© Hong Sung Jun, OMA

Mimar: OMA – Chris van Dujin

Proje Ekibi: Ravi Kamisetti, Patrizia Zobernig, Mark Bavoso, Alan Lau, James Lee, Slobodan Radoman, Tianyu Su, John Thurtle, Daan Ooievaar, Slobodan Radoman, Ikki Kondo, Nils Axen, Simon Bastien, Tommaso Bernabo, Felicia Cambino, Minjun Cho, Nicola Ho, Meng Huang, Zheke Jin, Richard Leung, Ioana Mititelu, Junsik Oh, Calvin Yang Yue

Yer: Gwanggyo, Güney Kore

Yapım yılı: 2020

OMA’nın Chris van Dujin’in liderliğini yaptığı tasarım kolu tarafından tasarlanan Galleria Gwanggyo, 2020’nin Mart ayında açıldı. 1970’lerde kurulan Galleria, Kore’nin en önde gelen alışveriş merkezi zincirlerinden bir tanesi. OMA tarafından tasarlanan Gwanggyo mağazası ise şirketin ülkedeki altıncı mağazası. Güney Kore’nin kısmen yeni gelişen ve genç bir şehri olan Gwanggyo’da, yüksek gökdelen ve rezidansların arasında yer alan yapı, çarpıcı mimarisi ile şehrin kamusal yaşamının odak noktası olarak karakter kazanıyor. 

© Hong Sung Jun, OMA

Mağazanın konumu alınan tasarım kararlarının büyük bir kısmını dikte etmiş. Proje alanı, yeşil ve grinin birleştiği bir noktada, Suwon Gwanggyo Göl Parkı ile kent dokusunu oluşturan binaların arasında yer alıyor. OMA’nın mağazanın cephesinde tercih ettiği dokulu doğal mozaik kaplama binanın bu parkı andırması isteğinin bir sonucu. Bej, kahverengi ve toprak tonlarındaki üçgen taşların bir araya gelmesiyle oluşan cephe bir toprak kesitini de andırmakta. Heykelsi bir anıt gibi yerden yükselen mozaik kütle yapıyı şehrin bir görsel ikonu haline getiriyor. 

Konsept Modeli

Yapının tartışmasız en dikkat çekici noktası ise ‘taşı kazarak oluşturulan’ kamusal rota. Zemin katını mağazanın çatı bahçesine bağlayan bu rota ticari ve kültürel aktivitelerin de gerçekleştiği bir etkileşim ağı. OMA, bu yolun varlığı ile geleneksel alışveriş merkezi tipolojisine yenilikçi bir element kazandırmış. 540 metre boyunca dolanarak binanın 10 katını çıkan bu kamusal yolu kullanan ziyaretçiler, mağaza içinde sadece alışveriş imkanları ile değil pek çok değişik aktivite ile karşılaşma fırsatı yakalıyor. 

Tasarlanan bu kamusal rota bınanın opak ve taş dokusuna tezat olarak cephede çok yüzlü bir cam yüzey ile kaplanmış. Bu sayede bu yol aynı zamanda mağazanın içinde gerçekleşen ticari ve kültürel aktiviteleri şehre sunan bir pencere özelliği de kazanıyor. Cam kabuğun içinde birbirini takip eden teraslar ile yükselen bu rota sergi alanları ve kültürel performansların gerçekleşebileceği mekanlar oluşturuyor. Alışveriş olgusu ile kültürel aktiviteleri bir araya getiren tasarım, böylece alışverişin tahmin edilebilirliğini de ortadan kaldırıyor. 

© Hong Sung Jun, OMA

Toplam 10 kattan oluşan binanın bodrum katında bir yiyecek içecek satılan market bulunurken sekizinci katta ise barlar ve restoranlar yer alıyor. Dokuzuncu ve onuncu katlarda çok ekranlı sinema salonları, on birinci katta ise loca ve akademi olarak adlandırılan bir alan var. Alışverişe ayrılan sekiz kat botunca tüm katları dolaşan rotanın yanı sıra binanın sirkülasyonunu sağlayan merdiven ve asansörler de mevcut. 

© Hong Sung Jun, OMA

Galleria Gwanggyo’nun tasarımını OMA’nın partnerlerinden Chris van Dujin üstlenmiş. Dujin projeyi bu sözler ile anlatıyor: “Gwanggyo’ya ilk geldiğimizde şehrin tamamı bizde geçici olarak buradaymış izlenimi uyandırdı, şehrin kalıcılığa ihtiyacı vardı. Bu nedenle projeyi şehrin kütlesek çekim noktası olarak düşündük. Taş bir küp şeklinde şehrin başlangıç noktası…”

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Galleria Gwanggyo / OMA appeared first on Arkitektuel.

©Yong Joon Choi

Mimar: Frank Gehry

İç Mimar: Peter Marino

Yer: Seul, Güney Kore

Yapım yılı: 2019

Louis Vuitton Maison Seoul, dünyaca ünlü marka için tasarlanmış bir mağaza. Önceden varolan mağaza yerine Güney Kore başkenti Seul’da yeni bir amiral mağaza olarak tasarlanan yapı, 2019 Kasım ayında hizmete açılmış. Tasarım için dünya çapında ünlü mimarlar Frank Gehry ve Peter Marino birlikte çalışmış. Markanın Kore kültürü ve mirasıyla olan kuvvetli ilişkisini onurlandıran bir tasarım olarak hayata geçen Louis Vuitton Maison Seoul, birçok marka ile birlikte çalışmış olan Peter Marino’nun yarattığı özgün ‘mağaza evrenlerini’, Frank Gehry’nin ikonik mimarisiyle buluşturuyor. Ortaya kıvrımlı cam cephesi ve yapı üstünde askıda duran kübik kütlesiyle markaya yakışır şekilde dikkat çekici bir mağaza tasarımı çıkıyor.

©Yong Joon Choi

Gangnam bölgesinde bulunan mağaza, Frank Gehry’nin Güney Kore’deki ilk tasarımı. Aynı zamanda Gehry’nin kariyerinin ilk yıllarından sonra gerçekleştirdiği ilk mağaza tasarımı olan Louis Vuitton Maison Seoul, daha önce yine aynı marka ile Paris’te ikonik bir sanat ve kültür merkezine imza atmıştı: Louis Vuitton Foundation (Louis Vuitton Vakfı). Seul’daki mağaza tasarımı da birçok özelliğiyle Gehry’nin ikonik yapısını hatırlatıyor. Peter Marino işbirliğinde ortaya çıkan tasarımda Gehry, Paris’e kattığı imza yapıdaki formlardan ve geniş tarihi olan Kore mimarisinin temel örneklerinden ilham alıyor: UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde yer alan Hwaseong Kalesi gibi. Gehry’ye tasarımı için bir başka ilham kaynağı ise Kore’ye özgü bir yerel dans türü olan Dongnae Hakchum’un bembeyaz kostümleri. Gehry, dans ederken giyilirken kostümün rengi ve dans esnasındaki hareketinden ilham alıyor.

©Yong Joon Choi

Markanın alandaki eski mağazasının alanını kullanan Louis Vuitton Maison Seoul, bir çeşit yüksek zikzaklı bir giriş holü ve pencere yaratarak, bir dizi kapalı terasa ve mağazanın dalgalı cam panellerle oluşturuluş kübik kütlesine uzanan, tamamı cam bir cepheye sahip. Cephenin hareketleri, Gehry’nin yerel dansta gözlemlediği beyaz, uçuş uçuş kıyafetlerin hareketlerini yansıtıyor ve yapıya uçuyor veya çatı kendiliğinden gökyüzünde buharlaşıyormuş hissi veriyor. Markanın da ‘şiirsel bir strüktür’ olarak nitelendirdiği yapının cephesi için Gehry’nin imzası haline gelmiş kıvırmlı cam paneller, her biri ayrı ayrı kalıplandırılıp yine ısmarlama bir metal kafese monte edilmiş.

©Ki-Yong Nam

Yapının podyumvari kısmı ve duvarları tamamen taş olarak düşünülmüş. Cam ile kurgulanan bu hareketli mimari, bembeyaz bir taş kaidenin arasına oturtuluyor. Cephe ve çatı ikilisi ile taş zemin arasındaki tezatlık aynı zamanda yapının üstünde yakalanmak istenen ‘ağırlıksızlık’ hissini de vurguluyor. Tasarımda yarılan podyum kısmı ile taş duvarların ağırlık hissi kırılmış ve yapının geneline bir hafiflik hissi sağlanmış. Dışta bütünü camla geçilen yapının Peter Marino imzalı iç mekanında ise katlar ‘yüzen merdivenlerle’ birbirine bağlanmış. Merdivenler aynı zamanda Marino tarafından dikay birer sergi mekanı olarak düşünülmüş. Beton merdivenler, ilk kattaki kadın ve erkek giyim kısmını, yukarıdaki özel mekana bağlıyor. Burası markanın çeşitli etkinlikleri için kullanabileceği bir kapalı teras niteliğinde.

©Yong Joon Choi

Louis Vuitton Maison Seoul, dünya çapında yüzlerce Vuitton mağazasınına imza atmış Peter Marino tarafından Miesian (Mies Van der Rohe karakterstiklerini barındıran) bir iç mekan olarak tasarlanmış. Yapının dıştaki dramatik formu, içeride şıklığı ve kaliteyi vurgulayacak bir sadeliğe evriliyor. Cephe ile aynı beyaz, Türk kireç taşı kaplanmış geniş üç kat yükseliğindeki giriş yapının iç ve dış mekanını birbirine bağlıyor. Yüksek tavan seçimiyle iç teraslara sahip mağaza; sadece Marino’nun seçtiği, ağaç tepelerinin üzerinden mükemmel şehir manzaralarına bakan şık koltuklarla tasarlanmış. “İç mekanlar, Gehry’nin dışının enerjik heykelsi kalitesini daha güçlü bir şekilde vurgulamak için Miesian bir titizlikle tasarlandı…Dikdörtgen hacimlerin dinamizmi, binanın hareketli cam kalkanlarıyla bir zıtlık oluşturur.” diyor yapının iç mimari Peter Marino.

©Yong Joon Choi

Camla kaplı en üst katta bir sergi mekanı bulunuyor. İlk olarak Giacometti’nin sekiz heykelinden oluşan bir sergiye ev sahipliği yapan bu alan, Espace Louis Vuitton Seoul olarak adlandırılıyor. Peter Marino, iç mekanda ziyaretçilerin beş katta da sanatla çevrili bir şekilde alışveriş yapabileceği eşsiz bir deneyim sunuyor. Bu bağlamda bir çeşit küratörlük olarak da değerlendirilebilecek olan iç mekan tasarımı, dünyaca ünlü markanın tasarımlarına ek olarak, birçok sanat eseri ve mobilyanın da sergilendiği bir alan olarak düşünülebilir.

©Yong Joon Choi

Frank Gehry, Louis Vuitton Maison Seoul için: “Seul’ü 25 yıl önce ilk defa ziyaret ettiğimde beni etkileyen şey mimari ve doğal peyzaj arasındaki ilişki oldu. Hala Jongmyo Tapınağı bahçesinden adım attığımda deneyimlediğim güçlü izlenimleri hatırlıyorum…Kore kültürünün geleneksel değerlerini yansıtan Louis Vuitton Maison Seoul tasarladığım için çok mutluyum.” diyor. Dünyaca ünlü markalar yalnızca tasarladığı koleksiyonlarla değil, şehirlerde kendilerine yer bulmalarına ön ayak oldukları özgün mimari tasarımlarla da gündeme geliyor. Bu örnek gibi birbirinden özgün mağaza tasarımlarına buradan göz atabilirsiniz.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Louis Vuitton Maison Seoul / Frank Gehry + Peter Marino appeared first on Arkitektuel.

©Virgile Simon Bertrand

Parametrik mimarinin dünyadaki en önemli temsilcilerinden olan Zaha Hadid Architects (ZHA) ekibi tarafından tasarlanmış olan Dongdaemun Design Plaza (DDP), Tasarım Meydanı olarak adlandırabileceğimiz, içerisinde sergi ve dinlenme salonları, bir tasarım müzesi ve herkese açık bir kafe bulunduran kamusal bir alan. Seul’a devasa bir kamusal alan katan 2014 yılında tamamlanmış olan DDP, Kore’de üç boyutlu BIM (Building Information Modelling – Yapı Bilgi Sistemi) kullanan ilk kamusal proje.

©Virgile Simon Bertrand

*Ekip BIM ile ilerleyen tasarım süreçlerinden bahsediyor: Birden çok yapıdan oluşan DDP, oldukça özgün bir tasarım süreci ve anlayışına sahip. Zaha Hadid Architects ekibi DDP’nin tasarım süreci boyunca yapının bünyesindeki her binanın gereksinimini, projenin içinde ve çevresinde sosyal etkileşimleri ve kullanıcıların davranışsal yapısını tanımlayacak, birbiriyle bağlantılı mekansal ilişkiler olarak kabul edip bu anlayışla tasarlıyor. Tanımlanan ve birbirlerini etkileyip yönlendiren bu ilişkiler Dongdaemun Design Plaza tasarımı için ana girdiler oluyor. BIM sistemi ile ilerleyen böyle bir tasarım anlayışı, bir projenin mekansal organizasyonu, program gereksinimleri ve mühendisliği gibi farklı boyutlarının nasıl bir araya geldiğini gösteren önemli bir örnek.

©Forgemind Archimedia

Parametrik BIM sistemi ve işlemsel tasarım (computational design) yazılımlarıyla DDP’nin her aşamasında tasarım müşterinin sürekli evrilen isteklerine göre hızlı bir şekilde değiştirilebilmiş ve bunu sonucunda ortaya çıkan yeni teknik gereklilikler de tasarıma hızlı şekilde yansıtılıp, test edilebilmiş. Bu sayede aslında projede, tasarımın özüne sadık kalınarak birçok değişikliğe gidilebilmiş. Aynı zamanda danışmanlarla koordinasyonu arttıran ve maksimum bilgiyle tasarım kararlarının alınmasını sağlayan bu süreç, ekibe göre, DDP yapısının yaşamı boyu başarılı bir tasarım olarak kalabilmesini sağlıyor.

©Edmon Leong

Parametrik modelleme süreçlerinin yapının konstrüksiyonu yönünden de birçok yararı olmuş. DDP’nin BIM altyapısıyla yapılmış dijital tasarım modeli, konstrüksiyonun yapılacağı yerdeki koşullar, yerel yönetmelikler, mühendislik gereksinimleri ve maliyet kontrolleri gibi her konuyla ilgili tasarım ve inşaat süreci boyunca rafine edilebilir bir çalışma modeli.

ZHA ekibi tasarım ve tasarım detaylarının her noktasında daha büyük bir kontrole sahip. Bu tasarım süreci yaının tekniği açısından aynı zamanda geleneksel strüktür tasarım süreçlerinden çok daha kesin sonuçlar veriyor ve böylece müşteri ve yüklenicilerin tasarımın özünü daha iyi kavrayıp buna uygun çözümler geliştirmelerini kolaylaştırıyor.

©art.brianpick.com

DDP’nin cephesini oluşturan kaplama da bu sürecin sonuçlarından bir tanesi. Yapının dış kabuğunun oluşturulması, kaplama sisteminin 45.000’den fazla farklı boyutlara ve eğriliklere sahip farklı panellerden oluşması sebebiyle oldukça zorlu bir süreçmiş. Bu kaplama da yine parametrik modelleme süreçleri ve yapıya özel seri metal levha üretimi ile mümkün kılınmış. Yine BIM sayesinde cephe, oldukça kaliteli ve maliyet kontrollü süreçlerle elde ediliyor.

©Virgile Simon Bertrand

Yapının cephesi, pikselli ve delikli olmak üzere iki çeşit modelleme ile üretilmiş. Böylece yapının ışık durumlarına ve mevsimsel olaylara bağlı olarak değişen dinamik bir görsel etkiye sahip olması sağlanmış. DDP, çevresine uyumlu şekilde değişen karaktere sahip: cephe sayesinde yapı kimi zaman bu çevre içerisinde tek bir eleman; kimi zaman da kendisini çevreleyen peyzajla uyum içinde olarak Dongdaemun’un bir parçası haline geliyor. Akşamları ise yapı etrafında tüm binaların neon tabelalarını ve LED aydınlatmalarını yansıtıyor. Akşamları, yerleşik cephe aydınlatmaları sayesinde görünürlüğünü kaybetmeyen yapı, kendine özgü kentsel ortamların özelliklerini yansıtan bir cepheye sahip.

©Virgile Simon Bertrand

Dongdaemun Design Plaza’nın tasarımı, alanın geçmişine ve yeni keşfedilmiş olan tarihini ayarattığı yeni ortama dahil ediyor. Plazanın kurguladığı mimari çevre, tasarımın merkez noktası olarak Seul’un antik surları ve tarihi bulguları belirleyerek yaratılan yapının çevresiyle bağ kurmasını sağlıyor. DDP ile yaratılan dış mekanlar da Seul’u daha yeşil bir kente dönüştürme hedefinde. Yapının yüzeyindeki boşluklar ve açık alanlar yaratan kıvrımları, yenilikçi tasarım dünyasına bir bakış oluştururken yapıyı aynı zamanda kentin çağdaş kültürü, tarihi ve doğası arasında bir bağlantı haline getiriyor.

©Virgile Simon Bertrand

Dongdaemun Design Plaza, Kore’nin çağdaş mimarlık ve mühendislik geleneklerini teknolojinin en gelişmiş yöntemleriyle sürdüren bir tasarım. Devasa tasarım meydanı Zaha Hadid Architects ekibine ve projede görev alan binlerce kişiye göre böyle bir üst düzey yapının hayata geçmesine yardımcı olan herkesin yetenek ve mimarlık konusundaki tutkusunun yerleşik bir örneği. Yapı, süreçleri ve fikirleriyle hem Kore hem de Seul toplumu için sosyal ve teknik açıdan oldukça önemli bir mimari eser.

The post Dongdaemun Design Plaza appeared first on Arkitektuel.

© Ossip van Duivenbode

Seul Incheon Havalimanı’nın yanında bulunan yeni bir sanat-eğlence kompleksi olan The Imprint, MVRDV tarafından tasarlandı. Yapımı 2018 yılının sonlarında tamamlanan proje toplam iki binadan oluşuyor. İki binadan oluşan kompleks, sanat merkezi konseptini yeniden oluşturan bir proje. Binaların birinde bir gece kulübü, diğerinde ise kapalı bir eğlence parkı bulunuyor. İçinde bulundurduğu bu fonksiyonlar ile The Imprint bir sanat-eğlence merkezi olarak ön plana çıkıyor.

© Ossip van Duivenbode

The Imprint, Güney Kore’nin en büyük havalimanına 1 kilometreden az bir uzaklıkta yer alan kentsel ölçekteki bir projenin parçası. Otel, eğlence ve kültürel birimlerden oluşan Paradise City projesi 6 ayrı binadan oluşan bir kompleks.

© Ossip van Duivenbode

Proje üç temel tasarım etmeni etrafında kurgulanmış: cephe karakteri, yükseltilmiş girişler ve altın renkli ana giriş alanı. Gece kulübü ve kapalı eğlence parkını içinde bulunduran binanın bu nedenle hiçbir cephesinde pencere bulunmuyor. Ancak yine de yapının cephesinin çevre ile ilişki kurması istenmiş. Bu nedenle cephelere çevredeki binaların cephelerinin izleri bir ‘baskı’ olarak işlenmiş. Yapı, ismini de bu özelliğinden alıyor.

© Ossip van Duivenbode

“Çevredeki binaları olduğu gibi cepheye işleyerek The Imprint ve içinde bulunduğu ortam arasında bir bağ kurduk. Bu yaklaşım, bütünselliği sağlıyor. Paradise City Las Vegas’taki gibi tekil objelerin bir araya geldiği bir bina koleksiyonu değil; gerçek bir şehir.” MVRDV’nin kurucu ortağı Winy Maas projeyi bu sözler ile anlatıyor.

Bu ‘baskı’ cepheyi oluşturmak için cephelerin tamamında cam elyaflı beton (glass-fibre reinforced conrete) paneller kullanılmış. Her biri 3D modelleme programları ile şekillendirilmiş, birbirinden farklı 3,869 panelin bir araya getirilmesiyle oluşan cephe daha sonra beyaz ve altın rengine boyanmış.

© Ossip van Duivenbode

Yapının en dikkat çekici bölümlerinden olan ana girişi ise cephenin yukarı doğru açılarak bir yarık oluşturması ile ortaya çıkmış. Havalimanına inen yolcuların bile dikkatini çeken bu kısım, projenin en vurucu noktası. Binanın cephesinin geneli geceleri aşağıdan aydınlatılırken, altın kısım yukarıdan aydınlatılıyor. Böylece geceleri bile yurtdışından gelen misafirler için bir görsel şölen yaratılıyor.

© Ossip van Duivenbode

Binanın girişleri bir perde gibi yukarı açılarak binanın içindeki cam ve dijital ışıkların oluşturduğu etkileyici atmosferi dışarı yansıtıyor. Winy Maas, girişlerin yansıma ve tiyatrallığı bir araya getirdiğinden bahsediyor. Binanın içindeki eğlenceli ve renkli karakter, kompleksin duru ve hareketsiz dış karakteri ile bir araya gelerek çok farklı bir görsel deneyim ortaya çıkarıyor ve ziyaretçileri içeri davet ediyor.

The post The Imprint appeared first on Arkitektuel.

© Yong Ju Lee Architecture

Türkçe ‘Kök Bankı’ anlamına gelen Root Bench, Yong Ju Lee Architecture tarafından tasarlanan bir enstalasyon. Seul’deki Hangyang Parkı için tasarlanan bir kentsel mobilya olan Root Bench, 30 metre çapındaki dairesel şekli ile bir ağacın köklerini andırıyor. Üzerine oturduğu alanda kimi zaman yükselen, kimi zaman ise çimlere değen yapı farklı şekillerde oturma alanları üretiyor ve geniş parkın geri kalanı ile görsel bir tezat oluşturuyor.

Merkezden çıkan parçaların tamamı metal bir iskelet üzerinden kurgulanmış. Beton ile kaplanan bu parçalar, ahşap kaplanarak son haline getirilmiş. Root Bench’in inişli çıkışlı yapısı, strüktürün bazı noktalarda tamamen yer ile birleşmesini sağlıyor ve böylece yapay enstalasyon ile doğal çevre arasındaki sınırlar kayboluyor.

Bu özgün kentsel mobilya, parkın kullanıcılarına farklı imkanlar sağlıyor. Root Bench farklı noktalarda 25 cm yüksekliğindeki bir çocuk sandalyesi, 45cm yüksekliğinde standart bir oturak ve 75 cm yüksekliğindeki bir masa olarak kullanılabiliyor. Aynı zamanda Yong Ju Lee Architecture’ın hareketli ve ritmik tasarımı, parka yeni bir kimlik kazandırıyor.

The post Root Bench appeared first on Arkitektuel.

©Fernando Guerra | FG+SG

Saya Park, Alvaro Siza ve ve yine portekizli mimar arkadaşı Carlos Castanheira’nın ortak tasarımı. Proje, 3 adet beton yapıdan oluşan bir kompleks. Bu kompleks, Güney Kore’nin Gyeongsang kentinde ormanlık bir arazide yer alıyor. Saya Park projesi, Siza ve Castanheira’nın 2018 Ekim’de tamamlanmış güncel bir işi.

©Fernando Guerra | FG+SG

Kompleksin bünyesinde farklı büyüklüklerde birbirine bağlı 3 farklı beton yapı bulunuyor. Bu beton strüktürlerin en büyüğü Saya Park’ın beton sanat pavyonu olarak tasarlanmış. İçinde çeşitli sergi salonlarını bulunduran bu pavyon, komplekse giriş noktasına en yakın olan kütle aynı zamanda. Ziyaretçiler, kuzey tarafından alanı giriyor. Burada ziyaretçileri farklı bir kütlede fakat bu sanat hacimlerinin bir parçası olan izole bir kütüphane hacmi karşılıyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

Bu noktadan Saya Park’ın ziyaretçileri, kompleksin en dikkat çeken kısmına yönlendiriliyor: kıvrımlı, büyük, ana binaya. Burası, parkın sanat pavyonu işlevini barındıran kısmı. İki kola ayrılan büyük hacim, tünellerle birbirine bağlanmış. Siza ve Castanheira iki kol arasındaki tünel geçidi aynı zamanda tam kompleksin kalbinde açık bir avlu yaratabilmek üzere projeye dahil etmiş. Büyük beton hacim, brüt beton görünümüyle etkileyici bir iç mekan sunuyor. İçteki etki, bu monolitik duvarların açıklıklarıyla ve çatı kısmındaki deliklerle, doğal ışıklandırma sağlayarak, kuvvetlendirilmiş. Sanat pavyonunun içindeki gezinti, bütün bu ormanlık alana etkileyici manzara sunan geniş bir balkonla son buluyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

“Kendi alanından ve kendi alanı için doğan projeler vardır…Kendileri için bir arazi yaratan projeler vardır. Bizim sant pavyonumuz, tepeyi modifiye etti ve aynı zamanda kendi ona ayak uydurdu. Ve biz de, kendimizi bu projenin bu güzel yanına adapte ettik…”

“…Sanat pavyonuna girdiğimizde kendimizi içine çeken bir heykele, bizim mekanı, ışığı, gölgeyi, zamanı hissetmemizi sağlayan bir alana giriyormuşuz gibi…” diyor Siza’nın projedeki ortağı Carlos Castanheira.

©Fernando Guerra | FG+SG

Alandaki ikinci yapı ise küçük bir şapel. Bu kısım, ikiliye göre ‘iç güzelliğin mekanı’nı sunuyor ziyaretçilere. Yine tepeye gömülmüş strüktür, alanın doğu kısmına yönelmiş. Sabahın ışıklarıyla aydınlanan bir karaktere sahip bilinçli bir şekilde. “Saya Park, bir şapelden yoksundu…Burada içe bakışı ve meditasyonu sembolize eden mekanlar mevcut -ziyaretçilerin açıkta sade ve güzelliğin anlarını deneyimleyebileceği mekanlar. İç güzelliğe gönderme yapan bir mekan gerekiyordu Saya Park’ta. Buranın geometrisi, tıpkı fonksiyonu gibi, kusursuz.” Carlos Castanheira.

©Fernando Guerra | FG+SG

Projenin üçüncü hacmi de çam ağaçlarının üstüne yükselen bir gözetleme kulesi olacakmış. Yine beton bir strüktür, Saya Park’ın aşağısındaki vadiye bakan küçük bir tepede konumlandırılacak. Ziyaretçiler buradan aşağı inerken kompleksin diğer kütlelerini gözlemleyebilecek ve yine rotanın sonu olan balkona yönlendirilecek. “…Basit görünümüne rağmen kule, oldukça karmaşık bir öze sahip. Fonksiyonu mimarisinin özünü oluşturuyor.” tamamlanacak olan kısım için Carlos Castanheira.

©Fernando Guerra | FG+SG

“…Hacimlerin brüt beton görünümü, işlenmemiş görünümü projedeki formların kusursuzluğuyla zıtlaşıyor…” Carlos Castanheira, Saya Park’ın hacimlerine yaklaşımlarını bu şekilde anlatıyor. İkilinin beraber tasarladığı projelerden yalnızca biri olan kompleks, Siza’nın imzası haline gelmiş beton, sade, süssüz, yalın ve içlerinde kompleks hacimlerini yansıtıyor.

The post Saya Park appeared first on Arkitektuel.

Busan Sinema Merkezi (Busan Cinema Center), 2005 yılında Busan Uluslararası Mimari Kültür Festivali (Busan International Architectural Culture Festival) tarafından Güney Kore’de bir tasarım yarışmasının açılması ile ortaya çıktı. Yarışmanın amacı Busan Uluslararası Film Festivali (Busan International Film Festival – BIFF) için bir merkez tasarlanmasıydı. Yarışmanın kazananı radikal tasarımıyla Avusturyalı Coop Himmelb(l)au oldu. Böylece 2008’de Busan Sinema Merkezi’nin yapımına başlandı -yapı 2012 yılında tamamlandı.

© Duccio Malagamba

Yapı çok geçmeden bütün dünyaya adını duyurdu. 2007’de Uluslararası Mimarlık Ödülü (International Architecture Award) ve Chicago Athenaeum’u kazandı. Bunun yanında “en uzun konsol çatı” kategorisinde de Guinness Rekorlar Kitabı’na girdi. Coop Himmelb(l)au ekibi, uçuk bir mimari vizyonu başarılı bir şekilde hayata geçirmeyi başarmış oldu Busan Sinema Merkezi ile.  Yapının konsept tasarımında yer alan uzun konsollar, mimari ile mühendisliğin sınırlarını zorlayan noktalar yapıda başarılı bir şekilde hayat buldu. Ekip konsept aşamasından işin gerçekleşmesine kadar değişmeyen uçuk tasarımı sürdürebilmesiyle de dikkat çekti.

© Duccio Malagamba

Coop Himmelb(l)au’nun tasarım ekibi lideri Wolf D. Prix’e göre tasarımın konsepti birbiri üstüne binen açık ve kapalı mekanların, özel ve kamusal alanların ayrıntılı şekilde işlenmesiydi. Bu mekanların kesişimlerine yeni ifadeler katan ve bu mekanları mimari dil, işleniş ile zenginleştiren bir tasarım arayışı içindeydi ekip.

Tasarım, kamusal mekanlar, kültürel programlar, eğlence, teknoloji ve mimarlık arasında yeni keşisimler yaratmayı hedefliyor. Bunu da şehirde peyzajın içinde enerjik bir kent imgesiyle yapmayı esas alıyor. Ekibin hedeflerinden biri de Güney Kore’ye simge bir yapı kazandırmak.

© Duccio Malagamba

Ekibin Güney Kore’deki ilk işi olan Busan Sinema Merkezi projesi, mimari bir eleman olarak çatıya odaklanıyor -ekibin uzun süredir üzerinde durduğu bir nokta. Coop Himmelb(l)au, Rönesans ve Barok stillerinin küçük kubbelerinden (cupola), Oscar Niemeyer’in Rio de Janeiro’daki evinin çatısından ve Corbusier’in Unité d’Habitation’undaki heykeli çatıdan ilham almış. Ekip bu güçlü, farklı yorumlanmış çatıları kendi tasarımında bütünlüyor. Sonuç olarak Busan Sinema Merkezi’nin çatısı, uçan çatıya yakın algı yaratan kolonsuz bir örtü olarak kurgulanmış. Çatının altında aydınlatmayla da gökyüzüne sanal bir bağlantı sağlıyor. Bu LED aydınlatma hem akşam kente bir canlılık katıyor hem de yapının plaza alanında medya, teknoloji, eğlence ve dinlence mekanlarını birleştirebilen bir açık alanlar yaratıyor. Busan Sinema Merkezi, kültürel etkileşim ve dönüşüme cevap veren ve değişebilen bir mekan akışı kurguluyor.

© Duccio Malagamba

Busan Sinema Merkezi’nde sinema salonları dağa benzeyen yapıda bulunurken merkezin kamusal mekanları açık hava sineması ve kırmızı halı alanı adlı mekan ile oluşuyor. Kırmızı halı alanında ziyaretçiler bir rampa ile içeri yönlendiriliyor.

İki büyük kamusal alan da devasa bir çatıyla örtülmüş. Bu çatı yaklaşık 60×120 metre -bir futbol sahası büyüklüğünde. Çatının 85 metresi ise konsol. Yapının tasarımındaki en dikkat çekici nokta çatı bu nedenle.

© Duccio Malagamba

Bu ünlü konsol, yapının kentsel plaza alanını kaplıyor. Burası birbiri üstüne binen Urban Valley (kentsel vadi), Red Carpet Zone (kırmızı halı bölgesi), Walk of Fame (ünlüler kaldırımı) ve BIFF Canal Park (kanal parkı) alanlarını bulunduruyor. İçeride ise yapı tiyatro salonu, açık ve kapalı sinema salonları, toplantı salonları, ofis mekanları, yaratıcı stüdyolar ve yeme/içme hacimleri korunaklı veya kamusal alanlara bağlı mekanlar. Bu mekanların tasarımı esnek, festival zamanı kullanım veya günbegün kullanıma uygun fonksiyonellikte tasarlanmış.

© Duccio Malagamba

Yapının kente yönelen mekanları Sinema Dağı ve BIFF Tepesi’ni oluşturan taş kaplı ‘yer’ ve metal ve LED kaplı ‘gökyüzü’ arakesitinde kurgulanmış. Konsol çatıdan yere kadar uzanan tüm açık alanlar kente ve peyzaja hizmet eden alanları Busan Sinema Merkezi’nin.

Yapının materyal seçimleri içindeki mekanları farklılaştırıyor ve mimari konsepti vurguluyor. Şekilleri, yerleri ve maddeselliğiyle farklı kısımlar çatı ve zemin arasında dinamik ve enformel bir gerilim yaratıyor.

© Duccio Malagamba

Yapının strüktürünü inceledğimizde Sinema Dağı kısmındaki tiyatrolar ve sinemalar arasında hiçbir bağlantı olmadığını görüyoruz. Ekibin böyle bir tutum sergilemesinin amacı, tiyatro mekanlarında ses yalıtımını maksimum düzeyde sağlayabilmekmiş. Bunun yanında tiyatro salonu, esnek oturma planı, optial görüş ve ayarlanabilir akustik ile tasarlanmış. Bir esnek perde önü (proscenium) iki yan sahne ve akustik kulelerle kurgulanmış. Böylece tiyatro, konser veya operalarda sahnenin sesinin kesilebilmesi sağlanmış -diğer etkinlikler içinse kolayca kaldırılabiliyor. Aynı zamanda tiyatro salonuna ek koltuk ve sahnenin büyümesi için ek kısım eklemlenebiliyor. İzleyicileri saran perdeler de tiyatornun akustik niteliğine göre saklanılabiliyor veya kullanılabiliyor.

© Duccio Malagamba

Coop Himmelb(l)au ekibinin en dikkat çekici eserlerinden biri Busan Sinema Merkezi. Ekip bu projesinde mühendislik ve mimarinin en uç noktalarına dokunarak dünya çapından adından söz ettirmiş. Mimari açıdan da gözlemlemesi/deneyimlenmesi bir hayli ilginç bir nesne ortaya koymuş.

Kaynak: “Busan Cinema Center / Coop Himmelb(l)au” 21 Mart 2013. ArchDaily.  <https://www.archdaily.com/347512/busan-cinema-center-coop-himmelblau/>

The post Busan Sinema Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© Fernando Guerra | FG+SG

Portekizli mimar Alvaro Siza, Kore’nin Paju Book City şehrinde tasarladığı Mimesis Müzesi’ni bir kedi olarak tanımlıyor. Her ne kadar hiç Kore’de bulunamış olsa da, Alvaro Siza da Çinli ressam gibi yedi yıldır kedi çiziyordu. Siza, işverenle proje alanını gezerken işverene hayalindeki tasarımı eskizler ve modeller yardımıyla tarif etmiş; esneyen, bukleli fakat açık bir kedi. Siza’nın tasarım ekibi bile bir kedinin nasıl bir müzeye dönüşebileceğine anlam verememiş olsa da “Tasarım zaten orada, sadece tekrar tekrar bakmanız gerekiyor” diyen Siza Jung Sun Kim ve Bastai Arquitectos Associados ofislerinin yardımıyla ortaya eşsiz bir yapı çıkarmayı başarmış.

© Fernando Guerra | FG+SG

Mimesis Müzesi, bir sanat yayımcısı için tasarlanmış bir modern sanat müzesi. Seoul’ün 30 kilometre dışında Paju Book City’de bulunan yapının kıvrımlı, iki kanattan oluşan bir mimarisi var. Müzenin kıvrımlı yapısı Siza’nın aklındaki kedi figüründen ortaya çıkıyor. Yapı içeri doğru açılıyor ve bir iç avluyu çevreliyor. Beton binanın dış cepheleri ise neredeyse açıklıksız tasarlanmış. Müze bu cephelerden neredeyse hiç ışık almıyor, yapı içine çatıdan, dikey güneş ışığı alıyor.

Vaziyet Planı

Paju Book City’nin masterplanı 1999 yılında Florian Beigel ve Architecture Research Unit tarafından tasarlanmış. Siza’nın tasarımı yeşilin ön plana çıktığı bu şehre yeni bir eklenti. Bu nedenle Siza tasarım aşamasında birçok problem ile karşılaşmış. Daha komşu binaların inşa edilmediği bir yere bir müze tasarlamanın getirdiği sorunları Siza şu sözlerle ifade ediyor: “Çevreyle ilgili elimde istediğim kadar veri yoktu. Bu nedenle çevreyle bir diyalog kurmak imkansızdı. Elimde sadece bir vaziyet planı vardı, bu yüzden bina için bir atmosfer yaratmaya odaklanmalıydım.”

Mimesis Müzesi, ziyaretçilerini kıvrımlı avlusu ile karşılıyor. Avluda ilerledikçe daralan yapısı ile ziyaretçilere yön veriyor ve insanları binanın içine doğru yönlendiriyor. Zemin katın kıvrımlı cephesinin avluya bakan tarafı cam ile kaplanmış. Zemin katın üstünde ise opak, katı bir konveks yüzey var.

© Fernando Guerra | FG+SG

Zemin katın üstünde bir asma kat ve galeri alanlarının bulunduğu birinci kat var. Bu katta mimar bir balkon tasarlayarak, büyük sergi alanıyla zemin katta bulunan fuaye arasında bir bağ kurmaya çalışmış. Ancak yangın yönetmeliği bu balkona izin vermemiş. Bu nedenle Siza, birinci katta bulunan platformu bir ışık kuyusuna dönüştürmüş.

© Fernando Guerra | FG+SG

Zemin kat binaya girişin ve müze içinde dağılımın sağlandığı bir kat. Ayrıca zemin katta kafe, restoran ve geçici sergi alanları bulunuyor. Yönetim ofisleri, çalışanların kullandığı sirkülasyon elemanları, arşiv ve çalışan tuvaletleri ara katlara yerleştirilmiş. En üst kat ise geniş bir sergi salonu. Sergi alanının en üst kata koyulması, hem doğal ışığın hem de yapay ışığın mekansal kaliteyi arttırmasını sağlıyor.

The post Mimesis Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Adagio Valley Müzik Departmanı, Seoul’ün Dongdaemun-gu bölgesinde bulunan Seoul Üniversitesi kampüsünün içinde Wooridongin Architects tarafından tasarlandı. Proje kampüsün uç kısmında, Baebong dağlarının başladığı bir alanda yer alıyor. Önceleri kampüsün geri dönüşüm tesisi olarak tasarlanmış olan alan, üniversitenin müzik bölümü tarafından kullanılacak yeni binanın inşası için seçilmiş. Alanın arkasında bulunan dağa ve kampüsün yeşil karakterine zarar vermemek amacıyla yeni yapının sınırları, eski geri dönüşüm tesisi yapısının sınırlarının dışına çıkmayacak şekilde tasarlanmış.

© Kim Jae-Kyeong

Yapının dışında küçük bir gölet ve bir sahne bulunuyor. Böylece yapının etrafı önündeki gölet ve sahne ile arkasındaki Baebong dağı ile sınırlanmış durumda. Ayrıca Seoul Üniversitesi kampüsünün en ucunda, kampüsün en yüksek noktalarından birinde bulunduğu için Adagio Valley Müzik Departmanı ihtişamlı bir kampüs manzarasına sahip.

© Kim Jae-Kyeong

Adagio Valley Müzik Departmanı hacimsel olarak ikiye ayrılmış; alt ve üst hacimlerden oluşan bir yapı. Departman binasının en büyük mekanı olan konser salonu binanın en üst katına yerleştirilmiş. Böylece konser salonu binanın içindeki en iyi manzaraya sahip konumda. Müzik departmanının gerektirdiği ders odaları, prova odaları ve ofisler binanın alt katında bulunuyor.

© Kim Jae-Kyeong

Alt hacmin ortasına geniş bir avlu tasarlanarak hem yapının kütlesi hafifletilmiş, mekansal olarak fuaye ferahlatılmış ve binanın içinden Baebong dağının görünmesi sağlanmış. Ayrıca bu avlu prova odalarını binanın diğer mekanlarından ayıran bir geçiş mekanı görevi görüyor. Böylece yapının içinde ses yalıtımı mekansal koordinasyon ile sağlanmış. Teraslı olarak tasarlanmış avlu yapıya giren insanları konser salonuna doğru yönlendiriyor ve avlunun kıvrımlı duvarlarının yanına yerleştirilmiş merdivenler ile ziyaretçilerin farklı katlara kolayca ulaşabilmesi amaçlanmış.

© Kim Jae-Kyeong

Binanın cephe karakterini oluşturan sıra sütunlar, Baebong dağlarındaki meşe ağaçlarına referans veriyor. Wooridongin Architects, konser salonunun iki kenarını oluşturan bu cepheleri ziyaretçilerin binanın içinde dolaylı yoldan orman ve dağ atmosferini yaşayabilmeleri amacıyla tasarlamış. Yapının kabuğunda ilk olarak doğadaki şekillere benzeyen dokulu beton kullanılmak istenmiş fakat daha sonra mimarlar yapının daha kolay inşa edilebilmesi için malzeme tercihlerini siyah taş ve oksitlenmiş paslanmış çelik olarak değiştirmiş.

The post Adagio Valley Müzik Departmanı appeared first on Arkitektuel.

Mimar/Sanatçı: Hyunje Joo

Yer: Güney Kore

Yapım yılı: 2017

Hyunje Joo, Güney Kore’de bulunan bir yapının cephesini 1,500 tane yarı-geçirgen plastik sepet kullanarak tasarladı. Geçirgen, hafif, esnek ve geri dönüştürülebilir bir cephe üretmek isteyen Hyunje Joo, yapının tüm cephelerinde bu sepetleri kullanarak özgün ve istediği sorunlara çözüm bulan bir cephe ortaya çıkardı. Böylece, yapının cephesi sabit bir dış duvardan oluşmak yerine dinamik ve inovatif bir karakter kazanmış.

© M.A.P

Sepetlerin oluşturduğu duvar, iç mekan ile dışarısı arasındaki ayrımı en aza indirgiyor ve binanın içinde ışık ve gölgeler açısından değişik atmosferler oluşturuyor. Gün boyunca cephenin yapının içinde yarattığı ışık etkisi sürekli değişiyor ve böylece binanın içindeyken zamanın ilerlemesi çok daha belirgin bir şekilde hissediliyor. Mevcut binanın iki yıl sonra yıkılacak olması da cephenin karakterini etkileyen özelliklerden bir tanesi. Hyunje Joo, yapının cephesinde olabildiğince hafif bir strüktür oluşturmak istemiş ve bina yıkıldıktan sonra cephenin yeniden kullanılabilmesini amaçlamış. Sepetler, bina yıkıldıktan sonra yeniden kullanılabilecek.

The post 1500 Sepetten Oluşan Yarı Geçirgen Cephe appeared first on Arkitektuel.