© Philippe Ruault

Porto Filarmoni Orkestrası’na ev sahipliği yapmak üzere OMA tarafından tasarlanan Casa da Musica, Portekiz’in mimari sembollerinden bir tanesi. Tarihi Rotunda da Boavista bölgesine yerleştirilen yeni bir meydan üzerinde bulunan yapı aynı zamanda şehrin kamusal kurgusunu da yeniden inşa ediyor. Yapımına 1999 yılında başlanan Casa da Musica 2005 yılında tamamlanmış.

© OMA

Geçtiğimiz yıllar boyunca pek çok mimar, kutu şeklindeki konser salonu algısını yıkmak için çaba gösterse de bu denemelerin çoğu başarısızlıkla sonuçlanmış. OMA, bu şeklin sağladığı akustik avantaj ile savaşmak yerine, içi boş iç mekan ile kamusal dış mekan arasındaki ilişkiyi farklı bir şekilde kurarak geleneksel konser salonu tipolojisini canlandırmaya çalışmış. 

Kütle Diyagramı / © OMA

OMA’nın tasarım aşamasında verdiği önemli kararlardan biri projenin yeri olmuş. Rem Koolhas ve Ellen van Loon, Casa da Musica’yı bölgeye karakterini veren tarihi yapı dizisinin yanında inşa etmek istememiş. Yeni konser salonu için Rotunda parkına bakan izole bir platonun üstü tercih edilmiş. Böylece konser salonunun yeri sembolik bir değer kazanırken aynı zamanda görünürlük ve erişilebilirlik açısından da stratejik bir konum elde edilmiş.

© Philippe Ruault

Casa da Musica’nın içinde kutu şeklinde 1,300 kişi kapasiteye sahip bir ana oditoryum bulunuyor. Yapının kesitine bakıldığında, ana konser salonu yerin üstünde bulunan açılı hacmin içinden oyulmuş dikdörtgen prizma şeklinde bir boşluk olarak algılanıyor. Kutunun iki ucunda ondüle cam paneller ile kaplanmış. Bu sayede konser salonu Porto’ya açılıyor ve kentin kendisi sahne arkasını oluşturuyor.

Ana oditoryumun yanı sıra yapının içinde farklı etkinliklerin gerçekleştirilebilmesi için esnek bir şekilde tasarlanmış küçük performans alanları, prova odaları, kayur stüdyoları, bir eğitim alanı, restoran, teras, barlar, VIP odası, idare ofisleri ve 600 araç kapasitesine sahip bir yer altı otoparkı bulunuyor.

Kesit

Casa da Musica’yı özgün kılan unsurlardan bir diğeri ise malzeme ve renk seçimi. Oditoryumun iç duvarlarında tercih edilen altın desenli ahşap paneller, salonun iki ucundaki cam perde duvarlar ile eşsiz bir kompozisyon oluşturuyor. Kompleksin içindeki VIP odasında ise üzerinde pastoral resimler bulunan seramik karolar kullanılmış. Çatı terasında ise siyah beyaz kare seramik kaplama tercih edilmiş. Bazı kamusal alanların döşemelerinde alüminyum kaplama kullanılmış.

© Philippe Ruault

Kompleksin içinde büyük ve merkezi bir fuaye bulunmuyor. Bunun yerine merdivenler, platformlar ile oluşturulmuş sirkülasyon ağı yapının içindeki mekanları birbirine bağlıyor ve bir fuaye görevi görüyor. Bu sayede yapı içinde eşsiz bir deneyim üretirken, yapıyı büyük festivallerden küçük performanslara kadar pek çok farklı etkinlikte kullanabilme imkanı sunuyor. Böylece OMA’nın tasarımı bir ‘Müzik Evi’ne dönüşüyor.

© Philippe Ruault

Casa da Musica görsel ve mekansal olarak çok yüzlü geometrik dış görünüşünün tanımladığı bir yapı. Konser salonunu oluşturan tüm mekanlar bu çok yüzlü formun içinden ‘çıkarılarak’ tasarlanmış. Ortaya çıkan kütlenin 40cm genişliğindeki kabuğu yapının ana taşıyıcısı. Aynı zamanda konser salonunun 1 metre kalınlığındaki betonarme duvarları yapının ayakta durmasını sağlıyor. OMA, yapının strüktürel çözümlerinde dünyaca ünlü mühendislik firması Arup ile çalışmış.

The post Casa da Musica appeared first on Arkitektuel.

©ArchDaily

Alvaro Siza tasarımı Leça Yüzme Havuzları (Leça Swimming Pool-Piscina Leça veya Piscinas de Marés) kompleksi, 1966 yılında tamamlandığından beri dünya çağında tanınan bir yapı. Yapı şu an hala mimari bütünlüğünü koruyan bir tasarım ve Portekiz halkı için oldukça popüler bir dinlence mekanı. Alvaro Siza’nın kurgusal anlamda en dikkat çeken ve ilk tasarımlarından biri olan Leça Yüzme Havuzları, Siza’nın doğa ve kendi tasarımı arasındaki uzlaşma üzerine odaklanan sürecinin en belirgin örneklerinden de biri.

©Fernando Guerra | FG+SG

Okyanus ve kayalar arasında bir buluşma noktası olan kompleks, Siza’nın yine aynı zamanlarda tasarladığı Boa Nova Çay Evi’nin yakınında bulunuyor. Havuz Leça de Palmeira sahilinde konumlandırılmış. Yakın zamanlarda tasarlanan iki yapının ortek bir özelliği var: iki yapı da bulunduğu yerin kayalık kıyı bölgesi karakterine benzer yönlerden saygılı bir tasarım ve beton strüktürler yaratıyor. Alvaro Siza’nın mimarlık kariyerinin ilk tasarımlarından olan yapılar için, aslında mimarın tasarım sürecine yaklaşımını ve bu sürecindeki odaklarını anlatan en katıksız projeler denebilir. 

©ArchDaily

Projenin bulunduğu şehir, Atlantik Okyanusu’nun dalgaları ve rüzgarı nedeniyle güvenli bir yüzme alanına ihtiyaç duyuyordu. Leça Yüzme Havuzları kompleksi bu bağlamda soyunma odaları, bir kafe ve bir yetişkinler bir de çoçuklar için olmak üzere 2 yüzme havuzunu barındırıyor. Atlantik Okyanusu ve kıyı şeridini takip eden otoyol arasında bulunana yapı, Siza tarafından görünmez olarak tasarlanmış. Yapıyı yolun arkasında suya batırarak Siza, havuzlarını ve şehrin altyapısını birbirinden ayırmayı amaçlıyor. Bu yaklaşımla Siza’nın bir hedefi daha var: yoldan okyanusa olan manzaraları tamamen engellememek.

©Atelier XYZ

Siza, Leça Yüzme Havuzları tasarımında peyzaja yaptığı müdahelerinin birçoğunu planlarken alanda var olan kaya oluşumlarını korumuş. Havuzları okyanusa uzanan, onunla birleşen ve aynı zamanda Atlantik kıyısındaki kayalarla sahilde oluşan havuzlara benzer oluşumlarla uyum içinde parçalar olarak tasarlıyor.

Kompleksin yapısı, okyanusu yoldan ayıran bir kütle. Yol kotundan görünmeyen kompleks, havuzlarını kayalar arasında okyanusun suyula oluşmuş havuzcuklara benzetirken hem doğasını vurguluyor hem de bu doğaya tezat olan yol seviyesiyle arada bir kopukluk yaratıyor.

©Atelier XYZ

Leça Yüzme Havuzları’na gelen ziyaretçileri yola paralel beton bir rampa karşılıyor. Rampalı kordior yapının girişine yönlendiriyor. Yapıda takip eden koridorlarda ilerledikçe ziyaretçiler duşları ve soyunma odalarını geçiyor. Bu brüt beton koridorlar kullanıcının trafikli yolu arkasında bırakıp okyanusa ulaşmasını sağlıyor. Yapının kullanıcısı okyanusu görmeden sesini duyuyor koridorlar arasında. Siza burada yolla okyanus arasında duyumsal bir geçiş yaratıyor yapıda.

©ArchDaily

Ziyaretçiler soyunma odalarından çıktığında Leça Yüzme Havuzları’nın platformlarına geliyor. Okyanus seviysine daha yakın bu noktada mimarın cadde seviyesi altına aldığı asıl bina görünür hale getirilmiş. Düz brüt beton duvarlar kayaların arasından yapıyı ve platformları destekliyor. Yapı, havuzların bulunduğu kottan üstte bulunan yol ve okyanus kotu arasında çekici bir tür bariyer haline geliyor. Kullanılan betonun tonu kayaların bir ton açığı. Bu şekilde de Siza hem doğala saygılı olan hem de onu tamamen taklit etmeyen yaklaşımını öne çıkarmış.

©ArchDaily

Yapıdan okyanusa bakıldığında su en baskın öge. Kompleksin yüzme havuzları okyanus mazarası içinde kendilerine rahatça yer edinmiş. Çocuk havuzu, kıvrımlı bir beton duvar, bir köprü ve birbiri üzerine yığılmış kayalar arasında konumlandırılmış. Bunun aksine yetişkin havuzu ise Atlantik Okyanusu’nun içerisinde gibi bir algı yaratıyor.

Yetişkin havuzu, alçak beton duvarlar ve köşeleri boyunca doğal kayalarla sınırlanıyor. Yapı farkl açılardan gözlemlendiğinde okyanus seviyesi ve havuz suyu seviesinin eşit görülmesi düşünülmüş. Siza böylece kompleksin tüm hazularını kesintisiz bir şekilde okyanusa bağlıyor.

©Atelier XYZ

Ahşap ve metalden oluşan soyunma odalarından sonra yüzücünün ulaştığı havuzlarda mimar kasıtlı olarak okyanus sınırlarını bulanıklaştırmış. Hem yüzenlerin yayılma hissini arttırma hem de bu insan eliyle yapılmış sınırın bulanıklaşmasını sağlamak için. Siza, modern konstrüksiyonu kendi çizgisiyle doğanın parçası haline getiriyor. Bu nedenle aslında yüzme havuzları bir peyzaj tasarımı aynı zamanda.

©ArchDaily

2011 yılında Portekiz’de ulusal anıt kabul edilen Leça Yüzme Havuzları, kendi kişiselliğiyle modernizmi doğaya entegre eden Siza’nın tek başına tasarladığı ilk projelerden. Yüzme havuzları, mimarlık tarihinde de önemli bir yere sahip. Bunun sebebi Siza’nın kendi tasarımını okyanus gel-gitiyle uzlaştıran ince tasarım anlayışı. Yapı hem peyzaj hem de kamusal bir kompleksin alanla bütünleştiği bir tasarım.

The post Leça Yüzme Havuzları appeared first on Arkitektuel.

©Fernando Guerra | FG+SG

Tolo Evi (Casa Tóló), Portekiz’’in Vila Real bölgesinde Ribeira de Pena kentinde 2005 yılında tamamlanmış bir konut projesi. Ünlü mimar Alvaro Siza’nın oğlu Alvaro Leite Siza tasarımı ev, 1000 metrekarelik oldukça eğimli bir arazide bulunuyor. Tolo Evi, arazinin karakterini kullanıp, topoğrafyasını takip eden bir ev kurgusu yaratıyor. Sade beton strüktürleriyle Leite Siza’nın tasarımı konut, tepeye yerleşen bir tatil evi.

©ArchDaily

Tolo Evi, 3 yatak odası, bir ‘sosyal’ banyo, bir yaşam alanı, bir yemek odası, küçük bir mutfak ve yine küçük bir havuz barındırıyor. Proje bu fonksiyonlarını oldukça dik eğime sahip ince ve uzun alanında bir araya getiriyor. Alanın karakteri nedeniyle Tolo Evi, bir sürü kota yayılan, cepheleri güneye yönelen bu nedenle optimal güneş ışığı kullanımını gerçekleştirebilen ve tepeyle gitgide yükselmesi nedeniyle çevredeki doğaya etkileyici manzaralar sağlayabilen bir ev. Yalnızca alanın darlığından dolayı evin bazı alanları ince uzun hacimler kurguluyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

Evde bütünlüğü ve fonksiyonelliği sağlamak açısından, evin ana girişi arazinin en üst noktası olan, araçla yaklaşılabilen cadde kotunda kurgulanmış. Yol, arazinin kuzey en üst kısmına yaklaştırıyor araçları. Bu girişin yanında evin en alt kısmında da ağaçlık alanın içinden eve yönlendiren bir patika mevcut. Projedeki bu arazi parçalaması, dik topoğrafyanın sonucu. Bu parçalama, evin bütününü küçük, birbiriyle bağlantılı hacimler halinde kurgulamayı doğurmuş. Siza, alanda bir eşitsizlik yaratarak arazinin daha güvenli ve mantıklı bir şekilde kullanılmasını sağlıyor. Bu şekilde alanda gözlemlenen tek bir kütle evin tek bir kısmını yansıtıyor, evin farklı fonksiyonları görünüş olarak netleştirilmiş oluyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

Tolo Evi, özenli ve modüler bir geometrik soyutlamadan doğuyor. Arazinin morfolojisine uygun olarak bu modüller zaman zaman döndürülmüş; hem komşu istinat duvarına olan mesafeyi korumak için hem de alanda özgürce hareket etme kabiliyetini yansıtmak için.

Arazinin merkezinde lineer bir yerleşimle Leite Siza, önceden varolan ağaçları korumayı amaçlamış. Tolo Evi’nin bütün çevresi ağaçlarla kaplı bir alandan oluşuyor ve Leite Siza bunun sürekliliğini koruyarak bu karakteristik bütünlüğü bozmamayı amaçlamış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Tolo Evi’nin bulunduğu arazinin dengesizliği eve üçüncü bir fonksiyon atıyor. Bu fonksiyonların ilki evin kendisi ve içi, ikincisi alandan kaynaklı farklı kotlara yayılmış teras bahçeler ve son olarak alanı sınırlayan alt ve üst kotlar arası yaya bağlantısı. Ev, aslında bir çeşit patika. Formuyla, dışarıda ve içeride bunların yansıması olarak yer alan merdivenleriyle, hem bu yaya rotasını oluşturuyor hem de evin kütleleri arasındaki bağlantıyı. Evin çatı alanları da bu yaya aksı üzerindeki merdivenler arasındaki bahçelerin etrafından dolanan kaldırımlar. Dış merdivenler iç kısmın tavanı görevi görürken, çatı döşemeleri de teraslar: ülkenin kuzeyinde dağlık alanlarında kullanılan geleneksel verandalar gibi (evlere bitişik parke taş kaplı alanlar).

©Fernando Guerra | FG+SG

Projede hacimlerin belirli bir kısma kadar gömülmesi aslında ekonomik olarak kaynakların ve araçların azlığından kaynaklanmış fakat evin içinde bu şekilde sıcaklık ve güvenlik açısından pozitif bir etki yakalanıyor. Kısmen gömülü Tolo Evi, çatıların oluşturduğu terasların katkısıyla bahçeye direkt bağlantı sağlıyor ve böylece ev bulunduğu araziyle bir bütün haline geliyor. Brüt beton kullanımı da eve alanda önceden var olan kayalarmış gibi bir görünüm katıyor. Brüt betonla sürekli bir strüktür yaratımı hem Tolo Evi’ne hem dışavurumcu bir tutum katıyor hem de ekonomik kaynakların mütevazı bir şekilde kullanılmasını sağlıyor. Yapı, gömülü karakteri ve yer altı suyu nedeniyle PVC bir tabakayla sarmalanmış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Tolo Evi’nde kaplama taşı olarak da betonarme tercih edilmiş. Bu katmanla arazi arasında bir hava katmanı düşünülmüş: yer altı su tablasına sahip arazide düzgün bir su yalıtımı ve termal davranış sağlayabilmek için. Brüt beton duvarların dış görünümleri özel bir kalıplar kullanılarak sağlanmış.

Çatı kısımları ısı yalıtımı ve kaymayı önleyen yer karolarıyla düşünülmüş. Bazı teras alanları da yeşil çatı şeklinde kurgulanmış. İçeride taşıyıcı görevi olmayan duvarlar, kum dolu çimento blokların alçı ve beyaz boya ile kaplanmasıyla oluşturulmuş. İç mekandaki döşmeler ahşap, her türlü doğrama ise yalıtım için metal seçilmiş.

©Fernando Guerra | FG+SG

Tolo Evi, farklı açılardan farklı algılanan hacimselliğe sahip bir kurgu. Leite Siza’nın tasarımı ne yatay ne de dikey bir mimarlık tanımlıyor. Hem arazinin karakteri hem de ünlü mimar Alvaro Siza’nın oğlunun yaklaşımıyla eğik bir mimari tanımlanmış Tolo Evi’yle. Yarattığı yeni mimariyi de Alvaro Leite Siza, yine kendi özgün çizgisiyle sunuyor kullanıcıya.

The post Tolo Evi appeared first on Arkitektuel.

©Francisco Nogueira

MAAT Lizbon (Museum of Art, Architecture and Technology), Lizbon’un Tagus, Belem bölgesinde nehir kıyısında dışa yönelen yapısıyla yer almıştır. Belem’in kıyıları Portekiz’in ünlü keşifçilerinin denize açıldığı yer olarak bilinir. Nehirle ve dış dünyayla yeni bir ilişki öneren bu sanat galerisi güçlü olduğu kadar hassas ve düşük yükseltili yapısında çağdaş sanat, mimarlık ve teknoloji yakınsallığını keşfeder.

©Francisco Nogueira

Bina EDP Foundation’ın sanat kampüsünün ana planında merkezde yer alır. Bu sanat kampüsü aynı zamanda yeni işlev kazandırılan Central Tejo elektrik santraline de ev sahipliği yapar. Peyzajda kaybolan yapısıyla MAAT Lizbon, ziyaretçilerin kibarca tasrif edilmiş bir kemerin -batı mimarisinin en eski formlarından biri- içine doğru ve ya bu kemerin üzerinden yürümesine izin verir.

©Hufton+Crow

Çatı fiziksel ve kavramsal olarak şehrin kalbi olan Tejo nehriyle ilişki kuran, ziyaretçilerin nehirden uzaklaşarak şehir manzarasının tadını çıkarabildiği, geceleri Lizbon’u arka plan alarak film izleyebildiği ortak bir dış odaya dönüşür. Aşağısında ise deneyim ve etkileşimler oluşturması için, akıcı bir şekilde iç içe geçmiş, 3 farklı disiplinin keşistiği noktada sergi alanları, kamusal alanların uzantısıdır. Bu mekanlar dönüştürülen Central Tejo binasının galerilerini tamamlar.

©Francisco Nogueira

Portekiz’in zengin seramik ve el işi geleneği üzerine tasarlanan  üç boyutlu kırık yapılı seramik karolar dış cepheyi belirgin hale getirir ve su, ışık, gölgenin değişik oyunlar oluşturduğu  kompleks bir yüzey oluşturur. Çatının ön çıkıntısı, giriş için bir gölgelik oluştururken aynı zamanda sudan yansıyan gün ışığını binanın içine yansıtır.

The post MAAT Lizbon appeared first on Arkitektuel.

Dünyada mimari eğitimde büyük bir rol oynayan, her zaman sıralamalarda en yükseklerde yer alan ve Eduardo Souto de Moura (Pritzker 2011), Fernando Távora ve Álvaro Siza Vieira (Pritzker 1992) gibi ünlü mimarların eğitim gördüğü Faculty of Architecture of the University of Porto, Porto Üniversitesi Mimarlık Fakültesi (FAUP)  kampüsünü Fernando Guerra’nın objektifiyle inceleyelim.

1985 ve 1996 yılları arasında inşa edilen ve eski mezunlarından olan Portekizli mimar Álvaro Siza tarafından tasarlanan okul 10 farklı hacimden oluşmakta. Hepsi kendine has kimliğe sahipken renk, opaklık ve teknik çözümlerde ortak bir kimlik altında toplanırlar.

© Fernando Guerra

Okulun orijinal mimari programında 500 öğrenci için eğitim alanı, bir konferans salonu, yönetim, sergi alanı ve kütüphane vardı. Mimar, bu fonksiyonları farklı binalara ayırdı. Güney tarafına,  Porto şehrinin önemli bir parçası olan Douro nehri manzarasına bakan tarafa, sınıf ve atölyeleri yerleştirdi. Siza’nın bu tasarımdaki çarpıcı kararı ise, kullanıcıların manzaranın tadını çıkarmasını istediği yerde manzarayı ustaca çerçevelemesidir, özellikle mimari stüdyoların yer aldığı hacimlerde.  Bu mekanlar mimarlık öğrencilerinin ilhama ihtiyaç duyduğu anlar düşünülerek, Porto’nun doğal çevresiyle güçlü bir bağ kurar.  Siza’nın binalar arasında farklılaşma ve hareket yaratması özellikle bu açıklıklar ve beraberinde gelen güneş elemanlarıyla olmuştur.

© Fernando Guerra

4 kule nehir hizasında sıralanmıştır. Arazinin diğer tarafında ise iki alçaltılmış bina merkezde bir yarım daire ile birleştirilmiştir. Bu alanın ortasında ise neredeyse üçgen şeklinde olan büyük ve düzensiz bir alan vardır. İlginç bir şekilde, orta avlunun şekli (uçları hafifçe kapalı bir U harfi) Siza’nın kampüste tasarladığı ilk ek binayı hatırlatır. Projede çoğunlukla istenen görüntü ve orana ulaşmak için dik ve eğik açılar kullanılmıştır.

Arazinin güney tarafında, Siza’nın ortak hacimleri yerleştirdiği kısımda (konferans salonu, sergi alanı, kütüphane, yönetim gibi) çizgisel hacimler daha opaktır ve yola daha yakınlardır.

© Fernando Guerra

Etkileşim ve öğrenmenin çoğunun sınıf yerine geçiş alanları, ortak avlular ve ya kafeteryalarda gerçekleştiğini bilerek Siza, projede ilgisinin önemli bir kısmını bu mekanların tasarıma odakladı. Kampüsü küçük bir köy gibi tasarladı,  daha sosyal, geniş ve samimi alanlar yaratmada eğrisel zeminin avantajından faydalandı. Patika ve rampalarla bağlanan seviyeler ve sınıflar caddeler gibi, kafeterya ve ortak avlu ise meydan ve parklar gibi planlandı.

The post Porto Üniversitesi Mimarlık Fakültesi appeared first on Arkitektuel.

©Fernando Guerra

Texugueira Evi, 2013 yılında Portekiz’in küçük bir kenti olan Leiria’da tamamlanmış. Yapı, 2004 kuruluşlı Portekiz temellis Contaminar Arquitectos imzalı bir konut projesi. Bulunduğu araziyi yorumlama güdümüyle orta çıkmış olan proje değişik formu ve buna karşılık sadeliğiyle dikkat çeken bir konut.

©Fernando Guerra

Texegueira Evi, bulunduğu arazide toprağın üzerinde esneyen bir karaktere sahip. Bu form, evi destekleyen duvardan fırlayan üç farklı hacimle oluşturulmuş. Üç hacim de farklı ölçkelere sahip ve bu nedenle farklı deneyimler sunacak farklı alanlar barındırıyor. Sonuç olarak ortaya dinamik ve oyunlu bir komposizyon çıkmış. Tek düz duvardan çeşitli geometrileri içeren hacimler oluşturması da buna katkı sağlamış.

©Fernando Guerra

Yapının ilk hacmi, zeminde bir boşluk bırakıyor. Burası evin ana girişine bakan bir alan ve otopark alanı olarak bırakılmış. Evin girişi ise taşıyıcı ayaklarla vurgulanmış bu bölgeden gözlemlendiğinde. Bu hacmin üst katında bir resim atölyesi ve müzük stüdyosu bulunuyor.

Evin etkileyici kısımlarından biri üstteki geceleri evin dışarıdan etkileyici bir şekilde gözlemlenebilmesini sağlayan teras. Kütlenin üst katında aynı zamanda hem tüm çevrenin gözlemlenebildiği hem de dışarıdan kütleye bakıldığında bir ışık yarığı oluşturan teras alanı bulunuyor.

Vaziyet Planı

Yapının ana kütlesi olan orta hacimde evin yaşam alanı ve ana girişi mevcut. Açıklıklarıyla yeşil çevre gözlemlenmesine ve bir nebze dışla içerinin bütünleşmesine olanak sağlayan bu alanda mutfak, salon vb. ortak hacimler bulunuyor. Bunun yanında Texugueira Evi’nin üçüncü ve bu duvardan fırlayan son kütlesi de daha özel hacimleri barındırıyor. Üç yatak odasının, kütleyi yaran seyir terasının bulunduğu bu hacim çesvresiyle ve yeşille bitişik. Bunların yanında yapının içi de oldukça sade dekora edilmiş. Beyaz, işlenmemiş ahşap ve bej taş kombinasyonlarıyla oldukça ferah ve yalın yapının içi.

©Fernando Guerra

Texugueira Evi’ne yaklaşıldığı andan itibaren eve yönlendiren ve bu üç kütleyi gezdiren sürekli bir tasarım bizi karşılıyor. Portekiz modern, genç mimarisinin imzası olan pürüzsüz, beya görünüm de buna katkı sağlıyor. Yapının en ilginç yanıalanda bir rota tanımlamaya yardımcı ve bahçe eğimiyle yolu ayırıcı olan beyaz duvarın evin hacimlerine evrilmesi ve farklı geometriler oluşturması.

The post Texugueira Evi appeared first on Arkitektuel.

©Pedo Kok

2011 Pritzker ödüllü Eduardo Souto de Moura tarafından tasarlanan sergi binası, 2009 yılında tamamlanmış. Bulunduğu yer olan Cascais’in tarihi mimari dilini modern bir bakış açısıyla yansıtıyor Casa das Historias Paula Rego. Dünya çapında tanınmışlığa sahip olan yapı, bunu hem Pritzker ödüllü mimarına hem de kırmızı beton ve piramit şekilli kulelerine borçlu.

©Pedo Kok

Casa das Historias Paula Rego’nun tasarımına öncelikle araziyi ve burada bukunan ağaçları ana eleman benimsenerek başlanmış. Yapının kendisi 4 kanattan oluşuyor; hepsi birbirinden farklı yükseklik ve büyüklükte. Tek, en büyük merkez kütle etrafında -geçici sergi odası- kendi içinde birbirine bağlanan odalara bölünmüş olan yapı, 750 m2 sergi alanına sahip. Bunun yanında bir dükkan, bahçeye açılan bir kafe alanı ve 200 kişilik oditoryuma sahip.

©Pedo Kok

Souto de Moura, kırmızı betonu piramit kuleleriyle kullanarak, süs ve gösterişten uzak bir tavırla yapının içinde gri-mavi Cascais mermerini tercih ederek lokal mimari mirasa vurgu yaparken modern bir dil ortaya koymayı başarıyor Casa das Historias Paula Rego ile. Aynı zamanda fonksiyonları ve mekan kurgusuyla oldukça ”çalışan” bir müze yapısı oluşturuyor.

©Ivan de Arana

”Casa das Historias Paula Rego ile Souto de Moura, neredeyse bölgeselci bir yaklaşım sergiliyor. Şimdiye kadar ki modern soyutçu tavrından kendini uzaklaştırıyor. …Cascais için tasarlanmış olan bu müzere Souto de Moura, şekilsel mimari ögelerini bölgenin mimari mirası ile birleştiriyor; yapıyı çevresine oturtmak için çeşitli spesifik formülleri kullanmak kadar bu belirli coğrafya içinde ölçek kavramından yararlanarak. …Raul Lino’nun işine olan yakınlığı da güneyli bir çevrede gereksiz süs ve gösterişten uzak bir tasarım olmasından kaynaklanıyor.”

Bölgesel Mimari (Regionalism): Mimaride Uluslararası Uslübün getirdiği, yapıların mekansız ve özgün kimlikten uzak oluşuna karşı çıkma hedefinde olan akımdır. Aynı zamanda Postmodernizmin tuhaf kişiselliğini ve süsleme tarzını reddeder.

Uluslararası Uslüp (International Style): İlk olarak 1932’de kullanılmış olan terim, modernizmin görsel olarak birbirine benzeyen tasarımlarının mimarları için ortaya çıktı. Genel olarak doğrusal, süssüz, asimetrik ve beyaz tasarım yaklaşımı vardır.

©Francisco Nogueira

“Bu müzeyle, Souto de Moura günümüz mimarlık formunu ‘eski model’ tekrarı yapmadan geliştirmiştir. – Aldo Rossi’nin bilimsel özgeçmişinde savunduğu fikirlerle ilişki kurar. – Şehir sembollerinden: kuleler, fenerler, bacalar, (Palacio de Sintra) Sintra Sarayını tanımlayan özellikler gibi, mimari tipoloji oluşturmak…

©Pedo Kok

…Eğer mukayeseye devam edildiği düşünülürse bu şaşırtıcı değildir, Souto de Moura müzeyi tanımlarken, Raul Lino saraylarının öne çıkmış çatılarından bahseder, ya da ‘yaşanılabilir baca’ fikrinden, Alcobaca manastırının mutfağını hatırlatarak. Aslında, en iyi yorumlamayla, Tarih Müzesi bir ‘tarihselci’ proje olarak görülebilir, bu özellik Souto de Moura’nın hayranlarını şaşırtıp, onun en sert eleştirilerine karşı gelebilir.”

The post Casa das Histórias Paula Rego appeared first on Arkitektuel.