© Maurizio Marcato

2004 yılında tamamlanan Nardini Grappa Damıtımevi (Nardini Grappa Distillery), Massimiliano and Doriana Fuksas (Studio Fuksas) tarafından tasarlandı. İtalya’nın Vicenza kentinde Bassano del Grappa isimli bölgedeki damıtımevi projesi, markanın yer altındaki damıtım tesisi ve oditoryumu; yerin üstünde iki adet şişirilmiş disk formunda araştırma merkezinden oluşuyor. Yer altındaki hacim ve bir çeşit uzay aracı gibi görünen hacimleriyle yapı, ekibin özgün tasarımlarından bir tanesi.

© Maurizio Marcato

Ekibe göre Nardini Grappa Damıtımevi, iki ayrı dünyadan oluşuyor. Bunların ilki uçan, eliptik şekillere sahip balonların içindeki araştırma merkezi laboratuvarları; diğeri ise gömülü olan, toprağı doğal bir kanyon oluşturarak yaran ve bu yarığın sonuna oturan 100 koltuklu oditoryum kısmı. Toprak altındaki oditoryum hacmine ziyaretçiler zemin kotundan bu kanyon mekanı şekillendiren hafif bir eğimle alçalarak ulaşıyor. Ziyaretçileri yapıya yönlendiren eğim, oditoryumun koltuklarına bakıyor. Böylece giriş aynı zamanda bir açık hava sahnesi olarak da kullanılabiliyor. İzleyicileri eğimli duvarlarla yaratılmış yapay kanyon peyzajıyla saran oditoryum kısmı, toprak kotu ve toprağın altını bağlayan kesintisiz bir etkinlik mekanı.

Kesit

Bu kısmın hemen üstünde ise yukarıdaki baloncukları yansıtıcı bir havuz bulunuyor. Yapının giriş kısmına dahil olan bu alan iki uçan balon hacimler arasında yansıma oyunlarıyla hareketli bir ara mekan yaratıyor. Havuz kısmı, aşağısında bulunan oditoryumun tavan pencerelerinden gelen ışığı yansıtıyor ve aşağıya daha aydınlık bir mekan sağlıyor. Akşamları ise aşağıdan gelen ışığı yukarıdaki baloncuklara yansıtarak yapıyı aydınlatan bir eleman. Havuz, yapıya, gelen ışığı yansıtarak ve cam yüzeylerden yansıyarak, kendine özgü bir dinamiklik katıyor. Bu dinamikliğe üstteki hacimleri taşıyan ince kolonların gergin, birbirinden farklı eğimli yapısı da katkı sağlamış.

© Matteo Danesin

Ekibin kurguladığı iki dünya, birbirine bir asansör ve bir merdivenle bağlanıyor. Bu sirkülasyon elemanları birbirinden farklı eğimleriyle aşağıdaki taşıyıcılara ve birbirlerine zıt bir komposizyon oluşturuyor. Tamamı cam kaplı asansör ve merdiven hacimleri, ziyaretçileri toprağın altından, uçan laboratuvarlara ulaştırıyor.

Nardini Grappa Damııtmevi’nde ziyaretçiler ölçülmüş simetrilerle yaratılmış birden çok mimari durumla karşı karşıya. Yapı bir gözlemci için sürekli olarak değişen manzaralara sahip: iki adet şaşırtılmış, birbirinin üstüne denk gelen eliptik hacim, altla üstü birbirine bağlayan eğimli asansör, tamamı cam merdiven ve girişin dönen forma sahip eğimi ile.

© Maurizio Marcato

Aynı zamanda Nardini Araştırma Merkezi ve Oditoryumu (Nardini Research Center and Auditorium) olarak adlandırılan yapının yukarıdaki balon hacimlerin dış yüzeyi tamamen çift camlı şeffaf bir katman. Böylelikle laboratuvar hacimlerinin içindeyken Montegrappa’nın eşsiz peyzajına 360 derecelik bir bakış sağlanmış. 3 adet ince çelik kolonla taşınan hacimler, diagrid taşıyıcı sistemle kurgulanmış. Proje için çelik ve camdan oluşan laboratuvarlar, alttaki brüt beton hacme zıt olarak, taşıyıcı bilgisi ve şeffaflığıyla ekibe göre daha ‘teknolojik ve zarif’ olan kısım.

© Maurizio Marcato

Bu ‘teknolojiklik ve zariflik’ temel olarak ince taşıyıcı kurgusundan geliyor. Havuzla yansıtılan bu ayaklar, uçan hacimleri toprağa bağlayan tek öge. Toprak altında ise yapı kendine tekrar mekan yaratıyor. Studio Fuksas, Nardini Grappa Damıtımevi’nde pozitif ve negatif arasındaki sürekli gerilimi işlemiş. Bu iki kutbu birbirine suyun içinden yükselen eğimli asansör strüktürüyle bağlamış. Ekip burada da havuzla, yukarıdaki cam laboratuar balonlarını sürekli yukarı iten ve ağır oditoryumu sürekli toprağa gömen bir enerji yakalamayı hedeflemiş.

© Maurizio Marcato

Studio Fuksas, bütün bu komposizyonu absürt bir geometri içinde büyüyen ve hareket eden bir mekan olarak düşünmüş. Yalnızca 5 cm derinliğe sahip havuzla bu etkiyi yakalayan proje, aşağı ve yukarı doğru sürekli olarak ilerleyen bir kurguya sahip. Massimiliano and Doriana Fuksas’a göre yapıyı izleyerek yürümek oldukça güçlü bir duygusal deneyim bırakıyor ziyaretçide.

The post Nardini Grappa Damıtımevi appeared first on Arkitektuel.

La Fabrica (The Factory)‘nın hikayesi Ricardo Bofill’in, Barselona yakınlarında bulunan eski bir çimento fabrikasını 1973 yılında satın alması ile başlıyor. Bofill, 30‘dan fazla siloya sahip, büyük galerilere ve makine odalarına sahip eski fabrikayı kendi mimari ofisi olan Taller de Arquitectura’nın ofisi ve kendi özel evi haline getirmiş.

© Ricardo Bofill

Çimento fabrikası Katalanya’nın ilk endüstriyelleşme dönemlerinden kalan ve yıllar boyunca, üretim sürecinin gerekleri doğrultusunda çeşitli ek binalar inşa edilerek tamamlanan bir yapı. Bofill, vernaküler mimarinin etkilerini gösterdiği bu tarihi çok katmanlı yapının içindeki mekanların gelecekteki kullanımlarını hayal ederek ortaya yeni ve deneysel bir ofis&ev kompleksi ortaya çıkarmış.

© Ricardo Bofill

Bofill, satın aldığı yapıyı incelediğinde fabrikanın içinde hiçbir yere çıkmayan merdivenler, çok büyük fakat işlevsiz mekanlar, boşluklardan sarkan anlamsız objeler gibi sürreal ve dikkat çekici elemanlar ile karşılaştı. Yapının brutalist kimliği, yapının genelindeki tezatlık ve ilgi uyandırıcı mekanlar Bofill’i heyecanlandırmış. Bofill, fabrikanın bu özelliklerini koruyarak, yapının yeniden tasarlanmasına bir sanat eserine başlıyormuş gibi yaklaşmış. “Buradan daha iyi hiçbir yerde yaşayamıyor ve çalışamıyorum. Burası işime odaklanabildiğim ve olabilecek en soyut şekilde düşünebildiğim tek yer. Çimento Fabrikası mükemmel bir eser. Yaşam burada kesintisiz bir şekilde devam ediyor, iş ve tatil arasındaki farkı algılayamıyorum. Beni dış dünyanın tüm etkilerinden koruyan, Katalan Sanayi Devrimi’ni yaşıyormuş gibi hissettiren kapalı bir evren burası.” Ricardo Bofill.

© Ricardo Bofill

La Fabrica’nın inşaatına, çimento fabrikasının bazı kısımlarının patlayıcılar kullanılarak yıkılması ile başlandı. 1,5 yıl süren bu aşama sonucunda bazı saklı mekanlar ortaya çıkarıldı ve bazı mekanlara yeniden değer kazandırıldı. Bir sonraki aşamada fabrika yeşillendirildi. La Fabrica’yı oluşturan beton siloların ve devasa kütlelerin duvarlarından ve çatılarından sarkan yeşil bir tabaka ile fabrikaya hayat kazandırıldı. İnşaat sürecinin son aşaması ise fabrika mekanlarındaki işlevlerin değiştirilmesiydi. Bofill, çimento fabrikasının mekanlarına yeni işlevler kazandırdı ve bina yeni bir programa sahip oldu. Tüm bu işlevlerden sonra Katedral, bahçeler ve silolar çok daha görünür bir hal aldı. La Fabrica’ya eklenen yeni yapıların ise fabrikada bulunan eski yapılardan ayırt edilmesi istendi. Bu nedenle, yeni yapılarda vernaküler mimari ile zıt bir mimari dil kullanıldı. Pencereler, kapılar, merdivenler gibi yeni yapı elemanları dış duvarlara ve bazı mekanların içine yerleştirildi.

© Ricardo Bofill

Stüdyo, La Fabrica’nın içindeki Taller de Arquitecture stüdyosu fabrika silolarının içinde dört kata yayılmış şekilde tasarlandı. Dört kat arasındaki ulaşım döenl bir merdiven ile sağlanıyor. Ofisin kültürüne göre belirlenmiş stüdyo kat planı farklı işlevlere hizmet edecek şekilde tasarlanmış. Ricardo Bofill’in ofisi birinci katta bulunuyor. 4 metre tavan yüksekliğine sahip minimalist ofisin duvarları beyaza boyanmış. Stüdyoda kullanılan mobilyaların çoğu Taller de Arquitectura tarafından tasarlanmış ve stüdyodaki kapı, pencere ve dekoratif elemanlar fabrikanın vernaküler, endüstriyel mimarisiyle tezat oluşturacak şekilde; tarihi, kültürel mimariye referans veren parçalar.

© Ricardo Bofill

Katedral, Fabrika mekanlarının yeniden işlevlendirilmesi kapsamında, fabrikanın büyük salonu konferans ve sergi odasına dönüştürülmüş. Toplam 10 metre tavan yüksekliğine sahip bu ferah mekanda kısmen paslanmış yüzeyler ve çıplak beton duvarlar ile fabrikanın endüstriyel kimliği estetik olarak korunmuş. Çelik ve ahşap konferans masası, siyah deri koltuk, sandalyeler, çelik kahve masası gibi yeni mekanda kullanılan eşyalar da yine Taller de Arquitectura tarafından tasarlanmış.

© Ricardo Bofill

Bofill’in Evi, Bofill, çimento fabrikasını satın aldığı andan itibaren bu endüstriyel yapının içinde bir yaşam kurgulamış. La Fabrica, Bofill için bir fabrikadan fazlası. Fabrikayı kendi sürekli çalkantılı, göçebe yaşam tarzının zıttı bir yaşam ortamını kurabileceği bir fırsat olarak görmüş. Bofill fabrikanın üst kısmında bulunan sadece kaba betondan oluşan geniş bir alanı evinin ana yaşam alanı olarak belirlemiş. Kusursuz bir küp hacmine sahip mekan ritmik kemerli pencerelere sahip. Bofill bu odayı “Evcil, anıtsal, brutalist ve kavramsal” kelimeleriyle tanımlıyor. 

© Ricardo Bofill

Zemin katta bulunan mutfak-yemek odası ise ailenin evin içindeki buluşma noktası. Odanın ortasında, demir bacaklar ile desteklenen beyaz mermer bir masa bulunuyor. Oscar Tusquets tarafından tasarlanan çift taraflı şömine ise odaya farklı bir ambiyans kazandırıyor. Orta kattaki geleneksel Fas duvar kaplaması ile dikkat çeken ‘pembe oda’ ise daha küçük ve özel yaşam alanı olarak kurgulanmış. Kırmızı Alicante mermeri yemek masası ve büyük  şömine odaya karakterini veren parçalar. Taller de Arquitectura tarafından tasarlanan sandalye ve tabureler ünlü Katalan mimar Antoni Gaudi’nin tasarımlarının bir yorumu.

The post La Fabrica appeared first on Arkitektuel.

©Cemal Emden

2016 yılında İzmir Bademli’de tamamlanmış olan Angelos Organik Zeytinyağı Tesisi, Haluk ve Derya Angelos çifti için Han Tümertekin tarafından tasarlanmış. Tesisin amacı geleneksel yöntemlerle zeytinyağı üreten bir tesis olmak. Yapıda mimari kararları etkileyen en önemli etkenler de dolayısıyla ‘zeytinyağının geleneksel üretim süreci’ etrafında toplanmış.

©Cemal Emden

Ege Denizi’nin kıyısında, İzmir’in kuzeyinde 250.000 metrekarelik bir alanda zeytin ağaçlarının ortasında konumlandırılmış kompleksin içinde üretim tesisi, konuk evi ve satış dükkanı yer alıyor. Tipik Ege peyzajına sahip arazisinde, deniz manzarası, zeytin ağacı ve taş yapı birlikteliğini oldukça etkili bir dilde kurgulamış Mimarlar ve Han Tümertekin ofisi. Tasarım stratejisini anlatırken de şu soruyu soruyor Han Tümertekin: ‘’Endüstriyel bir bina peyzajla nasıl demirlenir?’’.

©Cemal Emden

Türk mimarisinin esaslarından da izler görebileceğimiz Angelos Organik Zeytinyağı Tesisi’nde, müşterilerin isteği üzerine, pompa kullanılmadan yağ elde etme fikriyle yola çıkıldı. Bu nedenle zeytinlerin üretim aşamasının en başında aynı yerde preslenmesi gerekiyordu. Üretim sürecinde zeytinlerin kendi ağırlıklarıyla kayıp daha aşağı bir kotta toplanması ve üretim sürecinin sonunda şişelenmiş olan zeytinyağlarının kamyonlarla kolayca alanı terk etmesi senaryosuna uygun topografyayı oluşturmak istedi Han Tümertekin ve ekibi. Senaryoya hizmet edecek ve güçlü kesitsel ilişkiler kuracak bu yeni topoğrafya yapımında mevcut bitki örtüsüne ve zeytin ağaçlarına zarar vermeyecek bir konum seçilmiş.

©Cemal Emden

Angelos Organik Zeytinyağı Tesisi genel olarak taş ile dodurulmuş çelik bir çerçeveden meydana geliyor. Çıplak beton, galvanizli çelik ve doğal taşın kullanıldığı tesiste bu malzemelerin seçilme nedeni binayı bakım gerektirmeyen bir hale getirmek ve yerli üretimden malzemeler sağlayabilmek. Çelik dışında her materyal lokal olarak temin edilmiş.

Bunun yanında yapımda emeği geçecek kişilerin yerel insan gücünden olması hedeflenmiş. Burada asıl amaç bu bölgedeki işçilerin endüstrileşmiş yapım teknik yeteneklerini arttırmak. Bahsettiğimiz bu iki yaklaşım tasarımın süreciyle birlikte sürdürebilir olmasını sağlayan önemli kararlar.

©Cemal Emden

Angelos Organik Zeytinyağı Tesisi’nde yapıların tümünü planlarken oluşturulan vaziyet planında amaç alana yaklaşımdan itibaren kademeli olarak kamusaldan özele dönen bir şema ortaya çıkarmak olmuş. Kamusal alan olarak dükkan; özel alan olarak da konuk evi barındıran projede, üretim tesisinin ise bu iki alanın ortasındaki yarı kamusal yarı özel bir alan olarak nitelendirildiği söylenebilir.

©Cemal Emden

Farklı açık, yarı açık alanlar yaratan Angelos Organik Zeytinyağı Tesisi’nde, strüktür bu alanların etrafında şekillendirilmiş ve gerekli olan gölgeleme ve iklimsel konfora katkı sağlayacak öge olarak eğimli çatılar kullanılmış. İçerideki tüm fonksiyonlar bahsedilen bu bakır çatı sistemi ile örtülmüş.

©Cemal Emden

Mimarlar ve Han tümertekin imzalı proje aynı zamanda AB Çağdaş Mimarlık Ödülü olarak bilinen 2017 Mies van der Rohe Ödülü‘nde ön seçim listesine giren 40 proje arasına girmiştir.

The post Angelos Organik Zeytinyağı Tesisi appeared first on Arkitektuel.

©Fernando Guerra

Sudaki Yapı (The Building on the Water) isimli proje, Alvaro Siza ve Carlos Castanheira ortaklığında 2014 yılında tamamlanmış. Shihlien Chemical şirketine ait olan tesis, Çin’in Jiangsu bölgesinde Huai’An şehrinde yer alıyor. Dünyadaki en gelişmiş üretim teknolojilerine ev sahipliği  yapan ve en geniş soda tuzu ve amonyum klorit üretim tesislerinden biri olan yapı, aynı zamanda 2015 yılında dünyaca ünlü mimarlık sistesi Archdaily ve HP Desingjet tarafından ”Yılın Projesi” ödülüne layık görüldü.

©Fernando Guerra

Proje aslen Shihlien Chemical’ın yapay bir gölün -tesisin su rezervuarının- üzerine bir ofis binası yapma hayaliyle başladı. Bunun üzerine başında Alvaro Siza’nın yer aldığı bir tasrım ekibi görevlendirildi. Bu ekibin amacı su ile kusursuz bir şekilde kaynaşan bir yapı tasarlamaktı. Bunun yanında tesis mimarisiyle Shihlien’e dünya çapında tanınmışlık sağlayacaktı.

Alvaro Siza’nın Çin’deki ilk yapısı olan tesis, su üstünde yer almasıyla Siza için yepyeni bir girişimdi. 100.000 metrekarelik yapay gölün üzerinde bulunan tesis, beyaz beton bir tablanın üstüne oturtulmuş. 300m’den uzun, kıvrımlı şekle sahip, 2 kat yükselen bir yapı, Sudaki Yapı.

©Fernando Guerra

Sudaki Yapı (The Building on the Water) tesisi, suyun üstünde dalgalanıyormuş hissi veren formuyla, geleneksel formlardan ve fabrika mimarisinin bir parçası haline gelmiş dik açılı şekillerden uzaklaşıyor. Bu da yapıyı dikkat çekici kılan en önemli özelliklerinden. Bulunduğu konumun doğal aydınlığını ve su üstünde yarattığı güçlü etkiyi kullanan yapı, çevresiyle sürekli bir etkileşim halinde. Suyun ve cam cephelerinin yansıtıcılığıyla bunu gözlemlemek mümkün. Bir yandan yapının bu yapay gölü kendi rezervuarı olarak kullanması da bu etkileşimin bir parçası. Dışarıdan gözlemlendiğinde su ile betonun mükemmel uyumla kullanılması sayesinde uçuk ve akışkan mimariye sahip bir yapı haline gelmiş.

©Fernando Guerra

”Alvaro Siza, daima insan ve çevre arasında uyum yakalamayı amaçlayan tasarım anlayışına sahip oldu. Bu tesis de içinde bulunduğu su ve etrafındaki peyzaja karışmış bir yapı. Siza’nın Çin’deki ilk projesi olan Sudaki Yapı (The Building on the Water), ülkede gelecek endüstriyel tesis mimarisine örnek olacak nitelikte ve bu nedenle oldukça önemli.” demiş Shihlien Chemical Yöneticisi Por-Shih Lin.

The post Sudaki Yapı (The Building on the Water) appeared first on Arkitektuel.

© Wikimedia Commons

Walter Gropius’un ilk mimari tasarımı olarak bilinen Fagus Fabrikası aslında Walter Gropius ve Adolf Meyer’in ortak tasarımı. Modern mimarinin ilk örneklerinden olduğu için mimarlık tarihi açısından çok büyük değere sahip olan Fagus Fabrikası, modernizm akımının yayılmasına öncülük eden bir eser. Yapının tasarımında kullanılan rektalinear (dikdörtgensel) hacimler ve yapının üç kat boyunca uzanan cam cephesi, mimarlık tarihi açısından devrim niteliğinde adımlardır.

© Wikimedia Commons

Walter Gropius, Peter Behrens’in öğrencisiydi. Fagus Fabrikası’nı tasarlamadan önce, Peter Behrens’in ofisinde çalışıyordu. Her ne kadar iki Alman mimar da endüstriyel tasarıma ilgi duysalar da, farklı düşündükleri noktalar vardı. AEG Tribün Fabrikası özelinde, Behrens, endüstriyel mimarinin  asil ve yüce olması gerektiğini savunurken, Gropius, dış cephe tasarımı yapının strüktürel elemanlarını kapattığı için yapının otantik kimliğinden uzaklaştığını düşünmekteydi. Gropius’a göre, dış cephe tasarımı, yapıda kullanılan strüktürel mantığı göstermeliydi.

Gropius’un endüstriyel mimariye bakış açısı Behrens’ten çok farklıydı. Tren istasyonları, alışveriş merkezleri ve fabrikalar gibi yapıların mimarisinin değişmesi gerektiğine inanıyordu. Bu yapılar, günümüz sosyal ve kültürel değişikliklere göre şekillenmeliydi. Bu nedenle Gropius projelerinde, sosyal nedenleri göz önünde bulundurarak işçiler için daha iyi çalışma ortamları sunan mimari çözümler öneriyordu. Gün ışığı, temiz hava ve temizlik gibi faktörler tasarımın önemli parçalarıydı ve böylece yapılan işin kalitesi de artıyordu.

Wikimedia Commons

Walter Gropius, ürettiği bu teorik temeli Fagus Fabrikası’nın inşasında kullandı. Bir ayakkabı fabrikası olan Fagus Fabrikası için dönemin endüstriyel mimarlarından Eduard Werner birkaç ekleme, yenileme ve yeni binalar tasarlamıştı. Ancak Gropius, fabrikanın sahibi Carl Benscheidt’i Werner’in tasarımlarının fabrikaya yeterli gelişmeyi kaydettiremeyeceğine inandırdı. Böylece 1911 yılında, Werner’in tasarladığı planlar üzerinden Walter Gropius ve Adolf Meyer fabrikanın tasarımına başladı.

Wikimedia Commons

Fagus Fabrikası, üretimhane, depo, ofis görevi gören bir binalar bütünü. Fagus Fabrikası’nın dış tasarımı en az içindeki faaliyetler kadar önemli. Binanın dikdörtgensel hacmi boyunca devam eden tuğla cephe, yapının en göze batan unsurlarından. Gropius, fabrikanın içerisindeki koşulları iyileştirmek adına, yapının dış tasarımına önem vermiştir.

Mimari olarak Gropius’un fabrikaya kattığı en önemli özellik ise ofis binası. Kompleksteki diğer binaların aksine, bu binanın cephesi tuğladan ziyade camdır. Geleneksel, yük taşıyan yığma dış duvarlar kullanmak yerine Gropius binanın içinde betonarme kolonlar kullanarak cepheyi serbest hale getirmiştir. Gropius’un bu denemesi devrim niteliğindedir. Ofis binasının üç katı boyunca devam eden cam cephenin demir iskeletine yerleştirilen metal paneller, betonarme döşemeyi gizlemektedir. Binada kullanılan en inovatif özellik ise, binanın kenarlarının tamamen cam detaylar ile hiçbir taşıyıcı eleman kullanılmadan çözülmesi.

Wikimedia Commons

Fagus Fabrikası 1911 yılında tamamlanmış olsa da, yapının iç mimarisinin tamamen bitmesi 1925 yılını bulmuştur. Yapı, 2011 yılında UNESCO tarafından modern mimarinin gelişmesinde rol oynadığı için dünya mirası seçilmiştir. Fabrika binasının geometrik şekli, ofis binasının cam cephesi ve hafif mimarisi, yapıyı modernizmin öncü eserlerinden biri haline getirmektedir.

The post Fagus Fabrikası appeared first on Arkitektuel.

Dünyaca ünlü cin markası Bombay Sapphire’ın damıtma merkezi, Bombay Sapphire Damıtma Merkezi Heatherwick Studio tarafından 2014 yılında tamamlandı. Ünlü mimarlık grubu, 16. Yüzyılda mısır değirmeni olarak kullanılan kırka yakın terk edilmiş harabe binayı restore ederek, 20 dönümlük arazi üzerine yeni bir distilasyon merkezi inşa etti. Laverstoke’da bir dere üzerine kurulu olan yapı, derenin akışına göre yer almış binalardan oluşuyor. Kırka yakın binanın her birinin damıtma işleminde farklı bir görevi var.

©Iwan Baan

Restore edilen yığma yapılara ek olarak, bu damıtma merkezinin imza yapısı, Heatherwick tarafından eklenen iki cam sera. Bu seralar, Bombay Sapphire cini damıtılırken kullanılan 10 farklı bitki ve Baharat türünün yetiştirildiği ve sergilendiği bir alan görevi görüyor.

©Iwan Baan

Biri diğerinden daha büyük olan iki seranın içerisinde yapay iklimlendirme sistemleri ile farklı iki iklim tipi oluşturulmuş durumda. Nispeten daha kuçuk olan serada tropic bir iklim yaratılmışken, büyük olan serada ise Akdeniz iklimi yaratılmış.

©Iwan Baan

Distilasyon işlemleri sırasında ortaya çıkan sıcak hava vu buhar belirli kanallar aracılığıyla bu iki seraya aktarılıyor.

Cam seraların damıtma işleminde herhangi bir görevi yok. Bu transparan mekan, bu merkeze gelen ziyaretçilerin Bombay Sapphire’ın içinde kullanılan bitkileri gözlemleyebilmesi için üretilmiş. Dolayısıyla yalnızca bir sergi işlevi taşıyor.

©Iwan Baan

Bombay Sapphire, bu büyük kompleksi ziyaretçilere açmış durumda. İnternet üzerinden randevu alarak bu kompleksi gezmek mümkün. Londra’dan yaklaşık 1 saat uzaklıkta bulunan bu merkezi gezmenin ücreti ise 15 pound.

The post Bombay Sapphire Damıtma Merkezi appeared first on Arkitektuel.