©Simon Menges

David Chipperfield Architects’in Berlin ofisi tarafından tasarlanan James-Simon-Galerie son yüzyılda Berlin’in müzeler adasında yapılan ilk yeni bina. Friedrich August Stüler’in forum mimarisinin bir devamı olarak yerini alan James-Simon-Galerie müzeler adasına yeni giriş binası olarak hizmet ediyor. Aynı zamanda Kupfergraben Kanalı ve Neues Müzesi arasındaki bütünlüğü sağlıyor. Bina, Karl Friedrich Schinkel’in Neuer Packhof isimli idare binasının 1938 yılına kadar durduğu dar bir arazi şeridinde yer alıyor. Galeri, Bergama Müzesi ile yer üstünde fiziksel bir bağlantı kuruyor ve müzeyi bodrum katındaki arkeolojik gezinti alanıyla Neues Müzesi, Altes Müzesi ve Bode Müzesi ile birleştiriyor.

©Simon Menges

Neoklasik ve modern mimarinin melezi olarak oluşturulmuş görkemli tarzıyla James-Simon-Galerie, müze ziyaretçileri için hizmet alanları, geçici sergi alanı ve yaklaşık 300 kişilik bir oditoryuma sahip. Ayrıca müzenin ihtiyaç duyduğu tüm diğer ek tesisleri barındıran tasarım, taş kaidenin üzerinde ikonik bir sütun dizisi içeriyor ve klasik bir piano nobile* ifadesi yakalamayı amaçlıyor.

Piano nobile, genelde klasik rönesans mimarisinde kullanılmış olan, odalardan daha iyi bir görüşe sahip olmak, koku ve rutubetten uzaklaşmak amacıyla sokak seviyesinden yükseltilmiş ilk kat.

©Simon Menges

Galerinin cephesi boyunca yer alan ince sütunlar, Neues Museum’da sona eren Stüler’in kolonisini çağdaş bir biçimde devam ettirerek Neues Museum ve James-Simon-Galerie arasında sütunlu, yeni bir avlu oluşturuyor. Üç sahanlıklı geniş merdivenler ziyaretçileri müzeye davet eden önemli bir unsur. Merdivenlerle üst seviyeye gelen ziyaretçiler, fuayeye giriş yapıyor ve Pergamon Müzesi’nin sergi katına direkt olarak varabiliyorlar. Fuaye aynı zamanda kafeteryayı da içine alıyor ve Kupfergraben kanalı boyunca uzanan binanın büyük terasına açılıyor. Ana giriş fuayesinin altındaki asma kat, müze dükkanı, büyük bir vestiyer, tuvalet ve kilitli dolaplara ev sahipliği yaparken, geçici sergi alanları ve oditoryum bodrum katında bulunuyor. Galerinin temel işlevleri (oditoryum, vestiyer ve geçici sergi alanları) binanın alt seviyelerine itilerek, giriş seviyesinin çevreyle ilişki kurarak yayılması ve terasın halka açık hale gelmesi sağlanmış.

©David Chipperfield Architects

James-Simon-Galerie’nin mimari dili, müze adasının mevcut unsurlarını benimsemiş; temel olarak yapıların dış mimarisi, genel mimari topoğrafya, koloniler ve dış mekan merdivenleri. Ayrıca proje, müze adası oluşumunda yer alan diğer mimarlardan referanslar da içerir. Yapının doğal taş agregası ile yeniden yapılandırılmış taş malzeme seçimi, müzeler adasının zengin materyal paletinde yer alan kireçtaşı, kumtaşı, işlenmiş cepheleriyle iç içe geçen bir görünüm sergiler.

İç mekanlarda ise genelde pürüzsüz şekilde uygulanan in-situ (yerinde dökme) beton tercih edilmiş. Mermer bilet gişeleri, deri döşemeli banklar ve bakır kaplamalı tavanlar gibi parlak vurgular yine iç mekandaki diğer ayrıntılar. Fuayedeki zeminden tavana uzanan pencereler sayesinde gelen ışık, ziyaretçileri oyalanmaya teşvik ediyor -Chipperfield’e göre bu binanın “programsızlığının” önemli bir parçası.

©Simon Menges

Bodrum katında, üst katların gölge ve ışık oyunları, geçici serginin tünel gibi olan yapısı ve gri betonla kayboluyor. Oluşan bu loş ışık durumu, çoğu müzenin kalbi olarak kabul gören geçici sergiyi yeraltına almanın bir sonucu. Fakat bu yerleşimle proje içindeki kamusal alan, ışığın baskın olduğu bir alana yükseltiliyor. “Proje bu kadar büyük bir alanı esnek aktiviteler için ayırarak bizi müzenin ne olduğunu ve kimin için var olduğunu yeniden düşünmeye teşvik ediyor. Müzeler bir zamanlar dünyadan yalıtılmış kapalı kutulardı, ancak günümüz müzelerinin dinamik sosyal alanlar olması gerekiyor.” diye belirtiyor Chipperfield.

The post James-Simon-Galerie appeared first on Arkitektuel.

© Archdaily

Karl ve Martha Lemke Obersee çifti Berlin-Hohenschönhausen bölgesinden bir arsa alır ve Şubat 1932’de Ludwig Mies van der Rohe’yi burada bir konut yapmak için görevlendirir. 1932 yılında Mies’in projesine izin verilir ve Lemke Evi (Landhaus Lemke ya da Lemke House), 1933 yılının Mart ayında tamamlanır.

© Archdaily

Mies, 1938 yılında ABD’ye göçmek üzere Almanya’yı terk etmiştir ve Lemke Evi, Mies’in Almanya’da tasarladığı son evdir. Aynı zamanda Lemke Evi, Bauhaus’un Dessau ve Berlin’de kapatıldığı dönemde inşa edilmiştir. Mies, bu yığma yapıyı oldukça basit ve fonksiyonel detaylar kullanarak tasarlamış. L şeklindeki plan kurgusuna sahip olan ev bir açık avluya ve Obersee Gölü’ne bakan bir terasa sahip.

© Archdaily

Lemke Evi, Mies van der Rohe’nin diğer evleri ile kıyaslandığında oldukça sade ve basit kalmaktadır. Tuğladan yapılan bu bungalov tek katlı ve düz çatılı bir yapı. Evin en dikkat çeken mimari unsuru binanın bahçeye bakan cephesindeki açılı geniş cam açıklıklar. Bu cam açıklıklar sayesinde evin içinde ferah ve canlı bir atmosfer yaratılmış.

Evin göle bakan cephesinde geniş açıklıklar tercih edilirken, sokağa bakan cepheye iste küçük pencereler yerleştirilmiş. Bu sayede ev yaşamının mahremiyeti korunmuş oluyor.  Lemke Evi, bu bağlamda Mies’in tipik ev tasarımına oldukça benzer. Evin bahçesi ile iç mekan arasında opak bir sınır olmaması, yapının içindeki mekan algısını değiştirmektedir. Kullanıcılar, evdeyken hem içerde hem de dışarda hissedebiliyor.

© Archdaily

Lemke Evi, 1945 yılında sonra önce sırasıyla garaj ve çamaşırhane olarak kullanılmış. Yapı 2000-2002 yılları arasında restore edilmiş. Günümüzde Mies van der Rohe Haus adı verilen bina modern sanat sergilerine ev sahipliği yapıyor.

Kaynaklar:

• İzmir Mimarlık Merkezi Bauhaus Sergisi
• “AD Classics: Landhaus Lemke / Mies van der Rohe” 08 Aug 2011. ArchDaily. Accessed 18 Feb 2019. <https://www.archdaily.com/152464/ad-classics-landhaus-lemke-mies-van-der-rohe/> ISSN 0719-8884

The post Lemke Evi appeared first on Arkitektuel.

©Wikimedia Commons

Stuttgart’tak Mercedes-Benz Müzesi (Mercedes-Benz Museum), Ben van Berkel tarafından kurulan UNStudio tarafından tasarlandı. 2006 yılında tamamlanan yapı, dünyaca ünlü araba markasının geçmişini, şidiki tasarımlarını ve geleceğe dair vizyonlarını birleştiren bir kültürel nokta. Mercedes-Benz’in fabrikasının yanındaki müze, kentin simgelerinden biri haline gelmiş.

©Eva Bloem

Mercedes-Benz Müzesi, ziyaretçilerini zamanda yolculuğa çıkarmayı hedefliyor. Bu yolculuk, iki spiral strüktürün tanımladığı kronolojik rotayla sağlanmış. Merkezi bir atirum etrafında kurgulanmış olan bu iki spiral rota, müzenin sergi mekanları boyunca yapının içinde gittikçe aşağı iniyor ve birbirinin içine geçiyor. Rotalardan bir tanesi araba koleksiyonu etrafında; diğer ise markanın tarihini anlatn sergiker etrafında dolanıyor. Bu iki rota kesiştikçe, UNStudio’nun deyişiyle, çeşitli sergiler arasında heyecanlı mekan konfigürasyonları, çapraz-ilintili alanlar ve kısayollar oluşmuş.

©Eva Bloem

Ekibe göre burası müzelerin ‘Mercedes-Benz’i. Bu düşüncenin arkasında yatan en büyük sebep müzenin kurgusu. Kronolojik düzenlenmiş olan ‘sergi iplikleri’ yapının en üst kotunda başlıyor ve en alt seviyesinde bitiyor. Ziyaretçiler müze içindeki turlarına kapsül benzeri bir asansör ile 8. kata çıkıp buradan başlıyor. Asansör de yapının ilgi çekici noktalarından bir tanesi: kapsül, bant penceresi olan, dikey rayları üzerinde ilerleyen bir metal pod. Burada ziyaretçilerin yönleneceği iki rota mevcut. Birincisi ‘Mythos’ rotası: Mercedes-Benz’in tarihini anlatan, kapalı, tematik galeriler. İkinci rota ‘Collection (Koleksiyon)’ rotası: geçmişten günümüze markanın arabalarının sergilendiği, aydınlık galeriler.

Kapsül Asansör / ©Atlas Obscura

İki spiral rota ortasındaki atrium boşluğu da ‘The Void’ olarak adlandırılmış. Üçgensel şekle sahip atrium, yapının tamamı boyunca bir çeşit açık çekirdek gibi yükseliyor. Mercedes-Benz Müzesi’nin içindeki işleyişi çerçevelerken ziyaretçilere rotalar üzerinde iç mekana farklı bakışlar sunuyor. Ziyaretçiler galerilere yaklaşırken hem atrium hem de ek rotalarla sergiyi uzaktan, yakından, yukarıdan görme gibi olanaklara da sahip oluyor.

Rotaların sardığı atirum, Void (Boşluk) kısmının içinde dikkat çekici özelliklerden bir tanesi müzenin dumanı yapıdan uzaklaştırmak için bulundurduğu sistem. Yalnızca bu müze için geliştirilmiş sistem sayesinde duman, galerilerden atirum alanına emiliyor ve atriumun tepesindeki 144 hava deliğiyle dışarı atılıyor.

©Eva Bloem

Mercedes-Benz Müzesi’nin tasarımında UNStudio’nun konseptleri için en önemli buluşlarından biri ‘The Twist (Düğüm)’. UNStudio’ya göre kavram altyapı, organizasyon ve yük taşıma fonskiyonlarını tek bir hareket ile çözen sistemi anlatıyor. Bu eleman aslında ekibin yapı için tasarladığı, yapının birçok sistemine (altyapı, sirkülasyon, taşıyıcı) hizmet eden özel bir mimari eleman. Twist, yapıyı mümkün kılıyor ve tüm yapı boyunca dönüştürücü bir elaman haline geliyor. Ana taşıyıcı eleman olarak Twist, sergi mekanlarını destekleyerek yaklaşık 30.5 metrelik açıklığın ara kolonlar olmadan geçilebilmesini sağlıyor. Her bir Twist’in üst yüzeyi de aşamalı galeriler arasındaki sirkülasyonu sağlayan bir rampa.

‘Twist’ / ©UNStudio

Mercedes-Benz Müzesi, planda 3 yapraklı yonca şekinde bir forma sahip. Üst üste binen üç dairenin ortalarının boşaltılması ile oluşan form, ‘sergi iplik’lerini dolaşan iki spiralle deseteklenmiş. Twist de,  bu 3 boyutlu yonca ve spiralleri barındıran modelin yaratılışından sonra, ekibin 30.5 metrelik mesafeyi, konseptin çıkış noktası ola mekan bütüncüllüğünü bozmadan geçmeyi hedeflemesi ve zorlanması sonucu ortaya çıkmış. Twist’in geliştirilmesi, bu sorunların çözümü olmuş. Tasarlandıktan sonra da Twist, bir anda yapıda mekanlar arası akıcı geçişleri sağlayan düzenleyici bir eleman haline gelmiş.

©Eva Bloem

Yapının kompleks karakteri ve yenilikçi yaklaşımı sebebiyle, bunun yaratılması için ekibe verilen süre zarfında Mercedes-Benz Müzesi’nin planlama ve yapım süreçlerinin efektif bir şekilde ilerlemesi bir hayli önemli olmuş. Bu nedenle ekip, süreçteki tüm girdileri (mühendislerden sergi tasarımcılarına kadar) tek bir dijital modele entegre etmiş -BIM’e benzer bir sitem kullanmış. Böylece süreçte her türlü değişim ve etkisi anında görünür olabilmiş.

“UNStudio tasarımı 2006 Mercedes-Benz Müzesi’ni 21. yüzyıl otomotiv tapınaklarının mimari olarak anlamlı parçalar haline gelebileceğinin kanıtı olarak düşünebilirsiniz -kendi otomobillerini tutabilecek gelişmişlikte ve büyük kalabalıkları tatmin edebilecek etkileyicilikte.” Los Angeles Times, 2015.

©UNStudio

UNStudio yalnızca ticari bir gösteri mekanından fazlasını amaçladığı, bu müzeyi marka için kültür ve ticariyi harmanlayan bir mekan olarak görüşü ile etkileyici bir 21. yüzyıl müzesi kurgusu ortaya koymuş. Müze tasarımıyla, Mercedes-Benz tarihi, tasarımı ve çizgisinin vücut bulmuş hali olarak anılıyor.

The post Mercedes-Benz Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©R. Arlt

1924 yılında tamamlanan Einstein Kulesi (Einsteintrum – Einstein Tower), Alman ekspresyonizminin en bilinen örneklerinden bir tanesi. Erich Mendelsohn tarafından tasarlanan kule, betonarme kullanarak yarattığı amorf kütlesiyle mimarlık tarihine dikkat çeken bir eser olarak kaydedilmiş. Mendelsohn kulenin Einstein’ın izafiyet teorisini yansıtan ve çalışan bir yapı olmasını hedeflemiş.

©Gili Merin

Astrofizikçi Erin Finlay Freundlich kule için, içinde Richard Neutra’nın da bulunduğu, Erich Mendelsohn liderliğindeki ekibi görevlendirmiş. Yapının Einstein’ın teorisini çalışacak bir araştırma merkezi olması hedeflenmiş. Mendelsohn da yaratacağı yapıyı tanımlayan fonksiyonun yapının formunda da görünür olmasını istemiş. Bu nedenle dinamik bir form üzerinde çalışmaya başlamış. Tasarımının sonucu ortaya yapının merkezinde labortuvarları bulunduran, dalga benzeri forma sahip bir platform üzerinde yükselen, kıvrımlı yapıda pencelerle çevrelenmiş bir kule çıkmış.

©Gili Merin

Zamanın ekspresyonist ressamı Wassily Kandinsky ve tasarımcı Hermann Obrist’in eserlerinden etkilenen tasarımı için Mendelsohn, arzu ettiği ifade özgürlüğüne izin verecek yeni yapım methodları araştırmaya başlamış. Araştırmalarının sonucunda kolayca heykeli forma sokabileceği bir betonarma yapıyı tercih etmiş. “Her bir yapı malzemesi, her bir cisim gibi, onlara kazandırmak istediğimiz karakterlere hükmeden belirli özelliklere sahip… betonla birleşen çelik, betonarme, kesin formlar; yeni stil için bir yapı malzemesi… destek ve yük arasında ilişki, değişmez kanun, daha önce desteklenmesi gereken fakat artık kendini taşıyabilecek şekilde kullanılan malzemeler için yarattığı imajı değiştirmek durumunda.” Mendelsohn.

©R. Arlt

Almanya, Postdam’da bulunan yapı zamanının yapım teknolojilerini zorlayan bir yapı. O yıllarda heykeli özelliğe sahip bir beton strüktür elde etmek zamanın teknolojilerine göre oldukça zormuş. Bu nedenle Einstein Kulesi, Mendelsohn’un planladığı şeklin dışında sonuca ulabilmiş. Mimar hayalinin tamamını teknik olanaksızlıklar nedeniyle hayata geçiremiyor.

Bu durum mimarın bu yapıdan sonraki mimarlık kariyerini de etkilemiş. Mendelsohn daha sonra bu denli bir yaklaşımı ve bunu gerçekleştirme hırsını barındıran tasarımlardan kaçınmış. Zamanının imkansızlıklarına boyun eğmiş de denebilir. Einstein Kulesi de böylelikle mimarın en bilinen eseri olarak kalmış, kalmaya da devam ediyor.

©Gili Merin

1924 yılında hizmete açıldığında Einstein Kulesi, II. Dünya Savaşı’na kadar dünyanın en önemli gözlemevlerinin arasında yer alıyormuş. Yapı daha sonra II. Dünya Savaşı’nde büyük hasar görmüş. Uzun süre kullanılmayan gözlem evi 1997 yılında 2 yıllık bir restorasyon sürecine sokulmuş. Bunun sonucunda da 1999 yılında ise 75. yılı anısına Einstein Kulesi, tekrar hizmete açılmış. Bugün bir ziyaretçi merkezi ve yine güneş gözlemevi olarak hala kullanılmakta.

II. Dünya Savaşı’ndan sonra Einstein Kulesi

Einstein kulesi yapım sürecinden itibaren ekspresyonizmin en etkili sembollerinden biri olmuş. Yapı bölyece Almaya’da mimari çevreler arasında birçok tartışmaya da konu oluyor: mimarlık öncelik olarak ifadeye mi yoksa fonksiyonelliğe mi odaklanmalı? Diğer bir deyişle Uluslararası Üslup mu Ekspresyonizm mi? Fonkisyonelliği ön plana alan tasarımlar zamanla öne çıkmış olsa da kule, modernist yaklaşıma karşı, özgün, ilginç bir söylem olarak önemini koruyor.

*Ekspesyonizmin sembollerinden bir başkası Le Corbusier tasarımı Ronchamp’ı buradan inceleyebilirsiniz.

The post Einstein Kulesi appeared first on Arkitektuel.

©MVRDV

MVRDV ekibinin Almanya, Hannover’deki pavyonu 2000 yılındaki Expo için tasarlanmış. 1997 yılında yapımına başlanan pavyon 2000 yılındaki Expo’ya yetiştirilmiş. Dünyanın en geniş sergi alanına sahip olan Hannover’deki Expo 2000’nin teması insan doğa ve teknoloji -yeni dünyanın evi. Expo 2000 Hollanda Pavyonu, kurgusu ve bunu yaratan strüktürüyle Expo’dan sonra da mimari çevreler tarafından dikkat çekici bir tasarım olarak kaydedilmiş.

©Architizer

Fuarın ve bu bağlamda MVRDV’nin amacı gelecek hakkında vizyonlar yaratmak, insan, doğa ve teknoloji arasındaki dengeyi sağlayacak modeller üretmek ve gezegendeki tüm insanların bir arada var olma konusuna yeni çözümler getirmek olmuş. Fuarın Hannover’daki ayağı bu konuları en başta yenilenebilir kaynaklar, geri dönüştürme ve doğaya saygılı süreçler yaratma olarak almış. MVRDV’nin de tasarım konsepti hem bu etkenler doğrultusunda hem de pavyonun geldiği yer olan Hollanda’yı ele alarak şekilleniyor. Ekip, Expo’nun konuları doğrultusunda ülkelerini esas alıp pavyonu bu şekilde tasarlamış.

©MVRDV

MVRDV’ye göre Hollanda yüksek yaşam standartlarını, kapsamlı bir demokratik gelenek ile birleştiren yoğun nüfuslu bir ülke. Bunun yanında Hollanda, çevresini kendi gerekliliklerine göre şekillendiren ve bunu yapmayı bilen bir ülkenin başlıca örneklerinden bir tanesi. Ülke coğrafi özellikleri nedeniyle, zamanla su seviyesinin yükseldiği bir bölge. Fakat şekillendirebildiği coğrafyasıyla suyun yükselip karadan daha fazla yer almaya başlaması değil; tam tersi bir durum söz konusu. Ekip belki de gelecekte Hollanda’da birçok ekstra mekanın oluşabileceğini savunuyor. Bunun sebebi, ülkenin en olarak genişlemesi değil; dikey bir büyümeye gidilmesi.

©MVRDV

MVRDV tasarımlarına başlarken birtakım sorular sormuş. Yükselen nüfus, yükselen yaşam kalitesiyle var olabilir mi? Ülkedeki nüfus yoğunluğu artmadan ne gibi durumlar geliştirilmeli? Nufüs yoğunluğu artışında, en geniş kapsamıyla doğa, nasıl bir rol alacak? Buradaki asıl sorun gerçek anlamda ve metaforik olarak yeni doğa mı? Bu sorulara cevap verme çabası, Hollanda’nın Hannover’deki Expo 2000’e katkısı aslında.

Expo 2000 Hollanda Pavyonu ekolojiye nostaljik bakışa adanabilir: tüketici toplumun, teknolojinin, asfaltın ve makineleşmenin basit bir eleştirisi. Pavyon, doğa ve teknolojinin karışımını yansıtan, doğanın yapma gücünü ve yapaylığını vurgulayan, teknoloji ve doğanın karşılıklı olarak özel olmaması; birbirini güçlendirmesi gerektiğini savunan bir tasarıma yöneliyor.

©MVRDV

Expo 2000 Hollanda Pavyonu’nda MVRDV, farklı seviyelerde doğalar yaratıyor. Böylece hem var olan doğanın bir uzantısı olabiliyor hem de elde edilen doğanın yapaylığını yansıtabiliyor. Pavyon, birçok kotta kamusal mekanlar yaratıp bunun da var olan kamusal alanların uzantısı olabilmesini sağlıyor. Bunlara ek olarak da zemin kotunda ilave bir mekan sunuyor: görünürlük, erişilebilirlik, beklenmedik olan ve yine doğaya ayrılan bir mekan. Expo 2000 Hollanda Pavyonu, tek mekanları bölerek ve onları birden çok kotta düzenleyerek tüm yapıyı mekansal olaylara ve kültürel manifestasyonlara açık hale getirmiş. Pavyon, anıtsal bir çok katlı park haline geliyor.

Peyzajlar / ©B+B

Expo 2000 Hollanda Pavyonu, bir peyzaj olmanın 6 yolunu süperpoza eden bir tasarım. Zemin kat ‘kumul peyzaj’ yaratıp ziyaretçileri buradan bir ‘sera peyzajı’na yönlendiriyor. ‘Sera peyzajı’ kısmında tarımsal aktivitelerin gerçekleşmesi öngörülmüş. Burası yüksek teknolojiyle doğanın insan hayatıyla birlikte ilerlediği bir alan. ‘Saksı peyzajı’ alanı, en üst kotta bulunan ağaçların köklerini barındıran geniş saksılardan oluşuyor. Aynı zamanda burası dev ekran gibi kullanılıyor -ışık ve çeşitli mesajların yüzeylere yansıtıldığı bir yer. ‘Yağmur peyzajı’ ise suya adanmış bir mekan. Burası da yine görsel işitsel mesajlar için bir ekran gibi kullanılıyor. Son olarak ‘orman peyzajı’ alanı bulunuyor. Burası geniş ağaçların doldurdğu bir yer. Buranın üstüne de ‘polder (denizden kazanılmış toprak) peyzajı’ yapılmış. Yapının en üstünü oluşturan bu kısım, geniş bir yeşil alan ve rüzgar güllerini barındırıyor.

©MVRDV

Tüm bunların yanında Expo 2000 Hollanda Pavyonu aynı zamanda bir laboratuvar olarak da işlev gösteriyor. Mekanları bölüp alandan tasarruf etmesinin yanında aynı zamanda enerji, zaman, su ve altyapıdan da bir tasarruf mevcut. MVRDV aslında küçük bir ekosistem kurgulamış -ekibe göre yapı bir tür hayatta kalma kiti.

Var olan kaliteleri test eden, örneğin bölgede sorun olan ışık ve alan azlığına çözüm bulmaya çalışan yapı, bünyesinde barındırdığı programların yoğunluğu ve çeşitliliğiyle yeni ilişkiler ve bağlantılar yaratmış. Bu bağlamda çok yüzlü toplum yapısının bir sembolü: “çeşitlilik arttıkça birbirine bağlılık artar” düşüncesini yansıtıyor. 

©Flickr: henry_nl

2000 Hannover Expo Fuarı’ndan sonra pavyon tekrar kullanılmamış. Yapının etrafı sarılmış ve yapıda bulunan asansörler, ağaçlar ve yeldeğirmenleri sökülmüş. Bunun üzerine yapı toplum tarafından kullanılan bir yer olmaktan çıkmış. Pavyon zamanla binden fazla kuşun yuvası haline gelmiş. Bakımsız kalan yapı git gide bir ormana dönüşmeye başlamış ve Hannover’ın bir kesimi gizlice bu ormanı kullanmaya başlamış. Ekip aslında pavyonun bu şekilde gerçek bir park haline geldiğini söylüyor. “Yeni bir harabe doğdu, biz şimdiden yapının sarmaşıklarla kaplandığını hayal edebiliyoruz.” diyor ekip.

©Archello

2015 yılının Haziran ayından beri de pavyonu tekrar canlandırmak üzere projelere başlanmış. Proje kapsamında pavyon, Hannover’dak üniversitenin yapının programına uygun olan tesislerine bağlanacakmış. Proje hem özgün bir kampüs atmosferi yaartıyor hem de Hannover’in öğrenme ve yaşam alanı yaratmak konusundaki girişimlerden bir tanesini hayata geçirmiş oluyor. 2017’de başlayan projeyle Expo 2000 Hollanda Pavyonu, bir üniversiteye bağlı da olsa bir geleceğe sahip.

The post Expo 2000 Hollanda Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

Frank Gehry tarafından tasarlanan Der Neue Zollhof (ya da Neuer Zollhof) üç kuleden oluşan bir ticari kompleks. Almanya’nın Düsselsorf şehrinde bulunan kompleks, içinde reklamcılık, sigorta ve medya şirketlerinin ofislerini, kamusal bir meydanı ve yerin altına yerleştirilmiş bir otoparkı bulunduruyor. Yaklaşık 24,000 metre karelik bir alan üzerinde bulunan yapı, hem büyüklüğü hem de mimari özgünlüğü ile Düsseldorf’un en önemli ofis binalarından biri olarak bilinmektedir.

© Thomas Mayer

Der Neue Zollhof, Düsseldorf’ta, eski depo binalarının zamanla medya ajansları için merkez binalarına dönüştüğü bir kıyı bölgesinde bulunuyor. Bölgenin güneyinde pek çok insanın yaşadığı yerleşim alanlarının bulunması, doğusunda ise şehrin ticaret merkezinin ve resmi binalarının bulunmasıyla, Düsseldorf’un kıyı şeridinin kentsel olarak yenilenmesi bir gereklilik olarak göze çarpıyordu. Bu bağlamda, Der Neue Zollhof’un da bir parçası olduğu kentsel dönüşüm sonucunda, bu bölge şehrin yeni kültürel ve ticari merkezi oldu.

© Thomas Mayer

Proje alanı, Ren Nehri’nin kıyısında, eşsiz bir doğal manzaraya sahip bir alan olduğu için, Frank Gehry burada kütlesel bir yoğunluktan kaçınmak istemiş. Gehry, üç ayrı kuleden oluşan bir kompleks önererek, açık bir vaziyet planı oluşturmak ve projenin yapısal kalabalığının önüne geçilmek istemiş. Üç ayrı kule, bölgeyi kesen Wupperstrasse ve Brueckenstrasse caddelerinin kesiştiği noktalar göz önünde bulundurularak proje alanına yerleştirilmiş.

Projede oluşturulan, orta-yükseklikteki yapıların bir araya gelerek oluşturduğu kümelenmiş yapı, üç kulenin de manzaraya hakim olmasını ve projenin bölgedeki benzer yatay hacimli yapılarla ortak bir dil üretmesini sağlıyor.

Üç bina da benzer mimari ve strüktürel dile sahip. Üç yapının da taşıyıcı sistemi betonarme ve üçünün de cephesi kıvrımlı ve benzer açıklıklara sahip. Her binayı özel kılan tasarım unsuru ise cephelerinde kullanılan malzemeler. Merkezdeki ofis binası tamamen metal paneller ile kaplı iken, en uzun kule olan Doğu Kulesi alçı ile kaplanmış. Batı Kulesi’nde ise tuğla kaplama tercih edilmiş.

© Piotr Krajewski

Her üç binanın da cephesine sık aralıklarla pencereler yerleştirilmiş. Böylece yapıların içi doğal yollardan kolayca havalandırılabiliyor. Pencerelerin cepheye eklemlenme şekli üç binada da benzerlik gösteriyor.

© Dirk Verwoerd

Der Neue Zollhof oldukça açık bir vaziyet planına sahip. Ofis alanlarının üç farklı hacme bölünmesi sayesinde binanın genel kütlesi azaltılabilmiş. Büyüklüğü 300 metre kareden 500 metre kareye kadar değişen elementler, her bir kulenin merkezi etrafına yerleştirilmiş. Böylece kuleler içinde erişilebilirlik sağlanmış. Kat planlarında ise açık ve modüler ofis organizasyonları tercih edilmiş.

The post Der Neue Zollhof appeared first on Arkitektuel.

Münih’te bulunan Brandhorst Müzesi, Sauerbruch Hutton tarafından 2002 yılında tasarlanmış bir modern sanat müzesi. Çoğunlukla resimlerden oluşan 20. yüzyıl sonu ve modern sanat eserlerini bulunduran Brandhorst Müzesi, şehrin en önemli sanat merkezlerinden bir tanesi. Türkenstrasse (Türk Caddesi) üzerinde bulunan müze, Alte Pinakothek, Neue Pinakothek ve Pinakothek der Moderne gibi sanat müzelerine komşu. Bu bölge, 19. yüzyılın başlarında Bavyera kralları I. Maximillian ve I. Ludwig tarafından planlanmış, fakat II. Dünya Savaşı sırasında aldığı ağır zararlar sonucunda yeniden inşa edilmiş.

© Sauerbruch Hutton

Brandhorst Müzesi, üç kütlenin bir araya gelmesi ile oluşuyor. Bu üç kütle, farklı renk ve tonlar ile birbirlerinden ayrılmış durumda. Binanın güney kısmında yer alan kütle, yapının geri kalanına kıyasla daha uzun. Bu kütle, müzeler bölgesinin en güneydoğu ucunda yer alıyor. Müzenin yüksekliğinin güneydoğu kısmında yükselmesiyle, yapı caddenin karşısındaki Sep Ruf’un savaş sonrası tasarladığı apartman blokları ile aynı yüksekliğe çıkarılmış. Yeni tasarımın cephesi, eski müze binasına göre 8 metre içeri çekilmiş ve bu alan bir dizi ağaç ile yeşillendirilmiş.

© Sauerbruch Hutton

Müze girişinin Türkenstrasse ve Theresienstrasse’nin kesişim noktasına yerleştirilmesi ile Pinakothek der Moderne’nin güney girişi ile bir simetri yakalanmış. Böylece müzeler bölgesi ve çevre mahalle arasında bir bağ kurulmuş.

Brandhorst Müzesi’nin tartışmasız en dikkat çekici özelliği cephe tasarımı. Yapının tüm cephesi 23 farklı renkteki seramik çubuğun sekizli gruplar halinde bir araya gelmesi ile oluşuyor. Bu renkli seramik kabuğun arkasında ise katlanmış alüminyum ikinci bir katman var. Böylece, binaya uzaktan bakıldığında seramik çubuklar tek bir düzlem oluşturuyor gibi gözüküyor. Yakından düz olarak bakıldığında da çubukların arkasındaki alüminyum katman görülebiliyor. Bu dikkat çekici cephe tasarımı ile Sauerbruch Hutton malzemenin ve yapının farklı varyasyonlarını deneyimlemiş.

© Sauerbruch Hutton

Cephedeki seramik çubuklar Sauerbruch Hutton tarafından çizilmiş ve NBK Ceramic tarafından üretilmiş. Bu cephe örtüsü, müzenin alüminyum kabuğunu saran renkli ve dinamik bir örtü görevi görüyor. Müzeye vuran güneş ışığının gün boyunca değişmesi sonucunda çubukların cephe üzerine düşürdüğü gölge sürekli değişiyor ve müzenin cephesi dinamizm kazanıyor.

© Sauerbruch Hutton

Brandhorst Müzesi’nin içi, birbirine geniş bir merdiven ile bağlanmış üç kattan oluşuyor. En alt katta gün ışığıyla aydınlatılan bir avlu ve çevresine yerleşmiş galeri alanları var. Görsel medya ve grafik tasarım eserleri bu katta sergileniyor. Zemin katta 7 sergi alanı bulunuyor. Bu kattaki sergi alanları bir takım yansıtıcı yüzeylerin içeriye güneş ışığını taşıması ile aydınlanıyor. En geniş alana sahip olan üçüncü kattaki galeri alanları ise çatıda bulunan sürekli açıklıklar ile aydınlanıyor. Böylece, müze içindeki farklı sergi alanları farklı prensipler ile aydınlatılıyor ve bu mekanların karakterleri aydınlatılma prensipleri ile birbirinden ayrılmış.

The post Brandhorst Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Orijinal olarak 1891 yılında ressam Franz von Lenbach’ın evi ve stüdyosu olarak inşa edilen Lenbachhaus, günümüzde Lenbachhaus Müzesi adı altında, modern sanat müzesi olarak kullanılıyor. Münih’teki en geniş modern sanat koleksiyonlarından birini bulunduran Lenbachhaus Müzesi, Foster + Partners tarafından 2013 yılında yenilenmiş. Paul Klee, Wassily Kandinsky, Olafur Eliasson, Jean Helion ve pek çok ünlü sanatçının eserlerini bulunduran müze, Luisenstraße’nin üzerinde.

© Nigel Young / Foster + Partners

1891 yılında inşa edilen yapı, yıllar boyunca çeşitli ek yapılar ile genişletilmiş. Ancak eski bina, yılda 280,000’in üzerindeki ziyaretçiye ev sahipliği yapabilmek için yeterli alana ve olanaklara sahip değilmiş. Bu nedenle Foster + Partners, alandaki sirkülasyonu yeniden tasarlayarak, müzenin erişilebilirliğini arttırmış. Ayrıca, yeni tasarımıyla müze; farklı dönemlere ait çeşitli hacimlerden oluşan bir kompleks haline getirilmiş.

© Nigel Young / Foster + Partners

Müzenin restorasyonu, eski sergi alanlarını birleştiren yeni bir kanadın inşaatını da kapsıyor. Bu yeni yapı, ‘Blue Rider’ koleksiyonunu için özel olarak tasarlanmış. Foster + Partners, yeni kanadın tasarımında sürdürülebilirliği ön plana çıkarmış ve müzenin genelinin çevresel performansı arttırılmış. Tasarlanan yeni parça ile birlikte yeni bir giriş, yeni sosyal mekanlar, restoran, teras, eğitim alanları ve eski yapı ile yeninin bir araya geldiği yüksek bir iç avlu müzeye kazandırılmış.

Aksonometrik Kesit / ©Foster + Partners

Foster + Partners’ın restorasyon projesinde, 1972’de eklenen parça kaldırılmış ve 1891’de tasarlanan yapının orijinal duvarlarının gözükmesi sağlanmış. Müze binasına yıllar boyunva yapılan eklemeler ise, Richard-Wagner sokağına bakan cephede bir araya getirilerek yeni bir galeri pavyonuna dönüştürülmüş. Bu alan, iki farklı seviyedeki sergi alanlarına sahip.

Lenbachhaus Müzesi’nin en dikkat çeken yapısal elemanlarından biri ise altın renkli cephesi. Müzeye eklenen yeni bina bir ‘mücevher kutu’ olarak düşünülmüş. Binanın cephesi alüminyum-bakır alaşımı metal silindirik tüpler ile kaplanmış. Cephenin altın rengi ise 1891’de inşa edilen villanın koyu toprak tonuna ve dokulu cephelerine referans veriyor.

© Nigel Young / Foster + Partners

Yeni bina ile birlikte müzenin doğu cephesine yeni bir giriş ve bir restoran kazandırılmış. Bu cephenin önündeki topoğrafya ile oynanarak, müzeye doğru yükselen hafif eğimli br peyzaj yaratılmış ve müzeye giriş buradan sağlanıyor. Bu hamle sayesinde eskiden yaya geçiş yolu olarak kullanılan müzenin bahçesi ziyaretçiler için sakin ve daha kullanışlı bir mekana dönüştürülmüş. Yeni restoran müzenin çalışma saatleri süresince hizmet veriyor ve müzenin içinde ve dışındaki bahçede masalar bulunuyor. Restoranın müzenin dışına taşması sayesinde müzeye daha çok insan davet edilmiş oluyor.

© Nigel Young / Foster + Partners

Restore edilen Lenbachhaus Müzesi’nin yeni sosyal kalbi ise tepeden ışıklandırılan yeni atriumu. Bilet gişelerini ve danışma masasını bulunduran atriumdan zemin kotundaki geçici sergi alanına ve galeri boşluğuna doğru konsol çıkan genş merdiven aracılığıyla üst katlara ulaşılabiliyor. Oldukça büyük sanat eserlerini ve enstelasyonları sergileyebilecek büyüklükte tasarlanan atrium aynı zamanda eski yapı ile Foster + Partners’ın eklediği yeni yapıyı bağlıyor. An itibariyle Lenbachhaus Müzesinin atriumunda Olafur Eliasson’un Wirbelwerk isimli enstelasyonu sergilenmekte.

© Nigel Young / Foster + Partners

Foster + Partners’ın, projelerindeki en önemli amaçlarından biri müzeyi çevre dostu bir kompleks haline getirmek. Kullanılan su bazlı ısıtma ve soğutma sistemleri sayesinde, hava bazlı klima sistemlerine kıyasla çok daha az enerji harcanarak müzenin iklimlendirmesi sağlanmış. Müzenin ışıklandırma sistemleri daha az enerji harcayan bir sistem ile değiştirilmiş. Ayrıca, bina yağmur suyunu topluyor ve geri dönüştürerek kendi içinde yeniden kullanıyor.

The post Lenbachhaus Müzesi appeared first on Arkitektuel.

DZ Bank Binası (The DZ Bank Building), Almanya’nın ikinci en büyük bankası DZ Bank AG için Berlin’de Frank Gehry tarafından tasarlanmış bir yapı. 2001 yılında tamamlanmaış olan DZ Bank Binası, ticari ve konut alanlarından oluşuyor. Yapının ticari alanları Berlin’deki Pariser Meydanı (Pariser Platz) ve Brandenburg Kapısı (Brandenburg Gate) ‘e bakacak şekilde konumlandırılmış; 39 apartmanı barındıran konut kısmı ise Behrenstrasse isimli caddeye bakıyor.

© artursalisz

Yapının iki cephesi de, Brandenburg Kapısı’na uyum sağlaması açısından, solgun renkli kireç taşıyla ile kaplanmış. Böylece şehrin karakteriyle daha uyumlu bir yapı olması amaçlanmış DZ Bank Binası’nın. İki cephe bunun dışında birbirinden tamamen bağımsız bir şekilde kurgulanmış, kesitten bunu anlayabilmek biraz mümkün. Bunun sebebi iki cephenin de birbirinden farklı kentsel alanlara yöneliyor olması ve ölçeklerinin bu kentsel mekanlarla tanımlanmış olması Gehry tarafından. Örneğin; Pariser Meydanı’na bakan cephe, şehirdeki resmi binlarının karakterine uyacak delikli cepheyle, basit, derin girintiye sahip pencere boşluklarıyla kurgulanmış. Diğer cephe ise daha dinamik olarak kurgulanmış yalnızca duvarın formuyla oynayarak.

© Nancy Da Campo

Yapının dikkat çekici kısmı içinin tasarımı. Pariser Meydanı’ndan ana girişte DZ Bank Binası’nın cam bir kanopiyle örtüldüğünü görüyoruz. Yüksek bir hacim olarak düşünülmüş olan fuaye alanında kullanıcının yapının içindeki geniş atriumu -yapının en dikkat çekici kısmını- gözlemlemesi mümkün kılınmış. Kullanıcılar burada kıvrımlı cam tavan ve yeri görebiliyor.

Ofis alanları bu atirum etrafında konumlandırılmış. İki cephesi bitişik yapılarla kaplandığı için de yapının iç kısmına, atiruma yönelim sağlanmış ofislerde. Burada oldukça dikkat çekici bu kıvrımlı cam tavan ile doğal ışık alımı sağlanmış hem ofislere hem de yapının tümüne.

© WikiArquitectura

DZ Bank Binası’nın bir diğer dikkat çeken kısmı konferans salonunun bulunduğu alan. Konferans salonu, atriumun içindeki cam tavanın merkezinde heykeli bir kabuk ile sarılmış. Frank Gehry’nin dekontrüktivist yaklaşımlarıyla imzası haline gelmiş ilginç formların bir örneği olan kabuk, dışta paslanmaz çelik; iç mekanda ise ahşap ile kaplanmış. Bu ana konferans salonu, DZ Bank Binası projesinin kalbi. Diğer konferans salonları atirumda görünür cam döşemenin altında yerlerini almış. Burada banka kısmının kafeteryası gibi hacimler de bulunuyor.

© Nancy Da Campo

Farklı bir atrium da konut kısmında bulunuyor. Atirumla yine tavandan gelen doğal ışığın apartmanlara girmesi sağlanmış. Bu sefer bir havuzla kurgulamış Gehry atirumu; bunun sebebi tavandan gelecek ışıkla daha dinamik bir mekan tanımlayabilmekmiş. Farklı büyüklükteki apartmanları barındıran kısımda dış cephedeki dinamikliğe benzer bir öge yaratmış havuzla sağlanan ışık oyunları.

© Nancy Da Campo

Cam tavanı ve oldukça özgün kabuğa sahip konferans odasıyla DZ Bank Binası Gehry’nin mimarisi anlayışını yansıtan örneklerden yalnızca bir tanesi. Yapı, Berlin’e özellikle iç kurgulanışı ve değişik cephesiyle dikkat çekici bir bina kazandırmış.

Kaynak: “DZ Bank Building / Gehry Partners” 16 Kasım 2017. ArchDaily. Accessed 11 Şubat 2018. <https://www.archdaily.com/883729/dz-bank-building-gehry-partners/>

The post DZ Bank appeared first on Arkitektuel.

Bavyera halkı 2001 yılında yapılan referandum sonucunda şehrin iki futbol takımı Bayern Münih ve TSV 1860 Münih için mevcut olimpiyat stadyumunun yenilenmesindense yeni bir stadyum inşa edilmesine karar verdi. 2002’de yapılan yarışmayı kazanan proje şu an Avrupa’nın en ünlü futbol stadyumlarından biri olan Herzog & de Meuron tasarımı Allianz Arena oldu. İnşaası 30 ay süren yapı her iki takıma ev sahipliği yapmasının yanı sıra ikonik cephesiyle Münih şehrinin simgelerinden biri.

©wikiarquitectura.com

Lokasyon olarak şehrin kuzeyindeki Fröttmaning bölgesi seçilmiş ve alt yapı çalışmaları belediye tarafından üstlenilmiş olan projenin mimari konsepti ise üç ana fikre dayanmakta: aydınlatılan cephe sayesinde görünüşü değişebilen bir hacim, taraftarın alana törensi bir etkiyle ulaşmasını sağlayan peyzaj ve kraterimsi iç yapı. 69.900 oturma kapasiteli stadyum aynı zamanda 11.000 araçlık Avrupa’nın en büyük otoparkını da barındırmakta.

©wikiarquitectura.com

Kendi kendini temizleyebilen 0.2 mm kalınlığındaki ETFE membranlar toplamda 2874 hava yastığı oluşturarak bütün cephe ve çatıyı kaplarken baklava dilimli şekilleriyle Bavyera bayrağına referans veriyor. Cephenin değişken karakterli olması futbolla ilgilenmeyenler dahil herkes için dikkat çekici bir görünüm kazandırırken iki ayrı takıma ait olan stadyumun tasarımı için zekice bir çözüm olarak sunulmuş. Maç sahibi takıma göre -FC Bayern için kırmızı, TSV için mavi ve milli takım için beyaz- aydınlatılan cephede her ne kadar değişen renkleri kullanmak mümkün olsa da stadyumu çevreleyen yollardaki sürücülerin dikkatinin dağılmaması amacıyla Bavyera polisi bunu yasaklamış.

©wikiarquitectura.com

Gün ışığında uzaktan bakıldığında beyaz algılanan membranlar aslında aydınlatıldıklarında ışığı homojen dağıtabilmek için beyaz noktalarla kaplı yarı geçirgen yüzeyler. Dünyanın en geniş membran çatısını oluşturan yastıklar ise sahaya giren gün ışığını kırmamak için şeffaf kullanılmış olsa da açılıp kapanabilen gölgelendirme elemanları deforme oldukları için artık hep kapalı tutuluyorlar ve çimenler UV ampulleriyle aydınlatılıyor.

Stadyumla aynı zamanda Fröttmaning’de inşa edilen metro istasyonunun örtüsünde de membran sistemler kullanılarak iki yapı arasında konsept bütünlüğü sağlanmış. İstasyondan stadyuma yürüyüş alanındaki dolambaçlı yollar kompleksin otoparkıyla birleşiyor ve taraftarın toplanıp bir güruh halinde stadyuma giriş yapması sağlanıyor.

© Allianz-Arena

Mimarlar, kratere benzeyen iç mekanı izleyicilerin olayın gerçekleştiği yerin hemen yanında oturması sebebiyle Shakespeare Globe Tiyatrosu’na benzetmiş. Üst sıralara çıkıldıkça artan eğim oyun atmosferine özel bir yoğunluk katarken ilk katmanın yükseltilmesi de bütün seyirciler için daha iyi bir görüş açısı sağlıyor. Köşelerde bulunan oturma alanları kimi maçlar için kaldırılıp ayakta seyircilere mekan oluşturuyor.

Kesit / ©wikiarquitectura.com

İçerisinde FC Bayern’in müzesi de bulunan Allianz Arena kuzey tribününde TSV 1860 Münih’e, güney tribünde Bayern Münih’e ait 1000’er kişilik restoranlar dahil üç restoran, ofis ve konferans salonları, taraftar mağazaları ve 28 büfe barındırıyor.

The post Allianz Arena appeared first on Arkitektuel.