© Ossip van Duivenbode

Seul Incheon Havalimanı’nın yanında bulunan yeni bir sanat-eğlence kompleksi olan The Imprint, MVRDV tarafından tasarlandı. Yapımı 2018 yılının sonlarında tamamlanan proje toplam iki binadan oluşuyor. İki binadan oluşan kompleks, sanat merkezi konseptini yeniden oluşturan bir proje. Binaların birinde bir gece kulübü, diğerinde ise kapalı bir eğlence parkı bulunuyor. İçinde bulundurduğu bu fonksiyonlar ile The Imprint bir sanat-eğlence merkezi olarak ön plana çıkıyor.

© Ossip van Duivenbode

The Imprint, Güney Kore’nin en büyük havalimanına 1 kilometreden az bir uzaklıkta yer alan kentsel ölçekteki bir projenin parçası. Otel, eğlence ve kültürel birimlerden oluşan Paradise City projesi 6 ayrı binadan oluşan bir kompleks.

© Ossip van Duivenbode

Proje üç temel tasarım etmeni etrafında kurgulanmış: cephe karakteri, yükseltilmiş girişler ve altın renkli ana giriş alanı. Gece kulübü ve kapalı eğlence parkını içinde bulunduran binanın bu nedenle hiçbir cephesinde pencere bulunmuyor. Ancak yine de yapının cephesinin çevre ile ilişki kurması istenmiş. Bu nedenle cephelere çevredeki binaların cephelerinin izleri bir ‘baskı’ olarak işlenmiş. Yapı, ismini de bu özelliğinden alıyor.

© Ossip van Duivenbode

“Çevredeki binaları olduğu gibi cepheye işleyerek The Imprint ve içinde bulunduğu ortam arasında bir bağ kurduk. Bu yaklaşım, bütünselliği sağlıyor. Paradise City Las Vegas’taki gibi tekil objelerin bir araya geldiği bir bina koleksiyonu değil; gerçek bir şehir.” MVRDV’nin kurucu ortağı Winy Maas projeyi bu sözler ile anlatıyor.

Bu ‘baskı’ cepheyi oluşturmak için cephelerin tamamında cam elyaflı beton (glass-fibre reinforced conrete) paneller kullanılmış. Her biri 3D modelleme programları ile şekillendirilmiş, birbirinden farklı 3,869 panelin bir araya getirilmesiyle oluşan cephe daha sonra beyaz ve altın rengine boyanmış.

© Ossip van Duivenbode

Yapının en dikkat çekici bölümlerinden olan ana girişi ise cephenin yukarı doğru açılarak bir yarık oluşturması ile ortaya çıkmış. Havalimanına inen yolcuların bile dikkatini çeken bu kısım, projenin en vurucu noktası. Binanın cephesinin geneli geceleri aşağıdan aydınlatılırken, altın kısım yukarıdan aydınlatılıyor. Böylece geceleri bile yurtdışından gelen misafirler için bir görsel şölen yaratılıyor.

© Ossip van Duivenbode

Binanın girişleri bir perde gibi yukarı açılarak binanın içindeki cam ve dijital ışıkların oluşturduğu etkileyici atmosferi dışarı yansıtıyor. Winy Maas, girişlerin yansıma ve tiyatrallığı bir araya getirdiğinden bahsediyor. Binanın içindeki eğlenceli ve renkli karakter, kompleksin duru ve hareketsiz dış karakteri ile bir araya gelerek çok farklı bir görsel deneyim ortaya çıkarıyor ve ziyaretçileri içeri davet ediyor.

The post The Imprint appeared first on Arkitektuel.

© Kris Provoost

Bernard Tschumi tarafından tasarlanan Exploratorium 2019 yılının Ocak ayında tamamlandı. Çin’in Tianjin şehrinde bulunan müze, bakır renkli perfore panelleri ve sanayi bacaları şeklindeki sergi alanları ile dikkat çekiyor. Tschumi’nin Çin’de yaptığı ilk büyük ölçekli proje olan müze, şehrin endüstriyel tarihinin bir simgesi olması amacıyla inşa edilmiş.

© Kris Provoost

Bernard Tschumi, Exploratorium’un tasarımında Tianjin Kentsel Planlama ve Tasarım Kurumu (Tianjin Urban Planning and Design Institute) ile bir arada çalışarak projeyi tasarlamış. Bu bağlamda Binhai bölgesinin yeni bir masterplanı oluşturulmuş ve bölgeye yeni bir kültürel merkez önerilmiş. Exploratorium, Binhai Kültürel Merkezi’ni oluşturan beş yapıdan bir tanesi. MVRDV tarafından tasarlanan Tianjin Binhai Kütüphanesi de bu kültürel merkezin bir diğer parçası. Merkezi oluşturan 5 yapı birbirine cam bir kanopi ile örtülmüş kamusal bir koridor ile bağlanıyor.

© Kris Provoost

Exploratorium, içerisinde sergi alanları, galeriler, kültürel etkinlik mekanları, ofis alanları, restoranlar ve küçük mağazalar bulunduran bir müze yapısı. Müzeyi oluşturan tüm mekanlar koni şeklindeki devasa bir strüktürün etrafına yerleşmiş. Bu kesik koni yükselerek müze duvarlarını delip geçiyor ve bir baca etkisi yaratıyor.

Müzenin en büyük konisi içinde üç kat yüksekliğindeki bir lobiyi ve spiral bir rampayı bulunduruyor. Bu rampa cepheye yerleştirilen gemi penceresi şeklindeki açıklıkları takip edecek şekilde yükseliyor ve müzenin kamusal alanlarına ulaşım sağlıyor. Ziyaretçiler, rampa ile baca şeklindeki hacimler arasında yer alan seyir terasına kadar çıkabiliyor.

© Kris Provoost

Exploratium’u oluşturan diğer küçük koniler içlerinde sergi alanlarını barındırıyor. Bu koniler cepheye kimlik kazandıran en önemli mimari unsur olarak ön plana çıkıyor. Yapının cephesinde perfore bakır renkli alüminyum paneller tercih edilmiş. Farklı tonda renklere sahip olan bu delikli paneller yapıyı oluşturan hacimlere ‘birlik’ kazandırıyor ve ısı kaybının engellenmesini sağlıyor.

© Kris Provoost

Kesik koni şeklindeki hacimlerin üstleri çatı pencereleri ile kapatılmış, böylece müzenin iç mekanları olabildiğince gün ışığından yararlanıyor. Güneş ışığının yetmediği noktalara ise dairesel aydınlatma elemanları yerleştirilmiş. Ayrıca Tschumi, bu konileri pasif havalandırma bacaları olarak düşünmüş. Koninin yarattığı hava koridoru yaz aylarında sıcak havanın binadan uzaklaşmasını sağlıyor. Kış aylarında ise yapı tam tersi bir etki yaparak içeri giren havayı filtreliyor.

The post Exploratorium appeared first on Arkitektuel.

Dünyanın dört bir yanından mimarlıkla uğraşan sanatçılar, fotoğrafçılar, ekipler, stüdyolar, kurumlar ve hatta sitelerin yarattığı yeni yıl görselleriyle ARKITEKTUEL ailesi yeni yılınızı kutluyor!

The post Mimarlardan Size, Mutlu Yıllar! appeared first on Arkitektuel.

© Ossip van Duivenbode

MVRDV’nin Hindistan’ın Pune şehrinde bulunan ve 2018 yılında tasarladığı Future Towers (Gelecek Kuleleri) projesi 1,068 daireyi tek bir yapıda topluyor. Akılcı bir toplu konut projesi,  mimarinin 1 milyarı aşkın bir nüfusa sahip Hindistan’ın en büyük 8. şehri olan ve gün geçtikçe büyüyen Pune şehrine yapabileceği en büyük katkılardan biri. MVRDV, ürettikleri tasarım ile böylesine kalabalık ve yoğun bir projeyi yaşanabilir bir mekana çevirmeyi başarmış.

© Ossip van Duivenbode

Proje, Amanora Park Town adı verilen bir yerleşim bölgesinde bulunuyor. Özellikle yoğun nüfusun ve bölgede gelişen endüstrinin bir sonucu olarak bu bölgede pek çok TOKİ benzeri tipik ve kendini tekrar eden konut blokları yükselmiş. MVRDV, bölgede görülen bu monoton planlaşmaya karşı çıkan bir tasarım üretmiş.

© Ossip van Duivenbode

Future Towers, 5,000’i aşkın insanı barındıran bir dikey köy olarak tanımlanabilir. Yapı, çevredeki tipik konut birimlerinden farklı bir mimari yapıya sahip olsa da kompleksin içindeki daire fiyatları çevre binalarla benzer seviyede olmak zorunda. Çünkü bölgede fiyat açısından rekabet oldukça yüksek. Bu nedenle MVRDV oldukça düşük bütçe ile çalışmış.

© Ossip van Duivenbode

Bölgenin orijinal masterplanı, benzer özelliklere sahip konut birimlerinden oluşan 16 tek tip apartmandan oluşuyormuş. MVRDV, küme şeklindeki toplu konut kuleleri fikrinden uzaklaşarak monolitik tek bir kütle tasarlamış. Zirve ve vadiye benzer noktalarıyla bir dağı andıran tasarım tüm konut birimlerini tek bir çatı altında topluyor. MVRDV, Future Towers’ı tasarlarken geleneksel Hint konutlarından da ilham almış.

© Ossip van Duivenbode

Projenin çevredeki toplu konut birimlerine kıyasla en büyük farklılıklarından biri farklı tipteki konut birimlerini bir arada bulundurması. Bu sayede yapı Hindistan’ın tüm sosyal kesimlerine hitap eder hale gelmiş. 45 metre kareden 450 metre kareye kadar değişen dairelerin tek bir komplekste bulunması bölgede orta sınıfı oluşturan tüm bireyler için cazip bir konaklama alternatifi oluşmasını sağlamış. Yapının dağa benzeyen eğimli şekli, bu kadar farklı birimin tek bir kütlenin içine entegre edilebilmesini kolaylaştırmış.

Hindistan’da inşaat maliyetlerinin normalden düşük ancak asansörlerin çok pahalı olması, tasarımı şekillendiren unsurlardan biri olmuş. MVRDV, inşa edilecek sirkülasyon çekirdeği sayısını azaltıp bunun yerine birbirine bağlanan koridorlar ile ulaşımın sağlanmasını hedeflemiş. Bu sayede tek bir blok, 16 farklı bloktan çok daha ekonomik bir hale gelmiş. Future Towers’ta  17 ve 30 kat yükseklikler arasında değişen toplam 9 konut kanadı bulunurken, binanın içine yalnızca 4 sirkülasyon çekirdeği yerleştirilmiş.

© Ossip van Duivenbode

Kütleyi oluşturan 9 birim altıgensel bir şekil etrafında yükseliyor. Böylece yapının ortasında açık bir avlu oluşmuş ve her bir dairenin manzaraya bakması amaçlanmış. Kütlenin en yüksek noktaları evlerin içine güneş ışığı girmesini sağlarken aynı zamanda özel ve kamusal teraslar oluşturuyor. Cepheye karakterini veren balkonlar konut tipine göre büyüklük ve şekil değiştiriyor. Tasarımda küçük, iki kat yüksekliğinde, geniş ve L-şeklinde balkonlar mevcut.

© Ossip van Duivenbode

Yapıya karakterini veren bir başka özellik ise kütlenin bazı noktalarında yaratılan renklendirilmiş açıklıklar. Bu açıklıklar binanın koridorları ile bağlanıyor ve kamusal alanlar olarak yoga, mini golf gibi farklı amaçlarla kullanılıyor. Esasında yangın yönetmeliğine uyması amacıyla tasarlanan bu açıklıklar, yapının içinde ortak kullanım alanları yaratıyor ve komşuluk kültürüne katkıda bulunuyor. Proje alanındaki avlular, yapının içindeki üçgensel, 4 kat yüksekliğindeki açıklıklar ile birbirine bağlanıyor.

© Ossip van Duivenbode

MVRDV, her ne kadar projeye oldukça yenilikçi ve modern bir bakış açısıyla yaklaşmış olsa da, Future Towers geleneksel Hint mimarisinden izler taşıyor. Basit ancak efektif bir doğal havalandırma sistemi ile dairelerin havalandırma ihtiyaçları karşılanmış. Yapının kat planlarını tasarlarken ise, Hindistan’da çokça kullanılan Vastu Shastra prensibinden esinlenilmiş.

© Ossip van Duivenbode

İnşaatı geçtiğimiz günlerde tamamlanan yapı, Amanora Park Town’da gerçekleşecek Future Towers projesinin üç ayağından yalnızca bir tanesi. MVRDV, projenin ikinci ayağı üzerine çalışıyor. Toplam 3 bölümden oluşan projenin sonucunda toplam 3,500 konut birimi inşa edilecek.

The post Future Towers appeared first on Arkitektuel.

©MVRDV

Didden Köyü (Didden Village), MVRDV’nin son 20 yılda üzerinde çalıştığı, nüfus yoğunluğuna karşı kent dokusu sıklaştırma düşüncelerinin ilk ürünü. Aynı zamanda ekibin evi olan Rotterdam’da 2006’da gerçekleştirdiği ilk projesi; alanda bulunan, atölye ve konut olarak kullanılan binanın üzerine yapılmış bir çatı eklentisi. Didden ailesi için tasarlanmış olan eklenti, fonksiyonlarını farklı kütlelere ayırarak bir tür köy dokusu yaratıyor.

©MVRDV

MVRDV ekibine göre genel olarak binaların çatılarına eklenti yapılmasının iki sebebi var: ilave mekan ihtiyacı ve şehrin üst noktasında yaşama veya çalışma arzusu; cennete herkesten daha yakın olma. Didden Köyü, aşağısındaki anıtsal yapının tavan arası kısmını mavi parapetlerle yukarı doğru genişletiyor. Bu ek mekan aslında büyüyen bir trendin örneklerinden bir tanesi -yeni yaşam ve çalışma alanları için çatıları işgel etmek.

©MVRDV

Didden ailesinin evinde yatak odaları, ayrı küçük evler olarak kurgulanmış. Bu şekilde ailedeki her bir bireyin kendine ait özel alanın tamamen ayrışabilmesi sağlanmış. Kütlelerden birinde ebeveyn yatak odası; diğerinde ise iki çocuğun yatak odaları bulunuyor. Bu evlere ulaşım loft benzeri yaşam alanından spiral merdivenlerle sağlanıyor. Farklı evler için farklı merdivenler düşünülmüş. Bu merdivenler var olan yapının tavanını dairesel bir şekilde delip binanın en üst katından küçük evlere bağlanıyor.

©MVRDV

Spiral merdivenlerden biri ana yatak odasına çıkıyor. Diğer iki merdiven de çocukların odasına. Çocuk odalarına ulaşan spiral merdivenler birbiri etrafında dolanarak bir üst kota oluşuyor. Böylece evin yaşam alanında çift sarmallı spiral merdiven yaratılmış.

Çatının geniş dikdörtgensel yüzeyindeki kütleler, küçük dış mekanlar (evler arası sokaklar, meydanlar) yaratabilecek şekilde konumlandırılmış. MVRDV, bu şekilde, bir çatı köyü kurgusu yaratabilmiş.

©MVRDV

Didden Köyü, aşağısında bulunan tarihi bina sınırlarında parapetle çevrelenmiş. Parapet belirli noktalarda pencerelere sahip. Böylece köyden şehirdeki caddelere bakan manzaralar sağlanabiliyor. Camlı parapet köyün sınırlarını belirtiyor. Bu sınır içerisinde çatı üstündeki hayatı daha da aarttırabilmek ve ‘köy’ algısını güçlendirebilmek için ekip çatıya ağaçlar, masalar, açık duşlar ve banklar eklemiş. Tüm bu elemanlar, parapet ve projenin tüm dış yüzeyi de aynı renkte mavi poliüretan kaplı. MVRDV’ye göre çatıda yeni bir ‘cennet’ oluşuyor.

©MVRDV

Benzer birçok projenin aksine Didden Köyü, içinde yaşayanlara asıl yaşam alanı ve yatak odaları dışında ilave yaşam ve uyuma mekanları sunmuyor. Bu bakımdan yapı gerçekten de küçük bir ky gibi işliyor: yapıda hayat avlular, kütleler arasındaki sokaklar, banklar ve havuzla dışarıya taşınıyor. Aile tarafından dışarıya tamamen açık olmaması istenen bu yaşam da omuz yüksekliğinde parapetle dışarıdan gizlenmiş. Gerekli olan özel alan sağlanmış ve yine de pencerelerle dışa olan bağlantı koparılmamış.

©MVRDV

“Rotterdam’daki çatı eklentisi, var olan eski şehirlerin fazla nufüslanmasına karşı bir önlem olarak doku sıklaştırmasının bir prototipi. Didden Köyü, şehre çatı seviyesinde bir yaşam katmanı daha ekliyor.” diyor MVRDV ekibi yapıları için.

The post Didden Köyü appeared first on Arkitektuel.

©MVRDV

MVRDV ekibinin Almanya, Hannover’deki pavyonu 2000 yılındaki Expo için tasarlanmış. 1997 yılında yapımına başlanan pavyon 2000 yılındaki Expo’ya yetiştirilmiş. Dünyanın en geniş sergi alanına sahip olan Hannover’deki Expo 2000’nin teması insan doğa ve teknoloji -yeni dünyanın evi. Expo 2000 Hollanda Pavyonu, kurgusu ve bunu yaratan strüktürüyle Expo’dan sonra da mimari çevreler tarafından dikkat çekici bir tasarım olarak kaydedilmiş.

©Architizer

Fuarın ve bu bağlamda MVRDV’nin amacı gelecek hakkında vizyonlar yaratmak, insan, doğa ve teknoloji arasındaki dengeyi sağlayacak modeller üretmek ve gezegendeki tüm insanların bir arada var olma konusuna yeni çözümler getirmek olmuş. Fuarın Hannover’daki ayağı bu konuları en başta yenilenebilir kaynaklar, geri dönüştürme ve doğaya saygılı süreçler yaratma olarak almış. MVRDV’nin de tasarım konsepti hem bu etkenler doğrultusunda hem de pavyonun geldiği yer olan Hollanda’yı ele alarak şekilleniyor. Ekip, Expo’nun konuları doğrultusunda ülkelerini esas alıp pavyonu bu şekilde tasarlamış.

©MVRDV

MVRDV’ye göre Hollanda yüksek yaşam standartlarını, kapsamlı bir demokratik gelenek ile birleştiren yoğun nüfuslu bir ülke. Bunun yanında Hollanda, çevresini kendi gerekliliklerine göre şekillendiren ve bunu yapmayı bilen bir ülkenin başlıca örneklerinden bir tanesi. Ülke coğrafi özellikleri nedeniyle, zamanla su seviyesinin yükseldiği bir bölge. Fakat şekillendirebildiği coğrafyasıyla suyun yükselip karadan daha fazla yer almaya başlaması değil; tam tersi bir durum söz konusu. Ekip belki de gelecekte Hollanda’da birçok ekstra mekanın oluşabileceğini savunuyor. Bunun sebebi, ülkenin en olarak genişlemesi değil; dikey bir büyümeye gidilmesi.

©MVRDV

MVRDV tasarımlarına başlarken birtakım sorular sormuş. Yükselen nüfus, yükselen yaşam kalitesiyle var olabilir mi? Ülkedeki nüfus yoğunluğu artmadan ne gibi durumlar geliştirilmeli? Nufüs yoğunluğu artışında, en geniş kapsamıyla doğa, nasıl bir rol alacak? Buradaki asıl sorun gerçek anlamda ve metaforik olarak yeni doğa mı? Bu sorulara cevap verme çabası, Hollanda’nın Hannover’deki Expo 2000’e katkısı aslında.

Expo 2000 Hollanda Pavyonu ekolojiye nostaljik bakışa adanabilir: tüketici toplumun, teknolojinin, asfaltın ve makineleşmenin basit bir eleştirisi. Pavyon, doğa ve teknolojinin karışımını yansıtan, doğanın yapma gücünü ve yapaylığını vurgulayan, teknoloji ve doğanın karşılıklı olarak özel olmaması; birbirini güçlendirmesi gerektiğini savunan bir tasarıma yöneliyor.

©MVRDV

Expo 2000 Hollanda Pavyonu’nda MVRDV, farklı seviyelerde doğalar yaratıyor. Böylece hem var olan doğanın bir uzantısı olabiliyor hem de elde edilen doğanın yapaylığını yansıtabiliyor. Pavyon, birçok kotta kamusal mekanlar yaratıp bunun da var olan kamusal alanların uzantısı olabilmesini sağlıyor. Bunlara ek olarak da zemin kotunda ilave bir mekan sunuyor: görünürlük, erişilebilirlik, beklenmedik olan ve yine doğaya ayrılan bir mekan. Expo 2000 Hollanda Pavyonu, tek mekanları bölerek ve onları birden çok kotta düzenleyerek tüm yapıyı mekansal olaylara ve kültürel manifestasyonlara açık hale getirmiş. Pavyon, anıtsal bir çok katlı park haline geliyor.

Peyzajlar / ©B+B

Expo 2000 Hollanda Pavyonu, bir peyzaj olmanın 6 yolunu süperpoza eden bir tasarım. Zemin kat ‘kumul peyzaj’ yaratıp ziyaretçileri buradan bir ‘sera peyzajı’na yönlendiriyor. ‘Sera peyzajı’ kısmında tarımsal aktivitelerin gerçekleşmesi öngörülmüş. Burası yüksek teknolojiyle doğanın insan hayatıyla birlikte ilerlediği bir alan. ‘Saksı peyzajı’ alanı, en üst kotta bulunan ağaçların köklerini barındıran geniş saksılardan oluşuyor. Aynı zamanda burası dev ekran gibi kullanılıyor -ışık ve çeşitli mesajların yüzeylere yansıtıldığı bir yer. ‘Yağmur peyzajı’ ise suya adanmış bir mekan. Burası da yine görsel işitsel mesajlar için bir ekran gibi kullanılıyor. Son olarak ‘orman peyzajı’ alanı bulunuyor. Burası geniş ağaçların doldurdğu bir yer. Buranın üstüne de ‘polder (denizden kazanılmış toprak) peyzajı’ yapılmış. Yapının en üstünü oluşturan bu kısım, geniş bir yeşil alan ve rüzgar güllerini barındırıyor.

©MVRDV

Tüm bunların yanında Expo 2000 Hollanda Pavyonu aynı zamanda bir laboratuvar olarak da işlev gösteriyor. Mekanları bölüp alandan tasarruf etmesinin yanında aynı zamanda enerji, zaman, su ve altyapıdan da bir tasarruf mevcut. MVRDV aslında küçük bir ekosistem kurgulamış -ekibe göre yapı bir tür hayatta kalma kiti.

Var olan kaliteleri test eden, örneğin bölgede sorun olan ışık ve alan azlığına çözüm bulmaya çalışan yapı, bünyesinde barındırdığı programların yoğunluğu ve çeşitliliğiyle yeni ilişkiler ve bağlantılar yaratmış. Bu bağlamda çok yüzlü toplum yapısının bir sembolü: “çeşitlilik arttıkça birbirine bağlılık artar” düşüncesini yansıtıyor. 

©Flickr: henry_nl

2000 Hannover Expo Fuarı’ndan sonra pavyon tekrar kullanılmamış. Yapının etrafı sarılmış ve yapıda bulunan asansörler, ağaçlar ve yeldeğirmenleri sökülmüş. Bunun üzerine yapı toplum tarafından kullanılan bir yer olmaktan çıkmış. Pavyon zamanla binden fazla kuşun yuvası haline gelmiş. Bakımsız kalan yapı git gide bir ormana dönüşmeye başlamış ve Hannover’ın bir kesimi gizlice bu ormanı kullanmaya başlamış. Ekip aslında pavyonun bu şekilde gerçek bir park haline geldiğini söylüyor. “Yeni bir harabe doğdu, biz şimdiden yapının sarmaşıklarla kaplandığını hayal edebiliyoruz.” diyor ekip.

©Archello

2015 yılının Haziran ayından beri de pavyonu tekrar canlandırmak üzere projelere başlanmış. Proje kapsamında pavyon, Hannover’dak üniversitenin yapının programına uygun olan tesislerine bağlanacakmış. Proje hem özgün bir kampüs atmosferi yaartıyor hem de Hannover’in öğrenme ve yaşam alanı yaratmak konusundaki girişimlerden bir tanesini hayata geçirmiş oluyor. 2017’de başlayan projeyle Expo 2000 Hollanda Pavyonu, bir üniversiteye bağlı da olsa bir geleceğe sahip.

The post Expo 2000 Hollanda Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

1. Singapur’daki Louis Vuitton

© William Cho

Dünyaca ünlü bir marka olan Louis Vuitton’un güney doğu amiral mazağası için ekip oldukça yenilikçi bir konsept ortaya koyuyor. Singapur’daki mağaza için Safdie Architects’in Marina Bay Sands bölgesinde yaptığı kompleksin Kristal Pavyon (Crystal Pavilion) kısmı seçilmiş. Yapının radikal tasarımı suyun üstünde tek bir öge olan ‘Island Mansion’ (malikane adası) fikriyle ortaya çıkıyor. Seçilen lokasyon tasarım için birçok zorluğu da ortaya çıkarmış. Bunlardan biri tropik bölgede bolca bulunan güneş ışığı. Kristal Pavyon, düzensiz açılarla birleşen cephelerin çelik çerçeveyle örtüldüğü bir cam yapı. Bu, yapıyı aslında her cephesinden güneş alacak hale getiriyor. Sorunun çözülmesi için de FTL Design Engineering Studio yapının içinde kesintisiz ilerleyen beyaz bantlar önermiş. Bu bantlar hem istenen gölgelemeyi sağlıyor, hem de iç mekan için ferah bir arka plan oluşturuyor. Tüm iç duvarları, tavanı saran beyaz gölge elemanları aynı zamanda marina ruhuna uygun şekilde yelkenleri çağrıştırıyor.

2. 178 Prada Aoyama

© Divisare

İlk olarak ekip, maksimum alana sahip dikey bir kütleye odaklanmış, mağazanın şeklini de yerel kent profilinin açılarını yansıtan bir öge olarak düşünmüş. Yapıyı gözlemleyenin durduğu noktalara göre yapı bir kristal veya beşik çatılı arkaik bir yapı olarak algılanıyor bu yaklaşım sonucu. Mağazanın bu değişen karakteri, formdaki heykeli efektle ve camla kapanmış strüktürüyle güçlendirilmiş. Diagrid taşıyıcı sistemin boşluklaru konveks, konkav veya düz cam panellerle giydirilmiş. Böylece ortaya değişsen geometriye ve yansımalara sahip, kullanıcıya şehri ve mağazayı farklı perpektiflerde deneyimleten bir yapı ortaya çıkmış. Taşıyıcı, diagrid ile içerideki çekirdeklerle de kurgulanmış. Böylece içeride daha kapalı, özel mekanlar da oluşturabilmiş. Yapının dikkat çeken özelliklerinden biri de kullanılan malzemelerin bütünlüğü: yapay olan reçine, silikon, fiberglas; doğal deri, yosunlu ve delikli tahta plakalarla birlikte kullanılmış. İki zıt karakterin birlikte kullanılması yapının hem geleneksele hem de moderne yönelmek isteyen karakterine katkı sağlayan özelliklerinden biri olmuş. 

3. Armani Fifth Avenue

© ArchDaily

New York’un en önemli noktalarından birinde bulunan yapı, 5 katlı bir Armani mazağası. İç mekanı ayırıcı elemanlarına ihtiyaç duymadan tek bir hacmin içinde kurgulanan mağazanın çekirdeği her kotu birbirine bağlayan hortum merdiveni. Bu merdiven, kesin bir geometriyle oluşmayan, yapıyı oldukça dinemikleştiren, heykeli etkiyi arttıracak plastik malzemeyele kaplanmış çelik bir merdiven. Dinamiklik mağazanın 4 katında da farklı eğriliklerle desteklenmiş; böylece mağazanın aydınlatmasıyla dramatik bir etki yakalanmış iç mekanda. İçeride kullanılan monokrom renkler de mekanın akıcılığını destekliyor. Bunun yanında dış cephe kurgulanırken de bu iç dinamizme uyulmaya çalışılmış ekip tarafından. New York’un keskin ızgara (grid) sistemine hareket katan bir yaklaşım olarak düşünülmüş. Aynı zamanda bir resturant ve kafe bulunduran yapı, şehirde bir rekreasyonel alan yaratmayı da amaçlamış. Fuksas imzalı yapı, ekibin Armani için yaptığı çalışmların üçüncüsü ve en dikkat çekicisi.

4. Dior Omotesando

© Wikimedia Commons

Dior’un Tokyo’nun merkezindeki mağazası Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa tarafından tasarlanmış. Tokyo’nun moda merkezi olan Omotesando Bulvarı’ndaki mağaza, apaçık trapezoid bir kutu. Bir mağaza için mimari açıdan heyecan uyandırmayan bir öge olarak kutu, bu yapıda değişsen kat yükseklikleri, binaya eklemlenmiş şerit elemanlar ve tabiki ışıklandırmayla dikkat çekici hale getirilmiş. Binanın görülmeye değer parçası kabuğu. İki katmanlı kabuk, içerideki yarı saydam akrilik katmanın tamamının camla örtülmesiyle oluşturulmuş. Böylece dıştan içeriye ne olduğuna dair çok az bir ipucu veriyor mağaza. Aynı zamanda şehrin ortasında parlayan bir boşluk oluşturuyor. Yapıda kullanıcıyı hayal kırıklığına uğratan tek nokta mağazanın içinin dışarıdaki cam cephe ve yarı saydamı reddeden tasarımı. Herzog & de Meuron’un Prada mağazasının aksine içerisi ve dışarısı arasındaki devamlılık kesintiye uğratılmış; dış cephe bir bilboard gibi. Yapının mimarları ise bu yaklaşımı bilerek tercih etmişler.

5. Tod’s Omotesando

© Edmund Summer

Tod’s binası, Tokyo’nun Aoyama bölgesinin meşhur ağaçlı caddesi Omotesando’da bulunuyor. Yapı, cadde boyunca ilerleyen ağaçaları taklit eden, çapraz beton mesnetler ve cam ile kurgulanmış bir kabuğa sahip. Beton dalları destekleyen köşedeki beton gövde de hem bir perde duvar görevi görüyor hem de mağazanın girişini oluşturuyor. L şeklindeki planıyla Tod’s, beton dallarla oluşturulan ve tüm 6 cephesini saran taşıyıcısıyla yenilikçi bir strüktürel yaklaşım aslında. Ito yapıda taşıyıcı olmayan bir perde duvar fikri ortaya koyuyor özgür bir cephe yaratma fikriyle. Beton ve cam teknolojileriyle de Ito, taşıyıcı duvar da yeni bir özgürlük çıkarıyor bu yapısıyla. Tod’s binası, modern mimarinin tekniklerine öncülük eden, yenilik getiren bir proje oluyor. Bunun yanı sıra cephe, binaya giren ışığın dalların arasından etkileyici bir görünüm oluşturmasına katkı sağlıyor; gece mağazanın ışıklarının sokakta yarattığı etki gibi. 

6. Maison Hermés

© RPBW

Hermés’in Japonya’daki merkez binası, Tokyo’nun Ginza bölgesinde tamamlanmış.Yoğun yerleşimli, deprem ve yangın sebebiyle zorlayıcı yapı düzenlemeleri bulunan bölgedeki yapının tasarımı özgün ve kompakt olmaya evrilmiş. Yapı, 10 metreye 56 metre bir alanda 10 kat yükseliyor. Mağaza, ofis, sergi alanı, yeşil bir avlu ve metro bağlantısı bulunduran yapının sirkülasyonu, yarı saydam karaktere zıt opak bir kısımda çözülmüş; bunun dışındaki cepheler ise yarı saydam cam cepheler. Caddede kendini öne çıkaran ayırt edici cam cepheyle örtülmüş yapı, Renzo Piano’nun amaçladığı etkiyi yakalıyor.

© RPBW

Yapının tümünü saran yarı saydam cam cephesi, 13.000 ısmarlama 45×45 cm’lik cam bloklarla oluşturulmuş -köşede daha küçük, kıvrımlı olanlarla birlikte. Floransa’da, bölgenin deprem ve yangın gereksinimlerini karşılamak amacıyla özel üretilmiş olan bloklar, aynı zamanda oldukça özgün bir dokuya sahip. Bu doku sayesinde yapının cephesi geleneksel Japon panellerine referans veren modern bir öge oluyor. Bu cephe sistemi, çelik bir taşıyıcı ile yapıya tutturulmuş. Cam bloklardan oluşan cephenin bir özelliği de deprem esnasında perde olarak davranacak şekilde kurgulanmış olması. Aralarındaki esnek 4mm’lik derzlerle sismik darbeleri absorbe edecek bir cephe. Gün boyu gümüşi ve parlayan karakteri ve gece ise sıcak ışığıyla parlayan bir feneri anımsatan Maison Hermés, kalabalık alışveriş bölgesinde dikkat çekici bir eser.

7. Kristal Evler (Chanel)

© Daria Scagliola & Stijn Brakkee

2017 Yılın Binası (Building of the Year) ödülüne layık görülen Kristal Evler, Hollanda kültürünün uluslararası mimari normlar ile birleştirilmesi sonucunda ortaya çıkmış bir konsepte sahip. Önceden ağırlıklı olarak evlerin bulunduğu fakat Amsterdam’ın en ünlü alışveriş caddesi olan PC Hooftstraat’ın üzerinde bulunan yapı, caddede geçmişte bulunan binaların modern bir mimari yorumu olarak ön plana çıkıyor. MVRDV, bölgede yer alan mevcut binalarda kullanılan mimari yöntemleri cam bir cephe üzerine adapte ederek caddenin tarihi geçmişini korumayı amaçlamış bu projesinde. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

8. Gyre

© Time Out

Omotesando’daki MVRDV tasarımı bir alışveriş merkezi Gyre. Caddede kullanıcıya dikey bir sirkülasyonla birçok markaya ulaşabilmesi amacıyla ortaya çıkan proje, markaya özel mağazaların aksine daha erişilebilir bir alan kurgulamayı hedeflemiş. Yapının programı birden çok kullanıcı tipine yöneldiği için tasarımda iki ölçek düşünülmüş: tüm yapının ortak kullanım alanıyla oluşturuduğu büyük bina hacmi ve içerisinde daha özel mağazalar. 7 katlı alışveriş merkezi, katların merkezi bir atrium etrafında döndürülmesiyle oluşturulmuş. Böylece ortaya terasları içerideki hacimlerin dışından birbirine merdiven ve asansörlerle bağlayan bir yapı çıkmış. Bunun yanında yapının cephesi de içte kurgulanmış teraslı sokağa, ikonik, heykeli bir hava katıyor. 

9. Omotesando Keyaki Building

© Kozo Takayama

8 katlı Boss mağazası, Tod’s binasının yanında bulunuyor. Proje, düzensiz çember şekliyle çapraz bir yönelim gerçekleştirerek caddeyle ve Tod’s mağazasıyla yeni bir ilişki kuruyor. Köşe bir parseldek alanın kullanımı da daire plan şekliyle maksimize etmeyi amaçlamış ekip. Yapının strüktürü, aslında Tod’s mağazasına benzeyen şekilde, bu sefer yaprak betonarme kolonlarla kurgulanmış. Kolonların üstündeki ahşabımsı doku da ahşap kalıplara dökülerek sağlanmış -yapı böylece ağaç kolonlu Tod’s ve ağaçlı Omotesando ile simbiyotik bir ilişki kuruyor. Yapı, Omotesando boyunca konumlanan oldukça özgün ve dikkat çekici yapılar arasında ortaya çıkmayı başarıyor.

10. Valentiono Fifth Avenue

© Thor Equities

New York’un en önemli caddelerinden birinde bulunan mağaza, aslında John Burgee ve Philip Johnson tarafından tasarlanmış postmodern bir yapı. Chipperfield’in tasarımı 8 katlı mağaza, ince dikey siyah çelik ve alüminyum çubuklarla oluşturulan cephe ile kurgulanmış. Mies van der Rohe’nin yakındaki Seagram Binası’ndan esinlenilmiş David Chipperfield’in tasarımı. Cephenin ilk üç katı saran kısmında pirinç malzeme tercih edilmiş. Mağazanın iç kısmına girildiğinde ise müşteriler kndini 8 metre yüksekliğinde bir atriumda buluyor. Sergi için 39 raf bulunduruyor ve gri terazzo (mozaik) ile kaplanmış atrium. Buna ek olarak mağaza heykeli bir merdiven barındırıyor. Bu merdiven de paladyen karolarla kaplanmış. “Valentino, mimariyi iç mekanın yüzeysel dekorasyonundan uzak tutmaya çalışıyor -iç mekanda somutluğu sığlıktan uzak tutmayı amaçlayan bir yaklaşımla.” David Chipperfield.

11. House of Dior 

© Nicolas Borel

“Yapının Dior’u ve Christian Dior’un işlerini yansıtmasını istedim. Bir modacının yumuşak, dokunmuş beyaz pamuk kumaşı gibi yüzeylerin akmasını istedim. Gökyüzüne tırmanan ve hareket halindeymiş gibi dalgalanan bu yüzeyler, bir uçak yapımı sürecindeki kadar kesin tasarımlı uzun fiberglas kabuklarla yapılan çizgilerle kesişiyor…Seul, dörtgenel yapıların bulvar ile buluştuğu ve bunların hepsinin dünyaca ünlü moda markalarıyla doldurulduğu bi yer. House of Dior bunların arasında Dior’a övgü maiyetinde bir heykel gibi yükseliyor, herkesi içine davet ediyor…İki kabuğun bir araya geldiği kabuk, bir çeşit modern sivri kemer oluşturuyor…İçeride müşteriler birçok keşfe yönlendiriliyor -Peter Marino’nun iç tasarımıyla.” Christian de Portzamparc.

12. Miu Miu Aoyama

© Fiveprime

Miu Miu Aoyama mağazası, ekip tarafından daha önce Prada için tasarlanan mağazanın sayda karakteri aksine opak, metalik bir cepheyle karşımıza çıkıyor. Ekip burada deprem yönetmeliklerinden ötürü daha alçak bir tasarım gerçekleştirmiş. Yaklaşımları bir mağazadan çok ev, açıktan çok saklı, aşırıdan çok ölçülü, saydamdan çok opak olmak olmuş. Böylece direkt cadde seviyesinde bir kutu yerleştirilmiş. Mağazanın cephesi yalnızca girişin belli olabileceği şekilde açılmış -yalnızca yürürken içeriye bakan bir kullanıcının buranın bir mağaza olduğunu anlaması amaçlanarak. Devasa kanopiyle iki katlı mağaza büyük bir bıçakla kesilmiş hissi yaratıyor. Kanopinin yuvarlak kenarları da kutunun keskin çelik köşelerini yumuşatıyor. İç mekanda da ortada büyük bir loca ve tüm mağaza boyunca samimiliği arttıran davetkar oturma elemanları düşünülmüş. Cepheyle cadde boyunca ilerleyen insanların ilgisinin çekilmesi de sağlanmış. Pürüzsüz cephe içeriye olan merakı arttıran bir öge Miu Miu mağazasında.

13. Boontheshop

© Yunsuk Shim

Mimari karakter olarak ahenksiz bir bölge olan Cheongdam’da bulunan yapı, 2 büyük açılı hacimin beyaz mermer ile kaplanmasıyla oluşan güçlü ve bölge için rahatlatıcı bir tasarım. Yapının tasarımına yön veren ögeler çevresiyle ilişki, Seul’un bu bölgesine özel yönetmelikler ve yayaların yoğun şehirde yürürken eksikliğini hissettiği patikalar ve peyzajlı alanlar. Yapı, bu nedenle 4 farklı girişin önünde 4 farklı plaza alanı oluşturuyor ve mahalleye bağlı bir ilişki kuruyor. Arazinin legal durumu nedeniyle iki farklı yer ve hacimle çalışmak durumunda kalan Marino, büyük iki hacim kurgulayıp bunları cam bir köprü ile bağlama fikriyle tasarımına başlamış. Böylece iki masif kütle arasında bir devamlılık sağlerken, şeffaf bir alan ve batırdığı avlu için rahatlatıcı bir mekan yaratmış oluyor. Marino, bu avlu ve teraslarla şehrin ortasında yeşil alanlar yaratmış. Yapının batıya yönelimi nedeniyle güneş ışığı alınımı açıklık kurgusuyla kontrol altına alınmış. Buna ek olarak ısı yükü de yansıtıcı yüzeylerle engellenmiş.

14. PUMA City

© LOT-EK

Puma City projesi için 24 adet taşıma konteynırı kullanılmış. Konteynırlar, teknolojik açıdan yenilenmiş ve Puma City yapısını oluşturacak, taşınabilir mağaza ve etkinlik mekanı oluşturulmuş. Bu nedenle yapının belirli bir lokasyonu yok; Puma City, birleştirilip ayrılarak farklı enternasyonel limanlarda inşa edilmiş. Yani yapı, kinetik mimarinin örneklerinden diyebiliriz. 3 katlı bir yapıyı oluşturacak olan konteynırlar kaydırılarak dış mekanlar, geniş çıkmalar ve teraslar yaratılıyor. Strüktürde, en alt katta 2 adet mağaza bulunuyor. Bu mağazalar, yüksek tavanlı ve 4 konteynır genişliğinde düşünülmüş. Bir üst katta ise ofisler, basın alanı ve depo bulunuyor. En üstte ise bir bar, lounge, etkinlik mekanı ve geniş bir teras düşünülmüş. Yaklaşık 12 metrelik konteynırlar, konteynır birleştiricleri ile oluşturuluyor yapı. Her bir eleman taşımaya elverişli tasarıma sahip. 1000 metrekare alanıyla, dünyanın bu ölçekte taşınabilen ilk konteynır binası Puma City. Yapıyla ilgili video için; https://vimeo.com/33745418

15. Mikimoto Ginza 2

© WikiArquitectura

Toyo Ito’nun ünlü mücevher markası için tasarladığı yapı, düzensiz açıklıklarla kurgulanmış 48 metre yüksekliğindeki bir prizma. Toyo Ito’nun yine yenilikçi stüktür kurgularından biriyle tasarlanmış: cephe tamamıyla tüm yapıyı taşıyor, iç mekan ise kolonlardan arındırılmış. Taşıyıcı cephenin üstüdeki açıklıklar da kareler ve üçgenlerden oluşan ilginç kompozisyonlar sonucu ortaya çıkmış; Ito, cephede bir fraktlal yaratıyor. Yapının taşıyıcısı, çelik plaklar ve betonlardan oluşturulan, değişik açıklıklara olanak sağlayacak güçlü ve sıcaklık vb. etkilerde herhangi bir genleşme/büzüşme göstermeyecek bir sistem olarak yaratılmış. Bu sistem 2 çelik plak arasında 20 cm beton dökülerek oluşturulmuş. Daha sonra bu planlar kaynaklanarak boyanmış. Uzaktan tipik bir gökdeleni andırsa da Mikimoto Ginza 2, özellikle akşam, düzensiz pencereleriyle şehirde ilginç bir ışık oyunu yaratıyor. Ito’nun bir başka strüktür yeniliği olmaya aday yapı, 2005 yılında Tokyo’nun en önemli alışveriş caddelerinden birinde tamamlanmış.

16. Louis Vuitton Ginza Namiki

© Aoki Jun

Tokyo’nun en meşhur caddelerinden birinin üstündeki Luis Vuitton mağazası. Yapını en ilgiç kısmı mimarın eseri dış duvar sistemi. Dış duvar, Hindistan’dan gelen yarı saydam kaymaktaşına bej fiberglas beton dökülmesi ve cilalanmasıyla oluşturulmuş. Taşlar, büyüklü küçüklü karaler oluşturacak şekilde kullanılmış. Böylece duvarda restgele biraraya gelmiş hissi yaratan, mozaik gibi, bir tasarıma yol açılmış. Cam panellerle desteklenen açıklıklar dışında tüm dış cephe sistemi yapının stürktürüne bulonlanmış durumda. Bu açıklıklar, aydınlatılan kısmını oluşturuyor cephenin. Cephenin genelinde opak, bazı yerlerinde kara kare açıklıklarla aydınlatılarak oldukça dikkat çekici bir tasarımın yakalanması amaçlanmış, aynı zamanda ekibin isteği mozaik hissinin arttıran etkenlerden biri bu yaklaşım.

17. Ports 1961 Şangay Mağazası

© Su Shengliang

Yapı, daha önce Şangay’ın ticari bölgesindeki mağazasının cephesini yenilemesi için Uufie adlı ekibin görevlendirilmesiyle ortaya çıkmış. Sonuç ürün, dinamik, Ports 1961 markasının vizyonunu, tasarımını ve gelişimini yansıtan bir tasarım. Aynı zamanda Ports 1961’e oldukça yoğun bir bölgede öne çıkan bir karakter katıyor. Tasarımın değişken karateri, özgürce yüzen bir buzdağından esinlenilerek gerçekleştirilmiş. Bunun yanında cephe aynı zamanda gelenekği ve modernliği kombinleyen bir yaklaşıma da sahip. 3 boyutlu cephe elemanları konsollu bir kurgu ortaya koyarken, gün ışığını yansıtan gece ise LED ışıklarıyla caddeyi dikkat çekici bir biçimde aydınlatan bir eser oluyor. Şangay’ın hareketli şehir doğasını ve değişken insanlarını yansıtıyor.

18. Siki Im Concept Store

© Pete Deevakul

Yapıldığı yıllarda moda dünyasına yeni gelmiş olan marka için tasarlanmış bir çeşit enstelasyon Siki Im Concept Store. Tasarımları bir katman köpük içerisinde sergileyen yapı, avangart markanın vizyonunu yansıtır nitelikte. Köpük, çevrelerin dikotomisine katkı sağlayan bir katman olarak düşünülmüş -kamusal/özel, görünür/görünmez. Tek başına bir mağaza olan enstelasyon, türünün tek örneği denebilir. Porje, Leong Leong’un markanın mağazası için açılan ulusal yarışmayı kazanması ile ortaya çıkmış. 

The post Ünlü Mimarlardan 18 İkonik Mağaza Tasarımı appeared first on Arkitektuel.

Kelime anlamı “tek parça, yekpare” olan Le Monolithe, MVRDV tarafından tasarlanan sürdürülebilir bir karma kullanım projesi. Fransa’nın Lyon ve yapımı 2010 yılında tamamlanan yapı sosyal konut, engelli bireyler için tasarlanan özel konutlar, ofis ve ticari fonksiyonları içinde barındıran bir kompleks. Proje toplam 32,500 metre kare zemin alanına sahip bir blok.

© MVRDV

Proje, Lyon Confluence adı verilen, Lyon’un güney ucundaki 150 hektarlık bir alanın kentsel dönüşümünün bir parçası. MVRDV, 2004 yılında ING’nin gayrimenkul branşının açtığı yarışmayı kazanmış ve projenin temelleri atılmış. MVRDV’nin ödül kazanan masterplan düzenlemesi çerçevesinde beş farklı ofis tarafından tasarlanan beş parça bir araya gelerek Le Monolithe’i oluşturuyor.

© MVRDV

Le Monolithe, beş farklı bölümden oluşan büyük bir şehirsel blok. Bu blokların her biri, MVRDV’nin masterplanına bağlı kalarak beş farklı mimarlık pratiği tarafından tasarlanmış: MVRDV, Pierre Gautier, Manuelle Gautrand, ECDM ve Erik van Egeraat. Projenin kamusal meydanının peyzaj mimarisini ise West 8 mimarlık ofisi üstlenmiş. Kısacası MVRDV, bu büyük yapının masterplanı ve beş parçasından birinin tasarımında rol alıyor.

Bu devasa blok geniş bir avluya sahip. Avlunun içinde, yer kotundan yüksetilmiş kamusal meydanlar bulunuyor ve bu ortak kullanıma açılmış alanlardan Lyon’un yeni marinası da dahil olmak üzere şehrin ikonik yapılarını seyretmek mümkün. Projenin beş farklı ofis tarafından tasarlanıp bir araya getirilmesi yapının içindeki mimari zenginliği arttırıyor. Her bir parça malzeme seçimi ve kullanılan mimari dil açısından diğerlerinden ayrılıyor. Yapının içindeki tüm mekanlar doğal yollardan aydınlanıyor ve havalandırılıyor.

© MVRDV

MVRDV, Le Monolithe’in güney kısmındaki, suya bakan giriş cephesinden sorumlu. MVRDV’nin tasarladığı kısmın cephelerinde kullanılan alimünyum güneş kırıcılar, geleneksel mimariye referans veriyor ve binanın içine giren güneş ışığının kontrolünü sağlıyor. Binanın içindeki daireler farklı sosyal kesimlerden insanlara hitap edecek şekilde kurgulanmış. Ofis için ayrılan mekanlar minimum 500 metre karelik alanlara bölünmüş ve her birine üç farklı dikey sirkülasyon çekirdeğinden ulaşılıyor. Her bir birim, kiracıların isteklerine göre değişebilecek esneklikte tasarlanmış.

© MVRDV

2005 yılında Fransa ve Hollanda’nın Avrupa Birliği Anayasası’na karşı oy kullanması üzerine, MVRDV Le Monolithe’in güney cephesini, Avrupa Birliği’nin değerlerini yansıtacak şekilde, yeniden tasarlamaya karar vermiş. Cephedeki tüm panjurlar kapatıldığında, binanın cephesinde AB Anayasası’nın ilk maddesi okunuyor: “Avrupa Birliği, insan onuru, hürriyet, demokrasi, eşitlik, kanun üstünlüğü ve azınlık haklarını da kapsayan insan hakları değerleri üzerine kurulmuştur. Bu değerler tüm üye devletler için ortaktır ve toplumda çoğulculuk, ayrımcılık yapmama, tolerans, adalet, dayanışma ve cinsiyet eşitliği kavramları hüküm sürer.” Bu bağlamda, Le Monolithe hem farklı ülkelerden mimarlar tarafından tasarlanması hem de tarihi arkaplanı ile politik ve insancıl mesajlar veren bir yapı.

The post Le Monolithe appeared first on Arkitektuel.

©Ossip van Duivenbode

MVRDV Evi, MVRDV’nin yeni mimarlık ofisleri için yaptıkları 2400 metre karelik bir iç mimari yenileme projesi. MVRDV’nin yeni ofisi, eski ofis binalarındaki tecrübelerinin ve ofisin mimari gelişim sürecinin bir yansıması olarak MVRDV ekibinin kendi DNA’sını geliştirmeyi amaçlıyor. Yeni ofis yapısında daha sıcak ve üreticiliği arttıran mekanlar yaratılmış.

©Ossip van Duivenbode

MVRDV ofisinin gittikçe büyüyen çalışan sayısı, yeni bir ofis ihtiyacını da beraberinde getirdi. MVRDV Evi, MVRDV ailesinin her bir üyesi için bir ev işlevi görüyor. Bir evin ihtiyacı olan tüm mekanlar – oturma odası, yemek odası gibi mekanlar ofisin içinde bulunuyor. Jacob van Rijs, MVRDV Evi’nin ofisin çalışma etkinliğine ve ofis içindeki işbirliğine oldukça faydası olacağını söylüyor. Her biri kendi işlevlerine göre özel olarak tasarlanmış mekanların, ekibin çalışma tekniklerine ve ortaya çıkan işlerin kalitesine olumlu yönde etki yapması hedefleniyor.

©Ossip van Duivenbode

Aile Odası olarak adlandırılan merkezi alan ofisteki sosyal etkileşimlerin en çok yaşandığı mekan. Bir evde bulunan üç eşya burada büyüklüğü abartılmış şekilde bulunuyor. Çok geniş bir kanepe, çok uzun bir yemek masası ve bitkiler. Uzun yemek masası, tüm ofisin bir araya gelip oturmasına imkan verecek şekilde tasarlanmış. Ayrıca, hem futbol maçları için hem de mimari sunumların gerçekleşebilmesi için tasarlanmış büyük bir tribün de Aile Odası’nda bulunuyor.

©Ossip van Duivenbode

MVRDV’nin Atölye olarak adlandırdığı ortak üretim mekanı ise Aile Odası’nın komşusu. Eskiz çizimleriyle ve posterlerle kaplanmış geniş bir cam duvar bu iki mekanı ayırıyor. Atölyenin karşısında ise her biri farklı renklerde ve farklı işlevler için kullanılan toplantı odaları bulunuyor. Dört farklı toplantı odası var; çizim odasına bir beyaz tahta ve magnetler yerleştirilmiş. Lacivert renkteki sunum odasında daha resmi toplantılar yapılıyor. Kütüphane odası kahverengi renkte. Loca adı verilen toplantı odasında ise daha özel toplantılar yapılıyor. Ofiste ayrıca tek renkli diğer odalar ve bir adet oyun odası bulunuyor.

Binada daha önceden kapalı olarak tasarlanmış bazı alanlar, ofisin yenilenme projesi kapsamında açılmış ve cam duvarlar ile kapatılmış durumda. Ofisin içindeki herhangi bir noktadan ofisin diğer ucunda çalışan insanları görmek mümkün. Böylece ofiste kolektif ve işbirliğine dayalı bir çalışma ortamı yaratılmış durumda. Her bir mimarlık takımının bir arada oturabilmesi için ofislerde geniş ve masalar bulunuyor.

©Ossip van Duivenbode

MVRDV’nin yöneticileri ise, kendi ofislerini yeni merkezlerinin ışık dolu, eğlenceli mekanlarına yerleştirmemişler. Bunun yerine, yönetici ofisleri yapının daha kuytu, ışık almayan bölümlerinde, kahve odalarının ve yazıcıların durduğu mekanların yanında bulunuyor. Bunun nedeni, her bir yöneticinin MVRDV ekibinin sıradan bir parçası olarak görülmesi. Ayrıca ofisteki tuvaletlerde cinsiyet ayrımı yapılmıyor.

Kesit

MVRDV Evi’nin bulunduğu Het Industriegebouw binası da kendi içinde interaktif bir yapı. Bina, MVRDV Evi’nin yanı sıra küçük girişimcilik firmalarından büyük tasarım ofislerine kadar pek çok işyerini bünyesinde barındırıyor. Het Industriegebouw, Hollandalı Hugh Maaskant tarafından 1952 yılında tasarlanmış.

The post MVRDV Evi appeared first on Arkitektuel.

©Ossip van Duivenbode

Çin’in Tianjin kentinde geçtiğimiz gün tamamlanmış olan kütüphane yapısı, MVRDV ve Tianjin Şehir Planlama ve Tasarım Enstitüsü (TUPDI) tarafından tasarlanmış. Tianjin Binhai Kütüphanesi, GMP Architects tarafından Tianjin için tasarlanan kültür masterplanının bir parçası. Eğitsel bir kaynak olan Tianjin Binhai Kütüphanesi, aynı zamanda şehirdeki yeni kültür merkezine bağlantı görevi görüyor.

©Ossip van Duivenbode

Yapı, çarpıcı bir şekilde ışık yayan bir küre etrafında şekilleniyor. Projede göz -the eye- olarak nitelendirilen bu kısım aslen bir oditoryumu barındırıyor. Göz, kütüphanenin merkezi, odak noktası. Bu odak noktasını saran teraslı kitap rafları gözün şeklini vurgular nitelikte tasarlanmış. Yapıyı delen göz, bu oyukta kitap raflarından oturma, dinlenme, kitap okuma, tırmanma, erişim alanı ve organik bir sosyal alan oluşturuyor.

©Ossip van Duivenbode

Korunaklı bir galeri içine oturtulan Tianjin Binhai Kütüphanesi’nde, binanın başlangıcından sirkülasyon ve oturma alanlarıyla en üst noktasına ilerleyen raflar, aydınlatılmış bir topoğrafya oluşturuyor dalgalı, yükselen, teraslı formuyla. Yapı, bu şekilde kendi bütüncül iç mekanını saran kendine özgü topoğrafyasını yaratıyor. Her kot, kitap raflarıyla sonlanıyor -raflar tam olarak 1,2 milyon kitabı barındıracak çoklukta. Aynı zamanda tasarımda dışarıdan gözlemlenmeye tamamen açık iç mekan. Yapı kendi topoğrafyasını dışarıdan da vurguluyor.

©Ossip van Duivenbode

‘’Göz kütüphanenin merkezi. Yapının kalbinde iç mekana 360 derecelik bir panorama sağlayan oditoryum bulunuyor; oldukça yansıtıcı karakteriyle.’’ diyor MVRDV kurucu ortağı Winy Maas. ‘’Tianjin Binhai Kütüphanesi’nin iç mekanı neredeyse bir mağara gibi, sürekli bir kitap rafı. Bir masterplan içinde tasarımı sürdürmemiz gerektiğinden binanın hacmine dokunamıyorduk biz de top şeklindeki oditoryumu binanın içine yuvarladık ve onu bilgi ve medya verileriyle kucaklayan bir mekan yarattık.’’

Diyagram

Maas şöyle devam ediyor: ’’Yapıyı, içeride bir kamusal alan yaratıp açtık; yapının merkezi kentsel bir oturma odası. Kitap rafları oturmak için harika alanlar; aynı zamanda üst kotlara ulaşımı da sağlıyorlar. Rafların formundaki açılar ve kırılmalar da mekanın farklı kullanımları için kışkırtıyor kullanıcıları; yürümek, okumak, tartışmak, sosyalleşmek, toplantı yapmak gibi.’’

Tianjin Binhai Kütüphanesi’nin 5 kotunda eğitim üzerine programlanmış alanlar bulunuyor. Yeraltında kalan kısımda servis alanları, kitap depoları ve geniş bir arşiv çözülmüş. Zemin katta ise çocuktan yaşlıya herkes için kolay erişim sağlanmış olan okuma alanları bulunuyor. İlk ve ikinci katlar öncelikli olarak okuma odalarına, yine kitaplara ve dinlenme mekanlarına ayrılmış. Kalan son iki katta ise toplantı odaları, ofisler, bilgisayar ve audio odaları bulunuyor.

©Ossip van Duivenbode

Tamamlanması 3 yıl alan Tianjin Binhai Kütüphanesi, daha önce bahsettiğimiz gibi yapılan masterplanın bir parçası. Kütüphane, bu masterplan dahilinde tasarlanmış olan 4 farklı yapıya, ‘kültürel koridorlar’ ile bağlanıyor. Aynalı yapıda küresel bir oditoryum etrafında şekillenen kütüphane yeni kültürel merkezle şehirdeki park arasında bir bağlantı oluşturuyor. Bu yüzden hem içeriden önündeki parkı izleyemeye hem de dışarıdan yapının etkileyici iç mekanını gözlemlenmeye müsait bir tasarım hedeflenmiş.

©Ossip van Duivenbode

GMP tarafından 120.000 metrekarelik masterplan dahilindeki tasarımda sıkı bir yapım programı varmış. Bu da MVRDV’nin yapıyla ilgili bir başka fikri olan üst kotlardaki odalardan kitap raflarına erişim sağlamanın elimine olmasına neden olmuş. Tasarım ekibi, ileride bunu gerçekleştirebileceklerini dile getiriyor. Fakat o zamana kadar üst kotlardaki kitapların yerini kitap resmi basılı perfore alüminyum levhalar alacak.

The post Tianjin Binhai Kütüphanesi appeared first on Arkitektuel.