Arata Isozaki / ©Opera de Lyon

“Dünyayı anlayabileceğim yaşa geldiğimde evim yandı. Kıyının karşısında Hiroshima’ya atom bombası atılmıştı, yani Gorund Zero’da (bir atom bombasının patladığı ve maksimum etkiyi gösterdiği alanda) büyüdüm. Tamamen harabe haldeydi, bir mimari yoktu; bir şehir hatta bir bina bile yoktu. Sadace barakalar ve sığınaklarla çeviriliydim. Yani mimarlıkla ilgili ilk deneyimim mimarlığın boşluğu oldu, ve ben insanların evlerini ve şehirlerini tekrar nasıl inşa edebileceğini düşünmeye başladım.”

2019 yılında Prtizker Ödülü Japon mimar, şehir planlamacısı ve kuramcı Arata Isozaki’ye verildi. Isozaki, 1954 yılında Tokyo Üniversitesi’nden (University of Tokyo) mezun olmuş ve okuldan sonraki kariyerine 1987 yılında Priztker’e layık görülmüş olan Kenzo Tange’nin yanında başlamış. Daha sonra mimar 1963 yılında kendi ekibini kurmuş: Arata Isozaki & Associates. Japonya, II. Dünya Savaşı’nın sonunda yenik düştükten sonra İtilaf Devletleri’nin işgaline uğramıştı. İşgalden sonra hakimiyetini ve gücünü tekrar kazanan Japonya savaşın da getirdiği politik, ekonomik ve kültürel belirsizlik nedeniyle fiziksel olarak yeniden yapım aşamasına girdi. Tam da bu yıllarda kariyerini şekillendirmiş olan Isozaki: “Bu gibi problemlere en uygun çözümleri bulabilmek için tek bir stil üzerine yoğunlaşamayız. Değişim, sürekli hale geldi. Çelişkili bir biçimde bu benim kendi stilimi tanımlıyor.” diyerek adını duyuran bir mimar oldu. Isozaki, zamanının ötesinde düşünme yeteneğiyle mimarisinde batı ve doğu arasında bir diyalog kurmayı başaran uluslararası bir figür oldu -özellikle ilk yurtdışı işi olan MOCA ile. Bu makalede Arata Isozaki’nin kariyerini tanımlamış 12 projesini inceleyeceğiz.

Oita İl Kütüphanesi (Oita Prefectural Library)

©Yasuhiro Ishimoto

Isozaki’nin savaş sonrasında yeniden yapımla başlayan kariyerinin ilk projesi mimarın geldiği yer olan Oita, Kyushu Adası’ndaki kütüphane. Adı sonradan Oita Sanat Meydanı (Oita Art Plaza) olarak değiştirilen yapı, Arata Isozaki’nin ‘büyüyen mimarlık’ (growing architecture) olarak adlandırdığı çok daha büyük bir planlamanın bir parçası. Bir şehir planlamacısı olarak Isozaki bu teoreminde, şehir planlamanın asla durgun olmaması; aksine büyümeye ve evrilmeye yönelik tasarlanması gerektiğini savunuyor. Bu yapısını da böyle bir kentin parçası olarak tasarlayan mimar, yapının düzenini insan vücudu örneklemesinden esinlenerek oluşturmuş. Kütüphane aydınlık/karanlık ortamlara pencereler ve tavan pencereleriyle yollar yaratan, tamamı brüt beton bir yapı.

Gunma MOMA (Gunma Museum of Modern Art)

© Wiiii / Wikimedia Commons

Isozaki’nin müze kavramını yeniden sorgulayan tasarımı Gunma Modern Sanat Müzesi, müzeyi boşluk ve çerçevelerin tanımladığı bir mekan olarak gören Isozaki’nin mimari manifestosunu en belirgin olarak yansıtan eserlerinden biri. Yapı hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Kitakyushu Merkez Kütüphanesi (Kitakyushu Central Library)

©FUJITSUKA Mitsumasa

Kitakyushu Merkez Kütüphanesi, Étienne-Louis Boullée’nin (fikirleri günümüz mimarisinde hala etkili olan Fransız neoklasik mimar, 1728-1799) 1785 yılında French National Library (Fransız Ulusal Kütüphanesi) için yaptığı öneriden esinlenilerek tasarlanmış. Izosaki’nin tasarımı Boullée’nin neoklasik tarzda, tonozlu tavana sahip önerisinin prekast betonla modern bir yorumu. Yapı iki geniş, birbirine paralel beşik tonozdan oluşuyor. Bu iki beşik tonoz uzanarak farklı kıvırmlar yaratıp kütüphane hacmini tanımlamış. Yapının dışarısı kıvrımlı beşik tonozların yarattığı forma zıt olarak dikdörtgen pencerelerle geçilmiş.

MOCA (Museum of Contemporary Art)

© MOCA

Los Angeles’ın en önemli müzelerinden biri olan MOCA, Arata Isozaki’nin Amerika’da gerçekleştirdiği ilk projesi. Aynı zamanda postmodern mimarinin önemli temsilcilerinden biri olarak anılan müze bulunduğu bölgenin kentsel niteliğini sorgulayan karakteri ve geometrik kompozisyonuyla dikkat çeken bir proje. Yapı hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Mito Sanat Kulesi (Art Tower Mito)

Mito’nun yüzüncü yıldönümünü kutlamak amacıyla yapılan Mito Sanat Kulesi, içinde bir tiyatro, bir performans salonu ve çağdaş sanat galerisi barındıran bir kültür kompleksi aslında. Kültür kompleksinin 100 metre uzunluğundaki ikonik kulesi, değişik yönelimlere sahip 28 adet dörtyüzlü piramidin kompozisyonuyla oluşturulmuş. Japonya’daki en yaratıcı konstrüksiyonlardan biri olarak anılan kule, Constantin Brancusi’nin (Roman heykeltraş) Sonsuz Kolon’undan (1938) esinlenilerek tasarlanmış.

Domus: La Casa del Hombre

©Hisao Suzuki

Domus: La Casa del Hombre (Domus: İnsanın Evi), interaktif bir insanlık müzesi. İnsanoğlunun keşfine adanmış olan yapı, İspanya’nın Orzan koyuna bakan ve  bir zamanlar taşocağı olan bir arazide bulunuyor. Ev, denize bakan cephelerinde kıvrımlı bir koruma duvarı ile tasarlanmış. Bir yelkeni veya bir deniz kabuğunu andıran bu duvar, kayrak taşıyla kaplanmış. Bu cephenin karşısındaki duvar da yerel granitle kaplanmış zik zaklı bir duvar. Dünyanın ilk interaktif müzelerinden biri olan yapı, kentsel ve mimari anlamda şehir ve araziye yaklaşımları yansıtmayı hedefliyor. Yapı, Isozaki’nin geleneksele saygı duyarak bunu hayal gücüyle süslediği, ulusal ve yerel mimari değişkenleri sentezleyen bir eseri.

Nara Centennial Hall

©Hisao Suzuki

Nara Centennial Hall (Nara 100. Yıl Salonu), 1992’de açılan bir uluslararası yarışmanın kazanan tasarımı. Isozaki’nin kazanan önerisi, alanın uzunluğu boyunca ilerleyen devasa büyüklükte bir elipsten türetilmiş. Heykeli bir etkiye sahip olan eliptik yapı, çatısına doğru sivriliyor ve burada güneş enerjisini toplayan cam tüplere geniş bir alan tanıyor. Yapının şekli daha soyut bir mimarinin ürünü gibi gözükse de Isozaki, tasarımında Nara’nın en önemli strüktürlerinden biri olan Todaji Tapınağı’ndan (M.S. 734) esinlenmiş. Gri çinko ve seramik kaplı yapının kıvrımlı karakteri ve masif duruşu, tapınağın anıtsal çatısından türetilmiş.

Zendai Himalayas Center

©Sergio Pirrone

Bir kültür kompleksi olarak tasarlanan yapı için Arata Isozaki, ‘organik bir ormanın yumuşak kıvrımlarını sert, simetrik çizgilere sahip ‘kristal küplerin içinde’ tasarlamış. Mustang’taki kırmızı oramnlardan esinlenen bu organik orman kısmında düzensiz şekiller ve delikli duvarlarla özgürlük hissi yaratıyor. Bu düzensiz, özgür kurgu hacmin iki yanında karmaşık desenlere sahip panellerle sona eriyor. Eski Çin alfabesinin karakterlerinden yaratılan bu paneller, aşağıdaki kültür hacminin sınırlarını oluşturuyor. Yapının kuleleri ise otel olarak kullanılıyor.

Katar Ulusal Kongre Merkezi (Qatar National Convention Center-QNCC)

©Nelson Garrido

Orta Doğu’nun en büyük sergi merkezlerinden biri olan Katar Ulusal Kongre Merkezi, esnek toplantı hacimleri ve 3 büyük ana salonuyla yaklaşık 10.000 ziyaretçiye ev sahipliği yapabiliyor. Yapının en dikkat çekici kısmı dıştaki strüktürü. Sidrat Al-Muntaha isimli 7. cennetin bitimini sembolize eden kutsal bir İslamik ağaçtan esinlenilerek yaratılan strüktür, yapının ön cam cephesini ve kanopi kısmını taşıyor. İki zıt yöne ilerleyen dal strüktür aynı zamanda ağacın çölde, altında öğrenme ve konforun oluşabildiği bir mekan yaratmasıyla da esinlenilen bir öge olmuş. Özenli tasarım süreçleri, su koruma ve enerji verimliliği konusunda en son teknikler kullanılarak tasarlanan Kongre Merkezi, sürdürebilir bir yapı. Merkez, LEED-Gold sertifikasına sahip.

Ark Nova

©Iwan Baan

Lucern Festivali için Arata Isozaki’nin Anish Kapoor ile tasarladığı Ark Nova veya New Ark, ikili tarafından doğal afetlere yönelik olarak tasarlanmış. PVC kaplı polyester membranın şişirilerek oluşturulduğu göz küresi benzeri strüktür, bir konser salonu oluşturuyor. Söndürülerek kolaylıkla başka bir noktaya götürülüp şişirilebilen konser salonu, ilk olarak 2011 yılında Tohoku deprem ve tsunamisinden etkilenen bölgeleri turlaması için tasarlanmış. Şişebilen, taşınabilir performans mekanı geniş yelpazede gösteriye ev sahipliği yapabiliyor ve 500 ziyaretçi barındırabiliyor. Anish Kapoor ve Arata Isozaki’nin dikkat çeken tasarımı, afetten sonra yeniden yapım ruhunun simgesi haline gelmiş bir mimari.

Allianz Kulesi (Allianz Tower)

©Alessandra Chemollo

Arata Isozaki’nin İtalyan mimar Andrea Maffei ile tasarladığı Allianz Kulesi, İtalya’nın en yüksek gökdeleni ve 2014’te de Milano için yeni bir kent simgesi olmuş. 50 katlı yapı, ince uzun kkarakteriyle dikeyliğini vurguluyor. Yapının dikkat çeken kısımlarından dalgalı cam cephesi. Bu cephenin bir elemanı 6 katı saran kıvrımlı cam katman. Cepheyi 6 katlık elemanlara bölme aynı zamanda güneş ışınlarının yansıması da azaltıyor. Kıvrımlı elemanların dikeylilikte birbirini takip eden karakteri yapıya hafif bir dinamiklik katıyor. Kule, içte esnek ofis kurgusuna izin veren strüktür kurgusuna ek olarak dışarıdan altınla kaplanmış 4 payandayla destekleniyor.

Şangay Senfoni Salonu (Shanghai Symphony Hall)

©Structural Awards 2019

2014 yılında açılan salon, Asya’nın en eski orkestrasının 135. yılını kutladı. Arata Isozaki’nin skustik uzmanı Yasuhisa Toyota ile tasarladığı yapı, 1.200 ve 400 kişilik olmak üzere 2 ana salondan oluşuyor. Salonlarda amaç samimi bir duyusal denge yakalamak. Bunu başarmak için Toyota ve Isozaki akustik konusunda son teknolojileri ve performansları yüksek materyalleri kullanmış. Alttan geçen metronun titreşimlerinin salonun akustik dengesini bozmaması amacıyla tüm yapı, yaylar üzerine oturtulmuş. İçerideki salonlar da ise örme bambuyla kaplanmış yansıtıcı levhalar ve Hokkaido selvisinden yapılmış sahne döşemeleri kullanılmış. Yapının dışı geleneksel bir materyal olan terra cotta (pişrilmiş topraktan kızıl renkli bir malzeme) ile kaplı.

The post 2019 Pritzker’in Sahibi Arata Isozaki ve 12 Tasarımı appeared first on Arkitektuel.

© MOCA

MOCA (Museum of Contemporary Art) Los Angeles, 2019 Pritzker ödüllü mimar Arata Isozaki tarafından tasarlandı. Los Angeles’ın en önemli müzelerinden biri olan MOCA, şehir merkezinde, Grand Avenue caddesi üzerinde bulunuyor ve Walt Disney Konser Salonu ve Broad Müzesi gibi şehrin diğer önemli müzelerinin komşusu.

© Arata Isozaki

Postmodern mimarinin önemli temsilcilerinden olan yapı 1987 yılında tamamlanmış. Los Angeles’ın çelik ve cam kompozisyonuna sahip yüksek yapılarıyla bilinen Bunker Hill bölgesinde bulunan yapı, yalın ve mütevazı ölçeği ile çevresindeki yüksek yapılarla tezat oluşturuyor. Isozaki, müzenin yedi katından yalnızca dördünü sokak kotunun üstünde tasarlamış. Böylece büyük bir kısmı yerin altında bulunan yapı üzerinde bulunduğu bölgenin kentsel niteliğini sorguluyor.

© MOCA

Isozaki’nin tasarımı, kırmızı kumtaşı kaplaması ile dikkat çekiyor. Müzenin girişi teraslı bir avluya çıkan kemerli yapıdan sağlanıyor. Galeri alanları bu avlunun etrafına yerleştirilmiş. Avlunun altında kalan galeriler, birbirini takip edecek şekilde tasarlanmış ve her bir galeri tavan pencereleri ile aydınlanıyor. Müzenin idari birimleri ve ofis alanları ise cadde kotunun üzerinde yer alan silindirik çatılı kütlenin içerisinde yer alıyor.

Isozaki, tasarımında soyut formlar tercih etmiş. Ancak tasarımın genelinde üstü kapalı bir geleneksel tutum da mevcut. Pozitif mekanlar ile (müze) negatif mekanlar (avlu) arasındaki geçişler Doğu Asya kültürüne referans veren mimari oyunlar. Isozaki’nin yarattığı geometrik kompozisyonun ying-yang felsefesi ile örtüştüğü söylenebilir.

© MOCA – Elon Schoenholz

MOCA, Arata Isozaki’nin Amerika’da gerçekleştirdiği ilk projesi. Isozaki’nin tasarımı pek çok mimar tarafından eleştirilmiş. Özellikle yapının Grand Street caddesine bakan cephesinin açıklıksız, düz ve sağır bir duvar olması büyük eleştiri almış. Ancak bu Isozaki’nin bilinçli olarak verdiği bir karar. Isozaki, yapının içeriye, California Plaza tarafına yönelmesini amaçlamış.

© MOCA – Brian Forrest

Amerika’nın en önemli çağdaş sanat müzelerinden biri olan müze oldukça geniş bir koleksiyona sahip. Müzede Jasper Johns, Jackson Pollock, Marc Rothko, Andy Warhol, Alberto Giacometti ve pek çok dünyaca ünlü sanatçının eserleri sergileniyor. Müzede ayrıca geçici sergiler, özel etkinlikler, dersler, söyleşiler ve atölye programları da gerçekleştiriliyor.

The post MOCA appeared first on Arkitektuel.

© Wiiii / Wikimedia Commons

Gunma Çağdaş Sanat Müzesi, Japon mimar Arata Isozaki tarafından 1974 yılında tasarlanmış. 1986 yılında RIBA Altın Madalyası’nı alan Isozaki, 2019 yılında ise Pritzker Ödülü ile onurlandırıldı. Gunma Çağdaş Sanat Müzesi ise, yeni brutalizm ve metabolist mimari akımlarından etkilenen Isozaki’nin mimari manifestosunu en belirgin olarak yansıtan eserlerinden biri.

Isozaki tasarımı ile müze kavramını yeniden sorguluyor. Müzeyi boşluk ve çerçevelerin tanımladığı bir mekan olarak gören Isozaki, Gunma’yı mekansal olarak bu doğrultuda kurgulamış.12 metrelik bir küp metaforik olarak tasarımın temel taşı olarak belirlenmiş. Bu yalın küpün kullanılması, yapısal olarak bir hafiflik sağlıyor ve mimarlığı maddesel olmaktan çıkarıyor. Küpün içinde hiçbir oransal hiyerarşi söz konusu değil. Böylece müze oldukça sakin ve sade bir kimliğe sahip oluyor.

© Archdaily

Isozaki, Gunma Çağdaş Sanat Müzesi’ni sanat eserlerini sergileyen ve izole eden bir mekan olarak düşünmüş. Birbirinin aynısı olan bu küp kutular, alüminyum cephe panelleri ile kapatılmış. Böylece yapı daha ağırlıksız bir kimlik kazanıyor. Isozaki, mimarinin sergilenen sanat eserleri ile yarışmasını istememiş. Bu nedenle yapının tasarımında oldukça minimalist bir tutum izlemiş.

Müzenin kübik strüktürü, her mekanın etrafında üç boyutlu bir kabuk oluşturuyor ve müzede sergilenen sanat eserleri ile yapının dışındaki Gunma-no-mori Parkı arasındaki bağı kesiyor. Bir çerçevenin üzerindeki tablo ile sergilendiği duvar arasında bir sınır oluşturması gibi, Gunma Çağdaş Sanat Müzesi de iç mekanları ile dış dünya arasında bir çerçeve oluşturuyor. Bu sayede iç mekanlar sadece sanata odaklanmış durumda.

© Archdaily

Müzenin girişinde ziyaretçileri anıtsal bir merdiven karşılıyor. İki sıra ‘kübün’ arasından yükselen bu merdiven ikinci katta bulunan oditoryuma ve galeri alanlarına çıkıyor. Merdivenin iki yanı da mermer duvarlar ile sarılmış.

© Archdaily

Gunma Çağdaş Sanat Müzesi iki aşamada tamamlanmış. İlk kısmı 1974 yılında tamamlanan yapı, çift yönlü simetrik bir kurgu önerse de iki kübik yapı inşa edilmemiş ve bu simetri ilk aşamada tamamlanamamış. Bu iki küp yönetmeliklere uymadığı nedeniyle daha sonra eklenememiş ve 1994 yılında Isozaki tek bir 12 metrelik kübü tasarıma ekleyebilmiş.

The post Gunma Modern Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Richard Meier’in 1969 yılında tamamladığı Saltzman Evi (Saltzman House) ünlü mimarın ilk eserlerinden bir tanesi. Saltzman Evi’nin tasarımı, tamamen beyaz cephesi, geometrik kompozisyonu ve ışığa verilen önem ile tipik bir Meier stiline sahip. Yapı bu bağlamda mimarın diğer tasarımları olan Rachofsky Evi ve Atheneum ile de oldukça benzerlik gösteriyor. Buna ek olarak, Meier’in mimarlığının ilk dönemlerinde Modernizm akımından ve Le Corbusier’nin tasarım prensiplerinden oldukça etkilendiği söylenebilir.

© Scott Frances – richardmeier.com

Saltzman Evi, Doğu Hampton’da 12,000 metre karelik düz bir arazi üzerinde bulunuyor. Ev iki ayrı hacimden oluşuyor: üç katlı ana yapı ve ana kütleye bağlanan bir ziyaretçi evi. Yapıya uzaktan bakıldığında evin kübik şekli yer ve gökyüzüyle birleşen 2 boyutlu bir kare özelliği kazanıyor.

© Scott Frances – richardmeier.com

Meier, zemin kattan gözükmeyen Long Island’ın deniz manzarasının ev içinden izlenebilmesi için ortak kullanım amacıyla tasarlanan evin üst katları bir miktar yükseltilmiş.   Üst katların yükseltilmesi, evin genel formuna bir hafiflik kazandırıyor. Bu bağlamda Meier’in, Le Corbusier’nin pilotis kurgusunu daha şık ve zekice Saltzman Evi’ne uyarladığını görebiliyoruz. Böylece Saltzman Evi, iç mekanların ışık alması amacıyla stratejik olarak yerleştirilmiş boşlukların tanımladığı ve hafiflettiği anıtsal bir kütle özelliği kazanıyor.

© Scott Frances – richardmeier.com

Evin kıvrımlı dış cephesi beyaza boyanmış dikey ahşap siding ile kaplanmış ve cephede şerit pencereler tercih edilmiş. Saltzman Evi’ne, misafir evine bağlı olan merdiven ile giriliyor. Bu merdiven evin orta katındaki yükseltilmiş bir yürüyüş yoluna bağlanıyor. Giriş koridorunun yanında ferah ve fazlaca güneş ışığı alan iki kat yüksekliğindeki salon var. Bu geniş mekan yalnızca içinden yükselen yuvarlak çelik kolonlar ile bölünmüş durumda.

Kapalı bir terası, giyinme odası ve kendi tuvaleti bulunan ana yatak odası, bu geniş salonun hemen yanında. Evin merkezinde aşağı kata inen bir diyagonal merdiven var. Aşağı kat, üst kata kıyasla daha fazla bölümlere ayrılmış. Bu katta yer alan ahşap, yük yaşıyıcı duvarlar bu katı mutfak, çalışma odası, iki tuvalet, dört yatak odası ve yemek odası gibi mekanlara ayırıyor. Evin en üst katının büyük bir kısmını aşağıdaki salona bakan bir teras kaplıyor. Evin dışında bulunan spiral bir merdiven ise bu üç kata ulaşan bir barşa sirkülasyon aracı olarak görev görüyor.

© Scott Frances – richardmeier.com

Saltzman Evi, Richard Meier’in mimari tarzıyla ilgili pek çok ipucu veren bir eser. Beyaz kullanımı, geometri, katmanlaşma ve Meier’in ışığa verdiği önem gibi Saltzman Evi’nde görülebilecek unsurlar Meier’in daha sonraki tasarımlarında da karşımıza çıkıyor. Bu unsurlardan belki de en önemlisi olan ışık, mekansal konseptlere ve yapılarının genel şekline yön vermekte.

Üst Kat Planı

Richard Meier, Saltzman Evi’ni tamamladıktan kısa bir zaman sonra New York Beşlisi olarak bilinen bir grubun parçası oldu. Meier, modern mimarinin özünü yakalama amacıyla yaptığı çalışmalarını sürdürdü ve 1984 yılında Pritzker Ödülü’ne layık görüldü. Meier,  mimarı akımların fikirsel olarak çokça tartışıldığı o dönemlerde modern mimarlığın en önemli seslerinden biri oldu ve Meier, yıllar boyunca kendi modernist ideallerinin peşinden gitti. Bu sayede Richard Meier, Amerika’nın çıkardığı en önemli mimarlar arasında anılmaktadır.

The post Saltzman Evi appeared first on Arkitektuel.

James Stirling tarafından tasarlanan Seeley Tarih Kütüphanesi (Seeley Historical Library), Cambridge Üniversitesi Tarih Fakültesi’nde bulunan önemli bir mimari yapı. Cambridge Üniversitesi Tarih Kampüsü’nün tasarımı 1963 yılında bir yarışmaya açıldı ve yarışmayı Pritzker ödüllü İngiliz mimar James Stirling kazandı. Yarışmadaki proje alanının bir kısmının üniversite tarafından kullanılamayacağı ortaya çıkınca Stirling’in Seeley Tarih Kütüphanesi için tasarladığı proje 90 derece döndürülerek mevcut araziye uyacak şekle getirildi.

© Architectural Review

Yapımı 1968 yılında tamamlanan kütüphane binası, Stirling’in yarışma için teslim ettiği orijinal planları birebir yansıtacak şekilde inşa edildi. Cambridge Üniversitesi kampüsünün içinde bulunan Tarih Fakültesi’nin pek çok yönden öğrencileri ve kullanıcıları içine alan bir yapısı olmalıydı. Kampüs içindeki farklı dolaşım rotalarına izin verebilmek için bina ikisi zemin katta bulunan dört girişe sahip. Binanın önünde ise kütüphane görevlileri tarafından kullanılan personel girişine yönlenen bir rampa bulunuyor.

© Cambridge University

Kütüphanenin en dikkat çekici yapısı, yapının zemin alanının neredeyse yarısını kaplayan, 300 kişilik okuma odası. Bina bu okuma odasının yanı sıra personel odaları, seminer odaları ve ortak kullanım alanlarını da bulunduruyor. Büyük okuma odasının hemen arkasında kitap kataloglarının bulunduğu bir kontrol odası var. Okuma odasında iki tip oturma düzeni var; özel okuma koltukları ve odanın ortasında bulunan uzun masalar ve etraflarındaki sandalyeler.

Okuma odasının çelik taşıyıcı iskelete sahip çift cidarlı cam kaplı çatısı kullanıcılara eşsiz bir okuma ve ders çalışma ortamı sağlıyor. Çift cidarlı cam tabakanın alttaki camlar tamamen transparan seçilmiş. Böylece okuma odası tamamen doğal güneş ışığı alabiliyor. Odanın havalandırılması da bu çatı-duvar cam katman ile sağlanıyor. Baca şeklinde yükselen eğimli cam yüzey ısınan havanın yükselmesini ve çatının en üst noktasındaki havalandırma elemanları tarafından dışarı atılmasını kolaylaştırıyor.

© Wikimedia Commons

James Stirling, okuma odasının hemen etrafına yerleştirdiği koridorlar ve galerilerle merkezi okuma odası ile kütüphanedeki diğer mekanlar arasında sağlam ve akıcı bir ilişki kurmayı hedeflemiş. Koridor duvarlarına binanın yatay büyüyüşüne eşlik eden devamlı, yatay pencereler yerleştirilmiş. Bu pencereler sayesinde kütüphaneyi kullanan öğrenciler okuma odasını üst katlardan görebiliyor ancak duvarlar yüksek olduğu için okuma odasını kullanan öğrenciler dışarıda koridorlarda dolaşan öğrencileri göremiyor. Ayrıca okuma odasını çevreleyen duvarlarda ses yalıtım performansı yüksek malzemeler tercih edilmiş.

© Cambridge University

Seeley Tarih Kütüphanesi’nin cephesinde İngiltere’nin iklim koşullarına dayanabilecek tuğla, kiremit ve cam gibi sert, yansıtıcı ve emici olmayan malzemeler tercih edilmiş. Kütüphanenin iç mimarisindeki malzeme tercihleri ise tamamen ses talıtımı odaklı. Okuma odasının cam cephesinde çelik taşıyıcı elemanlar kullanılırken, binanın L şeklindeki kısmını betonarme taşıyıcılar ayakta tutuyor. Kütüphanenin döşemeleri de betonarme.

Seeley Tarih Üniversitesi Binası, 1970 yılında RIBA Altın Madalyası’na (Royal Institute of British Architects Gold Medal) layık görüldü. Stirling’in tasarımı pek çok insanın ilgisini çekmiş ve çekmeye devam ediyor. Dünyanın pek çok yerinden sadece bu yapıyı görmek için Cambridge Üniversitesi’ne gelen insanlar var. Hatta binanın ziyaretçileri o kadar artmış ki, üniversite yönetimi ziyaretçilerin kütüphanenin içine girebilecekleri zamanları kısıtlamak zorunda kalmış.

Kaynaklar

University of Cambridge https://www.hist.cam.ac.uk/directory/building

Reyner Banham on Stirling’s Cambridge History Faculty, The Architectural Review. https://www.architectural-review.com/buildings/reyner-banham-on-stirlings-cambridge-history-faculty/8604125.article

The post Seeley Tarih Kütüphanesi appeared first on Arkitektuel.

Su Üzerindeki Kilise (Church on the Water), Tadao Ando (Pritzker, 1995) tarafından tasarlanmış. Yapımı 1988’de tamamlanmış olan kilise,  Japonya Tomamu’da bulunuyor. Su Üzerinde Kilise, Tadao Ando’nun mimarlıkla ilgili felsefesini yansıttığı, yapının içini, dışını doğasıyla birlikte kurguladığı ilgi çekici örneklerden yalnızca biri.

© The Pritzker Architecture Prize

Su Üzerindeki Kilise, küçük bir nehrin yanında hafif eğimli, kayın ağaçlarıyla çevrili açık bir alanda bulunuyor Tomamu’da. Kilise, batıda tepeler ve ağaçlarla çevirili. Doğusunda da bir otelle sınırlanan kilise, önünde bu nehirden oluşmuş, nehrin devamı olan küçük bir göle yönelmiş durumda. Kiliseyle otel arasında da bu iki yapıyı ayrımak için güney ve doğu yönlerinde ilerleyen L şeklinde bir duvar kurgulamış Tadao Ando. Bu uzun duvar da gölün kenarıyla sınırlandırılmış.

© The Architects Newpaper

Bulunduğu arazinin doğasını tasarımda kullanmayı amaçlayan Su Üzerinde Kilise, birbiri üstüne binen iki büyük küpten oluşturulmuş. Bir diğerinden daha büyük olan küp, şapelin bulunduğu kısım. Burası, diğer kendinden daha küçük küpte bulunan giriş alanında kullanıcılarını yarı dairesel, spiral bir merdivenle karşılıyor ve şapele yönlendiriyor.

Su Üzerindeki Kilise’ye ziyaretçiler cam ve çelik olarak tasarlanmış kübün  içinden geçerek giriyor. Burası yapının en kuzeyindeki alan. İçeride tam dört tane büyük beton haç var. Beton haçlar ziyaretçinin dikkatini çeken ögeler olarak düşünülmüş. Haça yönelen bakışlar buradan daha sonra diğer haçlara ve en son ziyaretçileri aşağıdaki kübe, şapele götürecek karanlık spiral merdivene yönlendiriyor. Bir nevi görsel bir rota oluşturuyor Su Üzerindeki Kilise’ye ilk girişte.

© Ji Young Lee

Girişteki kübün transparan tasarımının nedeni, kiliseye gelenleri şapeli kısmının önündeki göl, etrafı saran tepeler ve ağaçların eşsiz manzarasıyla karşılaştırmak. Bunun yanında şapeli oluşturan küp de tamamen bu doğaya açılıyor. Burası da üç masif duvar ve bir tamamen açık duvar ile kurgulanmış. Ziyaretçiler şapele girdiği anda geniş bir açıklıkla karşılaşıyor ve burada bütün bu eşsiz manzarayı şapelin içinden, masif duvarlarla çervelenmiş şekilde izleyebiliyor. Görünüşte sınırsız olan doğa ile kilisenin ziyaretçileri birleştiriyor. Suyun tam ortasındaki çelik haç da bir fotoğraf gibi çerçeveleniyor manzara ve baton duvarlarla.

Eskiz © Melisa Marina

Ando Su Üzerindeki Kilise’de alışılmadık ritualistik ve dolambaçlı giriş ve kiliseyi arkasındaki yapılardan ayıran, koruyan L şeklindeki beton duvar ile kutsal bir mekan yaratma isteğini başarıyor. Tadao Ando, mekanın içindeki kullanıcı deneyimini de doğayla şekillendiriyor, daoğayla destekliyor. Bu da yapıya özgün ve yoğun atmosferli bir karakter sağlıyor. Özellikle kış aylarında etraf tamamen karla kaplı iken.

© The World Architecture Map

‘’Bir yere yeni bri şeyi basit bir şekilde koyamazsınız. Etrafınızda gördüklerinizi bu mekanın içine almak durumundasınız. Arazide ne bulunuyorsa yapınıza katıp, doğadan aldığınız bilgiyi, doğada gördüğünüzü yapınızdaki çağdaş, modern düşünme ile yorumlamalsınız.’’ Ando’nun bu felsefesi Su Üzerindeki Kilise’de oldukça görünür ve doğaya kattığı anlam, doğayı dikkate alınışı ile ve yapıyı doğayla tasarlıyışıyla da oldukça değer verilen bir eser.

The post Su Üzerindeki Kilise appeared first on Arkitektuel.

Perot Doğa ve Bilim Müzesi (Perot Museum of Nature and Science), Dallas Victory Park’ta bulunuyor. Thom Mayne (Pritzker 2005) önderliğindeki Morphosis mimarlık grubu tarafından tasarlanan müze, 2012 yılında tamamlanmış. Müzelerin sosyal ve eğitsel olarak değişimin en önemli parçası olduğu düşüncesiyle tasarıma başlayan Morphosis ekibi, müzenin doğayı ve bilimi irdeleyen, aktaran bir yapı olmasını amaçlamış.

© Iwan Baan

Tipik müze yapısına yeni, farklı bir kimlik kazandıran Perot Doğa ve Bilim Müzesi, Dallas’ın gelişen kültürel dokusuna katkı sağlıyor. Yapının tasarımında hedef geniş bir kitleye yönelen, genç beyinlere bir alan sağlayan, ziyaretçilerine doğa ve bilimi merak ettirecek bir mekan yaratman. Müze, kullanıcılarına özgün bir deneyim sunarken bu deneyim içinde iki konu hakkındaki bilgilerin de aktarılmasını istiyor. İnteraktif mekanları ile kullanıcılarla ilişkiyi arttıran yapı, müzelerin yalnızca sergilere arka plan olma eğilimine karşı çıkıyor; öğretici bir araç haline geliyor.

Aksonometrik

Bir doğa müzesi olarak bulunduğu alanda ziyaretçininn deneyimi dışarıda düzenlenen peyzaj ile başlıyor kullanıcı yapıya yaklaşırken. Ziyaretçi iki farklı Teksas ekolojisinden geçip Perot Doğa ve Bilim Müzesi’ne ulaşıyor: geniş yapraklı yerel ağaçlar ve kurakçıl peyzaj. Teksas’ın doğal peyzajının bir parçası olan kurakçıl alan bir teras üstünde düzenlenmiş ve hafif bir eğimle müzenin taş çatısıyla birleştirilmiş.

Müzenin asıl kütlesi, peyzaj alanı olarak düzenlenmiş kaidenin üstünde yükselen bir küp. Bu küpün üstündeki çatı projede dikkat çeken ögelerden. Çatıda taş ve kuraklığa dayanıklı çim ile bir peyzaj düzenlemesi yapılmış. Dallas’ın yerel jeolojik yapısını ve zamanla gelişecek olan doğal bir sistemi barındırıyor.

© Iwan Baan

Girişte görülen iki peyzajın kesişimi, Perot Doğa ve Bilim Müzesi’nin ana giriş meydanını oluşturuyor. Burası müzeye giriş, bir toplanma ve etklinlik alanı ve Dallas’a açık bir kamusal alan yaratıyor. Plazadan sonra peyzajlı teras alanıyla ziyaretçiler giriş lobisine yönlendiriliyor. İçeride yükselen çatıda oluşturumuş yapay topoğrafyayı görüyoruz. Bu da dışarıdaki dinamik yüzeyi vurgulayarak yapay iç mekan ile doğal çatı peyzajını harmanlıyor.

© Iwan Baan

Meydana göre dar giriş alanından sonra Perot Doğa ve Bilim Müzesi ziyaretçileri, tavandan aydınlatılmış geniş bir atrium alanına ulaşıyor. Burada binanın tüm sirküasyon alanlarının gözlemlenebildiği bir alan yaratılmış. Tavandan aydınlatmatyla da ışık ve yapının soğuk taş cephesine görsel iletişim ile dramatik bir mekan etkisi yakalanmış. Zemin kattan müzenin en üst katına kadar bu atrium alanından geçiyor sirkülasyon.

Tamamı cam cephesiyle atriumu devamı niteliğinde üst kotta kütleden fırlayan bir seyir alanı düzenlenmiş, Dallas’a kuşbakışı bir görünüş imkanı veriyor. Buradan ziyaretçiler spiral merdivenlerle galeri alanlarına yönlendiriliyor. Farklı farklı formda ve özellikte dinamik sirkülasyon alanları çözülen doğal alan ve müzenin mimarisi ile yakın bir ilişki kuruyor.

© Roland Halbe

Birbirinin içinden geçiyormuş hissi veren, en üstten en alta çeşitli yerlerde atriumda kesişen sirkülasyon alanları, ziyaretçilerin müzenin tüm iç alanından ve diğer kullanıcılardan kopmaması amacıyla kurgulanmış. Ziyaretçi, ofisin deyimiyle burada mimarinin bir parçası haline geliyor. Aynı zamanda doğu cephesinde içeriyi gözlemlemeye yarayan geniş açıklıklarıyla dışarının da bir parçası oluyor. Müze, her bağlamda kamusal bir alan yaratıyor; şehre açılan, şehre ait ve şehri canlandıran bir alan.

© The Dallas Art District

Mimarlık, doğa ve teknolojiyi birleştiren tasarımıyla Perot Doğa ve Bilim Müzesi, sürdürebilir sistemlerin kullanımı açısından da oldukça dikkat çekici. Bir müze binası için maksimum seviyede sürdürebilir olmayı hedefleyen yapı, ofisin diğer tasarımları gibi son teknoloji sistemleri kullanan tasarım süreci ve yapısı ile çevreye olan etkisini minimuma indiriyor.

*Metin, Morphosis mimarlık ekibi sayfasından sağlanmıştır.

The post Perot Doğa ve Bilim Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Fernando Guerra

Mimar: Peter Zumthor

Yer: Graubünden, İsviçre

Yapım yılı: 1996

Therme Vals, 1996 yılında İsviçre’nin Graubünden bölgesindeki sıcak su kaynaklarının üstünde yapılmış olan bir spa yapısı. 7132 Hotel‘e bağlı bir spa merkezi olan Therme Vals, tarzını yansıtan, tam bir duyumsal deneyim imkanı sağlayan eşsiz bir mimarlık örneği. ”Dağ, taş ve su, taşın içindeki yapı, taş ile yapı, dağdan çıkan yapı, dağın içindeki yapı -bu kelime ve söz öbeklerinin çağrışımları mimari olarak nasıl yorulanır?” diyor bu yapıda yola çıktığı felseye ışık tutmak için Peter Zumthor.

©Archdaily

Tasarımda fikir mağara veya bir taş ocağı benzeri bir strüktür yaratmak. Bundan yola çıkarak sıcak su hazularının bulunduğu yapı, tepeye yarıya kadar gömülmüş durumda ve bir yeşil çatı ile örtülüyor. Bu da yapıyı saran doğal çevrenin bir uzantısı olmayı sağlamak amaçlı yaklaşımın bir parçası. Aynı zamanda Therme Vals, bölgedeki taşocaklarından çıkarılan, yerel bir taş türü olan Valser Kuvarzit’inden yapılmış levhalarla oluşturulmuş içte ve dışta. Tasarım süreci için bu taş sürekli bir ilham kaynağı oluyor ve tabiki özenle kullanılıyor yapıda.

©Dominik Gehl

Mekan, ziyaretçilerin lüks içinde sıcak suyun ve içinde geçirilen vakitin antik zamanlardan beri bilinen yaralarının tekrar keşfetmeleri için tasarlanmış ek olarak. Işık ve gölge, karanlık ve aydınlık, kapalı alan ve çizgisel mimari elemanların kombinasyonu ile birlikte ziyaretçilere bir hayli duyumsal ve canlandırıcı deneyim sağlıyor Therme Vals. Bu da Zumthor’u eşsiz kılan mimari yaklaşımının sadece bu yapıdaki bir yansıması.

©Fernando Guerra

Yapının iç düzeninde esas alınan özenle düzenlenmiş sirkülasyon ağı. Bu ağ, ziyaretçileri asıl fonksiyon olan kaplıca alanına yönlendirirken gidiş yolu üzerinde Zumthor’un ziyaretçinin kendi keşfine bıraktığı alanları da vurguluyor. Yapının içerisindeki bakışlar da her an kontrol altına alınmış; istenilen yerde manzara açığa çıkmış veya tamamen dışaarıdan soyutlanmış içerisi.

©Fernando Guerra

Dağın içindeki taş şehrin büyüleyen mistik karakteri, karanlık ve aydınlık, ışığın suda ve buharda yansımasıyla oluşturduğu oyunlar, bu taş dünya içinde kaynayan suyun sağladığı eşsiz akustik nitelik, çııplaklık ve sıcak taşların hissi, kaplıca ritüeli; Zumthor’u yönlendiren fikirlerdenmiş. Tasarımda bu elementlerle çalışma, onları bilinçli bir şekilde uygulama ve bu forma adapte etme en baştan beri bir amaç. Yapıyı oluşturan taş duvarlar da, bu bağlamda, insan vücuduyla yarışmayacak fakat ona bir mekan sağlayıp vücudunu bu rahatlama alanında şımartacak şekilde tasarlanmak istenmiş. Peter Zumthor imzasının çoğu başka mimarın düşünmeyeceği kuramlarla oldukça sağlam bir şekilde atmış diyebiliriz kısaca.

©Fernando Guerra

”Therme Vals’ı saran sıcak su ağı, yapıyı oluşturan blokların arasında tasarlanmış bir negatif mekan; tüm yapı boyunca akan ve akarken her şeyi birbirine bağlayan, tüm bu deneyimde huzurlu bir ritim yaratan mekan. Tüm mekanın etrafında dolaşması, keşif yapmak anlamına geliyor. Tıpkı bir ormanda yürüyormuş gibi. Herkes, kendine bir yol arayışında.” diyor Peter Zumthor.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Therme Vals / Peter Zumthor appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Emerson College, 2005 Pritzker ödüllü Thom Mayne imzalı, Los Angeles’ta bir şehir üniversitesi. Şehir hayatının göbeğinde öğrenci yurtlarını, eğitim hacimlerini ve yönetim ofislerini tek bir kütlede toplayan Emerson College Los Angeles, ELA, Los Angeles’ta doğu sahil şeridinde bir noktaya konumlandırılmış. Yer itibariyle öğrencinin şehirle olan diyaloğunu arttırmayı ve öğrencilerin mesleki geleceklerini sürdürebilecekleri bir alanda bulunmalarını amaçlamış olan projenin bunu başardığı söylenebilir. Yapı, Pritzker ödüllü Thom Mayne imzalı bir yapı.

217 öğrenciye yurt olanağı sağlayan dikdörtgen yapı, ELA’nın asıl eğitim hacimlerini taşıyan bir strüktür aynı zamanda. İçerideki bu dinamik kütle de yaratıcılık, öğrenme ve sosyalleşme hacimlerine ayrılmış durumda. Bir çerçeve içine alınmış olan bu kütle hem şehir silüetine hayat katıyor hem de kendini diğer yapılardan ayırıyor.

©Iwan Baan

Yurtları barındıran iki ince kuleyi ise köprü görevi gören bir platform bağlıyor, burası çok amaçlı kullanım için düşünülmüş. 10 katlı kuleler ile sınırlanmış bu platform alanı, açıkhava çok amaçlı salon olarak tasarlanmış.

Heykeli forma sahip üniversitenin asıl kütlesi, dalgalı şekliyle farklı kotlarda teras alanları ve ana mekanlar oluşturuyor. Bu alanlar, öğrencilere sosyalleşebilecekleri mekanlar sunuyor. İçe bakan odalar da kulelerin iç cephelerinde görebileceğiniz güneş kontrol elemanlarıyla gizlenmiş.

©Iwan Baan

LEED Gold Sertifikasını hedefleyen yapı, Emerson’ın sürdürebilir tasarıma olan bağlılığını destekliyor. Sertifika için binadaki birtakım özellikler; hava durumuna göre otomatik çalışan gölge elemanları ve yüksek performanslı cam perde duvar. Bu cam duvar, içeriye ısı alınımını minimuma indirerek maksimum güneş ışığı ile aydınlık sağlıyor.

©Iwan Baan

Bunun dışında yapıda geri dönüştürülmüş ve yenilenebilir yapı elemanları kullanımı, %40 oranında tasarrufu sağlayan armatür seçimleri, ısıtma ve soğutma sistemlerinde enerji tasarrufu sağlama, pasif sistemler kullanma ve tüm sistemleri gözlemleyip en uygun verimi sağlayacak bina yönetimi ve işletim sistemi kullanımı mevcut.

©The Los Angeles Chapter of the American Institute of Architects

Yapının öenmli özelliklerinden bir tanesi, dikey bir kampüs fikrini oluşturabilecek bir yapı kurguluyor olmasıdır. Bir benzerini Roy ve Diana Vagelos Eğitim Merkezi‘nde de görebileceğiniz yaklaşım, geleneksel kampüs fikrine özellikle az alana sahip şehir içindeki eğitim alanlarında yeni bir bakış açısı getiriyor.

The post Emerson College Los Angeles appeared first on Arkitektuel.

Sydney Opera Binası (Sydney Opera Evi) dünyanın en önemli mimari simgelerinden bir tanesi. Danimarkalı mimar Jørn Utzon tarafından 1973 yılında tasarlanan yapı, 2007  yılında UNESCO tarafından Dünya Mirasları Listesi’ne eklenmiştir. Utzon, Sydney Opera Binası tasarımı ile 2003 yılında Pritzker Ödülü’nü kazanmıştır.

Dünyaca ünlü binanın tasarımı 1956 yılına dayanmaktadır. Avustralyadaki New South Wales (Yeni Güney Galler) Hükümeti, 1956 yılında Sydney’de opera ve senfoni orkestraları konserleri için tasarlanacak iki performans salonu dizaynı için bir yarışma açmıştır. Yarışmaya birkaç basit eskiz çizimi ile katılan Jørn Utzon’un çizimleri yarışma jürisi Eero Saarinen tarafından oldukça beğenilmiştir. Utzon’nun tasarımı dünyanın en büyük binalarından biri haline gelebilecek potansiyelde görülmüş ve opera binası konsepti kabul edilmiştir.

Sydney Opera Binası’nın yapımına 1959 yılının Mart ayında başlanmıştır. Önceden proje yerinde bulunan Fort Macquarie Tramvay Deposu yıkılarak, yeni opera binası şehrin oldukça önemli bir noktasına yerleştirilmiştir. Proje üç temel bölüme ayrılarak inşa edilmiştir: Sydney Limanı’na bakan podyumun inşası, yapıyı kaplayan dış kabuğun inşası ve iç mimarinin tamamlanması.

Yapının ilk aşaması olan podyumun inşasına Jørn Utzon henüz Sydney Opera Evi’nin tasarımını tamamlamadan başlanmıştır. Bu nedenle, yapının belirli bölümlerinde strüktürel problem oluşmuştur. Bu problemleri çözmek adına podyumda 1963 yılında çeşitli değişikliklere gidilmiştir ve yapı bittikten sonra yeniden inşa edilmiştir.

1957-1963 yılları arasında, yapının mimarı John Utzon ve yapının inşaat mühendislik işlerini üstlenen Arup firması birlikte çalışarak, yapının küresel şeklini strüktürel olarak mümkün kılan bir kabuk sistemi geliştirmişlerdir. Tam 12 kez denedikten sonra, bir kürenin kesitlerinden oluşan nervürlü prekast beton kabuk sistemi oluşturulmuştur.

Utzon, her bir kabuğun mavi derin okyanustan çıkan beyaz yelkenler gibi gözükmesini amaçlamıştır. Bu estetik görüntüyü oluşturabilmek amacıyla  yapının çatısı İsveç’ten getirilmiş 1,056,000 adet beyaz seramik fayans ile bezenmiştir. Yapının ikonik çatısını inşa etmek tam 11 yıl sürmüştür.

Jørn Utzon, 1966 yılında yapının masrafları gittikçe arttığı için projeden istifa etmek zorunda kalmıştır. Utzon istifa ettikten sonra yerine Avustralyalı mimarlar Peter Hall, DS Littlmore ve Lionel Todd getirilmiştir. Proje, 2,194. prekast kabuk parçası takıldıktan sonra projenin ikinci aşaması tamamlanmıştır.

Projenin üçüncü aşaması, Utzon’ın istifası sonrası göreve gelen 3 mimar tarafından sürdürülmüş ve Utzon’ın orijinal tasarımında pek çok değişikliğe gidilmiştir. Avustralya Yayıncılık Komisyonu’nun isteği doğrultusunda, Utzon’ın tasarımında bir çok işlevli opera/konser salonu olarak tasarlanan ana salon yalnızca konserler için tasarlanmış bir salon haline getirilmiştir. Bu ana salon toplam 2,800 kişi kapasitelidir.

Orijinal projede sahne oyunları için tasarlanmış küçük ikinci salon, opera ve bale salonuna dönüştürülmüş ve bu ikinci salona Opera Tiyatrosu adı verilmiştir. Bu iki büyük salona giriş yapının dışına yerleştirilmiş görkemli merdivenler ile sağlanmaktadır. Orijinal tasarıma üç daha küçük tiyatro sahnesi, bir kütüphane, sinema, üç restoran, altı bar ve altmış adet soyunma odası eklenmiştir. Opera Binası, toplamda 1000 odaya sahiptir.

Konser Salonu

Yapının cephesini oluşturan büyük camlar, dikey tirizler ile desteklenerek kabuklara bağlanmıştır. Bu tirizler arasında bulunan bronz çubuklar 2000 adet cam levhanın ayakta durmasını sağlamaktadır. Yapıda kullanılan camlar çift cidarlı olup iki cam tabakasının arasına yerleştirilen plastik tabaka cama dayanıklılık vermekte ve ses yalıtımını arttırmaktadır.

Sydney Opera Binası 1973 yılında Kraliçe Elizabeth tarafından açılmıştır. Yapının toplam maliyeti 102 milyon doları bulmuştur. 1989 yılında gerçekleştirilen menfez ve seramik bakım ve tamiratı için 86 milyon dolar harcanmıştır.

The post Sydney Opera Binası appeared first on Arkitektuel.