©Dror Baldinger

Mimar: Adjaye Associates & Alamo Architects

Yer: San Antonio, TX, ABD

Yapım yılı: 2019

Ruby City (Yakut Şehir), Gana asıllı İngiliz mimar David Adjaye ve Alamo Architects tarafından tasarlanan bir çağdaş sanat merkezi. Amerika’nın San Antonio şehrinde bulunan merkezin kalıcı koleksiyonunu Amerikalı sanatçı ve koleksiyoner Linda Pace’in hayatı boyunca topladığı sanat eserleri oluşturuyor. San Antonio’da şehir merkezinin güneyinde eski bir endüstriyel alanda bulunan Ruby City, bulunduğu bölge ile kültürel bir ilişki kuran ve kentin yaratıcı toplumuna ilham kaynağı olma misyonu üstlenen bir proje. 

©Dror Baldinger

2019 yılının Ekim ayında açılan Ruby City’nin temelleri 2007 yılında, projenin tamamlanmasından tam 12 yıl önce atılmış. Linda Pace göğüs kanserinden hayatını kaybetmeden birkaç ay önce, 500 eserlik koleksiyonunu sergileyebileceği bir müze ve sanat merkezi projesi için David Adjaye ile görüşüyor. Kendisi de bir sanatçı olan Pace, hayalindeki ‘parlak kırmızı kule ve minarelerden oluşan yakut şehir’ eskizlerini ve eskizlerden ürettiği küçük heykelleri Adjaye ile paylaşıyor. 

©Dror Baldinger

Adjaye Associates, projenin tasarımını yerel bir mimarlık firması olan Alamo Architects ile birlikte  çalışarak tamamlamış. Yapı, şehirde 16.-19. yüzyıllar arası hüküm sürmüş İspanyol egemenliğinin eseri olan barınaklardan esinlenilerek tasarlanmış. 

Yapının cephesinde müzenin tamamına yakut karakterini veren renklendirilmiş prekast beton paneller kullanılmış. Yapının ziyaretçilerin erişebilecekleri birinci kat kısmında cephede kullanılan paneller cilalanarak daha düz bir yüzey elde edilmiş, üst kotlarda ise paneller olduğu gibi bırakılarak daha pürüzlü ve sert bir yüzey tercih edilmiş. Meksika’da üretilen bu paneller yalnızca yapının cephesinde değil, merkezin heykel bahçesinde ve bazı oturma elemanlarında da kullanılmış. Böylece kompleksin genelinde malzeme devamlılığı sağlanmış. 

©Dror Baldinger

Ruby City’nin keskin geometrik kütlesi yapıya anıtsal bir özellik kazandırıyor. Ancak David Adjaye, bu anıtsal kütleyi olabildiğince ziyaretçileri davet eden bir şekle sokmak istemiş. Müzenin giriş kanopisi, müzenin önünde bulunan ufak meydana doğru konsol şeklinde çıkan bir açıklık ile oluşturulmuş. Müzenin girişi ve lobi alanları da yine Pace’in Yakut Şehir vizyonu doğrultusunda kırmızı renkler ile dekore edilmiş. 

©Dror Baldinger

Merkezin sergi alanları toplam 1000 metrekareyi buluyor. Pace Vakfı’nın sahip olduğu 900’ü aşkın resim, video ve multimedya sanat eserinin sergilendiği bu sergi alanlarının yanı sıra merkez bir heykel bahçesine de sahip. Oval bir yürüme yolu ile sınırlarının belirlendiği bu bahçe ve müzenin tamamı ziyaretçilere sene boyunca ücretsiz olarak hizmet veriyor. 

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Ruby City / Adjaye Associates appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

Mimar: Heatherwick Studio

Yer: Cape Town, Güney Afrika

Yapım yılı: 2017

Heatherwick Studio tarafından tasarlanan Zeitz MOCAA (Zeitz Museum of Contemporary Art Africa), Thomas Heatherwick’in ilk müze projesi. 2017 yılının Eylül ayında Güney Afrika’nın en kalabalık ikinci şehri Cape Town’da açılan müze, aynı zamanda Afrika’nın aşağı Sahra bölgesinin en yüksek yapısı, dünyanın en büyük Afrika sanatları müzesi ve Heatherwick’in Afrika’daki ilk projesi. 

© Iwan Baan

Heatherwick, Zeitz MOCAA’yı ortaya çıkarmak için bir zamanlar Güney Afrika’nın en yüksek binası olan ancak 1990’dan beri atıl duran mevcut bir buğday silosunu yeniden işlevlendirmiş. Toplam 9,500 metrekareyi bulan ve 9 kata yayılan bir alan müze mekanları olarak yapıya kazandırılmış. 

Zemin Kat Planı

Müzenin ‘kalbini’ oluşturan ana atrium ve galeri alanları mevcut strüktür oyularak ortaya çıkarılmış. Birbirine teğet duran hücre şeklindeki 42 silo kulesi belli şekillerde kesilip oyularak yapının içinde devasa bir boşluk yaratılmış ve bu boşluk müze programına hizmet eden yeni mekanlar ile yeniden işlevlendirilmiş. Sonuç olarak yapı, içindeki 6,000 metre kareyi aşkın toplam 80 galeri odasından oluşan sergi alanlarına ek olarak bir çatı heykel bahçesine, sanat eserlerinin depolanmasının ve bakımının yapıldığı bir alana, kitabevi, restoran, bar ve okuma odalarına sahip bir sanat kompleksine dönüştürülmüş. 

Müzenin kuşkusuz en dikkat çekici mekanlarından bir tanesi ana atrium. Kimisi kısmi kesik, kimisi yarı açık, kimisi tamamen ortadan kaldırılmış silolar bu devasa atriumda bir katedral atmosferi yatıyor. Heatherwick, bu atriumdan bahsederken yanlışlıkla ortaya kusursuz bir akustiğin çıktığından bahsediyor. 

© Iwan Baan

Mevcut strüktürün oyulma işlemi rastgele yapılmamış. Heatherwick, Architecture Digest ile yaptığı röportajda oyma kalıplarının nasıl tasarlandığını bu sözlerle anlatıyor: “İnşaata başladığımızda siloların içinde hala mısırlar duruyordu. Bu mısırlardan bir tanesini aldık, dijital olarak taradık ve 10 kat yüksekliğine gelecek şekilde ölçeklendirdik ve elde ettiğimiz formu oyma kalıbı olarak kullandık.” Binanın oyulmuş yapısı aynı zamanda ziyaretçilere strüktürün detaylarını görme fırsatı da tanıyor. 

© Iwan Baan

Zeitz MOCAA yalnızca bir müze değil, V&A Waterfront projesi ile birlikte Cape Town’ın kent kimliği için bir yapı taşı ve Afrika kültür mirası için çok önemli bir adım. Müze misyonunun başında yıllar boyunca Avrupa ve Amerika enstitüleri tarafından sömürülmüş Afrika kültür mirasının kıta içerisinde keşfedilmesi ve Afrika’da kalarak sergilenmesi var. Zeitz MOCAA kültür ve sanat endeksli bir toplum kimliği yaratma alt metnine sahip bir oluşum. 

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Zeitz MOCAA / Heatherwick Studio appeared first on Arkitektuel.

©Virgile Simon Bertrand

Zaha Hadid Architects (ZHA) ekibinin en güncel projelerinden biri olan Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi (Changsha Meixihu International Culture & Arts Centre), Çin’in Changsha kentinde Meixi isimli bir gölün kenarına kurgulanmış 115,000 metrekarelik bir kültür kompleksi. Bünyesinde çağdaş sanat müzesi, bir tiyatro ve çok amaçlı salon barındıran tasarım oldukça büyük bir nüfus artışı ve dolayısıyla ani bir kentsel gelişim geçiren Hunan eyaletinde bu sebeple açılan yarışmada kazanan öneri olmuş.

©GSVisuals

Kıvrımlı hacimlerin kompozisyonu olarak ayırt edici bir mimariye sahip olan Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi’nin bu organik mimari dili, komşu sokaklarla bağlantı kurmak için bu alan üzerinden tanımlanan yaya yollarıyla şekilleniyor. Yapının ortasında bulunan meydan, rastlantısal toplanma alanları ve heykel bahçesi ile geniş sergi alanı sayesinde kültürel bir merkez üreterek yayanın kentsel deneyimini vurguluyor. Bitişiğindeki Meixi gölüne manzaralar sunan ve göl üzerindeki adadaki parklara ve yürüyüş parkurlarına erişim sağlayan üç ayrı kültür kurumundan oluşan merkez, etkinliklere ve sergilere elverişli bir dış avlu ağı kurguluyor.

©Virgile Simon Bertrand

Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi bünyesinde bulunan çağdaş sanat müzesi MICA olarak anılıyor. MICA, merkezdeki ikinci büyük ve 3 kollu forma sahip olan hacim. Çağdaş sanat müzesi, büyük ölçekli entalasyonlar veya etkinlikler için düşünülmüş geniş bir atrium etrafında çözümlenen 8 adet galeriden oluşuyor. Yapının dış dünya ile görsel iletişimi, galerilere gün ışığını sağlayan ve göl manzaralarını çerçeveleyen cam ve balkon şeritleri tarafından sağlanıyor. MICA hacmi aynı zamanda bünyesinde atölye alanları, bir amfi derslik, kafe ve müze dükkanı barındırıyor.

©GSVisuals

Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi’nin odak noktası ise 180 kişilik oturma kapasitesi ile kentin en büyük performans mekanı olması planlanan büyük tiyatro hacmi. Yeni Zelandalı bir akustik mühendisliği firması Marshall Day işbirliği ile tasarlanan, kompleksin en büyük hacmi yapının en dikkat çeken, geniş yaprakları andıran 4 koldan oluşan kütlesi.

Çeşitli sahne sanatları için tasarlanan büyük tiyatro, heykel lobileri, barlar, yönetim ofisleri, prova stüdyoları, sahne arkası lojistiği, gardırop ve giyinme odalarını barındırıyor. Kompeksin diğer birimlerine kıvrımlı geçitlerle bağlanan bu hacim, diğer hacimlere benzer mimari dilin giderek büyüyüp en uç noktaya ulaştığı hali izlenimini veriyor.

©Seven7Panda

Kopmleksin üçüncü ve en küçük hacmi ise yine bir tiyatro. Bu tiyatro ise esnek tasarımyla farklılaştırılmış bir kurguya sahip. Çok amaçlı salon olarak da anılan bu hacmin kapasitesi 500 kişi. Kompleksin en küçük hacmi, küçük oyunlardan, defileler, müzik performansları, banketler ve ticari etkinliklere kadar çok çeşitli işlevlere ve performanslara uyum sağlamak için farklı yapılandırmalara elverişli bir tasarıma sahip. Aynı zamanda bu hacim, kompleksin farklı büyüklüklerdeki kütlelerinin görüldüğü kotun altında kurgulanmış batık avluda yer alan perakende alanlara ve restoranlara halkın erişiminin sağlandığı kısım.

©Virgile Simon Bertrand

“İşlevsellik, zarafet ve yenilikçilik değerleri ile şekillenen bir tasarım süreciyle Changsha Meixi Gölü Uluslararası Kültür Sanat Merkezi, Changsha şehri için yeni kültürel ve kamusal düğüm noktası; dünya çapında da küresel bir kültürel destinasyon olmayı hedefliyor.” diyor ekibin yöneticisi Patrick Schumacher ve ekliyor: “Her ne kadar bu kamusal kurumlar benzersiz bir şekilde fakat birbirlerinden ayrı olarak tanımlanmış olsa da; bu meydanlarla kurgulanmış, adeta bir halı gibi zengin dokunmuş düzenleri içerisinde bir dizi kentsel ambiyans dizisi sunarak birbirlerini besliyor ve alana kentsel bir önem yüklüyorlar.”

©GSVisuals

Kompleksteki üç ana program, ayrı binalar olsa da kıvrımlı geçitler ve kavisli beyaz düzlemler ile birbirine bağlantılı hale getirilmiş. Merkez aynı zamanda göl kenarında ve hacimlerinin ortasında yarattığı kamusal alanlarla da bölgede yeni bir yaya deneyimi tanımlıyor. Zaha Hadid Architects ekibinin imzası haline gelmiş kıvrımlı formlardan türetilmiş farklı büyüklükte ve benzer formlardaki hacimler, eyaletin en büyük ve dünya çapında da çok yönlülüğü ile dikkat çeken bir kültür kompleksi tasarımı. Kompleks özellikle en büyük hacmiyle MAD Architects tasarımı Harbin Opera Binası’nı andırıyor.

The post Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi / Zaha Hadid Architects appeared first on Arkitektuel.

©Cemal Emden

Antakya’nın Starius Dağı’ndaki, ilk Hıristiyan topluluğa ev sahipliği yaptığı iddia edilen, St. Pierre (Aziz Petrus) Kilisesi’nin yakınlarında antik çağlara dayanan arkeolojik kazı alanının üzerine inşa edilen Antakya Müze Oteli (Antakya Museum Hotel), Emre Arolat Architecture ekibi tarafından tasarlandı. Projede ekip için en önemli nokta arkeolojik alanın kamusallığına karşın otelin özel kullanımından doğan ikiliği çözmek olmuş. Yapının tasarımı antik ile moderni iç içe geçirerek arkeoloji ve mimarlık arasındaki gergin ilişkiden faydalanıyor.

©Cemal Emden

Kazı alanında arkeolojik bulgular elde edildikten sonra müze-otele çevrilen 199 odalı otelin tasarımı, Antakya’nın kazı çalışmalarında elde edilen bulgular sonucu keşfedilen fiziksel ve sosyolojik karakteristiği esas alınarak ilerliyor. Projenin ‘belli bir yere ait olmayan ve kendi program ağı ile tanımlanan’ otel fonksiyonu, arkeolojik bulgularla şekillenmiş bir alan üzerinde kurgulanacağından, programın her elemanı ayrı ayrı birimler olarak düşünülmüş. Bu birbirinden bağımsız bireyler, alana koruyucu bir kanopi altında dağıtılmış. Böylece aslında modüler bir yaklaşıma evrilmiş tasarım anlayışı; daha kompakt ve içe dönük olan geleneksel otel binası kurgusuna yeni bir yaklaşım geliştirme gerekliliğini de beraberinde getiriyor.

©Studio Majo

Antakya Müze Oteli’nde bu dağınık birimler kompozit bir taşıyıcı sistem altlığına oturtuluyor. Ana taşıyıcı olan kompozit kolonlar, arkeolojik alandaki kalıntıların yerlerine göre her birine elle kuyu açılarak konumlandırılmış. Aynı zamanda kolonlar geçmişte alanın ortasından geçen ve alanı çevreleyen dere yatağı çizgilerinden de referans alıyor: bulgulara potansiyel bir zararı engellemek için geliştirilmiş bir yaklaşım. Otel odalarını ve ortak alanları yerden kaldırmak ve böylece kazı alanından uzaklaştırıp otelde kazı alanını deneyeimletmek için,  çelik ızgara sistemiyle birbirine bağlanmış 120 cm çapa sahaip 66 adet kompozit kolon kullanılmış.

©Cemal Emden

Bu kompozit kolonlar en üstte de otelin tamamını örten kanopiyi destekliyor. Bu kanopi, hem kazı alanının yerini belirten bir işaretleyici hem de toplantı odaları, balo salonu, yüzme havuzu ve spor salonu gibi programları barındıran bir platform görevi görüyor. Üzerindeki yarıklarla da aşağıdaki arkeolojik alana ve otel tesislerine görsel iletişim sağlayan bu platform şehre ve St. Pierre tepelerine manzaralar sunan, yerel bir geleneği devam ettiren bir çatı terası.

Yapı, dört farklı katmanda düşünülebilir. Bunlardan birincisi, kalıntılara en yakın seviyede açık hava müzesi platformu; ikincisi otelin ortak kullanım alanları, arkeolojik kalıntıları seyreden lobi ve restoran; üçüncüsü otel odalarının prefabrik modüllerinden oluşan küme ve kazı alanındaki göz alıcı mozaik peyzajın gözlemlenebildiği bir açık hava sirkülasyonu ve son olarak tüm hepsini örten çatı; kanopi.

©EAA

Otelin yerinde birleştirilen prefabrike birimlere dayanan tasarımı, alanda inşa edilemeyerek kazı alanının inşaat sürecinde korunabilmesine yol açıyor. Projenin otel kısmının asıl gövdesi ise birbiri üzerine yığılmış bu prefabrike otel odaları. Otelin ana kısmı olan bu 3. katman, yardımcı bir strüktürle destekleniyor ve yürüyüş ızgaraları, yaya köprüleri ile ana sirkülasyona bağlanıyor. Tüm otelin sirkülasyonu, otel ana bir kanopi altında kurgulandığından, yarı açık bir mekan içerisinde ilerliyor. Böylece ziyaretçiler kazıyla görsel ilişki kurabilirken; Antakya’nın bu bölgesindeki iklimsel ve yerel koşulları da sürekli olarak deneyimleyebiliyor. Ekip bu deneyimin kalitesini daha da arttırmak için bu kanopinin altında farklı noktalarda bahçeler ve teraslar da kurgulamış.

©Studio Majo

Tümü yarı açık bir alan içerisinde kurgulanmış olan müze-otel projesi, bu sayede oldukça efektif bir pasif havalandırma sistemine sahip. Bu tasarım anlayışıyla Emre Arolat Architecture ekibi, mekanik sistemlere olan ihtiyaçları ortadan kaldırıyor: yapının cephesiz kurgusu sayesinde hava yürüyüş yolları ve odalar arasında sirküle edilebiliyor. Bu yine müze-otelin kazı alanına minimum müdahaleyi beraberinde getiren bir özellik. Yapıda yalnızca zemin kotunda koruyucu bir cam cephe mevcut. Bu cephe de kazı alanını kötü etkileyebilecek rüzgarlar ve tozlara karşı kazı alanını koruyor.

©Cemal Emden

Karakteristik tasarım yaklaşımlarıyla alana özel bir mimariye dönüşen Antakya Müze Oteli’nin inşaat çalışmaları sırasında arkeolog ve restoratör mimarlardan oluşan ekip, Helenistik Dönem’den İslami Dönem’e kadar beş arkeolojik katman ve 13 ayrı medeniyetin izlerine ve bu dönemlere ait 30 bine yakın esere ulaşmış. Antakya’nın yerel tarihinden ilham alan proje, iki ana amacı yerine getirmeye çalışıyor: bunlardan biri, otel fonksiyonu ile birlikte kazı alanında var olmuş 13 medeniyetin katmanlarını eşsiz bir şekilde temsil etmek; ikincisi ise, iç mekanda kullanılan geleneksel malzemelerle birlikte modern teknolojilerden faydalanmak.

The post Antakya Müze Oteli / Emre Arolat Architecture appeared first on Arkitektuel.

©Spectrum

Jan Benthem ve Mels Crouwel önderliğinde kurulan Benthem Crouwel ekibinin Stedelijk Müzesi Amsterdam ismiyle anılan projesi, Amsterdam’da dünyanın en geniş çağdaş sanat koleksiyonuna sahip fakat eski, hatta demode olarak nitelendirilen Steledijk Müzesi için bir renovasyon ve genişletme projesi. Amsterdam’ın Museumplein (müze meydanı) isimli bölgesinde Rijksmuseum, Van Gogh Müzesi, Moco Müzesi ve Concertgebouw gibi kentin en önemli müzelerinin yanında bulunan yapı, orijinali belediye mimarı A.W. Weissman tarafından tasarlanan eski bir binanın eki.

©Jannes Linders

Stedelijk Müzesi’nin var olan binasını,  Weissman 1895 yılında tasarlamış. Yapı tasarlandığı yıldan itibaren görkemli merdiveni, büyük odaları ve doğal aydınlatması ile ünlenmiş. Benthem Crouwel ekibinin tasarımı da orijinal yapının bu güçlü noktalarını ve eski müze direktörü Willem Sandberg tarafından müzeye kazandırılan beyaz rengi koruyor. Ekibin yaklaşımı müzenin eklentisinin daha önceki ikonik tasarımla aynı çizgide ilerlemeyip müzeye çeşitlilik katmak ve sergi anlamında yeni olasılıklar kazandırmak. Benthem Crouwel, mevcut yapıyı koruyup ek yapı ile yeni bir bütün oluşturmayı; yapıya entegre bir ek yaratmayı hedefliyor. Bu bağlamda ekibin tasarımda en dikkat ettiği noktalardan biri karmaşık olmayan bir sirkülasyon ve sergi düzeni yaratmak. Tasarımda eskiyle yeni arasındaki kontrast dışarıdan gözler önüne serilirken; içeride ziyaretçiler farklı yapılarda dolaştığını fark etmiyor.

©Jannes Linders

Orijinal yapının giriş kısmı müzenin yeni kurgusu için elverişsiz olduğundan tasarımda yeni bir giriş kurgulanmış. Ekip, bir 21. yüzyıl müzesinin belirli yeni bileşenleri ve geniş spektrumda kamusal işlevi bünyesinde barındırması gerektiğine inanıyor. Bu nedenle de buna tamamen elverişsiz olan eski giriş kısmını, mevcut yapının tüm güçlü yönlerini koruma yaklaşımlarına aykırı olsa da, ek binada sıfırdan tasarlıyor. Giriş, orijinal yapının simetrisine uygun olarak, eski girişin tam karşısında tasarlanıyor. Bu aslında müze girişinin Museumplein’a yönelen bir girişi olmasını zorunlu kılmış. Böylece müze, asıl girişi Museumplein üzerinde olan tek müze haline gelmiş. Müzenin zemin kotu bu meydanın bir parçası olabilmeyi hedefliyor.

©Jannes Linders

Müzenin ek hacmi zeminden yükseltilmiş bir hacim algısına sahip. Orijinal yapıdan tamamen koparılmış bir ek oluşmasına katkı sağlayan yaklaşım olarak giriş alanını oluşturan ve bütün kamusal işlevleri barındıran zemin kotu, tamamen şeffaf cepheyle tasarlanmış. Böylece bu şeffaf hacimle müzenin baktığı meydan yapının içerisine sızıyor. Girişin üzerinde cephenin devamı gibi ilerleyen geniş konsol kanopi de meydandan yapıya geçişi vurguluyor.

Müzenin pürüzsüz ve bembeyaz yüzeyine sahip, aynı zamanda ‘küvet’ olarak da anılan, ek hacmi elyafla güçlendirilmiş kompozit ile yapılmış. Müzenin kendine özgün formu ise içerideki fonksiyonların dışarıda sıkı bir şekilde cephe ile sarılmasıyla oluşturulmuş. Giriş üstündeki çıkıntı ise formu hareketlendirirken müzeye güneş ve yağmur koruması sağlıyor. Eski binanın fonunda bu çatı ve ‘küvet’, Stedelijk Müzesi’nin yeni güçlü görüntüsünü oluşturuyor.

©Jannes Linders

Yapının girişinden itibaren ziyaretçiler farklı rotalarla sergileri gezebiliyor. Yapının program ağıyla şekillenen sirkülasyon rotası, çoğu müze aksine, içeride tek bir rota değil birden çok rota imkanı tanıyor. İlk olarak ziyaretçiyi eski yapıya yönlendirerek başlayan bu rotalar buradan sonra farklı bölümlere dağılıyor; orijinal yapının anıtsal merdiveni de yeni müze ve sirkülasyon kurgusunun önemli düzenleyicilerinden biri. Yeni giriş holü de yeni sergi salonlarından geçen bir rotayı takip etme imkanı sağlıyor. Yapının yeni hacmi aynı zamanda geniş bir çatı katına sahip. Buradan bütün alt sergi salonlarına giden rotaları gözlemlemek mümkün kılınmış.

©Jannes Linders

Müze dükkanı, restoran gibi kamusal işlevleri barındıran girişin, yani müzenin meydanının altında kalan kotta Stedelijk Müzesi’nin  bilgi merkezi, kütüphanesi ve 1100 metrekarelik büyük bir sergi salonu bulunuyor. Binadaki bu en düşük seviyeden, ekin yüzen hacim seviyesine geçmek mümkün. Bu iki kot arasındaki geçiş, kapalı bir tüp içerisindeki iki yürüyen merdiven ile sağlanmış. Yeni giriş holünün bulunduğu hacmi kesip geçen bu tüp, iki sergi salonunu birbirine bağlıyor. Bu şekilde ziyaretçilerin müze atmosferinden kopmaması için sergi yolundan ayrılmadan ve kamusal işlevlerden rahatsız olmadan giriş alanını geçmesi sağlanmış. Yüzen hacimdeki sergi salonu da, eski binanın şeref salonu isimli sergi mekanına direkt olarak bağlanmış. Böylece yapının içindeki sirkülasyon dairesi tamamlanmış oluyor.

©Jannes Linders

Stedelijk Müzesi’nde mevcut ve yeni binaların içindeki detaylandırma ve renk skalası aynı çizgiye sahip. Bu da eski ile yeni arasındaki belirgin kontrastı müzede yürürken zor farkedilir hale getirmiş. Weissman binası yeni ilavesi sayesinde çeşitliliği, zengin sergi ve deneyim imkanları ile Museumplein’a bakan yeni bir hayata başlıyor. Benthem Crouwel’in eki ve mevcut içindeki kurgusu yapıyı ekiyle birlikte eski ihtişamlı haline geri getirilmiş oluyor.

The post Stedelijk Müzesi / Benthem Crouwel Architects appeared first on Arkitektuel.

©Benoit Perrin

1793 yılında Fransız Devrimi ile beraber müzeye dönüştürülmeden önce saray olarak kullanılan Louvre’un tarihi, 13. yüzyıla dayanıyor. Müzeye çevrildikten sonra günümüze kadar M.Ö. 7. milenyumdan M.S. 1850’li yıllara uzanan sanat eserlerine ev sahipliği yapan, dünyanın en önemli müzelerinden bir tanesi haline gelmiştir. Louvre için binanın tarihi boyunca birden çok kez yenilemelere gidilmiş. Yapı son olarak 1932’de, I.M. Pei’nin 1983 yılında başlayacak olan müdahalesinden önceki son halini almıştır.

©Koji Horiuch

Louvre için I.M. Pei tarafından yapılan yenilemenin hikayesi ise 1981 yılına dayanıyor. 1981’de  Fransa’da dönemin yeni seçilmiş sosyalist başkanı Francios Mitterrand, kültür kurumlarının renovasyonu için ülke çapında bir talimat vermiş ve bunun için ayrılan bütçeyi 2 katına çıkarmış. Bu gelişme, ülkedeki birçok müze ile birlikte, Louvre’un renovasyonu ve yeniden düzenlenmesine de imkan sağlamış -Mittrend’ın ilk olarak Louvre’a odaklanmış. Renovasyon ve müzenin yeniden düzenlemesini içeren Louvre’un gündemdeki son yenilemesi için başkan Mitterrand, 1983 yılında Avrupa’yı ve Amerika’yı dolaştıktan sonra, Çinli-Amerikalı mimar I.M. Pei’yi görevlendirilmesine karar verir ve Paris’in sembollerinden biri haline gelecek olan yapının tasarım süreci böylece başlamış olur.

©Koji Horiuch

Louvre için gerekenler ise oldukça fazlaymış. Dünyanın en iyi sanat koleksiyonuna sahip bir yer olarak Louvre, renovasyon istenen zamanlarda oldukça bakımsızdır. Müze içindeki galeri mekanları ise birbirinden kopuk ve bu nedenle Louvre, ziyaretçilerin labirent gibi algıladığı kordiorlarda kaybolduğu bir müze. Müzede galeriler, iç mekanın büyük bölümünü oluşturuyordu ve küratörlere sanat eserlerini depolamak ve bakımını yapmak için hiçbir alan kalmıyordu. Bunların arasında dönemin Fransa Maliye Bakanı Richelieu Wing’in ofisleri için ayrılan kısımlar vardı. Bu ofisler, müzenin bir kısmını halka kapatıyordu ve ihtiyaç halinde dahi kullanılamıyordu. I.M. Pei bütün bu sorunlara çözüm olacak bir tasarım geliştirmeliydi.

Yeni Müze Hacimleri / ©Pei Cobb Freed & Partners

I.M. Pei’nin 1989’da tamamlanan Louvre’un son renovasyonu, Cour Napoleon (Louvre’un ana avlusuna verilen isim) kısmının yeniden tasarlanmasını içerir. Pei bütün bu gereklilikleri sağlayacak bir çözüm olarak çakılla kaplı geniş avluya müze için yeni bir altyapı barındıran yeni bir giriş düşündü.

Yeni giriş, koleksiyonlara ulaşım hacimlerini ve müzenin kamusal mekanlarını barındırıyor. I.M. Pei bu şekilde ziyaretçi yoğunluğunu hafifletmeyi amaçlamıştı. Bu yeni giriş mekanı müzeye, müzenin merkezinde galerilerden ayrı ve kullanışlı bir lobi mekanı sağlaması için düşünülmüştü. Aynı zamanda müzenin ziyaretçilerine Louvre’daki müze deneyimleri süresince bir odak noktası yaratmış oldu.

©Flickr: petunia2323

Galerilerin, depoların ve koruma laboratuvarlarının bulunduğu ve aynı zamanda müzenin kanatları arasında bağlantı sağlayan yeni bir yeraltı sistemi olan giriş için Pei, avlunun ortasında şeffaf bir heykeli bir etki hayal etti. Pei’nin Louvre’a eklediği hacmi aşağıdaki bölümleri aydınlatan, büyük çelik ve cam bir piramit olarak tasarlandı. Yüksekliği 20.6 metre olan cam piramit, 603 eşkenar dörtgen ve 70 üçgen şeklinde pencereden oluşuyor. Bu ana piramidin etrafı da Cour Napoleon isimli avlu kısmının aşağısındaki mekanlara ışık sağlayan 3 küçük üçgen tavan penceresi ile çevrelendi. Pei’ye göre bu radikal tasarıma sahip cam piramit müzeye, tarihsel ve biçimsel önemi olan sembolik bir mekan sağlıyor. Le Grand Louvre bünyesindeki eklemeler ve yer değişimleri ile, müze koleksiyonunun genişlemesine ve daha fazla işin sergilenmesini sağladı.

©Elizabeth Westendorf

“Şekil olarak, Louvre’un mimarisiyle en uyumlu olan bu…Aynı zamanda en yüksek strüktürel kararlılığa sahip şekillerden biri, bu sayede geçirgenliği sağlamış oluyor. Cam ve çelik kullanımı, geçmişin mimari geleneklerinin kırılışının bir işareti. Bizim zamanımızın eseri.” diyor I.M. Pei tasarımı için. Cour Napoleon’un merkezindeki anıtsal görünümlü cam piramit Louvre’un tasarımına ve ölçeğine saygın duyan ve katkıda bulunan merkezi bir odak noktası sağlıyor.

©Koji Horiuch

Louvre’un büyük cam piramidi, ünlü Giza Piramitleri ile aynı oranlar içerisinde tasarlanmış. I.M. Pei tasarımıyla müzenin tarihi dokusuna gölge düşürmekten ziyade Fransız Rönesans mimari stili ile modern strüktürü karşıtlık yaratmak amacı ile bir araya getirmiş. Piramidin eğimli cam duvarları müzenin mansard çatısına (diğer ismi Fransız çatısı, iki farklı eğimle uygulanmış çatılar) ve Louvre’un cephesinin opak, ağır karakterine abartılmış saydamlığıyla saygı duruşunda bulunuyor.

Pei’nin tasarımı Le Grand Louvre, tahmin edilebileceği gibi bir kısım Parisliler tarafından tam anlamıyla kabul görmüyor. Sonuçta Louvre müzesi, Paris insanının hatta dünya tarihinin ve kültürünün derin izlerini barındırmakta. Eleştirilerin çoğu müzeye yapılan eklentilerle ilgili olmaktan daha çok, tasarımın dili ili alakalı oluyor.

1985 Connaissance des Art’tan Louvre Üzerine Bir Yazı

Çoğu kimse sürecin başlangıcında Pei’nin Louvre’un yanında oldukça modern kalan tasarımının Louvre’un Rönesans dönemini yansıtan klasik mimarisini bozacağını ve bu modern eklentilerin yapının yanında uzaylı yapımı gibi gözükeceğini düşünüyordu. Tasarıma uluslararası tepki oldukça yerici olmuş. Piramit mimari bir şaka, göz zevkini bozan bir parça, “Paris’in Mısır ölüm sembolünün tarihi fazlaca geçmiş saldırısı” ve “Mitterand tarafından empoze edilmiş megolamanca bir akılsızlık örneği” olarak anılmış. Pei de tasarımıyla beraber 10 yıl süren projenin sürecinde dalga geçilen bir mimar oldu.

©Flickr: petunia2323

Neyse ki, yıllar geçtikten sonra da olsa Pei’nin Le Grand Louvre tasarımı Paris’in kültürü içerisinde yerini buldu. Eyfel kulesinin Parisliler için bir ikon haline gelmesine fazlasıyla benzeyen bir durum. Pei’nin tasarımı Louvre müzesinin ve Paris’in görselinin ayrılamaz bir parçası haline geldi. Le Grand Louvre, şimdilerde Eyfel Kulesi ile bile yarışan bir Paris sembolü.

Kaynaklar

1. Eduardo Souza. “AD Classics: Le Grand Louvre / I.M. Pei” 18 Kasım 2010. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/88705/ad-classics-le-grande-louvre-i-m-pei/>
2. “Louvre Müzesi Paris Hakkında Bilgi ve Eserler” 22 Mart 2015. istanbulsanatevi. <https://www.istanbulsanatevi.com/dunya-muzeleri/louvre-muzesi/>
3. Elizabeth Evitts Dickinson. “Louvre Pyramid: The Folly that Became a Triumph” 19 Nisan 2017. Architect Magazine. <https://www.architectmagazine.com/awards/aia-honor-awards/louvre-pyramid-the-folly-that-became-a-triumph_o>
4. “IM Pei: celebrated architect behind Louvre pyramid dead at 102” 16 Mayıs 2019. The Guardian. <https://www.theguardian.com/artanddesign/2019/may/16/im-pei-architect-dead-at-102>

The post Le Grand Louvre appeared first on Arkitektuel.

© Elizabeth Felicella – Yale University Art Gallery

Louis Kahn’ın ilk büyük projesi olarak bilinen Yale Üniversitesi Sanat Galerisi (Yale University Art Gallery) 1953 yılında tamamlanmış. Amerika’nın ilk üniversite müzesi olan Yale Üniversitesi Sanat Galerisi’nin (YUAG) ana binası olarak işlev gören yapı kampüsün -ve şehrin- sanat merkezinin göbeğinde yer alıyor. New Haven’ın en işlek ticari caddelerinden Chapel ve York caddesinin kesişiminde bulunan müze yapısı; Paul Rudolph’un tasarladığı mimarlık fakültesi binası Rudolph Hall (ilk açıldığı zamanki adı ile Art and Architecture Building), yine Kahn tarafından 1974 yılında tasarlanan Yale Center of British Art ve Drama okulunun komşusu.

© Samuel Ludwig

Yale Üniversitesi Sanat Galerisi, 4 mimar tarafından tasarlanmış üç tarihi öneme sahip binadan oluşan bir kompleks. Sanat ve mimari alanda dünyanın en önde gelen üniversitesi olan Yale Üniversitesi’nin sanat müzesi olan YUAG, 17. yüzyılın ortalarında Amerikalı sanatçı John Trumbull’un eserlerinin büyük bir kısmını üniversiteye bağışlaması sonucunda açılıyor. Müzenin koleksiyonunun zamanla genişlemesiyle birlikte sırasıyla Trumbull, Street ve Swatwourh Hall isimli müze binaları inşa ediliyor. İlk inşa edilen ve günümüze kadar gelemeyen tek bina olan Trumbull Hall, John Trumbull’un kendisi tarafından tasarlanan neoklasik bir yapı.  Chapel Street üzerindeki ilk yapı Peter Bonnet Wright tarafından tasarlanan Street Hall. Üniversitenin karakteristik neo-gotik mimarisine uygun olarak tasarlanan yapıyı inşaatına 1926 yılında başlanan ve Egerton Swartwout’un tasarladığı Swartwout Hall takip ediyor.

© Samuel Ludwig

Swartwout Hall’un yanında yer alan Louis Kahn’ın ek yapısı ise yine müzenin genişleme ihtiyacının bir sonucu. Kahn, üniversitenin mimarlık okulunda akademisyrn olarak 1947 yılında göreve başlıyor. Dönemin dekanı George Howe tarafından 1951 yılında görevlendirilen Kahn’ın tasarımı okulun ilkesel duruşunu da simgeleyen bir mimari eser. Özellikle Paul Rudolph, Phillip Johnson, Josef Albers gibi mimarların öncülüğünde modern ve avantgart mimari akımları temsil eden bir okul olan Yale’in yeni sanat, sanat tarihi ve mimarlık departmanlarının bulunacağı bu bina mimarisi ile okulun eğitimsel ve formal olarak tarihselcilikten kopuşunun bir göstergesi.

© Samuel Ludwig

Kahn’ın tasarımını özgün kılan en önemli özelliklerden biri yapının farklı cephelerinde takındığı birbirinden tamamen farklı iki tutum. Müzenin ana girişinin bulunduğu ve Kahn’ın eklentisinin eski müze binası Swartwout Hall ile birleştiği güney cephesi tamamen tuğla ile kaplanmış ve cephede hiçbir açıklığa yer verilmemiş. Oldukça sade olan müze girişi bu cephenin yanında adeta kendini saklıyor. Öte yandan, Rudolph Hall’a bakan batı cephesi ise boydan boya cam kaplı cephesi ile öne çıkıyor. Bu cam-cephe karakterinin devam ettiği kuzey cephesi ise heykellerin sergilendiği bir avlu-bahçeye açılıyor.

Kahn’ın ek yapısı günümüzde müzenin lobisini ve koleksiyonun büyük bir kısmını bulunduran ana sergi hacmi görevinde. Ancak yapının fonksiyonu kullanıma açıldığı yıllarda bundan daha farklıymış. Üniversite, yeni sergi ve tasarım merkezi olarak gördüğü müzenin yeni kanadı için sergi alanı ve derslik olarak kullanılabilecek esnek mekanlar istemiş. Müzenin güney cephesine yerleştirilmiş alanlarda mimarlık stüdyoları bulunuyormuş.

© Samuel Ludwig

Müzenin tasarımı yapının farklı amaçlar için kullanılabilmesine olanak sağlıyor. Yeni hacmin merkezine yerleştirilmiş merdiven, şaftlar ve tuvaletlerin bulunduğu çekirdek sayesinde binanın iki tarafından kesintisiz ve açık mekanlar oluşturulabilmiş. Bu bağlamda Yale Üniversitesi Sanat Galerisi için Kahn’ın ilerleyen yıllardaki projelerinde görülen servis eden ve servis edilen mekanlar ayrımının temellerinin atıldığı proje denebilir.

© Samuel Ludwig

Kuşkusuz Yale Üniversitesi Sanat Galerisi’nin en dikkat çekici unsuru Kahn ve uzun dönemler ofisinde çalıştığı ve birlikte bir çocuğunun da olduğu Anne Tyng tarafından geliştirilmiş uzay kafesi strüktürü. Müzenin iç mekanlarında kolonsuz olarak uzun açıklıkların geçilebilmesi için geliştirilen bu döşeme sistemi müzenin iç mekan karakterini baştan yaratıyor. Dört-yüzlü (tetrahedral) elemanlardan oluşan bir örüntü şeklinde ilerleyen beton döşeme yapının mekanik ihtiyaçlarına da cevap olmuş. Havalandırma ve ısıtma boruları dörtyüzlü yüzey ile düz döşeme plağının arasına yerleştirilmiş. Bu ikonik tavan planında Buckminster Fuller’ın ve Kahn’ın Roma seyahatinin izlerini görmek mümkün.

Tavan planı

Yapı elemanlarının hem strüktürel hem de görsel olarak kullanılması üçgen döşeme plağı ile sınırlı kalmamış. Tarım deposu olarak kullanılan bir siloyu andıran silindir şeklindeki beton merdiven kulesi de müzenin içindeki heykelsi bir dokunuş. Silindirin en uç noktasında yer alan üçgen şeklindeki beton ise Aya Sofya’ya referans veren bir sembol. Silindirin içindeki terrazzo kaplı merdivenler ise üçgen şeklinde yukarı çıkıyor ve hem müzenin tavanını hem de bu üçgen formu taklit ediyor. Kahn, müzenin merdivenleri için “insanların merdiveni kullanmak isteyeceği şekilde tasarlandı.” diyor.

© Samuel Ludwig

Yale Üniversitesi Sanat Galerisi, 2006 yılında Ennead Architects ve Polshek Partnership tarafından restore edlmiş. Kahn’ın cam cephede kullandığı malzemeler, iklim kontrolünü daha iyi sağlayabilecek modern materyaller ile değiştirilmiş.

The post Yale Üniversitesi Sanat Galerisi (YUAG) appeared first on Arkitektuel.

©flufoto

Koç ailesinin kurduğu Koç Vakfı’na bağlı bir kurum olan Arter, İstiklal Caddesi’ndeki yerinden sonra Dolapdere’deki yeni binasına taşındı. Arter’in yeni evi, 2013 yılında açılan uluslararası bir proje yarışması sonucu birinci olan Grimshaw Architects tarafından tasarlandı. Grimshaw Architects ekibi, yapıyı ziyareçilerin sanatı keşfedebileceği bir yer haline getirmesi için tasarımlarını iki tema etrafında şekillendiriyor: açıklık ve akışkanlık. Ekibin hedefi Arter’in yeni binasının bulunduğu çevreyle güçlü ilişkiler kuran bir sanatsal bir buluşma noktası haline gelmesi olmuş.

©Cemal Emden

Grimshaw Architects ekibinin projedeki odak noktalarından bir tanesi, Arter’in ziyaretçilerinin şehirden kopmuş hissetmeden yeni binanın içinde farklı sanatsal ve hatta mekansal deneyimler elde edebilmesi olmuş. Bu yaklaşımla Arter, ekip tarafından bir çeşit dinamik mekanlar dizisi olarak kurgulanmış. Eski binasından sonra birçok programı ve imkanı bünyesinde barındırabilecek ve İstanbul’un kültürel yapıları arasında önemli bir yere oturan Arter için Grimshaw Architects’ten Kirsten Lees: “İzleyicinin bakış açısına göre sürekli değişkenlik gösterebilen, çok katmanlı, iç içe geçmiş, disiplinler arası bir kamusal yapı. Müzenin zengin programı ise çeşitli sanat dalları arasında yeni sinerjilerin geliştirilmesi ve yaşatılmasının yanı sıra çağdaş sanatla fiziksel ve entelektüel ilişkilendirmelerin yapılması için yeni bir odak noktası olacaktır.” 

©Cemal Emden

Dinamik mekanlar dizisi olarak Arter, görsel olarak birbirine bağlana ve fiziksel olarak birbirine açılan mekanlardan oluşuyor. Bu kurgu farklı disiplinleri bir araya geitrebilecek bir program ağı ve mekanların her biri ile yaratıcılığa ve etkileşime teşvik eden bir yapıya yol açıyor. Yapının 6 kata yayılmış 6 galeriden oluşan ana foksiyon alanlarının merkezi bir atrium etrafında kurgulanışı da bu hedefi destekler nitelikte. Arter bu özelliğiyle İstanbul’un en önemli kültürel odak noktalarından biri haline gelmeye başladı bile. Yapı, aynı zamanda herkesin ücretsiz olarak 300’ü aşkın sanatçıdan 1300 işi görebileceği, Türkiye’de çağdaş Türk sanat eserlerinden oluşan ilk kalıcı sergiyi oluşturmasıyla da İstanbul kültür hayatı için oldukça büyük bir öneme sahip diyebiliriz.

Karbon / ©Cemal Emden

Yapı, genel olarak merkezdeki iki performans salonu etrafında kurgulanmış. Bunlardan ilki 168 koltuklu ve teleskopik koltuk sistemiyle Sevgi Gönül Oditoryumu. Esnek bir oditoryum olarak tasarlanmış olan Sevgi Gönül Oditoryumu, esnek zemini ve aynaya dönüşen duvarlarıyla farklı birçok etkinliğe elverişli bir mekan yaratıyor. Bu oditoryumda sinema gösterimleri, konferanslar ve dans/konser performansları da yapmak mümkün.

Arter’deki diğer salon ise tam teşekküllü bir ‘Black Box’ olarak tasarlanmış Karbon. 332 kişilik esnek oturma alanına sahip Karbon, salonun ihtiyacı olan ekipmanların asılabileceği ve istendiği zaman istenen şekilde teknik değişiklerin yapılabilmesine imkan sağlayan çelik gergi halatlarıyla oluşturulmuş bir tavana sahip. İki salon da tamamen düzayak hale gelebilecek koltuk sistemiyle donatılmıi ve böylece büyük enstalasyonlar ve çok kanallı projeksiyon gerektiren işlere de hizmet edebilecek salonlar.

©Cemal Emden

Bunların dışında Arter bünyesinde atölyeler, kütüphane, kafe, kitabevi ve bir bahçe bulunduruyor. Atölyeler de yapının bünyesindeki oditoryumlar gibi esnek mekanlar; kullanılan modüler sistemler sayesinde buluşma, konuşma, atölye çalışması gibi farklı programlara kullanım alanı sağlıyor. Yapının bünyesinde kurgulanmış olan bahçe de açık hava performanslarına ev sahipliği yapabilecek şekilde tasarlanmış. Ek olarak yapının terasları da heykel sergi olarak kullanılabilecek alanlar olarak düşünülmüş. Farklı pek çok programa cevap verebilecek nitelikte mekanlar yaratan Arter, çok yönlü ve multidisipliner bir kültürel nokta.

©kultur.limited

Arter’in en dikkat çekici noktalarından bir tanesi yapının cephesi. Arter’in cephesi, cam takviyeli betondan yapılmış düzemlerden oluşuyor. Bu düzlemler de üçboyutlu konkav ve konveks şekilde baklava formunda birçok panelin biraraya gelmesiyle oluşturulmuş. Cephenin bir kısmı bu düzemlerden oluşurken; bu harekete zıt bir dil olarak bir kısmı da el yapımı sırlı seramik yüzeylerle kurgulanmış. Cephe gün boyunca değişen ışıkla farklı ışık-gölge oyunları yaratıyor. Güneşin hareketiyle ışık ve gölge her bir düzlemin farklı yüzeylerinde toplanıyor. Sırlı seramik yüzeyler de güneşin hareketiyle şehrin dinamiğini ve gökyüzünü yansıtıyor. Böylece yapı dışarıdan gözlemlendiğinde, bir çeşit renk-doku-ışık-gölge paleti haline geliyor. Bir mozaik gibi dokunmuş cephe aynı zamanda Türk kültür tarihine de referans veriyor.

©Cemal Emden

İstanbul’un yeni çağdaş sanat mekanı Arter, şehrin en hareketli ve gürültülü noktalardan biri olan Dolapdere’de adeta başka bir dünyaya açılan kapı: göz alan cephesiyle, Joseph Beuys, Geta Bratescu, Mona Hatoum ve Sophie Calle gibi dünyaca ünlü aydınların eselerini barındıran oldukça geniş koleksiyona sahip bir kültür odağı. Grimshaw Architects liderliğinde Thornton Thomasetti, Max Fordham ve Neill Woodger Acoustics’in imzasını taşıyan Arter, 2015 yılında başlayan inşaatından sonra geçtiğimiz ay kapılarını açtı.

The post Arter appeared first on Arkitektuel.

©EAA

İstanbul Resim ve Heykel Müzesi (Istanbul Museum of Painting and Sculpture), 2011 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nin Emre Arolat Architecture (EAA) ekibini görevlendirmesiyle ortaya çıkmış. 16. İstanbul Bienali kapsamında sergi lokasyonlarından biri olan müze, aynı zamanda İstanbul’un en önemli konumlarından birinde bulunan ve 1960’ta inşa edildiğinden bu zamana kadar halka kapalı olan gümrük limanını kamusal kullanıma açma konusunda da büyük bir öneme sahip.

©EAA

İstanbul Resim ve Heykel Müzesi (İRHM), Sedad Hakkı Eldem tarafından tasarlanmış eski antrepo binasını, çağdaş bir sanat müzesine dönüştürüyor. İRHM, Eldem’in tasarımı olan 5 No’lu Antrepo binasının tamamen yıkılıp yerine bir müze koyuyor olsa da eski yapının kent hafızasındaki yerini dikkate alınarak tasarlanıyor. Emre Arolat ekibinin yaklaşımını anlatıyor: ”Bu bölgede bulunan ve geçtiğimiz aylarda tümü yıkılarak ortadan kaldırılan yapıların en önemli karakteristik özelliği olarak ortaya çıkan betonarme ızgaranın tekrar ve düzene dayalı imgesinin, kentsel bellek içinde çok güçlü bir yer tuttuğuna ve kentin bu bölgesi için bir tür işaret değeri taşıdığına inananlardanım…Meclis-i Mebusan Caddesi yönünde Antrepo yapısına bitişik olarak duran ve ciddi taşıyıcı zafiyetleri olan dar-uzun planlı ofis yapısı da özellikle özgün cepheleri bağlamında öne çıkan benzer bir bellek duygusuyla yeniden inşa edilecek”.

©EAA

Kısacası İRHM, eski yapının kentli üzerindeki algısını esas alarak tasarlanmış. Eski yapıda da olduğu gibi müze cephesinde gözlemlenebilen yapısal beton, kent belleği anlamında düşünüldüğünde, antrepo binalarının en önemli karakteristik özelliği. Eski binanın tasarımcısı Sedad Hakkı Eldem’e göre antrepolardaki bu betonarme ızgara sistemi, Türk mimarisinin temel yapı unsuru olan “karkas”a referans veriyor. Yapının bir müzeye dönüştürülmesi sürecinde de, müze birimlerini barındıracak  ve müzenin taşıyıcısını oluşturacak bu yapısal betonarme grid, eski yapının sahip olduğu betonarme taşıyıcı esas alınarak kurgulanmış: İRHM cephesi geometri, renk ve malzemesiyle, eskiyi aynen referans alıyor.

©EAA

Müzenin bu betonarme taşıyıcı gridi arasında sanat objelerini kategorize edilerek saklayabilecek ver sergi salonları olarak kullanılabilecek konteynırlar ekleniyor. Küratöryel bir yaklaşımla tasarlanan ve ızgara sistemin dışına hareketli bir şekilde farklı uzunluklarda çıkan bu konteynırr birimler, rampalar ve köprülerden oluşan bir ağ ile yapının içerisinde birbirine bağlanmış.

Ziyaretçiler, dört bir yanı şeffaf cepheye sahip yapı sayesinde, farklı birimler arasında geçtiği köprüler ve rampalarda İstanbul manzarasını deneyimliyor. Yapının koridorları köprülerden oluşuyor ve sergi mekanları arası geçişte yapının farklı birçok katındaki birçok katmanı bu sayede gözlemlene imkanı tanınmış ziyaretçiye.

©EAA

Yapının ilhamı olan antrepolar ilk olarak 1960’lı yıllarda yapılmış. Önce 1970’lerde önemini yitiren ve 1980’lerde tamamen işlevsizleşen depoları dönüştürme konusunda EAA ekibinin ilk fikri, antrepo binasını en azından yalnızca taşıyıcısıyla tamamen korumak ve limanların vazgeçilmez ögelerinden biri haline gelmiş taşıma konteynırları eklemleyerek değiştirmek. Farklı uzunluklarda konsollarla da hareket yakalanmak istenen tasarımda varolan taşıyıcı sistem bu konsol yükleri taşıyamayacağı için yapı yıkılıp tekrar inşa edilmiş. Antreponun önünde yola bakan, ofisleri barındıran kısım da bu bağlamda tekrar ele alınmış.

©EAA

Eski ofis kısmı, İstanbul Resim ve Heykel Müzesi’nde devasa bir galeri boşluğu olarak karşımıza çıkıyor. Meclis-i Mebusan Caddesi’ne bakan, Eldem’in tasarımını yansıtan cephe ile müzenin sergi mekanları bir galeri boşluğu ile birbirinden ayrılmış. Kısacası bu galeri boşluğu, cepheyi binadan tamamen kopararak aslında bir bakıma Sedad Hakkı Eldem’in tasarımı eski cepheyi bir yüzey olarak sergiliyor müzenin içerisinde. Bu galeri boşluğunda farklı katlarda ve farklı uzunluklarda gözlem balkonları oluşturulmuş. Bu balkonlar, mimarın cepheden farklı uzunluklara fırlayan konteynır birimlerini hatırlatan benzer bir yaklaşıma sahip diyebiliriz. Galeri boşluğunun bir kısmını ise yapının merdivenleri ve asansörleri meşgul ediyor. Hem balkonlar hem de galeri boşluğuna bakan sirkülasyon elemanlarıyla yapıda birçok izleme noktası oluşturulmuş.

©EAA

Ziyaretçiler müzeye ilk girdiğinde galeri boşluğuyla karşılaşıyor. Buradan ziyaretçiler normal bir merdivenden çok daha az rıht yüksekliğine sahip olan İRHM merdivenlerine yöneliyor. Merdivenlerin bu özelliği sayesinde çok katlı müzede dolaşım yorucu değil ve akıcı bir şemaya sahip. Yapının farklı katlarının da gözlemlenebileceği merdivenler ziyaretçileri ilk kata ve sergi mekanlarına yönlendiriyor.

İRHM’de ızgara içerisinde oldukça karmaşık mekânsal ilişkiler kurulmuş. Oldukça düzenli ve bu nedenle kısıtlayıcı ızgara, içeride müzenin farklı birimleriyle esnetilmiş. Fakat bu karmaşıklık her katta kendini saran dairesel bir sirkülasyon şeması ile kurgulanmış. Böylece ziyaretçi bu karmaşayı oldukça basit bir sirkülasyon şeması üzerinde okuyabiliyor. Her katın son sergi salonundan çıktığınızda başladığınız yere geri dönmüş oluyorsunuz.

©EAA

Yapının kısıtlayıcı bir ızgara arasında özgür bir yapı kurgulamayı hedefleyen tutumuyla iç mekanda etkileyici deneyimler yaratılmış ziyaretçiye: iki kat yükseliğinde yukarıdaki sergi salonuna bakan sergi mekanları, koteynırlar arasından kente bakış sağlayan cepheler, köprüler arasında müzeyi dolaşırken gözlemlenebilen farklı kotlar ve konteynırlar, farklı konsol uzunluklarına sahip büyük konteynırlar arasındaki özgür köprü dolaşımı, en üstte devasa bir rampa ile geçilen iki katın tepesinden aşağı süzülen güneş ışığı gibi. Yapının bütün bu kurgusal etkileyiciliğine düşünerek içeride, özellikler taşıyıcıda ve konteynır yüzeylerinde gözlemlenebilen, zayıf işçiliğe dikkat etmemek gerekiyor.

©EAA

İstanbul Resim ve Heykel Müzesi, AKM gibi, iç mekanın yaşantısını tamamen dönüştürürken cepheyi olduğu gibi koruyan bir yaklaşıma sahip. Bu konuda da tartışmalara açık bir tasarım olarak müze, Bienal’in bitimiyle resmi olarak açılacak ve Osmanlı’nın son dönemlerinden modern döneme kadar Türk sanatının en önemli örneklerini içeren 15.000 adet parçaya ev sahipliği yapacak.

Kaynaklar:

1. “Istanbul Museum of Painting and Sculpture” Emre Arolat Architecture. Erişim 11.11.19. <http://emrearolat.com/gallery/antrepo-5-msgsu-museum-of-painting-and-sculpture/>
2. Korhan Gümüş. “Kamu Estetiği, İktidar, Sermaye ve Mimarlar” 26 Ekim 2015. XXI. Erişim 11.11.19. <https://xxi.com.tr/i/kamu-estetigi-iktidar-sermaye-ve-mimarlar>
3. Burcu Bilgiç. “Resim Heykel Müzesi İlk İzlenim ve Ardından Gelen Tuhaf Bir Hafiflik” 3 Ekim 2019. Erişim 11.11.19. <https://www.arkitera.com/gorus/resim-heykel-muzesi-ilk-izlenim-ve-ardindan-gelen-tuhaf-bir-hafiflik/>
4. Heval Zeliha Yüksel. “İstanbul Resim ve Heykel Müzesi Üzerine Emre Arolat ile Söyleşi” 20 Ekim 2018. Erişim 11.11.19. <https://www.hevalzelihayuksel.com/istanbul-resim-ve-heykel-muzesi-uzerine-emre-arolat-ile-soylesi/>

The post İstanbul Resim ve Heykel Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Laurian Ghinitoiu

BIG (Bjarke Ingels Group) ekibinin Norveç’teki ilk projesi olan Twist Müzesi, Randselva nehrinin üstünden geçen yaşanabilir bir köprü şeklinde tasarlanmış ve Norveç’in Kistefos Heykel Parkı’nda yer alacak bir sanat eseri olarak düşünülmüş.Uluslararası bir yarışmada seçilen ve ilk olarak 2015 yılında ilan edilen yeni bina, müze ve heykel parkının doğal çevresine cevap niteliğinde. 1.000 m2’lik çağdaş sanat kurumu, Kuzey Avrupa’nın en büyük heykel parkından geçen kültürel rotayı tamamlıyor ve orman kenarındaki iki nehir kıyısını birbirine bağlayacak bir altyapı oluşturuyor. Böylesine karmaşık bir proje büyük bir işbirliğini gerektirmiş ve Element Arkitekter, AKT II, Rambøll, Bladt Industries, Max Fordham ve Davis Langdon Twist’in yapımında BIG’e ortaklık yapmış.

©Laurian Ghinitoiu

Tarihi bir kağıt fabrikasının yakınında inşa edilmiş olan Twist, heykelsi bir form oluşturmak için ortasından döndürülerek bükülen bir kiriş şeklinde tasarlanmış. Anish Kapoor, Olafur Eliasson, Lynda Benglis Yayoi Kusama, Jeppe Hein ve Fernando Botero gibi uluslararası sanatçıların sahaya özgü çalışmalarını içeren heykel parkını gezen ziyaretçilerin, sanat turunu tamamlamak için The Twist’ten geçmesi planlanmış. Köprü, heykel parkının karmaşık sirkülasyon şemasını düzenleyici bir köprü, bir sanat eseri olma düşüncesiyle tasarlanıyor. İkinci bir köprü ve parka doğal bir eklenti olan müze, Kistefos’un kapalı sergi alanını ikiye katlarken ziyaretçi deneyimine farklı bir yön veriyor. Projelerini, “Twist, birkaç geleneksel kategoriyi kapsayan bir hibrit: bir müze, bir köprü, ayrıca yaşanabilir bir heykel” diye belirtiyor BIG’in kurucusu Bjarke Ingels.

©Laurian Ghinitoiu

Binanın hacmindeki basit bir bükülme, köprünün güneydeki alçakta kalan ormanlık nehir kıyısından, kuzeydeki yamaç alanına kadar yükselmesini sağlamış. Peyzajda sürekliliği olan binanın her iki tarafı da ana giriş yaratma işlevine sahip. Güney girişinden itibaren ziyaretçiler,kuzey ucunun görünebildiği iki kat yüksekliğindeki alana ulaşmak için 16 m’lik alüminyum panellerle kaplanmış çelik bir köprüyü geçiyor. Müzenin çift kavisli geometrisi, hafif bir fan hareketine benzer şekilde birbiri üzerinden kayan bir kitap yığını gibi düzenlenmek istenmiş. Bu geometri 40 cm genişliğinde düz forma sahip, alüminyum panellerden oluşturulmuş. Geçici yerel ve uluslararası sergiler için zemin, duvar ve tavanı tek parça gibi göstermesi için, 8 cm genişliğinde beyaz, boyalı, köknar latalar iç mekanda kullanılmış. Her iki yönden de ziyaretçiler, bükülmüş galeriyi bir kamera deklanşöründen geçiyormuş gibi deneyimliyor.

©Laurian Ghinitoiu

Tasarım açısından, BIG, müzenin iç ve dış mekanları arasında görsel bir homojenlik oluşturmayı seçmiş. Binanın kuzey ucunda, yukarı doğru kıvrılarak 25 cm genişliğinde bir ışıklık şeridi oluşturan zeminden tavana uzanan pencereler kullanılmış. Ayrıca bu camdan duvarın kağıt hamuru değirmenine ve nehre panoramik görüntü sunması amaçlanmış.

Cam pencerelerin kavisli formu nedeniyle, müzeye giren gün ışığının çeşitliliği üç farklı galeri yaratmış: kuzey tarafında panoramik manzaralı geniş, doğal aydınlatmalı bir galeri; güney tarafında yapay ışıklandırmalı uzun, koyu bir galeri; ve arasında, bükülmüş bir tavan ışık şeridine sahip heykelimsi bir mekan.

©Laurian Ghinitoiu

Galeri alanlarının tek bir yapıda bölümlenmesindeki ve birleştirilmesindeki beceri, Kistefos’un küratöryel programlamasına da esneklik sağlamış. Binanın alüminyum alt yüzeyi, bodrum kat ve tuvalet için bir tavana dönüşüyor. Twist’in kuzey nehir setindeki bu alt kata cam bir merdivenle geçiş sağlanmış. Zeminden tavana uzanan başka bir cam duvar, ziyaretçileri aşağıdaki nehre daha da yaklaştırırken, Oslo’nun etkileyici pastoral görüntüler veren ormanlık alanlarında olmanın verdiği eşsiz deneyimini de tekrar gözler önüne seriyor. Temelde iki ögeyi birbirine bağlama düşüncesiyle ortaya çıkan tasarım, Kistefos’ta görülmesi gereken kültürel bir odak yaratıyor.

©Laurian Ghinitoiu

“Bir köprü olarak The Twist heykel parkını, park içerisindeki yolculuğu sürekli bir döngüye dönüştürerek yeniden yapılandırıyor. Bir müze olarak, iki ayrı mekanı birbirine bağlıyor -içe dönük dikey bir galeri ve nehrin panoramik manzarasına sahip dışa dönük yatay bir galeri. Bükülmeyi oluşturan bu iki galeri arasında üçüncü bir alan yaratıldı. Ortaya çıkan form, parkın heykelleri arasında bir başka heykel haline geliyor. ”Bjarke Ingels.

The post The Twist appeared first on Arkitektuel.