© www.heals.com

Terör Kulesi olarak da bilinen Trellick Kulesi (Trellick Tower), Batı Londra’nın en ikonik mimari yapılarından bir tanesi. Erno Goldfinger tarafından tasarlanan ve yapımı 1972 yılında tamamlana kule, sosyal bir toplu konut projesi. Özellikle Le Corbusier’nin toplu konut modüllerinden ve Unite d’Habitation’dan esinlenen Erno Goldfinger, Londra’nın en karakteristik konut binalarından birine imza atmış.

© Flickr – IK’s World Trip

Trellick Kulesi, Goldfinger’ın tasarladığı ve 1967 yılında tamamlanan Balfron Kulesi’nin daha uzun ve yeni bir versiyonu olarak tanımlanabilir. 100 metreye yakın yüksekliği ve brutalist karakteri ile Trellick Kulesi bulunduğu bölgenin silüetini domine eden bir karaktere sahip. Yapı, yüksek apartman blokları devrinin olumsuz sosyal sonuçları nedeniyle pöpülerliğini yavaş yavaş kaybetmeye başladığı bir dönemde tamamlandı.

© www.heals.com

Kule, birbirinden farklı fakat ortak noktaları olan işlevlere sahip iki hacimden oluşuyor. Ana hacimde konut birimleri bulunurken, kütlesel olarak daha ince olan servis kulesi her üç katta bir ana kütleye bağlanıyor. Servis hacminde kulenin ana sirkülasyon elemanları olan merdivenler, asansörler ve mekanik odalar yer alıyor. Servis hacminin kulenin geri kalanından tamamen ayrılması, yapıya özgün bir kimlik kazandırıyor.

Aksonometrik Perspektif

Goldfinger’ın aldığı özgün tasarım kararlarından bir diğeri ise Trellick Kulesi’nin sakinlerinin dairelere ulaşım şekli. Goldfinger, her biri iki katlı 9 farklı konut birimi tasarlamış. Tüm bu birimlere girişler servis kulesine bağlanan her üç kattan birinden sağlanıyor. Dairenin içine yerleştirilen merdivenler ise kullanıcıları daire içindeki katlara yönlendiriyor. Goldfinger, bu sayede binanın içindeki koridor sayısını azaltırken apartmanların tüm kat boyunca uzayabilmesini hedeflemiş. Böylece daireler kulenin iki karşı cephesinden de dışarıya hakim olabiliyor. Her ne kadar basit bir tasarım fikri olarak gözükse de, Goldfinger’ın bu kararı 100 metre yüksekliğindeki bir kulede yaşam kurgulamak açısından oldukça önemli.

Trellick Kulesi, bu özelliği sayesinde geleneksel kule apartman birimleri ile kıyaslandığı zaman en geniş dairelere sahip toplu konut yapısı. Dairelerin içini de özenle tasarlayan Goldfinger, yarattığı korkutucu görünümün içinde oldukça cazip bir yaşam kurgulamış. Pencerelerde kullanılan çift cam ses yalıtımı sağlarken, pencerelerin dönebilir şekilde tasarlanması temizlik açısından kolaylık sağlıyor. Ayrıca Goldfinger dairelerin içine mekan tasarrufu yapan detaylar eklemiş. Örneğin tuvaletlerde açıldığı zaman yer kaplamayan kayar kapılar tercih edilmiş.

© Archdaily

Yapının en dikkat çekici unsurlarından biri olan servis kulesi, en üst kısmında teknik ekipmanların büyük bir kısmını bulunduruyor. Kulenin tepesindeki büyük konsol yapı konutlar için kazan dairesi ve su deposu işlevi görüyor. Bu iki teknik hacmin kulenin en üst kotunda bulunması dönemin şartları göz önünde bulundurulduğunda oldukça mantıklı bir karar. Su ve ısı tesisatının aynı yerde bulunması boru sayısını azaltırken, tesisatın en yüksek noktada bulunması, yüksek basınç sayesinde suyun her noktaya kolayca ulaşabilmesini sağlıyor.

© Wikimedia Commons

Trellick Kulesi’nin brutalist kimliği, cephesinde kullanılan çıplak beton yüzeyler ile iyice vurgulanmış durumda. Yapının cephesinde dikey ve düşey elemanlar oldukça sade bir şekilde ön plana çıkarılmış. Kulenin kuzey cephesi tüm kat yüksekliğindeki galeri pencerelerini bulunduruyor ve iki kule arasındaki köprülerin yarattığı yatay etkiyi devam ettiriyor.

© Archdaily

Bu ikonik mimari başyapıt, ilgisizlik ve bulunduğu bölgenin sosyal yapısı yüzünden suç ve olumsuz etkenler ile bağdaştırılsa da kulenin 1998 yılında korumaya alınmasıyla beraber yapı eski değerini yeniden kazandı. Goldfinger’ın eseri günümüzde hala sosyal konut olarak kullanılıyor.

Trellick Kulesi, en son olarak Netflix’in Black Mirror dizisinin Bandersnatch bölümü ile gündeme geldi. Kule, dizinin film olarak yayınladığı son bölümünde Colin Ritman karakterinin evi olarak gösteriliyor.

Kaynaklar

• Tim Winstanley. “AD Classics: Trellick Tower / Erno Goldfinger” 18 Jan 2019. ArchDaily. Accessed 19 Jan 2019. <https://www.archdaily.com/151227/ad-classics-trellick-tower-erno-goldfinger/> ISSN 0719-8884

The post Trellick Kulesi appeared first on Arkitektuel.

© Ossip van Duivenbode

MVRDV’nin Hindistan’ın Pune şehrinde bulunan ve 2018 yılında tasarladığı Future Towers (Gelecek Kuleleri) projesi 1,068 daireyi tek bir yapıda topluyor. Akılcı bir toplu konut projesi,  mimarinin 1 milyarı aşkın bir nüfusa sahip Hindistan’ın en büyük 8. şehri olan ve gün geçtikçe büyüyen Pune şehrine yapabileceği en büyük katkılardan biri. MVRDV, ürettikleri tasarım ile böylesine kalabalık ve yoğun bir projeyi yaşanabilir bir mekana çevirmeyi başarmış.

© Ossip van Duivenbode

Proje, Amanora Park Town adı verilen bir yerleşim bölgesinde bulunuyor. Özellikle yoğun nüfusun ve bölgede gelişen endüstrinin bir sonucu olarak bu bölgede pek çok TOKİ benzeri tipik ve kendini tekrar eden konut blokları yükselmiş. MVRDV, bölgede görülen bu monoton planlaşmaya karşı çıkan bir tasarım üretmiş.

© Ossip van Duivenbode

Future Towers, 5,000’i aşkın insanı barındıran bir dikey köy olarak tanımlanabilir. Yapı, çevredeki tipik konut birimlerinden farklı bir mimari yapıya sahip olsa da kompleksin içindeki daire fiyatları çevre binalarla benzer seviyede olmak zorunda. Çünkü bölgede fiyat açısından rekabet oldukça yüksek. Bu nedenle MVRDV oldukça düşük bütçe ile çalışmış.

© Ossip van Duivenbode

Bölgenin orijinal masterplanı, benzer özelliklere sahip konut birimlerinden oluşan 16 tek tip apartmandan oluşuyormuş. MVRDV, küme şeklindeki toplu konut kuleleri fikrinden uzaklaşarak monolitik tek bir kütle tasarlamış. Zirve ve vadiye benzer noktalarıyla bir dağı andıran tasarım tüm konut birimlerini tek bir çatı altında topluyor. MVRDV, Future Towers’ı tasarlarken geleneksel Hint konutlarından da ilham almış.

© Ossip van Duivenbode

Projenin çevredeki toplu konut birimlerine kıyasla en büyük farklılıklarından biri farklı tipteki konut birimlerini bir arada bulundurması. Bu sayede yapı Hindistan’ın tüm sosyal kesimlerine hitap eder hale gelmiş. 45 metre kareden 450 metre kareye kadar değişen dairelerin tek bir komplekste bulunması bölgede orta sınıfı oluşturan tüm bireyler için cazip bir konaklama alternatifi oluşmasını sağlamış. Yapının dağa benzeyen eğimli şekli, bu kadar farklı birimin tek bir kütlenin içine entegre edilebilmesini kolaylaştırmış.

Hindistan’da inşaat maliyetlerinin normalden düşük ancak asansörlerin çok pahalı olması, tasarımı şekillendiren unsurlardan biri olmuş. MVRDV, inşa edilecek sirkülasyon çekirdeği sayısını azaltıp bunun yerine birbirine bağlanan koridorlar ile ulaşımın sağlanmasını hedeflemiş. Bu sayede tek bir blok, 16 farklı bloktan çok daha ekonomik bir hale gelmiş. Future Towers’ta  17 ve 30 kat yükseklikler arasında değişen toplam 9 konut kanadı bulunurken, binanın içine yalnızca 4 sirkülasyon çekirdeği yerleştirilmiş.

© Ossip van Duivenbode

Kütleyi oluşturan 9 birim altıgensel bir şekil etrafında yükseliyor. Böylece yapının ortasında açık bir avlu oluşmuş ve her bir dairenin manzaraya bakması amaçlanmış. Kütlenin en yüksek noktaları evlerin içine güneş ışığı girmesini sağlarken aynı zamanda özel ve kamusal teraslar oluşturuyor. Cepheye karakterini veren balkonlar konut tipine göre büyüklük ve şekil değiştiriyor. Tasarımda küçük, iki kat yüksekliğinde, geniş ve L-şeklinde balkonlar mevcut.

© Ossip van Duivenbode

Yapıya karakterini veren bir başka özellik ise kütlenin bazı noktalarında yaratılan renklendirilmiş açıklıklar. Bu açıklıklar binanın koridorları ile bağlanıyor ve kamusal alanlar olarak yoga, mini golf gibi farklı amaçlarla kullanılıyor. Esasında yangın yönetmeliğine uyması amacıyla tasarlanan bu açıklıklar, yapının içinde ortak kullanım alanları yaratıyor ve komşuluk kültürüne katkıda bulunuyor. Proje alanındaki avlular, yapının içindeki üçgensel, 4 kat yüksekliğindeki açıklıklar ile birbirine bağlanıyor.

© Ossip van Duivenbode

MVRDV, her ne kadar projeye oldukça yenilikçi ve modern bir bakış açısıyla yaklaşmış olsa da, Future Towers geleneksel Hint mimarisinden izler taşıyor. Basit ancak efektif bir doğal havalandırma sistemi ile dairelerin havalandırma ihtiyaçları karşılanmış. Yapının kat planlarını tasarlarken ise, Hindistan’da çokça kullanılan Vastu Shastra prensibinden esinlenilmiş.

© Ossip van Duivenbode

İnşaatı geçtiğimiz günlerde tamamlanan yapı, Amanora Park Town’da gerçekleşecek Future Towers projesinin üç ayağından yalnızca bir tanesi. MVRDV, projenin ikinci ayağı üzerine çalışıyor. Toplam 3 bölümden oluşan projenin sonucunda toplam 3,500 konut birimi inşa edilecek.

The post Future Towers appeared first on Arkitektuel.

© Dave Southwood

LOT-EK tarafından tasarlanan Drivelines Stüdyoları, sürdürülebilir ve düşük bütçeli konut projelerine yeni bir bakış açısı kazandıran bir tasarım. Yapı, Güney Afrika’nın en büyük şehri olan Johannesburg’un Maboneng bölgesinde yer alıyor. Proje, Güney Afrika’da gerçekleşen ırk ayrımı (apartheid) sonrası yeni jenerasyonun şehir merkezini yeni kentsel yaşam modelleri üreterek yenileme sürecinin bir parçası.

© Dave Southwood

Drivelines Stüdyoları üçgen bir arazi üzerine yerleştirilmiş iki konut bloğundan oluşuyor. İki dikdörtgensel hacim, dar bir açıyla birbirlerine değiyor ve aralarında açık bir iç avlu oluşturuyor. Bu sayede yapı, sokak kotundan bakıldığında devasa bir billboard izlenimi veriyor. Bu etkiyi güçlendirmek için blokların sokağa bakan cepheleri tamamen düz ve keskin bırakılmış. Avluya bakan iç cephelere ise yapının sirkülasyonunu sağlayan merdivenler, asansörler ve farklı kotları birbirine bağlayan köprüler yerleştirilmiş.

© Dave Southwood

Modüler bir yapısı olan Drivelines Stüdyoları toplam 140 geri dönüştürülmüş konteynerin bir araya gelmesiyle oluşuyor. Yapıda kullanılacak yeşil ve mavi konteynerler renklerine göre seçilmiş ve bir daha boyanmamışlar. Konteynerlerin üzerindeki, yüzeyin köşesinden merkezine kadar uzanan geniş diyagonal açıklıklar her bir birimin içine ışık almasını sağlayan birer pencere işlevi görüyor. Bu açıklıkların cephede düzenli bir örüntü şeklinde tekrar ettirilmesi yapıya özgün bir karakter kazandırıyor.

© Dave Southwood

Yapının zemin katı farklı fonksiyonları bir arada bulunduruyor. Albertina Sisulu caddesine bakan cephede zemin katlar dükkan olarak kullanılırken, yapının arka kısmına doğru konut birimleri olarak kullanılıyor. Ayrıca zemin katta kompleksin sakinlerinin kullanımına ayrılmış özel bir avlu ve bir havuz da bulunuyor. 6 katlı yapının diğer katlarının tamamını farklı boyutlardaki konut birimleri oluşturuyor. Büyüklükleri 28 metre kare ile 58 metre kare arasında değişen birimlerin her biri açık plan şemasına sahip ve her bir birimin yapının iç avlusu ile bir bağlantısı var.

© Dave Southwood

Drivelines Stüdyoları, mimari olarak çok özgün ve yenilikçi bir tasarıma sahip olmayabilir. Ancak yapı, sosyal niteliği ve içinde bulunduğu coğrafi ve tarihi konjonktür göz önüne alındığında oldukça proaktif bir tasarım. Proje, bulunduğu bölgenin yeni bir kimlik kazanmasını sağlayacak öncül etkenlerden biri.

The post Drivelines Stüdyoları appeared first on Arkitektuel.

© Gili Merin

Aldo Rossi ve Carlos Aymonino’nun ortak olarak tasarladıkları Gallaratese Konut Bloğu, postmodern kimliği ile mimarlık tarihine adını yazdırmış bir tasarım. II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa’daki pek çok şehirde yeterli sayıda konut bulunmuyordu. Bu şehirlerin başında gelen Milano’da, 19. yüzyılın ortalarında 50,000-130,000 kişi için yeni yerleşim yerleri tasarlama planları yapılıyordu. Gallaratese Konut Bloğu, bu ihtiyacın bir sonucu olarak tasarlanan beş farklı bloktan oluşan bir konut yapısı.

© Gili Merin

İtalya’nın yetiştirdiği iki başarılı mimar olan Rossi ve Aymonino, Gallaratese’nin tasarımına başladıkları yıllarda kentsel morfoloji çalışmaları ilke biliniyorlardı. İki mimar da tek, yalnız yapılar yapmaktan zevk almıyorlardı; tasarımlarını yeni bir yaşam ve kent kurgulamak üzerine yoğunlaştırıyorlardı. İkilinin hayallerindeki ideal yerleşim yeri; konut, ticaret ve endüstri gibi farklı unsurların bir araya geldiği eklektik bir toplum yapısına sahipti. Bu nedenle Gallaratese Konut Bloğu ikili için bulunmaz bir fırsattı. Teorik olarak tasarladıkları toplum yapısını sıfırdan gerçeğe dönüştürebileceklerdi.

© Gili Merin

Rossi ve Aymonino, 1950’lerde bir grup modernist mimarın bir araya gelerek geliştirdikleri Project X isimli mimari deneylerden ilham aldı. Aralarında Le Corbusier’nin tasarladığı Unite d’habitation’un da bulunduğu projeler açık teraslar ve yapıları birbirine bağlayan köprüler gibi mimari elementler ile izole toplu konut binalarını interaktif, kentin bir parçası olan yapılar haline getirmeye çalışıyordu.

© Gili Merin

İki mimarin ütopik mimari fikirleri birleşerek beş konut yapısından oluşan Gallaratese Konut Bloğu’nu oluşturdu. A1, A2, B ve C blokları Carlos Aymonino tarafından tasarlanırken en uzun yapı olan D bloğu Aldo Rossi tarafından tasarlandı.  Kompleksin güney ucunda bulunan A1 ve A2 blokları, kademeli formlar, yapının içindeki ve dışındaki sirkülasyon elemanları ve hücresel mekansal organizasyon gibi mimari unsurlara sahip. 8 katlı iki binanın tasarımında Aymonino, tarihi Roma Trajan Forum’undan esinlenmiş.

A1 ve A2 bloklarının buluştuğu dar açılı noktanın kuzeyinde 6 katlı B bloğu var. 3 binanın buluştuğu bu kesişim noktasında üç yapının etrafını sardığı bir amfi tiyatro ve  ortak kullanım amacıyla tasarlanan bir meydan bulunuyor. A1, A2 ve B bloklarının üçü de Aymonino tarafından tasarlanmış olsa da her bir blokta farklı yaşam modülleri önerilmiş. Bazı daireler bir kamusal bir avlunun etrafına yerleştirilmiş. Bazı dairelere ise doğrusal uzun bir koridor aracılığıyla ulaşılıyor. Carlos Aymonino’nun tasarladığı dördüncü yapı olan C blok ise Rossi’nin tasarladığı D bloğu kompleksin geri kalanına bağlayan 2 katlı bir bina.

© Burçin Yıldırım

Rossi’nin tasarladığı D blok oldukça düzenli yapısı ile Aymonino’nun görsel ve yapısal komplikeliğe sahip bloklarından farklı bir karakter barındırıyor. İtalyan ressam Giorgio de Cherico’nun 1930lu yıllarda yaptığı resimler Rossi’nin üzerinde büyük bir etki bırakmış. Rossi’nin Cherico’nun tarzından etkilendiği kolayca anlaşılabiliyor.

© Gili Merin

D bloğu oluşturan tüm elemanlar tamamen fonksiyonel. Rossi tasarımında hiçbir süse yer vermemiş.  Bu prensibin sebebi ise mimarın 200 metrelik cephe boyunca düzenli bir şekilde tekrar eden kare şeklindeki pencerelerin yarattığı görsel etkiyi bölmek istememesi. 200 metre uzunluğundaki yapının her bir konut birimine tasarlanan galerilerden erişiliyor.

© Gili Merin

Rossi’nin tasarımının en belirgin özelliklerinden biri ise zemin katında kullanılan minimal ve süssüz sıra taşıyıcılar. Antik eserlerin sıra sütunlarını andıran bu taşıyıcı duvarlar, pencereler ile birlikte cephede yoğun bir tekrar etkisi yaşatıyor. Morfolojik yalınlığı ile D bloğu, Gallaratese Konut Bloğu’nun genelinden ayrılan bir mimariye sahip. Tamamıyla beyaza boyanan yapı, Aymonino’nun kahverengi ve kırmızı renkli birimlerinin yanında dikkat çekiyor.

1972 yılında tamamlanan Gallaratese Konut Bloğu, tamamlandığı andan itibaren pek çok kesimden eleştirilere maruz kalmış. Evsiz vatandaşların konaklaması için kullanılan kompleks 1974 yılında tüm sakinleri tarafından terk edilmiş.

The post Gallaratese Konut Bloğu appeared first on Arkitektuel.

© Laurent de Carniere

Bjarke Ingels Group (BIG) tarafından tasarlanan Urban Rigger, Kopenhag’daki öğrenci nüfusuna yönelik geliştirilen yenilikçi bir konut prototipi. Özellikle geçtiğimiz yıllar boyunca eğitim için Danimarka’ya başvuran öğrenci sayısında büyük bir artış var. Bu öğrencilerin büyük bir kısmı ise başkent Kopenhag’ı tercih ediyor. BIG, bu artışın beraberinde getirdiği yerleşim yeri ihtiyacını kendilerine has bir mimari çözüm ile yeniden şekillendirmeyi amaçlamış. Urban Rigger, böylesine bir kaygının sonuç ürünü.

© Laurent de Carniere

Kopenhag’ın liman kısmı, her ne kadar şehrin göbeğinde bulunsa da şehrin geri kalanına kıyasla daha kullanılmayan ve geride kalmış bir yerleşim yeri. BIG, Urban Rigger ile şehrin liman bölgesindeki koşullara göre optimize edilmiş bir yapı tipolojisi geliştirmiş. Böylece hem dinamik bir nüfus olan öğrenciler şehrin merkezinde tutulmuş hem de büyük öneme sahip liman bölgesinin yeni bir kimlik kazanması amaçlanmış.

© BIG

Tasarlanan yeni prototipin sürdürülebilir olması Bjarke Ingels’in en öncelikli kriterlerinden bir tanesi. Hafif ve ucuz malzemeler kullanılarak üretilen birimler malzeme tercihi ve çevreyle kurduğu etki bakımından oldukça ‘naif’. Buna ek olarak, en üstte yer alan üç konteynerden bir tanesinin çatısına fotovoltaik güneş enerji panelleri yerleştirmiş. Böylece kompleks harcadığı enerjinin bir kısmını kendi içinde üretebiliyor. Diğer iki çatı ise öğrencilerin kullanımı için ayrılmış. Bir tanesine tamamen çim ekilirken diğer teras ahşap dek ile kaplanmış. Tüm birimler arasındaki sirkülasyon, konteynerları birbirine bağlayan üçgensel köprü/koridorlar sayesinde sağlanıyor.

Urban Rigger’ın ana malzemesi olan konteyner, yıllar boyunca deniz taşımacılığını kolaylaştırmış ucuz ve işlevsel bir malzeme. BIG, konteynerin kullanılabilirliğini mimari ölçekte deneyimlemeyi amaçlamış. Projenin tamamında standart konteyner sistemlerinin kullanarak ürettikleri yapı tipolojisinin oldukça esnek olmasını sağlamışlar.

© Laurent de Carniere

Proje, 9 konteyner biriminin bir çember etrafında üst üste gelmesiyle oluşuyor. Böylece ortaya farklı kotlarda 12 tane birbirine bakan stüdyo dairesi ve merkezlerinde de bulunan bir kış bahçesi çıkmış. Merkezde bulunan kış bahçesi öğrencilerin ortak olarak kullanabilecekleri bir sosyal mekan yaratıyor. Birimin ölçeği de oldukça önemli bir nokta. BIG, Urban Rigger’ı çok büyük bir kompleks olarak düşünmemiş. Bu sayede, içindeki 12 birim ile yapı küçük ve kendi içinde işleyen bir mikro-kömünite kurguluyor.

© Laurent de Carniere

Liman bölgesinde bulunan kompleksin en önemli özelliklerinden bir tanesi de su üstünde yüzmesi. Bir diğer deyişle, Urban Rigger üzerine inşa edilecek bir araziye ihtiyaç duymuyor. Bu sayede tasarlanan prototip inşaat alanı olmayan fakat öğrencilerin konaklaması için ucuz ve kolay çözümlere ihtiyaç duyan şehirlere uyarlanabilir.

The post Urban Rigger appeared first on Arkitektuel.

©Laurian Ghinitoiu

İsveç, Stokholm’de Gardet isimli geniş park alanının yanında bulunan, BIG’in (Bjarke Ingels Group) geçtiğimiz gün hizmete açılan 79&Park projesi, bir tür toplu konut projesi. Ekibin dünya çapında tanınır hale gelmiş konut dokusu kurgusunu yansıtan en güncel örneklerden olan yapı, parkın yanında çevresine saygılı yapay, pikselli bir konut dağı.

©Laurian Ghinitoiu

79&Park, BIG ekibinin sıkça yönelidiği konut projeleri gibi, yakınındaki çevreye -bu yapı için geniş bir park- hassas bir yaklaşımla saygılı bir form yaratıyor. Ekibin yarattığı konut alanı, içinde bulundurduğu her bir konuta farklı ve eşsiz bir manzara sunarken konut mimarisinde kural dışı ve incelikli bir kurgu ortaya koyuyor. Proje, etrafındaki çevreye tasarımıyla cevap veriyor. Yapı, kuzeybatı ve güneydoğu noktalarında köşelerinde komşularının yüksekliklerine uymak için yüksek. Parktan uzak ve kötü manzaralara sahip bu köşelere böylece olağanüstü mazaralar kazandırılabilmiş.

©Laurian Ghinitoiu

Yapının güneybatı köşesi, Gardet isimli parka uzanıyor. BIG, yapının bu kısmında, yapıyı alçak tutarak, yapılı çevre ve doğa arasında insancıl bir sınır yaratıyor. Bu sınır, yapının en alçak noktasını oluştururken aynı zamanda burayı bir kamusal platform haline getirmiş. Platform, 270 derecelik açıyla parkın peyzajına bakıyor ve konutların büyük bir kısmı için park manzarasının oluşmasını sağlıyor. BIG ekibinin bu köşedeki yarattığı hareket aynı zamanda konut yapısının ortasındaki avlunun bolca güneş ışığı alabilmesin imkan sağlamış. Gardet parkının yemyeşil dokusuna saygılı bir yaklaşım olarak, 79&Park’ın kütle algısı konutların insan ölçeğinde yarattığı pikselli gibi görüntüyle hafifletiyor.

Diyagram

Kütlenin bu şekilde manipülasyonu, çevresine daha organik yerleşen bir yapının oluşmasını sağlayıp aynı zamanda etrafta bulunan peyzajı da vurguluyor. BIG bu nedenle yapının kendi yarattığı topoğrafyanın da daha kontrollü olmasını amaçlamış.

Prefabrik elemanların yapıda kullanımı, projede hem kütlenin daha kontrollü büyüyebilmesini hem de daha ekonomik bir yapım sürecini doğuruyor. Prefabrik elemanlar, standart ölçülerde geldiği için yapıya eklenen her elemanda kütlenin ne kadar büyüyeceği biliniyor ve istenen konut sayısıyla süreç buna göre kontrol ediliyor.

©Laurian Ghinitoiu

Bjarke Ingels Group, dünyanın çeşitli yerlerinde birçok konut projesine imza atmış bir ekip. Ekibin bu tür yapılarını kurgularken dikkat ettiği en önemli noktalardan biri yapının ekonomik bir sürece sahip olması. Bunu Bjarke Ingels’in ilk projelerinden biri olan VM Evleri’nin anlaşma sürecinde de açık şekilde görmek mümkün. Bir başka etken de konut alanlarının yalnızca insanları hapseden devasa kütleler olmaması için yeşil alanın yapıya dahil edilme isteği. 79&Park’ın ve yine aynı ekibin New York’taki rezidans projesi VIA 57 West’in sahip olduğu avlular gibi. Bu iki projenin benzer yanlarından bir başkası da maksimum sayıda konuta manzara yaratma isteğiyle şekillenen form.

©Laurian Ghinitoiu

79&Park’ta dış cephe kaplaması olarak ahşap tercih edilmiş. Yapı bütünüyle yalnızca ahşap ve camdan oluşuyor. Bu cam ve ahşabın yakaladığı uyuma teras bahçeleri ve avluyla yeşil ekleniyor. Yapının ahşap tercih edilmesinin sebebi malzemenin hem soğuk İsveç iklimine tipik bir yaklaşım olması hem de daha doğal ve sıcak bir görünüme sahip olması. Konutların balkonlarında kullanılan gölge elemanları da ahşap tercih edilmiş. Güneşten korunma buna ek olarak birimlerin berlirli yerlerde şaşırtma yapılarak yerleştirilmesiyle sağlanmış.

©Laurian Ghinitoiu

79&Park, yakınında bulunan park alanının projenin kütlesini tanımlama sürecinde önemli bir girdi oluşu ve yaratılacak avluyu ve yapıya dahil olacak tüm konutların buna göre olan kurgusunun, yine park esas alınarak şekillenmesiyle farklılaşıyor. Ekibin tamamlanmış en güncel yapılarından biri olan toplu konut, 8 Kasım 2018’de açıldı.

The post 79&Park appeared first on Arkitektuel.

Oscar Niemeyer imzali Copan Binası ya da Copan Apartman Kompleksi (Edificio Copan) 140 metre yüksekliğe sahip dünyanın en büyük apartmanı. Brezilya’nın Sao Paulo şehrinde bulunan 32 kattan oluşan ve 1160 daireye sahip bu konut kompleksinde toplam 5 binden fazla kişi yaşıyor. Bu bağlamda yapı dünyanın en kalabalık binası olarak tanımlanmakta.

Wikimedia Commons

Yapının inşaatına 1952 yılında başlanmış ancak bazı ekonomik aksaklıklar sebebiyle yapı 1966 yılında tamamlanabilmiş. Copan ismini mülk sahibi olan şirket Companhia Pan-Americana de Hotéis e Turismo (Panamerikan Otel ve Turizmcilik Şirketi)‘nden alıyor. Copan Apartman Kompleksi, 116.152 metrekarelik taban alanı ile Güney Amerika’nın en geniş kat alanına sahip konut yapısı. Yapının içinde sirkülasyonu sağlayan 6 farklı kule ve 20 asansör bulunuyor.

© Architecture of Doom

Copan’ın zemin katı ticari işleve sahip. Aralarında turizm acentası, kitap dükkanı ve restoranların bulunduğu 72 farklı işletmeye ev sahipliği yapan zemin katta bir kilise bile mevcut. Copan öylesine büyük bir kompleks ki, yapının kendisine Sao Paulo Belediyesi tarafından özel olarak verilen bir posta kodu bile var (CEP: 01046-925). Binanın diğer katlarında stüdyodan üç odalı geniş dairelere farklı boyutlarda 1160 daire bulunuyor

Copan, Sao Paulo için oldukça büyük bir öneme sahip. Yapı, şehrin 1950’li yıllarda yaşadığı nüfus artışı problemine bir çözüm olması amacıyla tasarlanıyor. Niemeyer’in tasarımı, şehirde yaşayan insanların barınma problemini çözerken aynı zamanda Sao Paulo şehri için bir yeni bir sembole dönüşmüş.

Wikimedia Commons

Niemeyer’in özellikle istediği kıvrımlı cephe yapının ikonik bir simge haline gelmesinin en önemli mimari etkenlerinden bir tanesi. Niemeyer’in tercihi, devasa bir kütleye sahip yapıya incelik katıyor. Yapının cephesi ise Niemeyer’in güneş kontrol elemanları olarak tasarladığı beton kabuktan oluşuyor. Ancak yapının kullanıcıları zaman içinde bu beton yüzeyleri güneşlenmek, oturmak için kullanarak yapının cephesini mekansallaştırmayı başarmışlar.

Wikimedia Commons

Niemeyer’in orijinal tasarımında binanın dışında bir park ve birinci katın açık kısmında ikinci bir park bulunuyordu. Bu iki park da inşa edilmedi. 1970’li yıllarda, Sao Paulo’nun sosyal sorunlarından Copan da etkilendi. Bina fuhuş ve suç odaklı kullanımları ile gündeme gelse de bu problemler şehirsel bazda yok edildi.

The post Copan Apartman Kompleksi appeared first on Arkitektuel.

Cinnah 19, Ankara’da Cinnah Caddesi üzerinde bulunan, 1957’de tamamlanmış bir yapı. Nejat Ersin tasarımı olan konut yapısı, dönemimin en başarılı modern mimari örneklerinden birisi ve bugün de hala Türkiye’deki olağanüstü yapılardan bir tanesi. Modern yaşam ve konut mimarisinin en önemli örneklerinden Le Corbusier’in Unit d’Habitation adlı yapısından esinlenildiği düşünülen tasarım, aynı zamanda Oscar Niemeyer, Lucio Costa ve Durrel Stone gibi önemli modernizm mimarlarının izlerini taşıyor. 

© House Beautiful

1954’te Meydanlar Müdürlüğü İşleri Kooperatif Binası olarak tasarlanmaya başlanan yapı, Türk mimarlık tarihinde oldukça önemli bir noktaya sahip. Bugün hala ‘deneysel’ olarak nitelendirilebilecek bir tasarım olan Cinnah 19, topoğrafyayı olduğu gibi bırakan, her  kullanıcı için dubleks apartman tasarlayan, burayı kullanacak toplumun günlük hayatını hesaba katan ve bunun için toplanma/sosyalleşme alanları yaratan bir proje olmayı hedefliyor. Tasarım sürecindeki bu prensipler, yukarıda ismi geçen modernizmin en önemli temsilcileriyle paralellik gösteren noktaları projenin.

© Ustamdan

Yapı dikdörtgen biçiminde bir plan şemasına sahip. 15 dubleks ve 2 normal apartman dairesi bulunduran yapı, 5 katlı bir bina. Bunun yanında ortaklaşa kullanılan bir bahçe alanı, dinlenme alanları, teras ve depo alanları mevcut. Bu bağlamda Cinnah 19, güneşlenme terası, çatıda yer alan yüzme havuzu gibi dönemine göre ütopik ortak kullanım alanlarına sahip modern bir yapı.

Sokağa dikey hareket getiren, kolonlar üstünde yükseltilmiş, kuzeye ve peyzaja döndürülmüş yapı, bu yaklaşımla alanın yerleşimini bozmamayı hedeflemiş. Yapının kuzey ve güney cepheleri yine bu yaklaşıma göre fonksiyonlarına ayrılıyor.

© Leyla Yıldız

Kuzey cephe, dairelerin hücresel geometrisini gözler önüne seren bir cephe. Buna karşılık apartman içindeki sirkülasyonu sağlayan koridorların hepsi güney cepheye yerleştirilmiş. Bu cephede de koridoru kapatacak oldukça özgün bir güneş kontrolü sağlanıyor. Yapıya karakterini veren, apartman koridoruna eşlik eden ve cepheyi oluşturan geometrik bir düzene sahip yarı açık duvar. Bu cephenin tasarımı aynı zamanda döşemede siyah-beyaz mozaik kullanımıyla zenginleştirilmiş. Burada dikkat çekilmesi gereken nokta modernist mimarinin endüstrileşmiş yapım materyalleri ve bu yoğun üretime bağlı bir yanının olması. Bu ortak tutum, mimaride özgürlüğü simgeleyen bir yaklaşım aslında.

© House Beautiful

Yapıldığı yıllarda Cinnah 19, bulunduğu caddeden şehrin görüntüsüne hakim bir yapıymış. Bu nedenle ortak alanlar bu manzaraya yönelen kuzey kısımlarda toplanıyor. Geniş balkonlar da hem bu manzaraya bakıyor hem de yaşam birimlerini dış dünyaya bağlıyor.

Yapının dikey efektini arttıran iki öge: iki kat uzuğunluğundaki balkonlar ve aslen yapının topografyayı ellememesi için yapının kolonlar üzerinde yükseltilmesi. Proje, hem kendi içinde hem de bulunduğu çevrede toplumu düşünüyor.

Teras

Yapıya terastaki havuz, 1958 yılında eklenmiş ve 1967 yılına kadar kullanılmış. Zamanına göre ütopik ortak alan kurgulayan terasta bir bar, şömine, duşlar, kabinler ve tuvaletler bulunuyor. Terasın büyük bir kısmı da kamusal bir alan olarak düşünülmesinden dolayı geniş bir kanopi ile kapatılmış: havuz ve solaryum (güneşlenme alanı) kısmı hariç. Bu geniş ortak alanda Nejat Ersin’in hedeflediği, konut birimleriyle yakalanmış sakinlik ve bireyselliği dengelemek. Bugün maalesef teras toplumsal kimliğini kaybetmiş, kullanılmayan bir halde

© Vitra Çağdaş Mimarlık Dizisi

Cinnah 19’u ortaya çıkaran önemli noktalardan birisi, Türkiye’de 1935’lerde bazı projelerle başlayan kooperatifler. 1948’de ise bunun gittikçe artmasıyla toplu konutlarda oldukça başarılı sonuçlar elde edilmiş olması. Bazı ödeme durumlarını ve birtakım örgütlerle ortak çalışmalarla konut elde edimini kolaylaştıran bir yasa aslında. Yasa, toplu konut birimlerine belirli standartlar getiren ve bunu konut kooperatifi kuruluşlarıyla uygulayan bir süreç yaratıyor.

Cinnah 19 da bu sürecin örneklerinden bir tanesi. Yapı, bu standartları özel bir mimariye sahip olarak gösteriyor. Tasarımındaki geometriye esas alan kısımlar, kütlesi, lokasyonu ile yapı bu ortak kullanım ve standardizasyonun oldukça gelişmiş bir şekilde tasarlanabileceğinin göstergesi.

Aksonometrik

Yapı şu anda Mimarlar Derneği 1927 tarafından, iki dubleksin yenilenmesiyle, mimari bir mekan oluşturuyor Ankara’da. Mimarları ve özellikle genç mimarları çeken bir nokta haline getirilmiş yapı. Dernek, aynı zamanda orjinal kimliğini koruyan bu yapının yenilenmesine ve yeniden değerlendirilmesine dikkat çekiyor. Cinnah 19, Ankara’nın modern mimarisini yansıtan güçlü örneklerden bir tanesi ve mimarlıkla ilgilenenler için Türkiye’de kesinlikle görülmesi gereken bir yapı.

Kaynaklar: 

1. “Öğrenci İşi: Cinnah Apartmanı’nda Bir Gezinti: Cinnah 19”. 24 Ocak 2017. Kot Sıfır. <http://kot0.com/ogrenci-isi-cinnah-apartmaninda-bir-gezinti-cinnah-19/>
2. Aslan, Jeyan İdil. “Cinnah 19”. 14 Kasım 2016. Ustamdan. <http://ustamdan.com/en/Home/Post/51#>
3. Yıldız, Leyla. “Cinnah 19 : A Modern Apartment”. 16 Ocak 2014. 
4. Cengizkan, A., 2002. “Cinnah 19: Utopik mi Gerçek Modern mi?”. Mimarlık Dergisi.

The post Cinnah 19 appeared first on Arkitektuel.

Kelime anlamı “tek parça, yekpare” olan Le Monolithe, MVRDV tarafından tasarlanan sürdürülebilir bir karma kullanım projesi. Fransa’nın Lyon ve yapımı 2010 yılında tamamlanan yapı sosyal konut, engelli bireyler için tasarlanan özel konutlar, ofis ve ticari fonksiyonları içinde barındıran bir kompleks. Proje toplam 32,500 metre kare zemin alanına sahip bir blok.

© MVRDV

Proje, Lyon Confluence adı verilen, Lyon’un güney ucundaki 150 hektarlık bir alanın kentsel dönüşümünün bir parçası. MVRDV, 2004 yılında ING’nin gayrimenkul branşının açtığı yarışmayı kazanmış ve projenin temelleri atılmış. MVRDV’nin ödül kazanan masterplan düzenlemesi çerçevesinde beş farklı ofis tarafından tasarlanan beş parça bir araya gelerek Le Monolithe’i oluşturuyor.

© MVRDV

Le Monolithe, beş farklı bölümden oluşan büyük bir şehirsel blok. Bu blokların her biri, MVRDV’nin masterplanına bağlı kalarak beş farklı mimarlık pratiği tarafından tasarlanmış: MVRDV, Pierre Gautier, Manuelle Gautrand, ECDM ve Erik van Egeraat. Projenin kamusal meydanının peyzaj mimarisini ise West 8 mimarlık ofisi üstlenmiş. Kısacası MVRDV, bu büyük yapının masterplanı ve beş parçasından birinin tasarımında rol alıyor.

Bu devasa blok geniş bir avluya sahip. Avlunun içinde, yer kotundan yüksetilmiş kamusal meydanlar bulunuyor ve bu ortak kullanıma açılmış alanlardan Lyon’un yeni marinası da dahil olmak üzere şehrin ikonik yapılarını seyretmek mümkün. Projenin beş farklı ofis tarafından tasarlanıp bir araya getirilmesi yapının içindeki mimari zenginliği arttırıyor. Her bir parça malzeme seçimi ve kullanılan mimari dil açısından diğerlerinden ayrılıyor. Yapının içindeki tüm mekanlar doğal yollardan aydınlanıyor ve havalandırılıyor.

© MVRDV

MVRDV, Le Monolithe’in güney kısmındaki, suya bakan giriş cephesinden sorumlu. MVRDV’nin tasarladığı kısmın cephelerinde kullanılan alimünyum güneş kırıcılar, geleneksel mimariye referans veriyor ve binanın içine giren güneş ışığının kontrolünü sağlıyor. Binanın içindeki daireler farklı sosyal kesimlerden insanlara hitap edecek şekilde kurgulanmış. Ofis için ayrılan mekanlar minimum 500 metre karelik alanlara bölünmüş ve her birine üç farklı dikey sirkülasyon çekirdeğinden ulaşılıyor. Her bir birim, kiracıların isteklerine göre değişebilecek esneklikte tasarlanmış.

© MVRDV

2005 yılında Fransa ve Hollanda’nın Avrupa Birliği Anayasası’na karşı oy kullanması üzerine, MVRDV Le Monolithe’in güney cephesini, Avrupa Birliği’nin değerlerini yansıtacak şekilde, yeniden tasarlamaya karar vermiş. Cephedeki tüm panjurlar kapatıldığında, binanın cephesinde AB Anayasası’nın ilk maddesi okunuyor: “Avrupa Birliği, insan onuru, hürriyet, demokrasi, eşitlik, kanun üstünlüğü ve azınlık haklarını da kapsayan insan hakları değerleri üzerine kurulmuştur. Bu değerler tüm üye devletler için ortaktır ve toplumda çoğulculuk, ayrımcılık yapmama, tolerans, adalet, dayanışma ve cinsiyet eşitliği kavramları hüküm sürer.” Bu bağlamda, Le Monolithe hem farklı ülkelerden mimarlar tarafından tasarlanması hem de tarihi arkaplanı ile politik ve insancıl mesajlar veren bir yapı.

The post Le Monolithe appeared first on Arkitektuel.

Ricardo Bofill tarafından tasarlanan Walden 7, eski Sanson çimento fabrikasının yerinde bulunan devasa bir konut kompleksi. 1975 yılında tamamlanan yapı, Ricardo Bofill Taller de Arquitectura ofisinin o dönemki vizyonunun ve mimari tavrının en önemli temsilcilerinden bir tanesi. RBTA’nın kendi ofisleri olarak kullandıkları La Fabrica ile aynı alanda yer alan Walden 7, orijinal olarak üç devasa bloktan oluşsa da planlanan bloklardan yalnızca bir tanesi inşa edilmiş.

© Julio Donoso/Sygma/Corbis

Walden 7, 60 metre yüksekliğindeki, kocaman bir kütle. Bofill, bu projesi ile mimarinin erişebileceği anıtsal büyüklük ile kırsal bir alanın çevresel etkilerini bir araya getirmiş. Proje bu bağlamda günümüz şehirlerinin bireyselleşmesi, kolektif aktivitelerin yok olması ve kamusal mekanların kaybolması gibi problemlerine bir çözüm getirmeye çalışıyor. Dış çevresi ile tezat bir yapıya sahip olan Walden 7, kendi içinde bir toplum yapısı öneriyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden-7, 14-katlı apartman yapılarının bir araya gelmesiyle oluşan bir bina. Binada toplam 446 daire bulunuyor ve bu daireler 5 temel avlunun etrafına yerleştirilmiş. Yapının çatısında ise tüm kullanıcıların kullanımına açılmış iki ortak yüzme havuzu var. Birkaç istisnanın dışında Walden 7’de bulunan tüm daireler hem dışarıya hem de binadaki iç avlulardan birine bakıyor.

60 metre yüksekliğe varan devasa kütleler, Walden 7’ye karakterini veren en önemli yapı taşları. Binanın şekli iç içe geçmiş oval hacimleri andırıyor. Bu oval hacimlerin çapı merkeze doğru gidildikçe büyüyor, dış çepere doğru küçülüyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Böylesi büyük bir yapının en büyük sorunlarından biri binanın içindeki sirkülasyon ağı. Bofill, bu sorunu oldukça akılcı bir şekilde çözmüş. Bina oldukça karmaşık bir ulaşım ağına sahip. Binanın içinde tasarlanmış bir takım köprüler ve balkonlar aracılığıyla katlar arasında geçişler sağlanmış. Binanın içindeki ulaşımın çeşitli mimari öğeler kullanılarak çözülmesi, yapının içinde farklı kapalı & açık mekanlar ve mimari deneyimler oluşmasını sağlıyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden 7‘nin dış cephesi bir kaleyi andırıyor. Tamamen kırmızıya boyanmış duvarlar birkaç kat yüksekliğindeki dikey pencereler ile dış dünyaya açılıyor. Yapının cephesinde tek bir renk kullanılmış olsa da, binanın içi daha renkli. Mavi ve sarı duvarlara sahip avlular daha canlı mekanlar sunuyor. Binanın içindeki ana avlu ise içeri giren kullanıcıları karşılaması amacıyla binanın girişinde yer alıyor ve kullanıcıları dış dünyadaki kaostan alıp içerdeki izole dünyaya davet ediyor.

Maket Fotoğrafı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Binanın içindeki her bir daire birbirinden farklı olarak tasarlanmış. Her bir dairenin ayrı bir girişi var ve her bir dairenin bir araya geliş şekli diğerinden farklı. Bofill, bir yaşam alanı tasarlarken izlenen klasik yolu tercih etmemiş. Geleneksel mimaride geniş bir bina kendi içinde parçalara ayrılır ve daireler tasarlanır. Bofill ise önce daireleri tasarlayarak, her bir dairenin bir diğerinin yanına gelmesi sonucunda bir blok oluşturmuş. Böylece daireler bireyselliklerini korumuş.

Daire Planı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Tüm daireler 30 metre karelik modüllerden oluşuyor ve her biri kullanıcıların tüm ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde tasarlanmış. Tek modülden oluşan stüdyo daire, dört modülden oluşan geniş daireler, ve dubleks daireler gibi pek çok alternatif geliştirilmiş. Binanın genelinde ise özel ve kamusal alan birbirinden ayrılmış.

The post Walden 7 appeared first on Arkitektuel.