedenle yapı mimari olarak gösterişli bir yapıya sahip değil. Manastır içerisinde kullanıcılarına sunduğu hayat ile yaşayan bir yapı.

Yapıya karakterini iç mekanlar veriyor. Yemekhane gibi ortak alanlarda döşemeden tavana uzanan cam kaplama, vadi manzarası ile herkesin kullandığı mekanları daha yaşanılır kılıyor. Pencerelerin dikey beton tirizleri ve yatay elemanlar Le Corbusier’nin Modulor ölçülerine göre düzenli olmayan aralıklarla yerleştirilmiş.

© Fernando Schapochnik

Manastırın içinde, güçlü ışık ve renk kullanımı ile ruhani bir hava kazandırılmış beton bir kutu bulunuyor. Yapının cephelerinde bulunan 5 farklı tipteki açıklıktan içeri giren güneş ışığı sayesinde manastır farklı bir karaktere bürünüyor. Ayrıca bu açıklıklarda kullanılan farklı renkler manastırın içine canlılık katıyor.

© Fernando Schapochnik

La Tourette, Le Corbusier’nin amacını genel olarak gerçekleştirdiği bir eser olsa da, yapı bazı noktalarda eleştiriye maruz kalmış. Bazı hücrelerin büyüklüğü, odaların ses geçirmezliği ve yapının genel akustiği kullanıcılar tarafından sorgulanan mimari unsurlar. Bu anıtsal yapının bakımı da pek kolay değil. Manastırda betonun yer yer çatlaması, tehlikeli bir şekilde yerleştirilmiş elektrik tesisatı ve kusurlu yalıtım sorunları var.

© Samuel Ludwig

Manastırın en önemli mimari deneyimlerinden birini kilise girişe inen rampa sunuyor. Ritmik fakat düzensiz açıklıklar ile çevrelenmiş oldukça ciddi beton koridor, manastırın renkli iç mekanlarına doğru yönelen soğuk bir metal duvara çıkıyor. Bu yolculukta manastırın resmi ve ciddi karakteri ile iç mekanın sıcaklığı güzel bir tezat oluşturmakta.

© Samuel Ludwig

La Tourette, kırk yılı aşkın bir süredir kullanıcılarını, ziyaretçileri, mimarlar ve öğrencileri ağırlayan bir yapı. Günümüzde manastır, farklı disiplinlerden binlerce insanın buluşma noktası.

The post La Tourette Manastırı appeared first on Arkitektuel.

Stephanuskirche, Alvar Aalto’nun 1968 yılında Almanya’nın Wolfsburg şehrinde tasarladığı bir Hristiyan Lüteriyen kilisesi. Aalto’nun diğer eserleri olan Heilig Geist Kilisesi ve Wolfsburg Kültürel Merkezi ile aynı şehirde bulunan Stephanuskirche, uluslararası modernism akımının Almanya’daki en önemli temsilcilerinden biri olarak gösterilebilir.

Alvar Aalto, Stephanuskirche’yi tasarlarken 1930’lu yıllarda yaygın olarak kullanılan fonksiyonelizm akımına geri dönüş yapmıştır. Modern bir dini yapı olarak sınıflandırılan Stephanuskirche, Wolfsburg’un kentsel yaşamının ortasında bulunmaktadır. Kilise’nin yanında bir alışveriş merkezi bulunmaktadır. Aalto, Stephanuskirche’nin bu alışveriş merkezine bakan cephesini tamamen Carrara mermeri ile kaplamıştır ve bu cephede hiçbir açıklık bulunmamaktadır. Bu nedenle Stephanuskirche’nin, komşusu olan alışveriş merkezinin varlığına karşı çıktığı söylenebilir.

© Samuel Ludwig

Yapının doğu tarafında kireç ile boyanmış kolonlar üzerinde duran bir çan kulesi bulunmaktadır. Orijinal tasarımında on iki kolon üzerine yerleşen bu kulenin inşaası sırasında üç kolon çıkarılarak yapı dokuz kolon ile desteklenmektedir. Kilisenin arka tarafı, üzerinde bulunduğu eğime doğru asimetrik olarak yerleştirilen farklı boyutlardaki küplerden oluşmaktadır. Bu küpler ofis alanları, bir kütüphane, mutfak, kulüp odası ve ortak kullanım için tasarlanmış odaları bulundurmaktadır.

© Samuel Ludwig

Stephanuskirche’nin iç mimarisi sadeliği ile dikkat çekmekte. Yapının duvarları beyaza boyanmış. Toplam 250 ahşap sandalyeye sahip olan kilise toplam 600 kişilik. Kilisenin yüksek tavanı, ahşap ses yansıtıcı elemanlar ile kaplanmış. Kilisenin mihrabı, yapının cephesinde de kullanılan  Carrara mermerinden yapılmış.

The post Stephanuskirche appeared first on Arkitektuel.

Heilig Geist Kilisesi (Heilig Geist Kirche), dünyaca ünlü Finlandiyalı mimar Alvar Aalto’nun Almanya’da inşa ettiği 6 yapıdan bir tanesi. Almanya’nın Wolfsburg şehrinde bulunan Lüteriyan kilisesi, şehrin en önemli dini yapılarından bir tanesidir. Alvar Aalto’dan, Heilig Geist Kilisesi’ni tasarlaması 5 Kasım 1958’de istenmiştir ve kilisenin inşaatı dört yıl sonra, 1962 yılında tamamlanmıştır.

© Samuel Ludwig

Alvar Aalto, dünya çapında tasarladığı yapılara verdiği komple değer ile tanınmaktadır. Aalto’nun yapılarında hiçbir mimari unsur birbirinden ayrı öneme sahip değildir, mimar yapıya bir bütün olarak bakar ve iç mimariden cephe tasarımına kadar yapıyı oluşturan tüm etmenlere aynı önemi gösterir. Bu bağlamda, Heilig Geist Kilisesi de içten dışa eşsiz bir önem gösterilerek tasarlanmıştır.

© Samuel Ludwig

Heilig Geist Kilisesi, bir kilise, çocuk bakım merkezi, papazın yaşadığı evi ve bir toplumsal merkezi bulunduran modern bir kompleks. Kilise, kompleksin merkezinde bulunuyor. Kilisenim beyaz renkli tuğlalardan oluşan yığma cephesi, Aalto’nun başka bir kilise projesi olan Stephanus Kilisesi ile benzerlik gösteriyor. Kilisenin kuzeybatı cephesini geniş bir pencere kaplıyor. Yapının diğer cephelerinde ise daha küçük ve düzensiz olarak yerleştirilmiş pencereler bulunmakta.

© Samuel Ludwig

Kilisenin çatısı, kilise mihrabı yönünde yükselen bakır plakalar ile kapatılmış. Bakır plaklar buradan yere doğru kıvrılıyor ve bu sayede Heilig Geist Kilisesi özgün bir tavır kazanıyor. 32 metre yüksekliğindeki beyaz çan kulesi, bu kıvrımlı çatının aksi yönünde, kuzeybatı kısmında bulunuyor.

Kilisenin içindeki yapı elemanları, beyaz duvarlara kontrast yaratan ahşap paneller ile kaplanmış. Kilisenin içindeki duvarlar hem düz hem de kıvrımlı yapıya sahip. Kilisenin içinde, 100 tanesi sonradan eklenebilecek şekilde tasarlanmış 400 oturma alanı bulunmakta.

The post Heilig Geist Kilisesi appeared first on Arkitektuel.

© Jorge Taboada

Kilise, Meksika Monterrey’de kentsel yerleşimin yeni yeni gelişmeye başladığı, papaz idaresinde olan bir bölgede yer alıyor. Bu bölgedeki geniş bir meydanda yer alan kilise giriş alanı meydana bakacak şekilde konumlandırılmış. Kilisenin isminde gördüğümüz Parish kelimesi, bir papazın yönetiminde olan bölgelere verilen addır.

© Moneo Brock

Direkt meydana bakan 11,5 m genişliğindeki giriş alanıyla amaçlanan meydan ve kilisenin içi arasında görsel bir bağ kurmak. Meydan aynı zamanda dini tören ve kutlamalarda kilisenin kapasitesinin 350 kişiye kadar yükselmesine olanak sağlıyor.

Giriş saçağının üstünde kalan, hiçbir açıklığı veya süslemesi bulunmayan, geniş, bembeyaz cephe, arkasında kalan ve farklılığıyla öne çıkan kilisenin ve iç mekanının habercisi olarak düşünülmüş.

Hacimsel olarak geleneksel kilise mimrisinden ayrılan El Señor De La Misericordia Kilisesi, erken Hıristiyan tapınak mimarisine benzer özellikleriyle de dikkat çekiyor. Bunlar; çan kulesi, renkli cam kullanımı (vitray cam), ön altar, vaftizhane, kilise korosu kısmı, üç şapel ve yanal avlu. Bazilika planına benzer bir özelliği de; kilisenin altar kısmına yönelen geniş bir orta nefe sahip olması.

© Jorge Taboada

Bunların yanında yapının mimari dili kesinlikle modern. El Señor De La Misericordia, kilise yapılarının mimari dilindeki gelişiminin modern bir aktarımı.

Vaftizhane kısmının arkasında bulunan nef boyunca uzayan cam duvarlarıyla avlunun gözlemlenmesine olanak sağlayan ve bunun dışında altarın ve şapellerin üstünde bulunan dört tavan penceresiyle ışık alan kilisede doğal bir aydınlatma sağlanmış.

© Jeffrey Brock

Altar kısmının üstünde bulunan tavan penceresi El Señor De La Misericordia Kilisesi’ni aydınlatırken, yansıdığı eğimli paneller sayesinde içerde büyük bir haç oluşturuyor.

The post El Señor De La Misericordia Kilisesi appeared first on Arkitektuel.