©Spectrum

Jan Benthem ve Mels Crouwel önderliğinde kurulan Benthem Crouwel ekibinin Stedelijk Müzesi Amsterdam ismiyle anılan projesi, Amsterdam’da dünyanın en geniş çağdaş sanat koleksiyonuna sahip fakat eski, hatta demode olarak nitelendirilen Steledijk Müzesi için bir renovasyon ve genişletme projesi. Amsterdam’ın Museumplein (müze meydanı) isimli bölgesinde Rijksmuseum, Van Gogh Müzesi, Moco Müzesi ve Concertgebouw gibi kentin en önemli müzelerinin yanında bulunan yapı, orijinali belediye mimarı A.W. Weissman tarafından tasarlanan eski bir binanın eki.

©Jannes Linders

Stedelijk Müzesi’nin var olan binasını,  Weissman 1895 yılında tasarlamış. Yapı tasarlandığı yıldan itibaren görkemli merdiveni, büyük odaları ve doğal aydınlatması ile ünlenmiş. Benthem Crouwel ekibinin tasarımı da orijinal yapının bu güçlü noktalarını ve eski müze direktörü Willem Sandberg tarafından müzeye kazandırılan beyaz rengi koruyor. Ekibin yaklaşımı müzenin eklentisinin daha önceki ikonik tasarımla aynı çizgide ilerlemeyip müzeye çeşitlilik katmak ve sergi anlamında yeni olasılıklar kazandırmak. Benthem Crouwel, mevcut yapıyı koruyup ek yapı ile yeni bir bütün oluşturmayı; yapıya entegre bir ek yaratmayı hedefliyor. Bu bağlamda ekibin tasarımda en dikkat ettiği noktalardan biri karmaşık olmayan bir sirkülasyon ve sergi düzeni yaratmak. Tasarımda eskiyle yeni arasındaki kontrast dışarıdan gözler önüne serilirken; içeride ziyaretçiler farklı yapılarda dolaştığını fark etmiyor.

©Jannes Linders

Orijinal yapının giriş kısmı müzenin yeni kurgusu için elverişsiz olduğundan tasarımda yeni bir giriş kurgulanmış. Ekip, bir 21. yüzyıl müzesinin belirli yeni bileşenleri ve geniş spektrumda kamusal işlevi bünyesinde barındırması gerektiğine inanıyor. Bu nedenle de buna tamamen elverişsiz olan eski giriş kısmını, mevcut yapının tüm güçlü yönlerini koruma yaklaşımlarına aykırı olsa da, ek binada sıfırdan tasarlıyor. Giriş, orijinal yapının simetrisine uygun olarak, eski girişin tam karşısında tasarlanıyor. Bu aslında müze girişinin Museumplein’a yönelen bir girişi olmasını zorunlu kılmış. Böylece müze, asıl girişi Museumplein üzerinde olan tek müze haline gelmiş. Müzenin zemin kotu bu meydanın bir parçası olabilmeyi hedefliyor.

©Jannes Linders

Müzenin ek hacmi zeminden yükseltilmiş bir hacim algısına sahip. Orijinal yapıdan tamamen koparılmış bir ek oluşmasına katkı sağlayan yaklaşım olarak giriş alanını oluşturan ve bütün kamusal işlevleri barındıran zemin kotu, tamamen şeffaf cepheyle tasarlanmış. Böylece bu şeffaf hacimle müzenin baktığı meydan yapının içerisine sızıyor. Girişin üzerinde cephenin devamı gibi ilerleyen geniş konsol kanopi de meydandan yapıya geçişi vurguluyor.

Müzenin pürüzsüz ve bembeyaz yüzeyine sahip, aynı zamanda ‘küvet’ olarak da anılan, ek hacmi elyafla güçlendirilmiş kompozit ile yapılmış. Müzenin kendine özgün formu ise içerideki fonksiyonların dışarıda sıkı bir şekilde cephe ile sarılmasıyla oluşturulmuş. Giriş üstündeki çıkıntı ise formu hareketlendirirken müzeye güneş ve yağmur koruması sağlıyor. Eski binanın fonunda bu çatı ve ‘küvet’, Stedelijk Müzesi’nin yeni güçlü görüntüsünü oluşturuyor.

©Jannes Linders

Yapının girişinden itibaren ziyaretçiler farklı rotalarla sergileri gezebiliyor. Yapının program ağıyla şekillenen sirkülasyon rotası, çoğu müze aksine, içeride tek bir rota değil birden çok rota imkanı tanıyor. İlk olarak ziyaretçiyi eski yapıya yönlendirerek başlayan bu rotalar buradan sonra farklı bölümlere dağılıyor; orijinal yapının anıtsal merdiveni de yeni müze ve sirkülasyon kurgusunun önemli düzenleyicilerinden biri. Yeni giriş holü de yeni sergi salonlarından geçen bir rotayı takip etme imkanı sağlıyor. Yapının yeni hacmi aynı zamanda geniş bir çatı katına sahip. Buradan bütün alt sergi salonlarına giden rotaları gözlemlemek mümkün kılınmış.

©Jannes Linders

Müze dükkanı, restoran gibi kamusal işlevleri barındıran girişin, yani müzenin meydanının altında kalan kotta Stedelijk Müzesi’nin  bilgi merkezi, kütüphanesi ve 1100 metrekarelik büyük bir sergi salonu bulunuyor. Binadaki bu en düşük seviyeden, ekin yüzen hacim seviyesine geçmek mümkün. Bu iki kot arasındaki geçiş, kapalı bir tüp içerisindeki iki yürüyen merdiven ile sağlanmış. Yeni giriş holünün bulunduğu hacmi kesip geçen bu tüp, iki sergi salonunu birbirine bağlıyor. Bu şekilde ziyaretçilerin müze atmosferinden kopmaması için sergi yolundan ayrılmadan ve kamusal işlevlerden rahatsız olmadan giriş alanını geçmesi sağlanmış. Yüzen hacimdeki sergi salonu da, eski binanın şeref salonu isimli sergi mekanına direkt olarak bağlanmış. Böylece yapının içindeki sirkülasyon dairesi tamamlanmış oluyor.

©Jannes Linders

Stedelijk Müzesi’nde mevcut ve yeni binaların içindeki detaylandırma ve renk skalası aynı çizgiye sahip. Bu da eski ile yeni arasındaki belirgin kontrastı müzede yürürken zor farkedilir hale getirmiş. Weissman binası yeni ilavesi sayesinde çeşitliliği, zengin sergi ve deneyim imkanları ile Museumplein’a bakan yeni bir hayata başlıyor. Benthem Crouwel’in eki ve mevcut içindeki kurgusu yapıyı ekiyle birlikte eski ihtişamlı haline geri getirilmiş oluyor.

The post Stedelijk Müzesi / Benthem Crouwel Architects appeared first on Arkitektuel.

©Engin Aydeniz

Tarihi Bomonti Bira Fabrikası’nın ‘Bomontiada’ adı altında, İstanbul’un yeni kültür, sanat ve eğlence üssü olarak dönüşümünün önemli bir parçası olan Kilimanjaro, şehre yeni bir öneri getiren ‘casual’ yeme-içme projesi. 2016 yılında tamamlanan ve İç mekan tasarımı Autoban tarafından gerçekleştirilen projede, mekanın bulunduğu tarihi endüstriyel yapı, hacmi ve orijinal dokusu dikkate alınarak, fabrika tipolojisi içinde çağdaş bir sosyal alan olarak yeniden işlevlendirilmiş.

©Engin Aydeniz

Projede Autoban, yapının fabrika olarak kullanıldığı dönemin zanaat geleneğinin hala varlığını sürdürdüğü fikirden yola çıkarak, başta iç mimariyi oluşturan kabuk olmak üzere, tüm malzeme seçimlerini de bu fikir doğrultusunda gerçekleştiriyor. Kilimanjaro projesinin iki temel fonskiyonu var: bar ve yemek alanı. Bu iki fonksiyon, mekanda sosyal iletişimi destekleyecek sıcak ve samimi bir ortam yaratmak amacıyla, birbirlerine olabildiğince yakın ve hatta bazı noktalarda iç içe geçmiş şekilde kurgulanmış. Yine aynı bakış açısıyla bu iki fonksiyonu destekleyen alt fonksiyonlar, örneğin DJ kabini yine mekana yaklaşımı destekler nitelikte, yemek alanın bir parçası olarak algılanan fakat ayrı üniteler olarak tasarlanmış.

©Engin Aydeniz

Kilimanjaro’nun en dikkat çekici kısmı, restoranın barı. Projenin odak noktası olarak saptanan organik kıvrımlara sahip bar, form ve kütlesel hacim itibariyle tıpkı bir enstalasyon gibi mekanın merkezinde konumlandırılırken; yemek ve oturma alanları ile tüm diğer fonksiyonlar barın etrafında şekillendirilmiş. İçinde bulunduğu hacim ile olan iletişimi dolayısıyla “mekan içinde mekan” kavramını güçlendiren bar, Autoban ekibi için, kendi içinde farklı buluşma/yalnız kalma alanları yaratabilecek amorf bir formda. Tüm strüktürün sergilendiği üst kafes yapısı içerisinde yeşil bitkiler de barındıran bu amorf form, içerideki endüstriyel atmosferin sert etkisini de kırıyor.

©Engin Aydeniz

Autoban, iç mekan tasarımına çok katmanlı bir bakış açısına sahip. Ekibin imzası haline gelmiş bu yaklaşımın yeni bir yorumu olarak, yapının orijinal çıplak tuğla duvarları ile tezat oluşturması ve aynı zamanda mekana sıcaklık katması açısından Kilimanjaro, parapet hizasinda biten ahşap bir iç mimari kabuk ile çerçevelenmiş.

Bu iç kabuk, binanın geniş iç mekanı için aydınlatma ve mekanik işlevlerin çözümlendiği fonksiyonel bir katman görevi yapıyor ve ahşap yüzeylerinde Autoban tarafından projeye özel geliştirilmiş üç boyutlu, geometrik bir deseni barındırıyor. Ahşap zeminlerde ise, aynı desenin iki boyutlu yorumuna yer verilmiş. Böylede mekan içinde zengin bir bütünlük ve kimlik anlayışı yakalanmış.

©Engin Aydeniz

Kilimanjaro’nun tüm mobilya ve aydınlatma üniteleri, yine Autoban tarafından projeye özel tasarlanmış. Mekandaki ünitelerin tamamı da endüstriyel kimliği desteklemek amacıyla, ham malzemelere özel bitişler uygulanarak üretilmiş. Ağırlıklı olarak metal profilli mobilyaların kullanıldığı projede, mermer yüzeyler honlama, kumlama ve fırçalama gibi işlemlerden geçirilerek, malzemenin dokusu üzerinde yeni denemeler yapılımış malzeme potansiyeli arttırılması hedeflenmiş. İç içe geçmiş spirallerden oluşan metal aksamlı bar taburelerine uyumlu olarak; oturma alanlarında aynı form bu kez ahşapyle tekrar edilmiş. Aydınlatmalar için ise, yine endüstriyel dönemin izlerini taşıyan tasarımlar tercih edilmiş.

©Engin Aydeniz

Kilimanjaro projesinde iç-dış mekan ilişkisi, Bomontiada kompleksinin kamusal kullanıma  açık iç avlusuna giriş ve çıkışta yer alan teras alanında, kompleksin kamusallık yaklaşımın vurgu yapacak bir öge olarak bir kutu ile güçlendirilmiş. Ziyaretçiler Bomontiada’nın avlu kısmından, Kilimanjaro’nun dökme demir masa ve ağaçlar etrafına sarılan ahşap banklar kullanılmış bir dış mekan oturma alanına; oradan da rüzgarlık görevi gören, aynı zamanda iç mekandaki kabuk sisteminin devam ettirildiği bir kutu ile mekanın içine yönleniyor.

The post Kilimanjaro appeared first on Arkitektuel.

©Hufton+Crow

Coal Drops Yard, Thomas Heatherwick tarafından kurulan Heatherwick Studio’nun 2018 yılında Londra’da gerçekleştirdiği bir iyileştirme projesi. Londra’nın mimari mirasının bir parçası olarak nitelendirilen iki demiryolu binasının yenilemesini kapsayan projeyle eski yapılar, yıllardan sonra kamusal bir alan olarak tüm halka açıldı. Heatherwick Studio’nun projesiyle alan Londra’nın yeni alış veriş bölgelerinden biri haline getirildi.

©Luke Hayes

King’s Cross adıyla anılan bölgedeki Coal Drops Yard, ekibin Londra’da gerçekleşen ilk büyük projesi. Yaklaşık 60 adet birimi barındıran proje, 1850’lerden kalma iki büyük yapıyı topluma kazandırıyor. Bu nedenle 2018 yılında İngiltere’de yankı uyandıran projelerden biri oldu. Proje ilk olarak 2014 yılında King’s Cross Central Limited Ortaklığı’nın ekibi görevlendirmesiyle başlamış. Heatherwick Studio’dan alanı tamamen yeniden düşünmesi, programlandırması ve buna uygun planlaması istenmiş.

©Hufton+Crow

Londra’nın oldukça eski yapıları kapsayan proje radikal bir planlamayı içeriyor. Önceden Kuzey İngiltere’den kömür alıp depolamak ve sonrasında el arabalarıyla Londra’ya dağıtım yapmak için kullanılan Viktoryen tarzı depolar, yıllar içinde kullanılmamaya başladı. 1990’lara kadar hafif endüstriye, depolamaya ve gece kulüplerine dönüşen ve sonrasında terkedilen bu dökme demir ve tuğla yapılardan ikisi için yeniden planlama öngören proje,  birtakım mimari zorlukları da beraberinde getirmiş: harap olmuş, uzun ve açılı yerleştirilmiş yapıları halkın toplanıp dolaşabileceği hareketli bir alış veriş mekani haline getirmek.

©Luke Hayes

Ekibin tasarımı, alandaki viyadükleri bağlayarak ortak bir alan oluşturmak ve bu alanda akışkan sirkülasyon şemaları oluşturabilmek için, varolan yapıların beşik çatılarını birbirine doğru uzatıyor. Böylece iki yapının arasında, çatıalrın birleşim yerlerinde darlaşan, bu yapıları birbirine bağlayan açık/kapalı mekanlar oluşturulmuş.

Yeni çatılarla Heatherwick Studio aynı zamanda tasarıma bir ikoniklik katmış. Tipik beşik çatıları uzun kenarlarından kıvrımlarla birbirlerine uzanıyorlar. Daha dalgalı ve akışkan formlarla yeniden kurgulanan çatılar, altlarında kalan alan için yeni bir kamusallık tanımlayan örtüler tasarım için.

©Hufton+Crow

Bu miras dokusu arasındaki modern, kıvrımlı çatılar birbirlerine dokunana kadar uzatılmış. Yeni formlara sahip bu çatılar, oldukça nitelikle teknik aşamalardan getirilerek, kendi kendini taşıyabilecek şekilde kurgulanmış. Bu büyük konsollar, çelik strüktürle destekleniyor. Yapılardan bağımsız strüktür sayesinde Hetherwick Studio, çatıların altında kapalı ve açık mekanlar oluşmasına olanak sağlamış. Çatı altında akışkan bir forma sahip olan kapalı alan, alt kotta üstü örtülü bir kamusal alan ve alan için yepyeni bir odak noktası yaratıyor.

©Hufton+Crow

“Bizim için en zorlayıcı nokta, bu Viktoryen altyapıyı, onları özel yapan şeyi kaybetmeden, modern kentsel gereksinimleri karşılayacak şekilde yeniden yaratmaktı.” diyor Lisa Finlay, Heatherwick Studio’nun grup lideri, ve ekliyor, “Bunu yapmak için, yeni elemanlar eklerken bu yapıyı nası koruyacağımızı ve varolan dokuyu nasıl tekrar kullanabileceğimizi anlamak adına, orijinal fonksiyonu ve bunu zaman içinde ne şekillerde yeniden kullanıldığını anlamaya odaklandık. Bu yeni elemanlardn biri tamamen kendi kendini taşıyan ve tarihi binalara örülmüş, yükseltilmiş kat yaratan yeni stüktür.”

©Luke Hayes

Heatherwick Studio’nun Coal Drops Yard tasarımı, Viktoryen endüstriyel mimarisini ve yarattığı dokuyu kente hatırlatıyor. Bunu yaparken de Londra’ya yeni ticari alan ve geniş bir kamusal mekan kazandırıyor. Böylece, Coal Drops Yard, King’s Cross’un yaşama, çalışma ve eğlenme merkezlerinden biri haline getirilme çabalarına büyük bir katkı sağlamış oluyor.

The post Coal Drops Yard appeared first on Arkitektuel.

1981’den beri Londra’da terkedilmiş olarak duran Banskide Elektrik Santrali (Bankside Power Station) 2000 yılında Tate Modern olarak kamuya açıldı. Elektrik santralinin müzeye dönüştürülme projesi, 1995’te açılan bir yarışma sonucu diğer katılanlara nazaran daha hafif dokunuşlar yapan ve binanın tarihi karakterini yıkmadan modern bir kamusal alan yaratan İsveçli ekip Herzog & de Meuron tarafından gerçekleştirilmiş. Açıldığından beri de Tate Modern, kültürel bi ikon haline geldi ve dünyada modern sanat müzeleri arasında en çok ziyaret edileni; bulunduğu endüstriyel alana da tek başına bir canlılık katmayı başarıyor ve dünya çapında en önemli sergi mekanlarından biri haline geliyor.

© Tate Photography

Orijinal yapı, 1940’ların sonunda Giles Gilber Scott tarafından tasarlanmış. Yapımından yaklaşık 30 yıl sonra da işlevini kaybetmiş. Londra’da Thames Nehri’nin kıyısında bulunan yapının en dikkat çekici yanı şehirdeki kiliselere referans veren uzun bacası. Tate Galerisi de yapının bu ve bunun gibi karakteristik ve tarihi özelliklerini korunmasını amaçlıyor.

© Simone Graziano Panetto

Herzog & de Meuron tarafından yapılan dönüştürülme projesinde ilk amaç yapının kentsel karakterini yapının formunda bozulmaya yol açmadan, bulunduğu alanda tarihsel bir deneme ve görsel bir eser olma karakterini bozmadan arttırmak olmuş. En görünür müdahele, santralin koyu taş ve tuğla dış duvarından tamamıyla ayrıştırılan yarı saydam ışık demeti yaratan set (light beam set).

Herzog & de Meuron, dönüştürülme projesi için yapıya eklenen her detayında yapının endüstriyel karakterine referans veren bir yaklaşıma sahip; yapıda sergilenecek eserlerden daha öne çıkacak binanın karakterine aykırı müdahelelerden kaçan. Merdiven kovanları, dökme demir menfezler ve kaba bırakılmış ahşap döşemeler binanın orijinal karakteriyle bir uyum içinde.

© Darrell Godliman

Önceki santralin etrafındaki peyzajı tamamen kamuya açan yeni Tate Modern, mimarların tasarımıyla görsel olarak monolitik olan orjinal yapıya doğallık katıyor. Bahçe alanları, müze ve kent dokusu arasında kurgulanmış yapıya dört taraftan giriş sağlayabilecek bir peyzaj.

Herzog & de Meuron, yapının girişinden sonra karşımıza çıkan eski santralin türbin salonunu, yeni Tate Modern’de hem bir geçiş hem de bir toplanma alanı üreten halka açık bir meydan olarak tasarlamış, eski kazan dairesi de galerileri barındırıyor. Bir platformla zemin katından rampayla ziyateçilerini ilerleten ana mekanda, geçiş sırasında galerilere görsel iletişim kurulmuş. Orijinal olarak devasa jeneratörleri barındıracak bir alan olarak tasarlanan plaza kısmı, yüksekliği ve uzunluğuyla Tate Modern’e özgü bir alan yaratıyor. İçeride de farklı büyüklüklerde galeriler bulunuyor. Ortak ve abartılmamış, sade bir dilde kurgulanmış galeriler yapının üstündeki ışık demeti kısmından gelen doğal ışıkla aydınlanıyor. Bu bağlamda Tate Modern’de eski yapıda baştan aşağı ilerleyen katedral penceleri korunmuş ve buna katkı sağlayacak yarı saydam kısım eklenmiş.

© Javier Gutierrez Marcos

Tate Modern, 2000 yılında hizmete başladıktan sonra 2012’de müzeye özgün bir galeri alanı eklenmiş. Üç büyük yağ deposunun galeri alanlarına dönüştürülmesiyle ortaya çıkmış olan bu ek, yine aynı ekibin tasarımı ve 2016’da açılmış. Adı Tate Modern Şalt Binası (Tate Modern Switch House) olan ek, Tate Modern’in 21. yüzyıl müzelerine yol gösteren bir tasarım olmasına katkı sağlıyor. Yeni yapı, müzeyi çevresine daha çok açan ve galeri alanlarını genişleten bir tasarım. Tate’in bulunduğu arazinin kamusal olarak tamamen erişilebilir olma hedefini de tamamlıyor.

© The Art Newspaper

Tate Modern’in bugünkü halini almasındaki ikinci aşama olarak değerlendirilen Tate Modern Şalt Binası -aynı zamanda Tate Modern Blavatnik Binası (Tate Modern Blavatnik Building) olarak da geçiyor, zemin katındaki üç büyük silindirik tanktan 10 kat yükselen, dünyada müze olarak canlı sanat, enstelasyon ve filme ayrılan ilk mekan. En üstündeki üç kat ise eğitsel alanlar, bir restaurant, bar, üye salonu ve halka açık bir terasa ayrılmış. Böylece mimarlarımız Tate’in sanatla olan ilişkisini daha da derinleştiren bir tasarım öngörmüş eklenen programlarla. Ek olarak şalt binasıyla galeri alanları da yakşalık 2 kat büyümüş Tate Modern’de.

Diyagram

Tate Modern’e ek binanın yapıldığı alan aslında halen bir elektrik santrali olarak işlev görüyormuş Londra’nın güney kesimi için. Londra temelli bir şirket olan EDF tarafından yönetilen santral, modern ekipmanları nedeniyle çok daha küçük bir alanı kaplıyor artık ve bu da eklenti kısım için bir avantaj. Tate Modern Şalt Binası için yağ tanklarının temel olacağı ideal bir alan sağlıyor. Yapının oluşumuna yön veren tanklar, yapının ek kısmına konsept olarak başlangıç tanımlayan bir öge olurken aynı zamanda müzeye yenilikçi bir mekan katıyor. Bu ek kazan dairesinden oluşturulmuş galeri alanlarına 4. katından bir köprü ile bağlanıyor. Bu alan da Tate Modern’in kalbi olan plaza alanından, türbin salonundan geçiyor.

© Iwan Baan

Tate Modern Blavatnik Binası, piramit şeklinde bir yapı. Özgün formunu, beton strüktür ile kurgulamış olan Herzog & de Meuron, eski santralin tuğla kaplı cephe karakterini burada yeni bir dille karşımıza çıkarıyor. Delikli şekilde örülmüş tuğla cephe, sabah doğal ışığı içeri alıyor ve gece ise içerideki ışıkla parlıyor. Dıştan gözlemlenen ince uzun yatay pencereler de hem kazan dairesine referans veriyor hem türbin salonuna görsel bir bağlantı kuruyor hem de yeni kurgulanmış tuğla cephenin detaylarını vurguluyor. Sonucunda ortaya, ikonik bir ekleme ve Londra gökyüzünde bütünleşik bir Tate Modern çıkmış.

© Hayes Davidson

Tate Modern Şalt Binası tasarımında sürdürebilirlik de en önemli ögelerden biri olmuş. Doğal havalandırma, güneş panelleri, yeni yeşil mekanlar, yüksek termal kütle sağlanması bu yaklaşıma örneklerden. Yapı, şu anki binalardan %54 daha az enerji kullıyor ve %44 daha az karbon üretimi gerçekleştiriyor.

The post Tate Modern appeared first on Arkitektuel.

Hayati Tabanlıoğlu tarafından tasarlanan Atatürk Kültür Merkezi (AKM), bir dönem için İstanbul’un kültür ve sanat merkezi olmuştur. Orijinal olarak Feridun Kip ve Ruknettin Güney tarafından tasarlanan ve 12 Nisan 1969 tarihinde açılan Atatürk Kültür Merkezi, 1970 yılında bir oyun sırasında çıkan yangın sonucunda oldukça hasar gördü. Bu yangının ardından Hayati Tabanlıoğlu tarafından onarılan ve tekrar tasarlanan yapı, 1978 yılında tekrar kullanıma açıldı ve 2000’li yıllara kadar hizmet verdi.

Eskiz / © Atatürk Kültür Merkezi – Hayati Tabanlıoğlu

İstanbul Opera Binasından Atatürk Kültür Merkezi’ne

Hayati Tabanlıoğlu, AKM’yi yeniden tasarlama sürecinde pek çok sıkıntı ile karşı karşıya kalmıştır. Yalnızca bir opera binası olması amacıyla tasarlanan eski yapı, yeni projede bir kültür merkezine çevrilmek istenmiştir. Eski yapının bir opera binası düşünülerek yapılan betonarme karkası, kültür merkezi tasarımını sınırlayan bir faktördür. Ayrıca, orijinal projenin inşaatının 21 yılda tamamlanması da yeni proje için başka bir sıkıntı oluşturmaktadır çünkü eski projenin inşaatı sırasında çözülememiş pek çok sorun bulunmaktadır. Tüm bu sorunlara rağmen, İstanbul Opera Binası ismi ile açılan yapı, geçirdiği yangının ardından Atatürk Kültür Merkezi’ne dönüştürülmüştür.

© Reha Günay

Yapıya; oda tiyatrosu, çocuk sineması, sanat galerisi, otopark, dekor depoları, sahne ve yönetim blokları ve teknik hacimler eklenerek, yapının bir kültür merkezine dönüşmesi sağlanmıştır. Yapının ön cephesine, döneme uygun bir görünüm kazandırmak amacıyla yeni bir blok eklenmiştir ve mevcut sahnede iyileştirmeler yapılmıştır.

Büyük Salon

Hayati Tabanlıoğlu, Atatürk Kültür Merkezi’nde bulunan mevcut büyük salona iki yeni balkon eklemiştir. Böylece büyük salon, parter kısmında 892, birinci balkonda 230 ve ikinci balkonda 195 seyirciye evsahipliği yapabilmektedir. Yeni eklenen balkonlarda ve parter kısmında zemin kademelendirilerek seyircilerin sahneyi olabildiğince iyi görebilmesi amaçlanmıştır.

© Reha Günay

Yapının üçgen piramit şeklindeki, alüminyum elemanlardan oluşan tavanı özel ışıklandırma düzeni ile arkadan öne doğru açılmakta ve tasarlanan ışık penceresinden sonra sahneye kadar düz olarak devam etmektedir. Sahnenin orkestra kısmında, tavandan sarkan prizmatik maun elemanlar seyircilerin üstünde asılı durmaktadır. Büyük salonun iç duvarlarının kaplamasında, AKM’nin dış cephesinde de kullanılan seramik kullanılmıştır. Bu iç duvarlar, sahne görüşünü engellememesi amacıyla geri çekilmiş şekilde durmaktadır.

Sahne katı planı / © Atatürk Kültür Merkezi – Hayati Tabanlıoğlu

Büyük salonun sahnesi, çok amaçlı kullanıma uygun olarak tasarlanmıştır. Ön sahnenin yan duvarları ve yatay podyumları hareketlidir. Bu sayede, sahnenin genişliği 12 metre ile 17.2 metre arasında değişebilmektedir. Böylece büyük salon; opera, tiyatro, müzikal, konser ve küçük temsiller gibi değişik performans sanatlarının sergilenebileceği çok işlevli bir sahne özelliği kazanmıştır.

Konser Salonu

Atatürk Kültür Merkezi’nin konser salonu, büyük salonun altında bulunmaktadır. Konser salonuna giriş, AKM’nin ana girişlerinden konser salonu fuayesine inilerek sağlanmaktadır. 530 kişilik oturma ve 200 kişilik ayakta durma yeri olan konser salonu toplam 730 kişiliktir. Salonun podyumu 110 metre kare genişliğindedir. Konser salonunun ve fuayesinin tavan ve duvarları, meşe ağacı ile kaplanmıştır. İç mekanlardaki meşe kaplama ve tavandaki ışıklandırma, yapıya görsel bir devamlılık kazandırmaktadır.

Oda Tiyatrosu

© Reha Günay

300 kişi kapasiteye sahip oda tiyatrosu, konser salonu ve çocuk sineması ile aynı katta bulunmaktadır. Oda tiyatrosunun ayrı bir girişi, fuayesi ve kulisi vardır. Sahne, seyirci salonu ve fuayeler, konser salonunda olduğu gibi mekansal bir devamlılık göstermektedir.

Çocuk Tiyatrosu

© Reha Günay

Çocuk tiyatrosunun da ayrı bir girişi ve fuayesi vardır. Toplam 294 kişi kapasiteli bu salon, kukla, karagöz ve film gösterileri yapılmak üzere tasarlanmıştır. Çocuk tiyatrosunun içinde kullanılan ışıklandırma elemanları ve renkler mekanın fonksiyonuna uygun olarak seçilmiştir.

Sanat Galerisi

© Reha Günay

Atatürk Kültür Merkezi, toplam 1000 metre kareyi bulan büyük bir sanat galerisini içinde bulundurmaktadır. Yapının Taksim meydanı ve güneye bakan kısımlarında iki bölümde oluşan bu galeri alanlarına, diğer ünitelerden bağımsız olarak Taksim meydanından asansörler ve merdivenler ile ulaşılabilmekte.

Ana Giriş Cephesi

Yapının en göze çarpan mimari elemanlarından bir tanesi, Taksim meydanına bakan ana giriş cephesidir. 51 metre genişliğe ve 25.9 metre yüksekliğe sahip cephe, tamamen transparan olması amacıyla cam ile kaplanmıştır. Cephenin önünde, birer metre aralıklar ile yerleştirilmiş yatay çelik elemanlar bulunuyor. Koyu gri grinatal alüminyum kullanılarak üretilmiş bu kafesteki yatay elemanlar aşağıdan yukarı doğru sıklaşmaktadır.

Kesit / © Atatürk Kültür Merkezi – Hayati Tabanlıoğlu

Yuvarlak Merdiven

AKM’nin ana giriş holünde, 7 metre dış çapa sahip yuvarlak bir merdiven bulunuyor. Merdivenin her bir basamağı, çelik halatlar ile tavana asılmış şekilde taşınmaktadır. Merdivenlerin çelik basamakları paslanmaz çelik ile kaplanmıştır. Merdivenin ortasından yere doğru inen, cam kürelerden oluşan düşey bir ışıklandırma elemanı geçmektedir.

© Reha Günay

The post Atatürk Kültür Merkezi (AKM) appeared first on Arkitektuel.

©Emre Arolat Architects

1910’lar ile 1950’ler arasında oluşmuş bir modern sanayi yerleşmesi olan Silahtarağa Elektrik Santralı’nın yenilenme projesi, İstanbul Bilgi Üniversitesi tarafından gerçekleştirildi. Proje, Alibeyköy ve Kağıthane derelerinin arasında 107.000 metrekarelik bir araziyi kapsıyor. Müze, rekreasyon ve eğitim tesisleri içeren projenin santralistanbul 2007’de hizmet vermeye başlamış Emre Arolat, Nevzat Sayın ve Han Tümertekin imzalı bir proje.

©Emre Arolat Architects

santralistanbul proje tasarımında ilk aşama, bu geniş arazi için kapsamlı bir okuma yapılmasıydı. Haliç’te şu ana kadarki tüm yerleşme katmanlarının ayrıştırılmasının amaçlandığı süreçte hedeflenen, alanın koruma ve yenileme kararlarını en iyi şekilde verebilecek bir araç elde etmekmiş. Süreçte elde edilmiş olan veriler şöyleymiş: ilk olarak 1910’lu yıllarda hazırlanmış olan projeden izler, 40 yıl içerisinde oldukça yoğunlaşan sanayi tesisiyle birlikte gevşetilmiş olan proje kararları ve bu kararların dışına çıkan ihlaller, fonksiyonlarına göre oldukça net bir şekilde ayrılmış iki farklı tipte yapı  -bunlar makine ve kazan daireleri, lojmanlar- fakat bu yapıların ayırt edilemeyecek zamanın endüstri mimarisi özellikleri barındırması.

Bu veriler tasarımda en önemli odak noktalarını oluşturacak girdileri ortaya koymuş proje için. Proje genel anlamda bir yenileme ve koruma çalışması içerdiğinden, oldukça geniş bir alanda gerçekleştirilen tasarımda her türlü yapı için her türlü kararın ortak paydası bu veriler olmuş.

©Emre Arolat Architects

santralistanbul Çağdaş Sanat Müzesi, Santal İstanbul’da yıllar önce yıkılmış olan ve şu an yalnızca temel izlerinin seçilebildiği santrale hizmet eden iki kazan dairesinde, eski fonksiyon göz önünde bulundurulup yeniden işlevlendirilerek soyut bir tasarım yolu izlenmiş. Modern görünümüyle zamansızlaştırılmak istenen bu iki kopuk ama çok yakın kazan dairesini bir bütün ele alan Santral İstanbul Çağdaş Sanat Müzesi, ilk işlevlerine uygun kütleler ile kurgulanmış. Şimdiye kadar alışılagelmiş olan, bulunduğu tarihi çevreden ayrıştırma yönteminin askine tasarlanan haliyle herhangi bir döneme atfedilmemesi amaçlanmış yapının. Bahsedilen iki kütle cam köprülerle birbirine bağlanmış. Yine de çağdaş sanat müzesi yapısının günümüz modern mimarisiyle oldukça güçlü bir bağ kurduğu da söylenebilir gri, mesh ile oluşturulmuş cephesiyle.

©Emre Arolat Architects

Proje kapsamında yapılmış olan yapılar genel anlamda, alanın eski mimarisine atfen, bir iç çekirdek ve ona dokunmayan yarı geçirgen bir dış kabuk ile oluşturulmuş. Yalnızca zemin izleri ve bir duvarı ayakta olan eski kazan dairesi şu anki çağdaş sanat müzesi de bu yaklaşımla tasarlanmış, eski pencerelerin oluşturduğu delikli cephe yerine de metal tül ile kaplanmış ve betonarme ayaklar üstünde oturtulmuş. Seçilen cephe yapıya gündüz vakitlerinde bir görünmezlik; gece ise iç aydınlatmayla yarışamayan tül ile tümüyle görünür bir karakter katıyor. Bu da Santral İstanbul’u kapalı, etrafa dönük olmayan müze yapılarından bir hayli farklı kılmış.

©Emre Arolat Architects

santralistanbul Kütüphane Binası, 6 kazanı bulunan iki kazan dairesinde yapılmış. Nevzat Sayın tarafından tasarlanmış bina, eski yapıdan neyin değişeceği ve neyin olduğu gibi kalacağı ikilemiyle ortaya çıkmış. Sonuç olarak yapıda, kazanların bir cam tüp içine alınarak sergi alanı oluşturulmasına karar verilmiş. Rahat görülebilmesi adına duvarların çeperlerine yerleştirilen kitaplıklar ile kurgulanmış olan kütüphane, iki kazan dairesini önceden var olan bağlantı yapısıyla birbirine bağlıyor.

Yapının içlerine doğru ise okuma salonları yerleştirilmiş. Betonarme duvar ve zeminle oluşturulan yapı, çelik kolonlarla tamamlanmış. Buna uyum sağlaması amaçlanan kitaplıklar da çelikten yapılmış. Yapının dışında yer alan baca ve silolar da yenilenerek orjinal halleriyle sergilenmiş. Yapının orjinaline oldukça saygılı bir yaklaşım olan tasarım, kazan dairesi korunurken kütüphane oluşturulmasının zorluğuyla oldukça dikkat çekici bir yapı.

©santralistanbul

santralistanbul’un Eğitim Binaları, Nevzat Sayın ve Emre Arolat işbirliğiyle ortaya çıkmış. Santralin depoları, lojmanı, lokantası ve atölye binalarından oluşturulmuş yapılar, iki veya üç katlı. Eski binaların izlerini de taşıyor. Diğer binaların önüne geçmeyen bir tasarıma sahip olması amaçlanan eğitim binalarında, basit bir yaklaşım tercih edilmiş. Dışarıdan gözlemleme imkanı veren, öğrencilere nerede olduğunu hatırlatacak cam cepheli eğitim binalarında, taşıyıcı olarak betonarme tercih edilmiş. Gerekli geniş açıklıklarda çelik kullanılmış.

©santralistanbul

Son olarak santralistanbul’daki Enerji Müzesi, Han Tümertekin imzalı. Kültürel bir kampüs haline dönüştürülen İstanbul’un enerji kaynağı Santral’in türbinlerinin bulunduğu binada oluşturuldu. Ekileyici yapılardan biri olan bu eski bina, mekanik ekipmanlarıyla yapay peyzajı olan bir müze. Yapıya yalnızca müzenin sirkülasyonunu sağlamak için iskele, basamak ve asansörler eklenmiş. Enerji üretim serisinin gözlemlenmesine olanak sağlayan yapı, tamamen eski binayı kullanmış.

©Cemal Emden

Sonuç olarak Santral İstanbul tümüyle eski tesisten kalan ve tasarlamak istenen arasında güçlü bir bağ kurmuş. Oldukça modern olarak kurgulanmış müze yapısı ve eski mimarinin strüktürünü kullanan yaklaşımıyla iki mimari dili harmanlanmış. Müze içerisinde tamamen beton kullanımıyla oluşturulan sadelik ile yenilikçi. Bununla birlikte diğer yapılarda ise eskiyi koruyan, fonksiyonu ve iç dokunuşları ile Haliç tarihine saygılı bir yaklaşım görmek mümkün. Böyle yenilikçi projelerle yeniden keşfedilen Haliç, 19. yüzyılın sonlarından itibaren şanını kaybetmiş olsa da tekrar şehrin merkezlerinden biri haline gelmeye başlıyor.

The post santralistanbul appeared first on Arkitektuel.

Murat Karamancı Öğrenci Merkezi, İstanbul’un en prestijli liselerinden Robert Kolej’de 2016 yılında Alataş Architecture tarafından inşa edildi. Kolej’in yemekhanesinin okulun öğrencilerine yetmemesi sonucunda, yeni bir yemekhane yapılması kararı alındı. Eski yemekhane, okulun içindeki Gould Hall’un en alt katında bulunduğundan, buraya yeni bir yemekhane yapılması mümkün olamayacaktı. Bu nedenle, Bubble isimli spor salonunun bulunduğu alana yeni bir öğrenci merkezi yapma kararı alındı.

© Ahmet Hulusi Alataş

Murat Karamancı Öğrenci Merkezi, yalnızca bir yemekhane değil. Yapı, kampüsün genel havasını değiştirecek, öğrenciler için bir toplanma noktası olacak çok amaçlı bir sosyal mekan. Aynı zamanda, yapıda kullanılan sürdürebilir yaklaşım ile MKÖM, genç nesillerin daha parlak ve bağımsız bir gelecek hayal edebilecekleri bir bina.

Robert Kolej, İstanbul’un en eski öğretim kurumlarından bir tanesi. Amerika’nın, Amerika toprakları dışındaki ilk öğretim kurumu olma özelliğini de taşıyan lisenin kampüsünde, okulun 150 yılı aşkın tarihi yatmakta. Okulun pek çok binası 1914-1925 yılları arasında inşa edilmiş. Bu nedenle kampüsün geneline tarihi bir hava hakim. 2016 yılında yapılan modern Öğrenci Merkezi’nin bu tarihi dokuyu bozmamasına özen gösterilmiş.

© Ahmet Hulusi Alataş

Robert Kolej kampüsü aynı zamanda İstanbul’un en yeşil kampüslerinden bir tanesi. Alataş Architecture, Murat Karamancı Öğrenci Merkezi’nin içinde bulunduğu yeşil habitat ile uyum içerisinde olmasına özen göstermiş. Proje alanında bulunan hiçbir ağacın yerine dokunulmamış. Malzeme seçiminde gösterilen hassasiyet de yapının doğa içinde kaybolmasını sağlamakta. Geçirgen, hafif malzemeler kullanılarak yapının yarı-şeffaf bir perde olarak algılanması amaçlanmış. Bu sayede binanın dışındaki doğal örtü ile binanın iç mimarisi uyum içinde bir arada durabilmektedir.

© Ahmet Hulusi Alataş

Proje alanında önceden bulunan Bubble binasını kaplayan membran, geri dönüştürülerek Murat Karamancı Öğrenci Merkezi’nin inşasında yeniden kullanılmış. Ancak, bu proje bir restorasyon projesi olarak değerlendirilmemeli. Murat Karamancı Öğrenci Merkezi, eski yapıdan tamamiyle farklı, yeni ve geri-dönüştürülerek oluşturulmuş bir yapı.

Öğrenci Merkezi, 1200 metre karelik bir alan üzerine oturmakta. Öğrencilerin kullanımı için düşünülen alan, 1200 metre kareden daha fazla olduğu için, yapının içine 300 metre karelik bir asma kat tasarlanmış. 12 metre yüksekliğindeki yapının içinden çıkan  ve yapıyı adeta delen ağaçlar, doğanın içinde bulunma hissini yaratmaktadır.

Kesit / © Alataş Architecture

Yapının mimarisinde, akustik kaliteye de önem verilmiş. Yapının içinden çıkan ağaçlar ve binanın içindeki yeşil alanlar, yapının içindeki akustik kaliteyi doğrudan etkilemekte. Yapının geçiren cepheleri sayesinde, binanın her tarafına günışığı ulaşabilmekte. Güneş ışığının rahatsız edici bir özellik almaması için, yapının çift katlı duvar sistemine ek olarak çatı strüktürü beşik kemer sistemi ile tasarlanmıştır.

Model Diyagram / © Alataş Architecture

Sürdürülebilir bir proje olarak tasarlanan Murat Karamancı Öğrenci Merkezi’nde, bu stratejiye uygun malzemeler tercih edilmiştir. Yapının temel malzemesi çeliktir. Asma katın yapısal kurgusu ve saçaklar sağlamlığı arttıran detaylar olarak eklenmiştir. Yapıyı oluşturan uzay kafes sistemi, asma kattan çıkan çelik kolonlar ile desteklenmektedir. Çatı örtüsünde kullanılan polikarbonat katman, yapının sağlamlığını arttırmaktadır.

The post Robert Kolej Murat Karamancı Öğrenci Merkezi appeared first on Arkitektuel.

ABC Müzesi, Madrid’in kültürel sembolü ve uluslararası bir sanat merkezi olması amacıyla Aranguren & Gallagos Architects tarafından tasarlanmış bir müze, çizim ve illüstrasyon merkezi. Aranguren & Gallagos Architects, eski bir fabrika binasını, yapının tarihi kimliğine zarar vermeden değiştirerek modern bir müze binasına dönüştürmüş.

© Jesús Granada

ABC Müzesi, 1,500 sanatçının toplam 200,000’i aşkın eserine ev sahipliği yapmaktadır. Genellikle çizimler ve illüstrasyonlardan oluşan müzenin koleksiyonunda modern zaman yazarlarının eserleri de bulunmaktadır. Müzenin iki temel amacı var: ABC Koleksiyonunu koruyup sunmak ve geniş bir kültürel program oluşturmak. Geçici sergiler, atölyeler, konferanslar, münazaralar gibi çeşitli sanatsal aktiviteler aracılığıyla müzeyi canlı, yaratıcı ve dinamik bir mekana çevirmek amaçlanmış.

Eski fabrika binasının olduğu ‘tekil’ bir alanı yeni bir sanatsal merkeze dönüştürmek için Aranguren & Gallegos çeşitli çözümler geliştirmiş. Bu mekanı kentsel çevreyi ve kullanım zenginliğini göz ününde bulundurarak yeniden modelleyen mimarlar şehrin tarihi dokusuna saygılı fakat mimari olarak yenilikçi bir tasarım üretmiş.

© Jesús Granada

Tasarlanan yeni müze binası toplam 3,000 metre karelik bir alana sahip, ikisi yer altında olmak üzere toplam altı kata dağılmış bir yapı. Yapının önünde oluşturulan kamusal bir meydanın altında tasarlanan yüksek tavanlı alan ana sergi alanı olarak tasarlanmış. Zemin kotunun altında tasarlanan ana serge alanı modern mimari unsurların fabrikanın tarihi dokusu ile birleştiği detayları içermekte. Odanın zemininde kullanılan oksitlenmiş demir zeminden yükselerek fabrikanın iç cephesini kaplıyor. Cephede açılan üçgen açıklıklar ise yapıya kendine özgü bir karakter kazandırmış.

© Jesús Granada

Giriş katı bir ‘karşılama mekanı’ olarak tasarlanmış. ABC Müzesi’nin ikinci katı ise müzenin idari mekanlarına ayrılmış. Sanat eserlerinin sakklandığı müzenin deposu ise üst düzey güvenlik ve korunma şartlarının sağlanabilmesi için bodrum katında bulunuyor.

Müzeye giriş, yapının bir cephesini kaplayan, üçgen camlar ve çelik fayanslar ile bezenmiş bir avludan sağlanmakta. Avluyu kaplayan cam ile kaplanmış üçgen açıklıklar, yapının bodrum katında bulunan, illüstrasyonlar ve çizimlerin sergilendiği galeri alanlarına ışık sağlamakta.

© Jesús Granada

Eski fabrika binasının bulunduğu zeminin yukarısındaki katta ise ikinci bir sergi alanı, atölye alanları, ofisler ve bir resepsiyon var. Müzenin tasarımında, eski binanın tarihi özellikleri korunmaya çalışılmış. Yapının sokağa bakan cephelerinde orijinal tuğla cephe korunmuş. Bu cepheye bitişik olarak tasarlanan tek katlı cam kafe ise giriş avlusunu örtmekte.

The post ABC Müzesi appeared first on Arkitektuel.

© Stijn Bollaert

Belçika’da bir maden alanında yapılan proje aynı zamanda C-tour olarak geçiyor. C-tour yani C-Mine Expeditie, Genk’te eski bir maden kompleksinin yeniden düzenlenmesi ve bir turistik atraksiyon haline getirilmesi için açılan proje yarışmasında kazanan öneriydi. C-Mine Expeditie, eski bir madeni kullanan bir sergi yapısı.

© Stijn Bollaert

Yerin altı ve üstünde ziyaretçileri dolaştıran tasarım, yer altında var olan maden yaplarını kullanıyor. Yeni yapılmış strüktürleri ve bu eski yapıları birbiriyle birleştiren proje, ziyaretçinin bu mekandakini tüm deneyimini odak noktası olarak kabul ediyor ve hem eski madeni hem de yeni bu sergiyi aynı ortamda sunuyor. Yapı, eski madeni kullanışı ve iç tasarımındaki diliyle ziyateçiler için bir hayli dikkat çekici ögelere sahip.

© Stijn Bollaert

C-Mine Expeditie sergi rotası, madeni havalandırma boşluğunda başlıyor. Yeni birtakım eklemeler yapılmış olan boşlukta amaç, toprak altından işçilerin buluştuğu meydana farklı bir hava katmak ve bu kaba, fonksiyonel boşluğa bir yaratıcılık kazandırmak. Kaba, çıplak betonla oluşturulmuş bu boşluk serginin iç tasarımında genel yaklaşıma hizmet etmesi amacıyla sade bi şekilde ışıklandırılmış ve bazı havalandırma kanallarında dikkat çekici kırmızı paneller kullanılmış. Bu iki alanın birbiriyle tezatlık göstermesi amaçlanmış.

© Stijn Bollaert

C-Mine Expeditie, eski madenin hatırasını yaşatan bir sergiyle başlayıp ziyaretçileri buradan farklı birçok mekanı deneyimlemek üzere yola çıkarıyor. Bu alan, araziye özgü entalasayon yapacak sanatçıları bekleyen bir sergi. Sergi alanı anıtsal bir merdivenle son buluyor, Double Helix. Bu merdivenler de ziyaretçileri Belçika’nın en yüksek noktalarından biri olan şaft kulesine yönlendiriyor. Çevredeki eşsiz manzarayı ve peyzajı görmeye olanak sağlıyor kule. Altındaki maden yapısını gözlemlenmesine imkan tanıdığı büyük yeşillik alanla unutturuyor sergi bu anlamda.

The post C-Mine Expeditie appeared first on Arkitektuel.

©Bruno Helbling

Aile evleri ve atölyeler içeren eski bir yapının rekonstrüksiyonuyla ortaya çıkmış olan Zürih’in Seefeld bölgesindeki proje, 2017 yılında tamamlanmış. Önceden var olan yapının hacim çizgilerini korumak ve anıtsal özelliklerine saygı gösermek prensibiyle oluşan House Z22 ve Warehouse F88, 170 yıllık bir yapının yeniden yapımı.

©Bruno Helbling

Proje yakalanmak istenen eski yapı tipolojisiyle modern yaşam yaratmak. Bu bağlamı gerçekleştirecek 5 küçük ev ve 4 atöyle alanı yaratılmış. Tarihi, kalın doğal taş duvarlar içteki modern hayatı oluşturacak ilk ögelerden.

©Bruno Helbling

House Z22 (Z22 Evi)

Bu konut alanı, 170 yıl önce yapılmış olan bir şehir evi. Doğal taş duvarlar yapının orjinaliyle yapılmış olan duvarlar. O zamanlar üstleri sıvayla kaplanmış olan taş duvarlar, yapının yeni halinde sıvadan ayrılmış ve taş dokusu ortaya çıkarılmıştır. Taş duvarların ortaya çıkarılması binanın nasıl yapıldığına, malzemesine ve eski yapının kendisine bir referans olarak düşünülmüş. Zamanının ”burjuva” etkisi içte azaltılmış fakat dışarıdan yapı aynen gözlemlenebilmekte.

©Bruno Helbling

Sınırları çok net olan bu alanda, taş duvarların arasında akışkan bir mekan yakalanmak isteniyor. Bir nevi sınırlı alanda ”promenade architecturale” kavramının yeni tanımı: programlar birbirine tamamıyla açık ve dış çevreyle, doğal taş dokusuyla iletişim halinde.

Promenade Architecturale: En basit anlamıyla kullanıcın tasarlanmış alan boyunca izlediği yoldur. Le Corbusier tarafından mimaride ve şehir planlamada en önemli etken olarak ele alınan kavram, mekanda ilerledikçe kullanıcının gözünde ardı ardına deneyimlenen mekan fotoğrafları dizisi anlamındadır. Bir başka deyişle mekandaki mimari ögeler arasından bir tür hiyerarşi yaratır, mekanı okuma için yol gösterir ve mekanın içindeki dolanım sistemini oluşturur.

İçteki ikincil -daha hafif- taşıyıcı sistem alçıyla kaplanıp kaya görünümü alması sağlanmış. Bunun yanında kullanılan mobilyalar ise işlenmemiş beton, ahşap ve alçı ile yapılmış.

©Bruno Helbling

Atölyelerde geniş doğal taş kemerler oluşturulan yeni beton dokuyla karşılanmış -tarhihi elemanları modern bir yaklaşım. Yapıdaki taş duvarların kalınlığı 1 metre; ahşap doğramalar ve beton mobilyalar ise 20 cm olarak tasarlanmış.

©Bruno Helbling

Yapıdaki her eleman işlenmemiş orjinal haline dönüştürüldü veya işlenmemiş halde yapıda kullanıldı. İç tasarımdaki beton ve ahşap elemanlarda bunu gözlemlemek mümkün. Bu yaklaşım yapıda materyale duyulan saygıyı vurgulama amacıyla düşünülmüş. Ayrıca kullanılan malzemeler arasındaki hiyerarşi yok edilmeye çalışılmış, daha az vurgulanmış bir materyal olmamasına özen gösterilmiş House Z22 ve Warehouse F88’de. Sonuç olarak, tüm bu yaklaşmlar eşliğinde yapı iç tasarımıyla oldukça özgür ve özgün bir mekan sunuyor House Z22 ve Warehouse F88.

The post House Z22 ve Warehouse F88 appeared first on Arkitektuel.