Mimar: Adam Nathaniel Furman

Yer: Tokyo, Japonya

Yapım yılı: 2019

Tokyo’nun idari bölgesinde yer alan 160 metrekarelik bir apartman dairesinin iç mekan tasarımı olan Nagatacho Apartment, duyuları harekete geçiren olağanüstü bir estetik algıyla lüksleşen mimari ve ev hayatı üzerine güçlü bir manifesto kuruyor. Pastel renkler, doğal ve yapay malzemeler; evin merkezinde birleşen açık ve birbirine bağlı bir mekanlar dizisi yaratan plan şeması birlikteliği Nagatacho Apartment projesinde duysal, keyifli bir iç mekan dünyası yaratıyor. “Nagatacho dairesi, günlük yaşama renk, doku, malzeme ve formun etkisini mimari mekan yaratma uzmanlığında ele alan bir deneydir -kullanıcının günlük ritüellerini ve toplumsal aktivitelerini sürekli bir tatmin duygusu sağlayan estetik içerisinde yücelten bir mekan.”

Furman, iç mekan tasarımı için modern ve geleneksel zanaatçı teknikleri bir arada kullanıyor. Evin içeriside yetenekli marangozların imzasını taşıyan el yapımı dolaplar ve ahşap detaylarıyla; lazer kesim teknolojisiyle üretilmiş süslü kapılar bir arada kullanılmış. Tasarımda kullanılan materyaller seçilirken mimar için önemli noktalardan biri bu malzemelerin duyusallığı. Nagatacho Apartment i. mekanını oluşturacak malzemelerin kökeninden çok kullanıcın hayal gücü üzerindeki etkisi önemli olmuş. Bu yaklaşımla yarı saydam plastik yapay mermerler, el yapımı porselen kulplarla tasarlanmış yüksek kalite el işlemesi ladin materyal yanında; parlak naylon armatürler ve vinil de el yapımı halı, yarı mat plastik duvar kaplamaları ve dokulu duvar kağıdı yanında kullanılmış.

The post Nagatacho Apartment / Adam Nathaniel Furman appeared first on Arkitektuel.

©Vincent Hecht

2017 yılında Japonya’da Toshima isimli bölgede bulunan bir konut projesi olan Tree-ness House, Japon mimar Akihisa Hirata ve ekibinin tasarımı. Akihisa Hirata, daha önceden Toyo Ito & Associates mimarlık ofisinde çalışmış bir mimar. Hirata, 2005 yılında kendi ofisi olan Akihisa Hirata Architecture Office’i kurmuş. Ekibin tasarımı, ofisin özgün tarzını yansıtan, fütüristik ve karmaşık bir mimari dile sahip konut projesi.

©Vincent Hecht

Tokyo’daki Tree-ness House, evlerden ve bu evlerin arasındaki galeri boşluklarından oluşan kompleks bir yapı. Evin tasarımı bir ağaçtan esinlenerek ortaya çıkmış. Tree-ness House temelde bir ağacın farklı karakteristik özelliklere sahip farklı kısımlarından parçalar yaratıp bunların organik bir şekilde birbirine entegre edilmesiyle oluşturulmuş. Tree-ness House ağacın gövdesi, dalları ve yaprakları olarak 3 farklı öge yaratıp bunları birbirine tıpkı bir ağaçtaki gibi ekliyor. Bu tasarımda bu 3 öge; bitkiler (plants), açıklıkları vurgulayan çok köşeli yüzeyler (projede “pleat” yani “pile” olarak anılan kısımlar) ve beton kutular (boxes).

©Vincent Hecht

Tree-ness House tasarımında öncelikle evin hacimlerini barındıracak beton kutular üst üste yığılmış. 3 boyutta düzensiz yığılmış bu kutular, bu yığılma sonucu oluşan yine karmaşık boşluklarla, evin ana hacmini oluşturmuş. Bu beton kutular, ağaçtan esinlenen tasarımda ağacın gövdesini oluşturuyor. Daha sonra bu ana hacimde, beton kutuların üzerinde evin açıklıkları işlenmiş. Her bir açıklık birbirinden farklı formlara sahip, 3 boyutlu katlanmış beton plakalardan oluşan projede “pile” (pleat) olarak adlandırılan ögelerle tasarlanmış. “Gövde ve yapraklar görünüşte değişse de benzer strüktürlere sahipler -birbirleriyle olan ilişkileri katmanlı bir organik strüktür yaratıyor…Buna benzer organik katmanlar ve karmakarışık bir mimari mantık yaratmak mümkün. Bu tasarım, bu yeni mimari prensibi geliştirmeyi ve bu kompleks ekosistemi kente bağlamayı hedefliyor.” Akihisa Hirata.

©Vincent Hecht

İçerideki kullanıcının mekan ile ilgili fiziksel algısına yönelik olarak kurgulanan açıklıklar ve açıklıkları saran “pile” kısımları, içeri ve dışarı yönelen kıvrımlara sahip. Hirata ve ekibi böylece kullanıcısının bu fiziksel algısını mimari bir çeşit formla anlatma hedefinde.

Bu açıklıkları saran ve ağacın dalları olan “pileler” de bitkilerle kaplı. Bitkiler, evi organik bir bütün haline getiren son dokunuşlar diyebiliriz; evin, kendi etrafını saran yoğun beton doku arasında tıpkı kaldırımdan fırlayan bir ağaç gibi nefes alabilmesini sağlayan kısımları.

©Vincent Hecht

Tree-ness House’da beton kutular, evin yatak odalarını barındırıyor. Bir galeri mekanı oluşturacak şekilde tasarlanmış olan bu kutular, dışarıda da teraslara ve yine yapının nefes almasına katkı sağlayacak olan bitkileri barındıracak bahçelere dönüşüyor. Yine bu kutuların arasında kalan hacimler, yer yer camlarla kaplanarak, evlerin oturma veya yemek odalarını barındıracak şekilde tasarlanmış. Evde birçok oda terasa açılıyor ve böylece yaşam alanları yapının dışına kesintisiz bir şekilde bağlanmış. Evin iç mekanlarının büyük bir çoğunluğunda brüt beton kullanımı iç ve dış mekanlar arasındaki geçişleri bulanıklaştırıyor.

©Vincent Hecht

İki ev ve galeri mekanı barındıran proje, zemin katının üstünde birkaç kat boyunca bir evi barındırıyor. Ailenin büyüğüne ait olan bu evin üstünde ise Tree-ness House’un asıl konut kısmı, birden çok kota yayılmış şekilde. Ekibin birçok kutuyu farklı kota yayan ve aralarında boşluklar yaratan yaklaşımı sayesinde merkezi boşluklara bakan hacimler oluşuyor. Böyle bir düzen, hem evin her kısmının geniş pencerelerle yeteri kadar ışık alabilmesini hem de iç mekanda istenen gizlilik hissini yakalayabilmesini sağlıyor. Brüt beton yanında bazı iç mekanlar da ahşap ve deri kullanımı da eve ton ve sıcaklık hissi katıyor.

©Vincent Hecht

“Biz yalnızca iç mekana odaklanan bir yapı yerine, bahçe gibi kendi dış mekanlarını yaratan ve yapının bulunduğu sokağı da 3 boyutlu hale getiren bir yapı hedefledik. Ekibim ve ben, Tree-ness House ile insanın hayvani iç güdülerini ortaya çıkarabileceği, içerisi ve dışarının sürekli olarak yer değiştirdiği fütüristik ve bu anlamda da vahşi bir mimari yaratma eğilimdeydik.” diyor projenin mimari Akihisa Hirata.

The post Tree-ness House appeared first on Arkitektuel.

© Archives of Kiyonori Kikutake / ArchEyes

Japon mimar Kiyonori Kikutake tarafından tasarlanan Sky House Metabolist mimarinin en önemli örneklerinden bir tanesi. Kenzo Tange’nin önderliğinde 1960 Tokyo Tasarım Konferansı’nı düzenlemek için bir araya getirilen bir dizi Japon mimarın –Kiyonori Kikutake, Kusho Kurokawa, Fumihiko Maki, Kenji Ekuan, Noboru Kawazoe, Masato Otaka, Takashi Asada- çıkardığı bir dergi ve kurduğu grup olan Metabolistler, Japon mimarisini dünyaca bilinir bir seviyeye getirmeyi planlayan yenilikçi olduğu kadar geleneklerden de izler taşıyan bir grup.

© Archives of Kiyonori Kikutake / ArchEyes

Metabolist grubun ismini duyurmaya başladığı 60’lı yılların başında projeleri ile belirli bir üne sahip belki de tek üyesi olan Kiyonori Kikutake, kendi aile evi olan Sky House’u 1958 yılında inşa etmiş. Metabolistlerin ileri sürdüğü yenilikçi fikirlerin yerel ölçekte gerçeğe dönüştüğü bir proje olan Sky House, Kikutake’nin deneysel yapısının da bir temsilcisi.

Plan Kurguları

Sky House, yerden 4,5 metre yüksekte bulunan 10mx10m lik bir betonarme döşeme plaka ve plakanın dört bir kenarının orta noktasında bulunan oldukça büyük betonarme ayaklardan oluşan bir yapı. Tasarımın orijinalinde yerden yükseltilmiş betonarme plak ile toprak arasında yere inen beton bir merdiven bulunuyor.

Kikutake zemin ile yüksetilmiş döşeme arasındaki kısmı boş bırakarak evin zamanla genişlemesine ve mekan ihtiyaçlarına göre şekil değilştirmesine izin vermiş. Kikutake ailesi çocuklarının doğumu ile birlikte bu negatif mekanı yapıya eklemlenen kapsul biçimindeki hacimler ile doldurmaya başlamış.  2011 yılında ölümüne kadar mimar tarafından kullanılan ev zamanla genişlemiş ve eksilmiş. Mimarın esnek ve açık olarak kurguladığı plan şeması bir fonksiyonalizm eleştirisi olarak görülebilir.

© Iwan Baan

Kikutake, özellikle Metabolistler arasında Kusho Kurokawa’nın üzerinde sıkça çalıştığı kapsül fikrini Sky House’a entegre etmiş. Adına kapsül değil de ‘move-net’ dediği birimleri kullanan Kikutake evin dinamik bir karaktere sahip olmasını sağlamış. Kikutake’nin ürettiği yapısal esneklik sayesinde ev 50 yıl boyunca çeşitli yenilikler ile sürekli bir değişim hali içerisinde kalmış.

© Iwan Baan

Sky House’u Japon mimarisinin en önemli projelerinden biri yapan temel özellik, basit bir aile evinin ideolojik bir duruşunun olması. Proje, bu bağlamda genellikle Villa Savoye ile sıklıkla karşılaştırılır. Özellikle Batı’nın Japon mimarisi üzerindeki etkisi düşünüldüğünde, Kikutake’nin kısmen de olsa Le Corbusier’den etkilendiğini söylemek de çok yanlış olmaz. Ayrıca Sky House, Kenzo Tange’nin ve diğer metabolistlerin de buluşmak için sıkça kullandığı bir mekan olarak Japon mimarlık tarihinde yerini alıyor.

The post Sky House appeared first on Arkitektuel.

1. Singapur’daki Louis Vuitton

© William Cho

Dünyaca ünlü bir marka olan Louis Vuitton’un güney doğu amiral mazağası için ekip oldukça yenilikçi bir konsept ortaya koyuyor. Singapur’daki mağaza için Safdie Architects’in Marina Bay Sands bölgesinde yaptığı kompleksin Kristal Pavyon (Crystal Pavilion) kısmı seçilmiş. Yapının radikal tasarımı suyun üstünde tek bir öge olan ‘Island Mansion’ (malikane adası) fikriyle ortaya çıkıyor. Seçilen lokasyon tasarım için birçok zorluğu da ortaya çıkarmış. Bunlardan biri tropik bölgede bolca bulunan güneş ışığı. Kristal Pavyon, düzensiz açılarla birleşen cephelerin çelik çerçeveyle örtüldüğü bir cam yapı. Bu, yapıyı aslında her cephesinden güneş alacak hale getiriyor. Sorunun çözülmesi için de FTL Design Engineering Studio yapının içinde kesintisiz ilerleyen beyaz bantlar önermiş. Bu bantlar hem istenen gölgelemeyi sağlıyor, hem de iç mekan için ferah bir arka plan oluşturuyor. Tüm iç duvarları, tavanı saran beyaz gölge elemanları aynı zamanda marina ruhuna uygun şekilde yelkenleri çağrıştırıyor.

2. 178 Prada Aoyama

© Divisare

İlk olarak ekip, maksimum alana sahip dikey bir kütleye odaklanmış, mağazanın şeklini de yerel kent profilinin açılarını yansıtan bir öge olarak düşünmüş. Yapıyı gözlemleyenin durduğu noktalara göre yapı bir kristal veya beşik çatılı arkaik bir yapı olarak algılanıyor bu yaklaşım sonucu. Mağazanın bu değişen karakteri, formdaki heykeli efektle ve camla kapanmış strüktürüyle güçlendirilmiş. Diagrid taşıyıcı sistemin boşluklaru konveks, konkav veya düz cam panellerle giydirilmiş. Böylece ortaya değişsen geometriye ve yansımalara sahip, kullanıcıya şehri ve mağazayı farklı perpektiflerde deneyimleten bir yapı ortaya çıkmış. Taşıyıcı, diagrid ile içerideki çekirdeklerle de kurgulanmış. Böylece içeride daha kapalı, özel mekanlar da oluşturabilmiş. Yapının dikkat çeken özelliklerinden biri de kullanılan malzemelerin bütünlüğü: yapay olan reçine, silikon, fiberglas; doğal deri, yosunlu ve delikli tahta plakalarla birlikte kullanılmış. İki zıt karakterin birlikte kullanılması yapının hem geleneksele hem de moderne yönelmek isteyen karakterine katkı sağlayan özelliklerinden biri olmuş. 

3. Armani Fifth Avenue

© ArchDaily

New York’un en önemli noktalarından birinde bulunan yapı, 5 katlı bir Armani mazağası. İç mekanı ayırıcı elemanlarına ihtiyaç duymadan tek bir hacmin içinde kurgulanan mağazanın çekirdeği her kotu birbirine bağlayan hortum merdiveni. Bu merdiven, kesin bir geometriyle oluşmayan, yapıyı oldukça dinemikleştiren, heykeli etkiyi arttıracak plastik malzemeyele kaplanmış çelik bir merdiven. Dinamiklik mağazanın 4 katında da farklı eğriliklerle desteklenmiş; böylece mağazanın aydınlatmasıyla dramatik bir etki yakalanmış iç mekanda. İçeride kullanılan monokrom renkler de mekanın akıcılığını destekliyor. Bunun yanında dış cephe kurgulanırken de bu iç dinamizme uyulmaya çalışılmış ekip tarafından. New York’un keskin ızgara (grid) sistemine hareket katan bir yaklaşım olarak düşünülmüş. Aynı zamanda bir resturant ve kafe bulunduran yapı, şehirde bir rekreasyonel alan yaratmayı da amaçlamış. Fuksas imzalı yapı, ekibin Armani için yaptığı çalışmların üçüncüsü ve en dikkat çekicisi.

4. Dior Omotesando

© Wikimedia Commons

Dior’un Tokyo’nun merkezindeki mağazası Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa tarafından tasarlanmış. Tokyo’nun moda merkezi olan Omotesando Bulvarı’ndaki mağaza, apaçık trapezoid bir kutu. Bir mağaza için mimari açıdan heyecan uyandırmayan bir öge olarak kutu, bu yapıda değişsen kat yükseklikleri, binaya eklemlenmiş şerit elemanlar ve tabiki ışıklandırmayla dikkat çekici hale getirilmiş. Binanın görülmeye değer parçası kabuğu. İki katmanlı kabuk, içerideki yarı saydam akrilik katmanın tamamının camla örtülmesiyle oluşturulmuş. Böylece dıştan içeriye ne olduğuna dair çok az bir ipucu veriyor mağaza. Aynı zamanda şehrin ortasında parlayan bir boşluk oluşturuyor. Yapıda kullanıcıyı hayal kırıklığına uğratan tek nokta mağazanın içinin dışarıdaki cam cephe ve yarı saydamı reddeden tasarımı. Herzog & de Meuron’un Prada mağazasının aksine içerisi ve dışarısı arasındaki devamlılık kesintiye uğratılmış; dış cephe bir bilboard gibi. Yapının mimarları ise bu yaklaşımı bilerek tercih etmişler.

5. Tod’s Omotesando

© Edmund Summer

Tod’s binası, Tokyo’nun Aoyama bölgesinin meşhur ağaçlı caddesi Omotesando’da bulunuyor. Yapı, cadde boyunca ilerleyen ağaçaları taklit eden, çapraz beton mesnetler ve cam ile kurgulanmış bir kabuğa sahip. Beton dalları destekleyen köşedeki beton gövde de hem bir perde duvar görevi görüyor hem de mağazanın girişini oluşturuyor. L şeklindeki planıyla Tod’s, beton dallarla oluşturulan ve tüm 6 cephesini saran taşıyıcısıyla yenilikçi bir strüktürel yaklaşım aslında. Ito yapıda taşıyıcı olmayan bir perde duvar fikri ortaya koyuyor özgür bir cephe yaratma fikriyle. Beton ve cam teknolojileriyle de Ito, taşıyıcı duvar da yeni bir özgürlük çıkarıyor bu yapısıyla. Tod’s binası, modern mimarinin tekniklerine öncülük eden, yenilik getiren bir proje oluyor. Bunun yanı sıra cephe, binaya giren ışığın dalların arasından etkileyici bir görünüm oluşturmasına katkı sağlıyor; gece mağazanın ışıklarının sokakta yarattığı etki gibi. 

6. Maison Hermés

© RPBW

Hermés’in Japonya’daki merkez binası, Tokyo’nun Ginza bölgesinde tamamlanmış.Yoğun yerleşimli, deprem ve yangın sebebiyle zorlayıcı yapı düzenlemeleri bulunan bölgedeki yapının tasarımı özgün ve kompakt olmaya evrilmiş. Yapı, 10 metreye 56 metre bir alanda 10 kat yükseliyor. Mağaza, ofis, sergi alanı, yeşil bir avlu ve metro bağlantısı bulunduran yapının sirkülasyonu, yarı saydam karaktere zıt opak bir kısımda çözülmüş; bunun dışındaki cepheler ise yarı saydam cam cepheler. Caddede kendini öne çıkaran ayırt edici cam cepheyle örtülmüş yapı, Renzo Piano’nun amaçladığı etkiyi yakalıyor.

© RPBW

Yapının tümünü saran yarı saydam cam cephesi, 13.000 ısmarlama 45×45 cm’lik cam bloklarla oluşturulmuş -köşede daha küçük, kıvrımlı olanlarla birlikte. Floransa’da, bölgenin deprem ve yangın gereksinimlerini karşılamak amacıyla özel üretilmiş olan bloklar, aynı zamanda oldukça özgün bir dokuya sahip. Bu doku sayesinde yapının cephesi geleneksel Japon panellerine referans veren modern bir öge oluyor. Bu cephe sistemi, çelik bir taşıyıcı ile yapıya tutturulmuş. Cam bloklardan oluşan cephenin bir özelliği de deprem esnasında perde olarak davranacak şekilde kurgulanmış olması. Aralarındaki esnek 4mm’lik derzlerle sismik darbeleri absorbe edecek bir cephe. Gün boyu gümüşi ve parlayan karakteri ve gece ise sıcak ışığıyla parlayan bir feneri anımsatan Maison Hermés, kalabalık alışveriş bölgesinde dikkat çekici bir eser.

7. Kristal Evler (Chanel)

© Daria Scagliola & Stijn Brakkee

2017 Yılın Binası (Building of the Year) ödülüne layık görülen Kristal Evler, Hollanda kültürünün uluslararası mimari normlar ile birleştirilmesi sonucunda ortaya çıkmış bir konsepte sahip. Önceden ağırlıklı olarak evlerin bulunduğu fakat Amsterdam’ın en ünlü alışveriş caddesi olan PC Hooftstraat’ın üzerinde bulunan yapı, caddede geçmişte bulunan binaların modern bir mimari yorumu olarak ön plana çıkıyor. MVRDV, bölgede yer alan mevcut binalarda kullanılan mimari yöntemleri cam bir cephe üzerine adapte ederek caddenin tarihi geçmişini korumayı amaçlamış bu projesinde. Yapı ile ilgili detaylı bilgi için tıklayınız.

8. Gyre

© Time Out

Omotesando’daki MVRDV tasarımı bir alışveriş merkezi Gyre. Caddede kullanıcıya dikey bir sirkülasyonla birçok markaya ulaşabilmesi amacıyla ortaya çıkan proje, markaya özel mağazaların aksine daha erişilebilir bir alan kurgulamayı hedeflemiş. Yapının programı birden çok kullanıcı tipine yöneldiği için tasarımda iki ölçek düşünülmüş: tüm yapının ortak kullanım alanıyla oluşturuduğu büyük bina hacmi ve içerisinde daha özel mağazalar. 7 katlı alışveriş merkezi, katların merkezi bir atrium etrafında döndürülmesiyle oluşturulmuş. Böylece ortaya terasları içerideki hacimlerin dışından birbirine merdiven ve asansörlerle bağlayan bir yapı çıkmış. Bunun yanında yapının cephesi de içte kurgulanmış teraslı sokağa, ikonik, heykeli bir hava katıyor. 

9. Omotesando Keyaki Building

© Kozo Takayama

8 katlı Boss mağazası, Tod’s binasının yanında bulunuyor. Proje, düzensiz çember şekliyle çapraz bir yönelim gerçekleştirerek caddeyle ve Tod’s mağazasıyla yeni bir ilişki kuruyor. Köşe bir parseldek alanın kullanımı da daire plan şekliyle maksimize etmeyi amaçlamış ekip. Yapının strüktürü, aslında Tod’s mağazasına benzeyen şekilde, bu sefer yaprak betonarme kolonlarla kurgulanmış. Kolonların üstündeki ahşabımsı doku da ahşap kalıplara dökülerek sağlanmış -yapı böylece ağaç kolonlu Tod’s ve ağaçlı Omotesando ile simbiyotik bir ilişki kuruyor. Yapı, Omotesando boyunca konumlanan oldukça özgün ve dikkat çekici yapılar arasında ortaya çıkmayı başarıyor.

10. Valentiono Fifth Avenue

© Thor Equities

New York’un en önemli caddelerinden birinde bulunan mağaza, aslında John Burgee ve Philip Johnson tarafından tasarlanmış postmodern bir yapı. Chipperfield’in tasarımı 8 katlı mağaza, ince dikey siyah çelik ve alüminyum çubuklarla oluşturulan cephe ile kurgulanmış. Mies van der Rohe’nin yakındaki Seagram Binası’ndan esinlenilmiş David Chipperfield’in tasarımı. Cephenin ilk üç katı saran kısmında pirinç malzeme tercih edilmiş. Mağazanın iç kısmına girildiğinde ise müşteriler kndini 8 metre yüksekliğinde bir atriumda buluyor. Sergi için 39 raf bulunduruyor ve gri terazzo (mozaik) ile kaplanmış atrium. Buna ek olarak mağaza heykeli bir merdiven barındırıyor. Bu merdiven de paladyen karolarla kaplanmış. “Valentino, mimariyi iç mekanın yüzeysel dekorasyonundan uzak tutmaya çalışıyor -iç mekanda somutluğu sığlıktan uzak tutmayı amaçlayan bir yaklaşımla.” David Chipperfield.

11. House of Dior 

© Nicolas Borel

“Yapının Dior’u ve Christian Dior’un işlerini yansıtmasını istedim. Bir modacının yumuşak, dokunmuş beyaz pamuk kumaşı gibi yüzeylerin akmasını istedim. Gökyüzüne tırmanan ve hareket halindeymiş gibi dalgalanan bu yüzeyler, bir uçak yapımı sürecindeki kadar kesin tasarımlı uzun fiberglas kabuklarla yapılan çizgilerle kesişiyor…Seul, dörtgenel yapıların bulvar ile buluştuğu ve bunların hepsinin dünyaca ünlü moda markalarıyla doldurulduğu bi yer. House of Dior bunların arasında Dior’a övgü maiyetinde bir heykel gibi yükseliyor, herkesi içine davet ediyor…İki kabuğun bir araya geldiği kabuk, bir çeşit modern sivri kemer oluşturuyor…İçeride müşteriler birçok keşfe yönlendiriliyor -Peter Marino’nun iç tasarımıyla.” Christian de Portzamparc.

12. Miu Miu Aoyama

© Fiveprime

Miu Miu Aoyama mağazası, ekip tarafından daha önce Prada için tasarlanan mağazanın sayda karakteri aksine opak, metalik bir cepheyle karşımıza çıkıyor. Ekip burada deprem yönetmeliklerinden ötürü daha alçak bir tasarım gerçekleştirmiş. Yaklaşımları bir mağazadan çok ev, açıktan çok saklı, aşırıdan çok ölçülü, saydamdan çok opak olmak olmuş. Böylece direkt cadde seviyesinde bir kutu yerleştirilmiş. Mağazanın cephesi yalnızca girişin belli olabileceği şekilde açılmış -yalnızca yürürken içeriye bakan bir kullanıcının buranın bir mağaza olduğunu anlaması amaçlanarak. Devasa kanopiyle iki katlı mağaza büyük bir bıçakla kesilmiş hissi yaratıyor. Kanopinin yuvarlak kenarları da kutunun keskin çelik köşelerini yumuşatıyor. İç mekanda da ortada büyük bir loca ve tüm mağaza boyunca samimiliği arttıran davetkar oturma elemanları düşünülmüş. Cepheyle cadde boyunca ilerleyen insanların ilgisinin çekilmesi de sağlanmış. Pürüzsüz cephe içeriye olan merakı arttıran bir öge Miu Miu mağazasında.

13. Boontheshop

© Yunsuk Shim

Mimari karakter olarak ahenksiz bir bölge olan Cheongdam’da bulunan yapı, 2 büyük açılı hacimin beyaz mermer ile kaplanmasıyla oluşan güçlü ve bölge için rahatlatıcı bir tasarım. Yapının tasarımına yön veren ögeler çevresiyle ilişki, Seul’un bu bölgesine özel yönetmelikler ve yayaların yoğun şehirde yürürken eksikliğini hissettiği patikalar ve peyzajlı alanlar. Yapı, bu nedenle 4 farklı girişin önünde 4 farklı plaza alanı oluşturuyor ve mahalleye bağlı bir ilişki kuruyor. Arazinin legal durumu nedeniyle iki farklı yer ve hacimle çalışmak durumunda kalan Marino, büyük iki hacim kurgulayıp bunları cam bir köprü ile bağlama fikriyle tasarımına başlamış. Böylece iki masif kütle arasında bir devamlılık sağlerken, şeffaf bir alan ve batırdığı avlu için rahatlatıcı bir mekan yaratmış oluyor. Marino, bu avlu ve teraslarla şehrin ortasında yeşil alanlar yaratmış. Yapının batıya yönelimi nedeniyle güneş ışığı alınımı açıklık kurgusuyla kontrol altına alınmış. Buna ek olarak ısı yükü de yansıtıcı yüzeylerle engellenmiş.

14. PUMA City

© LOT-EK

Puma City projesi için 24 adet taşıma konteynırı kullanılmış. Konteynırlar, teknolojik açıdan yenilenmiş ve Puma City yapısını oluşturacak, taşınabilir mağaza ve etkinlik mekanı oluşturulmuş. Bu nedenle yapının belirli bir lokasyonu yok; Puma City, birleştirilip ayrılarak farklı enternasyonel limanlarda inşa edilmiş. Yani yapı, kinetik mimarinin örneklerinden diyebiliriz. 3 katlı bir yapıyı oluşturacak olan konteynırlar kaydırılarak dış mekanlar, geniş çıkmalar ve teraslar yaratılıyor. Strüktürde, en alt katta 2 adet mağaza bulunuyor. Bu mağazalar, yüksek tavanlı ve 4 konteynır genişliğinde düşünülmüş. Bir üst katta ise ofisler, basın alanı ve depo bulunuyor. En üstte ise bir bar, lounge, etkinlik mekanı ve geniş bir teras düşünülmüş. Yaklaşık 12 metrelik konteynırlar, konteynır birleştiricleri ile oluşturuluyor yapı. Her bir eleman taşımaya elverişli tasarıma sahip. 1000 metrekare alanıyla, dünyanın bu ölçekte taşınabilen ilk konteynır binası Puma City. Yapıyla ilgili video için; https://vimeo.com/33745418

15. Mikimoto Ginza 2

© WikiArquitectura

Toyo Ito’nun ünlü mücevher markası için tasarladığı yapı, düzensiz açıklıklarla kurgulanmış 48 metre yüksekliğindeki bir prizma. Toyo Ito’nun yine yenilikçi stüktür kurgularından biriyle tasarlanmış: cephe tamamıyla tüm yapıyı taşıyor, iç mekan ise kolonlardan arındırılmış. Taşıyıcı cephenin üstüdeki açıklıklar da kareler ve üçgenlerden oluşan ilginç kompozisyonlar sonucu ortaya çıkmış; Ito, cephede bir fraktlal yaratıyor. Yapının taşıyıcısı, çelik plaklar ve betonlardan oluşturulan, değişik açıklıklara olanak sağlayacak güçlü ve sıcaklık vb. etkilerde herhangi bir genleşme/büzüşme göstermeyecek bir sistem olarak yaratılmış. Bu sistem 2 çelik plak arasında 20 cm beton dökülerek oluşturulmuş. Daha sonra bu planlar kaynaklanarak boyanmış. Uzaktan tipik bir gökdeleni andırsa da Mikimoto Ginza 2, özellikle akşam, düzensiz pencereleriyle şehirde ilginç bir ışık oyunu yaratıyor. Ito’nun bir başka strüktür yeniliği olmaya aday yapı, 2005 yılında Tokyo’nun en önemli alışveriş caddelerinden birinde tamamlanmış.

16. Louis Vuitton Ginza Namiki

© Aoki Jun

Tokyo’nun en meşhur caddelerinden birinin üstündeki Luis Vuitton mağazası. Yapını en ilgiç kısmı mimarın eseri dış duvar sistemi. Dış duvar, Hindistan’dan gelen yarı saydam kaymaktaşına bej fiberglas beton dökülmesi ve cilalanmasıyla oluşturulmuş. Taşlar, büyüklü küçüklü karaler oluşturacak şekilde kullanılmış. Böylece duvarda restgele biraraya gelmiş hissi yaratan, mozaik gibi, bir tasarıma yol açılmış. Cam panellerle desteklenen açıklıklar dışında tüm dış cephe sistemi yapının stürktürüne bulonlanmış durumda. Bu açıklıklar, aydınlatılan kısmını oluşturuyor cephenin. Cephenin genelinde opak, bazı yerlerinde kara kare açıklıklarla aydınlatılarak oldukça dikkat çekici bir tasarımın yakalanması amaçlanmış, aynı zamanda ekibin isteği mozaik hissinin arttıran etkenlerden biri bu yaklaşım.

17. Ports 1961 Şangay Mağazası

© Su Shengliang

Yapı, daha önce Şangay’ın ticari bölgesindeki mağazasının cephesini yenilemesi için Uufie adlı ekibin görevlendirilmesiyle ortaya çıkmış. Sonuç ürün, dinamik, Ports 1961 markasının vizyonunu, tasarımını ve gelişimini yansıtan bir tasarım. Aynı zamanda Ports 1961’e oldukça yoğun bir bölgede öne çıkan bir karakter katıyor. Tasarımın değişken karateri, özgürce yüzen bir buzdağından esinlenilerek gerçekleştirilmiş. Bunun yanında cephe aynı zamanda gelenekği ve modernliği kombinleyen bir yaklaşıma da sahip. 3 boyutlu cephe elemanları konsollu bir kurgu ortaya koyarken, gün ışığını yansıtan gece ise LED ışıklarıyla caddeyi dikkat çekici bir biçimde aydınlatan bir eser oluyor. Şangay’ın hareketli şehir doğasını ve değişken insanlarını yansıtıyor.

18. Siki Im Concept Store

© Pete Deevakul

Yapıldığı yıllarda moda dünyasına yeni gelmiş olan marka için tasarlanmış bir çeşit enstelasyon Siki Im Concept Store. Tasarımları bir katman köpük içerisinde sergileyen yapı, avangart markanın vizyonunu yansıtır nitelikte. Köpük, çevrelerin dikotomisine katkı sağlayan bir katman olarak düşünülmüş -kamusal/özel, görünür/görünmez. Tek başına bir mağaza olan enstelasyon, türünün tek örneği denebilir. Porje, Leong Leong’un markanın mağazası için açılan ulusal yarışmayı kazanması ile ortaya çıkmış. 

The post Ünlü Mimarlardan 18 İkonik Mağaza Tasarımı appeared first on Arkitektuel.

©Rasmus Hjortshoj

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi (Tama University of Art Library), Japonya Tokyo’nun Hachioji kentinde bulunuyor. Öğrencilerin kitaplar, teknoloji ve birbirleriyle etkileşim halinde olacakları bir yer tasarlamayı amaçlayan proje, 2007 yılında tamamlanmış. Toyo Ito (Pritzker 2013) tasarımı kütüphane, bu ortak, tanımlı alanları kemerler altında kurguladığı yapısıyla, Tama Sanat Üniversitesi kampüsünde yaratıcı mekanları tüm kampüse yayan bir odak noktası yaratıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Kampüs, Tokyo’nun banliyö bölgesinde yer alıyor. Şehir dışındaki kampüsünde öğrencilere yeşil bir yaşam alanı sunan Tama Sanat Üniversitesi, öğrencilerine sanat ve tasarımın her yönünü öğretmeyi amaçlayan bir eğitim kurumu. Bunu çevreye duyarlı yaklaşımı içinde sürdürüyor. Üniversitenin bu gibi özellikleri de kütüphane tasarımını etkileyen ilkelerden olmuş. Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’nin kampüs içindeki konumu yeşil, eğimli bir alan.

© Iwan Baan

Toyo Ito tasarımı kütüphaneden önce okulda tüm kullanıcılara yönelik yalnızca tek bir mekan varmış, o da okulun kafesi. Bunun üzerine ekip tasarıma kütüphane olarak kullanılacak bir mekanın nasıl herkese açık ortak bir alan sunacağını düşünerek başlamış.

İlk fikir, lokasyonun okulun girişine yakınlığından dolayı, zemin katta tamamen açık, kemerlerle örtülmüş, kütüphaneye uğramayacak birinin de kullanabileceği bir galeri ile geçiş yolu yaratmak ve yerin altında da gömülü bir kütüphane kurgulamak imiş. Kazma ve kütüphaneyi buraya entegre etme maliyeti ve bütçe gibi problemler nedeniyle de Toyo Ito bu önerisinden vazgeçmiş. Kütüphaneyi zemin katına yerleştireceği bir tasarıma yönelmiş.

©Rasmus Hjortshoj

İnsanların özgürce bu binaya nufüz edebilmelerini ve bu akışı kesintisiz bir şekilde sağlamaya çalışan yaklaşımla da ekip, rastgele yerleştirilmiş geniş kemerli strüktürü öneriyor. Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’nin bu yapısıyla da etrafındaki yeşilliği ve eğimli arazisini vurgulacağı düşünülmüş. Bu hissi öne çıkarmak için de basit bir strüktür, brüt beton, geniş camlar ve ince doğramalar kullanılmış. Yapının cephesi de iki kenarından kıvrılan bir şekle sokulmuş. Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’e etkileyici bir hava katan dokunuş, özel kıvrımlı camlar ve doğramalarla gerçekleştirilmiş.

© Iwan Baan

Yapının cephesi her ne kadar etkileyici olsa da, Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’nin en büyük başarısı iç mekan tasarımı. Yapı, doğal ışıkla dolan kemerli bir yol. Rastgele düzenlenmiş kemerli strüktür, içeride bir kaos oluşturuyor. Kemerlerin sarkıtları da yaratılan kaosta kullanıcıya birçok ve çeşitli perspektifler sunuyor. Kütüphanenin içinde yürürüken, kemerlerin değişen yayları ve görünüşleriyle, mekansal çeşitlilik ve zenginlik deneyimlenmiş oluyor kullanıcı tarafından.

©Rasmus Hjortshoj

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi, zemin altındaki katında bodrum ve depolama alanlarını barındırıyor. Zemin katta, öğrencileri içeri çekmesi amaçlanan, açık sergi alanları, kafe, öğrencilere yönelik mutfak, laboratuvar, geçici bir tiyatro ve ofisler bulunuyor. Buradan merdivenlerle bir üst kata yönleniyor kullanıcı. Bu katta ise okuma ve dinlenme alanları kurgulanmış yer alıyor. Geniş boşluklarla da içerisi ve dışarısı arasında bir iletişim kurulmuş. Yani, Toyo Ito’nun tanıdık yaklaşımlarından olan yenilikçi strüktür ve aktivitelerin dışarıya şeffaflığını görmek mümkün yapıda.

© Iwan Baan

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi betonarme taşıyıcı sisteme sahip. Cephedeki büyük boşluklar geniş camlar ve bunları saran alüminyum doğramalar ile geçilmiş.

Hacim ise kemerlerin kesişen eğrilerine uygun olarak kurgulanmış. Yapının karakteristik özelliklerinden biri bu kemerlerin 20 cm betonla kaplanmış çelik plaklardan oluşturulması. Kemerlerin rastgele lokasyonları da bu kesişimleri mekanda kullanmak isteyen strüktür kurgusuna uyum sağlıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Kemerlerin sabit kalan 20 cm kalınlıkları yanında aradaki açıklıklar yapının farklı yerlerinde değişiyor. Açıklıklar 1.8 metreden 6 metreye değişiyor. Bu şekilde kemerlerin kesişimleri de artmış. Sonuçta ortaya büyük tek bir mekan çıkıyor; içeriyi kurgularken keşisimler ayrı mekanları oluşturmada yardımcı olmuş. Kesişimler aynı zamanda seçilen sistemin geometrisinin yönünü tanımsız kılmış; strüktürün depremsel dayanıklılığını arttıran bir etken haline geliyor bu da böyle bir taşıyıcı kurgusunda.

© Iwan Baan

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi iç tasarımında kullanılan raflar, kitaplıklar, cam seperasyon üniteleri, brüt beton görünümü yapıya bireysellik, bütünlük, görsellik ve devamlılık katıyor. Bu nedenle de oldukça dikkat çeken bir başka tasarımı oluyor Toyo Ito’nun. Dışarıya olan şeffaflığı da içinde bulunan yeşillikten kopmamasını sağlıyor ve Ito’nun imzası haline gelmiş ilkerinden birini yansıtıyor.

Kaynaklar:

1. ”Tama Art University Library” WikiArquitectura. <https://en.wikiarquitectura.com/building/tama-art-university-library/>
2. “Tama Art University Library / Toyo Ito & Associates” 21 May 2009. ArchDaily. Accessed 24 Jan 2018. <https://www.archdaily.com/22711/tama-art-university-library-toyo-ito-by-iwan-baan/>

The post Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi appeared first on Arkitektuel.

Mimar Kisho Kurokawa, 1972 yılında Nakagin Kapsül Kulesi’ni tasarlarken yenilikçi bir yaklaşım sergiledi, yapı ilk kapsül mimarisi tasarımıydı. Modül, haftaiçi Tokyo’nun merkezinde iş seyahatlerinde olan iş adamlarının konaklaması amacıyla tasarlandı. Bu, her modülün merkezi gövdeye takılabilmesi veya gerektiği zaman değiştirilebilmesi özelliğiyle sürdürülebilir ve geri dönüştürebilir mimarlığın bir prototipidir.

© Arcspace

Tokyo’nun Ginza bölgesine inşaa edilen yapı, 14 kat yüksekliğinde, merkezi gövdeye takılı ve bu gövdenin etrafında farklı açılarla döndürülebilen 140 adet kapsülden oluşur. Kurokawa’nın geliştirdiği teknolojiyle her kapsül çekirdeğe sadece 4 yüksek-gerilim cıvatayla bağlanarak kapsüllerin sökülüp değiştirilebilmesine izin verir. Her kapsül 4 x 2.5 metre boyutlarındadır ve bir insana rahatça yaşanılabilecek bir alan sağlar. Her modülün iç mekanı, kapsüllerin birbirine bağlanmasıyla değiştirilebilir.

© Arcspace

Kapsülün her parçası Shiga Prefecture fabrikasında üretilip, inşaat alanına kamyonla taşındı. Önceden montajlanan iç mekan; dairesel bir pencere, sabit yatak ve banyodan oluşur ve içerisinde TV, radyo ve uyarıcı alarm sistemi bulundurur. Vinçle kaldırılan kapsüller, nakliye konteynırlarına vinçle yerleştirilir, ve merkezi beton gövdeye takılır.

Uyum sağlayan, büyüyen ve değiştirilebilen yapı tasarımına odaklanmasıyla bilinen bu eşsiz apartman ve kuleler, Kisho’nun Metabolist mimarlık akımının ilk örneğidir. Bu fikirler ilk olarak 1960’da Dünya Tasarım Konferansı’nda ortaya çıkmıştır.

© Noritaka Minami -National Geographic

Hidaka, 1960’ın Metabolist fikirlerinden şöyle bahsetmiştir; “Çok yeniydiler, şehirleri, ‘hareketli’ ve dinamik olarak gördüler, bu konsept gerçek. Metabolizm akımı mühendislerle iş birliği yapmak istedi, bilim adamlarını, tasarımcıları ve endüstriyel tasarımcıları davet ettiler. Kültürlerarası işbirlikleri istediler. ‘Dinamik şehir’ ve kültürlerarası yaklaşımı açısından bakıldığında bu davranış hala amacına uygun.”

© Noritaka Minami -National Geographic

Nakagin Kapsül Kulesi’nin geçicilik teması, Kurokawa’nın Japon tarihinden kazanımlarına dayandırılabilir; japon şehirlerinin doğal materyallerden inşa edilmesi, geçici ve tahmin edilemez bir kullanım süresine sahip olması. Bu mimari yaklaşım zamanla test edilemedi, bu sınırlamalar Nakagin Kulesi’nde görülebilir. “Kule, normalden daha kısa olarak sadece dört aylık bir tasarım sürecine sahipti, aceleye gelmişti. Tasarım süreci inşaat başladıktan sonra dahi devam etti.”

© Noritaka Minami -National Geographic

Günümüzde, bu ufak kapsüllerin sakinleri binanın yıkımını planlıyor. Kapsüller değiştirilebilir olarak tasarlansa da, bina 33 yıldır bakım görmedi ve bu durum su borularında zarara ve drenaj sorunlarına yol açtı. Dünyanın farklı taraflarından mimarlar, tüm fikirleri ve seçenekleri değerlendirerek kulelerin korunması için bir arada çalışıyor.

The post Nakagin Kapsül Kulesi appeared first on Arkitektuel.

©Edmund Summer

1964 yılında tamamlanmış olan St. Mary Katedrali modern mimarlıkta önemli bir yere sahip. Tarzı, yapımı ve genel kalitesiyle zamansız olmayı başarmış olan katedral, Tokyo’da bulunuyor. 20. yüzyılın mimarisi olduğunu yapım teknolojisi ve materyalleriyle yansıtsa da St. Mary Katedrali, şimdi de bu haliyle yapılsa mimarisiyle aynı seviyede kaliteli sayılabilecek bir karaktere sahip. Bu da binayı ölümsüzleştiren bir öge. Kenzo Tange’nin savaş zamanı harap olmuş eski ahşap gotik Tokyo Katedrali  yerine yeni bir katedral tasarlamasıyla ortaya çıkmış proje. Ahşap strüktürün yerine betonu tercih eden yapı, konsept olarak basit fakat form itibariyle oldukça kompleks bir yapıya sahip. Verilen formda amaç, katedralin bir kuş ve kanatlarının hafifliğini vurgulaması.

©D. Fajio

Katedral 8 duvardan oluşuyor. Bu duvarlar hem tüm yapıyı taşıyor hem de bina boyunca çatıyı oluşturuyor; yapıyı sarıyor ve dışarıyla arada yalnızca dikey açıklıklar bırakıyor. Hiperbolik bir şekilde kıvrılıp gökyüzü ile yapı arasına gergin bir yüzey koyan duvarlar, zeminde binanın oturduğu bir paralelkenar oluşturuyor ve çatıda bir haç yaratıyor. Farklı yüksekliklerde son bulan bu sürekli duvarlar, dışardan bakıldığında asimetrik ve dinamik bir şekil veriyor St. Mary Katedrali’ne.

©Jonathan Savoie

Beton duvarların dışta paslanmaz çelik elemanlarla kaplanmış olduğunu görüyoruz; yapıya parlak bir yüzey sağlıyor. Kaplama tek renk kullanılmış olmasına rağmen kıvrımları ve U profilleri ile yapının dinamikliğine dinamiklik katıyor. Yapıdaki bir başka dikkat çekici özellik zemin katındaki taş blokların metal kanat kısımlarıyla olan kontrastı -duvar hareketleri ve karakteriyle kendi içinde çeşitlilik yaratıyor yapı. Sonucunda bina Tokyo’nun yoğun şehir hayatında dikkati üzerine çeken bir tasarım haline geliyor.

©Xia Zhi

Kilisenin içine girerken, kullanıcıyı daha alçak tavanlı taş blokta giriş alanı karşılıyor.  Buradan ana kısma bağlanılıyor. İç mekanda ışık kurgusu oldukça güçlü. Kıvrımlı duvarlara yansıyan ve günün her saatinde değişen ışık, iç mekan atmosferini etkili kılıyor. Yüzeylere gelen direkt veya kıvrımlı yüzeylerde dağılıp yansıyan  güneş ışığı bükülen kilise yüzeylerini vurguluyor ve kilise ziyaretçilerinin ilgisini kıvrımlı beton duvarlara yöneltiyor.

St. Mary Katedrali, ışığı içeri duvarlarında bulunan 4 dikey açıklıktan ve çatı bulunan haç şeklindeki yarıktan alıyor.  Bu nedenle içeride biraz karanlık bir atmosfer bekliyor ziyeretçileri. Kilise yapısı olarak sembolist yaklaşımına destek vermesi ve karanlık ile aydınlatılmış arasındaki kontrastı vurgulaması amaçlı böyle bir yaklaşım gerçekleştirilmiş.

Üstten Görünüş

Kilisenin aynı zamanda bu kompozisyonu takip eden bir çan kulesi var. St. Mary Katedrali’ni oluşturan 4 diket çizgi tek bir çizgi olup gökyüzüne doğru uzuyor ve bir çan kulesini oluşturuyor. Kilisenin bir uzvu olması amaçlı tasarlanmış olan kule, karakter olarak kilise girişine vurgu yapıyor. 2004 yılında geçiridği restorasyon sonrası kiliseye eklenmiş bu kısım.

©Mobileart

Kenzo Tange’nin en önemli projelerinden biri olarak değelendirilen St. Mary Katedrali, Tokyo’daki en ilginç mimari örneklerden biri aynı zamanda. Yapı, batıya özgü karakteri, doğulu kültür ve duyarlılık ile birleştiriyor; bunu yaparken de tasarımdaki kompleks yaklaşımı parlak bir mimari ile çözüyor. Bu nedenle oldukça dikkat çekici olmayı başarmış.

The post St. Mary Katedrali appeared first on Arkitektuel.

© curtaindesigns.rosariouniversal.org

Perde-Duvar Ev, Tokyo’nun değerli konut arazilerine sezgisel bir yaklaşımı Shigeru Ban’ın. Mimarımız, işlerine kattığı eşsiz ‘gelip geçicilik’ hissi ile tanınıyor. Kariyerini eski eselerinden biri olan bu ev de bahsettiğimiz yeteneği kanıtlayan en önemli projelerden. Pritzker ödüllü mimar Shigeru Ban’ın bu tasarımı, 1990’lı yıllara göre oldukça sade fakat bir o kadar da aykırı bir yaklaşım sergiliyor.

© Hiroyuki Hirai

İtabashi-ku adlı mahallede küçük köşe bir alanda bulunan Perde-Duvar Ev, üç kattan oluşuyor. Zemin katı oldukça basit, açık bir garaj alanından oluşuyor, bir merdivenle yukarı bağlanıyor evin giriş alanından.  Bir üst kat olan ana katta, oldukça geniş bir yaşam alnı ve mutfak bulunuyor. Hacmine göre oldukça minimal ve basit dekore edilmiş bu iki alan. Perde-Duvar Ev’in 2. katı ise galer katı niteliğinde. Evin ve mahallenin gözlemelenmesine olanak sağlıyor. Mahalle manzarası mimari bir tavır olarak herhangi bir elemanla kesintiye uğratılmamış, yalnızca iki kenarda az ve dikkatli yerleştirilmiş kolonlar bulunuyor.

© Hiroyuki Hirai

Yapının cephesini, yapıya tanınmışlığını sağlayan özgün bir tavır olarak, iki devasa perde oluşturuyor. Açık ya da kapalı oldukça etkili bir karaktere sahip; açıldığında içerisinin mükemmel berraklığı gözle görülür hale geliyor, kapatıldığında ise rüzgar ile dansıyla evi, gizlenirken bile, izlenilecek bir yapı kılıyor. Bu ayırıcı eleman, geleneksel soji ekranından esinleniliş bir tasarım fakat Shigeru Ban’ın yorumu çok daha canlı bir karaktere sahip.

Perde-Duvar Ev Çizim

Bu örnekle anlaşılabileceği üzere Shigeru Ban, özel olmayan konut kavramının bir savunucusu. Tasarım, hem buna hem de zamanın yıllardır süregelen Japon mimarisine bir cevap. Genel küçük, minimum dekore edilmiş Japon konut mimari karakteriyle Perde-Duvar Ev, evin içindeki odalarının toplamıyla neredeyse aynı büyüklüğe sahip. Bu da herhangi bir ara duvar vb. eleman kullanılmaması nedeniyle. Ek olarak, yapı tabiki daha soğuk havalar ve güvenlik nedeniyle sürgülü cam duvarlarla isteğe göre odalara ayrılabiliyor.

Özel olmayan konut: Evin birincil işlevi olan içeriyle dışarıyı ayırma, içeriyle ilgili bilgiyi saklama, özeli koruma işlevi olmadan tasarlanan ev. Bu nedenle oldukça karşıt düşüncelere de sahip.

© Hiroyuki Hirai

Zamanın oldukça ötesinde bir yaklaşımla tasarlanan yapı, oldukça farklı mimari görüşe de göğüs geriyor tamamen açık konut yapısıyla. Sonuç olarak, eskimeyen tanınmışlığı, ünü ve aykırılığıyla oldukça önemli mimari bir eserdir.

The post Perde-Duvar Ev appeared first on Arkitektuel.

©Daici Ano

Sunny Hills, Kengo Kuma’nın kendisi ile özdeşleşmiş ahşap yapılarının önemli örneklerinden biridir. Japonya’nın başkenti Tokyo’da, ananaslı kekler satan bir dükkan olarak kullanılan Sunny Hills, ahşap dış cephe tasarımı ile bambu bir sepeti anımsatmaktadır. Yapıyı oluşturan özgün ahşap cephe, geleneksel Japon mimarisinden ilham alınarak tasarlanmıştır. Jiigoku-Gumi adı verilen sistem, ahşap parçalarının belli eklem yerlerinden bir araya gelmesiyle bütün yapıyı oluşturduğu bir sistemdir.

©Daici Ano

Yapı, Tokyo’nun Aoyama bölgesinde, daha çok konutların bulunduğu bir alanda olması sebebiyle, mimarlar yapının daha yumuşak ve bölgenin atmosferine uyacak bir tasarıma sahip olmasını istemişlerdir. Düz beton yüzeylerin bu havayı yaratacağına inanmayan mimarlar, ahşap cephe tasarımını bu nedenle tercih etmişlerdir.

©Daici Ano

Binanın yapımın 5000 metreden fazla ahşap parça kullanılmıştır. 3 katlı binanın cephesiyle birlikte iç yüzeylerini de saran ahşap örgü, kimi bölgelerde form değiştirerek yapının bazı kısımlarının öne çıkmasını sağlamaktadır. Aynı zamanda, Kengo Kuma, ahşap şablonun tekdüze olmasından kaçınmak için yapının bazı bölgelerinde farklı karakterlerde ahşap elemanlar kullanmış, böylece oluşturulan örgünün lineer bir yapı kazanması engellenmiştir. Bu sayede, yapı daha çok bir buluta benzemektedir.

©Kengo Kuma & Associates

Ahşap çubuklar, 30 ve 60 derecelik açılarla yerleştirilmiştir. Bu sayede, çubukların arasında yüzlerce karo şeklinde boşluklar oluşturulmuştur. Kuma, basmakalıp mimari alışkanlıkları yıkmak için bu açıları tercih ettiğini söylemektedir. Alışılagelen 90 derecelik birleşme detayları yerine 30 ve 60 dereceler kullanılarak eşi olmayan bir yapı üretilmek istenmiştir.

Strüktürel Birleşim Diyagramı

Aynı zamanda, ahşaplar ‘anahtar-kilit’ modeli ile iç içe geçmektedir. Ahşap parçaların birbirine yapışması için herhangi bir kimyasal yapıştırıcı veya başka bir madde kullanılmamıştır. Kendi içinde eklemlenen ahşap elemanlar bu eklem yerlerinden birbirlerine tutunarak ayakta durmaktadır. Kuma’ya göre, bu birleşme detayı geleneksel Japon mimarisinin en önemli özelliklerinden biridir.

The post Sunny Hills appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Sou Fujimoto, Tokyo’da yaptığı deneysel bir ev projesi olan NA Evi ile minimalist mimariyi yeniden tanımlamaya çalışmıştır. NA Evi’nde Fujimoto, bir ağacın üzerinde yaşama düşüncesinden yola çıkarak, minimalist bir ev tasarımının içerisine 21 farklı döşeme plağı koymuştur. Bu 21 farklı kot, bir ağacın farklı yükseklikteki dalları gibi davranarak ev içerisinde yaşamayı farklı bir boyuta taşımıştır.

©Iwan Baan

Fujimoto, ağaç izlemini yapının dış görünüşü ile vermeyi amaçlamamıştır. Beyaz çelik iskelet ve cam ile kaplı transparan ön cephe, evin içerisindeki yaşamın sokak seviyesi ile iletişim kurmasını sağlamaktadır. Aynı zamanda cephelerin transparanlığı sayesinde ev içerisinde bulunan farklı kottaki düzlemler dışarıdan da gözlenebilmektedir.

NA Evi’nin deneyselliği, aynı zamanda fonksiyonel oluşunun önüne geçmektedir. Bu denli küçük bir Alana konumlandırılmış 21 farklı kot,  işlev açısından bir evin aksamasına neden olabilir. Fujimoto, bunun önüne geçebilmek için akışkan bir iç mimari düzen kurgulayarak, tasarımı işlev açısından olabildiğince optimize etmeye çalışmıştır. Kotlar arasındaki ulaşımı hareketli ve hareketsiz merdivenler kullanarak çözen Fujimoto, aynı zamanda döşeme plaklarının işlevlerini, plakların büyüklüklerine göre ayırmıştır. Böylece her kot belli bir aktivite için özelleşerek, ev içindeki hareketi kolaylaştırmıştır.

©Iwan Baan

Buna ek olarak, her düzlem, kendisi ile alakalı aktivitelerin yapıldığı düzlemler ile yan yana tasarlanmıştır. Böylece ev içerisinde günlük yaşamın doğal sirkülasyonunda, evin deneysel tasarımının negative etkileri ortadan kaldırılmaya çalışılmıştır. Bu sayede, her düzlem aynı zamanda komşu düzlemleri ile bir araya gelerek, çok odalı bir başka düzlemi de oluşturabilmektedir.

Tasarımdaki bu akışkanlık, Fujimoto’nun en önem verdiği noktalardan bir tanesi. Bu düzlemlerin nn küçük olanı 21 metrekare olarak tasarlanırken, en büyüğü de 81 metrekaredir. 21 ayrı düzlemin toplam yüzey alanı ise 592 metrekareyi bulmaktadır.

©Iwan Baan

Minimalist mimarinin önemli unsurlarından biri de, bir mimari elemanın birden çok amaçla kullanılabilmesidir. Na Evi’nde sirkülasyon için tasarlanmış merdivenler ve düzlemler arasındaki kot farkından kaynaklanan ufak boşluklar, aynı zamanda birer mobilya görevi görerek kullanıcıların oturabileceği, yatabileceği alanları oluşturmaktadır.

The post NA Evi appeared first on Arkitektuel.