©Edmund Sumner

Thames nehrinin kıyısında altı cepheli dört apartmandan oluşan NEO Bankside projesi, Londra tabanlı kurucuları arasında Richard Rogers’ın da bulunduğu Rogers Stirk Harbour + Partners ekibi tarafından tasarlandı. Yüksekliği 12 ile 24 kat arasında değişen dört yapıda 217 konut ve bir de 6 katlı ofis yapısı barındıran kompleks dünyanın en çok ziyaret edilen müzelerinden biri olan Tate Modern Müzesi’nin yanında bulunuyor. Proje, 16. ve 17. yüzyıllarda eğlence mekanları için önemli bir merkez olan ve son zamanlarda Tate, Globe Theatre ve Millennium Köprüsü gibi projelerle bir değişim ve yenilenme gören çok eski bir bölgede, Londra kent dokusunu irdeleyen ve iyileştiren bir tasarım olma hedefinde.

©Edmund Sumner

Projede temel amaç, canlı karma kullanımlı bir gelişim içerisinde yüksek kaliteli konut elemanları sağlayacak modern bir kent simgesi şeması tasarlamak olmuş. Ayrıca tasarımın, bağlamı ve özellikle de yakın komşuları; Tate Modern ve önerilen uzantı ile olumlu bir ilişki kurmasını gerekli kılmış. Arazi, iyi tanımlanmamış sokak kenarlarına sahip olan tutarsız kentsel doku ile tanımlanmaktaymış. Bu yüzden tasarım, Southwark, Thames Nehri ve Tate Modern arasındaki bağlantıları önemli ölçüde geliştirme fırsatı sunmakta. Tasarımcı ekibin verdiği yanıt, çevredeki binaların çeşitli ölçeklerini birbirine bağlamakta ve arazi ile çevresindeki sokaklar arasını daha iyi tanımlamak için sokak kenarlarını güçlendirirken, kent dokusunu irdelemekte.

©Gillespies

Southwark Caddesi’ne bakan NEO Bankside binalarının konfigürasyonu, bölge için yeni bir “işaret” olasılığı yaratıyor ve kentlinin Tate Modern‘e ana yaklaşımı ve arazi üzerinde kuzey/güney geçirgenliği için bir fırsat yaratmış oluyor. Binaların kütlesini Southwark Sokağı’ndan ve aynı zamanda huzurevlerinden uzaklaştırmak, çevresindeki farklılıklar arasında arabuluculuk yapmasına yardımcı oluyor -beş ayrı bina, komşu mülklere uyan bir yüksekliğe çıkmakta. Bu gelişimin dokusu, ticari kullanımların daha da canlandırıyor ve arazi üzerinden geçirgenliği ve kamusal bağlantıyı teşvik ediyor. Ayrıca öneri zemin katlarında Bankside’a yeni alanlar tanımlıyor, eklemeler yapıyor ve aynı zamanda çevresindeki huzurevlerine yumuşak, peyzajlı bir alan sağlıyor.

©Studio Reed

Tasarım, altı ila yirmi dört kat arasında değişen beş ayrı binada toplam 217 konut birimi sunuyor. Toplam 28.600 metrekarelik konut alanına sahip NEO Bankside, stüdyolardan başlayıp dört yatak odalı konutlara doğru büyüyen konut seçenekleriyle geniş bir spektruma sahip konut birimleriyle kurgulanmış. Çatı katlarda ise, eğimli çatı düzlemi sayesinde iki kat yüksekliğinde yaşam alanlarına sahip, projede bağımsız pavyon strüktürler olarak ifade edilen daha büyük dubleks birimler düşünülmüş.

Projenin ticari birimleri ise toplam 1.044 metrekare alana sahip. Bu ticari birimler, NEO Bankside’ın zemin seviyesinde kurgulanmış. Planın odak noktasında, projenin en yüksek binasında, ise zemin katında tüm bloklar için ortak bir servis hacmi bulunuyor. Aynı zamadan her binanın kuzeyindeki ve güneyindeki kış bahçeleri, binaların Holland ve Sumner Sokakları ile olan ilişkisini pekiştiren bir “gemi burnu” yaratıyor.

©Edmund Sumner

NEO Bankside, altıgen plan formu ve ortogonal, çelik strüktürel ızgarayla kurgulanmış. Bu kurgu, iç yerleşimin planlanmasında esneklik sağlıyor. Richard Rogers’ın Rezno Piano ile gerçekleştirdiği ikonik tasarımı Centre Pompidou’yu andıran yaklaşımıyla NEO Bankside, çelik strüktüre ek olarak, dış diagrid kuşaklama kullanıyor. Bu kuşaklama, döşeme plakalarını rijit tutmak ve yanal rüzgar hareketine karşı koymak için kullanılmış. Bu düzenleme, tıpkı Centre Pompidou gibi, iç perde duvarlara ve çekirdeklere olan ihtiyacı ortadan kaldırmış ve bu nedenle iç planlama ve servis hizmetlerinin esnekliğinin artmasını sağlamış.

©Gillespies

NEO Banskide, yerel mimari bağlamın eklemlenmesi ve renklendirilmesi için yaratıcı bir çağdaş bir mimari dilin elde edilmesini amaçlamakta. Araziyi çevreleyen alan, bina ölçeğinin ve tarzının çeşitliliği ile karakterize edilmiş. Bu çeşitlilik, Southwark Street ve Tate Modern‘deki viktoryen binaların sıcak tuğla tonlarından, Bankside 123’ün çelik ve camından, NEO Bankside’da kullanılan malzemelere kadar uzanmakta. Bu malzemeler ayrıca bölgenin, ağırlıklı olarak endüstriyel faaliyetlerden kültürel, ofis, konut ve ticari kullanım yönünde değişen tarihi kullanımını yansıtmaktadır.

©Edmund Sumner

NEO Bankside, ifadeli ve derinlikli bir cepheye sahip. Dış kuşaklama cephelenin önünde duruyor ve görsel bir derinlik kazandırıyor. Yapının estetik algısı ise cam cephenin içinde ve arkasında bulunan ahşap elemanların kullanılmasıyla yumuşatılmış. Aynı zamanda dairelerin içindeki ve dışındaki manzaraları yönlendiren ve konutlara mahremiyet sağlayan bu ahşap panjurlar daireler için bir çeşit güneş kontrolü ve güneş ısısı kazanımı sağlayan elemanlar. Cephedeki şeffaf panjurlu ve masif panellerin organizasyonu, dairelerin iç organizasyonunu yansıtmakta. Binaların formu ve strüktürü bu kaplama tipleri için kontrol çerçevesini oluşturmuş ve birlikte cepheye güçlü bir görsel kimlik kazandırmışlar.

©Edmund Sumner

Rogers Stirk Harbour + Partners ekibinin tasarımı NEO Bankside, oldukça önemli tarihi bir değişim ve yenilenme bölgesinde modern mimarinin Renzo Piano ve Richard Rogers öncerliğinde dünyaya tanıttığı yeni estetiğin izlerini, Londra kent dokusu içinde inceleyen bir tasarım. Modern bir kent simgesi şeması tasarlayan proje kente, tarihine ve bulunduğu bağlama referanslarıyla güçlü bir tasarım ortaya koyuyor.

The post NEO Bankside appeared first on Arkitektuel.

©Laurian Ghinitoiu

OMA bünyesinde bir masterplan ve yapı tasarımcısı olan Reinier de Graaf tarafından tasarlanan Norra Tornen (veya Kuzey Kuleleri) projesi, eski kent mimarı Aleksander Wolodarski’nin başlattığı, fakat daha sonra iptal edilen bir projenin kalıntılarını miras alarak türetilmiş. 2013’de başlayan, günümüzde kaullanıcıların oturmaya başladığı fakat hala devam eden yapı, iki kuleden oluşuyor. Bir “crescendo” (şiddeti gittikçe artan) kompozisyonu yaratan konut kuleleri, farklı seviyelerde geniş açık alanlara yönelen dairelerle dinamik bir mimari form ortaya koyuyor.

©Laurian Ghinitoiu

Norra Tornen projesi kurgusal anlamda güçlü bir temele sahip. Yapıda, bir tür ‘Freudçu uçuşu’ (bireyin ilk korkularının üstesinden gelmesi için kaçınılmaz olanı tutkulu bir şekilde benimsemesi) ile öngörülen bir bina kabuğu kurgulanmak istenmiş. Yapının farklı hacim/boşluk şeklindeki dikey bölümlendirmesi, yine hacim/boşluk şeklinde ilerleyen bir yatay bölümlendirme ile tamamlanmış. Bu harekete göre yapı, çıkıntılı oturma odaları ve girintili dış mekan alanları şeklinde bir kurguya sahip. Yapının renkli agrega çakıl taşlarından oluşan bir beton katmanı ile kaplanmış. Yine çizgi çizgi boşluklarla oluturulan bu kaplama, Norra Tornen’de brütalist bir mimari karakter benimsendiğini gösteriyor.

©Laurian Ghinitoiu

Yapının boşluklu beton yüzeyi, prefabrik beton paneller kullanılarak oluşturulmuş. Bu sayede soğuk geçen Stockholm günlerinde, normal şartlarda 5 °C sınırının altında gerçekleştirilemeyecek olan beton dökümüne gerek duyulmayan bir inşaat süreci yürütülebilmiş. Prefabrikasyon paneller aynı zamanda inşaat maliyetlerini de önemli ölçüde düşürmüştür. Maliyet azlığı, yılın ilk yarısında nadir gün ışığı alan bir ülkede değerli bir varlık olan benzersiz plan düzenlerinde, yapının çoklu yönelimlerine ve ekstra metrekare pencerelere sahip daireler yaratabilme isteğine olanak sağlıyor. Böylece aslında çoğunluğu İkinci Dünya Savaşı’ndan önce inşa edilmiş bir konut stoğuna sahip Stockholm’de, Norra Tornen, açık alanın tadını çıkarma imkânı ile yapı ve kullanıcı yoğunluğunu bir araya getirebilecek yeni bir yaşam tarzı sunuyor.

©Laurian Ghinitoiu

Yapının tamamlanan ilk kulesi Innovationen Tower, 44 m2’lik tek yatak odalı dairelerden en üst katında 271 m2’likçatı dairesine kadar değişen 182 birimden oluşuyor. Bu kulenin çoğunluğu ise 80 ila 120 metrekarelik iki veya üç yatak odalı dairelerden oluşmakta. İlk kule, bundan sonra tamamlanacak olan kuleden kısa olmasına rağmen Stockholm’deki en uzun konut bloğu.

Norra Tornen’in ilk kulesinin konut birimleri, bir sinema odası, partiler ve kutlamalar için bir yemek odası, bir misafirhane, bir spor salonu ve zemin kattaki ticari alanlar tamamlanmış. Bu yaklaşım ve program ağı, kulelerden ikincisi olan Helix Tower’da 138 ünite ve yine ek olarak bunlara hizmet eden tesislerle kurgulanmış.

©Ossip van Duivenbode

125 metre ve 110 metre yükseklikleriyle Stockholm şehir merkezinde bulunan en yüksek konut programlı binaları barındıran Norra Tornen, Yapının kuleleri, Stockholm’ün kuzeyinde yeni bir bölge olan Hagastaden’de kente açılan bir kapı gibi duruyor -ilk kule kabuğunun manipülasyonu, tasarım sürecinin başında oluşturulmak istenen anıtsal mimari etkiyi radikal bir biçimde değiştirmiş olsa bile. Norra Tornen’in bu genel kurgusu, ev hayatının artikülasyonuna yeni bir yorum getiriyor. Tasarım süreci başlarında daha formalist bir yaklaşımla tasarlanmış bu strüktür daha enformel olan, klasik apartman dairelerini barındıran bir yapı haline geldi. Oma ekibi konut mimarisi için farklı yaklaşımları harmanlayan özgün bir örnek çıkarıyor bu şekilde Norra Tornen yapısı ile.

©Laurian Ghinitoiu

Stockholm’de yeni bir bölgeye modernist bir konut mimarisi yaklaşımı geliştiren, iki farklı kuleden oluşan kurgusu ve brütalist yaklaşımıyla Norra Tornen, OMA’nın dikkat çeken projelerinden bir tanesi. Yapının ilk kulesinin inşası tamamen bitmiş durumda; ikini kule ise bu yıl içinde tamamlanacak. Fakat Norra Tornen, kullanıma açık ve bünyesindeki farklı konutlar büyük ölçüde dolmuş.

The post Norra Tornen appeared first on Arkitektuel.

©Wikipedia

Velasca Kulesi (Torre Velasca), 1958 yılında Milano, İtalya’da yapılmış brütalist bir kule. Milano’nun Gotik katedralleri, yapıları, heykelleri ve kubbeleriyle karıştırılırsa da yapı, İtalyan Rasyonelizminin sembollerinden biri. Kule şehrin antik merkezinde yükselmiş çok az sayıdaki modern yapıdan biri aynı zamanda.

©ArchDaily

Velasca Kulesi etrafını saran yapıların üzerinde, Milano gökyüzünde belirmesi istenerek planlanmış. Milano’nun yalnızca klasik mimariyi yansıtan yapıları arasında belirgin bir şekilde yükselip şehrin silüetine önemli bir eklenti yaratıyor kule. Bu nedenle yapının mimarları, BBPR ekibi, için kulenin çevresine uyacak bir tasarım bulabilmek önemli bir etken olmuş. Velasca’nın yalnızca yüksekliğiyle bu yapılardan farklılaşıp, onların klasik mimariyi yansıtan güzelliklerine uyması amaçlanmış. Velasca Kulesi bu nedenle klasik mimariyi modern tarzıyla harmanlamaya çalışan ve modern yapıyı geçmişe bağlayıp yapının bulunduğu alanda dışlanmasını önleyen bir sürece dönüşüyor.

©ArchDaily

Yapının alt kısımlarından dışarı fırlayan yukarıdaki 3. kısmı, ortaçağ gözetleme kulelerini yansıtacak şekilde tasarlanmış. Bu tarz kuleler, savaş zamanı İtalyan kalelerini işgalden savunma amaçlı kullanılırmış. Velasca Kulesi de bu mimarinin fikirleri üzerine kurgulanan modern bir mimarlık sunuyor özellikle en üst kısmıyla. Bu kısım, Gotik tarzı en çok andıran parçası yapının. Kulenin taş materyali ve yapının destek payandaları, kulenin hem daha stabil bir taşıyıcıya sahip olabilmesini sağlıyor hem de etrafında da bolca bulunan Gotik mimarinin bazı özelliklerini taklit ediyor.

©Micheal Tinkler

Milano’nun silüetine bakıldığında BBPR ekibinin Velasca Kulesi’ni, çevresini büyük bir özenle düşünerek tasarladığı belli oluyor; özellikle cam perde duvar cephelerle oluşturulan yüksek katlı binaların oldukça popülerleşmeye başladığı bir zamanda.

Bunun yanında tasarıma yön veren birçok fonksiyonel amaç da var. Örneğin Velasca Kulesi, caddelere bakan yerlerde konumalnan yeni yapıların birçoğunun aksine şehrin merkezinde. Kule bu şekilde büyük meydanların, plazaların yapıyla kullanılmasını cesaretlendiren bir tutuma sahip olmayı amaçlamış.

©Flickr: Jon Duono

Kulenin dar alt kısmı, BBPR’nin projede istediği plaza mekanının yaratılabilmesini sağlamış ve aynı zamanda yapının çok fonksiyonlu amacına da hizmet ediyor. Alt katlardaki dar mekanlar dükkanları, ofisleri ev sergileri barındırıyor; üstteki çok daha geniş kısımlar ise şehre olağanüstü manzaraları olan konut alanlarını. Milano’nun birçok bölümünde ofis binalarının konut yapılarını gitgide şehrin dışına kaydırdığı biliniyor. Velasca Kulesi ise bu iki fonksiyonu tek yapıda bulundurarak, ofis binalarının konutların yerini alarak şehir merkezi fikrini zayıflatmasını önlemeyi hedefliyor. 

©greatbuildings.com

Yapıda fonksiyonelliğin önemi pencere düzeninde bile görünür. Birçok modern yapıda pencerelerde, kapılarda ve materyallerde birçok tekrar yapılır. Velasca bunun aksine boş duvarlar, açık pencereler, normalde pencerelerin olması beklenen yansıtıcı cam yüzeyler gibi birçok farklılığı bir arada kullanarak çok daha çeşitli bir örüntü ve desen yaratıyor kulede. BBPR’nin böyle bir tasarıma yanaşmasının sebebi, arklı insanların farklı ihtiyaçlarına göre yapıyla oynayabilmesi olmuş.

©Flickr: Philip Wong

Velasca Kulesi, birçok modernist yapı gibi, birçok eleştiriye maruz kalmış. Bu eleştiriler, yapının ağır havası ve  bu ağır havası nedeniyle kaybolan karmakarışık detayları üzerine yoğunlaşmış. Birçok kişi ise kuleyi, kulenin Milano’nun geçmişini şu an ile bağlayabilme becerisi nedeniyle övgüye layık görmüş. Kulenin fonksiyonelliği ön planda tutan tasarımı ile mimarların yapının etrafına özenli yaklaşımı Velasca Kulesi’ni Milan’a foknsiyonel ve kusursuz bir eklenti haline getiriyor.

The post Velasca Kulesi appeared first on Arkitektuel.

Şikago şehrinin en önemli yapılarından 860-880 Lake Shore Drive, Ludwig Mies van der Rohe tarafından tasarlanan bir ikiz gökdelen. 82 metre yüksekliğinde, 26 kattan oluşan bu iki gökdelen çelik ve cam ağırlıklı olarak 1949-1951 yılları arasında inşa edildi. Mimarlığın endüstriyel dünyaya açılmasının öncülerinden olan yapı, II. Dünya Savaşı sonrası yüksek konut yapıları anlayışını değiştiriyor.

Wikimedia Commons

860-880 Lake Shore Drive, Michigan Gölü’nün kıyısında, Lake Shore Drive caddesi üzerinde üçgen bir arazi üzerinde bulunuyor. Mies van der Rohe’nin mimari proje alanından bağımsız olması ilkesi üzerine yapı kendi mimari kurallarına göre proje alanını yeniden tanımlayan bir yapıya sahip. Üçgen arazi üzerine 90 derecelik açı ile birbirlerine çapraz şekilde konumlandırılan iki bina, bu sayede Michigan Gölü’nün ve Şikago şehri manzarasına hâkim. Aynı zamanda iki binanın dik olarak bir araya gelmesi, giriş katında kapalı bir meydan oluşmasını sağlıyor.

Vaziyet Planı

Mies’in bağımsız mimari konsepti yapının zemin katında hissedilebiliyor. Yapının zemin katı yükseltilerek gökdelenlere adeta havada duruyorlar izlenimi verilmiş. İki bina arasındaki zemin kot bağlantısı tek fonksiyonu ‘alanın maneviyatını işaretlemek’ olan yatay bir çatı ile sağlanmış.

© Hagen Stier

Yapının plan şeması 6,4 metre aralıklı bir kare grid sistem üzerine kurgulanmış. Gridin kesişim noktalarına çelik kolonlar yerleştirilmiş. Mies, yapının taşıyıcı iskeletinin iç mekanlarda kendini göstermesini istemiş. Her ne kadar bu karar dönemin yangın yönetmeliklerine aykırı olsa da Mies beton kabukları çelik plakalar ile kaplayarak kullandığı çelik kolonların bütünlüğünü sağlamış ve aynı zamanda tasarımını yangın yönetmeliğine uydurabilmiş.

860-880 Lake Shore Drive’ın önemli özelliklerinden biri de prefabrike parçalar ile inşa edilmiş olması. Cephe inşası sırasında, 4 pencereli birimler tasarlanmış ve bu birimler yukarıdan iki kolon arasında takılarak cepheye yerleştirilmiş. Bu sayede birbirine kontrast oluşturan siyah çelik ve cam elemanlar tekrar ederek cephede şık bir örüntü oluşturmuş.

Wikimedia Commons

Mies, yapının inşa edilebilirliğini tasarımın en önemli parametrelerinden biri haline getirmiş. Böylece yapının kusursuz grid tasarımı ortaya çıkmış. Taşıyıcı sistemden, cephe detaylarına; pencere kayıtlarından iç mekan organizasyonuna kadar 860-880 Lake Shore Drive tamamıyla kusursuz bir düzene sahip.

Plan

Ludwig Mies van der Rohe’nin başka yapılarını incelemek için Barselona Pavyonu, Farnsworth Evi, Lafayette Park ve Seagram Binası yazılarına göz atabilirsiniz.

The post 860-880 Lake Shore Drive appeared first on Arkitektuel.

Cesar Pelli tarafından tasarlanan ve inşaatı 1998 yılında tarafından tasarlanan Petronas İkiz Kuleleri, islam mimarisinden, modernizm akımından ve Malezya’nın geçmişinden izler taşıyan bir yapı. 2018 yılı itibariyle dünyanın en yüksek ikiz kuleleri ünvanını elinde bulunduran Petronas İkiz Kuleleri, inşa edildiği 1998 yılından 2004 yılına kadar dünyanın en yüksek gökdeleni olarak kaldı.

Wikimedia Commons

Petronas İkiz Kuleleri’nin dünyaca bilinmesinin sebebi yalnızca akıl almaz yüksekliği değil. 452 metre yüksekliğindeki devasa yapı, Malezya’daki dominant islam kültürünün mimari bir temsilcisi olarak görülüyor. Pelli’nin islam motif ve sembollerini tasarımın tamamına entegre etmesi, binaya sembolik bir değer kazandırıyor. Bu sayede Kuala Lumpur, Malezya ve dolayısıyla İslam kültürü pek çok mimar ve takipçinin radarına girmeyi başarmış.

Wikimedia Commons

Pelli, binanın plan şemasını, İslam kültüründe sıkça kullanılan, iki karenin üst üste gelerek oluşturduğu ve ortasında bir yuvarlak bulunan Rub El Hizb motifi üzerinden kurgulamış. İki kule de bu plan düzeni sayesinde 8 kenara sahip.

Kulelerin her birinde toplam 76 asansör bulunuyor. Kuleler topman 32,000 adet pencereye sahip ve bu pencerelerde kullanılan lamine camlar sayesinde binanın içine zararlı UV ışınları giremiyor. Cami minarelerini andıran kulelerin antenleri ise 73.5 metre yüksekliğinde.

© Flickr – einalem

Yapının en dikkat çeken özelliklerinden biri de 41 ve 42. katlar arasında bulunan ve iki kuleyi birbirine bağlayan 58 metre uzunluğundaki çelik köprü. Bu köprü acil durumlarda bir yangın çıkışı olarak kullanılması amacıyla tasarlanmış. Her iki kuleye de tam olarak bağlanmayan bu köprü bu sayede yoğun rüzgar ve deprem durumlarında iki kuleden de ayrı hareket edebiliyor. Aynı zamanda köprü, kuleleri ziyaret etmek isteyen kullanıcıların çıkabildiği en yüksek nokta.

Wikimedia Commons

Petronas İkiz Kuleleri, strüktürel açıdan derslik bir yapı. Kuleler, dünyanın en büyük temelinin üzerinde yükseliyor. Yerin yaklaşık 120 metre aşağısında bulunan binanın temeli, eşi görülmemiş bir derinlikte. Çoğunlukla böylesine yüksek yapılarda çelik taşıyıcı elemanlar tercih edilir ancak Petronas İkiz Kuleleri’nde üstlenici firma çelik ile çalışmak istememiş. Bu nedenle yapıda çok dayanıklı betonarme taşıyıcı elemanlar kullanılmış. Ayrıca yapının kıvrımlı şekli sayesinde kulelerin üzerine düşen rüzgar yükü bir miktar azalıyor.

Wikimedia Commons

Her ne kadar Petronas İkiz Kuleleri dünyanın en yüksek binası ünvanını yitirse de, kuleler hala Kuala Lumpur’un en önemli ikonları. Yapı 1998 yılında tasarlanmasına rağmen günümüzde de en etkileyici modern gökdelenler arasında yer alıyor. Kuleler, pek çok kişi tarafından Dünya Ticaret Merkezi – İkiz Kuleler’e benzetiliyor.

The post Petronas İkiz Kuleleri appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

De Rotterdam, Maas Nehri’nin üzerinde Rem Koolhaas (OMA) imzalı bir yatay şehir. Birbirine bağlı 3 kuleden oluşan proje içinde ofisler, konutlar, bir otel, konferans mekanları, dükkanlar, restoranlar ve kafeleri barındırıyor. 2013 yılının Kasım ayında tamamlanan yapı, Hollanda’nın en büyük binası -Avrupa’da da en büyüklerin arasında. OMA’nın en fazla süre alan işlerinden biri olsa da De Rotterdam, Rotterdam’ın ekonomik gücünü simgeleyen bir öge olarak görülüyor.

©Iwan Baan

Şehrin güney ufuk çizgisinde 150 metre yükseklik ve 100 metre genişlikle büyük bir kaplıyor proje. Tasarımına baktığımızda Rotterdam için aslında bir nevi gerçek dışı bir yapı, şehrin şu ana kadarki kopyala-yapıştır denilebilecek kentsel düzenini bir adım öteye götüren bir kurguya sahip. Dışarıdan gözlemlendiğinde De Rotterdam, parçalara ayrılmış bir çizimin çok da doğru olmayan bir şekilde tekrar bir araya getirilmiş halini andırıyor.

©Ossip van Duivenbode

Yapı, bir podyumdan yükselen 3 basit ofis kulesi. Bu kuleler, yarıdan kesilmiş ve düzensiz bir şekilde bir araya getirilmiş. Ortaya çıkan form, aralarından gökyüzünün sızmasına izin veren, birbiri üzerine yığılmış kütleler izlenimi. Bütün bu hacim baştan aşağı ince alüminyum tirizlerle kaplanmış. Cephenin alüminyum oluşu, yapının ışıkta gümüşi bir parıltıya sahip olmasını sağlıyor -böylece De Rotterdam 60’ların New York gökdelenlerini hatırlatan bir tasarım oluyor.

©Iwan Baan

Ellen van Loon: “Tasarımda verimlilik ilk günden beri en önemli dizayn parametrelerinden biri oldu. Projenin yapım sürecinde piyasadaki oynamalar, tasarımda bizi kısıtlayan öge olmadı. Hatta orijinal konseptimizi güçlendirmemizi sağladı. Sonuç yoğun, hareketli bir yatay şehir.”

Yapının tamamlanışıyla, Maas’ın güneyinden çok önceden beri öngörülen ikinci, yeni bir merkez yaratılmış oldu. Bunun sonucunda da yapıya adını yanında bulunduğu büyük bir göçmen gemisi vermiş -New York-Wilhelmina arası giden Avrupalı göçmenleri taşıyan bir gemi.

©Iwan Baan

De Rotterdam’ı oluşturan birbiri üstüne yığılmış, içeriden bağlantılı 3 kule tam 44 kat uzanıyor -150m. Bu ve genişliğine rağmen yapı aslında oldukça kompakt. Yapı ofis çalışanlarını, orada yaşayanları ve otel ziyaretçilerini kütleleri bağlayan noktalarda bulunan konferans salonları, spor tesisleri ve restoranlarda bir araya getiriyor. Bu üç kütlenin paylaştığı podyum da her bir kulanin lobi alanını barındırıyor ve aralarında yayalara özel bir kamusal alanla geçiş yaratıyor.

©Iwan Baan

Rem Koolhaas: “Ölçeğine ve bariz masifliğine rağmen yapının kaydırılmış blokları, şehrin farklı kısımlarından farklı şekilde gözlemlenen, sürekli değişen bir görünüm yaratıyor.” Koolhaas ekliyor: “Yapının bugün orada tamamlanmış halde duruyor olması şehrin, şehirdeki proje geliştiricilerin, müteahhitlerin ve mimarların dayanıklılığının bie çeşit anıtı.” (Koolhaas, burada yapım sürecinde Rotterdam’ın yaşadığı ekonomik krizlerden bahsediyor.).

©Iwan Baan

“Projenin en önemli noktası Rotterdam’da yoldan geçerken boyutunun ve kütlesinin algılanışı. Tasarlarken projenin görünüşünün şehirde gezerken nasıl değişeceğini düşündük.” Rem Koolhaas. “…Kuleler arasındaki yarıklar yalnızca bir açıklıktan daha fazla bir etki yaratıyor; stroboskopik şehir görünümü deneyimletiyor.”

Karakteristik olarak kesin bir etkiyle De Rotterdam, kulenin döşemelerinin şaşırtmalı olarak yerleştirilmesiyle Rotterdam’ın nehir kenarında dinamik bir etki yaratıyor. Şehirdeki masiflik algısını, kuleler arasından sızan ışıklar sayesinde etkileyici ve hareketli bi şekilde çözümlemiş yapı.

©Iwan Baan

Koolhaas’a göre De Rotterdam aslında daha çok kişisel bir hikayenin sonucu. Yapı, onun için yıllarca önce ortaya koyduğu tespitinin gerçekleşmişi, Manhattanism. Manhattanism, baskı altındaki kentsel değişim sürecinin son aşamalarını temsil ediyor. Kavram ilk kez Koolhaas’ın Delirious New York kitabında karşımıza çıkmıştı. Yıllar sonra, 68 yaşındaki Rem Koolhaas, New York’un başdöndürücü çılgınlığının küçük bir kesimini kendi şehrinde gerçekleştirdi bu tasarımıyla.

©Iwan Baan

Son olarak Koolhaas: “Yapı her ne kadar sert veya soğuk gözükse de şehirde yaşayan birçok yaşlı insandan yapıyı ne kadar beğendiklerine dair yorumlar alıyoruz. Bu daha önce hiç başımıza gelmemişti.” diyor.

The post De Rotterdam appeared first on Arkitektuel.

Ardmore Rezidans, UNStudio tarafından 2006 yılında tasarlandı. Rezidans, Singapur şehrinin önemli noktalarından birinde, Ardmore Park 7 numarada, şehrin lüks alışveriş bölgesi ‘Orchard Road’ yakınında yer almaktadır. Konumu sayesinde, 36 katlı rezidans kulesi geniş panoramik açılarla Singapur şehir silüeti ve aynı zamanda onu doğudan ve batıdan çevreleyen yeşil alanların manzarasının tadını çıkarır.

Yaşayan Peyzaj

36 katlı, 17.178m² alana sahip kulenin tasarım konseptlerinden ilki doğal peyzajla birleşen ve ‘Bahçe Şehir’ Singapur’ı referans gösteren çok katmanlı mimarı tepkidir. Bu peyzaj konsepti tasarıma dört ana detayla entegre edilmiştir; cephede boğumlanmanın detaylarıyla üretilen organik doku ve örüntüler; büyük açıklıklar, çıkma pencereler ve yüksek tavanlı balkonların açıldığı geniş manzara; iç mekanda ise  iki apartman tipinde kullanılan yaşayan peyzaj konsepti ve zemin kat bahçelerinin şeffaflığı ve sürekliliğinin açık taşıyıcı sistemle desteklenen yükseltilmiş yapı ile sağlanmış olması.

© Iwan Baan

Dokulu Cephe

Ardmore Rezidans’ın cephesi strüktürel elemanlarla birbirine karışan mikro-tasarım özelliklerinden türemiştir, örneğin; çıkma pencerelerin ve balkonların cephede sürekli bir çizgide yer alması gibi. Cephe örüntüsü 4 katta bir tekrar eder, yuvarlak camlar kolonsuz köşeler oluşturur, iç mekanlar görsel olarak dış balkonlarla bütünleşir. İçiçe geçen sarmal çizgi ve yüzeyler apartmanı sarar, güneş kontrol elemanlarını iz bırakmadan içine alır, aynı zamanda apartmanların iç mekan kalitesi ve dış görünüşün bir bütün olarak şekillenmesini sağlar. Uzaktan farklı perspektiflerle kuleye bakıldığında aykırı kontürlere sahipmiş gibi görünür Yakın açıdan binanın etrafında ilerledikçe beton panellerdeki çeşitli açıklıklardan organik mutasyon ve geçiş hissi oluşturur.

© Iwan Baan

İç-Dış Mekan Peyzajı

Ardmore Rezidans’daki daireler ‘yaşayan peyzaj’ fikrini içerir. Fonksiyonel mekanlar kullanıcılara çok yönlü fonksiyonelliği mümkün kılmak için tekrardan tanımlanmış ve yaşayan peyzaj konseptiyle oluşturulmuşlardır. İç-dış mekan yaşam deneyimi her daireye eklenen geniş pencere ve yüksek tavan balkonlarla sağlanmıştır. Bu büyük dikey elemanlar Singapur şehrinin farklı manzaralarına olanak sağlarken aynı zamanda iç mekanların yataylığını dengeler. Teras alanları iç mekanın günlük yaşam senaryosuna dahil edilmiştir. Yaşayan peyzaj konsepti iç ve dış mekanlar arasında pürüzsüz bir geçişi teşvik eder. Cephedeki çıkma pencereler camda doğal gölgelendirme ile ısı kazanımını minimize eder ve kullanıcılara bitki yetiştirme fırsatı sağlar.

58 stüdyo dairenin kat planı mekandaki gün ışığı miktarını arttırmak ve panoramik manzara avantajını kullanmak üzere tasarlandı böylece yaşam alanlarında ferah bir atmosfer oluşturuldu. Bu kat planında Rönesans villa prototipleri analizlerine ve aynı evin içinde farklı kısımlar arasında görsel bağlama olanak sağlayan aradaki mekan, “cours d’honneur” konsepti temel alındı. Ardmore Rezidans’da bu konsept, dairelerdeki belirli alanların görsel bağlamını oluşturma doğrultusunda dönüştürüldü ve uygulandı. Bu konsept aynı zamanda yatak odalarının mahremiyetini arttırır ve plana 4. boyut katar, iki taraf ayrı şekilde kullanılabildiğinden farklı ihtiyaçlara cevap verebilir ve günün farklı zamanlarında aktif olabilir.

Kesit Diyagram

Kesintisiz Peyzaj

Ardmore Rezidans’ın ilk konut katmanı binanın 8. katına yerleştirilmiştir. Zeminden kuleye doğru peyzajın süreklilik ve saydamlığını sağlayan açık taşıyıcı sistem, yükseltilmiş kulenin başlangıcında tanımlanmıştır. Taşıyıcı sistemin yarattığı bu açıklık aynı zamanda ortak alanları organize eder. Singapur’da bina yönetmelikleri yüksek binaların boy ve taban alanlarını kısıtlar ve manzaranın kullanıcılar için gerekli olduğunu kabul eder. Böylece Ardmore Rezidans’ın yükseltilmiş tasarımı bu parametrelere uyarak alanın potansiyelden bütünüyle yararlanmak uğruna tasarım konseptini optimize eder ve kullanıcılara bütünleşmiş bir yaşam ve keyifli bir peyzaj sunar.

Kaynak:

“Ardmore Residence / UNStudio” 18 Nov 2013. ArchDaily. Accessed 26 Feb 2018. <https://www.archdaily.com/448924/ardmore-residence-unstudio/> ISSN 0719-8884

The post Ardmore Rezidans appeared first on Arkitektuel.

VIA 57 West, Bjarke Ingels önderliğindeki BIG (Bjarke Ingels Group) tarafından tasarlanmış. New York’ta bulunan yapı, şehre kattığı özgün yapı diliyle oldukça dikkat çekici. VIA 57 West, Amerikan gökdeleniyle Avrupa avlusunu harmanlayan bir rezidans projesi. Manhattan’da kullanıcılarına kapsamlı bir rezidans kompleksi sunan yapı, 2016 yılında tamamlanmış.

© Iwan Baan

Grup bu yapıya ‘the Courtscraper’ diyor. Courtyard (avlu) ve skyscraper (gökdelen) kelimeleriyle türetilen bir isim. Bu bağlamda New York için yepyeni yapı tipolojisine sahip VIA, 32 katında 709 rezidansıyla geçtiğimiz yıl kullanıcılarına hizmet vermeye başlamış. Yapı, aynı zamanda yine aynı yıl ‘Amerika’daki En İyi Yüksek Bina’ (the Best Tall Building) ünvanına layık görülmüş Council on Tall Building and Urban Habibat (CTBUH) tarafından.

© Iwan Baan

Deniz kenarındaki lokasyonuyla kullanıcılarına Hudson Nehri (Huson River) ve New York deniz kenarı manzarası sunan VIA Courtscraper, arazinin kuzeydoğu kısmında yaklaşık 137 metre yükseliyor. İlginç formu ve arazinin 3 köşesinde alçak, bir köşesinde yükselen yapısıyla VIA 57 West’te, yapıda bulunan her konut biriminin manzarasının olması sağlanmış.

Bu form aynı zamanda farklı bakış noktalarından hacmin görsel olarak değişmesini sağlıyor. VIA 57 West, batıdan hiperbolik, eğik bir piramit; doğudan ince bir kule olarak algılanıyor.

© Iwan Baan

VIA 57 West büyük bir çoğunlukla farklı büyüklükteki konut birimlerinden oluşuyor. Bunun yanında yapının cadde seviyesi katında ve ikinci katında kültürel ve ticari alanlar bulunuyor. Daha aşağıdaki kotta kurgulanan alanlar avluyla sıkı bir iletişim içinde. Oldukça lüks bir yaşama alanı sunan yapıda yaşayanlar için aynı zamanda etkinlik mekanları, golf simülatör alanı, film salonları, havuz, basket sahası, spor salonu ve antreman alanları, oyun odalar bulunuyor. Bu alanların hepsi yapının daha alt kotlarında kurgulanmış ve hepsi fiziksel ve görsel olarak avluyla bir iletişim kuruyor. Böylece yapıda dıştaki ve içteki sosyal alanların birbirine bağlanmış. Üst katlardaki hacimler ise ‘balık kılçığı’ düzeninde yerleştirilmiş bu büyük hacem. Evler manzaraya, suya, yönelmesi sebebiyle bu şekilde düzenlenmiş. Bu düzenle, terasların manzarası ve ışık alımı maksimize edilmiş. Aynı zamanda yan daire ile arada bir sınır oluşturuyor.

© Iwan Baan

VIA 57 West yapısının kalbini oluşturan yeşil alan, Kopenhag’ın kentsel vahalarından esinlenerek kurgulanmış. Avlu, Central Park’a benzer bir peyzaj anlayışına sahip. Yeşil alanlar parka benzer şekilde yığınlar halinde kurgulanmış; doğuda alana gölge düşüren orman ve batıda ise güneş ışığı ile aydınlanan çimenlik alanlar.

Formuyla batı güneşinden yararlanıyor VIA 57 West. Avlu, burada yaşayanlara özel bir mekan ve bir nevi yeşil bir sığınak sağlarken, formun üç alçak köşesi avlunun dışarıdan gözlemlenmesini mümkün kılıyor. Hudson Nehri Parkı’nın yeşil alanıyla görsel bir bütünlük oluşturuyor New York kıyısında.

© Iwan Baan

VIA 57 West’in iç mekan konsepti de ‘’Scandimerican’’ (Scandinavian-American) adı verdikleri bir tarzla düşünülmüş. Bu Amerikan-Avrupa melezliğinin ayrı bir yorumlanışı: klasik modern İskandinav materyal anlayışı yerel New York materyalleriyle yorulanmış. İçte ana materyal olarak meşe döşeme kaplamaları ve dolaplar, porselen kaplamalar kullanılmış.

© Iwan Baan

Son yıllarda, doğal ve kamusal alanı birleştiren ilginç kentsel gelişimler ortaya çıktı; endüstri öncesi gelişimdeki alanlara yerleşen, şehirden kendini bağımsız kılan, Broadway ve Times Meydanı’nın yayalaşmasını öngören; bisiklet yollara, High Line ve limanların parklara dönüştüren. VIA 57 West de bu Manhattan şehir dokusunu istila eden, açık mekanlar oluşturan yeşillendirme sürecine devam ediyor. İki birbirinden bağımsız tipoloji olarak görünen avlu ve gökdeleni birleştiren Courtscraper, Manhattan’ın silüetine en yeni katkılardan.’’ Bjarke Ingels, BIG kurucusu.

Kaynak:

“VIΛ 57 West / BIG” 08 Sep 2016. ArchDaily. Accessed 22 Jan 2018. <https://www.archdaily.com/794950/via-57-west-big/> ISSN 0719-8884

The post VIA 57 West appeared first on Arkitektuel.

© Hill West Architects

56 Leonard Street, dünyaca ünlü ofis Herzog & De Meuron imzalı bir gökdelen yapısı. Yapı, adından da anlaşılabaileceği gibi New York’ta Leonard isimli caddenin üzerinde bulunuyor. Konut yapısı olarak tasarlanan 56 Leonard Street, 2016 yılında tamamlanmış, şimdi ise New York gökyüzünde en dikkat çeken yapılardan bir tanesi.

© Iwan Baan

56 Leonard Street, bireysel ev yığınlarıyla oluşturulmuş. Her bir ev özgün, yığındaki diğer evlerden farklı şekilde kurgulanmış. Dairelerdeki bu farklı karakter de taşıyıcı oyunlarıyla sağlanmış çoğunlukla. Döşemelerin kaydırılması, değiştirilmesi farklı öşelerin oluşmasına yol açarken hem farklı konsollar hem da farklı balkonlar oluşturmuş. Böylece her bir apartmandaki durum birbirine benzemeyen bir hal almış.  Bu yığının en alt, cadde seviyesi de, en üstteki dalgalanan formdan farklı olarak, aşağıdaki ölçeğe saygın duymak amacıyla, sakin bırakılmış. Bu iki kısmı bağlayan orta kısım ise, en üstten daha kontrollü fakat en alttan daha hareketli bir şekilde kurgulanmış. Ekip buranın bir kolonun gövdesi gibi tasarlandığını belirtiyor.

© Iwan Baan

New York hatta dünyadaki gökdelenlerin giderek aynılaşmaya başlayan karakterine karşı çıkan proje, bu karakteri sağlamak amacıyla bir odadan başlanıp, bunlardan yapıyı meydana getiren parçalar oluşturup, kat kat birleştirilerek tasarlanmış, yani aslında ‘tersten’ tasarlanmış 56 Leonard Street. Bireysel konutlar olan bu parçalar, kulenin hacmini ve formunu oluşturmak üzere birbirine eklenmiş. Ekip bu parçalara yapının ‘piksel’leri olarak adlandırıyor.

© Iwan Baan

Herzog & De Meuron’un bu ilginç ‘piksel’ yaklaşımı aynı zamanda yapıda oldukça fazla teras ve balkonun oluşmasını da sağlıyor. Binada yaşayacak olanlar arası görsel bir iletişimin sağlanması amaçlanmış çok sayıda balkon ve teras oluşturarak. Sonuç olarak ortaya dikey bir mahelle çıkartmış ekip.

56 Leonard Street’in en dikkat çeken yanlarından biri, diğer tüm gökdelenler gibi, en üst kısmı. Bu alan aslında büyük bahçelere ve yaşam alanlarına sahip on tane çatı katı dairenin (penthouse) bu kısımda kurgulanması ile oluşmuş. İç düzenlemeleri ve manzara sebebiyle değişen kütleleri, cephenin en üstte büyük blokların oluşmasını sağlamış. Bu da oldukça heykeli bir ifadede olan en üst kısmın oluşmasını.

© Iwan Baan

56 Leonard Street’in cadde seviyesinde ise daha önce bahsettiğimiz gibi yapının bulunduğu Tribeca’nın karakterine uygun bir form görüyoruz. En alt kısım, bölgenin küçük şehir evlerinden büyük endüstriyel bloklara ve New York’un her yerinde görebileceğiniz yüksek binalara doğru giden yapısına bir cevap niteliğinde. Büyüklükleri programlarına göre değişen lobi, otopark ve havuz, spor salonu vb. ‘piksel’leriyle kurgulanmış bu kısım bu farklı mahalle ölçeklerine referans veriyor.

© Iwan Baan

Yapının genel görüntüsü çok basit konstrüksiyon methodlarıyla sağlanmış: farklı beton döşemelerin hareketli yerleştirilmesi ve olabildiğince konsol oluşturulmasıyla. Dıştan gözlemlenebilen beton döşemelerle bu kat kat yığın oluşturma süreci gözler önüne seriliyor. Çıplak bırakılan beton kolonlar da içeriden taşıyıcı sistemin gergin, etkileyici kurgulanışını gözlemlenebilir kılmış.

Diğer gökdelenlerden farklı olarak da yapının her iki ya da üç katında bir açılabilir pencere kullanılanılmış. Bunda da amaç ekibin kullandığı bu ‘piksel’ yığma metodunu cephede hissetmek. Tabi aynı zamanda kullanıcıların da direkt temiz hava almasını sağlayan önemli bir özellik.

© Hufton+Crow

Oldukça büyük kütlelere fakat zeminde küçük bir ize sahip 56 Leonard Street, kendi içinde oldukça özgün bir yapı yaratıyor. Yapıda hiçbir kat birbiriyle aynı kurgulanmamış, burada yaşayacak olan her bireye kendine özgü bir yaşama birimi sunuyor. Bunun yanında kuleyi en içten başlayarak tasarlama, zeminde mahallenin farklı ölçeklerine referans verme ve beton taşıyıcının sınırlarını zorlama yaklaşımlarıyla da Herzog & De Meuron’un dikkat çeken işlerinden yalnızca bir tanesi.

© Hufton+Crow

‘’Yüksek binalar çağdaş şehirlerinden önemli bir bileşeni…Fakat tipik rezidans kuleleri, başarılı bir şekilde yaşam birimlerini bir yığın haline getirirken, çoğunlukla yaşanılan çevrenin kalitesini arttırmakta başarısız kalıyor. Basit yükseltilmiş bir kütlede aynı birimlerin çoğaltılması, kendini tekrarlayan, yarattığı büyük hacim dışında mimari bir kaliteden yoksun ve anonim strüktürlerin ortaya çıkmasını sağlıyor…56 Leonard Street ise bu karaktere karşı çıkan bir proje…Bu yapının amacı, boyutuna rağmen kişisel hatta samimi bir karakter yakalamak.’’

Kaynaklar:

“56 Leonard Street / Herzog & de Meuron” 22 May 2017. ArchDaily. Accessed 22 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/870107/305-56-leonard-street-herzog-and-de-meuron/> ISSN 0719-8884

The post 56 Leonard Street appeared first on Arkitektuel.

Birleşik Arap Emirlikleri’nin Dubai şehrinde 828 metre yüksekliğe çıkan Burj Khalifa, 2017 itibariyle dünyanın en yüksek binası. SOM tarafından tasarlanan Burj Khalifa, geleneksel Arap kültürü ve en çağdaş teknolojik gelişmelerin bir araya gelmesiyle oluşan, ekstrem çöl iklimi koşullarına dayanıklı bir mega yapı.

© Skidmore, Owings & Merrill LLP

Burj Khalifa ticari, ofis, konut ve otel gibi değişik fonksiyonları bünyesinde bulunduran çok işlevli bir yapı. Binanın Y şeklinde tasarlanmış plan düzeni her kattan Basra Körfezi’nin ve Dubai manzarasının görülebilmesini sağlıyor. Aynı zamanda bu plan düzlemi yapının strüktürel olarak dayanıklı olmasına yardımcı olan bir etmen. Y şeklindeki yapının her bir kanadı kendi betonarme çekirdeğine ve taşıyıcı kolonlarına sahip. Her bir kanat, hem kendi içindeki taşıyıcı sistem hem de altıgen şeklindeki merkezi çekirdek tarafından destekleniyor. Böylece ortaya bükülme kuvvetine oldukça dayanıklı bir gökdelen çıkmakta. Yapı zemin katta yeşil alanlar, görsel şovlar yapılan su havuzları ve yürüme yolları ile çevrilmiş durumda.

© Skidmore, Owings & Merrill LLP

Skidmore, Owings & Merill, Burj Khalifa’yı tasarlarken geleneksel İslam mimarisini ve yerel çöl çiçeklerinin geometrik şeklini göz önüne almış. 828 metre yüksekliğindeki devasa yapı betonarme taşıyıcılar ile ayakta duruyor. Yapıya genel şeklini veren farklı yüksekliklerdeki hacimler, plan düzleminin merkezinde bulunan çekirdeğin etrafında yükseliyor. Yapı düz bir zeminden spiral şeklinde yükseliyor ve yukarı doğru çıkıldıkça belirli kotlarda yükselen kütle parçaları azalıyor. Böylece yapının genel kütlesi yukarı doğru çıkıldıkça azalıyor. Yapının doruk noktasında ise merkezdeki çekirdek sivri bir kule külahına dönüşüyor.

© Skidmore, Owings & Merrill LLP

Yapı yükseldikçe oluşan kütlesel eksilmeler Burj Khalifa’nın gridal sistemine uyumlu şekilde tasarlanmış. Her bir eksilmede binanın genişliği azalıyor. Her bir basamağın olduğu kotta yukarı doğru yükselen kolonlar perde duvarların altına denk getirilmiş, böylece kolonlar arası geçişte yaşanabilecek sorunlar engellenmiş. Gökdelenin bu yukarı doğru hafifleyen şekli, yapının rüzgar yüküne karşı dayanıklı olmasını sağlıyor. Rüzgar yükleri yapının her bir kotunda farklı bir şekile çarpıyor, bu nedenle rüzgarın “kafası karışıyor.”

Fonksiyon Diyagramı

Burj Khalifa 3 milyon metre kareden fazla iç mekana sahip. Bu nedenle yapının iç mimarisi tasarım aşamalarını etkileyen en önemli unsurlardan biri. SOM iç mimari ekibi, dünyanın en uzun gökdelenini tasarlarken üç kriteri dikkate almış: yapının insanlık tarihini etkileyici yüksekliği, strüktürel ve mimari öğelerin entegrasyonu ve yapının inşa edildiği bölgenin kültürel mirası.

© Skidmore, Owings & Merrill LLP

Dünyanın en uzun yaşama ve çalışma alanı olarak Burj Khalifa’nın iç mimarisinde –özellikle en yüksek katlarda- uzay mekiklerinden ilham alınmış. Lobi, ziyaretçi alanları, ofisler ve idari alanlarda teknolojinin imkan verdiği en üst düzey tasarım detayları kullanılmış. Yapının alçak katlarında ise, üst katlardaki teknolojik çağdaşlığın zıttı bir yaklaşım var. Alçak katlarda sıklıkla Dubai ve çevresinin yerel malzemeleri kullanılmış. Binanın genel karakterini oluşturan cam ve paslanmaz çeliğin yanı sıra cilalı siyah yerel taşlar, gümüş traverten zemin kaplaması, alçı, Brezilya gül ağacı kullanılmış.

© Skidmore, Owings & Merrill LLP

Yapıda kullanılan malzemelere ek olarak, binanın modern ve lüks görünümünü arttırmak için SOM, yerel ve uluslararası sanatçıların yaptığı 500’ü aşkın sanat eserini Burj Khalifa’nın belirli yerlerinde sergilemiş.

The post Burj Khalifa appeared first on Arkitektuel.