© Hong Sung Jun, OMA

Mimar: OMA – Chris van Dujin

Proje Ekibi: Ravi Kamisetti, Patrizia Zobernig, Mark Bavoso, Alan Lau, James Lee, Slobodan Radoman, Tianyu Su, John Thurtle, Daan Ooievaar, Slobodan Radoman, Ikki Kondo, Nils Axen, Simon Bastien, Tommaso Bernabo, Felicia Cambino, Minjun Cho, Nicola Ho, Meng Huang, Zheke Jin, Richard Leung, Ioana Mititelu, Junsik Oh, Calvin Yang Yue

Yer: Gwanggyo, Güney Kore

Yapım yılı: 2020

OMA’nın Chris van Dujin’in liderliğini yaptığı tasarım kolu tarafından tasarlanan Galleria Gwanggyo, 2020’nin Mart ayında açıldı. 1970’lerde kurulan Galleria, Kore’nin en önde gelen alışveriş merkezi zincirlerinden bir tanesi. OMA tarafından tasarlanan Gwanggyo mağazası ise şirketin ülkedeki altıncı mağazası. Güney Kore’nin kısmen yeni gelişen ve genç bir şehri olan Gwanggyo’da, yüksek gökdelen ve rezidansların arasında yer alan yapı, çarpıcı mimarisi ile şehrin kamusal yaşamının odak noktası olarak karakter kazanıyor. 

© Hong Sung Jun, OMA

Mağazanın konumu alınan tasarım kararlarının büyük bir kısmını dikte etmiş. Proje alanı, yeşil ve grinin birleştiği bir noktada, Suwon Gwanggyo Göl Parkı ile kent dokusunu oluşturan binaların arasında yer alıyor. OMA’nın mağazanın cephesinde tercih ettiği dokulu doğal mozaik kaplama binanın bu parkı andırması isteğinin bir sonucu. Bej, kahverengi ve toprak tonlarındaki üçgen taşların bir araya gelmesiyle oluşan cephe bir toprak kesitini de andırmakta. Heykelsi bir anıt gibi yerden yükselen mozaik kütle yapıyı şehrin bir görsel ikonu haline getiriyor. 

Konsept Modeli

Yapının tartışmasız en dikkat çekici noktası ise ‘taşı kazarak oluşturulan’ kamusal rota. Zemin katını mağazanın çatı bahçesine bağlayan bu rota ticari ve kültürel aktivitelerin de gerçekleştiği bir etkileşim ağı. OMA, bu yolun varlığı ile geleneksel alışveriş merkezi tipolojisine yenilikçi bir element kazandırmış. 540 metre boyunca dolanarak binanın 10 katını çıkan bu kamusal yolu kullanan ziyaretçiler, mağaza içinde sadece alışveriş imkanları ile değil pek çok değişik aktivite ile karşılaşma fırsatı yakalıyor. 

Tasarlanan bu kamusal rota bınanın opak ve taş dokusuna tezat olarak cephede çok yüzlü bir cam yüzey ile kaplanmış. Bu sayede bu yol aynı zamanda mağazanın içinde gerçekleşen ticari ve kültürel aktiviteleri şehre sunan bir pencere özelliği de kazanıyor. Cam kabuğun içinde birbirini takip eden teraslar ile yükselen bu rota sergi alanları ve kültürel performansların gerçekleşebileceği mekanlar oluşturuyor. Alışveriş olgusu ile kültürel aktiviteleri bir araya getiren tasarım, böylece alışverişin tahmin edilebilirliğini de ortadan kaldırıyor. 

© Hong Sung Jun, OMA

Toplam 10 kattan oluşan binanın bodrum katında bir yiyecek içecek satılan market bulunurken sekizinci katta ise barlar ve restoranlar yer alıyor. Dokuzuncu ve onuncu katlarda çok ekranlı sinema salonları, on birinci katta ise loca ve akademi olarak adlandırılan bir alan var. Alışverişe ayrılan sekiz kat botunca tüm katları dolaşan rotanın yanı sıra binanın sirkülasyonunu sağlayan merdiven ve asansörler de mevcut. 

© Hong Sung Jun, OMA

Galleria Gwanggyo’nun tasarımını OMA’nın partnerlerinden Chris van Dujin üstlenmiş. Dujin projeyi bu sözler ile anlatıyor: “Gwanggyo’ya ilk geldiğimizde şehrin tamamı bizde geçici olarak buradaymış izlenimi uyandırdı, şehrin kalıcılığa ihtiyacı vardı. Bu nedenle projeyi şehrin kütlesek çekim noktası olarak düşündük. Taş bir küp şeklinde şehrin başlangıç noktası…”

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Galleria Gwanggyo / OMA appeared first on Arkitektuel.

© Philippe Ruault

Porto Filarmoni Orkestrası’na ev sahipliği yapmak üzere OMA tarafından tasarlanan Casa da Musica, Portekiz’in mimari sembollerinden bir tanesi. Tarihi Rotunda da Boavista bölgesine yerleştirilen yeni bir meydan üzerinde bulunan yapı aynı zamanda şehrin kamusal kurgusunu da yeniden inşa ediyor. Yapımına 1999 yılında başlanan Casa da Musica 2005 yılında tamamlanmış.

© OMA

Geçtiğimiz yıllar boyunca pek çok mimar, kutu şeklindeki konser salonu algısını yıkmak için çaba gösterse de bu denemelerin çoğu başarısızlıkla sonuçlanmış. OMA, bu şeklin sağladığı akustik avantaj ile savaşmak yerine, içi boş iç mekan ile kamusal dış mekan arasındaki ilişkiyi farklı bir şekilde kurarak geleneksel konser salonu tipolojisini canlandırmaya çalışmış. 

Kütle Diyagramı / © OMA

OMA’nın tasarım aşamasında verdiği önemli kararlardan biri projenin yeri olmuş. Rem Koolhas ve Ellen van Loon, Casa da Musica’yı bölgeye karakterini veren tarihi yapı dizisinin yanında inşa etmek istememiş. Yeni konser salonu için Rotunda parkına bakan izole bir platonun üstü tercih edilmiş. Böylece konser salonunun yeri sembolik bir değer kazanırken aynı zamanda görünürlük ve erişilebilirlik açısından da stratejik bir konum elde edilmiş.

© Philippe Ruault

Casa da Musica’nın içinde kutu şeklinde 1,300 kişi kapasiteye sahip bir ana oditoryum bulunuyor. Yapının kesitine bakıldığında, ana konser salonu yerin üstünde bulunan açılı hacmin içinden oyulmuş dikdörtgen prizma şeklinde bir boşluk olarak algılanıyor. Kutunun iki ucunda ondüle cam paneller ile kaplanmış. Bu sayede konser salonu Porto’ya açılıyor ve kentin kendisi sahne arkasını oluşturuyor.

Ana oditoryumun yanı sıra yapının içinde farklı etkinliklerin gerçekleştirilebilmesi için esnek bir şekilde tasarlanmış küçük performans alanları, prova odaları, kayur stüdyoları, bir eğitim alanı, restoran, teras, barlar, VIP odası, idare ofisleri ve 600 araç kapasitesine sahip bir yer altı otoparkı bulunuyor.

Kesit

Casa da Musica’yı özgün kılan unsurlardan bir diğeri ise malzeme ve renk seçimi. Oditoryumun iç duvarlarında tercih edilen altın desenli ahşap paneller, salonun iki ucundaki cam perde duvarlar ile eşsiz bir kompozisyon oluşturuyor. Kompleksin içindeki VIP odasında ise üzerinde pastoral resimler bulunan seramik karolar kullanılmış. Çatı terasında ise siyah beyaz kare seramik kaplama tercih edilmiş. Bazı kamusal alanların döşemelerinde alüminyum kaplama kullanılmış.

© Philippe Ruault

Kompleksin içinde büyük ve merkezi bir fuaye bulunmuyor. Bunun yerine merdivenler, platformlar ile oluşturulmuş sirkülasyon ağı yapının içindeki mekanları birbirine bağlıyor ve bir fuaye görevi görüyor. Bu sayede yapı içinde eşsiz bir deneyim üretirken, yapıyı büyük festivallerden küçük performanslara kadar pek çok farklı etkinlikte kullanabilme imkanı sunuyor. Böylece OMA’nın tasarımı bir ‘Müzik Evi’ne dönüşüyor.

© Philippe Ruault

Casa da Musica görsel ve mekansal olarak çok yüzlü geometrik dış görünüşünün tanımladığı bir yapı. Konser salonunu oluşturan tüm mekanlar bu çok yüzlü formun içinden ‘çıkarılarak’ tasarlanmış. Ortaya çıkan kütlenin 40cm genişliğindeki kabuğu yapının ana taşıyıcısı. Aynı zamanda konser salonunun 1 metre kalınlığındaki betonarme duvarları yapının ayakta durmasını sağlıyor. OMA, yapının strüktürel çözümlerinde dünyaca ünlü mühendislik firması Arup ile çalışmış.

The post Casa da Musica appeared first on Arkitektuel.

© Rasmus Hjortshøj – COAST

OMA tarafından 2018 yılında tasarlanan BLOX, Danimarka Mimarlık Merkezi’nin (Danish Architecture Center) yeni yuvası. Bu nedenle yapı sergi alanları, ofisler, ortak çalışma alanları, bir kafe, kitaplık, fitness salonu, restoran, otopark ve 22 konut birimi gibi farklı işlevlere sahip pek çok mekanı bir arada bulunduruyor. Ancak, projeyi eşsiz kılan unsur yalnızca bu çeşitlilik değil. BLOX, üzerinde bulunduğu arazi ile kurduğu ilişki ile ön plana çıkıyor.

© Rasmus Hjortshøj – COAST

Yapı, Kopenhag’da, eski bira fabrika arazisi üzerinde yer alıyor. Bu alan Danimarka Mimarlık Merkezi tarafından statüsü değiştirilene kadar bir imar arazisi bile değilmiş. Nehir kenarında bulunan arazi, iki farklı kot arasında kamusal bağlantılar kuran bir konumda. OMA, tasarımlarında bu kentsel bağlantıları vurgulayarak yapıya kamusal bir değer kazandırmış. Böylece BLOX parlamento bölgesi ile kıyı şeridini birbirine bağlayan ve bölgeye kültürel bir değer katan bir yapı özelliği kazanmış. Öncesinde arabaların tanımladığı mekanı insanlar tanımlamaya başlamış ve yalnzıca geçiş için kullanılan bu araziye kalıcı bir kimlik kazandırışmış.

© Delfino Sisto Legnani ve Marco Capelle – OMA

Kopenhag’ın kıyı bölgesi, uzun bir endüstriyel ve askeri tarihe sahip. Proje alanında, 1960‘larda yanarak yıkılan eski bir bira fabrikası kompleksi bulunuyormuş. Sonrasında bu bölge, Danimarka’nın en önemli mimari ikonlarının inşa edildiği bir alan haline gelmiş. Günümüzde anıtsallık, sadelik ve naziklik ilkelerinin egemen olduğu Danimarka modernizmi bu bölgede cesurca sergileniyor.

© Richard John Seymour – OMA

Kopenhag’da bulunan bek çok içe kapalı ve erişimi güç kentsel bloğun aksine BLOX şehir hayatıyla iç içe bir yapıya sahip. Yapının içinden geçen kentsel rotalar şehir ve bina arasında beklenmedik ilişkilerin kurulmasına olanak sağlıyor. Bu rotalar, Slotsholmen bölgesindeki çeşitli müzeleri, kütüphaneleri ve tarihi alanları birbirine bağlıyor. Nehir kıyısına tasarlanan lineer park su boyunca ilerleyerek şehir içinde özgün bir kamusal alternatif oluşturuyor. Proje alanında bulunan eski oyun parkının bir kısmı inşa edilen binanın terasları ile kapatılmış. Böylece bu alan akşamları açık bir sinemaya dönüştürülebiliyor.

BLOX, benzer geometrik formların üst üste getirilmesiyle oluşturulan bir kütle. Zemin kattaki mekanlar farklı geometrik birimlerin içinde çözülmüş çünkü bu kot tamamen kamusal kullanıma ayrılmış durumda ve farklı kamusal alanları birbirine bağlıyor. Ofisler ve apartman hacimleri ise ayrı birimlerde çözülmüş. Yapının renkli dokusu, kıyıdaki suyun üzerine yansıyarak kıyı boyunca canlı bir atmosfer yaratıyor.

© Hans Werlemann – OMA

Danimarka Mimarlık Merkezi projenin merkezinde yer alıyor ve çalışma alanları, ofisler, konutlar ve otopark gibi işlevsel mekanlar ile çevrelenmiş durumda. Merkez için tasarlanan alan dikey mekanlar serisi olarak kurgulanmış. Bu dikey hacmin en üstünde ise şehrin manzarasına hakim bir kafe bulunuyor.

© Soren Svendsen

OMA’nın BLOX’u tasarlarken en önem verdikleri prensiplerden bir tanesi sürdürülebilirlik. Proje yalnızca az enerji ve kaynak harcayan bir tasarım değil, yapı aynı zamanda sosyal ve ekonomik bir sürdürülebilirlik kültürü üretiyor. Danimarka’nın düşük enerji kullanımı sınırlamaları sayesinde yapı, pek çok ülkedeki tesislere kıyasla çok daha az enerji harcıyor. Tasarım ve inşaat süreci, binanın kütlesel organizasyonu ve cephesiyle bir bütün olarak karbondioksit salınımını ve karbon kullanımını azaltmak üzere düşünülmüş. Buna ek olarak yapı yenilenebilir enerji kaynaklarını kullanıyor.

© Delfino Sisto Legnani ve Marco Capelle – OMA

Tasarımda dikkat edilen bir başka nokta ise ses yalıtımı. Yapının yanından geçen yolun ve şehrin gürültüsünden etkilenmemesi için bu yöne bakan cephelerde ses yalıtımına oldukça önem verilmiş. Ofis mekanları tamamen cam ile kaplanarak iç mekanların doğal olarak aydınlanması sağlanmış. Bunlara ek olarak binaya ısı enerjisi kazanımı sağlayan bir sistem entegre edilmiş. Böylece binanın klima sistemleri deniz suyunu ve elektrik enerjisini kullanarak ısıtma-soğutma yapıyor.

The post BLOX appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Katar Ulusal Kütüphanesi (Qatar National Library), Rem Koolhaas’ın önderliğinde OMA tarafından tasarlanmış. 2017 yılında tamamlanan yapı, Eğitim Şehri masterplanının bir parçası. Eğitim Şehri, Katar’ın bilgiye dayalı ekonomiye geçiş yapması için Shiekha Mozah ve Katar Vakfı tarafından kurulan bir proje. Kütüphane de bu masterplanın önemli bir parçası.

©Iwan Baan

Rem Koolhaas kütüphanesi üzerine: ”Kitap yapmak ve mimari arasında bir benzerlik var: Her ikisi de oldukça uzun tarihe ve geleneklere sahip ama aynı zamanda hayatta kalabilmek için sürekli kendilerini güncellenmek zorundalar. Biz ekip olarak birçok kütüphane tasarladık ve birkaçını hayata geçirdik. Kütüphaneler, tipoloji olarak, radikal mimariyi üretmek için son derece uygun. Bu bir tür paradoks; bu kadar geleneksel bir form, üretken bir ürün çözümü doğuruyor. Katar Ulusal Kütüphanesi için de bu böyle oldu…”

©Iwan Baan

“…Kütüphane, 138 metre uzunluğunda. Bunu yalnızca yapının ölçeğinin büyüklüğünden bahsetmek için söylemiyorum. Çünkü tasarımın en başından beri fikrimiz okuma eylemini Katar’ın tüm nüfusu için ilham verici ve erişilebilir hale getirmekti. Bunu aslında neredeyse tek bir odadan oluşan bir yapıyla başarabileceğimizi düşündük. Küçük parçalara bölünmeyen ve hatta kesinlikle başka katlara bölünmeyen tek bir hacimle…” diyor. Böylece ekibiyle birlikte kütüphaneye gelen herkesi aynı hacimde birleştirecek, devasa bir kütle yaratıyor.

Konspet

“…Kütüphaneyi yaratmak için ilk olarak bir levha aldık ve bu levhanın kenarlarını kitaplar için teras oluşturmak üzere yukarı katladık. Terasların yanında odanın merkezine de erişim sağlayan bir tutum oldu. Böylece kullanıcı kendini kütüphaneye girince bir anda buradaki bütün kitaplar tarafından çevrelenmiş, hepsini gözlemleyebilen ve ulaşabilen bir durumda buluyor. Katar Ulusal Kütüphanesi, hem tüm nüfusu hem de tüm kitapları içinde barındırabilen bir yer.”

OMA’nın yapı için konsept düşüncesi olan herkesi ve her kitabı barındırma, Eğitim Şehri masterplanındaki dev arazisinde bu şekilde hayata geçirilmiş. Rem Koolhaas, kütüphane mimarisiyle ilgili düşünmeye ve üretmeye kendi kitabı olan Delirious New York ile başladığını ve bu uzun süreçte yenilikleri doğuran bu tipolojiyi incelediğini de belirtmiş.

©Iwan Baan

Katar Ulusal Kütüphanesi, Doha Ulusal Kütüphanesi, Halk Kütüphanesi ve Üniversite Kütüphanesi’ni içeriyor. Bunu yanında içerisinde Arap-İslam uygarlığı ile ilgili değerli metinler ve el yazmaları içeren Miras Koleksiyonu’nu da barındırıyor -ekibin de hedeflediği gibi tüm kitaplar. Tüm halka açık kütüphane, 42.000 metrekarelik bir arazide bir milyondan fazla kitaba ve binlerce okuyucuya ev sahipliği yapıyor. Kütüphane, yukarıda da bahsettiğimiz gibi dünyanın her yerinden üniversite ve kurumlara uydu kampüs olan, Eğitim Şehri isimli masterplanın kampüsünün büyük bir parçası. Buradaki her yapıya hizmet edebilecek fonksiyona sahip.

©Iwan Baan

Katar Ulusal Kütüphanesi, OMA’nın 1989’daki Fransa Ulusal Kütüphane Yarışması’ndan beri olan kütüphane tipolojisi ilgisinin en güncel yansıması. Tabi o zamanlar kütüphane tasarımı bambaşka soruları konu ediniyordu. Elektronik devrim, konsantrasyon ve fiziksel varlığa olan ihtiyacı ortadan kaldırabilmek tipolojinin ana temalarıydı -yine Koolhaas’ın kitabı olan S, M, L, XL isimli kitapta süreçleri görebilmek mümkün. O yıllarda kütüphanein tüm varolma nedeni sogulanmış: “Hala kütüphanelere ihtiyaç var mı?”, “Kütüphaneler dijital kültürde hayatta kalabilir mi?” gibi sorularla. Katar Ulusal Kütüphanesi’yle ekip, kitabın önemini çalışma, araştırma, birlikte çalışma ve etkileşimi bir araya getiren bir tasarımla vurgulamayı amaçlamış.

©Iwan Baan

Kütüphane, evler kitaplar için bir ev. Yapının köşeleri, kitap koleksiyonlarını ve merkezde üçgensel bir hacim yaratmak üzere, yerden yukarı kaldırılmış. Bu konfigürasyon, aynı zamanda kütüphaneye gelen ziyaretçilerin yapının merkezinden içeri alınmasını sağlıyor -yapının çevresinden içeri girmektense.

Yapının koridorları, rafları üzerinde bulunduran bir topoğrafya olarak tasarlanmış, aralarına da okuma, sosyalleşme ve kitapları taramak için olan mekanlar serpiştirilmiş. Kitap rafları, yerlerle aynı beyaz mermerle yapılmış ve kendi bünyelerinde yapay ışıklandırma, havalandırma ve kitap iade etme sistemi bulunduruyor. Kütüphanede materyallik ve altyapısal olarak bütüncül bir etki yaratılmak istenmiş.

©Iwan Baan

Kolonlardan arındırılmış ve girişten başlayan bir köprü, kütüphanenin yapı boyunca farklı rotalar oluşturan ana koridorlarına bağlanıyor. Köprü aynı zamanda bir buluşma mekanı, medya ve çalışma odaları, okuma masaları, sergi elemanları, konferans masaları ve geniş bir çok amaçlı salonu barındırıyor. Çok amaçlı salon Amsterdamlı stüdyo InsideOutside tarafından tasarlanmış bir açılıp kapanbilir perdeyle kapatılmış. Ekip aynı zamanda Katar Ulusal Kütüphanesi’nin peyzajından da sorumluymuş.

©Iwan Baan

Miras Koleksiyonu yapıda merkezden 6 metre aşağıda, kazılmış gibi görülen, bej travertenle kaplı bir hacimde bulunuyor. Koleksiyon, dışarıdan da direkt olarak erişilebilen şekilde çalışıyor. Yapının içine baktığımızda cephede kullanılan ondüle camla, parlak ışığı filtreleyen ve böylece okumaya uygun, sakin bir atmosfer yaratılmış. İçeride yayılan ışık ise alüminyum tavan sayesinde binanın merkezine yansıtılıyor. Dışarıda, gömülü bir veranda bodrum katında bulunan personel birimlerine ışık sağlıyor ve kitapların arasına doğrudan girmeden bir geçiş mekanı yaratıyor aslında.

©Iwan Baan

Katar Ulusal Kütüphanesi Arata Isozaki’nin 1995 yılında tasarladığı ve 2003 yılında uygulanmaya başlanan Eğitim Şehri için önemli bir yere sahip. Bilgiye dayalı ekonomiye geçişi sayısız kitaptaki bilgiyle destekleyen önemli bir merkez. Masterplan aynı zamanda OMA tarafından tasarlanan Katar Vakfı Merkezi’ni (2016) içeriyor.

The post Katar Ulusal Kütüphanesi appeared first on Arkitektuel.

Cornell Üniversitesi Mimarlık Fakültesi’nin yeni stüdyo binası olan Milstein Hall, 2011 yılında Rem Koolhaas ve Shohei Shigematsu’nun ortaklığını yaptığı OMA tarafından tasarlandı. Milstein Hall, Amerika ve dünyanın en prestijli mimarlık fakültelerinden biri olan Cornell AAP kampüsünde 100 yıldan beri inşa edilen ilk yeni bina olarak da tarihe geçti.

© Matthew Carbone

Milstein Hall, kampüsün iki önemli binası Sibley Hall ve Rand Hall arasında bağlantı sağlıyor. Özellikle Ithaca gibi, kış aylarında -30 santigrat derecelere çıkan soğukların yaşandığı bir yerde kampüs içinde yaratılan kapalı geçişler oldukça önem kazanıyor. Ancak OMA’nın tasarımının kampüse kattıkları, bir geçiş yapısından çok daha fazlası. Milstein Hall, yeni ve çarpıcı tasarımı ile mimari ve tasarımın önemini vurguluyor.

© Matthew Carbone

Yapı, iki etkileyici konsol strüktürü ile dikkat çekiyor. Bu konsollar, toplam 1,200 ton ağırlığındaki çelik truss sistemi ile ayakta duruyor. Konsol yapı, yol kotundan yaklaşık 15 metre yüksekte bulunuyor ve kampüsteki bir başka yapı olan Foundry ile bu kotta ilişki kuruyor. Çelik kafes sistemin çevrelediği geniş hacim, 16 tasarım stüdyosunu içinde bulunduruyor. Bu kütle, döşemesinden çatısına kadar cam ile kaplanmış. Yapının çatısının bir kısmı yeşil çatı olarak tasarlanmış ve üzerinde 41 adet içeri ışık girmesini sağlayan açıklık bırakılmış.

© Matthew Carbone

Shigematsu, Milstein Hall’u mimarlık, şehircilik ve sanat öğrencileri arasında etkileşim ve tartışma ortamı yaratabilecek bir pedagojik bir platform olarak tanımlıyor. OMA, bu çarpıcı kütle ile yapının içinde farklı bir hayat kurgulanmasını amaçlamış. Yapıyı kullanan öğrenci ve profesörlere, yapıya farklı işlevler ve kullanım şekilleri kazandırma özgürlüğü verilmiş.

Cornell Üniversitesi kampüsünün kuzey ucunda yer alan Millstein Hall, kampüste tek başına duran, yeni bir bina olarak tasarlanmamış. Yapı, mimarlık fakültesinin mevcut 4 binasıyla farklı kotlarda ilişki kuran ve fakülteyi bir bütün haline getiren bir ek yapı. Millstein Hall sayesinde okulun mimarlık fakültesi 47,000 metre kare ek stüdyo alanı, galeri alanları, jüri alanları ve 253 kişilik bir oditoryum kazanmış.

© Matthew Carbone

Yapı sürdürülebilirlik ilkeleri doğrultusunda tasarlanmış. Yerleştirilen açık konfor modülleri sayesinde yapının yapay havalandırma ihtiyacı büyük ölçüde azaltılmış. İç mekanların soğutulmasında kullanılan su, yerel bir gölden sağlanıyor. Binanın tüm cephesini kaplayan camlar ise izole edilmiş, düşük E değerlerine sahip. Yapı Leed Gold sertifikasına sahip.

© Matthew Carbone

Stüdyoların konsol çıkan güneydoğu kısmına AAP Forum adı verilmiş. Bu konsol stüdyoların tamamen şerit bant ile kaplanmış olması, mimari stüdyoların 24 saat canlı olduğunu kampüsün geri kalanına gösteriyor. Cam kaplamanın alt ve üst kısımlarında ise Türkiye’den getirilen mermerler kullanılmış. Yapının alt kısımlarında, yukarıdaki konsol plakanın cam ve çelik karakterine tezat oluşturacak şekilde yalın beton yüzeyler tercih edilmiş.

© Matthew Carbone

OMA, yapının bodrum katından yukarı çıkarak, konsol yapıyı destekleyen küçük bir kubbe tasarlamış. Çift katlı beton sistem ile yükselen kubbenin altında ana kritik alanları bulunuyor. Beton, elektrik tesisatı ve sprinkler sistemini içine alacak şekilde dökülmüş ve kubbenin iç yüzeyinde şerit aydınlatma elemanları yerleştirilmiş.

Kesit / © wikiarquitectura.com

Milstein Hall’un giriş katından çıkan yaklaşık 20 metrelik beton bir köprü ziyaretçileri içeri alıyor ve oditoryuma veya ana merdivenlere çıkarıyor. Cephede olduğu gibi, köprünün taşınmasında da betonarme truss sistem kullanılmış. Bu sayede kubbenin üzerinden geçen köprü, kolonsuz bir şekilde 20 metre açıklık geçebiliyor.

© Matthew Carbone

Milstein Hall’un inşa edilmesiyle birlikte Mimarlık Fakültesi ilk defa bir oditoryuma sahip olmuş. Oditoryum, olabildiğince esnek ve farklı amaçlarla kullanılabilecek şekilde tasarlanmış. Oditoryum mekansal olarak ikiye bölünmüş. Üst kısımdaki sandalyeler yere sabitlenmişken, alt kısımdaki sandalyeler serbest bir düzene sahip. Bu sayede oditoryumun tamamı kullanılmıyorken, alt kısım jüriler veya küçük toplantılar için kullanılabiliyor.

Milstein Hall, bazı mimari prensipleri ile Vilanova Artigas’ın Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi binasını hatırlatıyor. Artigas’ın ilham verici projesine de göz atabilirsiniz.

The post Cornell Üniversitesi – Milstein Hall appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

De Rotterdam, Maas Nehri’nin üzerinde Rem Koolhaas (OMA) imzalı bir yatay şehir. Birbirine bağlı 3 kuleden oluşan proje içinde ofisler, konutlar, bir otel, konferans mekanları, dükkanlar, restoranlar ve kafeleri barındırıyor. 2013 yılının Kasım ayında tamamlanan yapı, Hollanda’nın en büyük binası -Avrupa’da da en büyüklerin arasında. OMA’nın en fazla süre alan işlerinden biri olsa da De Rotterdam, Rotterdam’ın ekonomik gücünü simgeleyen bir öge olarak görülüyor.

©Iwan Baan

Şehrin güney ufuk çizgisinde 150 metre yükseklik ve 100 metre genişlikle büyük bir kaplıyor proje. Tasarımına baktığımızda Rotterdam için aslında bir nevi gerçek dışı bir yapı, şehrin şu ana kadarki kopyala-yapıştır denilebilecek kentsel düzenini bir adım öteye götüren bir kurguya sahip. Dışarıdan gözlemlendiğinde De Rotterdam, parçalara ayrılmış bir çizimin çok da doğru olmayan bir şekilde tekrar bir araya getirilmiş halini andırıyor.

©Ossip van Duivenbode

Yapı, bir podyumdan yükselen 3 basit ofis kulesi. Bu kuleler, yarıdan kesilmiş ve düzensiz bir şekilde bir araya getirilmiş. Ortaya çıkan form, aralarından gökyüzünün sızmasına izin veren, birbiri üzerine yığılmış kütleler izlenimi. Bütün bu hacim baştan aşağı ince alüminyum tirizlerle kaplanmış. Cephenin alüminyum oluşu, yapının ışıkta gümüşi bir parıltıya sahip olmasını sağlıyor -böylece De Rotterdam 60’ların New York gökdelenlerini hatırlatan bir tasarım oluyor.

©Iwan Baan

Ellen van Loon: “Tasarımda verimlilik ilk günden beri en önemli dizayn parametrelerinden biri oldu. Projenin yapım sürecinde piyasadaki oynamalar, tasarımda bizi kısıtlayan öge olmadı. Hatta orijinal konseptimizi güçlendirmemizi sağladı. Sonuç yoğun, hareketli bir yatay şehir.”

Yapının tamamlanışıyla, Maas’ın güneyinden çok önceden beri öngörülen ikinci, yeni bir merkez yaratılmış oldu. Bunun sonucunda da yapıya adını yanında bulunduğu büyük bir göçmen gemisi vermiş -New York-Wilhelmina arası giden Avrupalı göçmenleri taşıyan bir gemi.

©Iwan Baan

De Rotterdam’ı oluşturan birbiri üstüne yığılmış, içeriden bağlantılı 3 kule tam 44 kat uzanıyor -150m. Bu ve genişliğine rağmen yapı aslında oldukça kompakt. Yapı ofis çalışanlarını, orada yaşayanları ve otel ziyaretçilerini kütleleri bağlayan noktalarda bulunan konferans salonları, spor tesisleri ve restoranlarda bir araya getiriyor. Bu üç kütlenin paylaştığı podyum da her bir kulanin lobi alanını barındırıyor ve aralarında yayalara özel bir kamusal alanla geçiş yaratıyor.

©Iwan Baan

Rem Koolhaas: “Ölçeğine ve bariz masifliğine rağmen yapının kaydırılmış blokları, şehrin farklı kısımlarından farklı şekilde gözlemlenen, sürekli değişen bir görünüm yaratıyor.” Koolhaas ekliyor: “Yapının bugün orada tamamlanmış halde duruyor olması şehrin, şehirdeki proje geliştiricilerin, müteahhitlerin ve mimarların dayanıklılığının bie çeşit anıtı.” (Koolhaas, burada yapım sürecinde Rotterdam’ın yaşadığı ekonomik krizlerden bahsediyor.).

©Iwan Baan

“Projenin en önemli noktası Rotterdam’da yoldan geçerken boyutunun ve kütlesinin algılanışı. Tasarlarken projenin görünüşünün şehirde gezerken nasıl değişeceğini düşündük.” Rem Koolhaas. “…Kuleler arasındaki yarıklar yalnızca bir açıklıktan daha fazla bir etki yaratıyor; stroboskopik şehir görünümü deneyimletiyor.”

Karakteristik olarak kesin bir etkiyle De Rotterdam, kulenin döşemelerinin şaşırtmalı olarak yerleştirilmesiyle Rotterdam’ın nehir kenarında dinamik bir etki yaratıyor. Şehirdeki masiflik algısını, kuleler arasından sızan ışıklar sayesinde etkileyici ve hareketli bi şekilde çözümlemiş yapı.

©Iwan Baan

Koolhaas’a göre De Rotterdam aslında daha çok kişisel bir hikayenin sonucu. Yapı, onun için yıllarca önce ortaya koyduğu tespitinin gerçekleşmişi, Manhattanism. Manhattanism, baskı altındaki kentsel değişim sürecinin son aşamalarını temsil ediyor. Kavram ilk kez Koolhaas’ın Delirious New York kitabında karşımıza çıkmıştı. Yıllar sonra, 68 yaşındaki Rem Koolhaas, New York’un başdöndürücü çılgınlığının küçük bir kesimini kendi şehrinde gerçekleştirdi bu tasarımıyla.

©Iwan Baan

Son olarak Koolhaas: “Yapı her ne kadar sert veya soğuk gözükse de şehirde yaşayan birçok yaşlı insandan yapıyı ne kadar beğendiklerine dair yorumlar alıyoruz. Bu daha önce hiç başımıza gelmemişti.” diyor.

The post De Rotterdam appeared first on Arkitektuel.

Maison Bordeaux, 1998’de Bordeaux, Fransa’da tamamlanmış bir konut projesi. Rem Koolhaas evi 1994 yılında bir çift ve ailesi için tasarlamış. Trafik kazası geçiren ve belden aşağısı felç olan bir yazar, eşi ve üç çocuktan oluşan bir aileye ait olan Maison Bordeaux, bu ailenin Rem Koolhaas’ı Bordeaux dışında bir ev tasarlamak için istemesiyle ortaya çıkmış. 

© Hans Werlemann

En basit ve dolambaçsız olan programları bile mekansal olarak dinemikleştiren ve sürekli yeniden tanılamaya açık hale getiren bir ofis OMA. Maison Bordeaux’da da “Ev, yaşamak için bir makinedir.” (A house is a machine for living.) düşüncesini yeniden tanımlıyor. Tasarımı böyle şekilleniyor evin. Tasarım sürecindeki bir diğer girdi de felçli kullanıcının durumuna rağmen dümdüz, basit bir ev istemeyişi. Aile evin kompleks bir tasarım olmasını istiyor ekipten: “Düşüncenizin aksine kompleks bir ev istiyorum. Çünkü bu ev benim tüm dünyamı tanımlayacak.”

© Hans Werlemann

Rem Koolhaas da bunların üzerine basit bir hacim içerisinde mekansal olarak karmaşık ve yenilikçi iç mekan organizyonu ve durumlarla karşımıza çıkıyor. Koolhaas’ın Maison Bordeaux için önerdiği tasarım üç evin birbiri üzerine derlenmesiyle oluşan bir tasarım. Ekip tasarıma kendine özgü karakterlere ve mekansal durumlara sahip üç farklı evin birleşimi olarak yaklaşıyor. Maison Bordeaux, üç farklı evin tasarımını barındıran tek bir ev aslında.

© Hans Werlemann

Maison Bordeaux, kullanıcısının işlevsel, fiziksel ve psikolojik gereksinimlerini çözmeye hedeflenen pratik bir proje. Bu nedenle tekerlekli sandalyeye bağlı bir adam ve ailesi için üç katında farklı üç dünya kuruyor; bunları da dikeyde ortak bir elemanla birbirine bağlıyor.

Birbiri üstüne konmuş üç evi bağlayan eleman bir asansör. Bu üç ev sahibi için her katında ortak olan bir alana sahip, bu da aslen haraketli bir platform olan bir asansör. Bu platform evin kalbinde bulunuyor ve hareketi evin mimarisini sürekli olarak değiştiriyor.

© Hans Werlemann

Maison Bordeaux, opaklık ve saydamlık arasında dalgalanan bir ev. Evin ilk katı bulunduğu tepeye gömülmüş bir kütle. İç mekan düzeni, mağaralı ve labirantle oluşuyor. Burası ailenin daha özel aktivitelerinin gerçekleştiği alan. Ortadaki hacim evin en saydam ve en çok kullanılan kısmı. Yaşam alanını barındıran bu kat, kütlenin içinde kurgulanmış fakat tüm Bordeaux’ya uzanan manzaralarla dışarıya açılıyor. Yaşam alanı aynı zamanda açık bir plan şemasına sahip. Buranın üstünde kalan kütle de en aşağıdakine benzer bir şekilde kurgulanmış. En üst hacim, yatak odalarını barındırıyor ve opak bir hacim. Burada gemi penceresine sahip alanlar yatak odaları; kullanıcıların yataklarından Bordeaux’yu izlemesine olanak sağlıyor.

© Hans Werlemann

Evde her kat doğal olarak birbirinden farklı; aslında bu evi daha da karmaşıklaştırıyor. Burada şaşırtıcı nokta engelli bir kullanıcının bu kompleks düzen içerisinde nasıl yaşadığıyla ilgili. Düzenli, tekrarlanan organizayonel sisteme sahip olmasa da hacimlerin ortak bir platforma sahip olması evi bütünleştiriyor. Bu platform yalnızca kotlar arası sirkülasyonu sağlayan bir asansör değil aynı zamanda ev sahibinin ofisini oluşturuyor.

Ofis, en alttaki mutfaktan en üst kattak yatak odalarına kadar gidebilen bir mekan. Ev boyunca dikey haraket edebilen bir ofis tasarlamak Maison Bordeaux’ya mekansal bir dinamizm katıyor. Sürekli değişen, sürekli durduğu yeri ve ofisin mekanını tekrar tanımlayan bir dinamizm. Bu platformun harekti de hidrolik pistonlarla sağlanıyor.

© WikiArquitectura

Evin stüktürü, evi dışarıdan uçuyormuş gibi gözüken fakat masif ve ağır bir blok olarak gösterebilecek bir sistemle kurgulanmış. Ayrı üç kütlenin farklı hacim organizayonlarının getirdiği sorunlardan bir tanesi bu karmaşık düzenlerin birbirlerinin üzerine nasıl oturacağıyla ilgili olmuş. Örenğin; en üstteki kütlenin ortadaki saydam hacimden konsol çıkması akıllara bu kütlenin nasıl taşındığı sorusunu getiriyor. 

Diyagram

Evin konsol kısmı çelik bir tüp ile taşınıyor. İçerisinde spiral bir merdiveni barındıran tüp, evin tüm katları boyunca ilerleiyor. Bu çelik silindire ek olarak L profil taşıyıcılarla evin arka ucu desteklenmiş. Bu L kolonlar çatı boyunca uzanan çelik kirişlerle tamamlanıyor ve gergi kablolarıyla güçlendiriliyor. Bu kablo da toprağın altına gömülü; bunun amacı yanal yükleri toprak desteği ile sabitlemek. Bu taşıyıcı sistem Rem Koolhaas ve Cecil Balmond’un geliştiridiği, onlara özgü bir mimari bir karar.

Taşıyıcı Diyagramı

Strüktürel anlamda üç ana elemandan bahsedebiliriz: çelik bir portiko, çelik kiriş ve destekli bir betonarme çerçeve ve büyük betonarme kutu. Alan ise üç banda ayrılmış: en büyüğü teras, diğer ikisi ise evin ilk katını oluşturuyor.

Evin ilk bandı terasa tamamen açık. Opak ve saydam cam cepheye sahip bir kısım. Bir dizi yuvarlak kesitli, siyaha boyanmış metalik sütun döşemeyi taşıyor ve cam cepheler boyunca devam ediyor. Buranın köşesinde ise girintili çıkıntılı ve toprağa saplanan bir nevi perde duvar mevcut. Burası da strüktürel anlamda terasın oluşumuna katkı sağlıyor.

© WikiArquitectura

Sonuç olarak Maison Bordeaux teknolojinin mimarlıkla birleştiği ve OMA’nın basit olan ile yepyeni bir evren yarattığı tasarım. Beş kişilik aileye tasarlanmış olan ev, felçli Jean François Lemoine’nin ihtiyaçlarına cevap verecek ve tüm aileye hizmet edecek bir yapı. Bu anlamda ev, iki paralel hayatı birlikte kurgulayan bir yapı. Maison Bordeaux, tüm aile için farklı, çeşit çeşit, yaratıcı bir evren. Mimarlık tarihinde de yaklaşımı, tasarımı ve kurgusuyla önemli bir yere sahip.

Kaynaklar: 

1. Andrew Kroll. “AD Classics: Maison Bordeaux / OMA” 25 Ocak 2011. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/104724/ad-classics-maison-bordeaux-oma/>
2. “House in Bordeaux” WikiArquitecture. <https://en.wikiarquitectura.com/building/house-in-bordeaux/>

The post Maison Bordeaux appeared first on Arkitektuel.

Rotterdam’da bulunan Timmerhuis, OMA ekibi tarafından tasarlanmış. 2015 yılında tamamlanmış olan yapı içerisinde belediye hizmet birimleri, ofisler ve konutlar bulunduruyor. Rotterdam’ın merkezinde, şehirdeki MVRDV imzalı Markthal isimli komplekse yakın konumunda, cam, tekrarlı küpleriyle ilginç bir kompozisyon oluşturuyor ekip.

© Ossip van Duivenbode

OMA bu tasarımında modüler bir yapı yaratmış. Çeşitli fonksiyonlarıyla Timmerhuis, Rotterdam’ın işlek caddelerinden birinde bulunuyor. Ekip, yapıyı tek bir modülden yola çıkarak kurgulamış. Timmerhuis bu küp modüllerle cadde kenarında yükselerek iki adet düzensiz tepe oluşturuyor. Küçük küp birimlerden oluşan karkteriyle de Rotterdam’ın ana arterlerinin birinin üzerinde etkileyici, karmaşık bir kompleks oluşturmuş OMA. Aynı zamanda 1953’lerden kalan Stadstimmerhuis (bir beledeiye binası) yapısını iki yanından sarıyor Timmerhuis. 

© Ossip van Duivenbode

Timmerhuis oldukça yenilikçi bir yaklaşıma sahip. Strüktür sistemi modüllerin her birine hem yapım aşaması için hem de program organizasyonunda maksimum verimlilik ve çok yönlülük sağlıyor. Modüller hem bir ofis mekanının gerekliliklerini hem de bir konut ünitesinin tasarım parametrelerini karşılayabilecek şekilde tasarlanmış.

Timmerhuis’te dikkat çekici bir başka özellikle farklı kotlardaki bu modüllerin konumalanışıyla oluşturulmuş yeşil teraslar. Böylece ekip, Rotterdam’ın şehir hayatının kalbinde yeşil bir alan sunabiliyor kullanıcılarına. 

Strüktür

Ekibin tasarımda dikkat ettiği noktalardan bir tanesi de bu strüktürün cadde seviyesinde maksimum açıklığa izin verecek şekilde kurgulanmış olması. Yapının taşıyıcısı caddeyi davet eden bir karakter oluşturmak amacıyla geniş bir açık alan yaratılmasına olanak sağlıyor. OMA ekibi bunu üstten asılan modüllerle sağlıyor; böylece modüller oluşturulmak istenen aramekanları işgal etmiyor, şehir ve Timmerhuis arasında aktif ve açık bir katılım alanı oluşturuyor.

© Ossip van Duivenbode

Tasarımda aynı zamanda Timmerhuis’in Rotterdam’ın sürdürebilirlik açısından en yüksek performansa sahip binası olması istenmiş. OMA ekibi de bu zorunluluğu yapının tasarımında ana öge olan esneklik konsepti ve binanın akciğerleri olan iki büyük atirumla ele alıyor. Bu alanlar kışın/yazın ısıyı/soğuğu depolayarak gerekli sıcaklık/soğukluk ile içeriyi havalandıran klima kontrol sistemine bağlanmış. Bunun yanında Timmerhuis, cephesinde 3 katmanlı, yarı saydam yalıtım tabakası içeren cam duvarlar kullanıyor. Bu özellik de daha önce görülmemiş bir enerji verimliliği sağlıyor. 

© Sebastian van Damme

Timmerhuis, Rotterdam’ın tarihinde bolca yer alan revizyonist ve ahenksiz mimari tarzların bir örneği olmak yerine belirsiz kütlesiyle etrafındaki yapıların arasında bir çeşit aracı bina oluyor. Eski belediye yapısı, postane aksıyla kendi simetri aksını kesiştiriyor ve bu noktada şehir içinde bir pasaj oluşturuyor.

Aynı zamanda modüllerinde benzer yükseklikleri kullanarak etrafını sardığı Stadtimmerhuis ile uyumlu bir karakter yaratıyor. Etrafında bir başka eski yapı olan Laurenskwartier’in de kaide yüksekliğini esas alıyor Timmerhuis: 20 metre. Böylece şehre ve etrafına farklı refereranlarıyla bulunduğu yerle bütünleşmeyi amaçlıyor.

© Sebastian van Damme

Timmerhuis, strüktürel kurgulanışı, esneklik anlayışı ve şehirde yarattığı özgün kompozisyonuyla OMA’nın dikkat çeken bir başka projesi. Sürdürebilirlik konusundaki uygulamalarıyla da yapı, Rotterdam’ın önemli binalarından birinin çevre dostu bir komplekse evrilmesini sağlamış.

Kaynak: “Timmerhuis / OMA” 11 Aralık 2015. ArchDaily.<https://www.archdaily.com/778654/timmerhuis-oma/>

The post Timmerhuis appeared first on Arkitektuel.

© OMA

2012’de Pekin’de hizmet vermeye başlamış olan yapı, Rem Koolhaas önderliğindeki OMA mimarlık ofisi tarafından tasarlanmış. Gökdelen mimarisinin yeniden keşfi olarak nitelendirilen CCTV Merkez Binası’nın yapımına 2004 yılında başlanmış. CCTV, OMA’nın Çin’deki ilk yapılarından ve ofisin en büyük projelerinden olması nedeniyle önemli bir yere sahip. Özgün formuyla, gökdelen mimarisine yeni bir soluk getirme amacıyla CCTV Merkez Binası, yapım teknolojileri ve mühendislik açısından da oldukça etkileyici.

© OMA

CCTV Merkez Binası, gökdelen mimarisinin tipik ‘en yükseğe ulaşma’ arzusuna karşı çıkan bir tasarıma sahip. 75 metre konsol alan ile birbirine bağlanan 2 eğik kule ve bunların oluşturduğu 3 katlı platformdan oluşan yapı, formuyla bir döngü yaratıyor. Bu düşüncenin arkasında şehrin farklı yerlerine yayılmış farklı televizyon ve yayın fonksiyonlarını bir arada toplayıp bunları işleyişleri gibi bir döngü haline dönüştürme yaklaşımı var. Rem Koolhaas yapıyı yeriyle birlikte stüdyolar, ofisler, üretim ve yayın tesisleri gibi fonksiyonları bir yerde toplayan 3 boyutlu bir televizyon döngüsü yaratmış.

Fonksiyon Diagram

CCTV Merkez Binası, aynı zamanda cephe bakımından da oldukça ilginç bir karaktere sahip. Formundan da anlaşılabileceği gibi, taşıyıcı bakımından da zorlayıcı bir sistem olmuş. Gökdelenin cepheleri, taşıyıcı sistemin karakterini yansıtıyor; büyük streslerin, gerilmelerin olduğu alanlar yağun, daha az destek gerektiren alanlarda ise daha seyrek taşıyıcı elemanlarla geçilmiş. Cephede bunu takip etmek mümkün. Kısacası cephe, binanın taşıyıcısınıın dışa vurumu.

Ofisin taşıyıcı sistem modellemelerinden de gözlemlenebileceği üzere her bölge taşıyacağı yüke, oluşacak strese göre sınıflandırılmış, renklendirilmiş, yerleştirimiş ve elemanları ona göre kurgulanmış. ‘3 boyutlu kıvrımlı döngü’ CCTV’nin cephesi diagrid karakterli taşıyıcı sistemine ek olarak kendini taşıyan yüksek performanslı cam panellerle kaplanmış. Güneş ışığı kontrolü de sağlayan cephe, Pekin gökyüzünde gümüş-gri bir renkle karşımıza çıkıyor.

Taşıyıcı Diyagram

Yapının yenilikçi taşıyıcı kurgusu, Avrupalı, Çinli mühendislerden oluşan oldukça geniş bir ekiple tasarlanmış. Hepsinin buluştuğu ortak bir nokta var: gökdelenler için yeni olanaklar sağlayan inovatif bir tasarım elde etmek. Bu amaç Rem Koolhaas’ın fonksiyon ve form döngüsüyle birleştiriliyor projede. Sonuç olarak ortaya tasarım ve mühendisliğin bütünleştiği bir yapı ortaya çıkmış.

© OMA

Yapı, 2013 yılında Yüksek Yapı ve Şehir Habitatı Konseyi-Council on Tall Buildings and Urban Habitat (CTBUH) tarafından ”Dünyadaki En İyi Yüksek Bina” olarak seçilmiş. CCTV Merkez Binası’nın bu ödüle layık görülmesinin sebebi mimaride gökdelen tipolojisini alışılmadık bir yaklaşımla ele alması olmuş. Rem Koolhaas buna ithafen: ”2003’de yayımlanan ‘Content’ kitabımda bir bölümün başlığı ‘Gökdelenleri Öldürün’ idi. Bu aslında temel olarak gökdelen tipolojisinin geldiği ve uygulandığı noktanın hayal kırıklığını yansıtan bir yazıydı. Gökdelenlerin arkasında yeterince yaratıcı bir yaşam kurgulandığını düşünmüyordum. Bu nedenle gökdelenlerin hayal gücünden yoksun mimarisine karşı bir tepki göstermem gerekiyordu. Bu sahnede bu ödülü elimde tutarken durmak, içi boş, ilhamdan yoksun gökdelen mimarisine açtığım savaşın kesinlikle fark edilmediğini  ve başarısız olduğunu gösteriyor.” diye devam ediyor Rem Koolhaas şaka yaparak.

The post CCTV Merkez Binası appeared first on Arkitektuel.