Arlington, Virginia’da bulunan Heights Binası (The Heights Building), Bjarke Ingels Group tasarımı bir ilkokul ve ortaokul projesi. Yoğun kent dokusunda dikeyde bir eğitim tesisi kurgulayan Heights Binası, kentte varolan iki ortaokul programını yeni 775 öğrenciyi de barındırabilecek -yaklaşık 17.000 metrekarelik- bir yapıda birleştiriyor. Merkezi bir eksen etrafına yayılan yeşil teraslar dizisi olarak kurgulanmış olan Heights Binası, sanat odaklı ve geniş imkanlara sahip bir eğitim tesisi olmayı hedefliyor.

©Laurian Ghinitoiu

Üç tarafta yollar ve bir park (Rosslyn Highlands Park) ile sınırlandırılmış kompakt bir arazide bulunan yapı, tek katlı bir okulun topluluk hissi ve mekansal verimlilik ilkesini koruyarak sabit bir nokta etrafında farklı kotlarda döndürülmüş 5 dikdörtgensel döşeme plağı ile kurgulanmış. Sınıfları bardındıran dikdörtgen hacimler, yeşil çatılara sahip. Böylece her bir katta yeşil çatılar sınıfın bir uzantısı haline geliyor ve hem öğrenciler hem de öğretmenler için kapalı-açık bir öğrenme ortamı yaratılıyor. BIG ekibinin bu özgün kurgusu geleneksel bir okul yapısından çok bir çeşit eğitim vahası yaratıyor.

©Laurian Ghinitoiu

Okulun bir eksen etrafındaki dört hacmi de bu hacmi kesen ve dönen merkezi bir merdivenle bölünüyor. Böylece dört katmanlı teras, öğrencilerin farklı teraslar arasında, dışarıda dolaşabilmesine uygun hale getiriliyor. Ekip aynı zamanda böyle bir kurgunun, mahalle ve dikeyde uzayan okul arasında daha güçlü bir bağ kuracağına inanıyor. Kademeli ilerleyen yeşil teraslardan en üst kottaki, sınıf ve sessiz çalışma alanları olarak kullanılmaya uygun olarak düşünülmüş. Geniş birinci teras -ve ona ek olarak okulun rekreasyon alanı- ise okul içi etkinlikler ve hatta çeşitli mahalle etkinlikleri için halka açık etkinlik mekanları olarak düşünülmüş.

©Laurian Ghinitoiu

Okulun girişi üç kat yüksekliğinde bir lobi ile düşünülmüş. Lobi aynı zamanda hem öğrenci toplantıları hem de halka açık toplantılar için kapalı mekan olarak kullanılan basamaklı bir oturma alanına sahip. Yapıda 400 kişilik oditoryum, ana spor salonu, kütüphane, resepsiyon ve kafeterya dahil olmak üzere ortak alanların çoğu lobinin yanında, merkezi bir konumda toplanmış. Böylece farklı işlevelere kolay erişim sağlanmış.

Topluma yönelik programlara kolay erişim, bina boyunca bu programların halkla etkileşimini arttırmaya imkan tanırken; ortak alanlar arasında görsel bağlantıyı da arttırmayı sağlamış. Bunlara ek olarak Heights Binası sanat stüdyosu, bilim ve robot laboratuarları, müzik prova odaları ve iki sahne sanatları tiyatrosu gibi özel eğitim alanları da barındırıyor.

©Laurian Ghinitoiu

Heights Binası’nın tasarımında düzenleyici ilk eleman okulun asansörleri, merdivenleri ve tuvaletlerini barındıran çekirdeği. Bu merkezi dikey çekirdeğin etrafında döndürülerek kurgulanmış sınıf hacimleri ise ikinci düzenleyici elemanlar olarak düşünülmüş. Projede “sınıf çubuğu” (classroom bar) olarak da nitelendirilmiş olan bu dikdörtgen hacimlerin her biri kendine özel bir renge sahip. Okulun ana merdiveninden giren öğrenciler her katta değişen renklerle bir renk spektrumu ile karşılaşıyorlar. Okuldaki ber sınıf çubuğu, yapıya gelenler için yerden yukarı ilerleyen sezgisel yol bulma rotasını canlı bir sosyal atmosferle birleştirerek kendi rengiyle tanımlanıyor. Heights Binası’nın dış cephesi ise beş kotu birleştirmek ve “sınıf çubuklarının” eğik açılarını vurgulamak için beyaz sırlı tuğlaya kaplanmış. Tek renk dış cephe, yapıya ait heykelsi formu ve içerideki enerjik atmosferi de öne çıkarıyor.

©Laurian Ghinitoiu

Heights Binası’nın tasarımı Arlington Devlet Okulları (Arlington Public Schools – APS), Arlington halkı ve çevre düzenlemecilerle yakın temasta çalışılarak elde edilmiş. Bu nedenle yapı, kent ve ihtiyaçlarını da gözeterek şekillendirilmiş bir kurguya sahip. Hem sanat odaklı hem de özel ilgi gerektiren bir eğitim sürecine elverişli bir yapı olarak kurgulanmış olan Heights Binası, aynı zamanda LEED Gold sertifikası da almaya aday. Yapı, BIG ekibinin güncel projelerinden biri olan Isenberg İşletme Fakültesi’nin cephesini de hatırlatıyor: Heights, Isenberg’teki cephe kurgusunu tüm hacme yayılmış dikey bir komposizyon haline getiriyor adeta.

The post Heights Binası / BIG appeared first on Arkitektuel.

©Shaun Bonneau

Goddard Kütüphanesi (Goddard Library), Worcester’deki Clark Üniversitesi’nin (Clark University) ana kütüphanesi. Yapı 1969 yılında tamamlandıktan sonra 2009 yılında yeniden düzenlemiş. Yeni Brütalizm akımının örneklerinden olan kütüphanenin orijinal halinin mimarı John M. Johansen. Johansen’in kütüphanesi, tıpkı Paul Rudolph’un tasarımı Rudolph Hall gibi, heykeli, insan ölçeğini ve doğrudan bağlamı reddeden bir akımın örneği.

*John M. Johansen projesini şöyle anlatmış: “Goddard Kütüphanesi, tecrübelerimin ve tasarım konseptlerimin onları hissettiğim halleriyle, doğal ve kaçınılmaz bir dışavurumu. Yerden bir kat yüksekliği kadar koparılmış yapı, kampüsün ana yollarının birleştiği noktada bulunuyor. Yapının merkezi lokasyonu kampüs için oldukça uygun, üniversitenin her bir departmanına hizmet edebilecek bir konuma sahip. Kütüphane, kampüsün akademik zenginliğinin bir göstergesi. Bu nedenle kütüphanenin orta kısmı kapalı ve korunan bir hazine, 3 katlı ‘kitap dolu bir kutu’. Bu kutunun etrafında sürekli bir dış strüktür olarak devam eden ve yapının taşıyıcısından ayrı betonarme ayaklarla desteklenen okuma alanları var. Bu dış strüktür, yapıya gevşek bir biçimde tutturulan, özel çalışma alanına ayrılmış kutular kümesi.

©Perry Dean Rogers Partners Architects

Tasarıma başladığında yapının programı bir büyüme, doğaçlama ve değişim sürecini barındırabilmek adına genişletildi. Aslında yapının tamamı bunları yansıtıyor. Yapıya ait nihai formla karşılaşıldığında, binanın çeşitli bölümlerine montaj veya ekleme sürecinde rastlandığına dair bir his mevcut. Yani yapının formu sürekli olarak evriliyor ve canlı, hiç ölü veya hareketsiz değil. Bu, Sistemler teoremi açısından, bir kurulum: sınır değeri, parçalarının özelliklerinin ve fonksiyonlarının toplamından daha büyük olan bir bütün.

©Perry Dean Rogers Partners Architects

Kütüphanenin kitaplarını barındıran merkezi kutusu, dış çeperdeki elemanların kutuplaşmasını belirleyen doğal bir mıknatıs gibi. Yapının güney tarafı yapının tamamından bağımsız bir açı yakalayarak bu sözde mıknatısın etki alanından çıkıyor ve yapının tamamından ayrılıyor. Yapının farklı şeyleri birleştiren kompleks kurgusundan bağımsız hareket ediyor gibi.

Bu nedenle aslında tüm yapı çözümlenmemiş, kararsız bir algı yaratıyor. Yapının programına sonradan eklenen, tek bir dev ayak üzerinde duran fakülte salonunun yapı için karar verilen mimari şemaya saygsızca dahil oluşu da yapının ziyaretçisinde bıraktığı bu hissini kuvvetlendirir nitelikte.

Goddard Kütüphanesi, benim ilk Johansen’in ilk modern binam. Yani bilim, felsefe ve sanat hakkındaki çağdaş düşüncelerle ilişkilendirilebilecek ilk yapım. Daha önce yaptığım çalışmaları bununla karşılaştırırken onları Rönesans binaları olarak görüyorum. Bu kütüphaneyi kasten ‘tasarlamadım’. Yapıyı gelişimine yardımcı oldum ve yön gösterdim. Bu yapıyı tasarladığım sıralarda arkadaşım Louis Kahn’la -meşhur Salk Enstitüsü’nün mimarı- “varoluş isteği” fikrimi paylaştım. Bina, güzel bir sanat eseri veya bir şey olma anlamında, mimari olmaya doğrudan çaba göstermez. Goddard Kütüphanesi, yapının ve kendimin kütüphanenin temel doğasını bulma girişimini temsil ediyor. Bitmiş bir bina olarak, sadece bir iş yapıyor; fonksiyonunu gerçekleştiriyor.”

©Chuck Kidd

Yapıyı yaşayan bir organizma olarak tasarlayan Johansen kütüphanesinin bir araya geliş şeklini, bir kayanın üstüne kendi isteğiyle yapışan kabuklu deniz hayvanlarının oluşturduğu kompozisyona benzetiyor. Burada kütüphaneyi oluşturan istek, Johansen’e göre egoist bir mimarın değil; kolektif bir organizmanın. Yapının rastgelelik hissi veren görünüşleri ve yalnızca programa cevap vermesi önemsenmiş olan karmaşık düzeni de bu düşüncenin bir sonucu. Mimar, Goddard Kütüphanesi’ni büyüme veya küçülmeye elverişli, hataya toleransı rastgeleliği nedeniyle oldukça yüksek bir canlı olarak değerlendiriyor.

©alchetron.com

Johansen, Goddard Kütüphesi’nden bir bina olarak bahsetmiyor. Yapı onun için daha çok bir elektronik cihazda olduğu gibi; bir armatüre takılan bileşenlerin montajı. Bu nedenle mimar yapısının geçen mekanik çağın değil; elektronik çağın bir binası olarak görüyor. “Bu kütüphane bir otomasyon cihazı değil -geleceğin kütüphanelerinin olabileceği gibi. Yine de görünüşü, bileşenleri yapısal bir şasiye asılmış ve açıkta bırakılmış olan bir Xerox fotokopi makinesinin arka yüzü gibi.” John M. Johansen.

©Perry Dean Rogers Partners Architects

Goddard Kütüphanesi daha eklemlenmiş bir tasarıma yöneliyor. Kütüphane masif taşıyıcı çerçevenin ve yapının diğer elemanlarının arasındaki farka odaklanan bir tasarıma sahip. Mimarın bu yaklaşımının sebebi yapıya daha sökülebilir veya değişebilir bir hava katmak. Johansen mimarlıkta böyle bir tutum üzerine çalışmalar yapmış ve buna ‘birleşim karşıtı mimarlık’ (anti-compositional architecture) adını vermiş. Bu mimari tutumun örneklerinden biri de Goddard Kütüphanesi.

The post Goddard Kütüphanesi appeared first on Arkitektuel.

1975 yılında Bertrand Goldberg tarafından tasarlanan Prentice Kadın Hastanesi (Prentice Women’s Hospital), alışılagelmiş hastane mimarisinden oldukça uzak. İki farklı kütlenin bir araya gelmesiyle oluşan hastane binasının üst kısmı, dört yapraklı yoncayı andıran bir plan şeması üzerinde yükseliyor. Prentice Kadın Hastanesi, brutalist mimarinin en önemli örneklerinden biri olarak inşa edildiği 1975 yılından yıkıldığı 2013 yılına kadar Şikago şehrinin ikonlarından biri oldu.

Wikimedia Commons

Bertrand Goldberg, tasarladığı tüm medikal yapılarda benzer mimari özellikleri tercih etmiş ve tecrübe ettiği bazı ilkeleri Prentice Kadın Hastanesi’nde de uygulamış. Goldberg, iç mekan gereksinimlerinin yapının genel formunu şekillendirmesine izin vermiş. Bu nedenle hastane iki farklı hacimden oluşuyor: hastanenin fonksiyonel alanlarının bulunduğu dikdörtgen prizma şeklindeki hacim ve onun üstünde yükselen hasta odalarının bulunduğu yonca şeklindeki kule.

Model

Hastanenin dikdörtgen prizma kısmında ameliyat odaları, araştırma laboratuvarları, yemek yerleri ve teknik odalar bulunuyor. Goldberg, tıp dünyasının her geçen gün yeni gelişmelere ve değişime açık yapısını göz önünde bulundurarak, hastanenin bu kısmındaki mekanların mümkün olduğu kadar esnek ve değişken olabilmesini istemiş. Bu nedenle hastanenin bu kısmı hasta odalarından ayrılmış ve bura daha esnek kurgulara uyacak dikdörtgensel bir şema ile çözülmüş. Öte yandan, hastanenin ana görevi olan ‘hasta bakmak’ hiçbir zaman değişmeyeceği için Goldberg hastanenin kule kısmında aynı prensiplerle tasarlamaya gerek duymamış.

Kule kısmının dört yapraklı plan şeması her bir katı dört ufak bölüme ayırıyor. Her bir mekanın çembersel olarak konumlandırılması, kat içinde pek çok alternatif rotanın oluşmasını sağlıyor. Böylece hastanede dolaşan insanlar birbirleriyle daha sık karşılaşıyor ve Prentice Kadın Hastanesi diğer hastanelere kıyasla çok daha sosyal mekanlar üretiyor. Dolayısıyla Goldberg tipik düz koridor oda sistemini reddetmiş. Her bir hasta odası, merkezde bulunan hemşire istasyonunun etrafına, aralarındaki mesafeler eşit olacak şekilde yerleştirilmiş. Bu hasta bakımın çok daha kolay olmasını sağlıyor.

Kule Planı

Kulenin strüktürel yapısı inşa edildiği zamanın ilerisinde bir teknolojiye sahip. Yük taşıyıcı dış duvarlar, havacılık alanında kullanılan bilgisayar programlarının yardımıyla yapının merkezinde bulunan çekirdekten konsol çıkacak şekilde tasarlanmış. Böylesi bir mühendislik çalışmasının o dönemde bir benzeri bulunmuyor. Hatta yapının mimarının oğlu Geoffrey Goldberg’e göre, bu tarzda bir strüktürel çözümün dünya genelinde aynısı yok.

© bertrandgoldberg.org

Sonuç olarak, insan ilişkilerini temel alan yapısı, etkileyici beton formu ve çağının ötesindeki strüktürel çözümleri ile Prentice Kadın Hastanesi 70’li yılların başında pek çok mimarı brutalizm ve hümanizm ile tanıştıran bir yapı. Her ne kadar mimari olarak oldukça büyük bir öneme sahip olsa da, yapı sonsuza kadar Şikago sokaklarındaki yerini koruyamadı. Pek çok mimar ve vatandaşın itirazlarına rağmen, 2013 yılında yapının güncel biyomedikal araştırma tesislerinin ihtiyaçlarını karşılayamadığı gerekçesiyle sahipleri tarafından yıkılmasına karar verildi.

The post Prentice Kadın Hastanesi appeared first on Arkitektuel.

2003 yılında tamamlanan Rosenthal Modern Sanat Merkezi (Rosenthal Center for Contemporary Art – Rosenthal CAC), Ohio, Cincinnati’de bulunuyor. Şehirdeki ilk müze yapısı olan Rosenthal Modern Sanat Merkezi, açılan uluslararası bir yarışma sonucu Zaha Hadid ve ekibinin kazanmasıyla ortaya çıkmış. Aynı zamanda müze, ekibin Amerika’daki ilk projesi.

© Larry Speck

Lois ve Richard Rosenthal Modern Sanat Merkezi, bir yapının farklılığıyla dikkat çekerken aynı zamanda çevresiyle uyum içinde olabileceği inancı sonucu ortaya çıkmış. Masif kütleleriyle bağımsız ve etrafına kapalı büyük bir heykeli andırıyor. Formu ve kurgusuyla ekibin imzası haline gelmiş özgün dilinden oldukça farklı bir yaklaşıma sahip olduğunu anlayabiliyoruz. Bunun yanında aslen foksiyonu ve yaklaşımıyla müze, şehri içine çekecek bir nokta için tasarlanmış. Cincinnati’nin merkezinde olması sebebiyle bu yaklaşıma yönelmiş ekip.

© Paul Warchol

1939’da yapılmış olan asıl merkez, Amerika’da modern görsel sanata yönelen ilk kuruluşlardan bir tanesiymiş. 1960’lardan beri Modern Sanat Merkezi (Center for Contemporary Art – CAC), Cincinnati’de bir ticari binanın bünyesinde yer alıyormuş. 1980’de ise bulunduğu yapıda kaybolmuş hale gelen Modern Sanat Merkezi için yeni yapı tasarlama, tamamen modern sanata adanmış bir yapı tasarlama fikri ortaya çıkmış. 1997’de de bunun için bir yarışma açılmış Rosenthal Modern Sanat Merkezi için.

Konsept Çizim

Zaha Hadid, yarışmadaki üç finalistten biri olmuş; Daniel Libeskind ve Bernard Tschumi’nin yanında. Her bir finalistten bir kitapçık hazırlaması istenmiş. Bu kitapçık fiziksel bir tasarım içermeyen, önerinin yalnızca kavramsal yaklaşımı anlatan bir üretim olarak istenmiş.

Hadid, müzeyi birbirinden bağımsız galeri alanlarıyla düzenleyen bir öneri sunmuş. Bu galerilerin her biri eğri bir beton düzlemden yükseltilmiş kütleler olarak düşünülmüş. Ayrıca bu galeri kütleleri hem müzenin kitlelerini tanımlayan hem de dışarıdan görünüşüne referans verecek ögeler.

Konsept Çizim

Projenin alanı ise Cincinnati’de şehrin merkezinde işlek bir caddenin köşesi. İnsan ve özellikle yaya yoğunluğunun rotası üzerinde bir yere sahip. Bu yaya hareketliliği de Zaha Hadid’in Rosenthal Modern Sanat Merkezi’ni tasarlarken ortaya attığı, müzeyi tanımlayan 2 tasarım yaklaşımından biri olan ‘Kentsel Halı’ (Urban Carpet) için ilham veren etken olmuş.

© Roland Halbe

Kentsel Halı, şehrin dokusunu müzenin duvarları içine taşıyan method. Müzenin zeminindeki giriş kısmı tamamen cam cepheyle kurgulanmış ve halka açık. Halkı içeriyle davet eden ve içeride kapalı bir meydan oluşturan Rosenthal Modern Sanat Merkezi, tasarım yaklaşımıyla kendisini şehrin kamusal ağında önemli bir kentsel nokta olarak tanımlıyor; aynı zamanda önceki Modern Sanat Merkezi’nin de şehrin içinde görünmezliğini de bütünüyle değiştirmiş oluyor. Girişteki yukarı kıvrılan beton döşeme, müzenin arka duvarıyla bağlanıp bu kentsel halıyı, dolayısıyla kapalı meydandaki kullanıcıları, yükseltilmiş galerilere yönlendiriyor.

© Paul Warchol

Kentsel Halı (Urban Carpet) yapının zemin kotunu tanımlarken bir diğer yaklaşım ise galeri mekanlarını kurgulamış: Yapboz (Jigsaw Puzzle). Hadid, bu kavramı farklı büyüklüklerdeki beton kutuların karmaşık düzenini tanımlamak için kullanmış. Birbirinden farklı kesitlere sahip hacimler ve aralarındaki boşluklar, 3 boyutlu bir bulmaca olarak değerlendirilebilir.

Bu yaklaşımın ardındaki mantık ise şöyle: Hadid modern sanatın birçok formda, yaklaşımda ve hatta boyutta gerçekleşen bir sanat olduğunu dolayısıyla modern sanatı sergileyecek galerilerin de birbirinden farklı olmaları gerektiğini düşünüyor. Sonuç olarak galerileri, uzunlukları, yükseklikleri ve aydınlatmaları farklılık gösteren kütlelerle oluşturuyor -mimari bir tesadüfilik yaratıyor.

© Helene Binet

Rosenthal Modern Sanat Merkezi’nde bu iki farklı yaklaşımdan arasındaki sirkülasyon da oldukça dramatik. Dikey sirkülasyon müzenin arka duvarına boyun cailerleyen merdiven ve rampalarla sağlanıyor, zik zak oluşturan merdivenler zeminden en üst kata ulaştırıyor kullanıcıyı. Her bir merdiven kolu, dövme çelik ile yapılmış ve siyaha boyanmış. Yapının içinde dikkat çarpıcı etki yaratan merdivenlerin her biri, çatıda oluşturulmuş tavan pencereleriyle aydınlanıyor. Bu da tüm mekanı baştan aşağı saran bir ışık ve yapıya da etkileyici bir aydınlanma sağlıyor.

© Roland Halbe

Rosenthal Modern Sanat Merkezi, 2003’te tamamlandığında ve hizmete başladığında, Zaha Hadid, Amerika sanat müzesi tasarlayan ilk kadın oldu. Bunun yanında Rosenthal Modern Sanat Merkezi, bu dalda en seçkin kurumlardan birine yakışır şekilde, Amerika’nın en büyük, en dinamik modern sanat galerilerinden biri haline geldi.

Kaynaklar:

1. Luke Fiederer. “AD Classics: Rosenthal Center for Contemporary Art / Zaha Hadid Architects” 07 Mayıs 2016. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/786968/ad-classics-rosenthal-center-for-contemporary-art-zaha-hadid-architects-usa/>
2. ‘’Center for Contemporary Art in Cincinnati’’ WikiArquitectura. <https://en.wikiarquitectura.com/building/center-for-contemporary-art-in-cincinnati/>

The post Rosenthal Modern Sanat Merkezi appeared first on Arkitektuel.

Rachofsky Evi, Richard Meier tarafından Howard Rachofsky’nin kullanımı için tasarlanmıştır. Günümüzde Rachofsky ailesinin sanat eserleri koleksiyonunun sergilendiği bir müze görevi görse de, Rachofsky Evi, aile evi özelliğini kaybetmemiş. Rachofsky ailesi çocuklarının doğumunun ardından daha geniş bir eve geçseler de Rachofsky Evi’ni kullanmaya devam etmişler.

© Scott Frances – richardmeier.com

Richard Meier, tasarımında birkaç önemli nokta üzerinde durmuş; iç ve dış mimarinin birbiri ile ilişkisi, insan yapımı olan ev ile dışarıdaki doğal peyzajın uyumu, güneş ışığının yaşanan yerler üzerindeki etkisi ve toplum ile özel yaşam alanının ilişkisi. Howard Rachofsky bekarken tasarlanan Rachofsky Evi, aile yaşam tarzına uymayan bazı özellikler gösteriyordu. Yalnızca bir kişinin yaşaması için tasarlanan ev, bu bağlamda mimarinin ödünler vermeden yaşam alanı oluşturma deneyi olarak da görülebilir.

© Scott Frances – richardmeier.com

Dallas’ta, şehirden uzak bir arazide bulunan Rachofsky Evi, toprak üzerine yerleştirilmiş siyah, granit bir podyum üzerinde duruyor. Bu siyah podyum üzerinde yükselen beyaz kütle, pilotis adı verilen kolonlar üzerinde, yer seviyesinden yüksekte duruyor. Evin genel kütlesi opak bir kutuyu andırıyor. Kütlenin bazı kısımlarında açılmış delikler içeriye güneş ışığı ve havanın girmesini sağlıyor.

Birbirini takip eden katmanlar şeklinde tasarlanmış hacimler, granit podyumdan çıkarak evin genel mekanlarını oluşturuyor. Evin ön kısmı yaşam alanlarını kapayan metal bir cepheye sahip. Kuzey ve batı cephelerde ise geçirgen cam perde duvarlar bulunuyor.  Evin arka kısmında, granit podyumun üstünde bir yansıma havuzu bir de yüzme havuzu var.

© Scott Frances – richardmeier.com

Üç katlı evin içinde sirkülasyon iki ayrı merdiven ile sağlanıyor. Evin güney kısmında bulunan merdiven tamamen kapalı, spiral bir merdiven. Kuzey bölümdeki merdiven ise açık bir dönel merdiven. Evin içinde iki farklı merdiven olması, yapının iki farklı fonksiyonuna hizmet ediyor. Merdivenlerden biri yapının ev kısmı için Rachofsky ailesinin kullanımı için tasarlanmış. İkinci merdiven ise müze kısmı için ziyaretçilerin kullanması amacıyla binanın içine yerleştirilmiş.

© Scott Frances – richardmeier.com

Ziyaretçilerin kullanması için tasarlanan merdiven fuayeden birinci kattaki iki kat yüksekliğindeki oturma odasına çıkıyor. Silindir şeklindeki özel merdiven ise birinci kattan başlıyor ve ikinci kattaki kütüphaneye, üçüncü kattaki ebeveyn yatak odasına çıkıyor. Evin üçüncü katında bir yatak odası, ayrı bir çalışma odası ve bir spor odası bulunuyor. Her bir oda bahçeye ve evin içindeki yaşam alanlarına bakıyor.

The post Rachofsky Evi appeared first on Arkitektuel.

Mies van der Rohe tarafından tasarlanan ve Detroit şehir merkezinin doğu ucunda bulunan Lafayette Park, dünyanın en büyük ‘site’lerinden bir tanesi. Toplam 31 hektarlık bir alan üzerinde bulunan proje, bir çok farklı tipte konut binasını bir arada bulunduruyor. Lafayette Park, üç gökdelen tipi apartman binasının, 162 şehir evinden oluşan geniş bir yaşam alanı.

© James Haefner

Mies van der Rohe, Lafayette Park’ı 1959 yılında, Crown Hall ve Seagram Binası’nı tasarladıktan sonra tamamladı. Bu nedenle park, Mies van der Rohe’nin diğer ikonik yapıları kadar iyi bilinmese de çoğu eleştirmen ve mimar bu duruma karşı çıkarak, Lafayette Park’ın hak ettiği ilgiyi görmediğini düşünüyor. Proje, kentsel dönüşümün dünya üzerindeki ilk örneklerinden biri olarak kabul ediliyor.

Plan / © MiesDetroit.org

Proje, Detroit’in 1950’li yıllarda yaşadığı kentsel dönüşümün şehirdeki en önemli temsilcilerinden bir tanesi. Lafayette Park’ın oluşturduğu mahalle hayatı, projenin tamamlandığı 1959 yılından günümüze kadar varlığını korumayı başarmış ve şehrin merkezinde oldukça kaliteli yaşam alanları oluşturulmuş. Mies van der Rohe, bu projede önceki projelerinde de birlikte çalıştığı peyzaj mimarı Alfred Caldwell, şehirci Ludwig Hilberseimer ve Herb Greenwald gibi isimlerle birlikte çalışmış.

© Jörn Schiemann

Lafayette Park; ‘park içinde kuleler’ modernist şehirsel yaklaşımının bir örneği. Parkta üç tane 22 katlı kule bulunuyor ve bu kulelerin çevresi daha küçük konut birimleriyle ve The Plaisance adı verilen yaklaşık 50 dönümlük yeşil alan ile sarılmış durumda.

Proje, Detroit şehir merkezine oldukça yakın olsa da kendi içinde farklı bir mahalle yaşamı ve farklı bir komünite kurguluyor. Detroit gibi tehlikeli, suç oranının ve gayrimenkul fiyatlarının yüksek olduğu bir şehrin içinde bulunmasına rağmen park kendi içinde sakinlik ve güven duygusu veren bir mahalle yaşamı yaratmış. Projenin tasarımında mimari, şehircilik ve peyzaj tamamen kol kola, eş zamanlı ilerlediği için şehirsel ve mimari ölçekte bu başarı sağlanabilmiş.

© Jamie Schafer

Tasarlanan mahallenin kuzeybatı ucunda Pavyon adı verilen bir yapı bulunuyor. Bu yapı tek odalı, iki odalı ve üç odalı kiralık daireleri bulunduruyor. Proje alanının güneydoğu kısmında ise Doğu ve Batı Lafayette Kuleleri yükselmekte.

© Vasco Roma

Lafayette Park’taki yapılar, Mies’in mimari dilini fazlasıyla taşımakta. Belirgin, öne çıkan taşıyıcı elemanlar, cephelerde kullanılan dökme cam ve yapıların sadeliği bu unsurlardan sadece birkaçı. Mahalledeki her bir bina, birbirlerinden ayrı olmalarına rağmen ortak bir mimari dile sahip. Evlerde zeminden çatı kotuna kadar yükselen çelik kolonlar ve tirizler, yapıların dışından görülebilmekte. Pavyon ve küçük evlerde dökme cam cepheler, kesintisiz bir şekilde zeminden tavana kadar çıkarken, Doğu ve Batı Lafayette Kulelerinde ise cam cepheler zemin hizasının hemen üstünden başlamakta.

© James Griffioen

Projedeki 162 şehir evi de birbirinin aynısı. İki katlı olarak tasarlanmış bu yapılar arsaya birbirlerine dik ve paralel olacak şekilde yerleştirilmiş, bu nedenle bu evler plan düzleminde bakıldığında oldukça düzenli ve katı bir izlenim veriyor. Bu katı geometrik yapıların yarattığı kümeler, aralarına yerleştirilen yeşil alanlarla yumuşatılmaya çalışılmış. İki şehir evinin arasında bulunan alanlara ise oyun parkları ve herkesin kullanabileceği çimenlik alanlar yerleştirilmiş. Bu evlerin birbirlerine yakın olarak konumlanması, daha sıcak bir mahalle hayatı oluşmasına neden oluyor. Ayrıca, Lafayette Park’ın büyüklüğünü şehir evlerinden bakarak anlamak neredeyse imkansız. Buradan bakıldığında yalnızca yeşil alanlar, ağaçlar ve ağaçların arasından gözüken kulelerin bir kısmı görülebiliyor.

© James Griffioen

Şehir evlerinde mutfak ve oturma alanları her bir evin ilk katına yerleştirilmiş. Yatak odaları ise ikinci katlarda bulunuyor. Evlerin ön ve arka cephelerinin cam ile kaplı olması, yatak odalarının ve oturma alanlarının gün boyunca ışık almasını sağlıyor.

© Lauren Piippo

Lafayette Park, kesinlikle arabalar düşünülerek tasarlanmış. Tasarım ekibi park alanlarını evlerin aralarındaki boşluklara koymak istememiş. Bunun yerine park alanları yerin birkaç kat altında olacak şekilde tasarlanmış. Böylece arabalar peyzajı ve parkın mimarisini etkilemiyor.

Kaynaklar

1. http://www.miesdetroit.org/
2. Rennie Jones. “AD Classics: Lafayette Park / Mies van der Rohe” 11 Dec 2013. ArchDaily. Accessed 26 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/455524/ad-classics-lafayette-park-mies-van-der-rohe/> ISSN 0719-8884

The post Lafayette Park appeared first on Arkitektuel.

Gehry Evi (Gehry Residence), Frank Gehry’nin kendi ailesinin yaşaması için Kaliforniya’nın Santa Monica bölgesinde tasarladığı konut projesi. Frank Gehry ve karısı Berta, 1977 yılında Santa Monica’da 1920’li yıllarda yapılmış, iki katlı, pembe bir bungalov satın aldılar. Frank Gehry, ortağı Paul Lubowicki ile beraber çalışarak Gehry Evi’ni ortaya çıkardı.

© Flickr : Ken McCown

Gehry, kendi ev projesinde, daha önceden kullandığı oluklu metal, kontrplak (plywood) ve zincir baklası gibi malzemelerin potansiyellerini keşfetmeyi ve ahşap iskelet kullanarak yapabileceklerini görmeyi amaçlamıştır. Gehry, yaptığı eskizlerde çizgiler ile oynayarak, perspektifi bozarak, aksonometrik üç boyutlu görseller oluşturarak birbirinden farklı kolajlar oluşturmuştur. Bu eskizler sayesinde benzer malzemelerin nasıl bir araya gelebileceğini görmüştür.

© Liao Yusheng

Gehry, tasarımında eski pembe evi yeni bir kabuk ile sarmıştır, ancak eski evin bir kısmı hala dışarıdan gözükmektedir. Gehry’nin kabukta kullandığı oluklu metal tabaka, evi kuzey ve doğu cephelerini kapamaktadır çünkü bu cepheler daha kamusal alanlara bakmaktadır.

Daha özel alanlara bakan güney ve batı cephesine dokunulmamış. Yapının cephesinde duran bir cam küp, yeni kabuk ile eski ev arasında sıkışmış gibi durmakta. Bu küpün altında kuzey cepheye bakan mutfak bulunmaktadır. Yapının kuzeydoğu cephesinde bulunan ikinci bir cam küp ise yemek odası için bir pencere görevi görmekte.

© Flickr : Ken McCown

Gehry Evi’nin kuzey köşesinde, oluklu metal duvar uzayarak evin iç kısmında özel bir avlu oluşturuyor. Bu duvar sedir ağaçları ile kapatılmış durumda. Avlunun içinde ise metal duvarın ikizkenar yamuk şeklindeki boşluğundan çıkan dev bir kaktüs bulunuyor. Gehry Evi’ne, evin doğu köşesinde bulunan teras bahçeden geçilerek giriliyor. Evin içinde duvarlar ve tavan çıplak bırakılarak, yapıyı ayakta tutan ahşap iskeletin gözükmesi sağlanmış.

© storiesofhouses.com

1978 yılında tasarımı biten binanın inşaatı 1991 yılında başladı. Arada geçen sürede Gehry ailesinin ihtiyaçları da değişmiş, Gehry’nin çocukları büyümüştü. Bu nedenle Frank Gehry, bir başka ortağı Jon Drezner ile çalışarak eski tasarıma ek birkaç eklenti geliştirdi. Eski evin mevcut garajı, Gehry’nin çocuklarının kullanımı için yenilendi. Avludaki büyük kaktüs korunarak, bahçeye Japon seramikleri ile kaplanan uzun ince bir havuz eklendi. Evin önündeki caddeyi evin giriş terasına bağlayan geçici bir köprü inşa edildi. Teras, metal kabuğa bağlanan toplanabilir bir güneş kırıcı tente ile kapatıldı.

Plan / © greatbuildings.com

Evin batı köşesinde iç mekan ile dışarısı birleşiyor. Terası ile oturma odası, zeminden tavana kadar uzanan cam bir kapı ile birbirinden ayrılmış. Mevcut pembe evde de birkaç değişiklik yapılmış. Yemek odası ile mutfak birbirinden cam kapılar ile ayrılmış. Gehry’nin çocukları için iki yeni yatak odası ve banyo evin güneydoğu kısmına yerleştirilmiş. Bu odalardan bir tanesi koyu renkli Fin kontrplağı ile kaplanmış. Diğer odada ise Douglas fir adı verilen Kaliforniya ladin ağacı kullanılmış. Ailenin kör ve yaşlı köpeğinin rahat dolaşabilmesi için ise evin içine bir rampa tasarlanmış.

© Liao Yusheng

Üst katta bulunan ebeveyn yatak odasının zemininin bir kısmında cam kullanılmış. Bu sayede, aşağıda bulunan oturma odası daha fazla ışık alabiliyor. İkinci katta ayrıca yatak odası için bir banyo, ve çalışma odası bulunuyor. İkinci kattan çıkılabilen asma katta ise Los Angeles manzarasına sahip bir teras var.

Frank Gehry, evinin bölgeden geçen pek çok mimar ve gazeteci tarafından rahatsız edilmemesi için peyzaj mimarı Nancy Powers ile çalışarak Gehry Evi’nin kamusal alanlara bakan cephelerinde peyzaj düzenlemeleri yapmış. Bu cephelerde bahçeye dikilen ağaçlar ile eve gizlilik kazandırılmış.

The post Gehry Evi appeared first on Arkitektuel.

© Frank O. Gehry – The Complete Works

Iowa Üniversitesi için Frank Gehry tarafından tasarlanan Iowa Yüksek Teknoloji Laboratuvarı, laboratuvarlar, ofisler ve konferans salonlarını bulunduran bir eğitim merkezi. Iowa Nehri’nin yanında yaklaşık 12600 metrekarelik bir alan üzerinde bulunan yapı, Iowa Üniversitesi kampüsüne yapılmış bir eklenti. Toplam beş görsel ve işlevsel olarak farklı hacimden oluşan Iowa Yüksek Teknoloji Laboratuvarı’nın her bir birimi birbirinden bağımsız ve bütün olarak çalışabilecek şekilde tasarlanmış.

© Flickr : Parker Anderson

Merkezin en büyük kütlesi, 3 katlı araştırma binası. Iowa şehrindeki Stone City bölgesinden çıkarılan Anamosa kireçtaşı ile kaplanan hacim işlevsel olarak da kompleksin en büyük parçasını oluşturuyor. Bu yapının yanında bulunan tek katlı, tamamen bakır ile kaplanmış yapı ise ana mekanik odaları ve daha küçük laboratuvarları barındırıyor. Bu iki binanın içinde laboratuvarlar bulunduğu için, binalardan içeri giren ışığın ve sıcaklık dengesinin kontrol altında olması çok önemli. Bu nedenle bu iki binanın cephelerinde tamamen opak malzemeler tercih edilmiş ve pencere açıklıkları bu cephelere yerleştirilmemiş.

© Frank O. Gehry – The Complete Works

Komplekse giriş laboratuvarların olduğu binanın doğusundaki uzun dar bir binadan sağlanıyor. Mat paslanmaz çelik paneller ile kaplanmış bu binada idari ofisler, danışma ve bir sergi alanı bulunuyor. Bilim adamlarının ofislerinin bulunduğu bina, nehrin batı kıyısına doğru yayılmakta. Ofisler, beş kat yüksekliğinde, düzensiz bir şekilde tasarlanmış bir galeri boşluğunun etrafına yerleştirilmiş. Galeri boşluğunun üstünde, düz ve belirli açılarla yerleştirilmiş tavan pencereleri bulunuyor. Ofis binasının kristale benzer, parlak metal dokusu güneş ışıklarını yansıtıyor ve nehrin üstünde güzel bir yansıma oluşturuyor.

Plan / © Frank O. Gehry – The Complete Works

Giriş ve ofis binalarının arasında Iowa Yüksek Teknoloji Laboratuvarı’nın beşinci parçası bulunuyor. Serbest şekilde ayakta duran bu yapı bir konferans salonu. Salonun cephesindeki nehre bakan büyük açıklıklar ve 9 metre yüksekliğindeki avlusu yapının şekini belirleyen en önemli faktörler.

Görünüşler / © Frank O. Gehry – The Complete Works

Komplekste bulunan sonuncu yapı ise, yapının tasarım aşamasında çizilen fakat inşaatı sırasında yapımından vazgeçilen dört katlı bir ofis binasının betonarme temeli. Mali sıkıntılar yüzünden tamamlanamayan bu binanın temeli yarıda kalmış şekilde kampüste duruyor.

Maket / © Frank O. Gehry – The Complete Works

The post Iowa Yüksek Teknoloji Laboratuvarı appeared first on Arkitektuel.

© guggenheim.org

Frank Lloyd Wright tarafından 1943 yılında tasarımına başlanan ve 1959 yılında tamamlanan Solomon R. Guggenheim Müzesi New York şehrinin en ikonik yapılarından bir tanesi. Frank Lloyd Wright öldükten 6 ay sonra açılabilen Solomon R. Guggenheim Müzesi, bu bağlamda Frank Lloyd Wright’ın en uzun süren projelerinden bir tanesi. Wright, müzeyi tasarlarken Manhattan’ın alıştığımız dikdörtgensel, katı mimarisinden tamamen ayrı bir dil üretmiş. Müzenin organik ve kıvrımlı mimarisi, yapıyı kalabalık Manhattan sokaklarında fark edilir kılıyor.

Solomon R. Guggenheim Müzesi’nin dış cephesi gökyüzüne doğru kıvrılarak yükselen beyaz betonarme silindirlerden oluşuyor. Dönerek yükselen yapı, binanın dışında ve içinde eşsiz bir atmosfer yaratmakta. Yapının bu şekilde yükselmesi, Wright’ın tasarım aşamasında amaçladığı ‘devamlı bir zemin üzerinde tek bir geniş mekan’ fikri mimari ölçekte gerçekleştirilmiş.

Yapıya girildiğinde ilk karşılaşılan mekan müzenin 28 metre yüksekliğindeki büyük galeri boşluğu. Bu atrium cam bir kubbe ile kapatılmış. Galeri boşluğunun hemen yanında, 6 kat boyunca yükselen bir rampa bulunmakta. Bu rampa sayesinde hem katlar arasındaki bağlantı çok daha akışkan bir sürekli sağlanmış hem de müzeye gelen ziyaretçilerin yukarı katlara çıkarken duvarlara asılmış sanat eserlerini gözlemleyebilmeleri sağlanmış.

© guggenheim.org

Müze, her ne kadar oldukça anıtsal ve özgün bir mimariye sahip olsa da, yapının işlevsellik açısından eksik kaldığı noktalar var. Müzenin içindeki duvarların kıvrımlı yapısı sebebiyle, resimlerin duvara asılarak sergilenmesi aşamasında sıkıntılar yaşanabiliyor. Hatta, bu durum yüzünden müze açılmadan önce 21 ressam imza toplayarak müzenin mimarisini protesto etmiş. Solomon R. Guggenheim Müzesi’ne getirilen bir başka eleştiri de yapının gösterişli mimarisinin müzede sergilenen sanat eserlerinin önüne geçtiği yönünde.

1992 yılında, Wright’ın orijinal tasarımında bulunan bir ek bina  Gwathmey Siegel & Associates Architects mimarlık ofisi tarafından tasarlanmış. Mimarlar, Wright’ın orijinal eskizlerini ve çizimlerini inceleyerek 10 katlı kireçtaşı kuleyi inşa etmişler. Bu kule, dikdörtgensel mimarisi sayesinde sanat eserlerinin daha kolay sergilenebilmesini sağlıyor.

The post Solomon R. Guggenheim Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Michael Graves tarafından 1982 yılında tasarlanan Portland Binası, postmodernist mimarinin ilk inşa edilmiş örneği olarak kabul edilir. 1980’li yıllarda mimariye hakim olan işlevselliğin öne çıktığı modernist bakış açısının aksine, Portland Binası’nın görkemli cephesinde birçok sembolik unsur bulunmaktadır. Graves, Portland Binası’nı “modernist türdeşliğin dışında kalan mimari değerlerin ortak dilini yeniden oluşturmak için bir deneme, bir sembolik jest.” sözleri ile tanımlamaktadır.

© misfitsarchitecture.com

Portland Binası, 1979 yılında Portland şehrinin başlattığı bir yarışma sonucunda ortaya çıkmıştır. Şehrin belediye binasını ve adliye salonlarını bulundurması için yeni bir binaya ihtiyaç duyuluyordu. Portland şehrinin kamusal ihtiyaçlarını tek bir binada çözmek amacıyla Michael Graves’in projesi hayata geçirilmiştir.

© Clausen Meredith –
Society of Architectural Historians

Michael Graves, o dönemde her ne kadar genç ve tecrübesiz bir mimar olsa da, yarışma jürisini tasarımı ile etkilemeyi başarmıştır. Jüride Graves’in arkadaşı Phillip Johnson da vardı. Graves’in renkli ve düşük maliyetli tasarımı jüriyi etkilemiştir. Yarışmaya katılan diğer mimarların yüksek bütçeli, cam ve beton kullanılarak oluşturulmuş tasarımları yerine Graves’in daha az bütçe ile yapılabilecek projesi inşa edilmeye uygun görülmüştür.

© flickr.com/photos/camknows

Portland Binası, tasarımı ile geçmiş ve gelecek arasında bir bağ kurmayı hedeflemektedir. Dört kirli-beyaz, alçı ile kaplanmış dikdörtgen cephenin bir araya gelerek oluşturduğu simetrik yapı Klasik dönemden etkiler taşımaktadır. Yapıda bulunan büyük kilit taşları, taraçalar ve pilaster (dört köşeli sütun) gibi elemanlar Klasik dönemden kalma mimari etkilerdir.

Görünüş / © www.greatbuildings.com

Yapı, Yunan mimarisinde sütunların altına yerleştirilen kaidelere benzeyen bir set üzerine oturmaktadır. Bu set, yapıyı üç parçaya bölmektedir: taban, gövde ve tepe. Graves, yapıda kullandığı renkleri farklı sembollere göre belirlemiştir. Taban kısmı için yeşil, tepe kısmı için mavi renk kullanarak toprağı ve gökyüzünü renkler ile sembolize etmiştir. Bu sayede binanın üzerinde bulunduğu alan ile daha güçlü bir ilişkisi olmasını sağlamıştır.

© flickr.com/photos/sacred_destinations

Portland Binası, mimarlar ve bölgede yaşayan insanlar tarafından pek çok eleştiriye maruz kalmıştır. Yapının ‘fazla süslü’ olması kimi mimarlar tarafından eleştirilmiş ve kamusal bir yapının daha resmi bir mimari dili olması gerektiği savunulmuştur. Yapıya getirilen bir başka eleştiri ise binada gereğinden fazla sembolün ve geçmişe yönelik izin bulunması yönünde. Bu sembolizmin mimarinin asıl amacı olan fonksiyonellik ve estetiğin önüne geçtiği savunulmaktadır.

Plan / © www.greatbuildings.com

Her ne kadar pek çok eleştiriye maruz kalsa da, Portland Binası dünya mimarlık tarihinin en önemli yapılarından biri olarak kabul edilmektedir. Postmodernizm akımını akademik tabandan çıkarıp hayata döken ilk eser olduğu için yapının büyük bir tarihi önemi vardır. Portland Binası sayesinde, modernizmin monoton mimari dilinden uzaklaşılmıştır. Bu yönüyle Portland Binası, pek çok postmodernist yapıya öncülük yapmıştır.

The post Portland Binası appeared first on Arkitektuel.