© Philippe Ruault

Porto Filarmoni Orkestrası’na ev sahipliği yapmak üzere OMA tarafından tasarlanan Casa da Musica, Portekiz’in mimari sembollerinden bir tanesi. Tarihi Rotunda da Boavista bölgesine yerleştirilen yeni bir meydan üzerinde bulunan yapı aynı zamanda şehrin kamusal kurgusunu da yeniden inşa ediyor. Yapımına 1999 yılında başlanan Casa da Musica 2005 yılında tamamlanmış.

© OMA

Geçtiğimiz yıllar boyunca pek çok mimar, kutu şeklindeki konser salonu algısını yıkmak için çaba gösterse de bu denemelerin çoğu başarısızlıkla sonuçlanmış. OMA, bu şeklin sağladığı akustik avantaj ile savaşmak yerine, içi boş iç mekan ile kamusal dış mekan arasındaki ilişkiyi farklı bir şekilde kurarak geleneksel konser salonu tipolojisini canlandırmaya çalışmış. 

Kütle Diyagramı / © OMA

OMA’nın tasarım aşamasında verdiği önemli kararlardan biri projenin yeri olmuş. Rem Koolhas ve Ellen van Loon, Casa da Musica’yı bölgeye karakterini veren tarihi yapı dizisinin yanında inşa etmek istememiş. Yeni konser salonu için Rotunda parkına bakan izole bir platonun üstü tercih edilmiş. Böylece konser salonunun yeri sembolik bir değer kazanırken aynı zamanda görünürlük ve erişilebilirlik açısından da stratejik bir konum elde edilmiş.

© Philippe Ruault

Casa da Musica’nın içinde kutu şeklinde 1,300 kişi kapasiteye sahip bir ana oditoryum bulunuyor. Yapının kesitine bakıldığında, ana konser salonu yerin üstünde bulunan açılı hacmin içinden oyulmuş dikdörtgen prizma şeklinde bir boşluk olarak algılanıyor. Kutunun iki ucunda ondüle cam paneller ile kaplanmış. Bu sayede konser salonu Porto’ya açılıyor ve kentin kendisi sahne arkasını oluşturuyor.

Ana oditoryumun yanı sıra yapının içinde farklı etkinliklerin gerçekleştirilebilmesi için esnek bir şekilde tasarlanmış küçük performans alanları, prova odaları, kayur stüdyoları, bir eğitim alanı, restoran, teras, barlar, VIP odası, idare ofisleri ve 600 araç kapasitesine sahip bir yer altı otoparkı bulunuyor.

Kesit

Casa da Musica’yı özgün kılan unsurlardan bir diğeri ise malzeme ve renk seçimi. Oditoryumun iç duvarlarında tercih edilen altın desenli ahşap paneller, salonun iki ucundaki cam perde duvarlar ile eşsiz bir kompozisyon oluşturuyor. Kompleksin içindeki VIP odasında ise üzerinde pastoral resimler bulunan seramik karolar kullanılmış. Çatı terasında ise siyah beyaz kare seramik kaplama tercih edilmiş. Bazı kamusal alanların döşemelerinde alüminyum kaplama kullanılmış.

© Philippe Ruault

Kompleksin içinde büyük ve merkezi bir fuaye bulunmuyor. Bunun yerine merdivenler, platformlar ile oluşturulmuş sirkülasyon ağı yapının içindeki mekanları birbirine bağlıyor ve bir fuaye görevi görüyor. Bu sayede yapı içinde eşsiz bir deneyim üretirken, yapıyı büyük festivallerden küçük performanslara kadar pek çok farklı etkinlikte kullanabilme imkanı sunuyor. Böylece OMA’nın tasarımı bir ‘Müzik Evi’ne dönüşüyor.

© Philippe Ruault

Casa da Musica görsel ve mekansal olarak çok yüzlü geometrik dış görünüşünün tanımladığı bir yapı. Konser salonunu oluşturan tüm mekanlar bu çok yüzlü formun içinden ‘çıkarılarak’ tasarlanmış. Ortaya çıkan kütlenin 40cm genişliğindeki kabuğu yapının ana taşıyıcısı. Aynı zamanda konser salonunun 1 metre kalınlığındaki betonarme duvarları yapının ayakta durmasını sağlıyor. OMA, yapının strüktürel çözümlerinde dünyaca ünlü mühendislik firması Arup ile çalışmış.

The post Casa da Musica appeared first on Arkitektuel.

© MVSA Architects

Hollanda tabanlı ING Grubu’nun Amsterdam’da bulunan merkez binası Hollanda’lı mimarlık ofisi MVSA Architects tarafından tasarlandı. Yapımı 2002 yılında tamamlanan ING Evi (ING House), Amsterdam A10 otoyolunun kenarında, 20,000 metrekarelik bir arazi üzerinde bulunuyor. Yapı yalnızca ING’nin merkez binası değil; aynı zamanda dünyanın onlarca ülkesine yayılmış bir kurumun en önemli sembollerinden birisi.

© MVSA Architects

A10 otoyolu ile Niewue Meer isimli bir gölün arasında yer alan yapı Amsterdam’ın güneyinde yer alan ticari aksın başlangıcını oluşturuyor. Üzerinde bulunduğu dar araziye yatay bir şekilde yerleşen ING Evi, şehre bakan cephesiyle yüksek ve gösterişli bir bina profili çizerken, göle bakan cephesiyle daha düşük profilli bir yapı izlenimi veriyor.

© MVSA Architects

Yapı, yükseklikleri 9 metre ile 12 metre arasında değişen ters V şeklindeki kolonlar üzerinde duruyor. Tasarlanan bu strüktür hem otoyol kullanıcılarının binanın içerisinden arkadaki yeşil peyzajı görebilmesini sağlıyor hem de ofisin tüm çalışanlarını otoyol kotunda bulunan bir mekanda çalışmaktan kurtarıyor.

© MVSA Architects

Binayı yerden yükseltme kararının bir diğer getirisi ise zemin katta geniş ve ferah bir giriş mekanı ortaya çıkması. Cam ile kaplanan giriş lobisinin çevresi de peyzaj düzenlemeleri ile yeşillendirilmiş. Ayrıca binanın altından taksilerin, otobüslerin ve ofis araçlarının kullanımına ayrılmış bir araçyolu da geçiyor. Yerin altında ise otopark ve bisiklet parkları bulunuyor.

ING Evi’nin oditoryumu ve fuaye alanı yapıdan bir miktar koparılmış durumda. Ayrı bir girişe ve asansörlere sahip olan bu iki alan tüm çalışanlar tarafından kullanılabiliyor. Ofis binasının içinde açık ve yarı-açık mekan kullanımları ile oldukça renkli bir atmosfer yaratılmış. Yapının farklı katlarına yerleştirilen galeri boşlukları, bahçeler ve avlular sayesinde iç mekanda çeşitli vistalar oluşturan tek ve uzun bir mekan karakteri var.

© MVSA Architects

Binanın içinde panoramik manzaralar sunan restoran, konferans odası ve oditoryum gibi mekanlar da, daha içe kapalı, izole çalışma alanları da mevcut. Sıradan bir ofis binasına kıyasla ING Evi’nde pek çok konferans alanı bulunuyor.

© MVSA Architects

ING Evi, üzerinde bulunduğu arazi nedeniyle pek çok sorun ile başa çıkması gereken bir yapı. Güneş ışınlarını doğrudan alan güney cephesinde yüksek ısı ve ışınım, otoyola bakan kuzey cephesinde ise ses ve hava kirliliği gibi sorunlar var. Yapının cephesi akılcı tasarımı sayesinde binayı çevresi ile uyumlu bir hale getiriyor. Tasarlanan çift cidarlı cephe iç mekan ısısını optimum seviyede tutarken doğal havalandırma imkanı da sunuyor. Güney cephe boşluğuna yerleştirilen güneş kırıcı elemanlar ise bu cephede sıcak havayı yapının dışına atan bir baca görevi görüyor. Kuzey cephesinde ise cam ile kaplı cephe tamamen kapatılmış ve cephe boyunca temiz hava sirkülasyonu sağlanmış.

© MVSA Architects

Tasarlanan metal çatı sistemi sayesinde yapının içindeki mekanlar doğal yollardan havalandırılabiliyor. Bu sistemin çalışabilmesi için yerin 150-200 metre aşağısına kadar inen kuyular kazılmış ve yapı yer altındaki kuyulardan sıcak ve soğuk su temin ediyor. Bu sayede ING Evi oldukça enerji korunumu sağlayan, sürdürülebilir bir kimliğe bürünmüş.

The post ING Evi appeared first on Arkitektuel.

Alper Turan, Doruk Kayalı, İlayda Memiş, Nida Bilgen, Sena Başgül / Rönesans Sürdürülebilir Geleceği Tasarla 2018 – Yenilikçi Fikir ve Detay Çözüm Özel Ödülü

Proje Metni

İstanbul’da varolan hızlı dönüşüm ve gelişim senaryosunda sürdürülebilirlik kavramını fikrimizle olabildiğince bütünleştirmeyi hedefledik. Günümüz iklim değişikliği koşullarında, yapıların doğanın döngülerine katkı sağlamadan varolması ne kadar sürdürülebilir bir sonuç yaratır sorusuyla yola çıktık. Sürdürülebilirliği kent ölçeğinden başlayarak detayına kadar işleyen bir sisteme dönüştürdük. İstanbul’da hızla günümüzün işlek noktalarından birine dönüşmekte olan Kağıthane’ye odaklandık. Kağıthane’de artmakta olan konut sayısıyla nüfusun ihtiyaçlarına cevap verebilecek nitelikte bir kültür merkezi tasarladık. Kültür merkezinin konumuyla kent dokusunda tampon bir bölge oluşturan bir konum seçtik.

Zemin Kat Planı

Bir yapı tasarlarken ve inşa ederken yapının araziyle kurduğu ilişkinin göz ardı edilmesi yapının tasarımını ve sürdürülebilir yönünü zayıflattığını düşündüğümüz için tasarım sürecimiz boyunca doğal dokuyu korumaya dikkat ettik. Hedefimiz değişen iklim koşulları ve tarım alanlarının giderek azalması gerçeklerini göz önüne alarak,  doğa düzenin sürdürülebilir bir şekilde yapı üzerinden devam edebileceği bir senaryo tasarlamaktı. Yağmur suyunun toprak tarafından emilmesine ve ekolojik dengeyi sağlamasına katkıda bulunan kültür merkezi, kullanıcılara tarım ve geri dönüşüm kültürünün tanıtıldığı ve bu deneyimin bizzat yaşatıldığı bir alan sağlar. Tükettiğinin daha fazlasını yenilenebilir enerji kaynaklarıyla elde edebilmesi ve kaynakları geri dönüştürmesiyle kendi kendine yeten bir 22. yüzyıl yapısı tasarlamayı hedefledik. Atölye XXII, kültür merkezini temel alarak etrafında kurguladığı kentsel tarım alanları ve geri dönüşüm merkeziyle Kağıthane’de sürdürülebilir bir gelecek senaryosu yaratır.

Sürdürülebilirlik Diyagramı

Atölye XXII temelde üç fonksiyondan oluşur; kültür merkezi, geri dönüşüm merkezi ve kentsel tarım alanları. Proje bünyesinde bu üç fonksiyona hizmet eden oditoryum, tarım atölyesi, geri dönüşüm atölyesi, çok amaçlı atölye, kafeterya, geri dönüşüm merkezi, geri dönüşüm merkezi bünyesinde sergi alanı ve teknik alanlar yer almaktadır. Yapının girişi, kullanıcıları yoğun trafik gürültüsünden uzaklaştırarak peyzaj ile programına dahil eder. 300 kişilik oditoryum, zeminden yükseltilmiş yapısıyla toprağa minumum müdahalede bulunur. Kültür merkezinin fuayesini oluşturan platform, aynı zamanda tarım alanlarına geniş bir perspektiften bakmaya imkan sağlamaktadır. Fuayeden kültür merkezinin devamına platformlarla  ulaşılmaktadır. Bu platformlar oditoryumdan geri dönüşüme kadar devam ederek mekanın bütün olarak deneyimlenmesinde önemli rol oynar. Kentsel tarım alanlarının üzeri tarımı yıl boyunca devam ettirebilmek için uygun koşulları sağlayan çatı örtüsüyle kaplanmıştır. Bu örtü aynı zamanda yarı saydam güneş panellerinden oluşmaktadır.

+4.00 Planı

Strüktür güneş ışığının bir kısmıyla enerji üretirken bir kısmını iç mekana aktarır. Silolar bu örtünün içinde yer almaktadır. Bu alandaki teknik ve sosyal ihtiyaçlar, yenilikçi bir tasarımla siloların içinde çözülmüştür. Siloların birincil amacı çatı dokusunda biriktirilen yağmur suyunun depolanması ve gerektiğinde yapının diğer bölümlerine aktarılmasıdır. Yağmur suyu, toplanması ve geri kazanımı en kolay olan su kaynağıdır. Bu sistemle günümüzdeki ciddi su problemiyle başa çıkabilecek miktarda su geri dönüştürülmektedir ve gri şebeke suyundan %60’a kadar tasarruf sağlayabilmektedir. Su geri dönüştürüldükten sonra yapı içinde dağıtılır ve tarım alanlarında sulama amaçlı kullanılır.

Kentsel tarım alanlarının arasına hafif strüktüre sahip atölyeler yerleştirilmiştir. Yerleşimleri fonksiyonlarına göre belirlenmiştir. Atölye ve tarım alanları arasında kullanıcılar için serbest bir sirkülasyon kurgulanmıştır. Atölyelerin kentsel tarım alanlarıyla güçlü bir ilişki kurması için cepheleri tamamen saydamdır.

Geri dönüşüm merkezi su arıtma sistemleri ve atık kağıt dönüşüm sistemiyle kentin sürdürülebilirliğine katkıda bulunmayı hedeflemektedir. Teknik hacimler ve ofisler bodrum katta, sistemler ve sirkülasyonlar ise üst katlarda  çözülmüştür. Geri dönüşümün bünyesinde yer alan sergi alanı ile sadece geri dönüşümü değil aynı zamanda kullanıcılara geri dönüşüm bilincini aktaran bir deneyim sağlamaktadır.

Kentsel Tarım + Fuaye

Oditoryum, kentsel tarım alanları ve geri dönüşüm merkezini bünyesinde barındıran Atölye XXII, sürdürülebilirliği temel alarak oluşturulmuştur. Su depolama ve arıtma teknolojileri, kent dokusuna yeşili dahil eden tarım alanları, pasif havalandırma ve güneş panelleri gibi çevreci çözümlerle geleceğin sürdürülebilirliğine teşvik eden bir yaklaşımdır.

English Text

Atolye XXII is the cultural center prototype of the 22nd century. The design promotes the importance of sustainability, not just by using eco-friendly details but rather creating a holistic concept of social sustainability. The project aims to create a sustainability culture in Istanbul’s most industrial area by coalescing urban agriculture and recycling with a public auditorium. The building acts as a factory to offer its users a unique experience in which they have the chance to explicitly observe concepts like recycling, reuse, water collection, and cultivation.

Kesitler

The project site, Kagithane, is a district directly affected by the urban regeneration process in Istanbul. Kagithane is a place with lots of idle and desolated factory buildings converted into high rise residential monstrosities. Money is the only real design criteria for this huge transformation in urban identity. Thus, it is the perfect place to place an architectural manifest. We ignited the sustainability fire in the heart of the problem.

The building consists of three main parts; the auditorium, recycling center & museum and the transparent, light-weight indoor farming space connecting these two volumes. The design strategy is based on visitor experiences. Visitors of the center are encouraged to observe and be a part of everything that is going on in the building to make the world a better place. Steel catwalks spanning the whole length of the building, silos containing restrooms and cafes, open workshop spaces and transparent surfaces are designed considering the involvement of people to the process.

Kesitler

The building works as a self-sufficient machine. The sloped roof structure collects water and the water is stored in silos for agricultural use. The semi-transparent solar panels on the roof provide energy for the auditorium and workshops. Paper and solid waste are recycled and greywater is depurated in the recycling center for re-use.

The post Atölye XXII appeared first on Arkitektuel.

© Alan Karchmer

Valencia Opera Evi (Palau de les Arts Reina Sofía), Santiago Calatrava tarafından tasarlanan bir kültür ve sanat merkezi. Valencia şehrinin en görkemli yapılarından biri olması amacıyla başlanan proje için Valencia doğumlu dünyaca ünlü mimar Santiago Calatrava görevlendirilmiş. Calatrava’nın tasarımına 1995 yılında başladığı Valencia Opera Evi 2005 yılında tamamlanmış.

© Palladium Photodesign

Valencia Opera Evi, Sanat ve Bilim Şehri olarak çevrilebilecek City of Arts and Science kompleksinin son parçası. Kompleks, Turia Nehri’nin kuru bir yatağı üzerindeki 348,000 metre karelik bir alan üzerinde bulunuyor. Opera evi kompleksin batı ucunda yer alıyor. Bu kompleks aynı zamanda bir Planetarium’a ve Bilim Müzesi’ne sahip. Valencia eski şehir merkezi ile kıyı yerleşimi olan Nazaret bölgesinin tam ortasında bulunan yeni kültür merkezi, şehir merkezini kıyı yerleşimleri ile birleştirmeyi ve şehre dinamik bir yeni odak noktası kazandırmayı amaçlıyor.

© Alan Karchmer

Calatrava’nın tasarımı şehirde hem büyük bir performans sanatları merkezi işlevi görüyor hem de Valencia’nın dinamik kimliğini yansıtan kentsel bir ikon görevi üstleniyor. Opera, bale ve müzik dinletilerinin sahneleneceği 1,706 kişilik bir oditoryum, 380 kişilik bir oda müziği sahnesi, en gelişmiş ekipmanlar ile donatılmış 1,520 kişilik bir film salonu Valencia Opera Evi’nin ana binasının içinde bulunuyor. Ana hacmin yanına yerleştirilen ikinci yapıda ise deneysel tiyatro ve dans gösterileri için ayrılan 400 kişilik bir tiyatro sahnesi ve sanat eserlerinin sergilendiği galeri alanları bulunuyor.

Calatrava, tasarladığı opera evinin kültürel önemini vurgulamak amacıyla tasarımında anıtsallığa önem vermiş. Yapıya formunu rastgele hacimlerin iki simetrik kesik beton kabuk altında bir araya gelmesi veriyor. Oluşan kütlenin en üstünde ise çelik kıvrımlı bir plaka bir taç gibi yapının en üstünde duruyor ve hacme son şeklini veriyor. Yapının dış kabuğu, kütlelerin üzerindeki açık performans alanları için akustik bir duvar işlevi görüyor.

© Alan Karchmer

Yapıyı saran kabuk, hacimlerin üzerindeki terasların ve salonların üstünü örtüyor. Kabuğun altındaki hacimler konsol çıkan yatay bir promenad ile çevrilmiş. Opera evinin ana oditoryumu akustik performansı arttırmak amacıyla ikinci bir kabuk şeklinde tasarlanmış ve ana hacmin çekirdek kısmına entegre edilmiş. Bu çekirdekte aynı zamanda oditoryumun sahnesinin taşınmasını/değiştirilmesini sağlayan teknik elemanlar bulunuyor. Oda müziği salonunun üzerinde ise tamanen camla kaplı, ses yalıtımı sağlanmış bir prova odası tasarlanmış. Santiago Calatrava, yapının merkezi alanlarına kendi tasarladığı kalıcı enstalasyonları yerleştirmiş.

Kesit

Valencia Opera Evi’nin kimliğini oluşturan beton kabuk, altında ve üzerinde pek çok mekan oluşmasını sağlıyor. Kompleks üzerindeki farklı oditoryumlara ulaşım bu kabuğun çevrelediği yollar ile sağlanırken, yapının dışında bahçe teraslar, kafeler ve restoranlar var. Bu mekanlar promenad balkonları, merdivenler ve asansörler ile birbirine bağlanmış durumda. Aynı zamanda Valencia Opera Evi kamunun kullanımına tamamen açık bir yapı. Yalnızca performans salonlarına girerken bilete ihtiyaç duyuluyor. Böylece şehirdeki herkes bu kamusal yapıyı deneyimleyebiliyor.

The post Valencia Opera Binası appeared first on Arkitektuel.

Berlin Filarmonik, II. Dünya Savaşı sırasında şehirdeki eski filarmonik konser salonunun yıkılması sonucunda 1963 yılında Hans Scharoun tarafından tasarlanmıştır. Berlin’in kültürel merkezlerinden biri olarak gösterilen yapı aynı zamanda Alman mimari Hans Scharoun’un en ünlü eseridir.

© Photographs of Architecture

Scharoun’un organik ve futuristik tasarımı, doğrudan yapının işlevine hizmet etmektedir. Müzik, kavramsal ve fiziksel olarak tasarımın merkezinde bulunmaktadır ve tasarımın merkezinden, konser salonunun arka sıralarına doğru artmakta ve yayılmaktadır. Bu bağlamda yapının programı da oldukça basittir. Berlin Filarmonik, 2500 kişilik bir ana oditoryum ve 1200 kişilik daha küçük bir oda müziği salonu bulundurmaktadır. Yapının programı her ne kadar basit olsa da, yapıyı ilginç kılan Scharoun’un mimari ve mekansal olarak programa kattığı değerlerdir.

© Photographs of Architecture

Ana oditoryumda sahne konser salonunun merkezinde bulunuyor. Oturma düzeni, birtakım  offset teraslar tasarlanarak merkezi sahnenin çevresinde kurgulanmış. Bu sayede Scharoun oditoryumun içinde akustik performansı olabildiğince optimum seviyede tutmaya çalışmış. Yapının kesitine bakıldığında, konser salonu müziğin konkav küresel bir akvaryuma benzetilebilir. Böylece müzik oditoryumun içinde her yönde yayılabilmekte. Oditoryumun üstünü katlanarak kapatan tavan tasarımı da sesin yayılmasını sağlayan bir başka yapısal eleman.

© greatbuildings.com

Hans Scharoun, Berlin Filarmonik projesi dışında çok fazla tanınan bir mimar değil. Organik mimari ile ilgilenen Scharoun, işlerinde doğa ile mimari arasındaki dengeyi kurmaya çalışmaktadır. Scharoun, Berlin Filarmonik projesinde de bu yolu izleyerek, mimari ve müzik ile arasında bir uyum yakalamaya çalışmış.

© Wikimedia Commons

Berlin Filarmonik’in etkileyici iç mimarisi yapının dışına da yansımış durumda. Konser salonlarının içindeki kıvrımlı ve açılı kompozisyon, salonların kütlesel formlarını da etkilemekte. Yapının genel formunu oluşturan çadıra benzeyen, farklı açılarla bir araya gelen kütleler, binaya eğlenceli ve estetik bir hava katıyor.

© Photographs of Architecture

Yapının dinamik cephe tasarımı, Berlin Filarmonik’in hemen kuzeyinde bulunan Berlin’in en büyük parklarından biri olan Berlin Tiergarten ile ilişki kuruyor. Farklı açılarla bir araya gelen, kıvrımlı cephe tasarımı, Tiergarten’in topoğrafyasını taklit ediyor. Cephede kullanılan sarı metal plakalar ise yapının şekli ve peyzaj arasında doğal ve pürüzsüz bir ilişki kurulmasını sağlıyor.

The post Berlin Filarmonik appeared first on Arkitektuel.