©William Beaucardet

Mimar: Ateliers Jean Nouvel

Yardımcı Ekip: Brigitte Métra (Métra+Associés)

Akustik Danışman: Harold Marshall (Marshall Day Acoustics)

Proje Ekibi: Mathieu Forest, Didier Brault, Bernard Avril, Cyril Desroche, Toshihiro Kubota, Éric Stephany, Gaston Tolila, Trevor Ablott, Birgit Breigbeder, Julien Broussart, Grégoire de France, Pedro Dinis, Damien Faraut, Laure Frachet, Mathilde Jauvin, Elisabeth Kather, Sophie Laormiguiére, Carole Magot, Kirsi Marjamaki-Mas, Samuel Nageotte, Carolina Oliviera, Stéphanie Perrin, Ute Rinnebach, Sophie Roggwiller, Yves Rouby, Alberto Rubin, Anna Ugolini, Qiang Zou, Caroline Binachon, Jean-François Bodson, Yuan Jiang, Narjis Lemrini, Samuel Mayanobe, Philippe Monteil, Matthias Raasch, Clara Veci, Nicolas Grosmond, Alain Gvodenovic, Choi Hae Jin, Didier Lobjois, Raphaël Renard, Reda Slaoui

Yer: Paris, Fransa

Yapım yılı: 2007-2016

Philharmonie de Paris, Jean Nouvel’in mimarisi, yapım ve açıldıktan sonra geçirdiği süreçlerle dünyada büyük yankı uyandıran tasarımı. 2016’da, planlanan tarihten 2 yıl sonra, tamamlanan filarmoni binası uluslararası bir yarışma sonucu Ateliers Jean Nouvel’in yenilikçi tasarımının birinci olmasıyla ortaya çıkmış. Paris için son yılların en önemli mimari gelişmelerden biri olan Philharmonie de Paris, kentin dışında modern mimarinin önemli eserlerinden biri olan Parc de la Villette’in içerisinde yer alan yapı, organik formuyla parkta bir tepe gibi yükseliyor.

©William Beaucardet

Yapı, Paris için çok eski bir hayali gerçekleştiriyor: Cité de la Musique. Büyük bir oditoryum, amfitiyatro ve çok sayıda müzik odasını içeren bu proje, kentin ihtiyacı olan büyük konser salonu ve diğer müzik hacimlerini kente kazandırma hedefiyle düşünülmüş bir proje. Philharmonie ise yalnızca Paris’in ihtiyacı duyduğu büyük konser salonu olmayı değil; zamanın sorunlarına cevap veren, orkestraların ihtiyacı olan optimal çalışma koşullarını sağlayacak ve müziğin kapılarını herkese açan eğitsel aktivitelerin gerçekleşebileceği birden çok hacim barındıracak bir yapı olmayı hedefliyor. “Filarmonik kelimesiyle kişi kolayca bir uyum sevgisi hayal eder. Ardışık, kentsel armoniler…Paris Filarmoni, Parc de la Villette, La Cité de la Musique ve Paris çevreyolu ile uyumlu bir ilişki sürdüren prestijli bir etkinlik binası.” Ateliers Jean Nouvel.

©Danice O. Kus

Ekibin projeyi tasarlarken odak noktası çevrede ve kentte farklı uyumlar oluşturmak. Ateliers Jean Nouvel ekibi bu uyumları farklı kademelerde işliyor:

“Primo: Paris’in ışığıyla ilişki, gri bulutların arasındaki güneş ışığı, yağmur…Alüminyum kaplama yerde Escher benzeri desenler oluşturan ölçülen ve oluşturulmuş yansımalar mimarisi.

Secundo: Parc de la Villette ile uyum, Tschumi temalarının devamı, binanın altındaki yatay korunaklı bir bahçe, delikli kaplamalarla pavyoncuklar (follies*), parlak mimari yüzeylerdeki gölge yansımaları, bir “la Villette tepesi” oluşturulması, Buttes-Chaumont örneğindeki gibi yürünebilir bir mineral kabartması ile kentsel peyzaj üzerinde bir gözlemevi oluşturur.

Tertio: Daha önce oluşturulmuş asfalt çizgilerini izleyen oblik planlar sayesinde Cité de la Musique ile uyum.

Quatro: Dinamik, uzak bir ölçekte bir işaretin yaratılmasıyla çevre yoluna ve banliyölere uyum, kaplamayı delen, konser programını gösteren ışıklı bir görüntü.”

*Follies: Süs olarak yapılmış yapıları verilen isim. Follies, Parc de la Vilette’in yapı katmanını oluşturuyor. Parktaki küçük kırmızı yapıcıklar, ‘follies’ olarak adlandırılıyor. Philharmonie de Paris de ‘folly’ olarak anılan bu küçük yapılardan yaratıyor.

©William Beaucardet

Müziğe hizmet eden bir mimari olarak Philharmonie de Paris, Parc de Vilette bir tepe gibi yükselen kaya benzeri forma sahip bir yapı. Yapının merkezindeki konser salonunu çevreleyen parlak spiral alüminyum formları, çeşitli gri tonlarında kuş benzeri şekillerde mozaikler ile kaplanmış. Bu form, hafif açılı mat yapı kabuğu ile kontrast oluşturuyor. Paris Filarmoni, 37 metre yüksekliğindeki çatısında halkın gezintisine imkan sağlayan bir yapı -bu bakımdan bir nevi parkın devamı gibi davranıyor. Bu bakımdan filarmoni binası, Parc de la Vilette için bir pusula noktası. Alana hakim olmaya çalışmak yerine, yapı, çevredeki diğer mimarilerle farklı bağlantılar kuruyor ve böylece bölgenin kentsel ve mimari bağlamının bir parçası haline geliyor.

©C. d’Heoruville

Philharmonie de Paris, bünyesinde konser salonları dışında birçok sosyalleşme mekanı da barındıran bir yapı. Yapının iç mekanlarını AJN ekibi şu şekilde işliyor:

“Primo: Salon ve fuayeler dünyevi zevkler sunuyor. Burada kullanıcılar arkadaşlarıyla buluşabilir, butiklerin etrafında dolanarak zaman geçirebilir, bahçe manzaralı bistrolarda yemek yiyip bir şeyler içebilir ve salonlarda kitap okuyabilir.

Secundo: Müzik ve ışığı vurgulayan salon, dinleyicileri olağanüstü rahatlıkta geniş, derin koltuklara sahip uzun balkonlarda ağırlar. Askıya alınmış bu izleyici alanı tasarımı sayesinde salondaki izleyici etrafı müzik ve ışıkla çevrili hisseder. “Hacimsel bir siklorama” olan salonun kabuğu, gerçekleştirilen repertuara göre aydınlatılıyor…

Tetrio: Philharmonie de Paris de ince nüansları ve yapının gri ve gümüş kıvrımlar içinde parıldayan gizemli varlığıyla, güçlü ‘monomateryal’ (tek materyal) estetiğinin yardımıyla; her konserin kendine has eşsiz deneyimini, görsel ve duyusal zevkle harekete geçiren en prestijli filarmoni binaları arasında yer alacak.”

Philharmonie de Paris bu şekilde halkla sanatçıların yollarının keşiseceği, yaşayan bir müzik mekanı olarak hayata geçiriliyor.

©William Beaucardet

Philharmonie de Paris konser salonu için yeni bir oditoryum tipi geliştiriyor. Yapı, şimdiye kadar kullanılmış konser tipolojileri olan ‘shoebox’ ya da ‘vineyard’ (Berlin Filarmonik’teki gibi) yerine; ‘enveloping’ (kaplama) adında bir tipoloji geliştiriyor. Kahle Acoustics tarafından geliştirilen akustik program ile konser salonu, yüksek yankılanma ile birlikte büyük bir ses netliği, seyirciye yanal yansımalar ve yakın, samimi bir hissiyatı amaçlıyor. Bu faktörlerin hepsi salon için mimarlar akustik danışmanlar ve mühendisler; ve tiyatro uzmanlarının ortak çalışmaları sonucu ortaya çıkmış yeni tipoloji içinde elde edilmiş. 2400 kişilik büyük bir salon olmasına rağmen yapıdaki en büyük konser alanında orkestra şefi ve en uzak seyirci arasındaki mesafe 32 metre. Samimiyeti yaratan bu özellikle, izleyiciyi saran yüzen balkonların ve yüksek yankılanmayı üreten dış haznenin birlikte kullanımı sayesinde salonda istenen bütün gereklilikler sağlanmış. Bu yeni model, sıcak bir atmosfer içinde mükemmel seste netlik ve şeffaflık elde etmek için yanal yansımaları, doğrudan sesi ve yankılanmayı birleştiriyor.

©William Beaucardet

Philharmonie de Paris’in özgün yönlerinden bir başkası da çok yönlü salonlar. Buradaki hedef oditoryumu farklı müzik türlerine entegre ederken her zaman en uygun izleme ve dinleme koşullarını sağlamak. Senfonik konfigürasyonda seyirci düzeni orkestrayı çevreler. Sahnenin arkasındaki katmanlar, sunulacak dinleti için bir koroyu barındırır, ancak salon ağırlıkla seyirciler tarafından doldurulur. Ancak konser formatlı operalar veya ‘sinema konserleri’ (canlı müzik ile film gösterimleri) olduğu zaman, bu arka katmanların ortadan kaldırılır ve sahnenin geri taşınmasına izin verilir. Bu şekilde bu düzenlerde ‘parterre’ (gösteri salonlarındaki zemin) arttırılmış olur. Philharmonie de Paris, bütün bu düzenlere uygun esnek sahne ve izleyici kısmı barındırıyor. Bunlar dışında yapı, dans gösterilerine elverişli ‘Stüdyo’ hacmi, geçici sergi mekanı, müziği konu alan eğitim hacimleri, konferans salonu, prova odaları ve çatıda şehir ve Parc de Vilette’e eşsiz manzalar sunan bir seyir terası bulunduruyor.

©Danice O. Kus

Yapı magazin anlamında da dünya çapında ünlenmiş bir sürece sahip. Yapının planlanandan 2 yıl sonra 3 katı bütçeyle açılmasının ardından işverenler AJN ekibini dava etmişler ve stüdyoyu iflasa sürükleyecek bir meblağ talep etmişlerdi. Yapım sürecinde de giderleri çok fazla olması nedeniyle Fransız devleti de projeyi de iptal etmek istemiş fakat çok ilerlediği için yapıma devam edilmişti. Yaşanan tatsızlıklar sonucu Jean Nouvel de projeyi sahiplenmemiş, yapım sürecinde yapının “orijinali yansıtmaması” sebebiyle projeyle ilişiğini kesmiş ve tamamlanınca da açılışına dahi gitmemişti. Davalarla ilgili son gelişme de Jean Nouvel’in miktarı “tamamıyla orantısız” ve “mimarlık dünyasında eşi benzeri görülmemiş” olarak değerlendirmesi sebebiyle işverenlere karşı bir dava açması olmuş. Philharmonie de Paris, 14 Ocak’ta kapılarını açıp hizmet vermeye başlamıştı.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Philharmonie de Paris / Ateliers Jean Nouvel appeared first on Arkitektuel.

©Virgile Simon Bertrand

Zaha Hadid Architects (ZHA) ekibinin en güncel projelerinden biri olan Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi (Changsha Meixihu International Culture & Arts Centre), Çin’in Changsha kentinde Meixi isimli bir gölün kenarına kurgulanmış 115,000 metrekarelik bir kültür kompleksi. Bünyesinde çağdaş sanat müzesi, bir tiyatro ve çok amaçlı salon barındıran tasarım oldukça büyük bir nüfus artışı ve dolayısıyla ani bir kentsel gelişim geçiren Hunan eyaletinde bu sebeple açılan yarışmada kazanan öneri olmuş.

©GSVisuals

Kıvrımlı hacimlerin kompozisyonu olarak ayırt edici bir mimariye sahip olan Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi’nin bu organik mimari dili, komşu sokaklarla bağlantı kurmak için bu alan üzerinden tanımlanan yaya yollarıyla şekilleniyor. Yapının ortasında bulunan meydan, rastlantısal toplanma alanları ve heykel bahçesi ile geniş sergi alanı sayesinde kültürel bir merkez üreterek yayanın kentsel deneyimini vurguluyor. Bitişiğindeki Meixi gölüne manzaralar sunan ve göl üzerindeki adadaki parklara ve yürüyüş parkurlarına erişim sağlayan üç ayrı kültür kurumundan oluşan merkez, etkinliklere ve sergilere elverişli bir dış avlu ağı kurguluyor.

©Virgile Simon Bertrand

Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi bünyesinde bulunan çağdaş sanat müzesi MICA olarak anılıyor. MICA, merkezdeki ikinci büyük ve 3 kollu forma sahip olan hacim. Çağdaş sanat müzesi, büyük ölçekli entalasyonlar veya etkinlikler için düşünülmüş geniş bir atrium etrafında çözümlenen 8 adet galeriden oluşuyor. Yapının dış dünya ile görsel iletişimi, galerilere gün ışığını sağlayan ve göl manzaralarını çerçeveleyen cam ve balkon şeritleri tarafından sağlanıyor. MICA hacmi aynı zamanda bünyesinde atölye alanları, bir amfi derslik, kafe ve müze dükkanı barındırıyor.

©GSVisuals

Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi’nin odak noktası ise 180 kişilik oturma kapasitesi ile kentin en büyük performans mekanı olması planlanan büyük tiyatro hacmi. Yeni Zelandalı bir akustik mühendisliği firması Marshall Day işbirliği ile tasarlanan, kompleksin en büyük hacmi yapının en dikkat çeken, geniş yaprakları andıran 4 koldan oluşan kütlesi.

Çeşitli sahne sanatları için tasarlanan büyük tiyatro, heykel lobileri, barlar, yönetim ofisleri, prova stüdyoları, sahne arkası lojistiği, gardırop ve giyinme odalarını barındırıyor. Kompeksin diğer birimlerine kıvrımlı geçitlerle bağlanan bu hacim, diğer hacimlere benzer mimari dilin giderek büyüyüp en uç noktaya ulaştığı hali izlenimini veriyor.

©Seven7Panda

Kopmleksin üçüncü ve en küçük hacmi ise yine bir tiyatro. Bu tiyatro ise esnek tasarımyla farklılaştırılmış bir kurguya sahip. Çok amaçlı salon olarak da anılan bu hacmin kapasitesi 500 kişi. Kompleksin en küçük hacmi, küçük oyunlardan, defileler, müzik performansları, banketler ve ticari etkinliklere kadar çok çeşitli işlevlere ve performanslara uyum sağlamak için farklı yapılandırmalara elverişli bir tasarıma sahip. Aynı zamanda bu hacim, kompleksin farklı büyüklüklerdeki kütlelerinin görüldüğü kotun altında kurgulanmış batık avluda yer alan perakende alanlara ve restoranlara halkın erişiminin sağlandığı kısım.

©Virgile Simon Bertrand

“İşlevsellik, zarafet ve yenilikçilik değerleri ile şekillenen bir tasarım süreciyle Changsha Meixi Gölü Uluslararası Kültür Sanat Merkezi, Changsha şehri için yeni kültürel ve kamusal düğüm noktası; dünya çapında da küresel bir kültürel destinasyon olmayı hedefliyor.” diyor ekibin yöneticisi Patrick Schumacher ve ekliyor: “Her ne kadar bu kamusal kurumlar benzersiz bir şekilde fakat birbirlerinden ayrı olarak tanımlanmış olsa da; bu meydanlarla kurgulanmış, adeta bir halı gibi zengin dokunmuş düzenleri içerisinde bir dizi kentsel ambiyans dizisi sunarak birbirlerini besliyor ve alana kentsel bir önem yüklüyorlar.”

©GSVisuals

Kompleksteki üç ana program, ayrı binalar olsa da kıvrımlı geçitler ve kavisli beyaz düzlemler ile birbirine bağlantılı hale getirilmiş. Merkez aynı zamanda göl kenarında ve hacimlerinin ortasında yarattığı kamusal alanlarla da bölgede yeni bir yaya deneyimi tanımlıyor. Zaha Hadid Architects ekibinin imzası haline gelmiş kıvrımlı formlardan türetilmiş farklı büyüklükte ve benzer formlardaki hacimler, eyaletin en büyük ve dünya çapında da çok yönlülüğü ile dikkat çeken bir kültür kompleksi tasarımı. Kompleks özellikle en büyük hacmiyle MAD Architects tasarımı Harbin Opera Binası’nı andırıyor.

The post Changsha Meixihu Uluslararası Kültür Sanat Merkezi / Zaha Hadid Architects appeared first on Arkitektuel.

©flufoto

Koç ailesinin kurduğu Koç Vakfı’na bağlı bir kurum olan Arter, İstiklal Caddesi’ndeki yerinden sonra Dolapdere’deki yeni binasına taşındı. Arter’in yeni evi, 2013 yılında açılan uluslararası bir proje yarışması sonucu birinci olan Grimshaw Architects tarafından tasarlandı. Grimshaw Architects ekibi, yapıyı ziyareçilerin sanatı keşfedebileceği bir yer haline getirmesi için tasarımlarını iki tema etrafında şekillendiriyor: açıklık ve akışkanlık. Ekibin hedefi Arter’in yeni binasının bulunduğu çevreyle güçlü ilişkiler kuran bir sanatsal bir buluşma noktası haline gelmesi olmuş.

©Cemal Emden

Grimshaw Architects ekibinin projedeki odak noktalarından bir tanesi, Arter’in ziyaretçilerinin şehirden kopmuş hissetmeden yeni binanın içinde farklı sanatsal ve hatta mekansal deneyimler elde edebilmesi olmuş. Bu yaklaşımla Arter, ekip tarafından bir çeşit dinamik mekanlar dizisi olarak kurgulanmış. Eski binasından sonra birçok programı ve imkanı bünyesinde barındırabilecek ve İstanbul’un kültürel yapıları arasında önemli bir yere oturan Arter için Grimshaw Architects’ten Kirsten Lees: “İzleyicinin bakış açısına göre sürekli değişkenlik gösterebilen, çok katmanlı, iç içe geçmiş, disiplinler arası bir kamusal yapı. Müzenin zengin programı ise çeşitli sanat dalları arasında yeni sinerjilerin geliştirilmesi ve yaşatılmasının yanı sıra çağdaş sanatla fiziksel ve entelektüel ilişkilendirmelerin yapılması için yeni bir odak noktası olacaktır.” 

©Cemal Emden

Dinamik mekanlar dizisi olarak Arter, görsel olarak birbirine bağlana ve fiziksel olarak birbirine açılan mekanlardan oluşuyor. Bu kurgu farklı disiplinleri bir araya geitrebilecek bir program ağı ve mekanların her biri ile yaratıcılığa ve etkileşime teşvik eden bir yapıya yol açıyor. Yapının 6 kata yayılmış 6 galeriden oluşan ana foksiyon alanlarının merkezi bir atrium etrafında kurgulanışı da bu hedefi destekler nitelikte. Arter bu özelliğiyle İstanbul’un en önemli kültürel odak noktalarından biri haline gelmeye başladı bile. Yapı, aynı zamanda herkesin ücretsiz olarak 300’ü aşkın sanatçıdan 1300 işi görebileceği, Türkiye’de çağdaş Türk sanat eserlerinden oluşan ilk kalıcı sergiyi oluşturmasıyla da İstanbul kültür hayatı için oldukça büyük bir öneme sahip diyebiliriz.

Karbon / ©Cemal Emden

Yapı, genel olarak merkezdeki iki performans salonu etrafında kurgulanmış. Bunlardan ilki 168 koltuklu ve teleskopik koltuk sistemiyle Sevgi Gönül Oditoryumu. Esnek bir oditoryum olarak tasarlanmış olan Sevgi Gönül Oditoryumu, esnek zemini ve aynaya dönüşen duvarlarıyla farklı birçok etkinliğe elverişli bir mekan yaratıyor. Bu oditoryumda sinema gösterimleri, konferanslar ve dans/konser performansları da yapmak mümkün.

Arter’deki diğer salon ise tam teşekküllü bir ‘Black Box’ olarak tasarlanmış Karbon. 332 kişilik esnek oturma alanına sahip Karbon, salonun ihtiyacı olan ekipmanların asılabileceği ve istendiği zaman istenen şekilde teknik değişiklerin yapılabilmesine imkan sağlayan çelik gergi halatlarıyla oluşturulmuş bir tavana sahip. İki salon da tamamen düzayak hale gelebilecek koltuk sistemiyle donatılmıi ve böylece büyük enstalasyonlar ve çok kanallı projeksiyon gerektiren işlere de hizmet edebilecek salonlar.

©Cemal Emden

Bunların dışında Arter bünyesinde atölyeler, kütüphane, kafe, kitabevi ve bir bahçe bulunduruyor. Atölyeler de yapının bünyesindeki oditoryumlar gibi esnek mekanlar; kullanılan modüler sistemler sayesinde buluşma, konuşma, atölye çalışması gibi farklı programlara kullanım alanı sağlıyor. Yapının bünyesinde kurgulanmış olan bahçe de açık hava performanslarına ev sahipliği yapabilecek şekilde tasarlanmış. Ek olarak yapının terasları da heykel sergi olarak kullanılabilecek alanlar olarak düşünülmüş. Farklı pek çok programa cevap verebilecek nitelikte mekanlar yaratan Arter, çok yönlü ve multidisipliner bir kültürel nokta.

©kultur.limited

Arter’in en dikkat çekici noktalarından bir tanesi yapının cephesi. Arter’in cephesi, cam takviyeli betondan yapılmış düzemlerden oluşuyor. Bu düzlemler de üçboyutlu konkav ve konveks şekilde baklava formunda birçok panelin biraraya gelmesiyle oluşturulmuş. Cephenin bir kısmı bu düzemlerden oluşurken; bu harekete zıt bir dil olarak bir kısmı da el yapımı sırlı seramik yüzeylerle kurgulanmış. Cephe gün boyunca değişen ışıkla farklı ışık-gölge oyunları yaratıyor. Güneşin hareketiyle ışık ve gölge her bir düzlemin farklı yüzeylerinde toplanıyor. Sırlı seramik yüzeyler de güneşin hareketiyle şehrin dinamiğini ve gökyüzünü yansıtıyor. Böylece yapı dışarıdan gözlemlendiğinde, bir çeşit renk-doku-ışık-gölge paleti haline geliyor. Bir mozaik gibi dokunmuş cephe aynı zamanda Türk kültür tarihine de referans veriyor.

©Cemal Emden

İstanbul’un yeni çağdaş sanat mekanı Arter, şehrin en hareketli ve gürültülü noktalardan biri olan Dolapdere’de adeta başka bir dünyaya açılan kapı: göz alan cephesiyle, Joseph Beuys, Geta Bratescu, Mona Hatoum ve Sophie Calle gibi dünyaca ünlü aydınların eselerini barındıran oldukça geniş koleksiyona sahip bir kültür odağı. Grimshaw Architects liderliğinde Thornton Thomasetti, Max Fordham ve Neill Woodger Acoustics’in imzasını taşıyan Arter, 2015 yılında başlayan inşaatından sonra geçtiğimiz ay kapılarını açtı.

The post Arter appeared first on Arkitektuel.

© Jakub Certowicz

Fernando Menis tarafından 2015 yılında tasarlanan CKK Jordanki, Polonya’da bulunan bir kongre ve kültür merkezi yapısı. UNESCO tarafından korunma listesine alınan Torun kentinde yer alan yapı, tarihi şehir merkezinin etrafını saran yeşil bir arazi üzerine inşa edilmiş.  Yapı, proje alanının küçük bir kısmına yerleşiyor, böylece geri kalan yeşil alan park olarak kullanılabiliyor.

© Jakub Certowicz

Fernando Menis, tasarladığı kültür merkezinin yüksekliğini alçak tutmak istemiş. Bu sayede yapı çevresindeki yeşil doku ile uyum içerisinde, yerden çıkan doğal bir kaya parçası gibi yükseliyor. Ayrıca yapı alçaklığı sayesinde arkasında bulunan nehir manzarasına müdahale etmekten kaçınıyor.

© Jakub Certowicz

CKK Jordanki’yi eşsiz kılan en önemli mimari unsur mimarın malzeme tercihleri. Menis, malzeme tercihi ile geleneksel tuğla kullanımını yeniden yorumluyor. Yapının dışında çoğunlukla yalın beyaz beton kullanılmış. Merkezin doğal bir taşı andıran formu bazı noktalarda kesikler açılarak ve oyularak mekanlar ve açıklıklar oluşturuyor. Bu kısımlarda ise beyaz betonun içerisinden kırmızı bir doku ortaya çıkıyor.

Picado adı verilen bir teknik ile oluşturulan bu kırmızı malzeme beton ve yerel bir fabrikadan alınan geri dönüştürülmüş kırmızı tuğlaların karıştırılmasıyla elde edilmiş. Bu teknik hem etkileyici bir görsel etki yaratırken hem de yapının içindeki akustik performansı arttırıyor. Menis, picado tekniğini ilk olarak başka bir yapısında beton ile volkanik taşları karıştırarak kullanmış. CKK Jordanki’yi tasarlarken kırmızı tuğlayı karışımda kullanma nedeni ise Torun şehrindeki yapıların neredeyse tamamının kırmızı tuğla cepheleri olması. Böylece CKK Jordanki şehrin geleneksel dokusuna referans veren modern bir yapı haline geliyor.

Kesit

CKK Jordanki yalnızca bir konser salonu değil. Menis, yapının programını mekansal esneklik üzerinden kurgulamış. Bu sayede, yalnızca bir konser salonu için ayrılan bütçe ile çeşitli konserler ve etkinlikler düzenlenebilecek bir kompleks ortaya çıkmış. Tasarlanan tiyatro alanı, hareketli duvarlar ve oturma elemanları ile farklı kapasitedeki gösterimlere uygun olacak şekilde çözülmüş. Merkezin dinamik tavan tasarımı sayesinde yapı semfonik konserler, oda müziği performansları, tiyatro, opera, film gösterimleri gibi pek çok performansı ağırlayabilecek akustik donanıma sahip. Bunlara ek olarak salonun sahnesi dışarıya açılarak içerdeki sahneyi yapının dışındaki park ile bağlıyor ve açık hava performanslarına da olanak sağlıyor.

© Jakub Certowicz

Tasarım ekibi, yapıdan maksimum akustik performansı elde edebilmek için oditoryumun 1/50 ölçekteki maketi üzerinden çalışmalar yapmış. Maket üzerinden yapılan deneyler sekiz defa tekrarlanarak salona son şekli verilmiş. Malzeme olarak betonun tercih edilmesi de akustik performansı olumlu yönde etkileyen unsurlardan. Betonun kolay şekil verilebilir karakteri sayesinde salonun içindeki elemanların açıları sesin yankılanması ve dinleyicinin kulağına ulaşma açısı düşünülerek tasarlanmış.

© Jakub Certowicz

Oditoryumda alanları 80 ile 140 m2 arasında değişen hareketli parçalar var. Çelik bir iskelet sistemden oluşan bu parçalar 3 ile 5 metre arasında hareket edebiliyor ve oditoryumun içini hacmen büyütüp küçültebiliyor. Bu mekansal ve geometrik kurulumlar ise akustik performansı doğrudan etkiliyor. Örneğin, senfoni konserleri için 8200 m3 hacmindeki bir mekanda 1.2 saniyelik bir yankı süresi kullanılırken operalar için 1.6 saniye, tiyatro oyunlari için ise 1.2 saniye yankı süreleri tercih ediliyor.

The post CKK Jordanki appeared first on Arkitektuel.

© Philippe Ruault

Porto Filarmoni Orkestrası’na ev sahipliği yapmak üzere OMA tarafından tasarlanan Casa da Musica, Portekiz’in mimari sembollerinden bir tanesi. Tarihi Rotunda da Boavista bölgesine yerleştirilen yeni bir meydan üzerinde bulunan yapı aynı zamanda şehrin kamusal kurgusunu da yeniden inşa ediyor. Yapımına 1999 yılında başlanan Casa da Musica 2005 yılında tamamlanmış.

© OMA

Geçtiğimiz yıllar boyunca pek çok mimar, kutu şeklindeki konser salonu algısını yıkmak için çaba gösterse de bu denemelerin çoğu başarısızlıkla sonuçlanmış. OMA, bu şeklin sağladığı akustik avantaj ile savaşmak yerine, içi boş iç mekan ile kamusal dış mekan arasındaki ilişkiyi farklı bir şekilde kurarak geleneksel konser salonu tipolojisini canlandırmaya çalışmış. 

Kütle Diyagramı / © OMA

OMA’nın tasarım aşamasında verdiği önemli kararlardan biri projenin yeri olmuş. Rem Koolhas ve Ellen van Loon, Casa da Musica’yı bölgeye karakterini veren tarihi yapı dizisinin yanında inşa etmek istememiş. Yeni konser salonu için Rotunda parkına bakan izole bir platonun üstü tercih edilmiş. Böylece konser salonunun yeri sembolik bir değer kazanırken aynı zamanda görünürlük ve erişilebilirlik açısından da stratejik bir konum elde edilmiş.

© Philippe Ruault

Casa da Musica’nın içinde kutu şeklinde 1,300 kişi kapasiteye sahip bir ana oditoryum bulunuyor. Yapının kesitine bakıldığında, ana konser salonu yerin üstünde bulunan açılı hacmin içinden oyulmuş dikdörtgen prizma şeklinde bir boşluk olarak algılanıyor. Kutunun iki ucunda ondüle cam paneller ile kaplanmış. Bu sayede konser salonu Porto’ya açılıyor ve kentin kendisi sahne arkasını oluşturuyor.

Ana oditoryumun yanı sıra yapının içinde farklı etkinliklerin gerçekleştirilebilmesi için esnek bir şekilde tasarlanmış küçük performans alanları, prova odaları, kayur stüdyoları, bir eğitim alanı, restoran, teras, barlar, VIP odası, idare ofisleri ve 600 araç kapasitesine sahip bir yer altı otoparkı bulunuyor.

Kesit

Casa da Musica’yı özgün kılan unsurlardan bir diğeri ise malzeme ve renk seçimi. Oditoryumun iç duvarlarında tercih edilen altın desenli ahşap paneller, salonun iki ucundaki cam perde duvarlar ile eşsiz bir kompozisyon oluşturuyor. Kompleksin içindeki VIP odasında ise üzerinde pastoral resimler bulunan seramik karolar kullanılmış. Çatı terasında ise siyah beyaz kare seramik kaplama tercih edilmiş. Bazı kamusal alanların döşemelerinde alüminyum kaplama kullanılmış.

© Philippe Ruault

Kompleksin içinde büyük ve merkezi bir fuaye bulunmuyor. Bunun yerine merdivenler, platformlar ile oluşturulmuş sirkülasyon ağı yapının içindeki mekanları birbirine bağlıyor ve bir fuaye görevi görüyor. Bu sayede yapı içinde eşsiz bir deneyim üretirken, yapıyı büyük festivallerden küçük performanslara kadar pek çok farklı etkinlikte kullanabilme imkanı sunuyor. Böylece OMA’nın tasarımı bir ‘Müzik Evi’ne dönüşüyor.

© Philippe Ruault

Casa da Musica görsel ve mekansal olarak çok yüzlü geometrik dış görünüşünün tanımladığı bir yapı. Konser salonunu oluşturan tüm mekanlar bu çok yüzlü formun içinden ‘çıkarılarak’ tasarlanmış. Ortaya çıkan kütlenin 40cm genişliğindeki kabuğu yapının ana taşıyıcısı. Aynı zamanda konser salonunun 1 metre kalınlığındaki betonarme duvarları yapının ayakta durmasını sağlıyor. OMA, yapının strüktürel çözümlerinde dünyaca ünlü mühendislik firması Arup ile çalışmış.

The post Casa da Musica appeared first on Arkitektuel.

© Christian Gahl

Guangxi Kültür ve Sanat Merkezi (Guangxi Culture & Art Center), 2018 Eylül ayında Nanning’te kapılarını açmıştır. Proje, bundan 4 yıl önce gmp Architects tarafından kazanılan bir kültür merkezi yarışması sonucu ortaya çıkmış. Çin’de çok popüler, çok çeşitli müzikal ve kültürel programların mekanı olarak hizmet veren türden büyük bir tiyatro salonuna sahip. Yapıda Avrupa opera geleneğindeki klasik eserlerin yanı sıra konserler, müzikaller ve gala şovları dahil etkinlikler gerçekleştiriliyor.

© Christian Gahl

Yapı üç ayrı konser salonundan oluşuyor. Üç konser salonu, servis birimlerini barındıran doğal taş kaplı bir kaide binasında, ayrı hacimler olarak düzenlenmiştir. Yapının güneybatısında bulunan opera binası 1600 koltuk ve 600 metrekarelik sahnesi ile proje kapsamında oluşturulan yapay göle göle açılıyor. Bu opera binası, yapının dışarıdan görünen üç, organik formlu hacminin en büyüğünde bulunuyor.

© Christian Gahl

Klasik opera yapılarının geleneğini takiben Guangxi Kültür ve Sanat Merkezi’nin opera salonunun oturma alanı at nalı şeklinde düzenlenmiş. Partere ve balkonlara bir fuaye ve bir merdiven düzenlemesi ile ulaşılıyor. Konser salonlarında yumuşak kavisli ahşap panelli yüzeylerle sıcak bir atmosfer yakalanmış. Bu opera salonu da dahil olmak üzere yapının tüm performans sahneleri, 1.5 ile 1.8 saniye arasında yankılanma sürelerine sahip. Salonlar ideal akustik koşulları sağlayacak şekilde tasarlanmış. 

© Christian Gahl

Guangxi Kültür ve Sanat Merkezi’nin doğu tarafında yer alan 1200 koltuklu ve yuvarlak sahne alanına sahip konser salonu ise uzun bir altıgen şeklinde tasarlanmış. Bu salon, 64 farklı ses genişliğine uygun bir organa sahip. Bu nedenle, Bruckner gibi bestecilerin müzik performansları için uygun: oda müziğinden senfoni konserlerine kadar geniş bir repertuvar sağlayabiliyor. Duvarlarda ve tavanlarda geniş ahşap şeritler, görsel açıdan salona belirli bir ritmik düzen sağlıyor.

Yapının bir diğer salonu ise 550 koltuklu olan. Bu salon, yapının kuzeyinde yer alan en küçük salonu ve çok işlevli bir kurguya sahip. Elektronik olarak kontrol edilen akustiği, yankılanma süresinin sonsuz değişkenlikle ayarlanabilmesini sağlıyor. Salon aynı zamanda kaldırılabilir platformlar sayesinde müzik, bale, tiyatro gösterileri ve defileler için farklı sahne kurguları oluşturulabiliyor.

© Christian Gahl

Salonları barındıran üç bina ortak yüzen bir çatı ile birleştirilmiş. Çatı, cephelerle benzer şekilde, çelik bir taşıyıcı ve beyaz alüminyum paneller ile kaplanmış. Yapının kabuğu, büyük bir panjur yapısına benziyor. Yong Nehrinin karşı yakasından ya da Nanning Köprüsü’nden  bakıldığında, Nanning ve Guangxi eyaletinin bu olağanüstü kültür merkezinin parlak beyaz kütlesi, dalgalı çevresinin aksine büyük beyaz hacmiyle masif bir algıya sahip. Çatıyı ve tüm yapıyı kaplayan kabuk, bakış açısına bağlı olarak, binanın silüetinin dinamik olarak değişmesini saplıyor. Tüm yapı şehri saran, Guangxi manzarasına özgü olan doğal karst oluşumlarıyla ilişki kuruyor.

© Christian Gahl

Guangxi Kültür ve Sanat Merkezi, yapıldığı yıldan itibaren Çin’in önemli bir kültür yapılarından biri haline gelmiş. Çok çeşitli performanslara ev sahipliği yapabilen kurgusu nedeniyle önemli bir kültürel tesis olan yapı, genelde Almaya ve Çin’de faaliyet gösteren gmp Architects ekibinin Çin’deki 3. büyük kültür yapısı.

The post Guangxi Kültür ve Sanat Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© Alan Karchmer

Valencia Opera Evi (Palau de les Arts Reina Sofía), Santiago Calatrava tarafından tasarlanan bir kültür ve sanat merkezi. Valencia şehrinin en görkemli yapılarından biri olması amacıyla başlanan proje için Valencia doğumlu dünyaca ünlü mimar Santiago Calatrava görevlendirilmiş. Calatrava’nın tasarımına 1995 yılında başladığı Valencia Opera Evi 2005 yılında tamamlanmış.

© Palladium Photodesign

Valencia Opera Evi, Sanat ve Bilim Şehri olarak çevrilebilecek City of Arts and Science kompleksinin son parçası. Kompleks, Turia Nehri’nin kuru bir yatağı üzerindeki 348,000 metre karelik bir alan üzerinde bulunuyor. Opera evi kompleksin batı ucunda yer alıyor. Bu kompleks aynı zamanda bir Planetarium’a ve Bilim Müzesi’ne sahip. Valencia eski şehir merkezi ile kıyı yerleşimi olan Nazaret bölgesinin tam ortasında bulunan yeni kültür merkezi, şehir merkezini kıyı yerleşimleri ile birleştirmeyi ve şehre dinamik bir yeni odak noktası kazandırmayı amaçlıyor.

© Alan Karchmer

Calatrava’nın tasarımı şehirde hem büyük bir performans sanatları merkezi işlevi görüyor hem de Valencia’nın dinamik kimliğini yansıtan kentsel bir ikon görevi üstleniyor. Opera, bale ve müzik dinletilerinin sahneleneceği 1,706 kişilik bir oditoryum, 380 kişilik bir oda müziği sahnesi, en gelişmiş ekipmanlar ile donatılmış 1,520 kişilik bir film salonu Valencia Opera Evi’nin ana binasının içinde bulunuyor. Ana hacmin yanına yerleştirilen ikinci yapıda ise deneysel tiyatro ve dans gösterileri için ayrılan 400 kişilik bir tiyatro sahnesi ve sanat eserlerinin sergilendiği galeri alanları bulunuyor.

Calatrava, tasarladığı opera evinin kültürel önemini vurgulamak amacıyla tasarımında anıtsallığa önem vermiş. Yapıya formunu rastgele hacimlerin iki simetrik kesik beton kabuk altında bir araya gelmesi veriyor. Oluşan kütlenin en üstünde ise çelik kıvrımlı bir plaka bir taç gibi yapının en üstünde duruyor ve hacme son şeklini veriyor. Yapının dış kabuğu, kütlelerin üzerindeki açık performans alanları için akustik bir duvar işlevi görüyor.

© Alan Karchmer

Yapıyı saran kabuk, hacimlerin üzerindeki terasların ve salonların üstünü örtüyor. Kabuğun altındaki hacimler konsol çıkan yatay bir promenad ile çevrilmiş. Opera evinin ana oditoryumu akustik performansı arttırmak amacıyla ikinci bir kabuk şeklinde tasarlanmış ve ana hacmin çekirdek kısmına entegre edilmiş. Bu çekirdekte aynı zamanda oditoryumun sahnesinin taşınmasını/değiştirilmesini sağlayan teknik elemanlar bulunuyor. Oda müziği salonunun üzerinde ise tamanen camla kaplı, ses yalıtımı sağlanmış bir prova odası tasarlanmış. Santiago Calatrava, yapının merkezi alanlarına kendi tasarladığı kalıcı enstalasyonları yerleştirmiş.

Kesit

Valencia Opera Evi’nin kimliğini oluşturan beton kabuk, altında ve üzerinde pek çok mekan oluşmasını sağlıyor. Kompleks üzerindeki farklı oditoryumlara ulaşım bu kabuğun çevrelediği yollar ile sağlanırken, yapının dışında bahçe teraslar, kafeler ve restoranlar var. Bu mekanlar promenad balkonları, merdivenler ve asansörler ile birbirine bağlanmış durumda. Aynı zamanda Valencia Opera Evi kamunun kullanımına tamamen açık bir yapı. Yalnızca performans salonlarına girerken bilete ihtiyaç duyuluyor. Böylece şehirdeki herkes bu kamusal yapıyı deneyimleyebiliyor.

The post Valencia Opera Binası appeared first on Arkitektuel.

© Henning Larsen Architects

Henning Larsen Architects, dünyaca ünlü sanatçı Olafur Eliasson ile birlikte çalışarak Harpa Konser Salonu ve Konferans Merkezi’ni tasarladı. 2011 yılında tamamlanan proje İzlanda’nın başkenti Reykjavik’te bulunuyor ve yapı şehrin en önemli kültürel merkezlerinden bir tanesi. Reykjavik’in liman bölgesinde, deniz ve kara sınırı üzerinde yükselen yapı hem gökyüzü, deniz ve şehrin canlı yaşantısı ile bağlantı kuruyor.

© Henning Larsen Architects

Projenin mimarı Hansen Larsen Architects, Olafur Eliasson ve Alman mühendislik firmaları Rambøll ve ArtEngineering GmbH’nin ortak çalışmaları sonucunda Harpa Konser  Salonu’nun çarpıcı cephesi inşa edilmiş. Ayrıca projenin detay çalışmalarında yerel mimarlık ofisi Batteríið Architects de görev almış. Olafur Eliasson’un cephe tasarımını daha detaylı olarak aktardığı yazı ve görsellere kendi sitesinden ulaşılabilir. 

© Henning Larsen Architects

Harpa Konser Salonu ve Konferans Merkezi, 28,000 metre karelik, şehrin deniz ve dağ manzarasına hakim bir liman arazisi üzerinde bulunuyor. Bu büyük kültür kompleksi, içerisinde bir giriş alanı, fuaye, ortada bulunan dört salon, ofislerin de bulunduğu bir kulis alanı, idare ofisleri, prova salonu ve soyunma odalarını barındırıyor. Yapının içindeki üç büyük konser salonu yan yana duruyor. Bu salonlara yapının güney kısmından giriş sağlanırken, kuzey kısmında ise kulis girişi bulunuyor. Merkezin dördüncü katında ise daha özel performansların sergilendiği küçük bir salon var.

© Henning Larsen Architects

Yapının güney cephesi, 12 taraflı modüllerin bir araya getirilmesiyle oluşturulmuş. Bazalt kristallerinden esinlenilerek oluşturulan bu çelik iskelete sahip modüller, farklı renklerdeki camlar ile kaplanmış. Bu sayede cephe, liman ve gökyüzünden aldığı ışıkları yansıtan interaktif bir perdeye dönüşüyor. Yapının diğer cephelerinde ise bu geometrik kompozisyonun iki boyutlu hali kullanılmış.

© Henning Larsen Architects

Fuayeden bakıldığında, yan yana duran konser salonları bir dağ kitlesini andırıyor. Bu kitlenin merkezinde 1800 kişilik ana konser salonu var ve ana salonun içine tamamen kırmızı rengi hakim. Bu hacim organizasyonu, açık ve şeffaf cephe ile etkileyici bir tezat oluşturuyor.

The post Harpa Konser Salonu ve Konferans Merkezi appeared first on Arkitektuel.

©Steven Chilton Architects

Wuxi Taihu Tiyatrosu (Wuxi Taihu Show Theatre), Steven Chilton Architects ekibi tarafından tasarlanmış, Çin’in Wuxi kentinde bulunan bir tiyatro salonu. Yapı, 5 Ekim 2018’de tamamlandı fakat bir tiyatro sahnesi olarak 2019 Aralık’ta hizmet vermeye başlayacak.

©Steven Chilton Architects

Steven Chilton ve ekibi tiyatroyu, sahne kısmını saran beyaz kolon ormanı ve kafesli metalik çatı olarak tasarlamış. Tiyatro kısmı dairesel bir plan şemasıyla kurgulanmış. Bu dairesel yapıyı çevreleyen çatıdan tabana açılı uzanan, oldukça sık kolon dokusu Çin’deki en büyük bambu ormanı olan Bambu Denizi’nin (Sea of Bamboo) soyut bir temsili. Bambu Denizi, ülkedeki en büyük milli park alanlarından bir tanesi. Wuxi Taihu Tiyatrosu kentin içinde yapay bir bambu ormanı yaratıyor. Tiyatro, 2019’da Belçikalı tiyatro yönetmeni France Dragone’nin şovlarına kalıcı bir ev olacak.

©Steven Chilton Architects

Jiangsu’da Taihu Gölü’ne (Lake Taihu) yakın bir arazide bulunan Wuxi Taihu Tiyatrosu, görünüm olarak 3 ana elemandan oluşuyor: kolonlar, gölgelik olarak bir kanopi ve yapı kabuğu. Tiyatronun giriş kısmını çerçeveleyen açılı uzanan kolonlar üstteki anodize edilmiş altın kaplı alüminyum panjur benzeri kanopi elemanlarına bağlanıyor.

Bu panjur benzeri elemanlar, yapay bambu ormanının yaprakları. Yapraklar aynı zamanda taşıyıcı sistem kurgusunun da bir parçası olarak düşünülmüş. Aşağıdan gelen yükü aktarıyorlar tiyatro binasına.

©Steven Chilton Architects

Çatı örtüsünün elemanları ince kolonların taşıdığı ağırlığı yapının ana strüktürüne aktarıyor. Yuvarlak tiyatro binası, perde cam duvarla sarılmış. Perde duvarlar da beyaz ve altın yansıtıcı özelliğe sahip malzemelerle kaplanmış. Bu kaplama, yer yer etraftaki yoğun kolon dokusunu yansıtması isteğiyle tercih edilmiş. Böylece akşamları yapı aydınlatıldığında bu cephenin de yansıtma özelliğiyle şehrin ortasında bir ışık kaynağı oluyor.

©Steven Chilton Architects

Gölgelik olarak kanopi, Wuxi Taihu Tiyatrosu’nun çevresini yalnızca çatı seviyesinde sarmış. Kanopiyi oluşturan elemanlar da rastgele bir şekilde döndürülerek bir araya getirilmiş. Böylece yapının daha organik bir görünüme sahip olması sağlanmak istenmiş. Aynı zamanda güneş geldiğinde yapıya ve bambu ormanında yarattığı gölgelerle bir çeşit ışık oyunu da sağlayabiliyor. Farklı açılarla birleşen panjur gibi elemanlar ek olarak yapıya farklı açılardan bakıldığında çeşitlilik algısını da arttırıyor. Gölgelik ve kolon ormanı yarattığı gölgeyle yapıyı soğutma yükünü de azaltıyor.

©Steven Chilton Architects

Gece aşağıdan aydınlanınca ruhani bir havaya sahip olan Wuxi Taihu Tiyatrosu, bambu ormanı ve üçgensel çatı elemanlarıyla dikkat çeken bir tasarıma sahip. Şehirde orman dokusunu taklit eden ve etkileyici kamusal alan yaratan Wuxi Taihu Tiyatrosu, Steven Chilton Architects ekibinin en güncel tasarımlarından.

The post Wuxi Taihu Tiyatrosu appeared first on Arkitektuel.

©Jen Passoth

Snøhetta tasarımlarıyla kullanıcının çevre algısını ve fiziksel mekanla ilişkisini güçlendirme peşinde koştuğunu iddia eden bir ekip. Doğasının harikuladeliğinin yanında 2000’ler sonrası modern atılımlarıyla da öne çıkan Oslo şehrinin günümüzdeki en önemli sembollerinden biri olan Oslo Opera Binası da bu ekibin en önemli projelerinden biri.

©Erik Berg

38.500 metrekarelik dev yapı,  devlet kontrolünde Oslo şehrinde inşa edilecek opera binası için 1999’da düzenlenen yarışmada 350 aday arasından seçiliyor. 700 milyon dolarlık proje 2000’de başlayıp 2008’de tamamlanmış.  Ödüllü yapı aynı zamanda mimari karakterinin yanında kadar peyzajıyla da bir hayli etkileyici. Mimari karakteri ve çevre düenlemesiyle de Oslo’nun önemli bir sembolü haline gelmiş zamanla.

©Erik Berg

Opera Binası 2008 itibariyle Oslo’nun liman bölgesinin yeniden düzenlenmesi için başlatılan “Fiyort Şehir” programının mihenk taşı olmuş denebilir. Programın amacı uzun süre boyunca şehrin fiyortla (denizin buzul vadisinde yaptığı haliç benzeri girinti) bağlantısını kesen liman ve tersane bölgesinin müzeler, galeriler, konutlar, ofisler ve parklarla yeniden kamuya kazandırılması; ve bu yapı da “Fiyort Şehir” in sanat ayağına büyük ölçüde hizmet ediyor.

©Erik Berg

Oslo Opera Binası’nın tasarımına yön veren üç önemli öğe var: Duvar (wave wall), Halı (carpet) ve Fabrika (factory). Duvar, fuaye alanının yarattığı kütlenin ismi, coğrafi açıdan denizle karanın, tarihsel açıdan da başkentle dış dünyanın birleştiği bu sınırın aynı zamanda günlük yaşamı ve halkı sanatla buluşturmasını imgeliyor. Halı (carpet), “Duvar”ı çevreleyen 18.000 m2’lik devasa bir yürünebilir çatı.

Opera ve Bale’nin Norveç için nispeten yeni sanat dalları olması sebebiyle güdülen davetkar ve erişilebilir mekan kaygısına cevap vermekle kalmayıp, binanın asıl işlevinin de önüne geçiyor ve Opera Binası’nın asıl sembolü oluyor Halı. Üçüncü sırada gelen “Fabrika (factory)” ise estetik ve kullanıcı dostu bu öğelerin yarattığı iddialı projenin işlevselliğini ve esnekliğini kaybetmeden çözülerek sonucunda senede 300 gösteri ve 250.000 misafir ağırlayabilmesini temsil ediyor.

©Jiri Havran

Projenin üç ana elemanı olan bu kavramların her birine ayrıca birer de malzeme atanmış. Halı da denizle iç içe bu sembolik çatıya uygun, ıslandığında dahi görüntüsünü bozmayan La Facciata isminde bir İtalyan mermeri seçilmiş.  Duvar da şekillendirilebilir ve stabil bir malzeme olmakla beraber akustik karakteri de bulunan meşe ağacı küçük birimler halinde zemin, duvar, tavan ve akustik elemanları olarak kullanılmış. Fabrika da ise opera binasının hedeflediği uzun ömürlülüğü ve bükülebilirliği sağlamak için alüminyum kararına gidilmiş.

©Jiri Havran

Oslo Opera Binası’nın iç mekanında en önemli karar yapının “Opera sokağı (opera street)” isimli ana koridoruyla işlevsel olarak iki bölüme ayrılması. Kuzey-güney doğrultulu bu koridorun batı tarafında kamusal alanlar ve sahneler çözülürken, doğu tarafında üretim ve yönetim alanları daha sade şekilde çözülmüş. Ayrıca fuaye alanını gösteren 15 metrelik cam cephe projenin başından itibaren hedeflenen geçirgenlik bakımından temel bir öğe olmuş.

©Jiri Havran

Günışığında ve İskandinavya’nın uzun günbatımınlarında ilgi çekici renklere bürünen Halı, gece karanlığında yerini usulca geçirgen cepheye ve içeriden aydınlatılan Duvar’a bırakırken Oslo Opera Binası işe yaramaz bir çatının nasıl davetkar bir zemin olabileceğini, iç mekanın da nasıl bir dış cephe olarak kullanılabileceğini tek başına anlatıyor.

Kaynaklar: 

1. “Oslo Opera House / Snøhetta” 07 Mayıs 2008. ArchDaily.  <https://www.archdaily.com/440/oslo-opera-house-snohetta/>
2. “The Fjord City programme and Bjørvika”. Visit Oslo. <https://www.visitoslo.com/en/your-oslo/new-architecture/on-the-horizon/fjord-city-and-bjorvika/>
3. “Norwegian National Opera and Ballet”. Snohetta. <https://snohetta.com/projects/42-norwegian-national-opera-and-ballet>

The post Oslo Opera Binası appeared first on Arkitektuel.