©MoMA

Sonsuz Ev (Endless House), Friedrick Kiesler tarafından ortaya atılmış bir konsept ev tasarımı. Kiesler elastik, farklı durumlara cevap verebilen bir mekan kurgusu olarak Sonsuz Ev’in tasarımını gerçekleştiriyor. Tasarımında ortaya attığı düşüncelerle de kendinden sonra gelen ‘esnek’ mekan kurgularına öncü olmuş.

©Friedrick Kiesler

Modern mimarinin müstakil ev ve evle ilgili ortaya attığı arketipler, mimarların ve sanatçıların yaratıcı çalışmalarından doğmuş, evrensel konuları keşfetmeyi hedefleyen ev kurgularıdır. Sonsuz Ev ise bu arayışlarla gerçekleşmemiş olan konsept tasarımlardan ayrılıyor. Ev, konut tipine 20. yüzyılda yapılmış paradigmatik deneylerinden biri. Zamanın sürrealizm akımından ve bilimsel teorilerinden esinlenerek doğan tasarım, Kiesler’in ‘yaşamsal faaliyetler kadar elastik’ olan konut denemesi.

©Friedrick Kiesler

Friedrick Kiesler, 1920’lerde sanat ve mimari arasındakı sınırı yıkabilecek sonsuz mimari içi eskizlerine başlamış. Bu fikirlere 1950’lerde bir model geliştiren mimarın tasarımı, müstakil eve tamamıyla soyut olan bir yaklaşımın manifestosu denebilir. Ev, Kiesler’in modern mimaride o zaman baskın olan sınırlamalara itiraz olarak çevresel bir ev modeli geliştirmiş. Sonsuz Ev, ‘makine çağının birbiri ardına kutular’ yaratan evlerine karşılık, resim, şiir, dans, tiyatro ve heykelin senteziyle ortaya çıkıyor.

©Friedrick Kiesler

Sonsuz Ev, mimarın bundan sonra ortaya attığı Manifesto of Correalism (Correalism manifestosu) düşüncelerinin temeli. Kiesler tarafından ortaya atılan Correalism terimi, insanın kendi doğal ve teknolojik çevresiyle olan sürekli etkileşiminin dinamiğini ifade ediyor.

Kiesler, kullanıcılarının değişen sosyal endişelerine ve kullanımlarına optimum cevap veren bir kurgu olarak elastik mekan konseptinin savunucularından biri. Tasarladığı ev de bahsettiği Correalism teriminin farkında olan ve bununla şekillenen elatik bir mekan kurgusu tanımlıyor.

The Blogazine

Kiesler’in Sonsuz Evi, çeşitli materyalleri kullanan uzun konsept çalışmaları sonucu ortaya çıkmış. Evin ilk modeli akışkan, yumurtaya benzer formda  döşeme, tavan, ve duvar arasındaki geçişleri bulanıklaştıran ve bu şekilde esnek bir mekan kurgusunu sağlayabilen kıvrımlı bir yapıya sahip. Daha sonra bu model mimarın çizim ve yazılarında , 1960’a kadar, sürekli olarak geliştirilmiş. Son olarak Endless House, Modern Sanat Müzesi’nin (MoMA) etkileyici Vizyoner Mimari (Visionary Architecture) sergisi için inşa edilmiş yaklaşık 25 metre uzunluğunda bir modelde mağaraya benzeyen mekanların organik bir düzenlemesi olarak öngörülmüş.

Aydınlatma Çalışmaları / ©Nulty+

Evin formu da aynı zamanda Correalism manifestosunun da temeli. Mimarın bu formun türetilmesi konusundaki argümanlarından biri, formun evin aydınlatma sistemine dayanan bir mantığı olması. Kiesler’in elde ettiği amorf denebilecek form, bol ışığın evin her odasının her köşesine, formdan kaynaklanan herhangi bir köşe ve geleneksel mimarinin ögesi olan iç duvarlar nedeniyle, kırılmadan ulaşabilmesi. Temelde Sonsuz Ev’in alışılmadık olan formu, evin yeterli bir şekilde aydınlanma endişesinden doğuyor.

Plan / ©Friedrick Kiesler

“Bütün sonlar ‘Sonsuz’da birleşiyor, aynı hayatta olduğu gibi. Hayatın ritmi, döngüseldir. Yaşamların sonları, yirmi dört saat, bir hafta , bir ömür boyunca bileşir. Zamanın öpücüğüyle bu yaşamlar birbirine dokunur. El sıkışırlar, kalırlar, hoşçakal derler, aynı veya diğer kapılardan geri dönerler, gelip birden çok bağlantıdan, gizli ya da açık ya da hafızanın kaprislerinden geçerler.”

Kiesler’in bu sözlerle anlattığı evi, döngünün sürekli devam ettiği bir tasarımı hedefliyor. Sonsuz Ev, sürekli hareket, iletişim ve değişim halinde olana ev sahipliği yapıyor ve kendi bu değişimlere uyum sağlıyor. Sonsuz Ev, insanın çevresiyle olan ilişkisini bir yaşam döngüsünde olduğu gibi, sürekli bir devinim içerisinde kurgulamayı hedefliyor.

©Friedrick Kiesler

Duyumsal iç mekanlar yaratmayı hedefleyen ev, bu sebeple farklı dokuları harmanlayan bir yapıya sahip: yerde çakıldan, kuma ve çimene kadar uzanan kaplama, küvetlerin yerini alan ve evle bütünleşmiş banyo havuzları ve prizmatik renkli aydınlatma teknolojisiyle ev, kullanıcılarının ruhsal ve fiziksel ihtiyaçlarına cevap arıyor. Kiesler bu tasarımında evi radikal bir şekilde yeniden yapılandırmak için evin, “kendi içinde bir evren, yaşam güçlerinin dönüştürücüsü” olması gerektiğini söylüyor. Friedrick Kiesler’in maketlerle ilerleyen sürecinin sebebi ise mimara göre mimari modelin kendi başına üretken bir araç, inşa edilen projeden bağımsız olarak kendi kavramsal varlığına sahip olabilecek bir nesne olması.

Çizimler / ©Friedrick Kiesler

Mimarın ortaya attığı konsepte dair yaptığı yapılan eleştirler ise maketlerde yansıtılan özgün potansiyelin yanında çizimlerin oldukça statik ögeler olarak kalışı. Bunun yanında Sonsuz Ev için yapılmış olan eskizler, Kiesler’in tartıştığı vizyonu daha özgür aktarabiliyor. Fakat Sonsuz Ev’in sabit olmayan kurgusuna rağmen onu ‘sabitleştiren’ kesin çizgiler ve yüzeylerle mimar aslında bir nevi arayışı içinde olduğu düşüncelerden uzak bir noktaya yönelmiş oluyor. Konsept ev için yapılan maketler ise dagalı formlarda merdivenler, içeride ve dışarıda olma durumunu sürekli değiştiren akışlar ve sürekli yüzeylerle mekanlar arası akıcı geçişi daha net vurgulayan bir karaktere sahip.

©Friedrick Kiesler

Sonsuz Ev, kendiyle aynı zamanda yapılan birçok modern mimari eseri konuta karşı çıkıyor. Buna örnek olarak, Mies van der Rohe’nin aynı yıllarda (1945-1951) yapılmış Farnsworth Evi verilebilir. Sonsuz Ev’in ortaya attığı düşüncelere tamamen zıt olarak Kiesler’e göre Farnsworth Evi, kompakt düzeni ve şeffaf cam duvarlarıyla mekanın duyumsallığına tamamen karşı.

1958-1959 yıllarında MoMA’da Sonsuz Ev üzerine bir sergi yapılmış. Sergide  evi modelleme süreçlerinin fotoğraflarına, maketlerin kendisine ve Kiesler’in eve dair ‘birden çok boyutlu’ çizimlerine yer verilmiş. Kiesler’in sergide yer alan tasarımları o zamanlar mimarlık disiplinini farklı yönlere iten ögeler olarak değerlendiriliyor.

Maket

Kiesler’in fikirleri ve kurgusu konutu yapısal kabuk olarak tasarlanan bir evden, heykeli biçimlerin koleksiyonuna; manzarayı esas alan bir ev kurgusundan kamusal ve özel alan arasındaki bölünmeleri bulanıklaştıran bir iç mekana; sanatçıların yaşama ve çalışma alışkanlıklarını kucaklayan modern tasarımlarından geometrik modeller ve dijital teknolojileri içeren yeni üretim yöntemlerine yöneltiyor.

The post Sonsuz Ev appeared first on Arkitektuel.

©Dionisio González

Dionisio González, yaşanan habitatı radikal bir yeniden yapımla tekrar tasarlamaya çalışıyor. Sanatçı tasarımlarında bu yeniden yapımla yaşan alanının parçası olanların yaşam kalitelerini ve durumlarını iyileştime hedefinde. Bu bağlamda yarattığı fotoğraf serilerinden biri de Inter-acciones (Inter-actions: Eylemler Arası). González, bu seride fotoğraf rötuşlarıyla gelenekel evleri fütüristik ve garip habitatlarda yeniden inşa ediyor. Siyah-beyaz görsellerle González, yaşam alanı ile ilişkimizi sorguluyor ve geleceğin olanaklarını absürt sınırlara kadar zorluyor.

Inter-acciones (Eylemler Arası) kurgusal rekreasyon fotoğraf serisi, insanlar ve çevre arasında bir ilişki öneren ve sakinleri çevrelerindeki doğal kaynakları kullanmaya iten bir seri. González’in bu siyah-beyaz görüntüleri, kelimenin tam anlamıyla bulundukları toprağa kök salmış, böylece çevreye aşılanmış ve çevreden doğmuş hissi veren yapıları tanımlıyor. Fütüristik algılarıyla bir dizi rötüş ürünü olan yapılar, gelecek projeksiyonu yapılmış var olan çevrenin içerisinde ortaya çıkmaya çalışan strüktürler.

Dionisio González’in Inter-acciones serisi, sanatçının ilk solo sergisi olan Architecture for Resistance (Direnç Mimarisi) isimli sergide de yer alıyor. 2014 yılında Malaga’daki Yusto/Giyner çağdaş sanat galerisinde açılan sergi, González’in iki adet sürrealist fotoğraf manipülasyonlarından oluşmuş serisini barındırıyor: ikisi de fantezik peyzajlar içine entegre edilmiş kentsel dokularda geçen Inter-acciones ve Dauphin Island.

©Dionisio González

A Fascination with Architecture (Mimarlıkla Büyülenmek) González’in tüm eserlerinde devam eden bir marka tema ve sanatçının sosyal alan konusundaki endişesi, onu kaosun ve güzelliğin bir arada olduğu fiziksel çevreleri aramaya yol açmış. Bunun örneklerinden bri olan Dauphin Island, sürekli ve yıkıcı kasırgalardan muzdarip Meksika körfezinde bulunan topraklarda geçiyor. Doğanın yok ettiği şeylerden tekrar tekrar iyileşerek çıkan yaşam alanı sakinlerinin canlılığından etkilenen Dionisio, yaşanabilir ve sürdürülebilir yapılar hayal ediyor. Bu yapılarda dengesiz ahşabın yerine, demir ve betondan yapılmış fütüristik kale gibi yapılar tasarlıyor.

Dionisio González’in fotoğraflarında işlediği özenle manipüle edilmiş konutları, dünyadaki sorunlara cevap verme ve sanatçının kendisinin sözleriyle “daha önce yıkılmış olan alanlarda kullanıcıların algısındaki geniş boşluklarda yeni yaşanabilir strüktürlere şekil vermek” hedefinde.

The post Dionisio González’in Fütüristik Canlandırmaları appeared first on Arkitektuel.

©SO?

Sınırdaki Barınak (Cabin on the Border), SO? Mimarlık ve Fikriyat (SO? Architecture and Ideas) tarafından tasarlanmış bir prefabrik ev. Sert hava koşullarına dayanıklı bir mikro yapı olarak 2018 yılında tasarlanan barınak, 18 metrekarelik bir alana sahip. Barınak, Türkiye ve Yunanistan sınırına yakın, Edirne’de bir köyde bulunuyor. Yapı adını bu özelliğinden almış.

©SO?

Cabin on the Border, kurgusuyla mimarlığı ve tanımladığı yaşamı sorgulayan bir tasarım ortaya koyma hedefinde. SO? Architecture and Ideas ekibi tasarımlarını şöyle anlatmış* “Neredeyse el değmemiş bir ormanda tek başına, toprağın üzerinde nazikçe oturan zarif ama sade bir şekilde tasarlanmış kulübesine yürüyen adamın fotoğrafı bize ne söylüyor? Bu çok popüler görüntü metropolden kaçış hayali ya da doğaya geri dönmenin bir yolu olabilir…

©SO?

Fakat bundan da öte, bu fotoğraf bize mimarlığın zaferini, bir asırdan fazla bir süredir binanın ana destekçisi olduğu varsayılan bir altyapı olmadan yine mimarlığın nasıl hayatta kalabildiğini gösteriyor. Doğada, çevresinden izole bir evi gösteren bu fotoğraf, biraz önce bahsedilen bu zafere dair bir ipucu veriyor: yapının kesitleri detayları gözler önüne sererken, mimarlığın yağmur suyu toplayan sistemler ve güneş panelleriyle doğayı kullanarak altyapısızlıkla nasıl başa çıktığını anlatıyor.

Kesit

Fakat doğa her zaman mimari ile işbirliği içinde değil. Bu etkileyici fotoğrafların ve anlaşılabilir kesitlerin göstermediği şey ise; büyük sivrisinekler, kuvvetli fırtınalar, yüksek sıcaklık ve çamurlu zeminin de alanın bir parçası olduğu. Doğanın içinde, şebekeden bağımsız, çağdaş bir yapı tasarlamak yalnızca yağmursuyu toplama, güneş enerjisinden yararlanma ve yapıyı güneş ve rüzgara göre konumlandırma ile değil; doğa ile ilişki kurmanın daha doğrudan ve kesin bir yoluyla mümkün.

Doğa ve mimari arasındaki bu ilişkinin inişli çıkışlı olduğu bazı durumlar vardır. Bazen ilkbahar zamanı bir günün öğleden sonrası çok mütevazi ve hassas olan hava; bir kış akşamı gibi, aniden şiddetli ve kuvvetli hale gelebilir. Bu barınak, bu tarz bir ilişki üzerine odaklanarak tasarlandı. Farklı koşulları duyarlı olarak tasarlanan Cabin on the Border, kullanıcıları tarafından -manüel olarak- iklim koşullarına göre dönüştürülebilir bir yapıya sahip.

©SO?

Türkiye-Yunanistan sınırında bir köye konumlandırılmış olan Cabin on the Border, mevsime göre dramatik bir şekilde değişen hava koşullarıyla karşı karşıya. Ilık, yağmurlu bir öğleden sonra vaktinde, barınağın sahip olduğu polikarbonat pencereler açılarak bir kanopi yaratır ve üzerinde uzanılacak ve gökyüzünün seyredilebileceği kontrplak zemin bir terasa dönüşür. Fırtınalı bir gecede ise, hem pencere hem de tüm cephe kapatılarak, tamamı lamine ahşap strüktür ve yalıtım katmanlarıyla tasarlanmış barınak okyanustaki bir yelkenli tekne gibi davranır.

©SO?

Bütün bu sistemler, barınak her türlü şebekeden bağımsız olduğu için menüel olarak çalıştırılır. Yapı, önceden imal edilip alana getirilmiş olsa da, bahar havası sayesinde, doğa tarafından tamamen kucaklanır ve etrafı sarı çiçekli bitkilerle sarılır. Temel olarak yukarıda anlattığımız bu jenerik fotoğrafla ortaya çıkan tasarımla biz doğayı yalnızca resmedilmeye değer bir arkaplan olarak değil; yapıyla yaratacağımız sahnelerin baş kahramanı olarak hayal ettik.”

©SO?

SO? Mimarlık ve Fikriyat ekibinin deneysel süreçlerle elde edilmiş tasarımı, ekibin çoğu işi gibi mimarlığa ve yarattığı bağlama dair sorular soran, özgün yaklaşımlarını barındıran bir iş. Yapı aynı zamanda küçük alanlarda yeterli yaşam alanları kurgulayan mikro evlerin bir örneği (mikro evlere dair diğer örneklere buradan göz atabilirsiniz). Bir mikro ev olarak akılcı çözümlerle tasarlanan Cabin on the Border, küçük alanlarda yaşam ve saklamaya yetecek geniş hacimleri de barındırabiliyor.

The post Cabin on the Border appeared first on Arkitektuel.

©Emre Dörter

Troya Müzesi (Troy Museum) müze için 2011’de Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından açılan ulusal yarışma sonucu 1. olan Yalın Mimarlık tarafından tasarlandı. 2013 yılında yapımına başlanan proje, 2018’in Ekim ayında hizmete açıldı. Troya kentinin tarihini konu alan arkeolojik müze, paslanmış çelik kaplamayla (corten) elde edilen görünümüyle antik kentin yanındaki arazisinde ‘kazı alanından çıkarılmış bir eser’ hissi yaratmayı hedefliyor.

©Murat Germen

İlk olarak 1870 yılında keşfedilen ve daha sonra UNESCO Dünya Mirası listesindeki yerini bulan Troya antik kenti, Homeros’un İlyada destanına da konu olan Truva atıyla gerçekleşmiş efsanevi kuşatma ile ünlü bir kent. Yapılan kazılar sonucunda Troya’da üst üste kurulmuş, yedi ayrı kültürü temsil eden 4 mimari katın oluşturduğu 9 yerleşme saptanmış. Asya ve Akdeniz medeniyetlerinin tarihte bilinen en erken karşılaşmalarına ev sahipliği yapmış kent. Yalın Mimarlık ekibi de projelerinde antik kentin zengin tarihini yüceltecek bir tasarım hedefliyor. “Troya Müzesi, kentin mirasını onurlandırıyor. Müze, Troya kentinin doğal, kültürel, artistik ve arkeolojik bağlamda zengin tarihini anlatacak bir araç.” diyor ekip.

©Murat Germen

Yalın Mimarlık’a göre tasarım şu anki dünyadan farklı bir dünyayı tarihi kökleri ve hikayeleriyle ziyaretçiye aktarmak üzerinden kurgulanmış. Projenin başında ekip iki adet tasarım problemine odaklanmış. Bunlardan ilki müze yapısı ve onun çevresiyle kuracağı ilişkileri düzenlemek. Diğeri ve ekibe göre daha da önemlisi ise yangınlar, savaşlar yıkımlar geçirmiş, üst üste defalarca inşa edilmiş, yağmalanmış, buluntuları çalınmış, neredeyse yok olmuş, efsanelerde, destanlarda yaşayan bir uygarlığa ve bir döneme pencere açan bir yapı yaratmak. Troya Müzesi, mimarlara göre şu anki fiziki bağlamından daha çok yapının ötesinde bir his oluşturmalı. Bu yüzden mimarlar müzeyi, eşikler yaratmak ve ziyaretçileri buralarda soyutlamak üzerinden bir tasarım kurgusu geliştiriyor. 

©Emre Dörter

Müze zaman zaman ziyaretçisini fiziki bağlamdan tamamen koparan ve Troya dünyasına daldıran; zaman zaman da kentin yanındaki alanda bulunduğu çevresine tekrar bağlayan mekanları yaratmayı hedefliyor kısacası. Böylece müzeye gelen ziyaretçlerde yaratılan Troya antik kent hissini kontollü bir şekilde şu anki fiziki çevreye ve bazen de sadece eserlerle anlatılan hikayelere bağlıyor.

Troya Müzesi bu kurgusu doğrultusunda yapıya hizmet eden hacimleri yerin altındaki kütlesinde, toplam 2000 metrekarelik sergi alanlarını dışarıya yer yer açılan 4 katlı büyük küp hacminde barındırıyor. Korten kaplamasıyla yıpranmış, eski görünüme sahip bu küp, ekibin ‘kazı alanında çıkarılmış eser’ dediği kısım.

©Murat Germen

Troya Müzesi, tüm servis işlevlerini yer altıntaki tek bir katta topluyor. Burası müzenin dışından algılanmayan, üzeri peyzajla örtülmüş kısım. Müzenin sergi alanlarını barındıran kütlesi ise bu katın içerisinden yeryüzüne yükselen kare plan şemalı kısım. 32×32 metre ayak izine sahip sergi alanlarını barındıran küp hacmin etrafı ise atölyeler, depolar, giriş, işlikler, konferans salonları ve teknik hacimler ile çevrilmiş. Sergi yapısının dört tarafında destek hacimlerini ayıran ve bağlayan bir sirkülasyon bandı da bulunuyor. Bu sayede ziyaretçiler başka aktiviteler sırasında da sergi içeriğini algılayabiliyor.

©Murat Germen

Topraktaki bir yarıktan yükselen dev bir arkeolojik bulgu olarak algılanan Troya Müzesi, ziyaretçilerini yapıya 12 metre genişliğindeki bir rampadan aşağıya indirerek içeri davet ediyor. Ziyaretçiler inerken karşılarında gördükleri yapıya doğru yaklaşıyorlar. Yaklaştıkça ve yapıya ulaşmak için rampanın daha derinlerine indikçe etraflarındaki peyzaj ve yeryüzü yavaşça kayboluyor. Burada ziyaretçi yalnızca bu ‘arkeolojik bulgu’yu ve gökyüzünü görüyor yapıya girmeden hemen önce. Rampa bitip ziyaretçiler içeri girdiğinde ise hemen yeni bir sirkülasyon bandına dahil oluyor ve sergi hacmine ilerliyor.

©Emre Dörter

Troya Müzesi pas kırmızısı, toprak rengi sergi hacmiyle alttaki hacmin şeffaf çatısından yeryüzüne doğru yükselir. Paslanmış metal (corten) kaplı yapı, bu haliyle topraktan çıkarılmış kırılmış testiler ve çömlekler gibi eski, çizilmiş, yıpranmış, kendine özgü dokusuyla ardında bir yaşanmışlık olduğunu hissettirir.

Yalın Mimarlık ekibi bu bağlamda “Bir geçmişi vardır.” diyor ve ekliyor “O döneme ait olmasa da malzemenin ve mimarinin geçmişi, günümüz ve gelecek arasındaki bağa dair bir şeyler söylediğini hissettirir.” tasarladıkları arkeolojik bulgu Troya Müzesi için.

©Murat Germen

Müzeye gelenlerin yapıya girdiği rampadan sonra ikinci bir sirkülasyon bandı tarafından karşılandığından bahsetmiştik. Bu bant, yapının içinde dönen ver serginin geri kalanına ziyaretçileri ulaştıran ve yapıyı üç tarafından saran rampa sistemi. Yapı kabuğu da üç tarafından dönen rampayı sarıyor. Yapıya giren ziyaretçiler yar altındaki hacimde üstteki sergi kübünün izi olan, zeminden 2,5 m yukarıda asılı duran corten kaplamalarla rampaya ve sergiye davet ediliyor. Böylece girişten sonra kesintiye uğramayan ve tüm yapıyı dolaştıran rampa yolculuğu başlamış oluyor.

©Emre Dörter

Zeminde konferans salonu, satış birimleri, işlikler, atölyeler, yönetim hacimleriyle sarılan sirkülasyon bandından tüm işlevlere ve sergi yapısına ulaşmak mümkün. Ayrıca atölyeler yine sirkülasyon bandı üzerinde şeffaf cepheleri ile belirli zamanlarda ve periyodlarda ziyaretçilerin restorasyon ve bakım çalışmalarını izleyebilmelerine olanak sağlayacak şekilde düzenlenmiş. Rampalar ile yavaşça yukarı çıkılmaya başlandığında da cephedeki yarıklardan alanın çevre, tarlalar ve Troya kalıntıları gözlenebiliyor. Çatıya ulaşıldığında ise dev bir seyir terasıyla karşılaşıyor ziyaretçiler.

©Emre Dörter

Yapının ve rotanın bitiş kısmında ise ekip, kendi kurguladıkları yolculukla yapılarının içinde antik kentin tarihine dalmış ziyaretçilerini, terasta bütün bu alanı izleyerek Troya’nın geçmişini, antik kentteki yaşanmışlıkları hayal etmeye bırakmış. Tarihte oldukça büyük öneme sahip bu antik kentin Troya Müzesi yapısıyla onurlandırdıkları tarihine yapılan yolculuğun son bulduğu nokta bu seyir terası.

The post Troya Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Perin Ören Öztürker

Gelibolu Kabatepe Simülasyon Merkezi, Gelibolu Yarımadası Tarihi Milli Parkı Kabatepe Tanıtım Merkezi için açılan bir yarışma sonucu ortaya çıkmış. 2010 yılında tamamlanan proje Peb Mimarlık tarafından tasarlanmış. Ekip müze için tasarımında Çanakkale Savaşları’nın tarihsel önemini ve anısını canlı tutmak amacıyla anıtsal bir yapı kurgusu üzerine yoğunlaşmış.

©Perin Ören Öztürker

Gelibolu Kabatepe Simülasyon Merkezi (Gelibolu Kabatepe Tanıtım Merkezi veya Çanakkale Destanı Tanıtım Merkezi) tamamı toprak altına gömülmüş bir yapı ortaya koyuyor. Ekibin bu yaklaşımla amacı yapıda mezar havası oluşturmakmış. Ekibin tasarladığı ‘mezar’ ortadan bir yarıkla ikiye ayrılmış. Bu yarık, yapının ana omurgasını oluturan iki anıt duvarla oluşturulmuş. Duvarlar yapıya gelen ziyaretçileri sıfır kotundan karşılıyor ve en yaklaşık 9 metre kadar yukarı uzanıyor. Duvarların aynı zamanda Çanakkale Boğazı’nı da sembolize ettiği söyleniyor. Boğazların bir tür kapı olma niteliğinde esinlenerek tasarım, içerisinde kurguladığı açık ve kapalı anma mekanlarına buradan giriş veriyor.

©Perin Ören Öztürker

Açık ve kapalı, anı ve anmaya odaklanmış hacimlerden ve iki anıtsal, kıvrımlarıyla heykeli, plastik duvarlardan oluşan tasarım, ekibe göre Çanakkale için bir çeşit manevi şehitlik yaratıyor. Şehitlik yaklaşımına da anıtlaşarak yeni bir kurgu kazandırıyor. Peb ekibinin amacı, içeride tarihi savaşın anılarından ve kaybedilen şehitlerin anısını onurlandırmadan oluşan kapalı ve ziyaretçiler için manevi boyutta bir deneyim yaratmak.

©Perin Ören Öztürker

Peb Mimarlık’ın Gelibolu Kabatepe Simülasyon Merkezi için tasarım kurgusunu iki karşıt düşünce şekillendirmiş: savaş ve barış. İki anıtsal duvar birbirine zıt kıvrımlarıyla bu iki düşünceyi de çakıştıran ögeler aslında. Binaya girerken solda kalan duvar barış temalı düz beyaz duvar. Bu barış duvarı, ziyaretçiyi karşılayan öge.

Yapının giriş noktasında başka beyaz öge de dikkat çekiyor. Bu, üç beyaz sütundan oluşan bir çeşit heykel. Türk askerinin inanç, cesaret ve vatan sevgisini temsil eden beyaz öge, barış duvarı gibi sadelik ve dinginliğini temsil ediyor. Beyaz duvar ve heykelin bu yaklaşımla tasarımının amacı, Çanakkale’de ölümün sessizliğini ve yalnızlığını anlatmak.

©Perin Ören Öztürker

Girişte görülen koyu renkli duvar da savaş temalı olan duvar. Bu duvar, şehitliğe (ek olarak işgal, ölüm, sömürü, şiddet, çatışma kavramlarına) vurgu yapıyor. Koyu renkli kıvrımlı duvar aynı zamanda anma platformu olarak tasarlanmış olan yapının açık hava müzesi kısmının çeperini oluşturuyor. Yapının açık hava müzesi, ekibe göre “sömürgecilik anlayışının sonucu olarak ortaya çıkan bu işgale karşı savaşırken şehadet mertebesine eren Mehmetçiğin ruhlarını” temsil ediyormuş. Yapı kurgusu ve tasarımıyla Çanakkale’ye hem yeni bir anıt hem de kentsel bir odak kazandırmış.

©Perin Ören Öztürker

Bir anma platformu olarak Gelibolu Kabatepe Simülasyon Merkezi, savaşın şiddetini gülleler ve mermileri sembolize edecek ögelerle temsil etmeyi hedefliyor. Bunun için kurşun deliklerini anımsatması amacıyla tavanda çeşitli boyutlarda yuvarlaklar düşünülmüş. Aynı zamanda yapının açıklıklarını oluşturan bu delikler, gündüz içeri ışığın sızmasını ve böylece içerinin mistik bir havaya bürünmesini sağlıyor. Açıklıklar gece ise dışarıya ışık veriyor ve böylece zemin üstünden görülen yapının altta barındırdığı manevi şehitliğe ruhani bir atmosfer sağlıyor.

Yapı içerisinde bir de simülasyon merkezi bulunduruyor. Yapıya gelen ziyaretçiler anıtsal duvarların arasından köprüyle geçerek buraya ulaşıyorlar. Merkezde amaç ziyaretçilere, savaşın öncesi, savaş sırası ve savaş sonrasında yaşananları anlatmak. Buradan sonra ziyaretçiler, yürüyen rampalarla ve asansörlerle sergi alanları ve kafeteryaya çıkabiliyor.

The post Gelibolu Kabatepe Simülasyon Merkezi appeared first on Arkitektuel.

©Wikimedia Commons

Stuttgart’tak Mercedes-Benz Müzesi (Mercedes-Benz Museum), Ben van Berkel tarafından kurulan UNStudio tarafından tasarlandı. 2006 yılında tamamlanan yapı, dünyaca ünlü araba markasının geçmişini, şidiki tasarımlarını ve geleceğe dair vizyonlarını birleştiren bir kültürel nokta. Mercedes-Benz’in fabrikasının yanındaki müze, kentin simgelerinden biri haline gelmiş.

©Eva Bloem

Mercedes-Benz Müzesi, ziyaretçilerini zamanda yolculuğa çıkarmayı hedefliyor. Bu yolculuk, iki spiral strüktürün tanımladığı kronolojik rotayla sağlanmış. Merkezi bir atirum etrafında kurgulanmış olan bu iki spiral rota, müzenin sergi mekanları boyunca yapının içinde gittikçe aşağı iniyor ve birbirinin içine geçiyor. Rotalardan bir tanesi araba koleksiyonu etrafında; diğer ise markanın tarihini anlatn sergiker etrafında dolanıyor. Bu iki rota kesiştikçe, UNStudio’nun deyişiyle, çeşitli sergiler arasında heyecanlı mekan konfigürasyonları, çapraz-ilintili alanlar ve kısayollar oluşmuş.

©Eva Bloem

Ekibe göre burası müzelerin ‘Mercedes-Benz’i. Bu düşüncenin arkasında yatan en büyük sebep müzenin kurgusu. Kronolojik düzenlenmiş olan ‘sergi iplikleri’ yapının en üst kotunda başlıyor ve en alt seviyesinde bitiyor. Ziyaretçiler müze içindeki turlarına kapsül benzeri bir asansör ile 8. kata çıkıp buradan başlıyor. Asansör de yapının ilgi çekici noktalarından bir tanesi: kapsül, bant penceresi olan, dikey rayları üzerinde ilerleyen bir metal pod. Burada ziyaretçilerin yönleneceği iki rota mevcut. Birincisi ‘Mythos’ rotası: Mercedes-Benz’in tarihini anlatan, kapalı, tematik galeriler. İkinci rota ‘Collection (Koleksiyon)’ rotası: geçmişten günümüze markanın arabalarının sergilendiği, aydınlık galeriler.

Kapsül Asansör / ©Atlas Obscura

İki spiral rota ortasındaki atrium boşluğu da ‘The Void’ olarak adlandırılmış. Üçgensel şekle sahip atrium, yapının tamamı boyunca bir çeşit açık çekirdek gibi yükseliyor. Mercedes-Benz Müzesi’nin içindeki işleyişi çerçevelerken ziyaretçilere rotalar üzerinde iç mekana farklı bakışlar sunuyor. Ziyaretçiler galerilere yaklaşırken hem atrium hem de ek rotalarla sergiyi uzaktan, yakından, yukarıdan görme gibi olanaklara da sahip oluyor.

Rotaların sardığı atirum, Void (Boşluk) kısmının içinde dikkat çekici özelliklerden bir tanesi müzenin dumanı yapıdan uzaklaştırmak için bulundurduğu sistem. Yalnızca bu müze için geliştirilmiş sistem sayesinde duman, galerilerden atirum alanına emiliyor ve atriumun tepesindeki 144 hava deliğiyle dışarı atılıyor.

©Eva Bloem

Mercedes-Benz Müzesi’nin tasarımında UNStudio’nun konseptleri için en önemli buluşlarından biri ‘The Twist (Düğüm)’. UNStudio’ya göre kavram altyapı, organizasyon ve yük taşıma fonskiyonlarını tek bir hareket ile çözen sistemi anlatıyor. Bu eleman aslında ekibin yapı için tasarladığı, yapının birçok sistemine (altyapı, sirkülasyon, taşıyıcı) hizmet eden özel bir mimari eleman. Twist, yapıyı mümkün kılıyor ve tüm yapı boyunca dönüştürücü bir elaman haline geliyor. Ana taşıyıcı eleman olarak Twist, sergi mekanlarını destekleyerek yaklaşık 30.5 metrelik açıklığın ara kolonlar olmadan geçilebilmesini sağlıyor. Her bir Twist’in üst yüzeyi de aşamalı galeriler arasındaki sirkülasyonu sağlayan bir rampa.

‘Twist’ / ©UNStudio

Mercedes-Benz Müzesi, planda 3 yapraklı yonca şekinde bir forma sahip. Üst üste binen üç dairenin ortalarının boşaltılması ile oluşan form, ‘sergi iplik’lerini dolaşan iki spiralle deseteklenmiş. Twist de,  bu 3 boyutlu yonca ve spiralleri barındıran modelin yaratılışından sonra, ekibin 30.5 metrelik mesafeyi, konseptin çıkış noktası ola mekan bütüncüllüğünü bozmadan geçmeyi hedeflemesi ve zorlanması sonucu ortaya çıkmış. Twist’in geliştirilmesi, bu sorunların çözümü olmuş. Tasarlandıktan sonra da Twist, bir anda yapıda mekanlar arası akıcı geçişleri sağlayan düzenleyici bir eleman haline gelmiş.

©Eva Bloem

Yapının kompleks karakteri ve yenilikçi yaklaşımı sebebiyle, bunun yaratılması için ekibe verilen süre zarfında Mercedes-Benz Müzesi’nin planlama ve yapım süreçlerinin efektif bir şekilde ilerlemesi bir hayli önemli olmuş. Bu nedenle ekip, süreçteki tüm girdileri (mühendislerden sergi tasarımcılarına kadar) tek bir dijital modele entegre etmiş -BIM’e benzer bir sitem kullanmış. Böylece süreçte her türlü değişim ve etkisi anında görünür olabilmiş.

“UNStudio tasarımı 2006 Mercedes-Benz Müzesi’ni 21. yüzyıl otomotiv tapınaklarının mimari olarak anlamlı parçalar haline gelebileceğinin kanıtı olarak düşünebilirsiniz -kendi otomobillerini tutabilecek gelişmişlikte ve büyük kalabalıkları tatmin edebilecek etkileyicilikte.” Los Angeles Times, 2015.

©UNStudio

UNStudio yalnızca ticari bir gösteri mekanından fazlasını amaçladığı, bu müzeyi marka için kültür ve ticariyi harmanlayan bir mekan olarak görüşü ile etkileyici bir 21. yüzyıl müzesi kurgusu ortaya koymuş. Müze tasarımıyla, Mercedes-Benz tarihi, tasarımı ve çizgisinin vücut bulmuş hali olarak anılıyor.

The post Mercedes-Benz Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Chile Sotheby’s International Realty

OchoQuebradas Evi: İlkelin Ruhu, Alejandro Aravena’nın kurduğu ofis Elemental’in 2014 yılında tasarladığı ev. OchoQuebradas Evi (Casa OchoQuebradas) Şili’nin falezli kıyı bölgesinde bulunuyor. Ekibin tasarımı alanın kayalıklı peyzajından esinlenerek yine bu şekilde pürüzlü ve beton hacimlerden oluşan ilkel bir haftasonu evi yaratmayı amaçlıyor.

©Chile Sotheby’s International Realty

Ekibin ev için tasarımı şekillendiren haftasonu evi üzerine düşüncesi “bir haftasonu evi en nihayetinde insanların kendilerine normal hayatın düzenini askıya almaya izin verdikleri ve en temel şekilde yaşamaya döndükleri yer” şeklinde. Bu düşünce etrafında şekillenen OchoQuebradas Evi dışarıya tamamen açılabilen bir ana yaşam alanı ve evin merkezindeki bir ateş ögesiyle tasarlanmış. Ev, basit kütle kompozisyonlarıyla Aravena’nın hedeflediği ilkel ruhu yakalayan yaklaşımları, evin gerekli hacimleriyle bütünleştiriyor.

©Chile Sotheby’s International Realty

Aravena: “Doğrusunu söylemek gerekirse son zamanlarda olabildiğince ilkel olmaya çalışıyoruz; orjinalliğe açlığın mimariyi anında demode hale getirdiği bir çağda zamansız olanı arıyoruz.” diye açıklıyor Elemental’in yaklaşımını. “Bu yapıda evin bulunduğu arazi ve program bizim doğal bir hareketle ilkele yönelmemizi sağladı.” Tasarım sürecinde ekip bu bağlamda, insanın içindeki çıplak ayaklı mağara adamını model olarak alıyor. Fakat ünlü bir iş adamı için tasarlanan ev, ilkele yönelmeye çalışan nostaljik bir kaçış değil; yeniliğin getirdiği klişelere karşı doğal bir filtre olmayı amaçlamış.

©Chile Sotheby’s International Realty

“Eğer bir adam tüm hafta boyunca kravat takmak zorundaysa, haftasonları şortunu giyip evinde çıplak ayakla dolaşması çok muhtemel.” yazıyor Aravena yapıyla ilgili ofisiyle aynı isimdeki Elemental kitabında. Elemental, yaklaşımına göre bir kullanıcı profilini model olarak alıyor ve tasarımının sınırlarını bununla belirliyor.

Aravena müşterinin rahatlayıp doğal haline döneceği düşüncesini kabul edip evi tasarlamış olsa da aslında evde kullanıcının hayatına müdaheleden kaçınan bir yaklaşım güdülmüş. Aravena bu yaklaşımı projeyi hangi yönde sınırları zorlayan bir proje olacağına yalnızca kendinin karar vermesi şartıyla kabul edişiyle anlatıyor.

©Chile Sotheby’s International Realty

OchoQuebradas Evi, 3 hacimden oluşuyor: birincisi yatak odalarını ve tuvaletleri barındıtan dik hacim; ikincisi ise bunun altında şömineli yaşam alanını barındıran alçak, yatay hacim; üçüncüsü ise bu ikisini bağlayan eğik, ateşe baca görevi gören hacim. Ekip, tüm bu hacimlerin merkez noktasını ateş ögesi olarak görüyor. Bunu sebebi, ateşin amaçladıkları ilkelliği cisimleştiren eleman olması. Aynı zamanda Elemental bu ögeden “baca (medeni bir öge olması nedenyle) değil ateş (insanoğlunun yaptığı en eski ve devrimsel nitelikle keşif)” olarak bahsediyor.

©Chile Sotheby’s International Realty

OchoQuebradas Evi, çoğunlukla dökme betondan oluşturulmuş. Tek bir cephede başka bir malzeme görüyoruz. Burası çatı terası. Teras, betonun dökülmesi için yapılan kalıpta kullanılan ahşap malzeminin aynısıyla kaplanmış. “Biz bu parçaların bir kaya gibi eskimesini bekliyoruz; mekanın brütalist yaklaşımını daha çok yansıtabilmesini fakat yine de kullanıcıya doğanın ve buradaki yaşamın tadını çıkarabilecek derecede yumuşak olabilmesini.” diyor ekip materyal seçimleriyle ilgili.

©Chile Sotheby’s International Realty

2,690 metrekarelik ev, bütün mekanları bir bütün haline getirilebilme düşünceiyle tasarlanmış. Bu nedenle cephelerde ve iç mekanda tabandan tavana cam kullanılmış. Böylece hem arazinin manzalarından maksimum faydalanan bir ev yaratılmış hem de sürgülü cam duvarlarla açık, tek bir hacim haline gelebilen hacim. Ekibin hedelediği pürüzlü ve ilkel tasarım olan OchoQuebradas Evi’nin iç dekorasyonu da dikkat çekici. Müşterinin de isteği ve aslında biraz da profiliyle Alejandro Aravena, evin içindeki her bir hacimde lüks bitişler ve maksimum konfor sağlayacak mobilayaları tercih ediyor.

©Chile Sotheby’s International Realty

Yeni mimarinin, sürekli yenilenmeye çalışmanın getirdiği klişelerden kaçmaya ve çağın mimariyi hemen eskittiği görüşten uzaklaşmaya çalışan OchoQuebradas Evi, tasarım yaklaşımıyla Aravena’nın dikkat çeken eserlerinden bir tanesi. Modern klişe ve alışılagelmişliklere doğası ve ilkelliğiyle bir filtre yaratmaya çalışan konut buna zıt algı yaratan iç tasarımıyla da çeşitli yazılara konu olmuş.

The post OchoQuebradas Evi appeared first on Arkitektuel.

©Christian Richters

Proje, 1993’te Hollandalı bir çiftin UNStudio’yu aile hayatının farklı aktivitelerini birlikte barındırabilecek bir ev yaratması için görevlendirmesiyle ortaya çıkmış. Ekip Möbius Evi ile çalışma alanlarını ve yatak odalarını karşılaştıran ve kesişim noktalarında ortak alanları oluşturan bir sarmal yörünge yaratıyor. Amsterdam yakınındaki Het Gooi’de bulunan ev, doğanın içerisinde, kıvrımlı şekli ve belirli açılarla kesişen çizgileriyle değişen peyzajı yansıtan, cam cepheleriyle etrafındaki doğaya açılan bir döngü.

©Christian Richters

Ben van Berkel (UNStudio kurucusu), yapısında yaratmak istediği yeni mimari dili evi isteyen çiftin istedikeri ‘yeni yaşam biçimi’ ile kurguluyor. İnsanların günlük hayatta kendi yollarını takip etmesi fakat zaman zaman bu yolların kesişmesi ve bazı noktalarda da insanın günlük hayatta üstlendiği rollerin değişmesi fikrini materyalize etmeye çalışıyor ekip. Ev, ailenin her bireyinin farklı bireysel aktiviteleri için çeşitli sahneler dokuyor: çalışma, uyuma, sosyalleşme, aile yaşamı, yalnız kalma vakti gibi. Sonuç olarak tasarımın başlangıcındaki önemli girdilerden biri bu alanlarda geçirilen süre ve geçirilen sürenin kişiye göre algılanışı.

©Christian Richters

Daha sonra tasarım sürecinde evin farklı aktivitelere ayrılmış farklı noktalarının ve orada geçen sürelerin evi ve evin içidekileri algılama konusunda nasıl farklı bakış açılarına yol açtığı önemli bir soru olmuş. Tasarım sürecinin endişelendiği konuları içeren bir şema olarak Möbius şeridi düşünülmüş.

Möbius şeridi: Astrolog ve matematikçi August Ferdinand Möbius (1790-1868) tarafından çalışılmış bir diyagram. Möbius şeridi, tek taraflı ve tek sınırlı bir şerit. Matematiksel olarak yönlendirilemez olma özelliğine sahip, başlangıcı veya sonu olmayan, iki devamlı çizginin bir çeşit spiral yaratmasıyla ortaya çıkan figür. 

Möbius şeridi konept diyagramı

Möbius şeridi, evin içerisinde uyuma, yaşama ve çalışmayı içeren 24 saatlik bir döngü. Evin bundan doğan mekansal özellikleri de hem planda hem de kesitte görünür kılınmış. Şeridin matematiksel modelini değil fakat konsept ve tema olarak mimari parçalarının içine işleyen bir proje Möbius Evi. Proje yapının çevreyle ilişkisini de önemsiyor. Cam ile tamamen doğaya açılan karakterine ek olarak etraftaki doğayı yapının içindeki Möbius şeridine bağlamak evi bir yapıdan çok doğa içerisindeki bir yürüyüşe dönüştürmüş.

Döngü Diyagramı

Berkel, şeridin mantığını yansıtan bir ev kurguluyor; konsepti Möbius şeridinin prensibinden ortaya çıkan bir yapı. Programı, buna bağlı hareketi ve binanın kendisini bağlantı noktaları oluşturmadan birleştiren bir ev. Bu döngü içindeki hareket, betonla izini sürerken günlük aktivitelerin örüntülerinin izini yaratıyor. Yapının kat planı, programı, sirkülasyonu ve strüktürü bir bütün haline getiren, birbiriyle kesişen iki devamlı çizgi ile kurgulanmış.

İki ana aks, evde kullanılan iki ana materyalle yansıtılmış: cam ve beton. Döngü çözündükçe materyaller de bunu takip ediyor; birbiri içine geçiyor ve karakter değiştiriyor. Beton konstrüksiyon önüne gelen camlar, ayırıcı olarak cam duvarlar kullanımı ve betondan yapılmış mobilyaların kullanımı gibi örneklerde bunu görmek mümkün.

©Eva Bloem

Möbius Evi, 3 kotta kurgulanmış. Ev, iki ucunda 2 çalışma alanı -farklı işlerin alanlarına saygı gösteren bir yaklaşım, 3 yatak odası, bir buluşma mekanı: mutfak, depo, kış bahçesi barındırıyor. Bütün bu hacimler evde geçen rutin düşünülerek birbirine bağlanmış. Evin alçak ve uzatılmış formu, strüktürün ve büyük açıklıklardaki cam ile doğaya yapılması istenen bağlantılarının bir sonucu. Möbius Evi, etrafındaki peyzajı içerideki kullanıcının içinde yürüyormuş gibi deneyimlemesini amaçlıyor.

©Eva Bloem

Çiftin ‘yeni yaşam sitili’ni şekillendiren evin kurguladığı hareket. Ben van Berkel, Möbius şeridine yeni, sembolik bir anlam katıyor; ev ve iş yeri arasındaki kesin çizgileri kaldırarak ve aralarındaki sınırları çok bulanıklaştırarak. “Estetik algısı için yaratılmadığını inanmak zor olsa da, insanın aklını çelen bu kütlelerin daha derin bir düşünceye hizmet ettiği kesin: bir akışın içinde birlikteliğin arayışı.” Philip Nobel, New York Times, 1999.

The post Möbius Evi appeared first on Arkitektuel.