©Edmund Sumner

Thames nehrinin kıyısında altı cepheli dört apartmandan oluşan NEO Bankside projesi, Londra tabanlı kurucuları arasında Richard Rogers’ın da bulunduğu Rogers Stirk Harbour + Partners ekibi tarafından tasarlandı. Yüksekliği 12 ile 24 kat arasında değişen dört yapıda 217 konut ve bir de 6 katlı ofis yapısı barındıran kompleks dünyanın en çok ziyaret edilen müzelerinden biri olan Tate Modern Müzesi’nin yanında bulunuyor. Proje, 16. ve 17. yüzyıllarda eğlence mekanları için önemli bir merkez olan ve son zamanlarda Tate, Globe Theatre ve Millennium Köprüsü gibi projelerle bir değişim ve yenilenme gören çok eski bir bölgede, Londra kent dokusunu irdeleyen ve iyileştiren bir tasarım olma hedefinde.

©Edmund Sumner

Projede temel amaç, canlı karma kullanımlı bir gelişim içerisinde yüksek kaliteli konut elemanları sağlayacak modern bir kent simgesi şeması tasarlamak olmuş. Ayrıca tasarımın, bağlamı ve özellikle de yakın komşuları; Tate Modern ve önerilen uzantı ile olumlu bir ilişki kurmasını gerekli kılmış. Arazi, iyi tanımlanmamış sokak kenarlarına sahip olan tutarsız kentsel doku ile tanımlanmaktaymış. Bu yüzden tasarım, Southwark, Thames Nehri ve Tate Modern arasındaki bağlantıları önemli ölçüde geliştirme fırsatı sunmakta. Tasarımcı ekibin verdiği yanıt, çevredeki binaların çeşitli ölçeklerini birbirine bağlamakta ve arazi ile çevresindeki sokaklar arasını daha iyi tanımlamak için sokak kenarlarını güçlendirirken, kent dokusunu irdelemekte.

©Gillespies

Southwark Caddesi’ne bakan NEO Bankside binalarının konfigürasyonu, bölge için yeni bir “işaret” olasılığı yaratıyor ve kentlinin Tate Modern‘e ana yaklaşımı ve arazi üzerinde kuzey/güney geçirgenliği için bir fırsat yaratmış oluyor. Binaların kütlesini Southwark Sokağı’ndan ve aynı zamanda huzurevlerinden uzaklaştırmak, çevresindeki farklılıklar arasında arabuluculuk yapmasına yardımcı oluyor -beş ayrı bina, komşu mülklere uyan bir yüksekliğe çıkmakta. Bu gelişimin dokusu, ticari kullanımların daha da canlandırıyor ve arazi üzerinden geçirgenliği ve kamusal bağlantıyı teşvik ediyor. Ayrıca öneri zemin katlarında Bankside’a yeni alanlar tanımlıyor, eklemeler yapıyor ve aynı zamanda çevresindeki huzurevlerine yumuşak, peyzajlı bir alan sağlıyor.

©Studio Reed

Tasarım, altı ila yirmi dört kat arasında değişen beş ayrı binada toplam 217 konut birimi sunuyor. Toplam 28.600 metrekarelik konut alanına sahip NEO Bankside, stüdyolardan başlayıp dört yatak odalı konutlara doğru büyüyen konut seçenekleriyle geniş bir spektruma sahip konut birimleriyle kurgulanmış. Çatı katlarda ise, eğimli çatı düzlemi sayesinde iki kat yüksekliğinde yaşam alanlarına sahip, projede bağımsız pavyon strüktürler olarak ifade edilen daha büyük dubleks birimler düşünülmüş.

Projenin ticari birimleri ise toplam 1.044 metrekare alana sahip. Bu ticari birimler, NEO Bankside’ın zemin seviyesinde kurgulanmış. Planın odak noktasında, projenin en yüksek binasında, ise zemin katında tüm bloklar için ortak bir servis hacmi bulunuyor. Aynı zamadan her binanın kuzeyindeki ve güneyindeki kış bahçeleri, binaların Holland ve Sumner Sokakları ile olan ilişkisini pekiştiren bir “gemi burnu” yaratıyor.

©Edmund Sumner

NEO Bankside, altıgen plan formu ve ortogonal, çelik strüktürel ızgarayla kurgulanmış. Bu kurgu, iç yerleşimin planlanmasında esneklik sağlıyor. Richard Rogers’ın Rezno Piano ile gerçekleştirdiği ikonik tasarımı Centre Pompidou’yu andıran yaklaşımıyla NEO Bankside, çelik strüktüre ek olarak, dış diagrid kuşaklama kullanıyor. Bu kuşaklama, döşeme plakalarını rijit tutmak ve yanal rüzgar hareketine karşı koymak için kullanılmış. Bu düzenleme, tıpkı Centre Pompidou gibi, iç perde duvarlara ve çekirdeklere olan ihtiyacı ortadan kaldırmış ve bu nedenle iç planlama ve servis hizmetlerinin esnekliğinin artmasını sağlamış.

©Gillespies

NEO Banskide, yerel mimari bağlamın eklemlenmesi ve renklendirilmesi için yaratıcı bir çağdaş bir mimari dilin elde edilmesini amaçlamakta. Araziyi çevreleyen alan, bina ölçeğinin ve tarzının çeşitliliği ile karakterize edilmiş. Bu çeşitlilik, Southwark Street ve Tate Modern‘deki viktoryen binaların sıcak tuğla tonlarından, Bankside 123’ün çelik ve camından, NEO Bankside’da kullanılan malzemelere kadar uzanmakta. Bu malzemeler ayrıca bölgenin, ağırlıklı olarak endüstriyel faaliyetlerden kültürel, ofis, konut ve ticari kullanım yönünde değişen tarihi kullanımını yansıtmaktadır.

©Edmund Sumner

NEO Bankside, ifadeli ve derinlikli bir cepheye sahip. Dış kuşaklama cephelenin önünde duruyor ve görsel bir derinlik kazandırıyor. Yapının estetik algısı ise cam cephenin içinde ve arkasında bulunan ahşap elemanların kullanılmasıyla yumuşatılmış. Aynı zamanda dairelerin içindeki ve dışındaki manzaraları yönlendiren ve konutlara mahremiyet sağlayan bu ahşap panjurlar daireler için bir çeşit güneş kontrolü ve güneş ısısı kazanımı sağlayan elemanlar. Cephedeki şeffaf panjurlu ve masif panellerin organizasyonu, dairelerin iç organizasyonunu yansıtmakta. Binaların formu ve strüktürü bu kaplama tipleri için kontrol çerçevesini oluşturmuş ve birlikte cepheye güçlü bir görsel kimlik kazandırmışlar.

©Edmund Sumner

Rogers Stirk Harbour + Partners ekibinin tasarımı NEO Bankside, oldukça önemli tarihi bir değişim ve yenilenme bölgesinde modern mimarinin Renzo Piano ve Richard Rogers öncerliğinde dünyaya tanıttığı yeni estetiğin izlerini, Londra kent dokusu içinde inceleyen bir tasarım. Modern bir kent simgesi şeması tasarlayan proje kente, tarihine ve bulunduğu bağlama referanslarıyla güçlü bir tasarım ortaya koyuyor.

The post NEO Bankside appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl tekrar tasarlanan Serpentine Pavyonu için  2019’da Japon mimar Junya Ishigami seçildi. Ishigami, 2004 yılında ödüllü Junya Ishigami + Associates’i kurmadan önce SANAA’da mimar olarak çalışan Ishigami, pavyonun en genç ikinci tasarımcısı. Geleneksel yapıları yorumlayan ve doğal fenomenleri yansıtan deneysel projeleriyle tanınan Ishigami, pavyon için dünyanın en yaygın kullanılan mimari elemanlarından olan çatılardan ilham almış.

©Laurian Ghinitoiu

İlkel ve eski hissettiren bir pavyon oluşturmak istediğini belirten Ishigami, “Bina ve peyzaj arasında bir şey. Dünyanın her yerinde kayrak çatılar bulunur, bu yüzden buraya gelen herkes pavyonla temel bir arketipik form tanımlayabilir.” diyor. 2019 Serpentine Pavyonu tasarımı kayrak taşından plakaların tek parça bir kanopi oluşturacak şekilde düzenlenmesiyle yapılmış ve parkın zemininden yükselen bir görünüm amaçlanmış. Pavyonun iç mekanı kapalı bir mağarayı anımsatır; düşünmek için bir sığınak. Ishigami’ye göre tasarım, insan yapımı yapılar ve doğada var olanlar arasındaki uyumu aradığı kendi ‘boş alan’ felsefesini ifade eder.

©Norbert Tukaj

“Pavyon için tasarımım, doğal peyzajın arka plan olarak yer aldığı yapılı çevreye karşı olan bakış açımızla oynuyor; sanki zeminden büyüyerek çıkmış, kayalardan yapılmış bir tepeye benzemesiyle doğal ve organik bir hissi vurguluyor.” diyor Japon mimar. Yığıntı halinde duran yüzlerce kaba Cumbrian kayrak parçasından oluşan bu manzara, uzanmış kanatlarıyla koruyucu bir sığınak haline getirilmiş bir kuş görünümüne sahip. Yaklaştığınızda, bu tüylerle kaplı gibi görünen tepenin ince bir kabuk olduğunu, ince beyaz sütunlardan oluşan bir ormanın üstüne yerleştirilmiş 62 ton kayrak olduğunu ve içinde mağaraya benzer bir alan yarattığını görüyorsunuz. Ayrıca pavyonun her yönden erişilebilir olması düşünülmüş. Çocukların çatının daha alçak noktalarında altından içeri geçebileceği alanlar tasarlanmış. Pavyonun dünyada görülen kayrak çatıların ağır varlığına sahip olan ve aynı zamanda bir esintiyle uçabilecek kadar hafif görünen, rüzgarla şişen bir kumaş parçası gibi duran dağınık bir kaya kümesini andırmasını amaçladığını da belirtiyor Ishigami.

©Norbert Tukaj

Çatının altında öngörülenden daha fazla sütun kullanılmış ve mobilyaların yerinden oynamasını önlemek için mühendisler tarafından yapılan rüzgâr analizini takiben bir dizi polikarbonat duvar kurulmuş. Ishigami, tasarımın yoğun bir şekilde tahrip olduğu ve duvarların örtü altındaki serbest dolaşım alanını daha kısıtlı bir çevreye dönüştürdüğü görüşünde. Projenin hedeflerinden biri her zaman iyi mimariyi teşvik etmek ve ilham vermek olmuş. Ishigami “Tasarımımı gökyüzündeki kara bir bulut olarak hayal ettim. İnsanların da buraya gelmelerini ve hayal etmelerini istiyorum.” diyerek 2019 Serpentine Pavyonu tasarımını tanımlıyor.

The post 2019 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©Hufton+Crow

Coal Drops Yard, Thomas Heatherwick tarafından kurulan Heatherwick Studio’nun 2018 yılında Londra’da gerçekleştirdiği bir iyileştirme projesi. Londra’nın mimari mirasının bir parçası olarak nitelendirilen iki demiryolu binasının yenilemesini kapsayan projeyle eski yapılar, yıllardan sonra kamusal bir alan olarak tüm halka açıldı. Heatherwick Studio’nun projesiyle alan Londra’nın yeni alış veriş bölgelerinden biri haline getirildi.

©Luke Hayes

King’s Cross adıyla anılan bölgedeki Coal Drops Yard, ekibin Londra’da gerçekleşen ilk büyük projesi. Yaklaşık 60 adet birimi barındıran proje, 1850’lerden kalma iki büyük yapıyı topluma kazandırıyor. Bu nedenle 2018 yılında İngiltere’de yankı uyandıran projelerden biri oldu. Proje ilk olarak 2014 yılında King’s Cross Central Limited Ortaklığı’nın ekibi görevlendirmesiyle başlamış. Heatherwick Studio’dan alanı tamamen yeniden düşünmesi, programlandırması ve buna uygun planlaması istenmiş.

©Hufton+Crow

Londra’nın oldukça eski yapıları kapsayan proje radikal bir planlamayı içeriyor. Önceden Kuzey İngiltere’den kömür alıp depolamak ve sonrasında el arabalarıyla Londra’ya dağıtım yapmak için kullanılan Viktoryen tarzı depolar, yıllar içinde kullanılmamaya başladı. 1990’lara kadar hafif endüstriye, depolamaya ve gece kulüplerine dönüşen ve sonrasında terkedilen bu dökme demir ve tuğla yapılardan ikisi için yeniden planlama öngören proje,  birtakım mimari zorlukları da beraberinde getirmiş: harap olmuş, uzun ve açılı yerleştirilmiş yapıları halkın toplanıp dolaşabileceği hareketli bir alış veriş mekani haline getirmek.

©Luke Hayes

Ekibin tasarımı, alandaki viyadükleri bağlayarak ortak bir alan oluşturmak ve bu alanda akışkan sirkülasyon şemaları oluşturabilmek için, varolan yapıların beşik çatılarını birbirine doğru uzatıyor. Böylece iki yapının arasında, çatıalrın birleşim yerlerinde darlaşan, bu yapıları birbirine bağlayan açık/kapalı mekanlar oluşturulmuş.

Yeni çatılarla Heatherwick Studio aynı zamanda tasarıma bir ikoniklik katmış. Tipik beşik çatıları uzun kenarlarından kıvrımlarla birbirlerine uzanıyorlar. Daha dalgalı ve akışkan formlarla yeniden kurgulanan çatılar, altlarında kalan alan için yeni bir kamusallık tanımlayan örtüler tasarım için.

©Hufton+Crow

Bu miras dokusu arasındaki modern, kıvrımlı çatılar birbirlerine dokunana kadar uzatılmış. Yeni formlara sahip bu çatılar, oldukça nitelikle teknik aşamalardan getirilerek, kendi kendini taşıyabilecek şekilde kurgulanmış. Bu büyük konsollar, çelik strüktürle destekleniyor. Yapılardan bağımsız strüktür sayesinde Hetherwick Studio, çatıların altında kapalı ve açık mekanlar oluşmasına olanak sağlamış. Çatı altında akışkan bir forma sahip olan kapalı alan, alt kotta üstü örtülü bir kamusal alan ve alan için yepyeni bir odak noktası yaratıyor.

©Hufton+Crow

“Bizim için en zorlayıcı nokta, bu Viktoryen altyapıyı, onları özel yapan şeyi kaybetmeden, modern kentsel gereksinimleri karşılayacak şekilde yeniden yaratmaktı.” diyor Lisa Finlay, Heatherwick Studio’nun grup lideri, ve ekliyor, “Bunu yapmak için, yeni elemanlar eklerken bu yapıyı nası koruyacağımızı ve varolan dokuyu nasıl tekrar kullanabileceğimizi anlamak adına, orijinal fonksiyonu ve bunu zaman içinde ne şekillerde yeniden kullanıldığını anlamaya odaklandık. Bu yeni elemanlardn biri tamamen kendi kendini taşıyan ve tarihi binalara örülmüş, yükseltilmiş kat yaratan yeni stüktür.”

©Luke Hayes

Heatherwick Studio’nun Coal Drops Yard tasarımı, Viktoryen endüstriyel mimarisini ve yarattığı dokuyu kente hatırlatıyor. Bunu yaparken de Londra’ya yeni ticari alan ve geniş bir kamusal mekan kazandırıyor. Böylece, Coal Drops Yard, King’s Cross’un yaşama, çalışma ve eğlenme merkezlerinden biri haline getirilme çabalarına büyük bir katkı sağlamış oluyor.

The post Coal Drops Yard appeared first on Arkitektuel.

©ArchDaily

Balfron Kulesi (The Balfron Tower), Erno Goldfinger tarafından tasarlanmış ikonik bir brütalist yapı. Kule, Londra’nın Poplar ilçesinde bulunan yüksek katlı bir konut. 1963 yılında Erno Goldfinger’in tasarımına başladığı Balfron Kulesi, 1967 yılında tamamlanabilmiş. Büyüyen banliyö sorununu çözmeyi hedefleyen yapı, çözüm olarak dikeyselliği kullanıyor ve bu bağlamda geleneksel konut mimarisine olan yaklaşımı yeniden yorumluyor.

©Luke Hayes

Balfron Kulesi, yine Goldfinger tasarımı olan Brownfield Estates projesinin bir parçası. 84 metre uzunluğundaki kule, bulunduğu alanda etrafındaki alçak yapılardan bir hayli yükseğe çıkıyor. Yapının komşularından ikisi yine Goldfinger tarafından tasarlanan Carradale Evi (Carradale House) ve Glenkerry Evi (Glenkerry House). Goldfinger, kule mimarisi üzerine yerleşmiş fikirden keskin bir şekilde uzaklaşıyor Balron Kulesi’nde: konut kısmını servis hacminden tamamen ayırıyor ve kuleyi ikiye bölüyor. Yapının girişini de, beton bir köprüyle, ince servis kulesinde kurguluyor. 

©Luke Hayes

İnce kule, merdivenleri ve asansörleri barındıran bir çekirdekle oluşturulmuş. Yapının bu kısmı aynı zamanda kullanıcılar için çamaşırhaneleri ve çöp boşaltma kanallarını barındırıyor. Monolitik, brüt beton ince kütle, bir dizi yine ince açıklıkla kurgulanmış. kulenin iç kısmı, ince uzun pencerelerle aydınlanıyor. Bu kulenin en üstünde de kazan dairesi konumlandırılmış. Cepheden taşan kütlesiyle kazan dairesi ince kulede konsol yapıyor. Kazan dairesinin en üst noktada düşünülmesinin sebebi, su pompalarına olan ihtiyacı azaltmakmış -yalnızca yerçekimi sayesinde su bu noktadan aşağılara akabiliyor.

©Dezeen

Goldfinger’in Balfron’da verdiği en özgün tasarım kararlarından biri kulenin konut bölümünün düzeni. Bu kısım, 136 daire ve 10 dubleks daireden oluşuyor. Evlere erişim, her üç katta bir bulunan ve servis kulesine köprülerle bağlanan girişlerle sağlanıyor.

Yapının içinde kullanıcıları diğer hacimlere yönlendiren merdivenler bulunuyor. Goldfinger böylece, konut kısmında bulunan koridorların altında ve üstünde kalan hacimlerin yapının tüm genişliği boyunca büyüyebilmesini sağlamış.

©Cianboy

Balfron Kulesi’nin görünümünü, yapıda kullanılan beton strüktür belirlemiş. Tüm yapı brüt beton görünüme sahip. Beton strüktürle yaratılan dikeylilik, bu dikeyliliği yumuşatmak amacıyla balkonları ve camları çerçeveleyen yatay bantlarla yanyana kullanılmış. Yapının St. Leonard Yolu’na bakan cephesi, diğer cephelerden farklı olarak, her daireye için bir balkon bulunduruyor. Kulenin iki cephesinde de orta kısımda cepheden içeri gömülen pencereler ve kübik konsol yapan balkonlar var. Bu kısımlar, tüm cephenin tipik balkonlu veya pencereli ritmini kesintiye uğratıyor. Balkonsuz cephe, yapının doğu cephesi.

©Luke Hayes

Apartman kısmının koridorları göz seviyesinin üzerinde yüksek pencerelerle aydınlanıyor. Böylece kordiroların üst ve altında bulunan daha büyük pencerelere sahip dairelerle koridor kısmı arasında cephede de gözlemlenen bir zıtlık yaratılmış. Cephede yaratılan bu estetik karakter, hangi katın hangi fonksiyona sahip olduğunu sadece gözlemlenerek bile kolayca ayırt edilebilmesini sağlıyor.

©Dezeen

İkonik bir yapı olarak Bafron Kulesi, bu özelliğine bir tür gönderme olarak 1966’da ikinci dereceden listelenmiş yapı (Grade II* listed building)* olarak belirlenmiş. Goldfinger’in konut mimarisine alışılmamışı katmak üzere deneysel girişimi Avrupa’ya Brütalizm akımının en ilgi çekici yapılarından birini kazandırmış.

*Listed building – listelenmiş bina, eski İngiltere’de yasalara uygun şekilde korunmuş, dört listeden birine girmiş yapı demek. Listeler, Grade I, Grade II* ve Grade II şeklinde isimlendirilmiş. Listeler yapıların mimari olarak önemleri, tarihi değeleri dikkate alınarak veya önemli kişiler ve olaylar ilişkili tarihi dernekler vb. düşünülerek oluşturuluyor.

©Luke Hayes

Goldfinger yarattığı alışılmamış mimarinin başarısını belirlemek için 1968’de Balfron Kulesi’nin 130 numaralı dairesine taşınmış. Buradaki yaşamı sırasında, kendi deneyimleri, komşulardan dinlediği şikayetler ve fikirlerle çıkardığı derslerle, Balfron’un çok daha büyük ikizi olan Trellick Kulesi’ni (Trellick Tower) tasarlamış.

The post Balfron Kulesi appeared first on Arkitektuel.

©Magma Architecture

Londra Olimpik Atış Poligonu (London Shooting Venue) 2012 Olimpiyat ve Paralimpik Olimpiyat oyunları için Londra’nın güneydoğusundaki Woolwich bölgesinde inşa edilmiş bir spor kompleksi. Magma Architecture imzalı yapı, 10, 25 ve 50 metre mesafeden atış müsabakalarının yapıldığı bir alan. Atış poligonu, ilk olarak 28 Haziran 2012’de Kadınlar 10 Metre Ödülü için kullanılmış. Daha sonra geçici/taşınabilir yapının sökülmesi ve 2014’te Glasgow’da İngiliz Milletler Topluluğu Oyunları (Commonwealth Games) için tekrar kullanılması planlanmış.

©Hufton+Crow

Atış müsabakaları, izleyicilerin süreci ve yarışı gözlemeyebilmesi için zor bir spor. Bu nedenle ekip poligonun bu sporun kendinde var olan akış ve kesinlik algısını uyandıran, dinamik ve kıvrımlı bir mekan tasarımına sahip olmasını hedeflemiş. Londra Olimpik Atış Poligonu’nun içinde var olan 3 atış sahası da canlı renkli açıklıklara sahip eğrili beyaz membran bir cephe ile sarılmış. Cepheyi hareketlendiren noktalar, aynı zamanda bu membranın germe noktaları. Bütün salonu aynı gergin, dayanıklı membran sarıyor.

©Magma Architecture

Londra Olimpik Atış Poligonu saran, 18.000 metrekarelik ftalatsız PVC membran, rüzgarda dalgalanmaması için gerilerek kurgulanmış. Gerilme noktaları olarak düşünülen açıklıklar zemin kotunda yapı girişini oluşturuyor ve yapının içinin havalanmasını sağlıyor. Germe noktalarının renkli kurgulanmasının sebebi, bembeyaz membran üstünde, Olimpiyat oyunlarının festivalimsi karakterini ve şehre kattığı kutlama havasını yansıtması. Ekip bu nedenle olimpiyat sembolünde olan çeşitli renkleri yapının cephelerinde kullanmış.

©Magma Architecture

Londra Olimpik Atış Poligonu, Londra Su Sporları Merkezi’nin aksine, Olimpik Park’ta bulunmuyor. Yapı, Woolwich’te tarihi Kraliyet Topçu Kışlası’nın kapladığı alan üzerinde. Bu bağlamda aslında foknsiyon ve yapının alanı da bir ilişki içinde düşünülmüş. Yapının 107 metre uzanan cephesi de kendi çağdaş diliyle eski kışlanın uzunluğunu yansıtıyor.

104.000’den fazla seyircinin müsabakaları izleyeceği düşünülerek tasarlanmış olan üç poligon alanı ayrı ayrı 3.800 koltuklu bir oturma alanı barındırıyor. Yalnızca final atış poligonu diğer iki salondan ayrılmış. Böylece yemyeşil alanın üzerinde bir tür atış kampüsü kurgulanmış.

©Magma Architecture

Olimpiyat komitesinin yapı için koşulları doğrultusunda Londra Olimpik Atış Poligonu’nun tasarımında ana faktör yapının sürdürülebilirliği. Yapıda kullanılan her türlü materyal yeniden kullanılabilir veya geri dönüştürülebilir malzemelerden seçilmiş. Herbir birleşim elemanı da sökülüp tekrar birleştirilebilir: hiçbir kompozit veya yapıştırıcı kullanılmamış. Buna ek olarak 2 atış sahasının yarı saydam cephesi, yapay aydınanma ve havalandırma ihtiyacını düşürüyor. Yapıyı saran cephenin germe detayı da, modüler çelik elemanların etkili ve verimli şekilde -az ve yeterli sayıda- kullanılmasıyla oluşturulmuş. Eğrili membran da materyalin etkili kullanımının bir sonucu.

©Magma Architecture

Londra Olimpik Atış Poligonu, Magma Architecture isimli ekibin en dikkat çeken tasarımlarından bir tanesi. Dünya çapından tanınır bir çizgiye sahip olan spor tesisi, hem sürdürebilirliği hem taşınabilirliği hem de sökülüp tekrar kurulabilen yapısıyla dikkat çeken bir spor kampüsü kurguluyor. Renkli tasarımı da yapının ilgi çekiciliğine katkı sağlamış.

The post Londra Olimpik Atış Poligonu appeared first on Arkitektuel.

©Hufton+Crow

Londra Su Sporları Merkezi (London Aquatics Centre), 2012 yılında Londra’da düzenlenecek Yaz Olimpiyatları için tasarlanan Olimpik Park’ın bir parçası. Merkez, Zaha Hadid ve ekibi tarafından tasarlanmış. Nehrin kenarındaki Olimpik Park için ekip, akıcı formlardan doğan bir kütle kurgulamış.

©Hufton+Crow

Yapının mimari konsepti hareket halindeki suyun akıcı geometrilerinin mekanlar yaratması ve nehir kenarındaki park arazisinin peyzajını yansıtması şeklinde kurgulanmış. Hareketli forma sahip çatı, yerden yükselerek merkezin içinde bulunan programlara bir örtü oluşturuyor. Bütün programları birleştiren devasa dalga, özgün bir akıcı formla aynı zamanda yüzme ve atlama havularının hacimlerini tanımlıyor. Yarattığı bu büyük hacimle Londra Su Sporları Merkezi, kendi içinde yarattığı esnekliğiyle oyunların izleneceği ‘Olimpik’ mod için 17.500 seyirciyi, oyunlardan sonraki ‘Miras’ (Legacy) modu için de 2.000 seyirciyi barındırabilecek şekilde tasarlanmış.

©Hufton+Crow

Londra Su Sporları Merkezi, Olimpik Park masterplanının bir parçası. Bu masterplanın güneydoğusunda yer alan merkez, karşısında bulunan Stratford’a uzanan ve parkın girişi olan köprünün (Stratford City Bridge) bir ayağı. Burası, parkın ana girişlerinden bir tanesi. Parkı kanalın karşısına bağlayacak başka köprüler de masterplanda düşünülmüş. Merkez, parkın başlıca kütlelerinden biri ve bu nedenle tasarımı da masterplan için önemli bir nokta. Su Sporları Merkezi, parkın ve köprünün yarattığı kamusal alanlara ve kanal boyunca devam eden parkı yansıtan kütle.

©Helene Binet

Londra Su Sporları Merkezi, Stratford Şehir Köprüsü’ne dik ortogonal bir aks üzerinde planlanmış. Yapının içindeki üç havuz da bu aksın üzerine konumlandırılıyor. Bunun yanında yapının içinde bir tane de antreman havuzu mevcut.

Bu havuz, dalgalı çatıyla örtülmüş yarış ve atlama havuzlarından ayrı olarak, merkezin köprünün altında kalan hacminde düşünülmüş. Merkez bu şekilde kurgulanırken ekibin stratejisi, havuzların bulunduğu büyük salonun podyum kısmının Stratford Köprüsü’ne direkt olarak bir bağlantı sağlaması.

©Hufton+Crow

Podyum, hücresel ve birbirinden farklı çeşitteki birçok programı köprü ile özdeşleşen tek bir hacim içinde barındıran bir kütle olarak tasarlanmış. Podyum, köprüden doğan ve havuzların bulunduğu geniş salon kotundan kanal seviyesine basamaklanan kısım. Podyumun yarattığı havuz salonu devasa hacim de kanalın ve bünyesinde barındırdığı suyun karakterini yansıtacak bir ögeyle örtülmüş: dalgalı çatı.

©Helene Binet

Havuzların bulunduğu salon podyumun üzerinde havuzlarla aynı aks üzerinde kemerlenen geniş bir çatıyla örtülü. Formu Olimpik modda 17.500 kişinin görüş hattı düşünülerek tasarlanmış. İkili eğirilikli geometrisi parabolik bir kemer strüktürü yaratması amacıyla kullanılmış. Çatı yapıya özgün karakterini sağlayan eleman.

Bu geniş dalgalı örtü, yarış havuzunu ve atlama havuzunu barındıran hacimler arasında da farklılık gösteriyor. Havuzların bulunduğu salonların ötesinde çatı, dış mekanlar ve köprüden gelişte ana girişin üzerine uzanıyor.

Kısa Kesit (Olimpik Mod-Miras Modu)

Çatı strüktürü 3 geniş ayakla taşınıyor. Çelikle sistemle kurgulanan örtü, podyum kısmından yükselen geniş beton ayaklarla taşınıyor. Podyumla çatı arasından kalan geniş açıklık da ek seyirci koltuklarını barındıracak şekilde düşünülmüş. Koltukların bulunduğu alan açıklığın tamamı boyunca uzanmıyor. Böylece en üst kısımda cam cephe yaratılmış. İçerinin doğal olarak aydınlamasını sağlayan, havuzların bulunduğu salonu çevreleyen bir cam cephe bulunuyor.

©Hufton+Crow

Londra Su Sporları Merkezi, parkın başlıca kütlelerinden biri oluşu ve yarattığı özgün çatısıyla dikkat çeken bir tasarıma sahip. Dalgalı, kıvrımlı çatı örtüsü ekibin imzası haline gelmiş tasarım sürecini yansıtan bir öge. Merkez de bu anlamda parka etkileyici, bütüncül ve çevresiyle şekillenen bir hacimden oluşan ve ekibin parametrik tasarımı esas alan yaratım sürecini yansıtan bir yapı.

The post Londra Su Sporları Merkezi appeared first on Arkitektuel.

Geçtiğimiz yüzyılın şehir planlaması alanında en etkili isimlerinden biri olan Ebenezer Howard, Bahçe Şehir (Garden City) ile, zamanının bireyci (kapitalist) sistemi, sendikalar, kooperatifler, doğa, kaliteli yaşam ve ortak fikirler arasında bir köprü kurmaya çalışan “sosyal şehir” tasarımını ortaya koydu.

Ülkelerin hızla kentleşmeye başladığı bu dönemde, toplum içinde sınıfsal ayrım ve eşitsizlik hızla büyümekteydi. Yüksek sınıf ve işçi sınıfı arasındaki uçurum ve yaşam standartları arasındaki fark gittikçe daha çok göze çarpmaktaydı. Howard’ın tepkisi, daha iyi bir geleceğe değinen çok sayıda ütopyacı vizyondan sadece birisiydi. Diğerlerinden en önemli farklı gerçekçi ve ulaşılabilir bir plan oluşturmayı hedeflemesiydi.

1899 yılında Garden City Derneği’nin kurulmasıyla birlikte (42 yıl sonra şehir olacaktı) “Bahçe Kent Hareketi”ne öncülük ediyordu. 1903 yılında Letchworth’ün ve 1919 yılında Welwyn‘in inşaası değişim için daha fazla katalizör görevi görecekti.

Ebenezer Howard

Howard’ın çalışmalarının bir tepki olduğu bağlamı anlamak önemlidir. 19. yüzyılda Londra (ve diğer şehirler) sanayileşme sürecindeydi ve şehirler zamanın emek piyasaları üzerinde büyük güçler uyguluyorlardı.Kırsal bölgelerden büyük şehirlere yoğun bir göç vardı ve beraberinde getirdiği şehirleşme sorunları büyük şehirlerin üzerinde bir tümör gibi büyüyordu. Dönemin siyasetçileri “modern varoluşun en büyük tehlikesi”ne karşı nasıl bir panzehir üretebilecekleri sorusunu soruyorlardı.

Howard’a göre tedavi basitti, insanları kırsal alanlarla tekrardan bütünleştirmek. “İnsanın toplum ve doğanın güzelliklerinden bir arada zevk alması” gerektiğine inanıyordu. Howard’ın argümanının merkezinde, Garden-City’nin ekonomik olarak işleyebilmesi  ve topluluğun toprağa sahip olmasına izin  vermesiydi.

Howard günümüzdeki diğer sosyalist reform deneyimlerinin aksine, önerinin sadece bireysel değil, aynı zamanda işbirlikçiler, üreticiler, hayırsever toplumlar ve organizasyonda deneyimli diğer kişilere hitap edebileceğini umuyordu.

Bahçe Kent modelinin uygulandığı ve başarılı olduğu varsayıldığında, Howard, şehrin nasıl büyüyebileceğini ve bütünleşik bir şehir şehirleri ağının parçası haline gelebileceğini ön görüyordu. Bu yüzden bir şehrin kapasitesine ulaştıktan sonra tarımsal kuşağın dışında yeni bir tane kurulması gerekiyordu. Sonunda, merkezi bir şehirin (58.000 nüfuslu), demiryolu ve kanal altyapısı ile bağlantılı bir dizi küçük kent tarafından kuşatılacaktı.

Konsept Diyagramı

Howard, sonuçta 19. yüzyıl şehirlerinin “en büyük ve en güçsüz” şehri olarak Londra’ya dikkat çekti. Bu modelin Londra’yı çarpıcı bir şekilde değiştirebileceğini, nüfusu azaltacağı ve şehri temizleyeceğini öne sürdü.

“Londra’nın tam olarak yeniden inşası için gereken zaman – şimdi sonunda Paris, Berlin, Glasgow, Birmingham veya Viyana’da sergilenenden çok daha kapsamlı bir ölçekte gerçekleşecek – ancak henüz gelmedi.Önce basit bir problem çözülmelidir. Küçük bir Bahçe Kent, bir çalışma modeli olarak inşa edilmeli… ”

Ebenezer Howard’ın önerileri doğa ile kenti bir arada tutmayı hedeflediğinden ekotopya yaklaşımı kapsamında değerlendirilebilir. Howard’ın Bahçe-Kent planı dünyanın farklı yerlerinde uygulandı, bunlardan bazıları şu şekilde:

Letchworth

Londra’nın kuzeyinde konumlanan Letcworth King Cross istasyonuna 55 km uzaklıktadır. Ebenezer Howard’ın öncülüğünü yaptığı ilk Bahçe Şehir olan Letchworth’ü inşa etmek üzere 1903 yılında “First Garden City Ltd.” şirketi kurulmuştur. Sanayi kenti olan Letchworth, yüksek kiraları ödeyemeyen işçiler için ucuz konutlar amacıyla ortaya çıkmıştır. 

Tel Aviv Bahçe Kenti

İskoç şehirci Sir Patrick Geddes tarafından 1925 yılında Tel Aviv Bahçe Kenti planlanmıştır. Tel Aviv, Beyaz Kent (White city) olarak da bilinmektedir.

İtalya’da Bahçe Kent

İtalya’da INA-Casa planı 1950’lerde ve 60’larda ulusal toplu konut planında Bahçe Şehir (Garden City) prensiplerine göre çeşitli banliyölerini tasarlamıştır. İtalya’nın bir çok kent ve kasabalarında bahçe kent anlayışından etkilenmişlerdir.

Son olarak, Kentin fiziksel yapısının ötesinde, kalıcı bir mirasa sahip olsaydı da, Howard’ın bir topluluk duygusu yaratması ve insanlarla ilişkileri barındırması, onları iyi bir planlama ve sosyalleşmeyi teşvik eden tasarım yolunda gelişmeye bir kapı aralamış oldu.

The post Ebenezer Howard’ın Bahçe Şehri appeared first on Arkitektuel.

©JCDecaux

Zaha Hadid Design tarafından tasarlanan The Kensington, Londra’nın görsel iletişim elemanları olan billboardların dizayn dilini yeniden kurguluyor. Proje, dünyaca ünlü iletişim ve reklamcılık markası JCDecaux Grup’un reklamcılık dilini 21. yüzyıl standarlarına göre yeniden şekillendirme çabasının bir sonucu.

©Luke Hayes

1964 yılında kurulan JCDecaux grubu kurulduğu yıldan itibaren reklamcılık üzerinden kent mobilyaları tasarlıyor. Günümüzde ise firma tamamen üzerindeki reklamlar üzerinden finanse edilen; otobüs durakları, banklar, tuvaletler, çöp kutuları, Wi-Fi noktaları ve telefon şarj istasyonları gibi kentsel ürünler ve servisler üretiyor. The Kensington da grubun bu çalışmalarının bir ürünü.

©Luke Hayes

The Kensington, Zaha Hadid Design’ın tasarladığı ilk billboard. Londra’nın en işlek caddelerinden biri olan Batı Cromwell Yolu üzerinde bulunan yapı modern tasarım ile dijital reklamcılığı bir araya getiriyor. Kıvrımlı mat çelik bir bant olarak tanımlanabilen strüktürün üzerine yapının formu ile uyumluluk gösteren dijital bir ekran yerleştirilmiş.

8mm piksel aralığına sahip 26 metreye 6 metre ebatlarındaki yüksek çözünürlüklü ekran, billboard üzerindeki reklamların metrelerce uzaktan görülebilmesini sağlıyor. Strüktürü tamamlayan çelik yapının boyutları ise 30 x 9 metre.

©Luke Hayes

Çeliğin kıvrımlı ve çift kabuklu yapısı Londra sokaklarındaki yaya ve araç trafiğinin dinamizmine referans veriyor. Paslanmaz çelik bazı noktalarda kıvrılarak dijital ekranın çerçevesini oluşturuyor. Yapının kıvrımlı formu sayesinde sokak üzerindeki farklı noktalardan bakıldığında yapı farklı şekillerde algılanabiliyor.

©JCDecaux

The Kensington, alışılagelmiş billboard tasarımlarından oldukça uzak. Projenin sorumlu mimarı olan Melodie Leung, yapının sıradışı tasarımının pek çok markanın reklamcılık stratejilerinin sınırlarını zorlayacağına inanıyor. Bu bağlamda The Kensington medya ve görsel iletişim tekniklerini değiştirebilecek bir tasarım. Böylece billboardlar şehrin çirkin unsurları olmaktan çıkarak birer sanat eserine dönüşebilir.

The post The Kensington appeared first on Arkitektuel.

Mastaba Londra, Londra Hyde Park’ın içinde bulunan Serpentine Gölü üzerine Christo ve Jeanne-Claude tarafından tasarlanmış bir enstelasyon. 2009 yılında kaybettiği eşi Jeanne-Claude’un sanatı özgürleştirme isteğini yerine getirmek amacıyla Christo’nun tamamını kendisinin finanse ettiği projenin yapımı 19 Haziran 2018’de tamamlandı ve enstelasyon 23 Eylül’e kadar gölün üzerinde duracak.

*Mastaba:  Antik Mısır uygarlığında, toprak altına gömülen ölülerin anısına, mezarın hemen üstüne kurulan tepesi düz odacık.

© 2017 Christo – Foto: Andre Grossman

Christo ve Jeanne-Claude, hayatları boyunca tarihi Mısır mezarlarından ve mastabaların kesik piramit formundan oldukça etkilenmiş. Christo, eşinin ölümünden sonra harekete geçerek neredeyse yarım yüzyıldır hayal ettikleri projeyi gerçeğe dönüştürmüş. Her ne kadar Mastaba Londra, Serpentine Galeri’si ile iş birliği kurularak üretilmiş olsa da, Christo projenin tamamını kendisi finanse etmiş ve hiçbir sponsordan destek almamış. Christo bu devasa eseri oluşturabilmek için ihtiyacı olan parayı kendi orijinal sanat eserlerini satarak elde etmiş.

© 2018 Christo – Foto: Wolfgang Volz

Hyde Park’ı ziyaret eden herkese açık olan enstelasyon, farklı renklerde boyanmış 7506 fıçının üst üste yerleştirilmesi ile ayakta duruyor. Christo, bu fıçıların hazırlanması aşamasında da hiçbir yardım kullanmamış. 7506 fıçının tamamı sanatçının kendisi tarafından boyanmış. “Bu yüzden sevdiğimiz işleri yapıyoruz. Kimse benden mastaba yapmamı istemedi, tüm kararları biz aldık. Bu, durdurulamaz sanat tutkusunun bir sonucu.”

1935 yılının aynı gününde doğan Christo ve Jeanne-Claude, gençlik yıllarında Paris’te tanışmış ve birlikte sanat eserleri üretmeye başlamışlar. Mastaba’ların etkileyici formundan etkilenen çift, dünyanın çeşitli şehirlerinde fıçı kuleler ve topoğrafyalar tasarlamayı hayal etmiş. Çiftin en büyük hayallerinden biri, Abu Dabi çölüne 170 metre yüksekliğinde, yine fıçılardan oluşan bir mastaba yapısı inşa etmek.

© 2018 Christo – Foto: Wolfgang Volz

Mastaba Londra, Christo ve Jeanne-Claude’ın Birleşik Krallık’ta bulunan ilk büyük ölçekli çalışması. Yapıyı gölün üzerinde tutabilmek için, gölün üzerine birbirine geçen polietilen yüzeylerden oluşan bir platform yerleştirilmiş. Bu platform 32 farklı noktadan demirlenerek yapının suyun üzerinde hareket etmesi engellenmiş. Üst üste istiflenen fıçılar ise inşa edilen çelik iskelet ile taşınıyor. Eserin tamamı yaklaşık 600 tonluk bir ağırlığa sahip ve Serpentine Gölü’nün %1 lik alanını kaplıyor.

© 2018 Christo – Foto: Wolfgang Volz

Christo, varillerin dışarı bakan yüzlerini kırmızı, mavi ve pembeye boyamayı tercih etmiş. Bu renkler Londra’nın silüetine empresyonist bir tepki oluşturuyor. Ayrıca fıçıların su üzerinde yaratacağı yansıma da göz önünde bulundurulmuş. Yapının yan kısımlarında ise daha soluk bir kırmızı ve beyaz çizgiler kullanılmış. Christo, kullandığı renklerin parkın yeşil ve mavi ağırlıklı yapısı ile uyum içinde olmasını amaçlamış.

The post Mastaba Londra appeared first on Arkitektuel.

Lloyd’s of London Binası, Centre Pompidou tamamlandıktan sonra 1977’de Renzo Piano ve Richard Rogers’ın eski bir sigorta şirketi olan Lloyd’s of London’ın eski binasının yerine yeni bir yapı tasarlamak üzere görevlendirilmesiyle ortaya çıkmış. Yapı, sigorta şirketinin Londra’daki merkez binası.

© Lloyd’s

İkilinin en bilindik işi olan Centre Pompidou’daki gibi Lloyd’s of London Binası, varolan ortaçağ yapılarının arasında -Londra’nın finans bölgesine- yeni bir mimari dil kazandırıyor. Etraftaki eski binaların aksine, son derece teknolojik bir mimari estetiğe sahip bir dil ile sağlıyor bunu yapı. Böyle bir dilin bi başka sebebi de uluslararası sigorta dalında ortaya çıkan bir çok dava ile uğraşılması ve şirketin bu nedenle ikinci kez genişlemeye gitmek zorunda olmasıymış. Yapının bu genişlemeyle son hali 1986 yılında tamamlanmış.

© ArchDaily

Lloyd’s of London 1928’den beri dünya çapındaki en büyük sigorta şirketlerinden bir tanesi. Kuruluşu yaklaşık 17. yüzyıla dayanan yapı, ilk olarak Londra içinde daha sonra tüm dünya çapında hizmet vermeye başlamış. Kuruluşundan beri büyümesi nedeniyle de Londra’nın finans merkezindeki Lloyd’s of London Binası, zaman içinde farklı farklı yenilemeler ve genişlemeler yaşamış. Bunların en büyük ve en önemlisi ise Renzo Piano ve Richard Rogers imzalı olan son proje.

© ArchDaily

Yine Centre Pompidou gibi Lloyd’s of London Binası da “inside out” yani “tersyüz/içten dışa” tasarlanmış. Bunun anlamı, yapının tüm servis fonksiyonları ve elemanlarının iç mekandan arındırılması ve yapının dışına yerleştirilmesi. Bu yaklaşımın daha önceki projede kolay bir değişim/yenileme sağladığını görmüştük. Asansörler, tesisat, elektrik gibi servis elemanlarının bakımını kolaylaştırıyor.

Bu “son teknoloji mimari estetik” olarak adalandırabilen yaklaşımın en önemli mimari özelliği ise; iç mekanı tamamen özgürleştirmesi, açık, esnek bir plan şemasına izin vermesi ve böylece hiçbir katta kesintiye uğramayan dolanıma/aktiviteye olanak sağlaması.

Plan

Londra’da yükselmiş en fütüristik eselerden biri olan Lloyd’s of London Binası’nda esneklik en önemli tasarım ilkelerinden biri olmuş: kesintisiz bir iç mekan yaratmak ve bunu yapının tüm aktivitelerini kapasayacak şekilde kurgulamak.  Yapının yukarıda bahsettiğimiz şeklini -dışta servis elemanları, içte özgür mekan- veren de bu fikir olmuş. Servis sistemleriyle ilgili her türlü mekan resimlerde görebileceğiniz yapının kendi kütlesinin dışındaki kuleler içinde kurgulanmış. Böylece ekip yapıya hem okunabilirlik hem de bir ölçek tanımlamış oluyor.

© Lloyd’s

İç mekan düzeni de bu okunabilir ögelerden biri. Tasarım ilkesiyle ortaya çıkan plan düzeni aynı zamanda arazinin kullanımını maksimum seviyeye çıkartıyor ve ilerideki olası değişikliklere, gelecekteki ihtiyaçlara göre şekillenebilecek bir plan sunuyor. Açık plan şeması, yapının tüm iç mekanının ayırıcı duvarlarla yeniden şekillendirilebilmesine, yeni ilginç mekanlar yaratılabilmesine olanak sağlıyor; yapıda kesin bir ayırıcı yok. Benzeri olmayan plan şemasının bir başka nedeni de düzensiz ortaçağ caddelerinden birinin üzerinde yer alması ve mimarın binaların birbirine monte edilmiş  parçaların kiti (kit of parts) olarak gören felsefesi. Tüm strüktürel detaylar gözler önünde ve gözlemciye yapının nasıl desteklendiğiyle iligli bilgi veriyor.

© ArchDaily

Lloyd’s of London Binası, 60 metre uzunluğunda bir atirum etrafında döndürülerek konumlandırılmış üç kuleden oluşuyor. Bu üç kule de kendi servis kulelerine bağlanıyor. Her katta atriuma akan galeri kısımları oluşturulmuş. Fakat yapıyı oluşturan ilk dört kat atiruma tamamen açık diğer katlar da galeriler camlarla kapanmış durumda.

Atirum boyunca kullanıcının gözüne bir dizi yürüyen merdiven çarpıyor. Sirkülasyon elemanları bu boşlukta gözlenebilir. Büyük boşluğu kesen sirkülasyon elemanları farklı katlardaki sigortacıları birbirlerine bağlıyor ve yapının dinamizmine katkıda bulunuyor. 

© Lloyd’s

Richard Rogers projeyi aldığında 1928 yılından kalma orijinal binanın yıkılmasını öngören bir tasarım yaptı. Fakat Rogers, tüm binayı yıkmak ve tarihinden tüm izleri silmek yerine yapıay saygı niyetinde yapının orijinal cephesini korudu. Geçmişin mimarisi yeni ileri teknoloji tarzla birlikte yan yana kullanılmış oldu. Bu da Lloyd’s of London Binası’nın neredeyse çelişkili, zorlanmış bir görünüme sahip olmasına yol açtı. Ama yine de iki tarz Londra’nın modernleşme sürecinin bir gösterimi olarak bir arada var olabiliyor yapıda.

© Lloyd’s

Mekanik ve sirkülasyon elemanlarının dışta yer almasının yanında cephede dikkat çeken bir başka nokta ise sürekli bir dile sahip olmayışı, farklı parçaların birleştirilmişmesiyle oluşturulmuş görüntüsü. Bölümlere ayrılmış karakterdeki cephe, plan şemasındaki modülerliğe destek veren bir yaklaşım olarak değerlendirilebilir. Bunu yanında tüm cephe paslanmaz çelik kaplı; yapıya ileri teknoloji, postmodern bir hava katıyor. Cephenin bu karakteri, yapımdaki teknolojik evreleri gözler önüne sererken aynı zamanda yapının işlevsellik anlayışına da vurgu yapıyor.

© Lloyd’s

Lloyd’s of London Binası oldukça özgün ve ilginç bir estetik anlayışa sahip. Yapı, Londra’nın finans merkezinde sanki bitmemiş bir bina izlenimi veriyor. Bunun sebeplerinden biri Rogers’ın bina yapım sürecinde gelen vinçleri dekoratif bir öge olarak yapının en üst noktasında bırakmış olması.

Rogers’ın alışılmadık yaklaşımı, vinçlerin dekoratif öge oluşu, modern estetik anlayışını sorgulamaya iten bir  öngörü sağlıyor bugün bile. Lloyd’s of London Binası’na mimari modernizm çerçeveside bir yer tanımlayarak ve bunu her türlü kullanıcının karşısında gözler önüne sererek.

© Lloyd’s

Yapının ana strüktürü betonarme. Ana kolonlar betonarme diğerleri ise çelik stürktür. Yapı bu anlamda dikey olarak genişleyebilecek şekilde kurgulanmış. Bunun yanında kuleler tamamen prefabrike kolonlar, kirişler, döşemeler ile oluşturulmuş. Bu karakteriyle de İngiliz ileri teknolojisinin bir anıtı oluyor. Yapının ilk dört katına bu taşıyıcılar arasına sirkülasyon için mekanik sistemler yerleştirilmiş. Bunun dışındaki tüm katlara dış cepheye atılmış 12 asansör ile ulaşmak mümkün.

© Philip Oldfield

Lloyd’s of London Binası, ikilinin önceki işi gibi oldukça dikkat çeken, zaman zaman eleştiri alan ve yine de modern mimarlık tarihinde oldukça önemli yere sahip bir eser. Tarihi kente dokunan, ortaçağdan kalma şehir yapılarının ortasında yükselen bina, mimari için yeni bir soluk olarak nitelendiriyor zamanında: ileri tekonoloji ile estetiği harmanlayan.

Kaynaklar:

1. “Lloyd’s Building”. WikiArquitectura. <https://en.wikiarquitectura.com/building/lloyds-building/>
2. Andrew Kroll. “AD Classics: Lloyd’s of London Building / Richard Rogers” 21 Kasım 2010. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/90668/ad-classics-lloyds-of-london-building-richard-rogers/>

The post Lloyd’s of London Binası appeared first on Arkitektuel.