©Fernando Guerra | FG+SG

Brezilya’nın São Paulo dışındaki tepelerinde, Brezilyalı mimarlık firması Studio MK27 tarafından tasarlanan bu 10.763 metrekarelik çağdaş ev, büyük bir çim çatı ile peyzaja karışıyor. Düzlemsel Ev (Planar House), stüdyonun birçok projesinde de sıkça araştırılan ve denenen “yataylıkta radikal bir alıştırma” olarak tasarlanmış. Düzlemsel Ev, varlığı hacimsel olmaktan daha çok uzun bir ayak izine sahip, açık peyzajda geniş bir çizgi. Doğaya entegre edilmiş, iki beton plaka arasına sıkıştırılmış modern ev, beş kişilik bir aile ve misafirleri için bir hafta sonu evi olarak tasarlanmuş.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev, bulunduğu alanın en yüksek noktasına gizlice yerleştirilmiş ve yapının mevcut topografyaya uyum sağlamasına özen gösterilmiş. Tepede bulunan arsaya yapılan bu tip bir yapı, binanın beşinci cephesi olan çatı katının tasarımına özen ve ekstra dikkat gösterilmesini gerektirmiş. Bu, güneş panelleri ve tavan pencereleri gibi, oraya yerleştirilecek ekipman seçiminde ve kompozisyonunda Studio MK27 ekibinin özenli bir süreç geçirmesini gerektiriyor. Evin sahip olduğu yeşil çatının, çevredeki çim alanı taklit etmesi hedeflenmiş ve evdeki termal konforun da bu şekilde artması sağlanmış. Yeşil çatı, eve ek bir  merdivenle erişilebilir olarak tasarlanmış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev’de yapısal olarak, kirişler tarafından desteklenmeyen ancak doğrudan üç eksende modüler olarak dağıtılan sütunlar tarafından desteklenen, sağlam bir platform döşemeyi oluşturuyor. Haç şeklindeki metalik sütunların, Mies van der Rohe tarzı mimarinin zarif oranlarına saygı göstermesi önemsenmiş. Tasarım sürecinde 1920’lerin modernizminden esinlenen yapı, evin zıt uçlarındaki metal sütunlar dışında tamamen betonarme, yerinde dökme betondan yapılmış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Çatının altında, birinde hizmet alanları, spor salonu, tv ve oyun odalarının olduğu, diğerinde beş adet yatak odası bulunduğu, bu şekilde programların dağıtıldığı iki kutu oluşturulmuş. Oturma odalarına evin en uç noktalarında yer verilmiş ve tüm evi bir terasa dönüştüren, sürgülü cam kapılarla tamamen açılabilir veya kapatılabilir olacak şekilde tasarlanmış.

Kuzey-güney doğrultusunda uzayan koridorlarıyla programatik olarak doğu ve batı şeklinde ikiye ayrılan ev, tamamıyla açılabilen cepheleriyle dışarıya her noktadan açılabiliyor. Mimarlar, “Fikir, iç ve dış arasında tam bir entegrasyona sahip olmaktı” diyor. “Bu nedenle evin, iki tarafı, kapı çerçeveleri açıldığında üstü kapalı teraslara dönüştürülmüş oturma odalarına sahip.”

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev’in iç mekanında alçak ve masif ahşap mobilyalar kullanılmış. Evin mekan düzenlenmesi, mobilyalarla paneller arasında serbest dolaşım için yeterli bir alan bırakmış ve bu sayede evin içerisindeki her bir parçanın tekil olarak okunabilmesi sağlanmış. Bütün bu hacmin içinde tekil algılanabilen, iç mekan ödelerinin en dikkat çekeni ise döşemeden sarkan yarı saydam çok renkli bir sandalye. Bu sandalye, içeride dikkatin odağı haline gelerek; sarkan haliyle evin yataylığına tezat bir dokunuş yaratıyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel evin dikkat çekici noktalarından biri de evin dışarısında evi saran tuğla duvar. Doluluk ve boşluk oluşturacak şekilde düzenlenmiş bu tuğla duvar, dikey bir rüzgar kesici. Duvar binanın formal ve sert kompozisyonunu, araziya yayılan uzun, yatay ve keskin açılı hacmini çevrelemiş. Bu duvar Studo MK27 ekibine göre, paradoksal olarak, iç ve dış alanlar arasındaki farklı ilişkileri tanımlıyor. Rüzgar kesici tuğla duvar, vvin dik köşelere sahip hacmini dışarıda kıran bir öge olarak görülebilir. Tuğla duvara daha fazla denge sağlamak için duvarın iç kısmına da beton ve çelik donatılar yerleştirilmiştir.

©Fernando Guerra | FG+SG

Genelde bölünme ve izolasyon sembolü olan duvar, bu projede, zaman zaman içbükey ve bazen dışbükey olarak, giriş bahçesini kucaklamış ve şeffaflık yaratmanın yanı sıra caddeden koruma sağlamış. Estetik bir ögeye dönüşen duvarın yanında tuğla dokusu sıcak bir atmosfer yaratırken gün içinde evin iç mekanına kinetik etkilere sahip ışık filtreleri oluşturuyor.

The post Düzlemsel Ev appeared first on Arkitektuel.

© Archdaily

Karl ve Martha Lemke Obersee çifti Berlin-Hohenschönhausen bölgesinden bir arsa alır ve Şubat 1932’de Ludwig Mies van der Rohe’yi burada bir konut yapmak için görevlendirir. 1932 yılında Mies’in projesine izin verilir ve Lemke Evi (Landhaus Lemke ya da Lemke House), 1933 yılının Mart ayında tamamlanır.

© Archdaily

Mies, 1938 yılında ABD’ye göçmek üzere Almanya’yı terk etmiştir ve Lemke Evi, Mies’in Almanya’da tasarladığı son evdir. Aynı zamanda Lemke Evi, Bauhaus’un Dessau ve Berlin’de kapatıldığı dönemde inşa edilmiştir. Mies, bu yığma yapıyı oldukça basit ve fonksiyonel detaylar kullanarak tasarlamış. L şeklindeki plan kurgusuna sahip olan ev bir açık avluya ve Obersee Gölü’ne bakan bir terasa sahip.

© Archdaily

Lemke Evi, Mies van der Rohe’nin diğer evleri ile kıyaslandığında oldukça sade ve basit kalmaktadır. Tuğladan yapılan bu bungalov tek katlı ve düz çatılı bir yapı. Evin en dikkat çeken mimari unsuru binanın bahçeye bakan cephesindeki açılı geniş cam açıklıklar. Bu cam açıklıklar sayesinde evin içinde ferah ve canlı bir atmosfer yaratılmış.

Evin göle bakan cephesinde geniş açıklıklar tercih edilirken, sokağa bakan cepheye iste küçük pencereler yerleştirilmiş. Bu sayede ev yaşamının mahremiyeti korunmuş oluyor.  Lemke Evi, bu bağlamda Mies’in tipik ev tasarımına oldukça benzer. Evin bahçesi ile iç mekan arasında opak bir sınır olmaması, yapının içindeki mekan algısını değiştirmektedir. Kullanıcılar, evdeyken hem içerde hem de dışarda hissedebiliyor.

© Archdaily

Lemke Evi, 1945 yılında sonra önce sırasıyla garaj ve çamaşırhane olarak kullanılmış. Yapı 2000-2002 yılları arasında restore edilmiş. Günümüzde Mies van der Rohe Haus adı verilen bina modern sanat sergilerine ev sahipliği yapıyor.

Kaynaklar:

• İzmir Mimarlık Merkezi Bauhaus Sergisi
• “AD Classics: Landhaus Lemke / Mies van der Rohe” 08 Aug 2011. ArchDaily. Accessed 18 Feb 2019. <https://www.archdaily.com/152464/ad-classics-landhaus-lemke-mies-van-der-rohe/> ISSN 0719-8884

The post Lemke Evi appeared first on Arkitektuel.

Paul Rudolph tarafından 1971 yılında tasarlanan Orange County Hükümet Binası (Orange County Government Center) dünyanın en ünlü resmi yapılarından bir tanesi. Paul Rudolph’un geçmiş yıllarda tasarladığı onlarca evdeki deneyimlerini çok daha büyük bir ölçeğe aktarması sonucunda ortaya çıkan tasarım oldukça dikkat çekici bir mimariye sahip. Brutalist mimarinin belirgin özelliklerini gösteren binanın tasarımda, Rudolph’un bir zamanlar birlikte çalıştığı Mies van der Rohe’nin etkilerini görmek mümkün.

© jschumacher

Orange County Hükümet Binası, New York eyaletinde bulunan Orange County bölgesinin tüm resmi kayıtlarının tutulduğu bir devlet dairesi. Bu nedenle yapı hem mimari özgünlüğüyle hem de işlevsel olarak bulunduğu şehir için büyük bir öneme sahip.

© U Mass Dartmouth

Yapının çizimlerine bakıldığında oldukça karışık bir iç mekan kurgusu ile karşılaşılsa da, yapının dış görüntüsü ve fotoğraflarından bunu anlamak olanaksız. Yapının dış görüntüsü binanın basit bir strüktürel sisteme sahip olduğu izlenimini veriyor. Binayı ayakta tutan kolonlar düzenli ve eşit aralıklarla yerleştirilmiş. Havalandırma üniteleri ve aydınlatma armatürleri, kablolar gibi yapının estetik algısını bozabilecek elemanlar taşıyıcı sistemin içine saklanmış.

Kesit & Aksonometrik Çizim / © Paul Rudolph

Binanın konsol çıkan bölümlerinde betonarme taşıyıcı kirişler kullanılarak yapının dayanıklılığı arttırılmış. 1.5 metre eninde ve 60 cm kalınlığındaki her bir kiriş birbirine 5 metre aralıklarla yerleştirilmiş ve bu hacmen büyük kirişlerin yaklaşık 12-15 metre açıklıklar geçmesi hedeflenmiş.

Paul Rudolph, tüm tasarımlarında olduğu gibi Orange County Hükümet Binası’nda da doğal ışığın önemine dikkat çekmiş ve tasarımını bu kriter etrafında şekillendirmiş. Rudolph, iç mekanların daha çok ışık alabilmesi için yapının kuzey ve güney kısımlarına pencerelerle kaplanmış asma katlar tasarlamış. Binanın merkezinde bulunan avlu, yapıyı iki kısma ayırması için tasarlanmış. Bir kısım eyalet mahkemesine ayrılırken binanın diğer kısmı ise idari şubelerin kullanımına bırakılmış. Böylece devlet dairesine gelen kullanıcı tipleri birbirinden ayrı tutulmuş.

© U Mass Dartmouth

1990’lı yılların sonlarına doğru Orange County Hükümet Binası’nın işlevselliği sorgulanmış ve yeni bir ek yapının inşası gündeme gelmiş. Bu ek yapı, gecikmeler sonucunda inşa edilmiş.

Vaziyet Planı / © Paul Rudolph

Tüm yapı, farklı genişlikte tasarlanan mekanlardan oluşsa da binanın kendi içinde bir ritmi var; tüm yapı elemanları 3’e 1 oranı gözetilerek tasarlanmış. Bu 3:1 şablonu malzeme seçiminde de tercih edilmiş. Birbiriyle kesişen katı duvarlar ve pencere açıklıkları binanın büyük kütlesine bu ritme göre yerleştirilmiş. Farklı kotlardaki avlu yüzeyleri de bu örüntüyü takip ediyor. Binanın dökme beton cephesinde farklı yapım teknikleri ve mimari dokular bir arada kullanılmış. Binanın içinde ise brutalist mimarinin bir söylemi olarak çıplak bırakılan beton taşıyıcılar farklı renklerle boyanmış.

Wikimedia Commons

Orange County Hükümet Binası’nın dikkat çekici mimarisi pek çok eleştiriyi beraberinde getirmiş. Bölgede yaşayan vatandaşların bir kısmı binanın yıkılmasını bile talep etmiş. Yapının bakımına oldukça yüklü miktarda para harcanması, mevcut sorunlu binaya para harcamak yerine aynı parayla yeni bir bina yapma isteğini ortaya çıkarmış. Günümüzde bu şikayetler devam etse de, Orange County Hükümet Binası mimarlık tarihindeki yeri ve önemi açısından korunması gereken bir yapı. Zaha Hadid’in yapıyla alakalı düşüncelerini 7 Mimar Dünyaca Nefret Edilen Binaları Savunuyor makalesinde okuyabilirsiniz.

The post Orange County Hükümet Binası appeared first on Arkitektuel.

Chicago Okulu (Chicago School), Chicago şehrinde ortaya çıkan, 20. yüzyılın başlarından ortalarına kadar süren ve günümüz mimarisine yön vermiş bir mimari akım. 20. yüzyılın başlarında bir mimari okul etrafında toplanan bir grup mimar, büyük bir yangın sonucunda yerle bir olmuş Chicago şehrini yeniden inşa etmişlerdir. Dövme ve dökme çeliğin mimaride ilk olarak kullanıldığı Chicago Okulu’nun teknolojik ve ticari açıdan mimarlık tarihindeki yeri çok büyüktür.

Büyük Chicago Yangını

8 Ekim 1871 yılında, Patrick ve Catherine O’Leary’ye ait bir ahırda bir yangın çıktı. Chicago şehrinin güneybatı kısmında çıkan bu yangın, 24 saatten kısa bir süre içinde şehrin merkezine kadar yayıldı. Chicago’nun büyük bir kısmını harap eden yangın sonucunda 300 kişi hayatını yitirdi ve şehrin üçte biri evsiz kaldı.

Yangından sonra Chicago / ©Wikimedia Commons

Yangın, çıktıktan bir gün sonra yağan yağmur ile sönse de, arkasında harap olmuş 17,500 bina bıraktı. O dönemde Chicago’da evlerde genelde tek bir kat yangına dayanıklı malzemeler kullanılıyordu. Bu yangına dayanımlı katmanın arkasında da binaları taşıyan ahşap iskelet bulunuyordu.

Büyük Chicago Yangını, şehrin ticaret merkezini tamamen yok etti. Şehrin tarım ve hayvancılık için kullanılan güney kısmı ise zarar görmedi. Şikago’da 19.yy’da hayvancılık oldukça gelişmişti. Bu nedenle şehrin rıhtımının, hayvancılık yapılan çiftliklerin, değirmenlerin ve tarım alanlarının yangından zarar görmemiş oluşu, şehrin ekonomik faaliyetlerine devam edebilmesini sağladı. Chicago şehrinin yenilenmesi bu alanlardan gelen paralar ile finanse edildi.

Yangının etkilediği alanlar / ©Wikimedia Commons

Ayrıca, şehre ulaşımın sağlandığı demiryolları da yangından zarar görmeden kurtuldu. Böylece yangından sonra şehre diğer eyalet ve ülkelerden gelen yardımlar ulaşabildi. Ayrıca Chicago demiryollarının Amerika’nın pek çok şehriyle bağlantılı olması, Chicago’yu ülkenin en önemli ticari merkezlerinden biri yapıyordu.

Büyük Chicago Yangını / ©Brittanica

Yangından kısa bir süre sonra Chicago şehrinin yeniden yapılanma çalışmaları başladı. Bir grup mimar ve mühendis bir araya gelerek şehri yeniden planladılar. Yangından sonra yeni bir yönetmelik çıkarıldı. Bu yönetmeliğe, inşa edilecek yeni binalarda tuğla, doğal taş, mermer ve kireçtaşı gibi yangına dayanıklı malzemeler kullanılma şartı getirildi. Ahşap yapılar yerini yığma yapılara bırakıyordu.

Chicago Okulu

Chicago Okulu terimi, 1880 ve 1890 arasında yapılan yeni binalar için kullanılan bir terim. Ancak bazı mimar ve eleştirmenler, Chicago’da bu dönemde yapılan binaların tek bir tarzdan ibaret olmadığını, bu nedenle bu döneme ticari tarz anlamına gelen Commercial Style denmesinin daha doğru olduğunu söylemiş.

1871 Chicago / ©Wikimedia Commons

William Le Baron Jenney, Daniel Burnham, John W. Root, Louis Sullivan ve Dankmar Adler bu dönemin öne çıkan mimarlarından. Chicago Okulu binaları, dünyanın ilk gökdelenleri olarak kabul edilir. Chicago Okulu yapılarının bazı tipik özellikleri arasında çelik iskelet taşıyıcı sistem, yığma taş kaplama, geniş cam pencereler ve süsten uzak dış cephe tasarımı sayılabilir. Dünyanın ilk gökdelenleri bu mimari etmenler etrafında şekillenmiştir. Bunlara ek olarak, Chicago’nun ilk gökdelenlerinde neoklasik mimarinin etkileri de gözükür. Chicago Okulu binalarının pencereleri de kendine özel bir yapıya sahiptir. Binaların pencereleri belli bir grid sisteme sahiptir.

Home Insurance Building /
©Wikimedia Commons

William Le Baron Jenney’in 1884 yılında tasarladığı Home Insurance Building, dünyanın ilk gökdeleni olarak kabul edilir. Bu yapı, taşıyıcı eleman olarak çelik iskeletin kullanıldığı ilk yapıdır. 10 katlı bu gökdelen 55 metre yüksekliğindedir.

Chicago Okulu binalarında kullanılan en önemli malzemelerden bir tanesi de pişmiş kil bazlı, kahverengimsi kızıl renkli, mat bir seramik olan terakotadır. 1874’te çıkan bir başka yangın şehrin yenilenme çalışmalarını durdurmuş ve 800’den fazla binanın yanmasına neden olmuştur. Çıkan bu ikinci yangının ardından, binalarda yanmaz malzemeler kullanılmasının önemi daha da artmıştır. Bu nedenle, yangına dayanıklı ve hafif bir malzeme olan terakota, yeni Chicago Okulu binaları için biçilmez kaftan oluyordu.

İkinci Chicago Okulu

1940’lı yıllarda, Ludwig Mies van der Rohe’nin Illinois Institute of Technology’de yaptığı çalışmalar sonucunda İkinci Chicago Okulu akımı ortaya çıktı. İnşaat mühendisi Fazlur Khan’ın gökdelen inşaatındaki yeni çalışmaları inşa edilen gökdelenlere entegre edildi. Fazlur Khan; üç, dört hatta daha fazla iskelet veya perde duvarın köşelerinden bir araya gelerek oluşturdukları 3-boyutlu, tüp benzeri yeni bir strüktürel sistem öneriyordu. Bu sisteme kafes-tüp sistem (framed-tube) adı verildi. Böylece rüzgar yükü gibi yatay yükler binanın tamamı tarafından karşılanıyordu. Bu yeni taşıyıcı sistem sayesinde gökdelenlerin içindeki kolon sayısı azaltılabildi. Böylece İkinci Chicago okulu yapılarında daha serbest bir kat planı tasarlanabildi ve geniş açıklıklar daha rahat şekilde geçilebildi.

Willis Kulesi /
©Wikimedia Commons

Kafes-tüp sistemin ilk kullanıldığı gökdelen Khan’ın 1963 yılında tasarladığı DeWitt Chestnut Apartman Binası oldu. Fazlur Khan, gökdelenlere kattığı yeni taşıyıcı sistem ile pek çok binanın öncüsü oldu. John Hancock Binası, Willis Kulesi, Dünya Ticaret Merkezi, Petronas Kuleleri gibi binalarda Khan’ın bulduğu kafes-tüp sistemi kullanıldı.

The post Chicago Okulu : Dünyanın İlk Gökdelenleri appeared first on Arkitektuel.

Cam Ev (Glass House), en iyi şekilde etraftaki peyzajı seyretmek için bir pavyon olarak tanımlanabilir. Yoldan görünmeyen, önündeki gölete çıkma yapmış ve karşıdaki ormanlık alana eşsiz manzaraya sahip bir arazide bulunuyor ev. Evin en önemli özelliği dikdörtgen şeklini oluşturan dört dış duvarının tamamıyla cam olarak kurgulanması; etrafındaki peyzaja bütünüyle açılıyor. 20. yüzyıl modern mimari-rasyonalizm akımlarından Uluslararası Uslüp (International Style)‘u Amerikan konut mimarisine uyarlayan tarzıyla Cam Ev, materyallerin ve detayların yenilikçi kurgulanışı ve doğayla kusursuz birleşimiyle mimarlık tarihinde oldukça önemli bir yere sahip.

© Robin Hill

Yapı, 1949 yılında tamamlanmış ve 2005 yılına kadar mimarı Philip Johnson tarafından konut olarak kullanılmış. Yapımından bu yana içinde değişikliğe gidilmemiştir. Bunun sebebi mimari karakterinin oldukça önemli bir yere sahip olması. Cam Ev, Mies Van der Rohe tasarımı Farnsworth Evi’nin izinden gidiyor, modern anlamda tarzıyla farklılık yaratan ikonik bir konut yapısı olması başarıyor.

© Blaine Brownell

İçte duvarsız, bütün bir mekan sağlanmış olsa da Philip Johnson evi, geleneksel bir plan düzeni şeklinde düşünmüş. İçerideki dikdörtgensel, loft tarzı mekanları ‘oda’ olarak değerlendirmiş. Cam Ev’de bir mutfak, yemek odası, oturma odası, yatak odası, şömine alanı, tuvalet ve bir giriş alanı bulunuyor. Johnson, modern mekanı işleyen tarzına rağmen evin, planıyla kolaylıkla tipik taşıyıcı sisteme sahip bir ev planı olarak işlenebileceğini belirtiyor.

Plan / © Alessandro Bianchi and Giancarlo Camagni Politecnico di Milano

Cam Ev’in planına detaylı bir şekilde baktığımızda evdeki mobilyaların kesin bir düzende yerleştiğini görüyoruz. İçerideki değişmeyen mobilya düzeni de sürekli değişen çevre ve peyzajla bir kontrast sağlıyor. Evin çevresi, bahçe alanı, evin kendisi ve oturma odası iç içe geçmiş kutular olarak düşünülüyor. Halı, oturma odasının alanını tanımlarken alçak bir masa etrafında düzenlenmiş bu kısım da mekanın fonksiyonunu aktarıyor; oturma odası evin merkezine yerleştirilmiş.

En özel alanı tanımlayan yatak odası oturma odasından bir dolap ile ayrılıyor. Hiçbir sabit duvar bulunmuyor evde tuvaleti evden ayıran duvar dışında. İçeride hiçbir sabit ayırıcıyı kullanmama yaklaşımıyla sağlanan, evi büyük bir odaya dönüştüren total mekan ve evin açık plan düzeni anlayışı yapıldığı yıla göre -1949- oldukça alışılmadık.

© Stacy Bass

1991’te evin mimari Philip Johnson ile yapılan bir Cam Ev (Glass House) turundan;

Cam Ev’de biçimsel yaklaşım oldukça açık. Mies Van der Rohe ve ben, nasıl tamamı cam bir evin yapılabileceği konusunda tartıştık ve ikimiz de bir tasarım gerçekleştirdik. Tabiki Mies’inki öncüydü (Philip Johnson, burada Farnsworth Evi’nden bahsediyor.), benim de ustadan esinlenilmiş hali; fakat iki yapıda oldukça farklı yaklaşımlar mevcut. Benim yapımda birden fazla tarihi etki var. Cam Ev, biçimsel olarak Mies Van der Rohe, Malevich, Pantheon, İngiliz bahçeleri, Romantik akım ve 19. yüzyılın asimetrisi. Başka bir deyişle, bütün bu ögeler burada birbirine karıştırılmış fakat yapı tarihi bir dokunuşla modernin işlenişi, basit bir küp.

© Archdaily

Cam Ev projesinin başlamasının sebebi, o arazinin orada varoluşu aslında. Şu ana kadarki en zor işim. Tam olarak 3-4 yıl tasarım hakkında fikir geliştirmekle geçti. Her biri arazinin peyzajını bütünleyen fikirlerdi. Yani Glass House yapıdan çok bir manzara parkı. Ben ilk olarak buradaki tepeciğe ve meşe ağacına odaklandım. Bu tepedeki manzara bütün bu şeyin ortaya çıkışı oldu.

Bana sorarsanız etrafta dolanarak bütün mekanı görebilmeniz iyi bir şey. Glass House’da bu senaryo mümkün. Aynı yerde durarak hem güneşin doğuşunu hem de ayın ortaya çıkışını izleyebileceğiniz tek ev olduğunu iddia ediyorum. Çünkü bu diğer her türlü ev için bir imkansızlık, başka bir etkiyi deneyimlemek istiyorsanız başka bir odaya gidersiniz. Cam Ev’de bu etki hep ve evin her noktasında aynı şekilde var.

© Simon Garcia | arqfoto

Artistik olarak Glass House, tabiki, Mies Van der Rohe’nin soyundan geliyor. Mies bana 1940’larda bir gün bir cam ev yapabileceğimi söyledi, ben ise cam evi yapamayacağını çünkü camın bir duvardan destek aldığı veya bir duvarın içine girdiği durumda tüm cam evin ‘camlığını’ yok edeceğini söyledim. Bu nedenle evde hiçbir duvar bulunmamalıydı. Duvarlar, bütüncül evin içinde birbirinden ayrı pavyonlar yaratacaktı; tıpkı benim evimde tuvalet alanının yarattığı gibi. Bunun dışında evin içi ve evin planlaması basit, düzlem ve bloklarla yani Mies’e yönelen düzenlemelerle yapıldı. Bu demek oluyor ki, yatak odasındaki dolay bir düzlem, mutfak bir diğeri ve iki alan kapalı, dairesel bir banyo ile destekleniyor. Böyle bir düzen bize diğer elemanların bu üç merkez etrafında yayıldığı bir çapa formu veriyor. Bu, basit bir asimetri, basit bir 1920’ler mimari düşünce uygulaması. Daha sonra bütün bu yaptıklarımı simetrik bir kafes içine koydum, Mies’in diyebileceği üzere, çıkış noktasını tamamen reddederek.

© Micheal Biondo

Dışarıdaki simetri ise benim üzerinde dinlendirici etki yaratan, yapıya sakin ve düzenli bir hava katan karaktere sahip. Buradan içeri giriyorsunuz ve asimetrik düzlemlerin ve hacimlerin vahşi dünyasına dalıyorsunuz. Bu ideal mekanları birbirinin yanında tasarlama, birbiri içinde kurgulama, aynı zamanda birbirinden izole etme ve hepsini bir noktada birbirine bağlama fikri ilk olarak özellikle Mies’in ideali amaçlayan tasarımlarından daha sonra da Malevich ve diğer bir sürü kontrsüktivistten çıkıyor tabiki. Benim bu tasarımımda yaptığım bu.

© Simon Garcia | arqfoto

Siz evin merkezinde, halının üstünde, ateşin önünde yani evin asıl odak noktasında, otururken bütün evi buradan gözlemleyebileceğinizi ve bütün eve burdan hakim olabileceğinizi fark edeceksiniz. Cam Ev’e girdiğinde kullanıcı, mecazi olarak konuşacak olursam, bir köpek gibi etrafı koklayacak -köpekler için koklama oturacakları yeri bulmada önemli bir araç- sonunda etrafında döne döne konforunun maksimum olduğu yeri seçecek ve oraya yerleşecek. Bunu eve girdiğinizde fark etmeden yapıyor olacaksınız. Nereye oturabilirim? Nerede sırtımın bir tehlikeyle karşı karşıya olmadığını hissedebilirim? Nerede her şeyin merkezindeymiş duygusunu hissedebilirim? Evde halıyla tanımlı bu alan cevap olacak.

© Eirik Johnson

Bu fikre göre evin oturma odası şöminenin karşısı. Halı oturma odasını tanımlıyor. Oturma odası, halının üstüne, halı Cam Ev’e, Cam Ev de bulunduğu alana oturuyor. Bu geniş çimenli alanla ev arasındaki basamak farkıyla da iki mekanın farkı göz önüne seriliyor birbiri içine geçmiş peyzaj ve ev arasında. Sonucunda evin üstünde olduğu platform,arazinin geniş çimenliğine oturtulmuş; Cam Ev’in kendisini alanına bağlayan bir öge.’’

Tek katlı yaklaşık 10×17 metrelik dikdörtgen plan şemalı Cam Ev, 5 metre uzunluğunda geniş cam cepheler, bunları taşıyan siyah direkler ve bu direklerin arasındaki I kesitli çelik kirişler ile kurgulanmış. Yine de evin strüktürü, aslen tasarımın fikir babası olan Mies van der Rohe’yi detayların arkasındaki düşünce eksikliği sebebiyle pek etkileyememiş.

© Archdaily

Buna rağmen evin basit güzelliğine katkıda bulunan birçok yaklaşım var yukarıda anlattıklarımıza ek Cam Ev’de. Geniş cam cepheler, canlı yansımalara yol açıyor arazide. Eve yaklaşırken bile insana etraftaki ağaçlar, evin içinde veya dışında yürüyen kullanıcılarla katmanlanmış sürekli değişen imajlar sunuyor, yapı arazide canlanıyor bir nevi. Yalnızca silindir tuğla kısım dışında bütün ev gözlemlenebilir kılınmış.

© Richard Barnes

Bunun dışında evin bulunduğu alanda Philip Johnson 13 tane daha yapı tasarlanmış. Bu yapı dizilerinin arasında bir konuk evi, sanat galerisi, bir heykel sergi salonu ve bir pavyon bulunuyor. Philip Johnson burada yaşadığı yaklaşık 50 yıl içinde farklı zamanlarda tasarlamış diğer 13 yapıyı da. Böylece bütün alan, Philip Johnson’ın mimari sergisine dönüşüyor aslında.

Kaynaklar: 

1. Eleanor Devens, Franz Schultz, Jeffrey Shaw, and Frank Sanchis. ”The Glass House”. National Trust for Historic Preservation and The Glass House. <http://theglasshouse.org/explore/the-glass-house/2/>
2. Adelyn Perez. “AD Classics: The Glass House / Philip Johnson” 17 May 2010. ArchDaily. Accessed 27 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/60259/ad-classics-the-glass-house-philip-johnson/> ISSN 0719-8884

The post Cam Ev appeared first on Arkitektuel.

Mies van der Rohe tarafından tasarlanan ve Detroit şehir merkezinin doğu ucunda bulunan Lafayette Park, dünyanın en büyük ‘site’lerinden bir tanesi. Toplam 31 hektarlık bir alan üzerinde bulunan proje, bir çok farklı tipte konut binasını bir arada bulunduruyor. Lafayette Park, üç gökdelen tipi apartman binasının, 162 şehir evinden oluşan geniş bir yaşam alanı.

© James Haefner

Mies van der Rohe, Lafayette Park’ı 1959 yılında, Crown Hall ve Seagram Binası’nı tasarladıktan sonra tamamladı. Bu nedenle park, Mies van der Rohe’nin diğer ikonik yapıları kadar iyi bilinmese de çoğu eleştirmen ve mimar bu duruma karşı çıkarak, Lafayette Park’ın hak ettiği ilgiyi görmediğini düşünüyor. Proje, kentsel dönüşümün dünya üzerindeki ilk örneklerinden biri olarak kabul ediliyor.

Plan / © MiesDetroit.org

Proje, Detroit’in 1950’li yıllarda yaşadığı kentsel dönüşümün şehirdeki en önemli temsilcilerinden bir tanesi. Lafayette Park’ın oluşturduğu mahalle hayatı, projenin tamamlandığı 1959 yılından günümüze kadar varlığını korumayı başarmış ve şehrin merkezinde oldukça kaliteli yaşam alanları oluşturulmuş. Mies van der Rohe, bu projede önceki projelerinde de birlikte çalıştığı peyzaj mimarı Alfred Caldwell, şehirci Ludwig Hilberseimer ve Herb Greenwald gibi isimlerle birlikte çalışmış.

© Jörn Schiemann

Lafayette Park; ‘park içinde kuleler’ modernist şehirsel yaklaşımının bir örneği. Parkta üç tane 22 katlı kule bulunuyor ve bu kulelerin çevresi daha küçük konut birimleriyle ve The Plaisance adı verilen yaklaşık 50 dönümlük yeşil alan ile sarılmış durumda.

Proje, Detroit şehir merkezine oldukça yakın olsa da kendi içinde farklı bir mahalle yaşamı ve farklı bir komünite kurguluyor. Detroit gibi tehlikeli, suç oranının ve gayrimenkul fiyatlarının yüksek olduğu bir şehrin içinde bulunmasına rağmen park kendi içinde sakinlik ve güven duygusu veren bir mahalle yaşamı yaratmış. Projenin tasarımında mimari, şehircilik ve peyzaj tamamen kol kola, eş zamanlı ilerlediği için şehirsel ve mimari ölçekte bu başarı sağlanabilmiş.

© Jamie Schafer

Tasarlanan mahallenin kuzeybatı ucunda Pavyon adı verilen bir yapı bulunuyor. Bu yapı tek odalı, iki odalı ve üç odalı kiralık daireleri bulunduruyor. Proje alanının güneydoğu kısmında ise Doğu ve Batı Lafayette Kuleleri yükselmekte.

© Vasco Roma

Lafayette Park’taki yapılar, Mies’in mimari dilini fazlasıyla taşımakta. Belirgin, öne çıkan taşıyıcı elemanlar, cephelerde kullanılan dökme cam ve yapıların sadeliği bu unsurlardan sadece birkaçı. Mahalledeki her bir bina, birbirlerinden ayrı olmalarına rağmen ortak bir mimari dile sahip. Evlerde zeminden çatı kotuna kadar yükselen çelik kolonlar ve tirizler, yapıların dışından görülebilmekte. Pavyon ve küçük evlerde dökme cam cepheler, kesintisiz bir şekilde zeminden tavana kadar çıkarken, Doğu ve Batı Lafayette Kulelerinde ise cam cepheler zemin hizasının hemen üstünden başlamakta.

© James Griffioen

Projedeki 162 şehir evi de birbirinin aynısı. İki katlı olarak tasarlanmış bu yapılar arsaya birbirlerine dik ve paralel olacak şekilde yerleştirilmiş, bu nedenle bu evler plan düzleminde bakıldığında oldukça düzenli ve katı bir izlenim veriyor. Bu katı geometrik yapıların yarattığı kümeler, aralarına yerleştirilen yeşil alanlarla yumuşatılmaya çalışılmış. İki şehir evinin arasında bulunan alanlara ise oyun parkları ve herkesin kullanabileceği çimenlik alanlar yerleştirilmiş. Bu evlerin birbirlerine yakın olarak konumlanması, daha sıcak bir mahalle hayatı oluşmasına neden oluyor. Ayrıca, Lafayette Park’ın büyüklüğünü şehir evlerinden bakarak anlamak neredeyse imkansız. Buradan bakıldığında yalnızca yeşil alanlar, ağaçlar ve ağaçların arasından gözüken kulelerin bir kısmı görülebiliyor.

© James Griffioen

Şehir evlerinde mutfak ve oturma alanları her bir evin ilk katına yerleştirilmiş. Yatak odaları ise ikinci katlarda bulunuyor. Evlerin ön ve arka cephelerinin cam ile kaplı olması, yatak odalarının ve oturma alanlarının gün boyunca ışık almasını sağlıyor.

© Lauren Piippo

Lafayette Park, kesinlikle arabalar düşünülerek tasarlanmış. Tasarım ekibi park alanlarını evlerin aralarındaki boşluklara koymak istememiş. Bunun yerine park alanları yerin birkaç kat altında olacak şekilde tasarlanmış. Böylece arabalar peyzajı ve parkın mimarisini etkilemiyor.

Kaynaklar

1. http://www.miesdetroit.org/
2. Rennie Jones. “AD Classics: Lafayette Park / Mies van der Rohe” 11 Dec 2013. ArchDaily. Accessed 26 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/455524/ad-classics-lafayette-park-mies-van-der-rohe/> ISSN 0719-8884

The post Lafayette Park appeared first on Arkitektuel.

Farnsworth Evi (Farnsworth House), 1951 yılında arasında Amerika’nın Plano kentinde tamamlanmış, Dr. Edith Farnsworth için bir haftasonu evi olarak kurgulanmış konut yapısı. Mies Van der Rohe tarafından tasarlanan ev, mimarlık tarihinde oldukça önemli bir yere sahip; 20. yüzyılın süsten uzak, kesin geometri ve simetriyi essas alan rasyonel mimari anlayışla (Uluslararası Üslup olarak da geçer) ortaya çıkmış. Geleneksel yapı dilinde, yarattığı şeffaflık, askıda durma hali ve yalın yapı elemanları ilkeleriyle köklü değişikliğe yol açan bir dile sahiptir Farnsworth Evi.

© National Trust for Historic Preservation

Mies Van der Rohe, kendi tüm mimarlık serüveninde üç konuyla uğraşıyor: serbest mekan, taşıyıcı iskeletin ifade en birleşme noktaları sorunları ve demir konstrüksiyon teknik çözümleri. Dünyaca ünlü yapısı Farnsworth Evi de bunları çözdüğü ve aktardığı en önemli eserlerinden. İlk olarak, Van der Rohe’nin Bauhaus için tasarladığı mobilyalar ve Barselona Pavyonu’ndan sonra ortaya attığı serbest mekan arayışının, total mimarinin sağlanabildiği yapı. Ev incelendiğinde iç mekanın taşıyıcılardan tamamen ayrıldığı, tüm cepheler yukarıdan aşağıya cam olup çevresine açılan bir evin oluşturulduğunu görmek mümkün. Yapı, dışarıdan 2 sıra kolonla destekleniyor; ne cephe ne de iç mekan hiçbir taşıyıcıyla kesintiye uğratılmamış.

Total Architecture – Total Mimari: Nötralize edilmiş serbest mekan arayışı. 20. yüzyıl mimarisinde tek başına bir dönem sayılabilecek Mies Van der Rohe’nin yapılarında yakalamaya çalıştığı mekan algısı. Total mimaride amaç, taşıyıcılar tarafından bölünen iç mekandan tamamen kurtulmak, özgür bir iç mekan yaratmak.

Plan

Farnsworth Evi’nin platformlar üstüne oturtulduğunu görüyoruz. Amaç her iki plağın da toprakla temasını keserek yüzme efektini vermek. Evi oluşturan yatay düzlemler (döşeme ve tavan) ve doğada salınan 8 adet taşıyıcı, buna katkı sağlayan yapısıyla arazide asılı duruyor. Mies bunu yatay ve dikey elemanları birbirine bağlamama, döşemeleri kendini taşıyan dikmelerle kaynaştırmama ile çözüyor; dikmeler yalnızca yüzeysel olarak temas ediyor döşemelere. Sonucunda binayı oluşturan her eleman tüm sadeliğiyle ayrı ayrı duruyorlar alanda; geleneksel inşaat tekniğindeki gibi tek bir eleman haline gelmeyerek. Yapı da sessizce yerinden kaldırılmış, uçan bir öge oluyor.

© Chicago Architecture Foundation – CAF

Evin yapıldığı yıllara, 1940’lara kadar mimaride strüktürel açıdan önemli bir gelişme gerçekleşmemişti. Düşey taşıyıcı elemanlar ile yatay taşıyıcı elemanların birbirinin üstüne binerek kenetlenmesi dışında taşıyıcının kurgulanabileceği başka bir teknik bilinmiyordu. 1940’larda ise ‘kaynak’ kullanımıyla tarihte ilk kez bu düşey ve yatay elemanlar yanyana bir birleşim detayı gösterebilecek hale geldi. İki elemanda kendi formunda, fakat tek bir öge olarak çalışmaya başladı bu teknikle. Mies Van der Rohe’nin istediği de buydu: ayrı gözüken, bünyeleri bir taşıyıcı elemanlar. Bu tekniğin kullanımına, Farnsworth Evi ile başlanmış oldu. Önceki sistemle farkı, Mies’in gözünde, binayı algısal olarak birliğe itmesiydi. Farnsworth Evi’nde iki önemli algı yıkıldı bu teknik konuda: algısal birlik ve yapının yere bağlılığı.

© Archdaily

Tek kat yükselen ev, 8 tane I profil çelik kolonla desteklenmiş. Çatıyı ve döşemeyi taşıyan sistem, geniş açıklığı geçen yenilikçi strüktürel etkisinin yanında evin mimarisinde çıplak olarak gözlemlenebilen bir öge. Kolonların arasında da yapının en üstünden altına kadar cam cepheleri görüyoruz; evi çevresindeki ormana tamamen şeffaf hale getiriyor. Bu bağlamda Illinois eyaleti’ndeki Farnsworth Evi, Plano’nun doğal çevresine mükemmel bir düzen içinde yerleştirilmiş. Tamamının cam cephelerden oluşması da yapının çevresiyle olan bağlantısını güçlendirmeye yönelik. Ludwig Mies van der Rohe’nin mimari konspetlerinden biri olan doğa ve yapı arasındaki güçlü uyumu sağlıyor.

© Chicago Architecture Foundation – CAF

Camlar, sakin çevresiyle evi bağlarken akla gelen sorulardan biri bir konut mimarisinde aranan özellik olan gizlilik. Mies, bunu evin bulunduğu özel arazideki ağaçlarla sağlıyor. Kendisi bu yaklaşım için şunları dile getirmiş bir röportajında: ‘’Doğa da kendi hayatını yaşamalı. Onu, evlerimizin renkleri ve içerideki mekanizmalarla bozmamalıyız. Üstelik, doğayı, evleri ve insanları büyük bir birlik yaratacak şekilde biraraya getirmeye çalışmalıyız.’’

© Flickr user David Wilson

Platformlar üstünde yükseltmenin arkasında bir başka yaklaşımdan da bahsetmek mümkün. Mies, evin bulunduğu alanda olabildiğinde aydınlık olmasını amaçlamış ve yapıyı yerden yaklaşık 150 cm kaldırıyor. Yere kadar uzanan tek ögenin yalnızca çelik kolonların olması, alanın peyzajının da kesintiye uğramadan devam etmesini sağlamış.

Binanın suya yönelen tarafında binaya teğet ve biraz kaydırılmış yerden 75 cm yükseltilmiş ikinci bir döşeme mevcut. Farnsworth Evi’nin verandası olarak tahmin edilen bu alan, bir taraftan kendi boyu kadar çelik dikmeler bir taraftan ise evin dikmelerine bağlanmış.

© Chicago Architecture Foundation – CAF

Traverten kaplı döşemeleriyle sadeliğine vurgu yapılan evde, profillerden başka düşey eleman kullanılmıyor. Bunun sebebi yukarıda bahsettiğimiz serbest, total iç mekanı sağlayabilmek. Evdeki tek duvar, tuvaleti ayıran duvar. Bu duvar da mobilyaya dönüştürülerek kaydebilmiş iç mekanda. Düşey algı yaratmamaları için de platformalara ve dolayısıyla eve ulaşmak için kullanılmış merdivenler birbirine bağlanmadan, tek tek yatay elemanlar olarak kurgulanmış. Farnsworth Evi’nde düşey ve yatay büyük bir özveriyle birbirinden tamamen koparılıyor; birbirine bağlanarak büyük ve tek kütle etkisine yol açmamaları için.

© National Trust for Historic Preservation

Bulunduğu alanda belirli aralıklarla gerçekleşen sele dayanıklı olması amaçlı da yükseltilen yapı, günümüze kadar birkaç koruma sıkıntısıyla uğraşmış. Sel, iç mekanda zayıf havalandırma ve yüksek maliyet gerektiren ısıtma sorunlarıyla karşı karşıya kalmış Farnsworth Evi, bunlara rağmen şüphesiz sadeliğin kusursuz bir formda işlendiği önemli bir 20. yüzyıl mimarisi örneği. Tasarımındaki mükemmellik, plan düzeninde kurgulanan açıklık ve minimalist yaklaşımıyla gelecek birçok esere ilham kaynağı oluyor. İnsan eliyle yaratılmış kusursuz geometri ve tasarımına arka plan olan düşüncelerle Mies de kendinden sonraki 30 yıla yön veren mimari düşüncelerini aktarıyor bu başarısıyla.

The post Farnsworth Evi appeared first on Arkitektuel.

© Pepo Segura

Barselona Pavyonu, 1929 Uluslarası Fuarı’nın bir parçası olarak Mies van der Rohe tarafından tasarlanmıştır. İlk olarak Alman Pavyonu olarak adlandırılan yapı, Almanya’nın I. Dünya Savaşı sonrasındaki karakterini yansıtmaktadır. Mies van der Rohe tarafından dünya üzerindeki modern mimari hareketin bir temsilcisi olarak tasarlanan yapının aynı zamanda savaş sonrası Alman ulusunun modern ve yenilikçi yapısını da yansıtması amaçlanmıştır.

© Pepo Segura

Mies van der Rohe için Barselona Pavyonu bir binadan başka bir şey değildir. Bu bağlamda Barselona Pavyonu, fuardaki diğer pavyonlardan ayrılmaktadır. Pavyon, fuarın karmaşık sanatsal varlığı içinde bir kaçış noktası, sakin bir mekan olarak tasarlanmıştır. Bu sayede, pavyon yaşanabilir bir mekana dönüşmüştür.

© Pepo Segura

Pavyon, Barselona şehrinin kısmen sakin bir bölgesinde bulunmaktadır. Traverten bir taban üzerine oturan yapı, kendisini içinde bulunduğu şehrin kaotik yapısından izole etmektedir. Barselona şehrinin karakterine aykırı olan bu karar, pavyonun vermek istediği sakin ve ferah ortamın sağlanması için verilmiş.

Barselona Pavyonu, Mies van der Rohe tarafından üretilen bir ızgara sistem kullanılarak tasarlanmış. Bu sistem, yapının temelini oluşturan travertenin ve yapının içindeki duvar sistemini tanımlamaktadır. Yapı, üzerinde bulunduğu dar alan ile uyumlu olarak yatayda genişlemektedir. Pavyonun ufuk çizgisi ile yatayda kurduğu ilişki ve alçak bir tavana sahip olması, mekanın içeriden ve dışarıdan algılanma şeklini doğrudan etkilemektedir.

© Pepo Segura

Yapının ‘alçak’ tasarımı, ziyaretçileri mimarın tanımladığı mekansal kullanıma itmiştir. Pavyona doğru ilerlerken, ziyaretçiler yapının dışında da etkisini gösteren alçak tavanın da etkisiyle pavyonun içine girmeye ve pavyonda dolaşmaya teşvik ediliyor. Yapının içinde alçak tavan ile birlikte çalışabilen duvarlar mevcut. Pavyonda gezildikçe, Mies van der Rohe’nin ziyaretçilere sunduğu ‘çerçeveler’ ile karşılaşılıyor. Dar ve alçak pavyonun içinden bu çerçeveler aracılığıyla adaha geniş ve ferah dış dünyayı izlemek mümkün oluyor. Pavyonun mimarisi kullanıcıları yapının içinde dolaşmaya  ve farklı mekanları keşfetmeye teşvik ediyor.

© Pepo Segura

Barselona Pavyonu’nun en önemli mimari elemanlarından bir tanesi çatı ve tavan tasarımı. Alçak olarak tasarlanan tavan, pavyonun içinde asılı duran bir düzlem algısı yaratıyor. Bu havada asılı durma hissi yapıya ağırlıksız, serbest bir karakter kazandırıyor. Pavyonun çatısı, binanın içinde bulunan sekiz ince kolon tarafından taşınıyor.

© Pepo Segura

Pavyonun çatısını taşıyan sekiz kolon, aynı zamanda serbest plan düzeninin oluşmasını sağlıyor. Duvarların herhangi bir taşıyıcı görevi yok. Bu sayede, pavyonun iç düzenlemesi açık ve serbest bir kimlik kazanıyor. Serbest plan, yapının içi ile dışı arasındaki sınırı ortadan kaldırırken yapıya mekansal bir bütünlük kazandırmakta.

Kat Planı / © miesbcn.com

Barselona Pavyonu malzeme zenginliği açısından da önemli bir yere sahip. Pavyonun inşaasında cam, çelik, ve dört çeşit doğal taş kullanılmış (Roma traverteni, yeşil Alp mermeri, Yunanistan’dan gelen antik yeşil mermer ve Atlas Dağları’ndan gelen oniks taşı). Mies van der Rohe, yapının modern duruşunu güçlendirmek, geometrik algıyı arttırmak ve pürüzsüz, keskin mekanlar üretebilmek adına bu malzemeleri seçmiş.

© Pepo Segura

Mies van der Rohe, Barselona Pavyonu’na özel olarak Barselona Sandalyesi adını verdiği bir sandalye tasarlamıştır. Mies’in bu sandalyesi, tasarım dünyasında hala önemli bir ilham kaynağı olarak kullanılmaktadır ve Barselona Sandalyesi günümüzde üretilmeye devam etmektedir. Pavyon aynı zamanda Georg Kolbe’nin Dawn isimli heykelinin bronzdan yapılmış bir replikasına ev sahipliği yapmaktadır.

Barselona Sandalyesi /
© Pepo Segura

Barselona Pavyonu 1930 yılında Fuar bittiği zaman bulunduğu yerden kaldırılıyor ancak 1983 yılında, bir grup Katalan mimar bir araya gelerek pavyonu fotoğraflardan ve birtakım çizimlerden yola çıkarak yeniden inşa etmeye başlıyor. Günümüzde, Barselona Pavyonu’nun yeniden inşa edilmiş hali ziyarete açık.

The post Barselona Pavyonu appeared first on Arkitektuel.