©Laurian Ghinitoiu

Mimar: BIG (Bjarke Ingels Group)

Yer: Bordeaux, Fransa

Yapım yılı: 2019

Fransa’nın Bordeaux kentinde Garonne Nehri ile Saint-Jean tren istasyonu arasında bulunan 18.000 metrekarelik MÉCA (Maison de l’Économie Créative ve de Culture-House of Creative Economy and Culture) şehre, nehir kıyısından yarattığı yeni kent odasıyla, sanat dolu bir kamusal alan hediye ediyor. BIG ve FREAKS’in tasarladığı kültür merkezi UNESCO onaylı Bordeaux kentini aynı zamanda bir sanat merkez üssü yapmak amacıyla üç bölgesel sanat kuruluşunu bir araya getiriyor: çağdaş sanat için FRAC; sinema, edebiyat ve görsel-işitsel sanatlar için ALCA ve performans sanatları için OARA.

©Laurian Ghinitoiu

BIG ve FREAKS MÉCA’nın tasarımını ilk olarak 2012’de, Bordeaux nehrinin canlanmasının bir parçası olarak ortaya çıkarmış. Yapı eski bir mezbaha alanında, aynı zamanda kültürel kurumlara dönüştürülen bir dizi başka endüstriyel bina arasında konumlandırılmış. Şimdi halka açık olan MÉCA FRAC, OARA ve ALCA ile birlikte bir ev kuruyor. Her kuruluş, binanın üçte birini kaplıyor: iki dikey sütunda OARA ve ALCA ile asimetrik kemerde halka açık alanın üzerinde uzanan FRAC.

©Laurian Ghinitoiu

Büyük bir “kentsel oturma odası” olarak tanımlanabilecek bir alan, MÉCA kültür merkezinin kalbini oluşturuyor. Yapı, şehrin gezinti yolunun uzantısı olacak şekilde tasarlanmış. Yapılı çevre ve kamusal alan arasındaki sınırı bulanıklaştırıp insanların yürüyebilecekleri ve yapıyla etkileşime girebilecekleri bir yer oluşturulmuş. Gezi yolundan çıkan bir dizi basamak ve rampa kentliyi önce kentsel oturma odasına yönlendiriyor. Bu 1.100 metrekarelik kent odası sayesinde yapı, Quai de Paludate Caddesi ile nehir kıyısı arasında rahatlıkla gezinmeyi sağlayan, geçirgen bir enstitüye dönüşüyor. Rampanın devamında kentli OARA’nın sahne kulelerine ve ALCA’nın ofislerine anlık bakışlar sunan cepheye ve sonunda FRAC’ın galerilerinin üstünde bulunan terasa ulaşıyor. Kentsel oturma odası, kamusal meydanın üzerinde “modern bir avize” gibi asılı duran yedi metre yüksekliğindeki, beyaz LED ışıklı MÉCA yazısıyla aydınlanıyor. Özel etkinlikler sırasında MÉCA’nın bu yarı açık mekânı konserler ve tiyatro gösterileri için bir sahneye veya heykel ve diğer sanat yerleştirmeleri için bir galeriye dönüştürülebiliyor. Meydana bir de Fransız sanatçı Benoît Maire’nin eseri olan bronz bir yarım-başlı Hermes heykeli ziyaretçileri “bölgenin çağdaş kültürü üzerine düşünmeye” teşvik etmesi için kalıcı olarak yerleştirilmiş.

©Laurian Ghinitoiu

Binanın kurucu ortağı ve kreatif direktörü Bjarke Ingels, “Bina tamamlandıktan sonra OARA, ALCA ve FRAC çoktan gelmişti- ve şimdi MÉCA açıldı, dördüncü ve son unsur burada: Bordo kenti ve vatandaşları” dedi. Ingels, “Bu yeni kentsel oda içinde, ilk kaykaycının geldiğini, ilk romantik çiftin merdivenlerde bir şişe Bordeaux’yu paylaştığını ve eğimli promenat üzerindeki ilk gösteriyi gördük,” diye devam etti. “MÉCA’nın kentsel odasını Bordeauxluların fikirleriyle, yaratıcılıklarıyla, kültürleriyle doldurmaları ve kendileri yapmaları için boş bir tuval ya da daha doğrusu boş bir çerçeve olarak düşünün.”

©Laurian Ghinitoiu

Zemin kattan girince ziyaretçiler “spiral çukur”da rahatlayabilecekleri veya restoran Le CREM’de yemek yiyebilecekleri bir lobiye ulaşıyorlar. Restoran, dev bir pencere ve asansörlerle “kentsel oturma odasına” görsel olarak bağlantılı kurgulanmış. Ziyaretçilerin dışarıdaki aktiviteleri ve dışarıdakilerin içeriyi görmelerini sağlayarak bir iç-dış diyalogu kurulmuş. BIG tarafından restoran için tasarlanan kırmızı mobilyalar ve mantar sandalyeler kentin şarap konusundaki itibarına referans vermekte.

©Laurian Ghinitoiu

Restoranın yanında OARA’nın 250 koltuklu siyah tiyatrosu bulunmakta. Tiyatro esnek oturma konfigürasyonları ve beton, ahşap ve perfore metalden oluşan tamamen siyah bir dama tahtası ile optimize edilmiş akustik sistemlerle donatılmış. Üst katta, ALCA’ya ait 80 koltuklu kırmızı vurgulu bir sinema, iki adet prodüksiyon ofisi ve proje inkübasyon alanı yer alıyor. Bu mekanlar “saydamlık yaratmak” amacıyla, aynı zamanda geçip gidenlere içeriden görünüşler sunan, rastgele yerleştirilmiş pencereler ile deliniyor. FRAC, MÉCA’nın üst katlarında yer alıyor ve tavan pencereleri ile aydınlatılmış yedi metre yükseklikte sergi alanlarına, sanatçılar için prodüksiyon stüdyolarına, depolama tesislerine, 90 kişilik oditoryuma ve bir kafeye ev sahipliği yapıyor. 850 metrekarelik kamusal teras sergi alanlarının esnek bir uzantısı gibi işlerken, gelecekte yapılabilecek büyük ölçekli sanat enstalasyonlarına ve performanslara kent ve St. Michael Bazilikası’nın ortasında bir açık hava mekânı sağlıyor.

©Laurian Ghinitoiu

MÉCA’nın cephesinin neredeyse tamamı, içeri giren ışık miktarını kontrol etmek ve şeffaflık hissi yaratmak için çeşitli boyutlarda pencereler serpiştirilmiş 4.800 prefabrik beton panelden oluşuyor. 1,6 ton ağırlığa sahip beton paneller,Bordeaux’nun yerel kumtaşı binalarını yansıtan bir doku oluşturmak için kumlanmış. Kumlamanın parlaklık ve sıcaklık katan sarı granülleri sayesinde bina güneşte ışıldar ve MÉCA’yı şehre tanıdık ama yeni bir yerel görüş olarak entegre eder.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post MÉCA Kültür Merkezi / BIG appeared first on Arkitektuel.

© Siméon Duchoud

İnsanların ihtiyaçları odağında, en kolay ulaşılabilen malzemeyi kullanarak iklime en iyi şekilde cevap veren bir yapı tasarlamak amacıyla yola çıkan Francis Kéré, Gando İlkokulu tasarımını geleneksel Afrika yapısı olmayan ve batılılaşmamış modern bir bina olarak tanımlıyor. Öncü bir mimari tarz ortaya koyan ilk projesiyle mimar, geleneksel yapım teknikleriyle çağdaş mühendislik metotlarını bir araya getiriyor.

© Erik-Jan Ouwerkerk

Francis Kéré Burkina Faso’nun Gando adlı bir köyünde doğdu. Çokça zorluk ve az kaynakla büyüyen Kéré köyün liderinin en büyük oğluydu ve bu sayede, çocukların okula gitmeleri nadir bir olay olsa da okula başladı. Kendi köyünde okul olmadığından, aydınlatması ve havalandırması yetersiz bir okula gitmek uğruna 40 kilometre uzaklıktaki diğer bir köye gitmek zorunda kaldı. Bu sınırlı ortamda öğrenmeye çalışma deneyiminden çok etkilenen Kéré, Avrupa’da mimarlık okumaya başladığında kendi köyünde bir proje yapmaya karar verdi. “Benim kültürümde herkes yolunu toplumu ileriye götürebilmek üzere çizer, ben de bir okul inşa etmeye başladım.” diyen mimar, bütün çocukların eğitime ulaşabilmesi için böyle bir yol belirlemiş.

© Erik-Jan Ouwerkerk

Okulun tasarımında belirleyici etkenler maliyet, iklim, kaynak erişilebilirliği ve inşaat fizibilitesi olmuş. Projenin başarısı mimara göre bu kısıtlamaların hem benimsenip hem de yadsınmasına dayanıyor. Gando İlkokulu’nun hakim malzemesi Burkina Faso’da kolay bulunan ve ucuz bir malzeme olan kil. Kéré, elde bulunan az kaynakla sonuçları en üst düzeye çıkarmak için yüksek sıcaklık ve yarı kurak iklim koşullarına dayanıklı bir kil / çamur hibrit yapı denemesi yapmış. Geleneksel kille inşa teknikleri, yapısal olarak daha sağlam bir yapı oluşturmak için değiştirilmiş ve çağdaşlaştırılmış.

Burkina Faso’nun yoğun yağışlı iklimine karşı, yerel ev tipolojisinde, oluklu metal çatılar kullanılıyor. Ancak kuru mevsimlerde çatılar iç mekanın dayanılmaz bir sıcaklığa ulaşmasına sebep oluyor. Kil tuğlaları sayesinde ısı birikimi sorunu çözülmüş ve okulun için serin tutulabilmiş ancak termal yalıtım, ucuzluk ve kolay üretim avantajlarına sahip olsa da kil tuğlaları yağmura karşı çok dayanıklı olmadığından duvarları yağmurdan korumak için geniş saçaklı bir çatı gerekli olmuş. İlkokulun çatısı içerideki öğrenme alanından uzaklaştırılmış ve geniş havalandırma delikli bir kil tavan yaratılmış. Kil tavan yapay veya mekanik iklimlendirme sistemleri kullanılmadan maksimum düzeyde havalandırma sağlamış. Soğuk havanın pencerelerden girdiği, sıcak havanın delikli tavandan çıktığı pasif iklimlendirme sistemi sayesinde okulun ekolojik ayak izi büyük ölçüde azalmış.

© Erik-Jan Ouwerkerk

Projenin planlarını Francis Kéré çizmiş olsa da projenin başarısı yerel halkın sürece yoğun katılımına bağlanabilir. Burkina Faso kırsalında bütün köy evleri inşa etmek ve onarmak için geleneksel olarak birlikte çalışıyor. Bu kültüre paralel olarak da Gando köyü sakinlerinin sürece katılması için düşük teknolojili sürdürülebilir teknikler geliştirilmiş. Bu minvalde, çalışanlar için inşaat ve bakım işlerini basitleştirirken en kaliteli bina çözümünü üretmek için modern mühendislik yöntemleri ile birlikte geleneksel bina teknikleri kullanılmış.  İnşa sırasında çocuklar okul binası için taş toplamış, kadınlar tuğla üretimi için su getirmişler.

© Erik-Jan Ouwerkerk

Okul 2004’te Ağa Han Mimarlık Ödülü’ne layık görüldü. Daha da önemlisi kolektif kültür için bir dönüm noktası oluşturdu ve köyde sürdürülebilir kalkınmayı destekleyen yeni projelere öncü oldu.

The post Gando İlkokulu appeared first on Arkitektuel.

© Ivar Kvaal

Snøhetta’nın tasarladığı, Avrupa’nın ilk su altı restoranı olan Under (Aşağıda) Norveç kıyı hattının en güney ucunda yer alıyor. Barındırdığı eşsiz restoran deneyiminin yanı sıra deniz yaşamı için bir araştırma merkezi görevi de görecek olan yapı, deniz ve kara hayvanları için yeni bir yaşam alanı yaratmayı hedefliyor.

© Inger Marie Grini / Bo Bedre Negre

Dünyanın en büyük su altı restoranı da olan yapı olabildiğince basit tasarlanmış. Monolitik bir “beton tüp” oluşturan kütle 34 metre uzunluğunda. Köşeleri kavisli ve yarım metre kalınlığında olan duvarlar, dalgalara ve su basıncına karşı optimum direnci sağlıyor. Pürüzlü ve yalın bırakılan beton yüzeyin ilerleyen zamanlarda yapay bir resif oluşturacağı öngörülmüş. Büyüyen resif sayesinde suyun temizlenip deniz canlıları için bir yaşam alanı oluşturması planlanmış.

© Ivar Kvaal

Arazinin zorlu iklim koşullarının ardından yapıya giren kullanıcıları, dışarıyla tezat oluşturacak şekilde sakin, meşe kaplı bir mekan karşılıyor. Karadan denize yolculuğun metaforunu kurgulayan fuayenin tekstil tavan kaplamasının rengi, derine inildikçe koyulaşarak okyanus altında gün batımı etkisi yaratıyor. Akustik panellerin üzerini kaplayan kumaşlar böylece, içeride huzurlu bir ortam sağlıyor.

© Ivar Kvaal

Bütün kütle, fuaye ve vestiyer, şampanya barı ve ana restoran alanı olmak üzere, birbirlerine meşe merdivenle bağlanan üç katmandan oluşmakta. Şampanya barının bulunduğu orta katta dikey bir pencere açıklığı bırakılmış. Yapının denizle birleştiği bu noktada, pencereden rüzgârın kuvvetine göre hareket eden deniz ve havanın birleşimi gözlemlenebiliyor. Restoranın odak noktası olan, 11 metre genişliğinde ve 3,4 metre uzunluğundaki panoramik akrilik pencere ise her kattan görülebiliyor. 40 kişilik restorandaki bu “panoramik göz” deniz yaşamıyla ziyaretçiler arasında görsel bağlantı kuruyor.

Pencerenin yansımasını en aza indirgeyerek dışarıdaki deniz yaşamının en iyi şekilde izlenebilmesi için 380 LED lambadan oluşan bir aydınlatma sistemi tavan panellerine monte edilmiş. İçerideki ışık binanın dışındaki ışık durumuna göre kolayca ayarlanarak hafif ancak yeterli bir aydınlık sağlıyor. Dışarıdaki deniz tabanı ise karanlık saatlerde balıkları çekmek için yapay olarak aydınlatılıyor.

© Inger Marie Grini / Bo Bedre Negre

Malzemeler yapıda bulundukları yere göre şekillenmiş. Girişteki kaplama yalın haliyle mekanın çevre ile olan ilişkisini vurgularken binanın odağı olan restorana doğru inildikçe işlenerek karakter değiştiriyor. Duvarlar, çatı ve döşeme yerel Norveç meşesi ile kaplanmış. Deniz tabanında bulunan restoranın döşemesi için deniz yosunlarından ilhamla mavi ve yeşil tonlarında tasarlanmış akustik panellerle uyumlu bir terrazzo seçilmiş. Bar ise deniz kabukları ve kumlardan yola çıkarak pembe tonları ağırlıklı kurgulanmış. Alazlanmış meşe kullanılarak yapılan masalar, kavisli formlu sandalyeler ve seramikler yerel sanatçılar tarafından tasarlanmış.

© Ivar Kvaal

Under’ın mutfağı yüksek kaliteli, yerel üretimlere odaklanıyor. Bunu başarmak için Nicolai Ellitsgaard öncülüğünde, Michelin restoranlarında deneyimli 16 kişilik bir mutfak ekibi oluşturulmuş. Restoran olmanın ötesinde Under, halkı denizdeki biyolojik çeşitlilik hakkında bilgilendirmeyi de amaç ediniyor. Restoran olarak kullanıldığı saatler dışında, deniz biyologları tarafından bir laboratuvar olarak kullanılacak yapıda balıkların davranışları, özellikle ışığa karşı tepkileri; ses kullanarak eğitilip eğitilemeyecekleri ve mevsimlere göre davranış değişiklikleri incelenecek.

© André Martinsen

Su altındaki bir yapının inşa süreci de yapının kendisi kadar ilginç. Suya batırılma sırasında strüktür kendi kendine süzüldükten sonra son noktasına vinç ve çekiciler yardımıyla yerleştirilmiş. Batırılma işlemi sonrasında yapı deniz tabanının altındaki ana kayaya bağlı beton bir tablaya montelenmiş. Montelenme işleminin doğru yapıldığından emin olmak için bütün yapı suyla doldurularak batırılmış. Bütün bulonlar yeterince sıkılaştırıldıktan sonra içerideki su tahliye edilmiş ve iç mekan düzenlemesi başlamış.

The post Under appeared first on Arkitektuel.

© Alican Aktürk

Teğet Mimarlık tarafından tasarlanan İstanbul Deniz Müzesi projesi 2005 yılındaki ulusal yarışma sonucunda birinci oldu ve inşa edilen yapı ziyarete 2013 yılında açıldı. Müze yapısı, Boğaz köprülerinin yapımından bu yana boğaz hattında inşa edilen ilk modern bina olma özelliğine sahip. Projenin zorlayıcı etkenleri arasında arazinin Beşiktaş merkezde sıkışmış bir bölge olması, tescilli bina ile iletişim halinde olma zorunluluğu, değiştirilemeyen yağmur suyu altyapısı aksı ve boyutları 3 ila 40 metre arasında değişen sultan kayıklarının kırılganlıkları nedeniyle binanın inşası sırasında alandan uzaklaştırılamamaları da var. Arazinin şehrin farklı durumlarıyla ilişki halinde olan üç cephesi bulunuyor: kayıkhane için ayrılmış Boğaz cephesi, şehirle ve ulaşım ağıyla ilişki içinde olması sebebiyle girişin yer aldığı Dolmabahçe Caddesi cephesi ve avlunun bulunduğu Beşiktaş Meydanı cephesi. Tüm bu cepheler tasarım için farklı veriler oluşturmuş ve yapının şehirle çeşitli durumlarda ilişki kurmasını sağlamış.

© Alican Aktürk

Boğaz Cephesi

Tasarım sürecindeki en büyük avantajlardan biri arazinin Boğaz Kanunu’na göre Öngörünüm Alanı’nın dışında yer alması. Böylece çağdaş bir bina tasarımı mümkün olmuş. Deniz Müzesi boğaz siluetinde Dolmabahçe ve Çırağan Sarayı’nın arasında yer alıyor ve bu durum boğaza bakan cephe tasarımını hayli etkilemiş. Yapının bu cepheye bakan kütlesi kayıkların üzerine geçen bir eldiven gibi davranıyor. Aynı zamanda cephedeki açıklık-kapalılıkları ve malzeme kullanımını da belirleyen bu organizasyon, kayıkların denizden binaya girdiği bir tersane tipolojini de anımsatıyor.

Zemin Kat Planı

Mekan kurgusu, sergi materyaline fiziksel bir mekan yaratımının ötesinde, ziyaretçiye geçmiş ve şimdinin üst üste geldiği bir değerlendirme potansiyeli de sunuyor. Görkemli kayıkların arasında yürürken boğazla, vapurla ve vapura yetişmeye çalışan insanlarla, kısacası sokak kotunda günlük hayat durumlarıyla bağlantı kurmak mümkün kılınıyor. Tüm kütle galeriyi denize bağlayan alçak bir havuzun üzerinde yükseliyor. Özellikle vapurun üst katında oturup denizden müzeye bakan bir insan için müze önündeki su elementi cephede dikey bir hareket oluşturan cam ögesiyle birleşerek boğazla gökyüzünü birleştiren bir kurgu sunuyor. Havuz kentle müze arasında görünmez bir sınır kurgularken etrafında kentsel bir mekan da oluşturuyor.

Meydan Yaratma Girişimi

Müzenin en dikkat çekici tasarımı Dolmabahçe Bulvarı tarafında arazi üzerinde yaptığı geri çekilme. Mimarlara göre en önemli tasarım kararı müzeye nereden girileceği konusu olmuş ve diğer cephelerin aksine bulvarın kurduğu hareketli kentsel mekan sebebiyle burası seçilmiş. Barbaros Heykeli’nin bulunduğu alanın meydan kurucu özelliklerini yitirmesi bölgede alternatif bir buluşma mekanı ihtiyacı oluşturmuş. Bulvarın sahip olduğu hareketli doku bu ihtiyacı gidermek için iyi bir potansiyel sunduğundan bu cephede bir toplanma ve müzeye giriş alanı bırakacak şekilde “cömert” bir geri çekilme uygulanmış. Bu geri çekilme sayesinde yaratılan meydan müzenin kentsel yönünü vurgulamış.

© Alican Aktürk

Böylesine bir dış mekan yalnızca müzenin şehirden faydalandığı bir mekan değil, aynı zamanda müzenin bütün potansiyelini şehre sunduğu bir ara yüz de yaratmış. Her ne kadar bu ‘cömert mekan’ kütledeki geçirgen yüzeyler sayesinde boğaz manzarasını şehrin geri kalanına bağlasa da gerçekten yoğun akış içerisinde bir nefes alma mekanı yaratıp yaratamadığı bir tartışma konusu. Beşiktaş Çarşı’nın kentliyi itmekten çok çeken yapısı bu geri çekilme alanının anlık temasların oluşturduğu bir boşluktan öteye gidememesine sebep oluyor. Bu durum tabii ki kent dinamiğinin önceden tahmin edilemez çokça olasılığı barındırmasından ötürü salt mimarin suçu olarak değerlendirilemez. Ne yazık ki müze önündeki bu boşluk birçok kent senaryosu üretme imkanı sunsa da şehrin kaosu kentlilerin bu olasılıkları görmezden gelmesine sebep oluyor.

Müzeye Eklemlenen Bina

Yeni yapılacak binanın var olan tescilli müzeye eklemlenme zorunluluğu tasarım sürecinin en başından beri düşünülen bir problem olmuş. 2015 yılına kadar restorasyonu süren tescilli binada koleksiyonun kayıklar dışında kalan resim ve obje sergisi yer alıyor. En önemli tasarım girdisi yeni binanın eski binaya bağlanırken var olan binanın kütle algısının bozulmamasını sağlamak olmuş. Deniz Müzesi, tescilli binaya iki katlı kütlesiyle hiçbir zaman yaklaşmıyor, bulvar tarafında tek kata düşerek yapıyı ön plana çıkarırken arka planda yavaşça yapıyla buluşuyor. Barbaros Heykeli ve Türbesi, Sinan Paşa Camisi ve Saray Koleksiyonları Müzesi ile çevrelenen tescilli binayı başarılı bir şekilde ön plana çıkarıyor. Beşiktaş Meydanı tarafında ise transparan bir köprüyle iki bina birbirine bağlanıyor ve böylece içeride kurgulanan spiral sirkülasyon sistemi de kapanıyor.

© Alican Aktürk

Bütün strüktürünü altına saklayan köprü, şehrin günlük hayatıyla müzenin tarihsel dokusunu bir araya getiren ikinci bir sahne yaratıyor. Köprünün altında, iki yapının arasında kalan avlu bulvara ve meydana referans veriyor. Zengin kamusal mekanı rekreasyon için olası bir niş oluşturabilecekse de müzenin iklimlendirme mekanizmasının yarattığı gürültü buna engel olmuş. Müzenin etrafının duvarla çevrilmediği birçok yerde belirtilse de avluyla Beşiktaş Meydanı arasındaki parmaklılar bu söylemi tersine çevirip avlunun terk edilmiş bir alan gibi görünmesine sebep oluyor.

© Alican Aktürk

Gezi Kurgusu

Ziyaretçi Barbaros cephesindeki geri çekilme bölgesinden müzeye giriş yaptığında kendini, müzenin ana mekanı olan kayık galerisinde bulur. Yüksek tavanlı, kolonsuz geçilen bu geniş mekanda ilk olarak karşılaşılan tarihsel anlamda en önemli eser olan kadırgadır. Bundan sonra kayıkların boyları küçülürken kronolojik olarak da ilerlenir. Turun sonunda Atatürk’ün kullanmış olduğu sandal görülür. Zemin kattan asma kata bir rampa ile çıkılır. Üst katta bulanan 7 köprünün üzerinde sergilenen sultan kayıkları görülürken zemin kattaki kayıklara da buradan bakış imkanı tanınır. Uzunlukları 25 metre ile 55 metre arasında değişen köprüler iç mekanda güçlü bir etki yaratan 6 metre yüksekliğinde çelik kafes kirişli bir strüktürle taşınmaktadır. Üst kat dolaşıldıktan sonra karşılaşılan cam köprü ziyaretçiyi tescilli binaya götürür. Tescilli binanın merdivenlerinden inildiğinde ise bulvar tarafındaki girişe dönülür.

© Alican Aktürk

Dolaşım şeması kapalı bir sistem sunarken bu şemayı bozan tek mekan kayık galerisinin alt katında bulunan sergi alanı. Su seviyesinin altında bulunan bu alan yarışma projesinde yer almayıp sonradan eklenmiş. Şu anda geçici sergi alanı olarak kullanılıyor.

Malzeme Seçimi

Cephedeki açık-kapalı düzeni vurgulaması için beyaz bir yüzey ve bakır tercih edilmiş. İç ve dış mekanlarda malzeme sürekliliğinin korunabilmesi için tasarım projesinde çok yeşermeyen bir bakır tercih edilmiş olmasına rağmen uygulamada farklı bir bakır türü kullanılmış. İçeride sergilenen nesnelerin güneş ışınlarından korunması için ise Low-E cam kullanılmış.

Kaynaklar

• Gülhan, Doğa (2014). 1.Ödül, İstanbul Deniz Müzesi Ulusal Mimari Proje Yarışması (http://www.arkitera.com/proje/2784/http—arkivcomtr-proje-istanbul-deniz-muzesi-2784)
• Teğet (2014), “Boğazla Şehir Arasında Müze”, Serbest Mimar, Türkiye Serbest Mimarlar Derneği, issue 14-15, p. 121
• Istanbul Maritime Museum / TEGET, (14 Apr 2017). ArchDaily. https://www.archdaily.com/867961/istanbul-maritime-museum-teget/, ISSN 0719-8884
• Mehmet Kütükçüoğlu ile bir röportaj, (2014), Tersaneye Öykünen Müze Binası, https://xxi.com.tr/i/tersaneye-oykunen-muze-binasi
• Kahvecioğlu, H. (2014), “Deniz Müzesi Üzerine BirDeğerlendirme”, Serbest Mimar, Türkiye Serbest Mimarlar Derneği, issue 14-15, pp. 117-119
• Altınışık, B., (2016), Teatrel Bir Kırılganlı Olarak İstanbul Deniz Müzesi, , Mimarist, issue 55, pp. 25-29, https://www.academia.edu/16398144/K%C4%B1r%C4%B1lgan_Bir_Teatrallik_Olarak_%C4%B0stanbul_Deniz_M%C3%BCzesi

The post İstanbul Deniz Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Bavyera halkı 2001 yılında yapılan referandum sonucunda şehrin iki futbol takımı Bayern Münih ve TSV 1860 Münih için mevcut olimpiyat stadyumunun yenilenmesindense yeni bir stadyum inşa edilmesine karar verdi. 2002’de yapılan yarışmayı kazanan proje şu an Avrupa’nın en ünlü futbol stadyumlarından biri olan Herzog & de Meuron tasarımı Allianz Arena oldu. İnşaası 30 ay süren yapı her iki takıma ev sahipliği yapmasının yanı sıra ikonik cephesiyle Münih şehrinin simgelerinden biri.

©wikiarquitectura.com

Lokasyon olarak şehrin kuzeyindeki Fröttmaning bölgesi seçilmiş ve alt yapı çalışmaları belediye tarafından üstlenilmiş olan projenin mimari konsepti ise üç ana fikre dayanmakta: aydınlatılan cephe sayesinde görünüşü değişebilen bir hacim, taraftarın alana törensi bir etkiyle ulaşmasını sağlayan peyzaj ve kraterimsi iç yapı. 69.900 oturma kapasiteli stadyum aynı zamanda 11.000 araçlık Avrupa’nın en büyük otoparkını da barındırmakta.

©wikiarquitectura.com

Kendi kendini temizleyebilen 0.2 mm kalınlığındaki ETFE membranlar toplamda 2874 hava yastığı oluşturarak bütün cephe ve çatıyı kaplarken baklava dilimli şekilleriyle Bavyera bayrağına referans veriyor. Cephenin değişken karakterli olması futbolla ilgilenmeyenler dahil herkes için dikkat çekici bir görünüm kazandırırken iki ayrı takıma ait olan stadyumun tasarımı için zekice bir çözüm olarak sunulmuş. Maç sahibi takıma göre -FC Bayern için kırmızı, TSV için mavi ve milli takım için beyaz- aydınlatılan cephede her ne kadar değişen renkleri kullanmak mümkün olsa da stadyumu çevreleyen yollardaki sürücülerin dikkatinin dağılmaması amacıyla Bavyera polisi bunu yasaklamış.

©wikiarquitectura.com

Gün ışığında uzaktan bakıldığında beyaz algılanan membranlar aslında aydınlatıldıklarında ışığı homojen dağıtabilmek için beyaz noktalarla kaplı yarı geçirgen yüzeyler. Dünyanın en geniş membran çatısını oluşturan yastıklar ise sahaya giren gün ışığını kırmamak için şeffaf kullanılmış olsa da açılıp kapanabilen gölgelendirme elemanları deforme oldukları için artık hep kapalı tutuluyorlar ve çimenler UV ampulleriyle aydınlatılıyor.

Stadyumla aynı zamanda Fröttmaning’de inşa edilen metro istasyonunun örtüsünde de membran sistemler kullanılarak iki yapı arasında konsept bütünlüğü sağlanmış. İstasyondan stadyuma yürüyüş alanındaki dolambaçlı yollar kompleksin otoparkıyla birleşiyor ve taraftarın toplanıp bir güruh halinde stadyuma giriş yapması sağlanıyor.

© Allianz-Arena

Mimarlar, kratere benzeyen iç mekanı izleyicilerin olayın gerçekleştiği yerin hemen yanında oturması sebebiyle Shakespeare Globe Tiyatrosu’na benzetmiş. Üst sıralara çıkıldıkça artan eğim oyun atmosferine özel bir yoğunluk katarken ilk katmanın yükseltilmesi de bütün seyirciler için daha iyi bir görüş açısı sağlıyor. Köşelerde bulunan oturma alanları kimi maçlar için kaldırılıp ayakta seyircilere mekan oluşturuyor.

Kesit / ©wikiarquitectura.com

İçerisinde FC Bayern’in müzesi de bulunan Allianz Arena kuzey tribününde TSV 1860 Münih’e, güney tribünde Bayern Münih’e ait 1000’er kişilik restoranlar dahil üç restoran, ofis ve konferans salonları, taraftar mağazaları ve 28 büfe barındırıyor.

The post Allianz Arena appeared first on Arkitektuel.

MVRDV´nin 2014 yılında tamamlanan Markthal Rotterdam projesi özgün kütle yapısıyla birçok farklı fonksiyonu bir araya getiriyor. “Pazar yeri” anlamına gelen Markthal halihazırda Rotterdam’ın en büyük haftalık pazarının kurulduğu tarihi Binnenrotte meydanında bulunmakta. Ülkedeki ilk kapalı pazar yeri olmanın yanı sıra içerisinde konut birimleri, restoranlar, mağazalar ve 24 saat açık dört katlı bir yeraltı otoparkı bulunduran yapı davetkar bir kamusal alan oluşturarak şehrin ikonik yapıları arasında yerini almış.

© Nico Saieh

Konum

Şehrin merkezi bir konumunda bulunan yapı Rotterdam’ın Ortaçağ’dan kalma tek yapısı olan Laurenskerk’in (Laurens Kilisesi) paralelinde ve Rotte Nehri’nin 19. yüzyılın sonunda tren yolu için dağıtılmasından önce geçtiği bölgede yer alıyor. Yapımından önce sadece pazar kurulan günlerde ziyaret edilen Binnenrotte Meydanı ise Markthal’ın inşaasından sonra yenilenmiş. Yaplan düzenlemelerle tezgahların binanın girişine göre hizalanması ve böylece kullanıcının açık ve kapalı mekanlar arasında kolaylıkla geçiş yapması ön görülmüş.

Ayrıca yapının Blaak İstasyonu tarafındaki çıkışından şehrin bir diğer ikonik yapısı olan Küp Evler de görünmekte.

Yapı

Ekim 2004’te Provast ile birlikte kazanılan yarışmanın amacı değişen AB kuralları gereği açık havada satışı yasaklanan gıda ürünleri için kapalı bir pazar yeri oluşturmak ve şehir merkezinde daha çok konaklama birimi yaratmaktı. Kütlenin oluşumundaki en büyük etken benzer programlı diğer yapıların aksine kamusal alanın oluşumuna katkı sağlamak üzere her tarafı açık, aydınlık bir bina tasarlama fikriydi. Bunun için saydam yüzeyli iki tarafı kente açılan devasa bir kemer yapısı altında pazar alanı kurgulanmış.

Diyagram / © MVRDV

Görüş açısını kapatmadan hava koşullarından korunmak için çelik halatlar içine yerleştirilen cam panel cephe Avrupa’daki en büyük kablo ağlı cephe sistemi. Bu sistem yüksek rüzgar yüküne dayanabilmesi için bir tenis raketi gibi çalışacak şekilde tasarlanmış; merkezden 70 cm hareket edebilecek esnekliğe sahip.

Diyagram / © MVRDV

120 m uzunluğunda, 70 m genişliğinde ve 40 m yükseklikteki kemerin kavisi yapım masraflarını da azaltmak amacıyla klasik asansör çekirdeği baz alınarak hesaplanmış. Giriş katta iç cephe tarafında bulunan asansör bu eğimden ötürü yukarı katlara çıkıldıkça dış cepheye yaklaşmakta. Markthal binası sakinleri ise yan cephelerdeki altı ayrı girişten asansörlere ve merdivenlere ulaşabilmekte.

Diyagram / © MVRDV

Binadaki marketlerin ve restoranların ürün temin sisteminin tamamı bütün cephelerinin kent hayatının bir parçası olma fikrini güçlendirmesi ve ikamet edenlerin bu işlemlerden rahatsız olmaması için yeraltına alınmış. Yük araçlarının gelip teslimatın yapıldığı bodrum 1 katında ayrıca iki süpermarket ve ev sahiplerinin bisiklet parkları ve depoları bulunmakta.

© Ossip van Duivenbode

Yapının dış cephesi ve kaldırımları dikkati iç yüzeye çekmek amacıyla doğal taş ile kaplanmış. İç yüzeyde ise Rotterdamlı sanatçılar Arno Coenen ve Iris Roskam imzası taşıyan Cornucopia eseri görülüyor. Cornucopia bereket anlamına geliyor ve eser havada süzülen üç boyutlu ürün ve hayvan görüntülerini içerirken 17. yüzyıl Hollanda natürmortlarına referans veriyor. Resim Pixar Animasyon Stüdyoları’nın beş katmalı dijital baskı yöntemiyle, akustik panellere monteli oluklu alüminyum panellere basılmış.

Sürdürülebilirlik

BREEAM “çok iyi” sertifikası alan Markthal Rotterdam binası altında, çevresindeki bazı binaların da ısıtılması ve soğutulmasını sağlayan, ısı ve ısı depolama sistemi barındırıyor. Pazar alanına temiz hava, cam cephenin altından giriyor ve yükselerek çatıdaki havalandırma şaftlarından çıkıyor. Pasif havalandırma sisteminin etkin olduğu bu durum alanda çok az enerji kullanılarak ideal iklim ortamına katkı sağlıyor. Farklı ortamlardaki ısı değişimi merkezi olarak kontrol ediliyor ve böylece tüm fonksiyonların birleşiminde kullanılan tesisat sistemi en aza indirilmiş oluyor.

© Nico Saieh

Sürdürülebilirliğe destek sağlamak için bina sakinleri su ve enerji tüketimi, atık organizasyonu ve sağlıklı yapı malzemesi kullanımını kapsayan bir sözleşme imzalamış. Pazar yeri içinde enerji kullanımı ve CO2 tasarrufunu gösteren bir pano bulunuyor. Su tasarrufu içinse akıllı sıhhi tesisat sistemi tasarlanmış.

Çevreye entegrasyonu güçlendirmek için tasarım sürecine bir ekolojist de dahil edilmiş. 11. katın batı cephesinde dört büyük yarasa konaklıyor ve 1. katın kuzey cephesinde de on kırlangıç yuvası bulunuyor.

Kesit

Konutlar

Pazar yerini saran kemerin 3. katından 11. katına kadar, boyutları 80 ila 300 m2 arasında değişen 102’si kiralık ve 126’sı satılık olarak planmış toplam 228 konut birimi var. Her daire genişliği boyunca bir balkona ve 24 çatı katı dairesi de kemer biçminin verdiği avantajla oldukça geniş bir terasa sahip. Ön tarafta Laurens Kilisesi veya Maas Nehri manzaralı dairelerin yarısının pazar alanına bakan pencereleri var. Üç kat camlı bu pencereler iki mekan arasında ses ve koku bariyeri oluşturuyor.

The post Markthal Rotterdam appeared first on Arkitektuel.

Kengo Kuma & Associates tarafından 2015 yılında tasarlanan Çin Sanat Akademisi Halk Sanatları Müzesi Çin’in doğu kıyısıda bulunan Hangzhou kentinde yer almakta. Daha önce çay tarlası olarak kullanılan alanda konumlanan yapı, zemindeki kot farkını hissettirecek şekilde parçalanmış ve her biri kendi beşik çatısına sahip, paralelkenar biçimli evlerden oluşan bir köyü andıracak şekilde tasarlanmış.

© Eiichi Kono

Yapının dış cephesinde paslanmaz çelik tellerden oluşan ağa tutturulmuş kiremitler asılı durmakta. Cam cephenin önünde ikinci bir örtü oluşturan bu ağ, içeriye giren gün ışığını kontrol ederken aynı zamanda iç mekan boyunca gölgesiyle özgün bir motif de oluşturmakta.

© Eiichi Kono

Hem çatıda hem de cephe örtüsünde bölgede bulunan evlerin eski kiremitleri kullanılmış. Kullanılan bu yerel malzemenin her birinin boyutları farklı ve mimara göre bu durum yapının zemine daha kolay karışmasını sağlamış.

© Eiichi Kono

Baklava dilimi formu, iç mekana akışkanlık verirken farklı seviyeleri birbirine bağlayan rampalar ziyaretçilerin rotasını programa uygun olacak biçimde belirlemelerini kolaylaştırmış. Kütle ve cephe kurgusunda ön planda tutulan bölgeye uyum sağlama amacı içeride de rampalara uygulanan taş ve sedir kaplamalarla devam ettirilmiş.

The post Çin Sanat Akademisi Halk Sanatları Müzesi appeared first on Arkitektuel.