©Transsolar

2006 yılında ilk kez uluslararası bir yarışmanın parçası olarak tasarlanan proje SANAA ekibi, New York temelli bir stüdyo olan Imrey Culbert, peyzaj tasarımcısı Catherine Mosbach ve müzenin sergi alanlarından sorumlu, müzisyen Studio Adrien Gardère işbirliği ile tasarlanmış. Tasarım 1960’lı yıllardan önce kömür madeni olarak kullanılan 20 hektarlık bir arazinin içine entegre edilmiş. Müze için eski bir maden ocağı alanı seçilmesinin sebebi, alanın endüstriyel geçmişin zenginliğini koruyarak alanının dönüştürülmesine katkıda bulunma niyeti. Her yıl 500.000 ziyaretçi çekmesi beklenmiş ve sanayi sonrası kenti yeniden canlandırmaya yardım etmesi öngörülmüş.

©Julien Lanoo

SANAA’nın kurucuları Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa Louvre Lens’i ve süreçlerini anlatıyor: “Alanın açıklığını korumak ve bu büyük projenin yüksekliğini azaltmak için yapı birkaç parçaya bölündü. Arazi kotunda kademeli değişiklikleri izleyen büyüklükleri ve düzenleri sayesinde binalar, madencilik tarihini ortaya çıkaracak şekilde alanın ölçeği ve peyzaj özellikleriyle denge yakalıyor.”

©Julien Lanoo

Sejima ve Nishizawa, çevresini domine eden bir kale oluşturmaktan kaçınmak istemişler. Varlığını çok baskın hale getirmeden çevresiyle entegre olan alçak, kolay erişilebilir bir yapı tasarım sürecinin ilk amaçlarından biri olmuş. Mimarlar, nehir kıyısında birbirleriyle yavaşça kenetlenen kayıkların görüntü ve hissini yaratmak istemiş. Cepheler, parkın görüntüsünü yansıtan parlatılmış alüminyumdan yapılmış ve bu seçim müze ile çevresindeki manzara arasında süreklilik sağlanması için tercih edilmiş. Birbirini takip eden ve bir zincir oluşturan dikdörtgen hacimlerin alüminyum cephe yüzeyleri düz gözükmesine rağmen hafif eğimli. Çeliği ve camı materyal olarak kullanan beş binadan oluşan yapı, dört dikdörtgen şeklini ve açıları birbirine denk gelen, hafif kavisli duvarları olan büyük bir kare biçimini kullanmış.

©Julien Lanoo

Sejima ve Ryue, “Proje, alanın narin karakteriyle çelişen katı ve doğrusal şekillerin yanı sıra, müzenin iç karakteri açısından kısıtlayıcı serbest şekillerden de kaçınıyor. Alanların hafifçe bükülmesi, proje alanının uzun kavisli şekli ile uyum yaratırken iç alanlarda da ince bir bükülmeye sebep oluyor ve bu sanat çalışmaları ile zarif bir ilişki sağlıyor” diye belirtiyor.

28.000 metrekarelik yapının tamamı, 360 metre uzunluğunda. Kitapçı, kafe ve diğer işlevlere sahip kavisli cam yüzeyli odaların da içinde bulunduğu merkez salonunda giriş sağlanmış. Bu salonun karşılıklı köşelerinde bulunan kapılar, iki sergi galerisine uzanacak şekilde konumlandırılmış.

©Julien Lanoo

Doğuda, 125 metre uzunluğundaki Grande Galerie, altı yüzyıl öncesine dayanan kalıcı sanat eserleri koleksiyonu (Louvre Koleksiyonu) için ortam sağlarken, batıdaki geçici sergiler için olan galeri, La Scène (geniş çaplı yeni nesil bir oditoryum) ile doğrudan bağlantılı olarak tasarlanmış. Müzede ayrıca, alana gömülü olarak konumlanmış büyük, görünmez, iki seviyeli bir kat yaratılmış. Bu alanın müze deposu, kamu hizmeti ve lojistik işlevleri için de kullanılması planlanmış. Güneyde birbirinden bağımsız iki bina idari hizmetleri ve kuzeyde bir restoran barındıran müze, park ve şehir arasında bir bağlantı konumunda. Projede hem işlerin sergilenmesi hem de binanın içine ışık alınabilmesi için çatılar kısmen camla kaplanmış. Doğal ışık, tavanı oluşturan iç gölgelikler vasıtasıyla kontrol edilmiş. Alüminyum duvarların odaların içinde bulanık yansımalar yaratması amaçlanmış.

©Julien Lanoo

“Işık, bizim için çok önemli. Bu alanın özel bir ışığı var. Japonya’ya kıyasla, insidans açısı daha sığ, ışık daha soğuk ve biz bu özel ışığa cevap vermek istedik….binadaki gün ışığının büyük bir kısmı bizim için genel olarak önemliydi -kalitesi ve atmosferi ve ayrıca yansımalarla ilişkisi nedeniyle. Sergilerin ve ziyaretçilerin alüminyum duvarlardaki yansımaları gözlemci ve nesne arasında özel bir ilişkiye yol açıyor.” diyor Kazuyo Sejima Louvre Lens için.

The post Louvre Lens appeared first on Arkitektuel.

©Wikimedia Commons

21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi (The 21st Century Museum of Contemporary Art), SANAA (Sejima and Nishikawa Architects and Associates) ekibinin en önemli tasarımlarından bir tanesi. Japonya’nın Kanazawa kentine bulunan müze, 1999 yılında düzenlenen bir yarışma için tasarlanmış ve 2004 yılında yapılmış. Basit bir geometri ve minimalist bir dille kurgualanan müze, ekibin kamusal alanların geçirgenliğini araştıran çalışmalarından biri.

©Pter Smidek

Proje, kamusal alanın geçirgenliğini farklı şeffaflık seviyeleri üzerinden araştırıyor. Bu, Pritzker ödüllü Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa (SANAA kurucularu) çiftinin yıllar boyunca işlerinde farklı yaklaşımlar yoluyla üzerinde durdukları bir konsept. İkili bu sefer bu konsepti, bir müze yapısıyla araştırıyor. Böyle bir arayışın sonucunda ortaya çıkan yapı, müze kurgusu anlamında mimariye yenilik katan bir tasarım. 112.5 metrelik çapa sahip daire formuyla 21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi  bu nedenle SANAA ekibinin en dikkat çeken tasarımlarından bir tanesi olmuş.

©Martin Irwin Photography

Program itibariyle 21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi, toplanma mekanları, bir kütüphane ve bir okuma odası, çocuklar için atölye alanları, bir restoran, servis hacimleri ve sergi mekanlarını barındırıyor. Aynı zamanda önündeki parkı da müzenin bir uzantısı olarak kullanıyor -sergilerin bazıları bu açık alanda düzenleniyor. Böyle bir program ağıyla müze, hem kamusal hem de özel hacimleri bünyesinde çakıştırıyor. Ekip müzeyi toplumun bir araya geleceği alanlar ve müzenin kendini ekonomik olarak döndürebilmesi için sınırlı erişim alanları ile düzenliyor. Projenin zor noktalarından bir tanesi de bu denli ‘şeffaf’ bir tasarımda iki durum arası dengeyi sağlamak.

©Pter Smidek

Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa, bu zorluğa şöyle bir tasarım yaklaşımı getirmiş: kamusal ve özel olan arası sınırları bulanıklaştırmak. Bunun için dört avlu etrafında şekillenen karma kullanımlı bir düzen öneriyorlar. Bu kurguda kamusal alanla etkileşim, zaman zaman dolaşımın kendisinin sergi alanı gibi hareket etmesini sağlamış.

Şekil olarak tüm müze dairesel cam bir kabuğa oturan, alan, opaklık seviyesi ve yükseklik olarak farklılık gösteren bir dizi kutu hacimden oluşuyor. Müzenin merkezinde, müzenin dışı gibi silindir bir hacim mevcut. Bu hacim müzeyi çevreleyen şeffaf zarına atıfta bulunarak, dikdörtgen ızgara düzeninde, opak bir anormallik olarak düşünülmüş. Bu hacme zıt olarak silindir kabuk, oldukça ince, şeffaf ve müzeyi dışarıya bağlıyor.

©Pter Smidek

21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi, aldıtıcı bir şekilde görünüş itibariyle basit; fakat oldukça provokatif bir tasarım. SANAA ekibinin tasarımı, müze kurgusu bağlamında geleneksel yaklaşımların tamamen dışında. Sanat müzesi yerleşiklik, mekanı benimseme, rota kurgulama ve bu rota üzerinde sanat, çevre ve yapıyla ilişkisini kalıplardan kurtararak ziyaretçilerine sınırsız bir özgürlük sunuyor. Ekip böylece müze tasarımlarında alışılagelmiş müze akışı fikrini sorgulayan, sorgulatan ve yeniden yorumlayan bir tasarım ortaya koymuş.

©Pter Smidek

21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi, içindeki eserleri de bu özgürlüğe dayalı kurgusuna uygun seçme hedefinde olan bir yapı. Yarattıkları bu özgür müze alanı bağlamında, müzenin içinde sergilenen eserlerden bazılarıyla da izleyici, görüntülenen nesne ve doğa arasındaki fenomenolojik bağlantıyı vurgulamak için işbirliği yapıyor. Müze, eser ve yapının kullanıcısı arasında yalnızca pasif gözlemlemeye dayalı ilişki değil; saantla daha bireysel ve gerektiğinde grup halinde bir etkileşim hedefliyor. Yapının algıları değiştiren, ‘yeni müze tasarımı’ olmasının sebeplerinden biri de bu. Yapı, müze tipolojisine yeni soluk getiren kurgu olarak ekibin bir başka tasarımı olan New Museum’ı hatırlatıyor.

©Martin Irwin Photography

Yapı içindeki eserleri de bu ilkesine özgün seçmiş. Buna örneklerden bir tanesi müzedeki en meşhur çalışmalardan biri olan Yüzme Havuzu (Swimming Pool, Leandro Erlich). Havuz gibi gözüküp alt katın gözlemdiği bir cam. Alttakiler için de yukarı kat gözlemleniyor. Eser, bir müze yapısı içinde etkileyici bir hava yakalıyor ve hevesli halk katılımı sağlıyor.

Müze, depo kısmında da özel bir sergi mekanı barındırıyor. Asansörle erişilen bu hacim, bir pistonla yükseltilmiş. Hem şekil hem de mekanizmasıyle bu sergi hacmi toprak altında, tasarımda kullanılan birincil formları ve tasarıma yön veren hafiflik, geçirgenlik ve basitlik (minimalist yaklaşım) ilkesini hatırlatıyor.

©archiweb.cz

Ekibin VitraKampüs’teki fabrika tasarımını ve Grace Farms projelerini hatırlatan 21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi, Kanazawa için önemli kentsel noktalardan bir tanesi. Müze, Kanazawa halkının da benimsediği bir mekan haline gelmiş yıllar boyunca. Çağdaş Sanat Müzesi kent ve insanları için görsel bir sembol. Etkileyici ve devasa hacmin gözler önünde olduğu gündüz saatlerinin dışında da yapı, gece de bu özelliğini belli eden bir tutumda -kentin ortasında tüm şeffaflığyla parlayan bir hacim. Yapı aynı zamanda iç tasarımıyla yine SANAA’nın Rolex Eğitim Merkezi‘ni ve müze kurgusuyla da Jean Nouvel’in Louvre Abu Dhabi tasarımını hatırlatıyor.

The post 21. Yüzyıl Çağdaş Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Vitra

Weil am Rhein’de bulunan Vitra Kampüsü şimdilerde modern mimariyle ilgilenenler için oldukça heyecan verici bir lokasyon. Önceden sadece markanın fabrikalarını barındıran bu büyük alan, 1981 yılında büyük bir yangın atlatmış. Bunun sonucunda alanda, şirket müdürü Rolf Fehlbaum’un vizyoner fikriyle, mimar Nicolas Grimshaw tarafından yeni bir kampüs tasarlanmış. Nicolas Grimshaw’un tasarladığı iki fabrika binasından sonra kampüsün programı tamamen değiştirilmiş. Fehlbaum’un Frank Gehry ile tanışmasının ardından da kampüsün farklı mimari stilleri yansıtan, mimarlık dünyasına öncülük eden mimarların eserleri için bir sergi alanı olması düşünülmüş. Bugün, VitraHaus nasıl markanın tasarımlarını sergiliyorsa; kampüs de modern mimarinin başarılı örneklerini sergilemeyi hedefliyor. Vitra Kampüsü ileri teknolojik stilden, minimalizm ve dekonstrüktivizme farklı stillerde ve farklı materyallerde mimarlık harikası birçok yapının sergilendiği bir alan.

Yalnıza bir firmanın kampüsü olmaktan çok uzak olan Vitra Kampüsü, birkaç kilometrekare alanda 35 yıl içerisindeki Zaha Hadid, Tadao Ando, Frank Gebry, Herzog & de Meuron, SANAA, Alvaro Siza ve Kean Prouvé gibi isimlerin tasarımlarını birleştiren bir kampüs. Aslında burası için mimari deneylerin sergilendiği bir mekan da denebilir. Bunun nedeni Zaha Hadid’in inşa edilmiş ilk projesinin (Vitra İtfaiye İstasyonu) ve Tadao Ando’nun Japonya dışındaki ilk tasarımının (kampüs içindeki Konferans Pavyonu) burada yer alması. Kampüs İsviçre, Fransa, Almanya’nın birleştiği noktadaki arazisinde Avrupa’dan, Amerika’dan ve Japonya’dan mimarları bir araya getiriyor. Her bir adımı farklı bir tasarım süreci olan kampüsün yapıları kronolojik olarak şu şekilde;

Kampüs Yapıları

1. Fabrika Binaları / Nicholas Grimshaw, 1981 ve 1983

Vitra Kampüsü’nde 81 yılındaki yangınlan alandaki neredeyse bütün fabrikalar yok olmuştu. Marka, İngiliz mimar Nicholas Grimshaw ile yeni bir tesis inşası için anlaştı. Bu fabrikaların ilkinde Grimshaw, Vitra’nın teknik ustalığına ve fabrikanın fonksiyonunu yansıtan bir karakter seçmiş. Prefabrik elemanlarla tasarlanan fabrika, yangından 6 ay sonra tamamlanabilmiş. Yatay çizgili, koruge alüminyum cephe elemanlarıyla kaplanmış olan fabrika binası, temiz endüstriyel görünümünün altında üretim mekanlarını ve iki sergi salonunu barındırıyor. Prekast beton çerçeveyle kurgulanan fabrika, bağımsız inşa eidlmiş 2 servis kulesiyle tamamlanmış -bu şekilde hızlı bir yapım süreci elde ediliyor. Grimshaw’un ilk fabrikasına benzeyen 2. fabrikası binası da 1983 yılında tamamlanmış.

2. Balancing Tools / Claes Oldenburg & Coosje van Bruggen, 1984

Balancing Tools (Dengedeki Araçlar), Willi Fehlbaum’a -Vitra’nın kurucusunun- 70. doğum gününde çocukları tarafından yaptırılan heykel. Ana yol ve kampüs içindeki yol arasına konumlandırılan heykel, bir mobilya yapımcısının kullandığı araç gereçleri çok büyük ve farklı ölçeklerde yansıtılmış hali aslında.

3. Vitra Tasarım Müzesi / Frank Gehry, 1989

Vitra kurulduğu seneden bu yana sürekli büyüyen geniş bir koleksiyona sahip. Vitra Tasarım Müzesi de bu koleksiyonu halka açmayı hedefliyor. Yapı ilk olarak depolama ve sergileme alanı olarak tasarlanmış. Frank Gehry’nin Avrupa’daki ilk yapısı olan dekonstrüktivizm harikası müzenin programı genişletilerek yapı tasarım ve mimariyi araştırımayı ve  popülerleştirmeyi hedefleyen bir merkez haline getirilmiş. Dünyadaki tasarım müzelerinin öncü örneklerinden biri olan yapı hakkındaki detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

4. Fabrika Binası /  Frank Gehry, 1989

Kampüsteki bu geniş fabrika binası, Gehry’nin tasarımı olan Vitra Tasarım Müzesi’nin arkasında bulunuyor. Fabrikanın kendi doğrusallığını Gehry imzası formlarla kombinleyen yapı, özellikle köşe ve giriş noktalarında heykeli formlarla süslenmiş. Bu fabrikanın ve tabiki müzenin mimari karakteri aslında Gehry’nin bundan sonraki işlerinin sinyallerini veren cinsten. Grimshaw’un tasarımı olan fabrikanın yanında bulunan yapı, rampalarla müzeye bağlanıyor. Gehry’nin tasarımı fabrika, üretim tesislerini, bir sergi mekanını, test merkezini, bir kantin ve ofisleri barındırıyor. İlk katta Gehry, ziyaretçilerin üretim sürecini görebilmeleri için, fabrikaya bakan pencereler kullanmış.

5. Konferans Pavyonu / Tadao Ando, 1993

Kampüsteki Konferans Pavyonu (Conference Pavilion) Tadao Ando’nun Japonya dışındaki ilk projesiydi. Sade strüktür, bir dizi konferans kütlesini çevreliyor. Pavyon, hacminin bir kısmını yerin altında kurgulaması ve sahip olduğu bir hayli düzenli mekansal artikülasyon ile karakterize edilmiş. İki katlı yapının bir katı aşağıda ve aynı zamanda burada bir yeraltı avlusu bulunuyor. Yapının dikkat çeken yanlarından biri ziyaretçileri pavyona yönlendiren patika. Yalnızca tek kişini geçebileceği genişliklteki bu patika, Ando tarafından Japon manastırlarındaki meditasyon yollarından esinlenilerek tasarlanmış. Yapı, sakinlik ve meditasyon efektini vermeyi hedefliyor.

6. Vitra İtfaiye İstasyonu / Zaha Hadid, 1993

Zaha Hadid’in ilk yapısı olan itfaiye istasyonu, kampüsteki yangından sonra tedbir amaçlı tasarlanmış. Yapı tamamlandıktan birkaç yıl sonra Vitra, istasyonun yalnızca yangının ilk safhalarında yeterli olabileceğini düşündüğü için, yapıyı çeşitli etinlikler ve sergiler için kullanıyor. Heykeli görünüme sahip beton yapı, etrafındaki üretim tesisi akslarını esas alan bir tasarım geometrisine sahip. Renksizliği ve açılı kompozisyonuyla ziyaretçilere özgün bir mekan deneyimi sunan yapı hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

7. Fabrika Binası / Álvaro Siza, 1994

Geniş ve sade tuğla bina, Siza tarafından 19. yüzyılın anonim fabrika binalarının anımsatıcısı olarak tasarlanmış. Kampüsteki diğer yapılara göre son derece kendi halinde olan fabrikanın en göz alıcı kısmı yapının kıvrımlı çatı köprüsü -binayı yanındakine bağlıyor. Köprü oldukça yüksek. Böylece Zaha Hadid’in tasarımının görünmesini engellemiyor. Aynı zamanda köprü yağmurlu havalarda otomatik inen yapısıyla da Grimshaw’ın fabriklarına giden yolun kuru olmasını sağlıyor. Yapının tuğla cephesiyle Siza, 1981’deki yangından yanan fabrikalardan birine referans vermeyi hedeflemiş.

8. Dome / Richard Buckminster Fuller, 2000

2. Dünya Savaşı’ndaki deneyimlerinden etkilenen Fuller, yaralı sığınmacılar ve askeri birliklerin barınabilmesi için jeodezik kubbeler tasarladı. Mimarın bu tasarımı, alüminyum tüplerin birbirine takılmasıyla oluşturulmuş -böylece oldukça kolay kurulabilir ve demonte edilebilir (Bu yönetimin patenti, 1954 yılında Fuller tarafından alınmış). 1975 yılında tasarlanan kubbe, 2000 yılında Rolf Fehlbaum’un satın almasıyla birlikte kampüse getirilmiş. Bugün bu konstrüksiyon, yine sergi ve etkinlikler için kullanılıyor.

9. Petrol İstasyonu / Jean Prouvé, 2003

1953 yılında Jean Prouvé ve kardeşi Henry tarafından tasarlanan petrol istasyonu, seri üretim olarak ilk petrol istasyonlarındandı. Modüler olarak tasarlanan istasyonlardan yalnızca 3 tane kalmış ve biri 2003 yılında Vitra Kampüsü’ne getirilmiş. Yapı, açılı alüminyum parçalardan ve delikli (perfore) kaplamalardan oluşuyor. Yapıda taşıyıcı ve duvar farklı renkler kullanılarak birbirinden net bir şekilde ayrıştırılmış. Prouvé tarafından tasarlanan yapıların birçoğu prefabrik elemanlardan üretilmiş ve kendi masa tasarımlarıyla tıpatıp aynı stüktürel ve formal özelliklere sahip. Prouvé’nin tüm tasarımları, mimarın tasarım sürecinde sahip olduğu tektonik prensiplerini tutarlı ve düzenli bir şekilde yansıtıyor.

10. Otobüs Durağı / Jasper Morrison, 2006

Cilalı çelik ve camdan oluşan durakta ziyaretçiler Charles ve Ray Eames tasarımı tel sandalyelerde otururken kampüsü ve kampüs yanındaki köyü (Ötlingen) izleyebiliyor. Kampüs girişinin iki yanındaki zarif ve sade otobüs durakları, 2006 yılında kampis için Jasper Morrison tarafından tasarlanmış.

11. VitraHaus / Herzog & de Meuron, 2010

VitraHaus, Pritzker ödüllü Herzog & de Meuron ekibi tarafından Vitra Kampüsü’ne giriş binası olarak tasarlandı. Burada kampüse gelen ziyaretçilerin vakit geçirebileceği kafe ve Vitra markasının tasarımlarını görebilecekleri sergi mekanları bulunuyor. Baselli ekibin tasarımı ekibe göre “Vitra Kampüsü’nün dolaylarındaki, hatta tüm dünya genelindeki, evlerin mimari bir yorumu” aslında. Birbirine üstüne oturup 5 kattan oluşan ve bazı kotlarda yaklaşık 15 metreye kadar çıkan konsol yaratan yapısıyla VitraHaus, markanın geniş koleksiyonunu halka açıyor -marka için bir tür amiral mağaza. Aynı zamanda kampüsteki iki binayı –Vitra Tasarım Müzesi (Vitra Design Museum) ve Konferans Pavyonu (Conference Pavillion) – birbirine bağlama fonksiyonu olan yapı, alanın kuzeyinde peyzajıyla da kampüsü dıştaki peyzaja bağlıyor. Yapı ile ilgili detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

12. Airstream Kiosk / 2011

Orijinal Airstream treyleri, 1968 yılında bir grup kamyoncu tarafından Nevada’da keşfedilmiş. Hamburg’a gönderilen treyler, restorasyonundan sonra, 2011 yılından itibaren Vitra’nın olmuş. Airstream Kiosk, yazın açık bir restoran. Böylece kampüsün yiyecek tesislerini genişletiyor.

13. Fabrika Binası / SANAA, 2012

Japon mimarlık ekibi SANAA tarafından tasarlanan üretim tesisi, 2010 yılından beri kampüsün bir parçası aslında. Yapının cephesinin 2012 yılında tamamlanmasıyla fabrika tamamen kampüste yerini almış oldu. Yapı, yuvarlak bir şekle sahip; fakat dairesel değil. SANAA’nın tasarımı fabrika, ayrı iki dairesel beton kabuğun birleştirilmesiyle oluşturulmuş; ortaya oval bir form çıkmış. Ekibin tasarımı, şekli sayesinde hem geniş bir üretim tesisi tanımlıyor hem de lojistik süreçlerin optimizasyonunu. Bunun sebebi, içerisinde kamyonların hareket edebileceği geniş hacimlerin barınabiliyor oluşu. Bu fabrika, SANAA’nın ilk ticari yapısı. Minimalist formuyla beton fabrika, dıştan bakıldığında, yükseltilmiş ve dalgalı yüzeye sahip akrilik cam cepheyle kurgulanmış. Cephedeki 1.8 metre genişliğinde akrilik paneller, 11 metre uzunluğunda. Bu panellerin iç katmanı beyaz ve opak, dış katmanı ise şeffaf. Aslında düz olarak elde edilen paneller ısıtılarak dalgılı yüzey haline getiriliyor. Ekip, görünürde tekrardan kaçınmak için de panelleri cepheye belirli bir düzene göre yerleştirmiş.

14. Diogene / Renzo Piano, 2013

Diogene ile Renzo Piano ve ekibi RPBW (Renzo Piano Building Workshop), 6 metrekare içerisinde geçici bir yaşam için temel bütün fonksiyonları içinde barındırabilen bir yaşam ünitesi tasarlamış oldu. İlkel kabinin modern yorumu olan Diogene, Weil am Rhein’daki kampüsün en küçük yapısı. Renzo Piano’nun mütevazı yaşam modülü hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

15. Álvaro-Siza-Promenade / Álvaro-Siza, 2014

500 metre uzunluğundaki promenad, kenarlarında gürgen çalılarıyla süslenmiş bir yürüyüş yolu. Siza tasarımı fabrikanın batısından VitraHaus’u Zaha Hadid’in Vitra İtfaiye İstasyonu’na bağlayan yol, üstünde farklı duraklarla tasarlanmış. Promenadı tanımlayan bu duraklar Siza’ya göre kampüsteki doğaya ve mimariye bakma noktaları.

16. Vitra Kaydırak Kulesi / Carsten Höller, 2014

30.7 metre yüksekliğindeki Vitra Kaydırak Kulesi (Vitra Slide Tower) Alman sanatçı Carsten Höller tarafından tasarlanmış. Kule, kampüsün görülebileceği bir seyir terası, bir kaydırak ve bir entalasyonu oluşturuyor kampüste. Vitra Kaydırak Kulesi, en tepede birleşen 3 diyagonal kolondan ve birleşim noktasındaki 6 metrelik çapa sahip halkadan oluşuyor. Konstrüksiyona kolonlara iliştirilmiş iki kollu merdivenle ulaşılıyor. Kampüse farklı açılardan seyre imkan veren 17 metre yukarıdaki teras noktasına bu merdivenlerle ulaşılıyor. Bu platform aynı zamanda 38 metrelik tüp sarmal kaydırağın başlangıç noktası.

17. Vitra Schaudepot / Herzog & de Meuron, 2016

Vitra Schaudepot, cephesi elle kırılmış tuğlalardan oluşan monolitik bir hacim. Tamamen penceresiz cephe beşik çatıyla kurgulanan yapının cephesi, yapım sırasında elle kırılan tuğlalarla oluşturulmuş ve böylece cephede dinamik bir etki yakalanmış. Basit ve asil karakteriyle depo, içinde sergilenen objelerin kültürel değerini yansıtıyor. Deponun zemin katındaki ana salonu geçici ve kalıcı sergiler için bir mekan oluştururken önündeki geniş plaza alanıyla kampüsün içindeki eserlerle bağlantı kurmayı hedefliyor. Yeni Schaudepot, Zaha Hadid tasarımı istasyonla sadeliği sayesinde görsel bir zıtlık yaratırken Siza tasarımı tuğla fabrikayla uyumlu bir karakter sergiliyor.

18. Blockhaus / Thomas Schütte, 2018

Alman sanatçı Thomas Schütte tasarımı Blockhaus, kampüsteki çeşme için bir tür barınak. Hegzagonal bir plan şemasına sahip olan strüktür, yaşlandıkça gri tonlarına dönen Nordik çam ahşabından yapılmış. Strüktürün titanyum çinko çatı elemanları, kullanılan ahşapla kontrast bir etki yaratıyor. Blockhaus, 2016 yılında sanatçının 1:10 modelini gören Rolf Fehlbaum’un sanatçıdan tasarımı kampüs için birebir ölçekle gerçekleştirmesini istemesi üzerine ortaya çıkmış. Blockhaus, kampüsteki promenad, araç gereç heykeli ve kaydıraklı entalasyon gibi ziyaretçilerin kampüste keyifli gezintilerini destekleyen bir tasarım olmuş.

19. Ring and Ruisseau / Ronan & Erwan Bouroullec, 2018

Vitra Kampüsü’ne son ekleme olan enstalasyon, ziyaretçilerin burada geçirdiği süreyi arttıracak bir katkı olarak düşünülmüş. Enstelasyon, Ring (Halka) adındaki zemin üzerinde yüzen galvanize çelik platform ve Ruisseau adındaki dar mermer su kanalından oluşuyor. Enstalasyon bir kiraz ağacını sarmalayarak peyzajın içinde bir kentsel mobilya kurguluyor.

The post Vitra Kampüsü: Bir Modern Mimari Yerleşkesi appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Tokyolu mimar Ryue Nishizawa (SANAA ekibinin kurucularından) ve Japon sanatçı Rei Naito tarafından tasarlanan Teshima Sanat Müzesi (The Teshima Art Museum), 2010 yılında Setouchi Uluslararası Sanat Festivali (Setouchi International Art Festival) için açılmış. Japonya’nın Takamatsu liman bölgesinde bulunun yapı,  büyük açık bir sergi mekanından oluşuyor.

©Noboru Morikawa Photos

Teshima adasında küçük tepelerin olduğu bir arazide bulunan müze, bölgede süzülerek akıp giden bir su damlasını sembolize ediyor. Yapının arazisi kuzeyde denize bakan yönelime sahip. Proje ikili tarafından etrafındaki ağaçlı peyzajla bir ilişki kurmak ve mimariyle doğa arasındaki soyut sınırı iteleme amacıyla tasarlanmış. Müzenin büyük oranda etrafa açık olmasının sebebi de bu. İkili, yarattığı büyük oranda boşluklu kütlenin dopdolu bir hacim ve kapalı bir kutu olarak kalmamasını, doğayla iç içe gelişebilecek sadelik ve boşlukta olmasını amaçlıyor.

©Iwan Baan

Teshima Sanat Müzesi, iki geniş eliptik açıklıkla kütlesini tanımlıyor ve iç mekanını etrafındaki elemanlara yönlendiriyor. Eliptik boşluklar, müzenin esinlendiği su damlasının birikebildiği ve arazideki rüzgarın yönüne göre özgürce akıp gidebileceği bir mekan yaratıyor. Aynı zamanda denizden ve etraftaki yeşil peyzajı oluşturan bitki yapraklarından gelen sesler bu açık mekanda yankılar yaratıyor. Teshima Sanat Müzesi, bu özellikleriyle ve boşluklu yapısıyla güneşin konumu ve günün farklı zamanlarına göre sürekli değişen bir ambiyansa sahip.

©Iwan Baan

Teshima Sanat Müzesi beton bir kabukla kurgulanmış. 25 cm kalınlığa sahip kabuk, beyaz beton kullanılarak oluşturulmuş. Bir çeşit koza gibi algılanabilen kabuk iç mekanda, bütünlüğü bölen, görünür desteklerden arındırılmış. Kabuk kendi kendini taşıyabiliyor; herhangi bir dikey ayakla desteklenen bir strüktüre sahip değil. Kabuk içerisinde bir sergi mekanını barındırıyor.

Bu sergi mekanı, kabuğun kuşatmasıyla oluşturulmuş bir hacim değil; ikili buranın yer ve hava arasında bir çeşit uzlaşma olarak tasarlıyor. Ziyaretçilerin, tasarladıkları 40×60 metrelik dikdörtgene oturabilen hacimde özgürce dolaşabilmesini ve bu dolaşım sırasında da çevreyi gözlemleyebilmesini hedeflemiş.

©Iwan Baan

“Bizim için Rie Naito’nun işleriyle beraber var olabilecek ve adanın çevresiyle uyum içinde bir mimari mekan yaratmak önemliydi. Bunun üzerine serbest kıvrımlardan oluşan, su damlası şekline referans veren bir tasarım önerdik. Fikrimiz, kıvrımlı damla şeklindeki formun onu saran dalgalı arazi şekilleriyle uyumlu güçlü bir mekan yaratmasıydı.” diyor Ryue Nishizawa ve ekliyor: “İnce beton kabuk geniş, organik bir iç mekan yaratıyor. Tavanı birçok kabuk strüktürden daha alçak yapıp yarattığımız mimariyi dıştaki peyzajın bir parçası olabilmesini kolaylaştırdık -bir tepe veya eğim gibi. Böylece içeride de alçak ve yatay uzanan bir mekan oluştu. Büyük boşluklar da burayı aydınlatmayı, içeri yağmurun ve temiz havanın sürekli girebilmesini sağladık.”

©Iwan Baan

“Yarattığımız mimari, içerisinde barındıracağı işler için ve kapalı fakat aynı zamanda çevresine büyük oranda açık olan dinamik bir mekan. Amacımız etraftaki çevreyle, sanatın ve mimarinin arasında bir birleşim oluşturmak. Umarız Teshima Sanat Müzesi’nde bu üçlü birleşimin elemanları, tek bir varlık gibi beraber çalışabilir.” diyor Ryue Nishizawa.

The post Teshima Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

SANAA (Pritzker 2010) tasarımı Grace Farms, New Canaan, Conneticut’ta 32 hektarlık alana yerleşen bir peyzaj ve yapı tasarımı. Grace Farms Vakfı, kar amacı olmayan bir organizasyon; bu projeyle amaçlanan insanların doğayı deneyimlemeleri, bu vakıfla adaleti gözetmeleri, sanatla buluşmaları, vakıf bünyesinde komüniteyi büyütmeleri ve güveni keşfetmeleri için alan sağlamak. Proje, Grace Komünite Kilisesi Vakfı ve bunun gibi vakıflar tarafından hayata geçirilmiş. Grace Farms, birçok etkinliğe ev sahipliği yapabilecek, konserlere, ailelere uygun sanat derslerine ve çok disiplinli kültür projelerine mekan sağlayabilecek bir proje.

© Iwan Baan

Proje için mimari talimat, kullanıcının kültürel ilgisini ve merakını açık alanlar, mimari, sanat ve tasarımla bir mekan içerisinde buluşturmak. Böylece, Grace Farms ile projenin büyük bir parçası olan peyzaja insan çekmek ve kullanıcılara bu doğayı deneyimletebilmek, sosyal ve sanatsal aktivitelerle bireyler arası iletişimi arttıran ve vakıf bünyesinde komüniteyi büyütebilmek, çeşitli kaynaklar ve fırsatlarla bir yardımlaşma ortamı kurmak ve çalışma, tartışma, ibadet ve derin düşünme için bir ortam yaratabilmek amaçlanmış.

© Dean Kaufman

Bunun üzerine SANAA ekibinin geliştirdiği mimari konsept, bir çeşit ‘Nehir (River)’ yaratmak. SANAA’nın amacı bu nehrin peyzajın bir parçası olarak dikkati yalnızca kendine çekmeyen bir yapıya dönüşmesi. SANAA, yapının bu doğal oluşumun bir parçası olarak var olabilmesini hedefliyor.

Grace Farms’ın bir yapı gibi hissettirmeyen, buraya gelen kullanıcıların kendini yapının etrafındaki doğanın bir parçası hissettiği, bu doğanın zevkini deneyimledikleri bir mekan olması istenmiş. Ayrıca  mevsimden mevsime değişen doğanın, yaratılan ‘nehir’ içinde sürekli olarak deneyimlenebilmesi amaçlanıyor. 

© Iwan Baan

Bir tepecik ile başlayan Grace Farms, nehir, peyzaja yedirilmiş şekilde, hafif eğim boyunca aşağı doğru akıyor. Bu akıntı zaman zaman bükülerek gölete benzeyen noktalar oluşturuyor. Cam, beton, çelik ve ahşap ile kurgulanmış yapı, tek uzun bir çatı ile örtülmüş. Bu çatı, cam cepheler yardımıyle yüzeyin üzerinde uçan bir ögeye dönüşüyor ve peyzaj boyunca ona uygun bükülüyor. Yürüyüş yolları, avlular ve camla sarılmış hacimler, bu uçan çatı altından tamamen transparan alanlar oluşturarak peyzaja açılıyor ve kullanıcıları içeriye davet eden bir tasarım ortaya koyuyor.

© Iwan Baan

Grace Farms projesinin kapladığı 32 hektarlık alanın yaklaşık 30 hektarı peyzaja ayrılmış durumda; çayırlar, ormanlar, sulak alanlar ve göletlerle. Peyzaj tasarımı üstlenen OLIN ekibi, yerel bitki örtüsü ve faunanın var olan habitatını koruyup geliştirmeyi amaçlamış. Ekip, bu geniş peyzaja SANAA’nın tasarımı komünite bahçeleri, atletik alanlar, oyun alanları ve patikaları entegre ediyor.

Grace Farms’ın yapımı için alandan birkaç ağaç temizlenmiş tabiki. Bu ağaçlar da yapının mobilyalarını oluşturuyor şu anda. Buna ek olarak alanda ısıtma ve soğutma için jeotermal kuyular açılmış. Larry Weaner Landscape Associates tarafından biçilen alanların yüzde 70’i doğaya çayırlarla geri kazandırılmış.

© Dean Kaufman

Grace Farms, doğayla iç içe mimari konsepti, doğanın bir parçası olmayı hedefleyen tasarım süreci ve kullanıcının mimari içinde yaşam kalitesini arttıran mimari yönergesiyle SANAA’nın oldukça dikkat çekici yapılarından yalnızca bir tanesi. Proje, aynı zamanda doğasıyla bütünlüğü, ısıtma-soğutma sistemleri ve yeniden kullanım yaklaşımı açısından sürdürebilir bir yapı ortaya koyuyor. 

Proje ile ilgili videolar için; https://vimeo.com/159072884 , https://vimeo.com/135384950 , https://vimeo.com/135384947 , https://vimeo.com/135384946

The post Grace Farms appeared first on Arkitektuel.

1. Singapur’daki Louis Vuitton

© William Cho

Dünyaca ünlü bir marka olan Louis Vuitton’un güney doğu amiral mazağası için ekip oldukça yenilikçi bir konsept ortaya koyuyor. Singapur’daki mağaza için Safdie Architects’in Marina Bay Sands bölgesinde yaptığı kompleksin Kristal Pavyon (Crystal Pavilion) kısmı seçilmiş. Yapının radikal tasarımı suyun üstünde tek bir öge olan ‘Island Mansion’ (malikane adası) fikriyle ortaya çıkıyor. Seçilen lokasyon tasarım için birçok zorluğu da ortaya çıkarmış. Bunlardan biri tropik bölgede bolca bulunan güneş ışığı. Kristal Pavyon, düzensiz açılarla birleşen cephelerin çelik çerçeveyle örtüldüğü bir cam yapı. Bu, yapıyı aslında her cephesinden güneş alacak hale getiriyor. Sorunun çözülmesi için de FTL Design Engineering Studio yapının içinde kesintisiz ilerleyen beyaz bantlar önermiş. Bu bantlar hem istenen gölgelemeyi sağlıyor, hem de iç mekan için ferah bir arka plan oluşturuyor. Tüm iç duvarları, tavanı saran beyaz gölge elemanları aynı zamanda marina ruhuna uygun şekilde yelkenleri çağrıştırıyor.

2. 178 Prada Aoyama

© Divisare

İlk olarak ekip, maksimum alana sahip dikey bir kütleye odaklanmış, mağazanın şeklini de yerel kent profilinin açılarını yansıtan bir öge olarak düşünmüş. Yapıyı gözlemleyenin durduğu noktalara göre yapı bir kristal veya beşik çatılı arkaik bir yapı olarak algılanıyor bu yaklaşım sonucu. Mağazanın bu değişen karakteri, formdaki heykeli efektle ve camla kapanmış strüktürüyle güçlendirilmiş. Diagrid taşıyıcı sistemin boşluklaru konveks, konkav veya düz cam panellerle giydirilmiş. Böylece ortaya değişsen geometriye ve yansımalara sahip, kullanıcıya şehri ve mağazayı farklı perpektiflerde deneyimleten bir yapı ortaya çıkmış. Taşıyıcı, diagrid ile içerideki çekirdeklerle de kurgulanmış. Böylece içeride daha kapalı, özel mekanlar da oluşturabilmiş. Yapının dikkat çeken özelliklerinden biri de kullanılan malzemelerin bütünlüğü: yapay olan reçine, silikon, fiberglas; doğal deri, yosunlu ve delikli tahta plakalarla birlikte kullanılmış. İki zıt karakterin birlikte kullanılması yapının hem geleneksele hem de moderne yönelmek isteyen karakterine katkı sağlayan özelliklerinden biri olmuş. 

3. Armani Fifth Avenue

© ArchDaily

New York’un en önemli noktalarından birinde bulunan yapı, 5 katlı bir Armani mazağası. İç mekanı ayırıcı elemanlarına ihtiyaç duymadan tek bir hacmin içinde kurgulanan mağazanın çekirdeği her kotu birbirine bağlayan hortum merdiveni. Bu merdiven, kesin bir geometriyle oluşmayan, yapıyı oldukça dinemikleştiren, heykeli etkiyi arttıracak plastik malzemeyele kaplanmış çelik bir merdiven. Dinamiklik mağazanın 4 katında da farklı eğriliklerle desteklenmiş; böylece mağazanın aydınlatmasıyla dramatik bir etki yakalanmış iç mekanda. İçeride kullanılan monokrom renkler de mekanın akıcılığını destekliyor. Bunun yanında dış cephe kurgulanırken de bu iç dinamizme uyulmaya çalışılmış ekip tarafından. New York’un keskin ızgara (grid) sistemine hareket katan bir yaklaşım olarak düşünülmüş. Aynı zamanda bir resturant ve kafe bulunduran yapı, şehirde bir rekreasyonel alan yaratmayı da amaçlamış. Fuksas imzalı yapı, ekibin Armani için yaptığı çalışmların üçüncüsü ve en dikkat çekicisi.

4. Dior Omotesando

© Wikimedia Commons

Dior’un Tokyo’nun merkezindeki mağazası Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa tarafından tasarlanmış. Tokyo’nun moda merkezi olan Omotesando Bulvarı’ndaki mağaza, apaçık trapezoid bir kutu. Bir mağaza için mimari açıdan heyecan uyandırmayan bir öge olarak kutu, bu yapıda değişsen kat yükseklikleri, binaya eklemlenmiş şerit elemanlar ve tabiki ışıklandırmayla dikkat çekici hale getirilmiş. Binanın görülmeye değer parçası kabuğu. İki katmanlı kabuk, içerideki yarı saydam akrilik katmanın tamamının camla örtülmesiyle oluşturulmuş. Böylece dıştan içeriye ne olduğuna dair çok az bir ipucu veriyor mağaza. Aynı zamanda şehrin ortasında parlayan bir boşluk oluşturuyor. Yapıda kullanıcıyı hayal kırıklığına uğratan tek nokta mağazanın içinin dışarıdaki cam cephe ve yarı saydamı reddeden tasarımı. Herzog & de Meuron’un Prada mağazasının aksine içerisi ve dışarısı arasındaki devamlılık kesintiye uğratılmış; dış cephe bir bilboard gibi. Yapının mimarları ise bu yaklaşımı bilerek tercih etmişler.

5. Tod’s Omotesando

© Edmund Summer

Tod’s binası, Tokyo’nun Aoyama bölgesinin meşhur ağaçlı caddesi Omotesando’da bulunuyor. Yapı, cadde boyunca ilerleyen ağaçaları taklit eden, çapraz beton mesnetler ve cam ile kurgulanmış bir kabuğa sahip. Beton dalları destekleyen köşedeki beton gövde de hem bir perde duvar görevi görüyor hem de mağazanın girişini oluşturuyor. L şeklindeki planıyla Tod’s, beton dallarla oluşturulan ve tüm 6 cephesini saran taşıyıcısıyla yenilikçi bir strüktürel yaklaşım aslında. Ito yapıda taşıyıcı olmayan bir perde duvar fikri ortaya koyuyor özgür bir cephe yaratma fikriyle. Beton ve cam teknolojileriyle de Ito, taşıyıcı duvar da yeni bir özgürlük çıkarıyor bu yapısıyla. Tod’s binası, modern mimarinin tekniklerine öncülük eden, yenilik getiren bir proje oluyor. Bunun yanı sıra cephe, binaya giren ışığın dalların arasından etkileyici bir görünüm oluşturmasına katkı sağlıyor; gece mağazanın ışıklarının sokakta yarattığı etki gibi. 

6. Maison Hermés

© RPBW

Hermés’in Japonya’daki merkez binası, Tokyo’nun Ginza bölgesinde tamamlanmış.Yoğun yerleşimli, deprem ve yangın sebebiyle zorlayıcı yapı düzenlemeleri bulunan bölgedeki yapının tasarımı özgün ve kompakt olmaya evrilmiş. Yapı, 10 metreye 56 metre bir alanda 10 kat yükseliyor. Mağaza, ofis, sergi alanı, yeşil bir avlu ve metro bağlantısı bulunduran yapının sirkülasyonu, yarı saydam karaktere zıt opak bir kısımda çözülmüş; bunun dışındaki cepheler ise yarı saydam cam cepheler. Caddede kendini öne çıkaran ayırt edici cam cepheyle örtülmüş yapı, Renzo Piano’nun amaçladığı etkiyi yakalıyor.

© RPBW

Yapının tümünü saran yarı saydam cam cephesi, 13.000 ısmarlama 45×45 cm’lik cam bloklarla oluşturulmuş -köşede daha küçük, kıvrımlı olanlarla birlikte. Floransa’da, bölgenin deprem ve yangın gereksinimlerini karşılamak amacıyla özel üretilmiş olan bloklar, aynı zamanda oldukça özgün bir dokuya sahip. Bu doku sayesinde yapının cephesi geleneksel Japon panellerine referans veren modern bir öge oluyor. Bu cephe sistemi, çelik bir taşıyıcı ile yapıya tutturulmuş. Cam bloklardan oluşan cephenin bir özelliği de deprem esnasında perde olarak davranacak şekilde kurgulanmış olması. Aralarındaki esnek 4mm’lik derzlerle sismik darbeleri absorbe edecek bir cephe. Gün boyu gümüşi ve parlayan karakteri ve gece ise sıcak ışığıyla parlayan bir feneri anımsatan Maison Hermés, kalabalık alışveriş bölgesinde dikkat çekici bir eser.

7. Kristal Evler (Chanel)

© Daria Scagliola & Stijn Brakkee

2017 Yılın Binası (Building of the Year) ödülüne layık görülen Kristal Evler, Hollanda kültürünün uluslararası mimari normlar ile birleştirilmesi sonucunda ortaya çıkmış bir konsepte sahip. Önceden ağırlıklı olarak evlerin bulunduğu fakat Amsterdam’ın en ünlü alışveriş caddesi olan PC Hooftstraat’ın üzerinde bulunan yapı, caddede geçmişte bulunan binaların modern bir mimari yorumu olarak ön plana çıkıyor. MVRDV, bölgede yer alan mevcut binalarda kullanılan mimari yöntemleri cam bir cephe üzerine adapte ederek caddenin tarihi geçmişini korumayı amaçlamış bu projesinde. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

8. Gyre

© Time Out

Omotesando’daki MVRDV tasarımı bir alışveriş merkezi Gyre. Caddede kullanıcıya dikey bir sirkülasyonla birçok markaya ulaşabilmesi amacıyla ortaya çıkan proje, markaya özel mağazaların aksine daha erişilebilir bir alan kurgulamayı hedeflemiş. Yapının programı birden çok kullanıcı tipine yöneldiği için tasarımda iki ölçek düşünülmüş: tüm yapının ortak kullanım alanıyla oluşturuduğu büyük bina hacmi ve içerisinde daha özel mağazalar. 7 katlı alışveriş merkezi, katların merkezi bir atrium etrafında döndürülmesiyle oluşturulmuş. Böylece ortaya terasları içerideki hacimlerin dışından birbirine merdiven ve asansörlerle bağlayan bir yapı çıkmış. Bunun yanında yapının cephesi de içte kurgulanmış teraslı sokağa, ikonik, heykeli bir hava katıyor. 

9. Omotesando Keyaki Building

© Kozo Takayama

8 katlı Boss mağazası, Tod’s binasının yanında bulunuyor. Proje, düzensiz çember şekliyle çapraz bir yönelim gerçekleştirerek caddeyle ve Tod’s mağazasıyla yeni bir ilişki kuruyor. Köşe bir parseldek alanın kullanımı da daire plan şekliyle maksimize etmeyi amaçlamış ekip. Yapının strüktürü, aslında Tod’s mağazasına benzeyen şekilde, bu sefer yaprak betonarme kolonlarla kurgulanmış. Kolonların üstündeki ahşabımsı doku da ahşap kalıplara dökülerek sağlanmış -yapı böylece ağaç kolonlu Tod’s ve ağaçlı Omotesando ile simbiyotik bir ilişki kuruyor. Yapı, Omotesando boyunca konumlanan oldukça özgün ve dikkat çekici yapılar arasında ortaya çıkmayı başarıyor.

10. Valentiono Fifth Avenue

© Thor Equities

New York’un en önemli caddelerinden birinde bulunan mağaza, aslında John Burgee ve Philip Johnson tarafından tasarlanmış postmodern bir yapı. Chipperfield’in tasarımı 8 katlı mağaza, ince dikey siyah çelik ve alüminyum çubuklarla oluşturulan cephe ile kurgulanmış. Mies van der Rohe’nin yakındaki Seagram Binası’ndan esinlenilmiş David Chipperfield’in tasarımı. Cephenin ilk üç katı saran kısmında pirinç malzeme tercih edilmiş. Mağazanın iç kısmına girildiğinde ise müşteriler kndini 8 metre yüksekliğinde bir atriumda buluyor. Sergi için 39 raf bulunduruyor ve gri terazzo (mozaik) ile kaplanmış atrium. Buna ek olarak mağaza heykeli bir merdiven barındırıyor. Bu merdiven de paladyen karolarla kaplanmış. “Valentino, mimariyi iç mekanın yüzeysel dekorasyonundan uzak tutmaya çalışıyor -iç mekanda somutluğu sığlıktan uzak tutmayı amaçlayan bir yaklaşımla.” David Chipperfield.

11. House of Dior 

© Nicolas Borel

“Yapının Dior’u ve Christian Dior’un işlerini yansıtmasını istedim. Bir modacının yumuşak, dokunmuş beyaz pamuk kumaşı gibi yüzeylerin akmasını istedim. Gökyüzüne tırmanan ve hareket halindeymiş gibi dalgalanan bu yüzeyler, bir uçak yapımı sürecindeki kadar kesin tasarımlı uzun fiberglas kabuklarla yapılan çizgilerle kesişiyor…Seul, dörtgenel yapıların bulvar ile buluştuğu ve bunların hepsinin dünyaca ünlü moda markalarıyla doldurulduğu bi yer. House of Dior bunların arasında Dior’a övgü maiyetinde bir heykel gibi yükseliyor, herkesi içine davet ediyor…İki kabuğun bir araya geldiği kabuk, bir çeşit modern sivri kemer oluşturuyor…İçeride müşteriler birçok keşfe yönlendiriliyor -Peter Marino’nun iç tasarımıyla.” Christian de Portzamparc.

12. Miu Miu Aoyama

© Fiveprime

Miu Miu Aoyama mağazası, ekip tarafından daha önce Prada için tasarlanan mağazanın sayda karakteri aksine opak, metalik bir cepheyle karşımıza çıkıyor. Ekip burada deprem yönetmeliklerinden ötürü daha alçak bir tasarım gerçekleştirmiş. Yaklaşımları bir mağazadan çok ev, açıktan çok saklı, aşırıdan çok ölçülü, saydamdan çok opak olmak olmuş. Böylece direkt cadde seviyesinde bir kutu yerleştirilmiş. Mağazanın cephesi yalnızca girişin belli olabileceği şekilde açılmış -yalnızca yürürken içeriye bakan bir kullanıcının buranın bir mağaza olduğunu anlaması amaçlanarak. Devasa kanopiyle iki katlı mağaza büyük bir bıçakla kesilmiş hissi yaratıyor. Kanopinin yuvarlak kenarları da kutunun keskin çelik köşelerini yumuşatıyor. İç mekanda da ortada büyük bir loca ve tüm mağaza boyunca samimiliği arttıran davetkar oturma elemanları düşünülmüş. Cepheyle cadde boyunca ilerleyen insanların ilgisinin çekilmesi de sağlanmış. Pürüzsüz cephe içeriye olan merakı arttıran bir öge Miu Miu mağazasında.

13. Boontheshop

© Yunsuk Shim

Mimari karakter olarak ahenksiz bir bölge olan Cheongdam’da bulunan yapı, 2 büyük açılı hacimin beyaz mermer ile kaplanmasıyla oluşan güçlü ve bölge için rahatlatıcı bir tasarım. Yapının tasarımına yön veren ögeler çevresiyle ilişki, Seul’un bu bölgesine özel yönetmelikler ve yayaların yoğun şehirde yürürken eksikliğini hissettiği patikalar ve peyzajlı alanlar. Yapı, bu nedenle 4 farklı girişin önünde 4 farklı plaza alanı oluşturuyor ve mahalleye bağlı bir ilişki kuruyor. Arazinin legal durumu nedeniyle iki farklı yer ve hacimle çalışmak durumunda kalan Marino, büyük iki hacim kurgulayıp bunları cam bir köprü ile bağlama fikriyle tasarımına başlamış. Böylece iki masif kütle arasında bir devamlılık sağlerken, şeffaf bir alan ve batırdığı avlu için rahatlatıcı bir mekan yaratmış oluyor. Marino, bu avlu ve teraslarla şehrin ortasında yeşil alanlar yaratmış. Yapının batıya yönelimi nedeniyle güneş ışığı alınımı açıklık kurgusuyla kontrol altına alınmış. Buna ek olarak ısı yükü de yansıtıcı yüzeylerle engellenmiş.

14. PUMA City

© LOT-EK

Puma City projesi için 24 adet taşıma konteynırı kullanılmış. Konteynırlar, teknolojik açıdan yenilenmiş ve Puma City yapısını oluşturacak, taşınabilir mağaza ve etkinlik mekanı oluşturulmuş. Bu nedenle yapının belirli bir lokasyonu yok; Puma City, birleştirilip ayrılarak farklı enternasyonel limanlarda inşa edilmiş. Yani yapı, kinetik mimarinin örneklerinden diyebiliriz. 3 katlı bir yapıyı oluşturacak olan konteynırlar kaydırılarak dış mekanlar, geniş çıkmalar ve teraslar yaratılıyor. Strüktürde, en alt katta 2 adet mağaza bulunuyor. Bu mağazalar, yüksek tavanlı ve 4 konteynır genişliğinde düşünülmüş. Bir üst katta ise ofisler, basın alanı ve depo bulunuyor. En üstte ise bir bar, lounge, etkinlik mekanı ve geniş bir teras düşünülmüş. Yaklaşık 12 metrelik konteynırlar, konteynır birleştiricleri ile oluşturuluyor yapı. Her bir eleman taşımaya elverişli tasarıma sahip. 1000 metrekare alanıyla, dünyanın bu ölçekte taşınabilen ilk konteynır binası Puma City. Yapıyla ilgili video için; https://vimeo.com/33745418

15. Mikimoto Ginza 2

© WikiArquitectura

Toyo Ito’nun ünlü mücevher markası için tasarladığı yapı, düzensiz açıklıklarla kurgulanmış 48 metre yüksekliğindeki bir prizma. Toyo Ito’nun yine yenilikçi stüktür kurgularından biriyle tasarlanmış: cephe tamamıyla tüm yapıyı taşıyor, iç mekan ise kolonlardan arındırılmış. Taşıyıcı cephenin üstüdeki açıklıklar da kareler ve üçgenlerden oluşan ilginç kompozisyonlar sonucu ortaya çıkmış; Ito, cephede bir fraktlal yaratıyor. Yapının taşıyıcısı, çelik plaklar ve betonlardan oluşturulan, değişik açıklıklara olanak sağlayacak güçlü ve sıcaklık vb. etkilerde herhangi bir genleşme/büzüşme göstermeyecek bir sistem olarak yaratılmış. Bu sistem 2 çelik plak arasında 20 cm beton dökülerek oluşturulmuş. Daha sonra bu planlar kaynaklanarak boyanmış. Uzaktan tipik bir gökdeleni andırsa da Mikimoto Ginza 2, özellikle akşam, düzensiz pencereleriyle şehirde ilginç bir ışık oyunu yaratıyor. Ito’nun bir başka strüktür yeniliği olmaya aday yapı, 2005 yılında Tokyo’nun en önemli alışveriş caddelerinden birinde tamamlanmış.

16. Louis Vuitton Ginza Namiki

© Aoki Jun

Tokyo’nun en meşhur caddelerinden birinin üstündeki Luis Vuitton mağazası. Yapını en ilgiç kısmı mimarın eseri dış duvar sistemi. Dış duvar, Hindistan’dan gelen yarı saydam kaymaktaşına bej fiberglas beton dökülmesi ve cilalanmasıyla oluşturulmuş. Taşlar, büyüklü küçüklü karaler oluşturacak şekilde kullanılmış. Böylece duvarda restgele biraraya gelmiş hissi yaratan, mozaik gibi, bir tasarıma yol açılmış. Cam panellerle desteklenen açıklıklar dışında tüm dış cephe sistemi yapının stürktürüne bulonlanmış durumda. Bu açıklıklar, aydınlatılan kısmını oluşturuyor cephenin. Cephenin genelinde opak, bazı yerlerinde kara kare açıklıklarla aydınlatılarak oldukça dikkat çekici bir tasarımın yakalanması amaçlanmış, aynı zamanda ekibin isteği mozaik hissinin arttıran etkenlerden biri bu yaklaşım.

17. Ports 1961 Şangay Mağazası

© Su Shengliang

Yapı, daha önce Şangay’ın ticari bölgesindeki mağazasının cephesini yenilemesi için Uufie adlı ekibin görevlendirilmesiyle ortaya çıkmış. Sonuç ürün, dinamik, Ports 1961 markasının vizyonunu, tasarımını ve gelişimini yansıtan bir tasarım. Aynı zamanda Ports 1961’e oldukça yoğun bir bölgede öne çıkan bir karakter katıyor. Tasarımın değişken karateri, özgürce yüzen bir buzdağından esinlenilerek gerçekleştirilmiş. Bunun yanında cephe aynı zamanda gelenekği ve modernliği kombinleyen bir yaklaşıma da sahip. 3 boyutlu cephe elemanları konsollu bir kurgu ortaya koyarken, gün ışığını yansıtan gece ise LED ışıklarıyla caddeyi dikkat çekici bir biçimde aydınlatan bir eser oluyor. Şangay’ın hareketli şehir doğasını ve değişken insanlarını yansıtıyor.

18. Siki Im Concept Store

© Pete Deevakul

Yapıldığı yıllarda moda dünyasına yeni gelmiş olan marka için tasarlanmış bir çeşit enstelasyon Siki Im Concept Store. Tasarımları bir katman köpük içerisinde sergileyen yapı, avangart markanın vizyonunu yansıtır nitelikte. Köpük, çevrelerin dikotomisine katkı sağlayan bir katman olarak düşünülmüş -kamusal/özel, görünür/görünmez. Tek başına bir mağaza olan enstelasyon, türünün tek örneği denebilir. Porje, Leong Leong’un markanın mağazası için açılan ulusal yarışmayı kazanması ile ortaya çıkmış. 

The post Ünlü Mimarlardan 18 İkonik Mağaza Tasarımı appeared first on Arkitektuel.

‘’Mimari plan, mekan anarşisini düzenleyen bir formüldür.’’

İtalyan mimar ve grafik tasarımcı Federico Babina’nın ilüstrasyon serilerinden biri ARCHIPLAN. Sanatçı bu seride, tarihin en büyük mimarlarından 25’inin tasarım dillerini keşfediyor, bu mimarların en ünlü eserlerinin plan şemalarını geometrik bir çerçevede sunuyor. Sonucunda ortaya dinamik labirentleri ve soyut simgeleri andıran ilüstrasyonlar çıkıyor. Babina bunlara Planimetrik Grafoloji (Planimetric graphologies) adını takmış.

‘’Bir mimari planı incelemek bir çeşit yazıbilim (grafoloji) çalışması yapmak. Planlar, mimarların imzaları gibi; onları yaratanların sanatsal ve estetik kişiliklerinin kavramsal detayları gösteriyor.’’ Federcio Babina.

The post Federico Babina’dan ARCHIPLAN appeared first on Arkitektuel.

New Museum, SANAA (Pritzker 2010) imzalı 2007 yılında New York’ta tamamlanmış olan müze yapısı. Modern sanata himet eden New Museum, sanat eserlerinin sergileneceği oldukça radikal bir mekan yaratıyor. New York Bowery’deki yapının tasarımında ilk hedef, yapıyı çevresindeki sanat kurumlarından ayıracak bir karaktere sahip olmak. Görsel bir varoluş ve geniş bir kitleye ulaşma arzusundaki yapının tasarımı için 2003 ylında Japon mimarlık ekibi SANAA görevlendirilmiş.

© Laurian Ghinitoiu

SANAA ekibinin tasarımıyla New Museum karşımıza yığın halindeki dikdörtgen kutulardan oluşan bir Bowery kulesi olarak çıkıyor. Yapının önemli özelliklerinden biri New York’ta özellikle modern sanat için inşa edilmiş ilk bina oluşu. Ayrıca Sejima and Nishizawa and Associates (SANAA) ekibinin Amerika’daki ilk projesi ve en dikkat çekici çalışmalarından.

© Laurian Ghinitoiu

New Museum, yedi farklı büyüklükteki kutudan oluşuyor. Üst üste yığılmış bu dikdörtgen hacimler, yapının merkezini oluşturan bir çekirdek etrafında konumlandırılmış. Ekip, bulunduğu arazideki tüm alanı kullanmıyor, kalan boşluklarla kendilerine kutuları bu çekirdek merkez etrafında oynatabilecekleri alanlar yaratıyorlar. Burada amaç kutular arasındaki etkileşimleri dinamik bir hale getirebilmek. Bu şekilde ortaya oldukça özgün bir plan çıkarıyor ofis.

Görünüşler

Yapı, 10 kattan oluşuyor. Yapının programları da bu 10 kata yayılmış şekilde; kutular, galerileri, ofisleri, etkinlik alanlarını, kafeyi, tiyatro salonunu, eğitim merkezini ve iki mekanik katı barındırıyor. Ekibin tasarıma yaklaşımı da bu programlarla bir diyalog kuruyor. Bunu şöyle açıklıyor Nishizawa: ‘’Yapıyı yaratmak için fonksiyonlarını kullandık, fakat aynı zamanda yapı da fonksiyonlarını yarattı.’’. Tasarımındaki bu karşılıklı olma durumunu, yapıda ziyaretçiyi hissettiriyor New Museum.

© Laurian Ghinitoiu

SANAA’nın bir diğer yaklaşımı da ziyaretçilere davetkar, ve onları içine çeken bir yapı sağlamak. Bunu sağlamak için ekip kolay bir yola başvuruyor aslında; cadde seviyesindeki cepheyi yapının açıklığını ve transparanlığını vurgulamak için tamamen cam kurguluyor. Cam cephenin doğramaları tamamen gizlenmiş durumda; herhangi bir ayırıcı etkiden tamamen kaçınılmış. Cadde ve müze arasındaki sınır kaldırılıyor böylece. Beton kaldırımının etkisini içeride de beton döşemeleriyle takip eden müze, bu açıklık ve davetkarlığa katkıda bulunmuş.

© Laurian Ghinitoiu

New Museum yapısında galeriler pencerelerden tamamen yoksun. Tasarımlarında duvarlar, boşluklardan öncelikli bir halde. Burada ilk başta anlattığımız yaklaşıma dönmekte fayda var. Yapının dikdörtgen kütlelerinin çerkirdek etrafındaki kaymalarının sebeplerinden biri de bu alanlarda doğal aydınlanmayı tavan pencereleriyle sağlayabilmek. Akşamları ise aydınlatılan iç mekan ışıkları tavan pencerelerinden dışarı süzülüyor ve yapıya dikkat çekici bir aydınlatma sağlıyor. Galerilerin tavanları aynı zamanda sergi materyallerinin asılabileceği alanlar olarak tasarlanmış.

© Laurian Ghinitoiu

New Museum’ın cam olan bir diğer kısımları da eselerlerin yükleme bölümü ve iç mekan duvarlarının bir kısmı. Cam yükleme bölümüyle ziyaretçiyle temas halinde olmayan programlar  da görünür kılınıyor. Bu da, New Museum’ı yaratan enstitünün şeffaflığını yansıtıyor.  Yapının ilk katında lobi, kafe ve galeri kısmı arasındaki ayırıc duvarlar da cam olarak tasarlanmış. Caddeden geçen biri, içeri baktığında tüm mekanın programlarına tanık oluyor ve galeriye bakma şansı buluyor. SANAA müzeyi kendi yapı sınırlarının dışına taşırmış.

© Laurian Ghinitoiu

Kutuları taşıması için seçilen sistem çelik kafes kirişler. Bu cam kullanımı kolaylaştıran bir taşıyıcı seçimi. Aynı zamanda galerilerin kolonlardan tamamen arınmasını,  tamamen engellenmeyen ve farklı sergilere adapte edilebilir olmasını sağlıyor. Bazı yerlerde de dekoratif bir elaman oluyor strüktür. Camlarla görünür hale getirilmiş ve müzenin iç dekorasyonun bir ögesi olmuş.

Taşıyıcı sistem yapının bazı yerlerinde bulunan tavan pencerelerine izin verecek şekilde kurgulanmış. Bunun yanında SANAA’nın yapıda kullandığı ilginç bir detay var: galerilerin duvarlarını ve döşemeyi bütünüyle birleştirmiyor. New Museum’ın yüzen duvarları, yapının taşıyıcısıyla sağlanan ‘ağırlıksızlık’ etkisine katkı sağlıyor.

Diyagram © ReThinking-BIM

Önceki yerine göre bu yapıda New Museum’ın ana düşüncesi sergi alanlarını maksimize etmek. Bu nedenle yapıdaki sirkülasyon alanları daha büyük galeriler için küçültülmüş. Örnek olarak 3 ve 4. katlar arası merdiven yalnızca 1 metre genişliğinde kurgulanmış; bu da zaten yönetmeliklerin izin verdiği minimum değermiş. Fakat bu dar merdiven ve yüksek hacim, mekanda güçlü bir dramatik etki ve gerilim yaratıyor.

© Dean Kaufman

New Musuem’da SANAA aynı zamanda yapının çevresiyle olan ilişkisini de kurmak istemiş. Bundan daha önceki New Museum tasarımlarında yapı, daha geniş ve daha kısa idi. Ekip New York’ta geçiridileri zamandan sonra tüm yapının kompoziyonunu tekrar kurguladı ve yapıyı şehrin mimari peyzajına uyan, daha ince, uzun bir bina haline getirdi. Şehir manzarası da üst katlarda müzenin panoramik pencereleriyle içeri taşındı. Şehirle müzenin birlikte deneyimlenmesi sağlandı.

© Laurian Ghinitoiu

2007’de New Museum hizmete başladığında, çarpıcı minimalist tarzıyla bir hayli övülmüş. Bu nedenle New Museum’ın ziyaretçi çekmek isteyen profiline hizmet ediyor. Üstelik müzenin Bowery’de yer alması alışılmadık bir fikir iken. Bölgenin tarihi nedeniyle bu şekilde düşünülüyor tabiki. Son zamanlarda böyle projelerle  yenilenmeye başlamış bölge. New Museum da hem yapısı hem de barındığı enstitüsüyle mimarlığın ve sanatın yenilenme, dönüşüm üzerindeki etkisinin sembolü oluyor.

Kaynaklar:

1. Bart Bryant-Mole. “AD Classics: New Museum / SANAA” 22 Jul 2016. ArchDaily. Accessed 16 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/787779/ad-classics-new-museum-new-york-city-sanaa-kazuyo-sejima-ryue-nishizawa/>
2. Marcus Fairs. ”New Museum of Contemporary Art in New York by Kazuyo Sejima + Ryue Nishizawa/SANAA” 22 Nov 2007. Dezeen. <https://www.dezeen.com/2007/11/22/new-museum-of-contemporary-art-in-new-york-by-kazuyo-sejima-ryue-nishizawasanaa/>

The post New Museum appeared first on Arkitektuel.

©Marco Rinaldi

Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa’nın 1995 yılında kurduğu Japon mimarlık ekibi SANAA tarafından tasarlanmış yapı, 22 Şubat 2010’da hizmete açılmış. İkili aynı zamanda 2010’da Pritzker ödülüne layık görülmüştür. Lausanne, İsviçre’de açılan merkez, EPFL (Ecole Polytechnique Federole Lausanne) adlı üniversitenin kampüsünde bulunuyor. Rolex Eğitim Merkezi, kampüs öğrencilerine ve aslında tüm halka hitap eden merkez, içinde farklı programları barındırıyor.

©Pesquisa Mundi

Yapı, kaboratuar, büyük bir kütüphane ve EPFL için uluslararası bir kültür merkezi olarak düşünülmüş. 20.000 m2’lik alanda tek akışkan bir kütle ile kütüphaneler, servis alanları, sosyal alanlar, çalışma alanları, bilgi toplama alanları, restaurant/kafe ve dış mekanları kusursuz bir şekilde birbirine bağlayan bir tasarıma sahip.

Mimari dili oldukça yenilikçi bir yaklaşım; hafif eğimli, teraslı, sürekli sistemiyle farklı oranlardaki iç mekanları oluşturuyor. Bunu yaparken taşıyıcı sistemi neredeyse görünmez olarak işlenmiş üstelik. İstenen bu özelliklerin sağlanması için de yepyeni yapım yöntemleri kullanmayı gerektiriyor tasarım.

©Marco Rinaldi

Dikdörtgen bir plan üzerine oturan Rolex Eğitim Merkezi, oldukça organik bir forma sahip; bu da kıvrımlı olan döşeme ve çatı sistemiyle sağlanmış. Formun bir getirisi olarak yere oldukça hafifçe basıyormuş hissi veriyor merkez, az sayıda görünür taşıyıcı elemanın kullanılması bunu desteklemiş ve ayrıca birçok yerden girişie elverişli bir karakter sağlamış.

©Iwan Baan

Kendi topoğrafyasına sahip olan yapı, akıcı bir tasarımı yakalamış. Dalgalı formuyla içeride vadiler, tepeler ve platolar oluşturuyor tasarım, yapının köşelerini görünmez kılıyor. Merdivenler yerine hafif eğimler ve teraslarla sirkülasyonu sağlanmış olan yapı, içeride kütleleri ayıran bir duvar sistemi kullanmıyor. Bu da yapı içindeki tüm aktiviteleri en nihayetinde birbirne bağlayan bir özellik.

Yükseklik değişimleriyle oditoryum, sosyal alan, çalışma alanları gibi farklı ses karakterine sahip alanları birlikte barındırabiliyor. Fotoğraflarda da gözlemlenebilen cam ”balon”larla da toplantı vb. alanları yaratıyor.

©Thomas Mayer

Rolex Eğitim Merkezi iki kabuktan oluşuyor; döşeme ve çatı. Döşemesi beton çatısı ise çelik ve ahşaptan oluşuyor. Bu iki kabuk yapının her yerinden birbirine paralel, aynı kıvrılmaları barındırıyor ve nihayetinde dalgalı formu oluşturuyor. Yapım aşamasında, proje tek bir strüktürden oluştuğu için her bir elemanın esnek olması gerektiği düşünülmüş. Bunun sebebi doğal ve strüktürel herhangi bir gerilmeye, ani değişikliklere adapte olabilecek sistemi oluşturabilmek.

©Detail Mag

Kendi çeşitliliği ve bunların tek bir kütlede birlikteliğiyle SANAA grubu tarafından da ”samimi bir kamusal alan” olarak tanımlanan proje, EPFL’nin farklı disiplinlerarası sınırları yıkan ve bir araya getirecek çalışma alanları yaratan yapısına da vurgu yapıyor. Proje içindeki farklı karakterde alanlarıyla, yeni teknoloji ve çalışma methodlarıyla oldukça yenilikçi ve esnek bir kullanım geliştirmiş. Bunun yanında sosyallik, birliktelik ve disiplinlerarası birbirine geçmişlik sunuyor. Merkez, yalnızca bu formuyla değil, bu yaklaşımlarla da insanların görmek isteyeceği bir kent simgesi olmayı amaçlamış. Bu da EPFL’nin halka ve hatta tüm düyaya açılan karakterine bir katkı.

©Eduardo Perez

Rolex Eğitim Merkezi, aynı zamanda enerjinin tasarruflu kullanımına önem veren bir yapı. Düşük enerji tüketim derecesiyle İsviçre’de kullanılan Coverted Minergie Label sertifikasına hak kazanmış. Doğal ışıktan faydalanmaya önem veren, kontorllü havalandırma sistemlerinden oluşan, çift cam kullanımıyla yalıtıma ve havalandırma sistemlerine katkı sağlayan yapısıyla da sürdürebilir bir yapı.

The post Rolex Eğitim Merkezi appeared first on Arkitektuel.