©Flash Card Machine

Torres de Satélite (Satélite Towers – Satélite Kuleleri), Mexico City’de ikonik bir proje. Proje, mimar Luis Barragán ve sanatçı Mathias Goeritz arasında ünlü bir işbirliğyle tasarlanmış. Yapı şehir plancısı Mario Pani’nin Ciudad Satélite kentinde modern Meksika’ya ait ikonik bir tasarım istemesiyle ortaya çıkmış.

©Flickr: piccach

1930 ie 1950 yılları arasında Meksika’da kırdan kente yoğun bir nüfus göçü vardı ve bu göç sonrası nüfus üç katına çıkmıştı. Bu hızlı büyüme, sonucunda kapsamlı şehir planlaması gerektiriyordu. Bu noktada Mario Pani (mimar ve kent plancısı, 1911-1993), mimarlığın ve kentin, Latin Amerika’daki ilk çok aileli yapıya sahip modern bir Meksika’ya hayat verme düşüncesiyle şehir planlama çalışmalarına başladı. Planlama gerekliliğinin ana destekçisi olarak Pani, University Şehri (Ciudad Universitaria, 1952) ve Satellite Şehri’ni (Ciudad Satélite) tasarladı. Ciudad Satélite planlamasının gerekliliği üzerine de Luis Barragán ve Mathias Goeritz’den ikonik bir yapı tasarlamalarını istemiş.

©Sean Moro

Farklı disiplinlerden gelen tasarımcılarıyla Torres de Satélite’ın tasarımı, mimarlık ve sanat arasındaki ilişkiden yola çıkıyor. Kentsel bir heykel olan yapı, günümüzde gelişime erişim sağlayan ve ana renklerin hacimlerini içeren, açık alanı kucaklayan, ana cadde ile sınırlandırılmış bir meydanda yaşayan beş üçgen prizmadan oluşuyor. Etraftaki yollar yapı için önemli bir rol oynuyor. Örneğin trafik hızı kulelerin ona göre bir tasarıma sahip olmasını sağlamış: bu nedenle kuleler güneye doğru üçgenler oluşturuyor. Böylece fikir olarak arabadaki gözlemcinin hızla, kısa sürede diğer yola geçtiğinde yapı, kaybolan bir sele dönüşüyor. Torres de Satélite, güneyden kuzeye anıt gibi görünen güzel kotlar, kuzeyden güneye ise bir noktada birleşen bütün bir yapı olarak aldatıcı bir etkiye sahip.

©Flickr: jubilo haku

Farklı yüksekliklere ulaşan beş üçgen prizma, orijinal tasarımda en yükseği 200 metreye ulaşacak yedi kuleden oluşuyordu. Ancak mali problemler nedeniyle beş adet kuleyle inşa edilebilen heykelin şu an en yüksek ve beyaz yapısı 52 metre; en alçak ve sarı olanı ise 30 metre yüksekliğe ulaşıyor.

Her bir kulenin şekli tasarımcıları içlerini boş bırakmaya zorlamış; ancak içerdiği havanın hacmi kentin ortasında kuleleri sağlam, güçlü gösteriyor. Kulelerin kaba dokuları da onlara karakter kazandırır. Kueler her adımda betonarmeye eklenmiş ahşap formlarla inşa edilmişler.

©Domestika

İlk başta Mathias Goeritz kulelerin her birisinin turuncu renginin farklı tonlarına boyanmasını istemiş; fakat yatırımcıların ve inşaatı gerçekleştirenlerin baskısı ile sonradan fikrini değiştirmek zorunda kalmış. En sonunda kulelerin ana renkler olan kırmızı, mavi ve sarıya; ek olarak da beyaza boyanmasına karar verilmiş. Yeni ve modern olması arzulanan Ciudad Satélite bölgesinin simgesi olan Torres de Satélite, Mart 1958’de resmen açıldı. Yapı, Luis Barragán 1948 yılında Meksiko’da inşa ettiği evi ve stüdyosu gibi (Barragan Evi) 2004 yılında UNESCO Dünya Mirasları listesine konulup korunmaya alınmıştır.

©E-Flux

Torres de Satélite, Meksika’nın 20 yıl içinde en hızlı büyüyen ve başarılı şekilde gelişimini kanıtlayan bir yapı olmuştur. Yerel halk, kuleleri kendilerine ait olduğu hissiyle, kuleleri amblemleri ve gururları haline getirmiş. Kentten arabayla geçenler bu kentsel heykeli şehir ölçeğinde bir referans noktası olarak alır. Yapının gerçek ölçeğini algılayan yayalar, yapıya gelen ziyaretçiler iki taraflarında yükselen kulelerin, bina ölçeğini hissederler. İnsanları saran bu kentsel heykel, kent halkı tarafından da kucaklanıyor. Bu, Goeritz’in mimarlık anlayışında sanata ve Barragan’a atıf ettiği duygusunu yapının da ortaya koyduğunu gösteriyor.

The post Torres de Satélite appeared first on Arkitektuel.

© The British Monarchy

Buckingham Sarayı, Londra’daki The Mall yolunun sonunda bulunan İngiliz hükümdarlığının sembolik ikametgahı ve idari merkezi. Saray geçmişte ve günümüzde ulusal kutlamalar, devlet olayları ve yas zamanlarında anılır hale geldi ve kraliyet ailesinin misafir konaklaması için de kullanılıyor. Saray siyasi kimliğinden başka yerel ve yabancı halktan gördüğü ilgiden ötürü turistik bir kimliğe de bürünmüş durumda. Buckingham Sarayı, 108 metreye 120 metre boyutlarında ve 24 metre yüksekliğinde olup, 77.000 m2’lik bir alana yayılmıştır. Yapı 19 devlet odası, 52 ana yatak odası, 188 personel yatak odası, 92 ofis ve 78 banyo olmak üzere 775 odadan oluşuyor. Sarayın içinde bu odalara ek olarak yüzme havuzu, sinema, doktor ve ameliyat odaları, bir postane ve kuyumcu da bulunmaktadır.

© Nick Ansell – WPA Pool / Getty Images

İlk olarak Buckingham Evi olarak tasarlanan bugünkü sarayın çekirdeğindeki bina, 1703’te Buckingham Dükü için en az 150 yıl boyunca özel mülkiyete sahip bir alanda inşa edilen büyük bir konaktı. Kral III. George tarafından 1761’de Kraliçe Charlotte için satın alınarak yapı Sir William Chambers tarafından yeniden geliştirdi. 1826’da Kral IV. George, mimar John Nash ile birlikte evi bir saraya dönüştürmeye karar verdi. Planlar, merkezi bir avlu etrafına yerleşen üç kanat inşa etmeyi içeriyordu. Dış cephe, kral tarafından tercih edilen Fransız neoklasik tarzda tasarlanmıştı. 

© Nick Ansell – WPA Pool / Getty Images

O dönemde Buckingham Sarayı’nın genişletilmesi için harcanan  paralar sonucunda maliyet yükselince IV. George, Nash’i uzaklaştırmış. 1930 yılında ise,  George’dan sonra tahta geçen Kral IV. William çalışmaları tamamlaması için Edward Blore’ı görevlendirmiş. 1837’de Kraliçe Victoria’nın tahta oturmasıyla Buckingham Sarayı, İngiliz hükümetinin Londra’daki resmi konutu olmuştur. Kral VII. Edward, neo-klasik ön cepheyi oluşturan Sir Aston Webb’i görevlendirerek Buckingham Sarayı’nı yeniden geliştirmiş ve bu işlem 1913’de sona ermiş.

Sarayın iç tasarımında barok, rokoko ve 19. yüzyılın sonlarının etkileri temsili olarak görülmektedir. Sarayın iç mekanlarında yaygın olarak parlak renkli mermer ve pembe, mavi lapis taşlarla süslenmiş mimari elemanlar görülmektedir. Genellikle krem ve altın renkleri tercih edilmiş. 

© Rizzoli

Buckingham Sarayı, II. Dünya Savaşı sırasında dokuz kez bombalandı. Bu saldırılardan en ciddi olanı 1940 yılında saray kilisesini yıktı. John Mowlem & Co. savaş bittikten sonra yapının restorasyonunu üstlendi. Günümüzde kraliyet ailesi tarafından resmi ve devlet eğlencesi için kullanılan devlet odaları, her yıl Ağustos ve Eylül aylarının bazı günlerinde halka açılıyor.

Kaynaklar

• https://www.designingbuildings.co.uk/wiki/Buckingham_Palace 
• https://www.rct.uk/visit/the-state-rooms-buckingham-palace/who-built-buckingham-palace#/ 

The post Buckingham Sarayı appeared first on Arkitektuel.