Architceture of Infinity Afişi

VBenzeri’nin online film gösterimleri, 11 Haziran günü YouTube kanalında yönetmenliğini Christoph Schaub’un üstlendiği Architecture of Infinity (Architektur der Unendlichkeit) belgeselini ağırladı. Ben de daha önce izleme fırsatı bulamadığım için hemen takvimime not ettim gösterim gününü. İsminin bende bıraktığı ilk etki, belgeselin muhtemelen sınırlarını kullanıcıların belirlediği, geniş bir alana yayılmış açık mekanları ele alacağıydı. Belgesel, boş bir sahilde kumda oynayan ve karlarla kaplı ormanlık bir alanda koşturan çocuklarla başlıyor. Bu sırada Schaub ise küçük yaşta babasını kaybettiğinden ve onu kilisede son yolculuğuna dahi uğurlayamadığından bahsederek girizgahı yapıyor. Bu girizgahla beraber belgeselin de gidişatı belli oluyor. Yönetmenin “Infinity” tanımı, benim düşündüğümün aksine varoluşsal kaygılar güden, daha ruhani bir tanım olarak karşımıza çıkıyor.

©Willem Jan Beeren

Peter Zumthor’un hayatla duygusal bağlar kuran bir yapı yapmak istiyorsak formun ötesine geçmemiz gerek söylemiyle tasarladığı Bruder Klaus Field Şapeli’nin karşımıza çıkmasıyla belgeselin kiliseler / ibadet mekanları üzerinden şekilleneceğini tahmin ediyorum. Almanya Mechernich’in bakir bir ovaya inşa edilen bu şapel, çevresiyle uyumuyla, gösterişsiz yapısıyla ve yapım tekniği ile formun ötesine geçmeyi başarmış bir yapı. Şapele doğru uzanan uzun ince toprak yolun sonunda üçgen bir girişten içeri giriyoruz – ki bu üçgen giriş dikkatimi çektiğinde aklıma gelen ilk şey bir çadır girişi oldu. Primitif bir ihtiyaç olan saf inanma isteği ve yine primitif bir ihtiyacı gideren çadırın giriş formunun burada özellikle kullanılmış olma düşüncesi beni etkileyen bir nokta oldu. 

Fotoğraflar: Aldo Amoretti & Samuel Ludwig

İçeri girdiğimizde bizi mistik bir hava karşılıyor. Bu havayı oluşturan en etkin unsur ise doğal ışık kullanımı. Tavandan ve cepheye açılmış deliklerden içeriye sızan ışıkla beraber dikkatimi şapelin iç duvarlarının dokusu çekiyor. Tırtıklı yapısıyla dikkat çeken duvarlar, kuru ağaç gövdelerinin üzerine beton dökülüp sonrasında bu gövdelerin ateşe verilmesiyle ortaya çıkan bir doku. Sade, gösterişsiz ve doğal yapısıyla tamamen ruhani amaca yönelik olan bu şapel, aslında şapel tanımının ötesinde her inanıştan insanın buraya gelip ibadet edebileceği bir mekan etkisi yaratıyor.

©miesarch.com

Almanya’dan Portekiz’e devam eden belgesel, Porto’da kaldığım sürede kendisiyle tanışıp stüdyosunda röportaj yapma fırsatını da yakaladığım Álvaro Siza ile bir sohbetle devam ediyor. Sonrasında ilk gördüğünüz anda evet bu Siza’nın eseri diyeceğiniz türden bir yapıyla karşılaşıyoruz. Marco de Canavesses’te yer alan Santa Maria Kilisesi, cepheye baktığımızda Portekiz’de sıkça rastlayabileceğimiz tipik kiliselerin soyutlaştırılmış bir formu gibi aslında. 10 metre yüksekliğindeki giriş kapısı ve bulunduğu duvar cepheden içerlek konumlandırılmış. Böylece girişin yanında yükselen iki dikdörtgen prizma da kilisenin kuleleri havasını veriyor bana.

©miesarch.com

Kilisenin camları, doğal ışık kullanımını seven Siza’nın diğer yapılarında olduğu gibi formu ve fonksiyonu destekler nitelikte yerleştirilmiş. Kilisenin içerisine girdiğimizde dış cephedeki formun içeriye de yansıdığı bembeyaz bir mekanla karşılaşıyorsunuz. Yönetmen Schaub sanki bir boşlukta süzülüyorsunuz yorumunu yapıyor bu mekan için. Aslında bembeyaz bir mekandan ziyade beyaza boyanmış bir mekan desek daha doğru olur burası için çünkü içeriye de yansıyan formla ve camların konumlarına bağlı olarak mekan içerisinde gri ve tonlarında birçok renk ortaya çıkıyor. Santa Maria Kilisesi’nin gösterim süresince Álvaro Siza’nın, kilisenin içini özellikle beyaza boyayarak sonsuzluğa gönderme yapmak isterken, yapının formuyla, ışık ve gölge oyunlarıyla da bu sonsuzluk içerisinde bir etki yaratabileceğimiz mesajını verdiğini de düşünmeden edemiyorum.

©Hidden Archtiecture

Belgeseli izlerken özellikle ilgimi çeken ve beğendiğim bir diğer yapı ise Alman mimar Rudolf Schwarz’ın Avusturya Linz’deki St Theresia Kilisesi. 1959 yılında yapılmış bu kilise sadece oval formu ile bile alışılmışın dışına çıkan bir karaktere sahip. Kiliseyi asıl ilginç ve kendisine hayran bırakan özelliği ise yapının yarım bırakılmış bir havası olması. Hatta belgeselde gösterilen açısıyla yarım bırakılmış bir apartman inşaatı havası uyandırıyor bende. Bu sırada James Turrel’ın bir sözü geçiyor belgeselde: “Astronotlar aya basınca artık uzaydayız diyorlar ancak Dünya’dayken de zaten uzaydayız.”. Bu sözler St. Theresia Kilisesi’nin mimarisiyle vermek istediği “Sen ne kadar kutsal bir mekanda da olsan dünyayla olan ilişkin ve dünyadaki hayatın devam ediyor. Aynı zamanda dünyanın neresinde olursan ol, sen hep kutsal bir mekandasın.” mesajını çok iyi veriyor.

©Hidden Archtiecture

Belgeselde gösterilen tüm mekanların ortak bir özelliği de doğal ışıkla olan ilişkileri. Belgeselin sonralarına doğru, James Turrel’ın çocukluğuna dair paylaştığı “blackout” perdelere delikler açıp içeri giren ışığı incelemesi ile ilgili bir anektod var. Perdelerimizin arkasında aslında bir sonsuzluk var ve buna ulaşabilmek için o perdeyi kaldırmamız gerekiyor. Özellikle belgeselde geçen kiliselerde de bu ışık kullanımının kutsallık ve sonsuzluk üzerine oturtulmuş bir tanıma sahip olduğunu görüyoruz. Ancak belgesel sadece yukarıda yazdığım üç kilisenin gösteriminden oluşmuyor: birkaç kilise ve seküler yapının da gösterimi yapılıyor belgesel süresince. Yazının başında yönetmen Schaub’un küçük yaşta babasını kaybetmesi olayı ve hayat-sonsuzluk kavramlarını sorgulaması üzerinden kiliselere bağlanmış bir belgeselin farklı yerlerinde gösterilen sergi alanı, gökyüzü gözetleme binası, su altı mekanları gibi seküler yapıların da gösterilmiş olması bence kurguda kopukluk yaratan bir etmen olarak karşımıza çıkıyor. Buna karşın kurguda güçlü bir rol oynadığını düşündüğüm sahne geçişlerini çok başarılı bulduğumu söylemeliyim. 

Architecture of Infinity Online Afişi

Belgesel süresince yapılar arası geçişlerde ve belgeselin sonunda en başta gördüğümüz gibi kumsalda oynayan, karda koşturan çocuklar görüyoruz. Bunun hem yönetmenin çocukluğuna hem de kutsal mekanların çocuklar gibi saf olması gerektiğine bir gönderme yaptığını düşünüyorum ve öyle olması durumunda, sahnelerin bağlanması konusunda başarılı bir köprü olduğu kanısındayım. Kurguda beni rahatsız eden ögeler olmasına karşın Architecture of Infinity keyifle izlediğim bir belgesel oldu. Bir buçuk saatinizi ayırıp siz de bu belgeseli internet üzerinden seyredebilirsiniz. Benim için de sırada bir sonraki gösterimi beklemek var. 

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post ‘Architecture of Infinity’ Üzerine appeared first on Arkitektuel.

© Art Now and Then

© Mike Koospen

Kutsal Haç Şapeli’nin en ilgi çekici yanlarından biri Arizona çöllerinden sembolik bir kırmızı kayayı esas alan tasarımı. Yapı, bu kayayı temeli olarak kullanıyor. Bu kayadan yükselerek de tüm bu çöle yayılan eşsiz bir manzara sunuyor. Böylece bulunduğu yerde alana üstün gelen spiritüel bir etki yaratıyor. Görsel olarak çöl topoğrafyasına bir çeşit aykırılık kazandırırken çölü esas alan ve ona uyan tonlarıyla ruhsal bir deneyime hazırlıyor ziyaretçisini. Bu spiritüel etki, kilisenin duvarları içinde de esas alınmış elbette.

© Loredana Sava

Şapelin tasarımı aslen zamanında Frank Lloyd Wright’ın öğrencisi olan heykeltraş Marguerite Brunswig Staude’den ilham alınarak yapılmış. Staude daha sonra projenin mimarı Richard Hein ve August K. Strotz ile çalışarak ortaya bu dikkate değer, örnek, ödüllü yapıyı çıkarmış.

Heykeltraş Marguerite Brunswig Staude tasarımı hakkında: “Katolik kilise olarak hizmet verse de Kutsal Haç Şapeli, bir sanat eseri olarak evrensel bir cazibeye sahip. Kapıları herkese her zaman açık olacak. Mezhep gözetmeden, Tanrı’nın insanlarla buluştuğu bir heykel olarak yer alacak.”

© Wikimedia Commons

Direkt olarak çöldeki bir tanıktepenin üzerine inşa edilmiş Kutsal Haç Şapeli. Kayaya uzanan temeli sembolik olarak Katolik inanışın temellerinin sağlamlığını vurguluyor. Kilise bu yanıyla da oldukça ilgin bir yaklaşıma sahip. Bunun dışında şapelde dikkat çeken bir başka öge boylu boyunca uzanan ve yapıya adını vermiş olan uzun haç şekli. Bu haç hem kilisenin önünü tamamen vadiye açan devasa pencereleri taşıyor hem de bu büyük camlarla kilisenin göze çarpan başka bir karakteristik özelliğini oluşturuyor.

© TrekEarth

Heykeltraş ve ressam Marguerite Brunswig Staude ilk olarak kilisenin Avrupa’da inşa edilmesini öngörmüş. Uygun bir arazi arayışına başlayan heykeltraş, Sedona’daki bu sırtı keşfedince kilisenin burda yapılması gerektiği kararlaştırılmış. Yaklaşık 60 yıl önce inşa edilmiş bir yapı olmasına rağmen oldukça modern bir tasarıma sahip şapel, temiz, tanımlı köşeleri ve düzenli formuyla çevresini ve cephesindeki geniş haçı vurguluyan bir yapı.

© Loredana Sava

Kutsal Haç Şapeli, ikiz iki tepenin (Twin Buttes) arasında bulunuyor. Bu nedenle yalnızca Sedona’dan geçen ana yoldan ulaşıma sahip. Bunun dışında ulaşım için özel bir şey düşünülmemiş kilisede. Bunun sebebi yapının yalnızca manevi deneyime yönelik bir mekan olması.

Kilisenin iç tasarımı da oldukça basit. Yalnızca birkaç kilise sırası ve mihrabı bulunuyor. İç mekanda da dikkatin bu spiritüel deneyimden başka yere çekilmemesi amaçlanmış. Büyük camlar ve devasa haç da bu mekanı ve deneyimi vurgulayan bir öge olarak düşünülmüş.

© Mike Koospen

Yapımından bir yıl sonra, 1957’de kilise Amerikan Mimarlar Enstitüsü Onur Ödülü’ne (American Institute of Architects an Award of Honor) layık görülmüş. Aynı zamanda 2007’de Arizona’nın İnsan Yapımı 7 Harikası’ndan (Seven Man-Made Wonders of Arizona) biri olarak nitelendirilmiş Kutsal Haç Şapeli.

Kaynak: Megan Sveiven. “AD Classics: Chapel of the Holy Cross / Richard Hein” 27 Nisan 2011. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/131125/ad-classics-chapel-of-the-holy-cross-richard-hein/>

The post Kutsal Haç Şapeli appeared first on Arkitektuel.

Wotruba Kilisesi (Wotruba Church), Viyana’nın dışında Mauer isimli şehirde bulunan heykeltraş Frtiz Wotruba en başarılı eserlerinden biri. 1970’lerde yapımına başlanan kilise, Frtiz Wotruba’nın ölümünden sonra (1975) mimar Fritz G. Mayr tarafından tamamlanmış. Kilise, mimarlık ve sanatın sınırlarıyla oynayan, düzensizliğiyle eşsiz, brutalist bir eser.

© Denis Esakov

Fritz Wotruba’nın kilden yapılmış maketini içinde gezinebilen beton bir heykele dönüştürüyor Fritz G. Mayr. Yapının hikayesi asıl ilginç olan kısım. 1907’de doğmuş, kötü bir ortamda büyüyen 8 kardeşin en küçüğü Wotruba. Sanat, onun için zamanla psikolojik bir tür kaçış. II. Dünya Savaşı sırasında ise bu kaçışı gerçeğe dönüştürüyor ve Avusturya’dan İsviçre’ye gidiyor. Burada sanatına yoğunlaşan Wotruba, Avusturya’nın en çok tanınan heykeltraşı haline geliyor yavaş yavaş.

© Denis Esakov

Kariyerinin en zirve noktası ise ‘peyzaj, mimarlık ve şehirle mükemmel birliktelik kuran’ bir heykel hayali. Wotruba Kilisesi’ni şekillendiren bu hayal, oldukça ilgi gören bir eser haline geliyor ve heykelin yapılması için Wotruba’ya danışılıyor. Heykelin, hem dini hem de sanatsal olarak çok güçlü bir ifadeye sahip olacağı düşüncesi, aynı dönemde Nazi vb. baskılarla gitgide Tanrı düşüncesinden uzaklaşan Avrupa’da etkili olacak bir ifade umudu ile.

© Denis Esakov

Wotruba Kilisesi, mimarlıktan çok bir tür sanat eseri. Kilise, sanatsal yaklaşımın mimari pratiği nasıl şekillendirebileceğini gösteren en önemli örneklerden. Mimarlıkta alışılmadık şekilde kilise, arazisi belli olmadan tasarlanmış.

Daha sonra Viyana’ya bakan ve yemyeşil peyzajına, dingin yapısına tezatlık yaratacağı bir alana konumlandırılmış. Bu tezatlığın sebebi, belirli bir kütle organizasyonu ve simetriye bağlı kalmayan eserin oldukça dinamik hatta kaotik bir kompozisyon oluşturması.

© Denis Esakov

Tasarım hiçbir şekilde belirli bir düzene oturtulmamış. 152 beton blok rastgele birbirini tutan, kaldıran şekilde yerleştirilmiş. Yalnızca kilisenin ön cephesinin nerede olacağına dair bir ipucu içeren düzeninde Wotruba Kilisesi, mimarinin bir tür soyut yorumu olarak değerlendirilen bir sanat eseri. Bunun dışında hangi hacmin nerede olacağını belirleyebilmede tek yardımcı öge açıklıklar. Beton bloklar arasında gün boyu değişen desenler yaratan bir eleman olarak ele alınan doğal ışığın alınmasını sağlayan belirleyiciler bu açıklıklar.

© Denis Esakov

Kilise tasarımı için Wotruba: ‘’Eğer yapımı başarılı olursa Wotruba Kilisesi, dinamiğin ve dramanın büyüklerinden biri olacak. Asimetrik blokların düzenlenişinin yarattığı görünür kaos, en sonunda uyumlu bir birliktelik sonucunu vermeli. ‘’. Fritz G. Mayr da bu sonuç için heykeltraşın ölümünden sonra yapıma devam edilmesini sağlıyor. Sonuç olarak kilise, 1976 yılında tamamlanıyor.

© Denis Esakov

Wotruba Kilisesi, mimar ve sanatçı işbirliğinin yalnızca bir örneği. Sanatsal yaklaşımın mimariyi nasıl değiştirebileceğine dair en güçlü örneklerden bir tanesi. Kilise, yaratıcı ve rasyonel iki farklı yaklaşımın ortaya fonksiyonel hem de güzel bir ürün çıkarabileceği düşüncesini güçlendiriyor.

Kaynak: Lindsey Leardi. “The Bizarre Brutalist Church that Is More Art than Architecture” 13 Şubat 2018. ArchDaily.  <https://www.archdaily.com/886994/the-bizarre-brutalist-church-that-is-more-art-than-architecture/>

The post Wotruba Kilisesi appeared first on Arkitektuel.

Su Üzerindeki Kilise (Church on the Water), Tadao Ando (Pritzker, 1995) tarafından tasarlanmış. Yapımı 1988’de tamamlanmış olan kilise,  Japonya Tomamu’da bulunuyor. Su Üzerinde Kilise, Tadao Ando’nun mimarlıkla ilgili felsefesini yansıttığı, yapının içini, dışını doğasıyla birlikte kurguladığı ilgi çekici örneklerden yalnızca biri.

© The Pritzker Architecture Prize

Su Üzerindeki Kilise, küçük bir nehrin yanında hafif eğimli, kayın ağaçlarıyla çevrili açık bir alanda bulunuyor Tomamu’da. Kilise, batıda tepeler ve ağaçlarla çevirili. Doğusunda da bir otelle sınırlanan kilise, önünde bu nehirden oluşmuş, nehrin devamı olan küçük bir göle yönelmiş durumda. Kiliseyle otel arasında da bu iki yapıyı ayrımak için güney ve doğu yönlerinde ilerleyen L şeklinde bir duvar kurgulamış Tadao Ando. Bu uzun duvar da gölün kenarıyla sınırlandırılmış.

© The Architects Newpaper

Bulunduğu arazinin doğasını tasarımda kullanmayı amaçlayan Su Üzerinde Kilise, birbiri üstüne binen iki büyük küpten oluşturulmuş. Bir diğerinden daha büyük olan küp, şapelin bulunduğu kısım. Burası, diğer kendinden daha küçük küpte bulunan giriş alanında kullanıcılarını yarı dairesel, spiral bir merdivenle karşılıyor ve şapele yönlendiriyor.

Su Üzerindeki Kilise’ye ziyaretçiler cam ve çelik olarak tasarlanmış kübün  içinden geçerek giriyor. Burası yapının en kuzeyindeki alan. İçeride tam dört tane büyük beton haç var. Beton haçlar ziyaretçinin dikkatini çeken ögeler olarak düşünülmüş. Haça yönelen bakışlar buradan daha sonra diğer haçlara ve en son ziyaretçileri aşağıdaki kübe, şapele götürecek karanlık spiral merdivene yönlendiriyor. Bir nevi görsel bir rota oluşturuyor Su Üzerindeki Kilise’ye ilk girişte.

© Ji Young Lee

Girişteki kübün transparan tasarımının nedeni, kiliseye gelenleri şapeli kısmının önündeki göl, etrafı saran tepeler ve ağaçların eşsiz manzarasıyla karşılaştırmak. Bunun yanında şapeli oluşturan küp de tamamen bu doğaya açılıyor. Burası da üç masif duvar ve bir tamamen açık duvar ile kurgulanmış. Ziyaretçiler şapele girdiği anda geniş bir açıklıkla karşılaşıyor ve burada bütün bu eşsiz manzarayı şapelin içinden, masif duvarlarla çervelenmiş şekilde izleyebiliyor. Görünüşte sınırsız olan doğa ile kilisenin ziyaretçileri birleştiriyor. Suyun tam ortasındaki çelik haç da bir fotoğraf gibi çerçeveleniyor manzara ve baton duvarlarla.

Eskiz © Melisa Marina

Ando Su Üzerindeki Kilise’de alışılmadık ritualistik ve dolambaçlı giriş ve kiliseyi arkasındaki yapılardan ayıran, koruyan L şeklindeki beton duvar ile kutsal bir mekan yaratma isteğini başarıyor. Tadao Ando, mekanın içindeki kullanıcı deneyimini de doğayla şekillendiriyor, daoğayla destekliyor. Bu da yapıya özgün ve yoğun atmosferli bir karakter sağlıyor. Özellikle kış aylarında etraf tamamen karla kaplı iken.

© The World Architecture Map

‘’Bir yere yeni bri şeyi basit bir şekilde koyamazsınız. Etrafınızda gördüklerinizi bu mekanın içine almak durumundasınız. Arazide ne bulunuyorsa yapınıza katıp, doğadan aldığınız bilgiyi, doğada gördüğünüzü yapınızdaki çağdaş, modern düşünme ile yorumlamalsınız.’’ Ando’nun bu felsefesi Su Üzerindeki Kilise’de oldukça görünür ve doğaya kattığı anlam, doğayı dikkate alınışı ile ve yapıyı doğayla tasarlıyışıyla da oldukça değer verilen bir eser.

The post Su Üzerindeki Kilise appeared first on Arkitektuel.

©Esteban Suarez

2005 yılında kurulmuş Meksika tabanlı bir şirket olan BNKR Arquitectura tarafından tasarlanan şapel, 2011 yılında tamamlanmış. Sunset Şapeli, adını mimarlarının bu kütleye ulaşırken geliştirdiği yaklaşımlar sonucu almış. Betonun etkileyici bir şekilde kullanımıyla dikkat çeken yapı, Meksika’nın Acapulco şehrinde bulunuyor.

©Esteban Suarez

Ekip tasarımını iki noktaya ayırmış: biri iki kişinin en mutlu günü yaşadığı bir evlilik şapeli olmak, diğer ise tam aksine ölenlerin uğurlandığı ve arkalarından yas tutulduğu bir şapel olmak. İki zıt dayanak tasarımlarını şekillendirmiş. Zıtlıklar ekip için mimaride cam/beton, şeffaflık/katılık, uçuk/ağır, klasik oranlar/gözle görülür kaos, hassas/yıkılmaz, gelip geçici/sürekli olarak yorumlanmış. Şapeli oluştururken de ekip bu mimari ögeleri yapılarına entegre ederken zıtlıklarından doğan etkileyici gerilimi olabildiğince yansıtmaya çalışmış.

©Esteban Suarez

Bunun yanında müşterinin isteği şapelin mihrabının güneşin tam önüne denk gelmesi (bu yalnızca yılda iki kere ekinokslarda mümkün olsa da), şapelin arazinin sağladığı olağanüstü vistalardan olabildiğince yararlanması ve bir mahzenmezar. BNKR bu son isteği yaratacakları mekanla tamamen zıtlık oluşturacak bir alan olarak ele almış. Kilisenin asıl kısmında güneş ile daimi bir yenilenme döngüsü, altında ise bu canlılığın son erdiği güneş görmeyen bir anıt mezar.

Sunset Şapeli, içeri güneş ışığı alınması bakımından sorunlarla karşılaşmış. Birincisi etrafında geniş ağaçlar ve gür bitki örtüsünün güneşi engellemesi, ikincisi ise alanda bulunan ve şapele gelecek güneşin önünü tamamen kapan iri bir kaya parçası. Sunset Şapeli yapılırken bu iki engelden kurtulmanın yolu olarak şapeli en az 5 metre yukarı kaldırmak düşünülmüş. Kaya parçaları, araziye kattıkları spiritüel ve çevresel etki nedeniyle kaldırılmamış. Peyzaja saygılı olmak adına da, üst kotta yaratılacak alanın yarısı kadar bir ayak izi olması istenmiş Sunset Şapeli’nde.

©Esteban Suarez

Sonuç olarak ortaya özgün, küçük bir kilise yapısı çıkıyor. İç mekanda beton yapıya yaklaşırken hissedilen ağır his, bant boşluklarla kırılıyor. Betonun işlenmemiş kullanımı aynı zamanda şapelin süssüz, sade bir karakterde olmasını sağlıyor. Sunset Şapeli, hem yarattığı alanın ruhsal etkisi hem eşsiz manzarası hem de masifliğiyle büyüleyici bir dini mekan yartıyor.

©Esteban Suarez

Beton kullanımının oldukça ilginç ve etkileyici bir örneği olarak Sunset Şapel, etrafındaki kayalara benzer bir karatere büründürülmeye çalışılmış; Acapulco tepelerinin üstündeki herhangi bir başka iri kaya parçası olarak.

Kaynak:

“Sunset Chapel / BNKR Arquitectura” 28 Feb 2011. ArchDaily. Accessed 15 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/114761/sunset-chapel-bnkr-arquitectura/> ISSN 0719-8884

The post Sunset Şapeli appeared first on Arkitektuel.

©Hudven-Clements Photography

2014 yılında tamamlanan Knarvik Kilisesi, Norveç’in batı sahil kesiminde yer alıyor. Konumu itibariyle oldukça güzel bir manzaraya sahip olan kilise, bulunduğu yerin şehir merkezine bakacak şekilde konumlandırılmış. Yapı, araziye dikkatli bir şekilde adapte edilmeye çalışılmış ve bu da kilisenin bulunduğu çevreyle ortak bir bağlamı olmasını sağlamış. Rieulf Ramstad Arkitekter ekibi bu yaklaşımla kilisenin herkes için davetkar hale gelmesini amaçlıyor.

©Hudven-Clements Photography

Geleneksel Norveç ahşap kiliselerinden esinlenerek yapılmış olan Knarvik Kilisesi, belli ve ana geometriler, materyaller ve konstrüksiyonlardan oluşturulmuş. Bunun yanı sıra özgün şekliyle fonksiyonuna referans veren kilise, bu amacı belirli yerlerinde yükselen çatı düzlemleriyle sağlamış. Bunlar; kilisenin çan kulesi, şapeli ve ibadethane kısmı.

©Of RRA

Kompaktlığıyla da dikkat çeken Knarvik Kilisesin, dikdörtgen bir plan üzerine oturtulmuş. İki kata yayılan planın ilk katında kültürel ve yönetim fonksiyonları yer alırken; üst katta dini fonksiyonlara yer verilmiş.

Kilise içindeki hol kısmında atriyum merdivenlerle bu iki kat birbirne bağlanıyor. Aynı zamanda bu kısım ibadethaneyle birleştirilebilir/ayrılabilir bir yapıda -sürgülü cam kapılarla. Amaç 500 kişiye yakın bir kapasiteyi sağlamak.

©Hudven-Clements Photography

Ahşap, klasik soğuk iklim mimari karakteri ile, ana materyali yapının. İki farklı çam ahşap malzeme seçilmiş; cephede homojen ve sade görünüm için daha koyu bir çam, içeride ise yansıtıcılığından faydalanmak amacıyla daha açık bir çam türü. Knarvik Kilisesi’nde içeriye ışık alınımı uzun, dar, yukarıya doğru sivrilen camlarla pencerelerle sağlanıyor. Bu da aynı zamanda dini yapıda alışılagelmiş loş ortam hissinin yakalanmasına hizmet eden bir özellik.

©Hudven-Clements Photography

Knarvik Kilisesi, yalnızca kilise olarak değil; çocuk ve genç yetiştirme, sanat, müzik ve diğer kültürel aktiviteler için bir ev olma amacı güdüyor. Yapı, mekansal çözümleri, mimari tarzıyla da din, kültür ve bulunduğu araziyi birleştiren bir proje olmayı başarmış. Alışılagelmiş dini yapı mimarisinden farklı oluşuyla da oldukça dikkat çeken bir yapı halini alıyor.

The post Knarvik Kilisesi appeared first on Arkitektuel.

©Luke Stearns

Ronchamp, Le Corbusier’in kariyerinin en sıradışı projelerinden. Notre Dame du Ronchamp -daha yaygın olarak Ronchamp- 1950’de Le Corbusier’in II. Dünya Savaşı’nda yok olan bir kilise yerine yeni bir katolik kilisesi tasarlamak için görevlendirilmesiyle ortaya çıktı.

©Gili Merin

Ronchamp bölgesi, katolikler için kutsal yolculuğun önemli bir parçası; bu nedenle yapılacak olan kilise oldukça büyük önem taşıyordu. İstenen yok olan kilisenin aksine büyük boşluklarda abartılı detaylara ve dini motiflere sahip mekanlar yaratmak.

©Gili Merin

Ronchamp, yanıltıcı bir şekilde modern algıya ve Corbusier’in tarzının tamamen dışında bir estetiğe sahip. Aslında genel mimaride de tek bir tarza atfedilemeyen bu kilise, arazide bir heykel niteliğinde. Ronchamp’ın belli bir tarda katogarize edilemeyişi de onu 20. yy’ın ve Corbusier’in kariyerinin en önemli mimari örneklerinden yapıyor.

*Le Corbusier, II. Dünya Savaşı sonrası kendi mimari anlayışından tamamen farklı bir yöne kayıyor. Öncelikle Bauhaus mobilyalar, II. Dünya Savaşı öncesi ve II. Dünya Savaşı sonrası olarak üçe ayırabileceğimiz mimari anlayışının son evresine atfedebiliyoruz Ronchamp’ı. Bu dönemde Corbusier plastik mimari savunucularından biri olarak karşımıza çıkıyor -mimari davranışının ikinci dönemi. Bu nedenle Ronchamp, önceki eselerinden farklı bir noktada; özgün bir şekli var, bir plastik mimari örneği -heykelimsi mimari- ve 20. yy’ın mimarisinde ikinci bir dönem olan irrasyonel mimari örneklerinden.

©Gili Merin

Kilise ilk başta, yenilikçi mensupları tarafından adının temizlenmesi, süslü anlayışından ziyade -bundan da tamamıyle vazgeçmeyerek- modern sanat ve mimariye açık olduklarını göstermek için 1950’de Corbusier’e tasarlama görevini vermiş. Corbusier’in mekansal sadeliğini modern estetik anlayışı ile kullanabilmesi bu işin ona verilme sebeplerinden biri olmuş.

©Cara Hyde-Basso

Corbusier mekanın medite edici, yansıtıcı bir havaya bürünmesini istemiş. Sade beyaz duvarlar bunun yanında istenen duru mekana katkıda bulunrken; renkli camlardan giren ışıklarla şapel, ruhani bir atmosfere sahip oluyor.

Işığın etkisi kilisede gerçekleştirilecek olan dini aktivitelere yönelen duygusal ve dışavurumsal bir atmosfer yaratıyor. Corbusier burda mekanın, kilseye gelenleri ruhani olarak de etkilemesini hedefliyor. Ziyaretçilerin burayı algılayışları yapmaya geldikleri aktiviteleri hissettirmesini amaçlıyor.

©Pieter Morlion

Şapel bir tepenin en üst noktasında, yaşam yerleri ve dolayısıyla toplumdan uzakta konumlandırılmış. Tepenin karakteriyle uyan, Corbusier’in önceki fonksiyonel kutu, arındırılmış hacimler anlayışına zıt; duvarları, çatısı ve eğimli döşemesiyle düzensiz bir heykeli forma sahip. Formca karmaşık olmasına rağmen program olarak oldukça basit: iki giriş, bir kilise mihrabı ve üç şapele sahip.

©Cara Hyde-Basso

Kalın hafif kıvrılan duvarlar, beton ve yığma konstrüksiyonu ve devasa kıvrımlı çatıyı destekler nitelikte. Aynı zamanda akustik özelliği destekleyen özellikle dıştan gelen sesleri engeleyen kalın duvarlara sahip.

Ronchamp’ın en çarpıcı özelliği; ”cennete” doğru yükselen kıvrımlı devasa çatı. Yapının üstünde yüzermiş gibi algı yaratan çatı, bu hissi duvarları 10 cm aşan kolonlarla mümkün hale geliyor. Uçak kanatlarına referans veren kıvrımlı çatı, devasa büyük kütlesine rağmen hafif bir görüntüye sahip.

©Rory Hyde

Başka ilginç bir yanı ise duvarlara dağınık yerleştirilmiş pencereler. Duvar boşluğunda gittikçe incelir şekilde yerleştirilen pencereler, ışığın gücünü arttırarak içeri girmesine olanak sağlıyor. Her duvar birbirinden farklı pencerelerle aydınlanmış oluyor. Kilisenin mihrabının arkasındaki duvar, bu pencerelerle benekli bir desen halinde aydınlanıyor; yıldızlı gece algısı yaratıyor. Bunun dışında pencereler bütünüyle içeride dini bir atmosferi vurguluyor.

©Rory Hyde

Tepenin aşağısından Ronchamp’ın bulunduğu tepeye bakıldığında kiliseyi tanımalayan ögeler duvarlar ve çatısı. Tepenin kendisinden büyümüş gibi gözüken kilise, çatısıyla bulunduğu yerin topoğrafyasını taklit ediyor.

Kilisenin içerisinden ise duvarlar ve çatı haricinde ışık, kiliseyi vurgulayan öge oluyor. Corbusier’in genel anlayışından farklı olsada kilise de sadelik ve dışarıya açıklık gibi benzer prensiplerini barındırıyor Le Corbusier’in.

©Gili Merin

Kilise 20.yy rasyonel mekanik mimarisinden uzaklaşma anlayışından farklı olarak dini bölgeye bağlamsal bir cevap niteliğinde. Ronchamp, modern prensipler etrafında köklenmiş kurgusal bir mimariye sahip. Bu özelliğiyle 20.yy’ın ve Le Corbusier’in en ilginç eserlerinden.

The post Ronchamp appeared first on Arkitektuel.

© Jorge Taboada

Kilise, Meksika Monterrey’de kentsel yerleşimin yeni yeni gelişmeye başladığı, papaz idaresinde olan bir bölgede yer alıyor. Bu bölgedeki geniş bir meydanda yer alan kilise giriş alanı meydana bakacak şekilde konumlandırılmış. Kilisenin isminde gördüğümüz Parish kelimesi, bir papazın yönetiminde olan bölgelere verilen addır.

© Moneo Brock

Direkt meydana bakan 11,5 m genişliğindeki giriş alanıyla amaçlanan meydan ve kilisenin içi arasında görsel bir bağ kurmak. Meydan aynı zamanda dini tören ve kutlamalarda kilisenin kapasitesinin 350 kişiye kadar yükselmesine olanak sağlıyor.

Giriş saçağının üstünde kalan, hiçbir açıklığı veya süslemesi bulunmayan, geniş, bembeyaz cephe, arkasında kalan ve farklılığıyla öne çıkan kilisenin ve iç mekanının habercisi olarak düşünülmüş.

Hacimsel olarak geleneksel kilise mimrisinden ayrılan El Señor De La Misericordia Kilisesi, erken Hıristiyan tapınak mimarisine benzer özellikleriyle de dikkat çekiyor. Bunlar; çan kulesi, renkli cam kullanımı (vitray cam), ön altar, vaftizhane, kilise korosu kısmı, üç şapel ve yanal avlu. Bazilika planına benzer bir özelliği de; kilisenin altar kısmına yönelen geniş bir orta nefe sahip olması.

© Jorge Taboada

Bunların yanında yapının mimari dili kesinlikle modern. El Señor De La Misericordia, kilise yapılarının mimari dilindeki gelişiminin modern bir aktarımı.

Vaftizhane kısmının arkasında bulunan nef boyunca uzayan cam duvarlarıyla avlunun gözlemlenmesine olanak sağlayan ve bunun dışında altarın ve şapellerin üstünde bulunan dört tavan penceresiyle ışık alan kilisede doğal bir aydınlatma sağlanmış.

© Jeffrey Brock

Altar kısmının üstünde bulunan tavan penceresi El Señor De La Misericordia Kilisesi’ni aydınlatırken, yansıdığı eğimli paneller sayesinde içerde büyük bir haç oluşturuyor.

The post El Señor De La Misericordia Kilisesi appeared first on Arkitektuel.