©Iwan Baan

Mimar: Herzog & de Meuron

Tasarım: Jacques Herzog, Pierre de Meuron, Stefan Marbach

Proje Ekibi: Tobias Winkelmann, Paul Vantieghem, Thomas de Vries, Farhad Ahmad, Alexandria Algard, Edyta Augustynowicz, Florian Becker, Aurélie Blanchard, Claire Clément, Arianna Conca, Corina Ebeling, Martin Erlandsson, Billy Guidoni, Yuko Himeno, Elisabeth Hinz, Marc Hölscher, Julia Jamrozik, Hamit Kaplan,Thorsten Kemper, Evert Klinkenberg, Solène Le Gallo, Christina Liao, Aron Lorincz, Donald Mak, David Palussiere, Kevin Peter, Yann Petter, Louis Putot, Susanna Rahm, Steffen Riegas, Christoph Röttinger, Amanda Hope Sachs Mangold, Katharina Schwiete, Günter Schwob, Jan Skuratowski, Johannes Staudt, Ida Sze, Masato Takahashi, Raha Talebi, Miriam Waltz, Shuo Susan Wang, Romy Weber, Claudia Winkelmann, Mika Zacharias, Christian Zerreis

Yer: Bordeaux, Fransa

Yapım yılı: 2013-2015

Herzog & de Meuron imzası taşıyan yeni Bordeaux’nun yeni stadyumu Matmut Atlantique Stadyumu, son yıllardaki alışıldık stadyum mimarisinin dışına çıkan bir tasarım olarak göze çarpıyor. Dünyanın en ünlü ofisleri arasında yer alan İsviçreli ekibin 2015 yılında tamamlanan stadyumu, 2010 yılında stadyum için açılan yarışmada kazanan öneri olmuştu. Proje, stadyumun yorumlanışı ve bu konseptin hayat geçirilişiyle yapıldığı yıllara damga vuran bir tasarımı oldu.

©Francis Vigouroux

Yeni Bordeaux stadyumu hafif ve açık bir görüntü sergilemekte. Barındırdığı saflık ve geometrik netlik, anıtsallık ve zarafet hislerini oluşturuyor. İlk bakışta duruşu, kendisini klasik bir tapınak imajıyla karşılaştırmaya itmekte. Ancak bir tapınağın yükseltilmiş kaidesinin aksine, stadyumun büyük merdivenleri iç ve dış mekân arasındaki sınırları bulanıklaştırıyor. Merdivenlerin üzerinde duran sayısız sütun, ziyaretçilere stadyuma giriş ve çıkışta eşlik ediyor. Böylelikle merdiven ve sütunların kaynaşması yapıda bir açıklık ve erişilebilirlik imgesinin hakim olmasına yol açıyor.

©Iwan Baan

Stadyumun Bordeaux şehrinin geniş manzarasına uyumu konusunda özellikle özen gösterilmiş. Titiz bir geometrik düzenleme ile oluşturulan kolon sistemi ve kıvrılan strüktürler, yapının çevresindeki manzarada yer alan ağaçlar ve yollar tarafından oluşturulan desenleri yansıtıyor. Aslında mimari tanımlar yaparken, ‘zerafet’ sözcüğü artık değeri düşmüş bir betimleme haline gelmiş olsa da, Bordeaux şehrinin kentsel ve mimari mirasını anlatmak için kullanıldığında bu değerini koruyor. Bu proje de Bordeaux’nun zerafetinden ilham alıyor. Bu yaklaşım kentin nefes kesen güzel binalarından ve tipik kireç taşından yapılmış anıtlarından oluşan tarihi bölümünde ilham aramak yerine; bu şehirde zarafet olarak algılanan şeyler olarak ölçek, malzemenin homojenliği ve form hassasiyeti ile saflığından ilham alıyor.

©Iwan Baan

42.000 kişilik stadyumun oyun alanını saran, stadyumda seyirci kısmının üstünü örten çatı aksine yumuşak köşelere sahip geometrik formu, herkes için optimum görünürlük sağlıyor ve kapasite ile kullanım esnekliği yaratıyor. Bu bağlamda birden çok fonksiyona sahip stadyum, futbol ve ragbi müsabakalarının yanında gösteri, konser ve kurumsal etkinlikler gibi çeşitli aktivitelere de ev sahipliği yapabilecek şekilde kurgulanmış. Yapının oval hatlara sahip formuyla orta kısmı, dört sektöre bölünmüş ve üst üste yerleştirilmiş iki katmandan oluşuyor. Görsel olarak daha keskin, üniform olan çatı, güneş ışığının stadyuma ve seyirciler ulaşmasına izin verirken seyirci gözünü de oyun alanına yönlendiriyor. Bu çatının strüktürü ise seyircilerin dikkatini dağıtmamak, görüşünü bölümlere ayırmamak amacıyla stadyumun iç kısmında bulunmayacak şekilde kurgulanmış. Aslında tek bir beyaz öge olan çatı ve seyirci platformu da iki ögenin farklı karakterde formlarda yorumlanmasıyla birbirinden ayrılştırılmış.

©Iwan Baan

Yerden yükseltilerek oluşturulmuş kıvrımlı seyirci platformu, tüm fonksiyonları düzgün ve simetrik hacimlerde barındırabilecek kompakt bir tabana sahip. Bu alan, doğu ve batı yönünde eşit olarak dağıtılan VIP bölümleri, oyunculara ayrılmış alanları ve onlara bitişik medya alanlarını içeriyor. Oval strüktürün ve tabanının mimari sadeliği ve saf çizgileri, izleyici akışının düzgün olmasını ve stadyumda yönlendirme kolaylığını sağlamakta.

©Iwan Baan

Bir kaide üzerine oturtulan, kıvrımlı hatlarla başlayıp çatıda keskin kenarlı bir dikdörtgene evrilen oval strüktür, arazinin doğal koşullarına ve doğudan batıya seyircilerin ana akışına net ve verimli bir şekilde uyum gösteriyor. Bu yalın ve neredeyse soyut stadyum formu, adeta yeryüzüne yağan çok sayıda ince sütun sayesinde toprağın bir parçası olarak yerden yükseliyor. Bu alanın kaidesi ise, yiyecek standları ve tuvaletlerden oluşan, kalabalığın hareketiyle canlanan ve bu sütun ormanı boyunca dalgalanan bir şerit niteliğinde. 

©Iwan Baan

Herzog & de Meuron imzalı mimari bu konsept yeni Bordeaux stadyumuna özel bir kimlik kazandırıyor. Büyük hacim herkes için açıklık ve erişilebilirliği ifade ederken, sahip olduğu şeffaflık, bu yapıyı Bordeaux’nun yeni ve canlı bir kısmına dönüştürecek tüm enerjiyi ve faaliyetleri ortaya koyuyor.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron appeared first on Arkitektuel.

Kavuşma Durağı, IND [Inter.National.Design] ekibi tarafından İstanbul’un kalbi olarak anılabilecek Taksim Meydanı için tasarlanmış bir geçici strüktür. Kentler için meydanların vazgeçilmez bir parça olduğunu ve kentli için meydanın önemini vurgulayacak bir tasarım hedefleyen Kavuşma Durağı, kentlinin bir araya gelebileceği; etkinlik ve sergilere de ev sahipliği yapmaya elverişli bir strüktür. Kentsel bir tasarım olarak Kavuşma Durağı, İBB Kültür Varlıkları Projeler Şube Müdürlüğü’nün girişimleri ile kentlilerin de dahil olabildiği meydan güzelleştirme süreçleri kapsamında tasarlanmış.

IND [Inter.National.Design] ekibi tasarm sürecinde ‘meydanların çağdaş demokratik kentlerin en önemli kamusal yüzleri’ olma özelliği üzerine yoğunlaşıyor. “Kentte yaşayanlar ancak meydanlarda özgürce bir araya gelebilir, farklılıklar buralarda tanışıklıklara dönüşür ve kendilerini yaşadıkları kente ait hissederler.” Ekibin yaklaşımıyla meydanlar kenti anlamlı kılan, kentte anlamlı bütünlükler oluşturabilen kentlerin vazgeçilmez parçaları. Kavuşma Durağı da tam bu fikirle zaman içinde sürekli değişikliklere uğramış ve son yıllarda uçsuz bucaksız beton yığını olarak kentli tarafından kullanımı imkansızlaştırılmış, yalnızca geçip gidilen bir nokta olan Taksim Meydanı’nı bir nebze de olsa kentli hayatına geri kazandırmayı amaçlıyor.

Kuzeybatı Görünüş

Kavuşma Durağı sürecinin başlamasında en önemli aktörlerden biri ise İstanbul Büyükşehir Belediyesi. Ekrem İmamoğlu önderliğinde İBB İstanbul’un çeşitli yerlerindeki önemli kamusal mekanlar için, bu tarz bir kullanılamayışa çözüm olarak, kentlinin de dahil olabildiği yeniden tasarlama süreçlerini başlattı. “İstanbul’da da kent hakkı ve kentsel yaşamın özgürce yaşanabilmesi amacıyla, İstanbul Büyükşehir Belediyesi bir dizi önemli kamusal mekânın İstanbulluların katılımıyla yeniden tasarlanması sürecini başlatıyor; Taksim Meydanı başta olmak üzere, İstanbul’un önemli meydanları için kentsel tasarım yarışmaları açılıyor.”

Kuzeydoğu Görünüş

İstanbul’da kentliye hakketiğini verme hedefinde başlayan kamusal alanların yeniden tasarlanması süreci, herkesin katılımına açık olabilmek ve birden çok disiplinin sesini dinleyebilmek için yarışmalar öncesinde de birçok çalışmanın düzenlenmesini planlıyor. IND imzalı Kavuşma Durağı da, ’Kentin parçası ol’ ve ‘Sen de fikrini söyle’ sloganlarla kentliyi bünyesine davet eden bu etkinlikler için önemli mekanlardan biri olarak tasarlanmış.

Kavuşma Durağı, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür Varlıkları Projeler Şube Müdürlüğü girişimi ile ortaya çıkmış bir yapı. Bu nedenle aslında arkası gelecek olan kamusal alan yenileme projelerinin ilk örneklerinden; ayrıca kendinden sonrakilerin fikirlerinin de kentliyle görüşülebileceği bir toplanma mekanı. Kentsel mobilya olarak, İBB tarafından yapılacak meydan yenilemeleri için açılacak yarışmalar konusunda Kavuşma Durağı’nda halktan herkesin görüşü alınabilecek.

AA Kesiti

Kavuşma Durağı, çelik taşıyıcı sisteme sahip ahşap basamaklı bir strüktür. Karşılıklı olarak birbirine bakan iki amfi olarak kurgulanmış kentsel mobilyanın ortası etkinlik mekanı olarak düşünülmüş. İki amfiye yine karşılıklı olarak meydana uzanan merdivenlerle ulaşılıyor; merdivenlerin çıktığı ortak kot da ortadaki etkinlik platformunu oluşturuyor. Bu etkinlik platformu yaklaşık 180 metrekarelik bir alana sahip ve dans, tiyatro, müzik dinletileri gibi etkinliklere elverişli. Yine de tasarımın asıl hedefi kentsel tasarım yarışması finalistlerinin İstanbullular tarafından oylanabileceği bir mekan oluşturmak. Bunu yaparken de karşılıklı amfilerde birbirine bakan kentliler arasında bir iletişim, etkileşim sağlayabilmek. “…Amfilerin karşılıklı konumu yeni tanışıklıklara, fikirlerin bir araladığının gücüne imkân tanıyacak.”

©Ekin Eryılmaz

Yerden yükseltilmiş etkinlik platformunun ve amfinin alt kısımda ise Kavuşma Durağı’nın sergi mekanı bulunuyor. Beyaz tül metal cephe örtüsü ile açık cepheli kurgulanmış bu alan meydanın ortasındaki toplanma alanı altında korunaklı bir sergi mekanı yaratıyor. Strüktür yalnızca Taksim meydanı için tasarlanmamış: “Kavuşma Durağı geçici strüktürü sadece Taksim Meydanı’nda İstanbullulara hizmet vermeyecek, Bakırköy Meydanı, Salacak – Harem Sahil Şeridi Düzenlemesi, Kadıköy Meydanı gibi konumlara da taşınacak ve bu bölgelere ait kentsel tasarım yarışmaları sürecinde katılım platformu olarak işlevini yerine getirmeye devam edecek. Tüm sürecin ardından İstanbul içerisinde seçilecek bir parkta sergilenecek.”

Kentliye hak ettiği meydanı sağlamayı amaçlayan Kavuşma Durağı, geçen haftalarda Taksim’deki yerini almış ve kentliyi ağırlamaya başlamıştı. Fakat İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin ‘İstanbul Meydanlarına Kavuşuyor’ projesi ile meydana kurduğu Kavuşma Durağı kentsel mobilyası, İstanbul 2 Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu’nun 17 Şubat günü aldığı kararla meydandan kaldırılacak. Bu şekilde aslında kentlinin hakkı olanı vermek için yapılacak yeniliklere kentliyi dahil etme sürecini kamçılayacak bir strüktür niteliğindeki tasarıma dair karar ile ‘İstanbul Meydanlarına Kavuşuyor’ projesi sekteye uğratılıyor demek yanlış olmaz.

The post Kavuşma Durağı / IND [Inter.National.Design] appeared first on Arkitektuel.

Arlington, Virginia’da bulunan Heights Binası (The Heights Building), Bjarke Ingels Group tasarımı bir ilkokul ve ortaokul projesi. Yoğun kent dokusunda dikeyde bir eğitim tesisi kurgulayan Heights Binası, kentte varolan iki ortaokul programını yeni 775 öğrenciyi de barındırabilecek -yaklaşık 17.000 metrekarelik- bir yapıda birleştiriyor. Merkezi bir eksen etrafına yayılan yeşil teraslar dizisi olarak kurgulanmış olan Heights Binası, sanat odaklı ve geniş imkanlara sahip bir eğitim tesisi olmayı hedefliyor.

©Laurian Ghinitoiu

Üç tarafta yollar ve bir park (Rosslyn Highlands Park) ile sınırlandırılmış kompakt bir arazide bulunan yapı, tek katlı bir okulun topluluk hissi ve mekansal verimlilik ilkesini koruyarak sabit bir nokta etrafında farklı kotlarda döndürülmüş 5 dikdörtgensel döşeme plağı ile kurgulanmış. Sınıfları bardındıran dikdörtgen hacimler, yeşil çatılara sahip. Böylece her bir katta yeşil çatılar sınıfın bir uzantısı haline geliyor ve hem öğrenciler hem de öğretmenler için kapalı-açık bir öğrenme ortamı yaratılıyor. BIG ekibinin bu özgün kurgusu geleneksel bir okul yapısından çok bir çeşit eğitim vahası yaratıyor.

©Laurian Ghinitoiu

Okulun bir eksen etrafındaki dört hacmi de bu hacmi kesen ve dönen merkezi bir merdivenle bölünüyor. Böylece dört katmanlı teras, öğrencilerin farklı teraslar arasında, dışarıda dolaşabilmesine uygun hale getiriliyor. Ekip aynı zamanda böyle bir kurgunun, mahalle ve dikeyde uzayan okul arasında daha güçlü bir bağ kuracağına inanıyor. Kademeli ilerleyen yeşil teraslardan en üst kottaki, sınıf ve sessiz çalışma alanları olarak kullanılmaya uygun olarak düşünülmüş. Geniş birinci teras -ve ona ek olarak okulun rekreasyon alanı- ise okul içi etkinlikler ve hatta çeşitli mahalle etkinlikleri için halka açık etkinlik mekanları olarak düşünülmüş.

©Laurian Ghinitoiu

Okulun girişi üç kat yüksekliğinde bir lobi ile düşünülmüş. Lobi aynı zamanda hem öğrenci toplantıları hem de halka açık toplantılar için kapalı mekan olarak kullanılan basamaklı bir oturma alanına sahip. Yapıda 400 kişilik oditoryum, ana spor salonu, kütüphane, resepsiyon ve kafeterya dahil olmak üzere ortak alanların çoğu lobinin yanında, merkezi bir konumda toplanmış. Böylece farklı işlevelere kolay erişim sağlanmış.

Topluma yönelik programlara kolay erişim, bina boyunca bu programların halkla etkileşimini arttırmaya imkan tanırken; ortak alanlar arasında görsel bağlantıyı da arttırmayı sağlamış. Bunlara ek olarak Heights Binası sanat stüdyosu, bilim ve robot laboratuarları, müzik prova odaları ve iki sahne sanatları tiyatrosu gibi özel eğitim alanları da barındırıyor.

©Laurian Ghinitoiu

Heights Binası’nın tasarımında düzenleyici ilk eleman okulun asansörleri, merdivenleri ve tuvaletlerini barındıran çekirdeği. Bu merkezi dikey çekirdeğin etrafında döndürülerek kurgulanmış sınıf hacimleri ise ikinci düzenleyici elemanlar olarak düşünülmüş. Projede “sınıf çubuğu” (classroom bar) olarak da nitelendirilmiş olan bu dikdörtgen hacimlerin her biri kendine özel bir renge sahip. Okulun ana merdiveninden giren öğrenciler her katta değişen renklerle bir renk spektrumu ile karşılaşıyorlar. Okuldaki ber sınıf çubuğu, yapıya gelenler için yerden yukarı ilerleyen sezgisel yol bulma rotasını canlı bir sosyal atmosferle birleştirerek kendi rengiyle tanımlanıyor. Heights Binası’nın dış cephesi ise beş kotu birleştirmek ve “sınıf çubuklarının” eğik açılarını vurgulamak için beyaz sırlı tuğlaya kaplanmış. Tek renk dış cephe, yapıya ait heykelsi formu ve içerideki enerjik atmosferi de öne çıkarıyor.

©Laurian Ghinitoiu

Heights Binası’nın tasarımı Arlington Devlet Okulları (Arlington Public Schools – APS), Arlington halkı ve çevre düzenlemecilerle yakın temasta çalışılarak elde edilmiş. Bu nedenle yapı, kent ve ihtiyaçlarını da gözeterek şekillendirilmiş bir kurguya sahip. Hem sanat odaklı hem de özel ilgi gerektiren bir eğitim sürecine elverişli bir yapı olarak kurgulanmış olan Heights Binası, aynı zamanda LEED Gold sertifikası da almaya aday. Yapı, BIG ekibinin güncel projelerinden biri olan Isenberg İşletme Fakültesi’nin cephesini de hatırlatıyor: Heights, Isenberg’teki cephe kurgusunu tüm hacme yayılmış dikey bir komposizyon haline getiriyor adeta.

The post Heights Binası / BIG appeared first on Arkitektuel.

©Hiroyuki Oki

FTP Üniversitesi Yönetim Binası (FPT University Administrative Building), Hanoi’deki üniversiteyi çevreye duyarlı ve dünya çapında rekabetçi bir okula dönüştürmek için daha büyük bir masterplanın ilk aşaması. FPT Üniversitesi, Bilgi-İşlem (IT) ile ilgili dersler sunduğundan, kampüs fiziksel ve sanal çevre arasında sağlıklı bir denge sağlamak için doğa ile kullanıcı ilişkisini gözeterek tasarlanıyor. Yapı, büyümekte olan üniversitenin ilk aşamasını oluşturduğu için de geleceğin değişen programatik gereksinimlerini karşılayabilecek veya bunlara uygun uyarlanabilecek şekilde tasarlanmış.

©Hiroyuki Oki

Üniversite, Vietnam’ın sık sık enerji sıkıntısı çeken bir bölgesinde yer almakta. Bu nedenle, bir ızgara üzerine yerleştirilmiş gömme pencereli cephelere sahip, kampüse açılan bir kapı görevi gören yapı, aktif sistemlere minimum bağımlı olacak şekilde tasarlanmış. FTP Üniversitesi Yönetim Binas için pasif tasarım ilkeleri benimsenmiş. Böylece yapının işleyen bir üniversite içinde elektrik kesintisi sırasında, üretilen yedek güç ile işlevini sürdürmesi hedeflenmiş. Buna ek olarak, yapının dar dikdörtgen plan şeması sayesinde de binaya bolca doğal ışık sağlanmış ve yapının yapay aydınlatma ihtiyacını azaltılmış.

©Hiroyuki Oki

VTN (Vo Trong Nghia) ekibinin Hanoi’deki üniversite kampüsü için ilk yapısı, dama tahtasını andıran bir cepheye sahip. Gömme boşluklar içinde ağaçlar içeren bu cephe tasarımı, üniversiteye özgün bir görünüm kazandırırken yapının doğrudan ısı kazanımını da azaltıyor. Pencere açıklıklarındaki ağaçlar yeşil, boşluklu birer perde gibi çalışarak yapıya ulaşan ısının azalmasına katkı sağlıyor. Ana kütlenin hakim rüzgar yönüne göre yönlendirilmesiyle de pasif iklimlendirme olanağı arttırılmış. Ağaçların projenin ana ögelerinden biri haline gelmesi ve arazinin bitişiğindeki göl, bu sıcak iklimde yapının minimum seviyede ısınmasına katkı sağlıyor.

©Hiroyuki Oki

Binanın cephesi, sürdürülebilir bir tasarım süreci hedefiyle, basit modüllerin üst üste binmesi fikri ile tasarlanmış. Cepheyi oluşturan her bir ağaçlı birim, birbirinin üstüne boşluklar yaratacak şekilde yerleştirilerek cephenin dama tahtasını andıran görünümü yakalanmış. Bu modüller ve yapının strüktürü, uygun fiyatlı beton konstrüksiyondan yapılmış. Standartlaştırılmış modüller, yapının daha hızlı ve daha yüksek kalitede üretilebilmesini sağlıyor.

Vietnam şehirlerinde görülen artan kentleşme ve yoğunlaşma, kentsel bitki örtüsü ve bir zamanlar kentsel nüfusun çevre ile arasındaki güçlü bağ için bir tehlike. Ülkedeki bu durum nedeniyle, FTP Üniversitesi Yönetim Binası tasarımı, öğrencilerin yeşille birlikte olmaları ve evden uzakta olsalar bile doğa ile bağlantılarını sürdürmelerini sağlamayı hedefliyor.

©Hiroyuki Oki

Böyle bir tasarım yaklaşımıyla VTN ekibi, her birimdeki ve dış mekandaki ağaçlar sayesinde yapıda doğa ile kesintisiz bir bağlantı sunmakta. Cephedeki yeşil odaklı tasarıma ek olarak yapı, yeşil açık alanlara sahip. Öğrencilerin bu alanları özgürce kullanabiliyor. Ayrıca yine öğrenciler ve personel için halka açık kademeli bir bahçe oluşturmak üzere binanın tepesine yeşil bir çatı düşünülmüş. Böylece yapının kütüphane ve sosyal hacimlerini barındıran zemin katı ve çatı bahçesi kamusal alanlar; bu iki kat arasındaki kalan ofis ve sınıfları barındıran katları ise okula özel alanları oluşturuyor.

©Haong Le

VTN ekibi, sürdürülebilir pasif olarak tasarlanmış bir binanın faydalarına sürekli referans vererek ve bu faydaları yapılarıyla deneyimleme imkanı sunarak çevre bilincinin artırılmasına yardımcı olacak bir tasarıma imza atıyor. Kampüsün ilk aşama yapılarından ilkini oluşturan FTP Teknoloji Binası olarak da anılan FTP Üniversitesi Yönetim Binası, bulunduğu yerin koşullarını irdeleyerek oraya özgü bir yapı ortaya koyan ve bunu estetik açıdan da özgün bir tasarımla harmanlayan bir yapı.

The post FTP Üniversitesi Yönetim Binası / VTN appeared first on Arkitektuel.

©Marko Mihaljević

Sava Activities, Zagreb’te Sava Nehri kenarın sel basma bölgesinde yeni bir kamusal alan kurguluyor. Openact Architecture ekibinin bölgenin karakteri nedeniyle kolay sökülebilen bir strüktür üzerine odaklandığı proje, 2024’te en sonuncusu tamamlanacak olan farklı etaplardan oluşuyor. 2015 yılında düzenlenen Europan 13 – Adaptable City uluslararası yarışmasında birincilik ödülü alan, Sava Nehri kıyılarını düzenleyen projenin ilk etabı 2019 yılında tamamlanmış.

©Marko Mihaljević

*Proje metni, Openact Architecture ekibi tarafından sağlanmıştır. Sava Nehri’ni Zagreb’in günlük yaşamına dahil etmeyi amaçlayan proje, nehir kıyısındaki programların, su üzeri/etrafında değiş-tokuş edilerek kentin farklı alanları arasında sürekli etkileşim ve müzakareyi teşvik ettiği, katılımcı ve esnek bir çerçeve üzerine tasarlanmıştır.

Kentin Tarihsel Gelişim Süreci

Yerleşimi nehir odağında olan diğer Avrupa kentlerinin aksine, Zagreb’in kentsel yapılanması tarihsel olarak Sava’dan uzaklaşma eğilimi ile şekillenmiştir. Tuna Nehri’nin en şiddetli kolu olan Sava Nehri, farklı dönemlerde sel felaketleri ile şehri tahrip etmiş; her ne kadar su setlerinin inşası ile yükselen su seviyesi kontrol altına alınmış olsa da, nehrin kent belleğindeki güçlü ürkütücü imgesi kent hayatının bir parçası olmasına engel olmuştur. Buradan hareketle, proje, Sava kıyılarını kentlilerle tekrar tanıştırmayı ve kente dahil olma potansiyellerini deneyimlemeyi amaçlamaktadır.

©Marko Mihaljević

7 km uzunluğundaki sel basma bölgesine yayılan proje, kıyı alanını hafif müdahalelerle dönüştürerek, su yükselmesi durumunda sökülme kabiliyetine sahip, farklı programlar ve farklı kombinasyonlar ile kullanıcılar tarafından manipüle edilebilecek 9 aktivatör strüktürü, bu kentsel müzakarenin vasıtası olarak kurgulamıştır.

Sava Activities Birimleri ve Genel Kurgu

Farklı program ve aktivitelere uyarlanacak şekilde tasarlanmış, çelik iskelelerden oluşan dokuz aktivatör strüktür, nehir kıyısındaki proje sahaları arasında yer değiştirerek sahalar arası etkileşimi sağlamaktadır. Her bir strüktür, küçük değişikliklerle çok sayıda aktiveteye ev sahipliği yapabilmekle birlikte, farklı kümeler şeklinde kombinasyonları ile de sınırsız sayıda etkinlik ve kullanım olanağı yaratmaktadır. Bu bağlamda proje, dinamik öbekler şeklinde tekrar tekrar kurgulanan; nispeten küçük ölçekli, değişken ve uyarlanabilir müdahalelerin, XL kentsel ölçekli senaryolar dahilinde kalıcı kamusal alan üretim etkisini test etmektedir.

©Marko Mihaljević

2019 Mayıs-Ekim ayları arasında ilk etabının uygulaması tamamlanan proje, Sava kıyısında kentliler tarafından sıklıkla kullanılan köprüler etrafındaki 3 alanda yaz dönemi boyunca çeşitli sportif ve sanatsal kamusal etkinlikler ile kullanıma açılmıştır. Projenin 2024 yılına kadar diğer etapların da uygulamaya geçmesiyle, Sava Nehri kıyısının kentin Doğu-Batı aksında etkin bir kamusal koridora dönüşmesi amaçlanmaktadır.

©Marko Mihaljević

2020’de gerçekleşecek ikinci etap için çalışmalar devam etmektedir. Bu çalışmalar kapsamında Aralık 2019’da kentlilerin projeye ve inşa edilen ilk etaba yönelik görüşlerini tartışmak, arşivlemek ve katlımcı bir platform oluşturmak amacı ile Zagreb Forum’da yapılacak sergi için de hazırlıklar sürmektedir.

The post Sava Activities (Birinci Etap) appeared first on Arkitektuel.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina projesi, Çinici Mimarlık ekibinin lisenin yenilenmesi ve liseye ek bina tasarlanması için görevlendirilmesiyle ortaya çıkmış. Türkiye’de örnek bir eğitim seviyesi ve kampüse sahip bir okul olarak Ankara Fen Lisesi, 1964 yılında yine Çinici Mimarlık ekibi tarafından tasarlanmış. Altuğ ve Behruz Çinici tasarımı olan ODTÜ kampüsündeki okul için daha önce birden çok kez yenilemeler yapılmış. Fakat 2017 yılındaki kapasite artışı sonucu kampüsün genel olarak yenilenmesine ve okula yeni, ek binalar tasarlanmasına karar verilmiş. Proje için orijinal yapının, ODTÜ Mimarlık Fakültesi ve hatta kampüsünün mimarlığını üstlenen Çinici ekibine başvurulmuş.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina projesi temel hatlarıyla dört bölümden oluşan bir proje. Çinici ekibi ilk olarak proje kapsamında yeni bir kapmüs planı geliştiriyor. Daha sonra bu kapasiteyi karşılayabilmesi için büyümesi gereken kampüs ana binasına ek bir yapı tasarlıyor ve son olarak da okula yeni bir yurt binası ve spor binası ekliyor. Yeni kampüs planı kapsamında eski kampüs temelde kurulduğu şekli ile bırakılmış. Yapı orijinalinde bir orta bahçe etrafında kümelenen kampüs binaları ile kurgulanmış. Çinici ekibi bu yaklaşıma sadık kalarak kampüs bulunan doğu-barı ve kuzey-güney doğrultularında ilerleyen, kampüsün ağaçlı yollarını daha berligin hale getirmiş. Gereken yerlerde bu akslardaki kampüs yollarının uzatılmasını ve servis trafiğine ayrılmış kampüs içi yolların bu akslardan bağımsız hale getirilmesini sağlamış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Kampüs planı iyileştirilmesinden sonra Ankara Fen Lisesi’nin ana binasına proje kapsamında bir ek bina yapılmış. 10 derslik, 4 atölye ve 3 laboratuardan oluşan eski ana binaya 9 yeni derliği ve 3 yeni laboratuarı barındıran ek bir yapı tasarlanmış. Diğer yapılar gibi betonarme taşıyıcıya sahip ek binada ana binanın brüt beton bırakılmış yapı kurgusu devam ettirilmiş. Bu ek yapı, ana yapının eski halinde bulunan tek katlı kütüphaneyi yıkıp yapının mevcut bloğnun güney kısmına yerleşiyor. Bu uçta yeni yapı, eski yapıyla bir L oluşturacak şekilde uzatılıyor. Uzatılan kısımda yeni bloğun önünde lisenin ana binasına bir bahçe de kazandırılmış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ek bloğun zemin katında da yıkılan kütüphane yerine giriş hacminde bulunan yeni bir kütüphane tasarlanmış. Yeni kütüphane, kampüsün esas giriş holünün sonunda bulunan hacim. Zemin kattaki kütüphane doğu ve batıya dönük cephelerinden kampüsteki yeşillik alanlara bakacak şekilde kurgulanmış.

Ana binaya ek olarak kurgulanan yapıda yeni bir hacim de gözlem evi. Bu gözlem evi ODTÜ kampüsüne ve lisenin kendi yeşil içindeki kampüsüne bakıyor. Gözlem evine ek olarka tasarlanan bloğun çatı katından ulaşılıyor. Binanın yeni kısımlarındaki bu yaklaşımlar, kampüste doğayla daha iç içe ve daha ferah bir ortam yakalanmasına yol açıyor.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ana bina ve ek bloğundan sonra kampüse bir de yeni yurt binası eklenmiş. Ankara Fen Lisesi, kurulduğu haliyle 100 kadın 100 erkek olacak şekilde 200 kişilik bir yurda sahip. Bu yurt binası, kaçak katlar bulunduruyor ve zamanında kötü müdahelelere maruz bırakılmış. Kampüsün yeni halinde ise oda düzenlerini değiştirilmesi ve yurt kapasitesinin 2 katına çıkarılması gerekli olmuş. Bu nedenle bu eski müdaheleler ve hacim yetersizliği, eski yurdun korunarak geliştirilmesini imkansız hale getirmiş. Sonuç olarak kampüste 200 kadın 200 erkek olmak üzere 400 kişilik yepyeni bir yurt binası tasarlanmış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Yurt binası, eski halinde olduğu gibi kampüsün batı kenarını tanımlayacak şekilde konumlandırılmış. Yapı, eskisine benzer bir lineerlikte, yeni yurt binasının orijinal konumuna yakın fakat kampüs arazisinin doğal bırakılmış alt kotlarına yakın bir yere ötelenmiş. Yeni yurttaki odalar ise dörder kişilik olarak düşünülmüş. Her oda doğal ışıktan olabildiğince çok faydalanacak fakat enerji kaybına yol açmayacak, büyük olmayan pencere açıklıkları ile planlanmış. Yurt binasında odaların yer aldığı aksta yapının cephesi ısı yalıtımlı beyaz prekast beton paneller ile kurgulanmış. Yurdun banyoları ve sirkülasyon çekirdeği de genel açıklık kurgusundan farklı olarak koridorlara doğal ışık sağlayabilecek şekilde düzenlenmiş. Yıkılmış yurtların alanı yeni yurt binasında orta bahçeye eklenmiş. Bu kısım bir kotların düzenlenmesi ile altında ek okuma salonu bulunan, üstü yeşil örtü kaplı bir hacim olarak değerlendirilmiş.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina projesi bünyesinde kampüse son olarak yeni bir spor binası tasarlanmış. Projenin orijinal halinde kampüsün güney ucunda bir spo binası bulunuyor. Bu yapı, üçgen kesitli ve çatısına çıkılabilen bir kurguya sahip ve bu nitelikleriyle kampüsün en dikkat çeken yapılarından biri. Fakat yapının müellifliğinin Çinici Mimarlığa ait olup olmadığı dahi tespit edilememiş. Yenileme projesinin gereklilikleri ve zamanla niteliksizleşmiş halinden dolayı bu yapı da yenileme projesi kapsamında yıkılmış. Yapı yerine yeni spor binası ise yaklaşık aynı yerde konumaldırılmış. Yeni spor binası kampüse, bünyesindeki spor işlevlerine ek olarak, 500 kişilik tribünü ile kapalı tören alanı olarak da hizmet verebilecek şekilde tasarlanmış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Çinici Mimarlık’ın Can Çinici, Cem Katkat ve Begüm Yılmaz Bilgin’den oluşan proje ekibi, 4 ay gibi çok kısa bir süre içinde projeyi tamamlanmak zorunda bırakılmış. Bunun sebebi yapının yeni ders yılına yetiştirilmek istenmesi. Ekip bu süreç yüzünden projede birtakım sıkıntılar yaşamış. Çinici ekibi beraber çalıştıkları yüklenici şirketin bu acele süreçle ilgili tecrübe eksikliğinden dolayı yapının inşai kalitesinin epeyce düşük bir şekilde kullanıma açılmış olduğunu belirtiyor. XXI dergisinin yapı ile ilgili, tasarımı ve süreçteki sorunları da anlatan, Can Çinici ile yaptığı detaylı röportaja buradan ulaşabilirsiniz.

The post Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina Projesi appeared first on Arkitektuel.

© Wikimedia Commons

Bangladeş Ulusal Meclis Binası (Bangladesh National Assembly Building), Louis Kahn’ın Hindistan İşletme Enstitüsü ile birlikte Asya’da tamamladığı en önemli iki projesinden biri. Bir diğer adı ile Jatiyo Sangsad Bhaban olarak bilinen meclis binası Bangladeş’in başkenti Dakka’da bulunuyor. Ülkenin tüm parlementer sistemine ait kurumları bünyesinde bulunduran yapı dünyanın en büyük hükümet binalarından da bir tanesi.

© Cemal Emden

Bangladeş Ulusal Meclis Binası, çoğu mimar tarihçisi ve akademisyen tarafından Kahn’ın en büyük ustalık işi olarak değerlendirilir. Meclis binası yalnızca Dakka ya da Bangladeş için değil, tüm dünya için türünün tek örneği bir tasarım. Kahn’ın tasarımına 1962 yılında başladığı yapı, ölümünden tam 8 yıl sonra, 1982 yılında tamamlanabilmiş. Binanın yapımına 1971 yılında, Bangladeş’in Pakistan’dan ayrılarak bağımsızlığını ilan etmesi sebebiyle ara verilmiş. Bangladeş’in bağımsızlığını ilan etmesi, Kahn’ın anıtsal eserinin ülke demokrasi ve bağımsızlığı adına çok daha sembolik bir önem kazanmasına sebep olmuş ve yapılan maddi destekler ile meclis 1982 yılında tamamlanmış. Günümüzde meclis binası hem dünya mimarlık tarihi hem de Bangladeş hükümeti için paha biçilemez değerde.

© Wikimedia Commons

Kahn’ın çoğu eserinde olduğu gibi, meclis binasında da Le Corbusier’nin izlerini görmek mümkün. Kahn’ın özellikle Chandigarh’tan etkilendiğini söylenebilir. Ancak Kahn, Le Corbusier’den olduğu kadar İslam dünyasındaki mimari örneklerden de ilham almış. Hindistan bulunan bir saray, cami ve anıt-mezar olan Sarkhej Roza’nın Bangladeş Ulusal Meclis Binası tasarımı üzerinde etkileri olduğu söylenebilir.

© Cemal Emden

Dünya genelinde İngilizce adı ile, Bangladesh National Assembly Building olarak bilinen yapı Dakka’da bir çölün ortasında devasa bir kütle. Yapı ana meclis salonunun etrafında yer alan 8 hacmin bir araya gelmesiyle oluşuyor. Meclis salonunun planın merkezinde yer alması hem demokrasinin önemini vurgulayan bir sembol hem de Kahn’ın fonksiyonel tutumunun bir göstergesi. Ofis alanları, otel ve restoran gibi yardımcı hacimler merkezi hacimin etrafına yerleştirilerek işlevsel bir mekansal kurgu ortaya çıkarılmış.

Kahn, yapının cephelerine eklediği geometrik şekiller ile tasarımına kimlik kazandırmış. Binaya dramatik bir hava kazandıran bu şekiller Bangladeş kültüründen esinlenilerek ortaya çıkarılmış abstrakt formlar. Ayrıca cepheden kesilmiş bu parçaların binanın ışık ile kurduğu ilişkiyi güçlendirdiği de aşikar. Zaten ışığı mekanın içine dramatik olarak almayan bir bina Kahn’ın elinden çıkmış olamaz. Cephelerdeki bu açıklıklar da tam olarak ışığı diğer çevresel unsurları binanın içine kabul eden birer kontrol elemanları olarak görev yapıyor.

© Cemal Emden

Dakka’nın iklimi göz önünde bulundurulduğunda Kahn’ın yarattığı bu geçirgen kabuğun önemi daha da ön plana çıkıyor. Yapının cephesi, binanın içini güneş ve ağır yağışlardan korurken binanın içinde havanın serbest bir şekilde dolaşabilmesini sağlıyor. Üçgen, dikdörtgen, çember ve kemer şeklindeki bu farklı açıklıklar cephe herhangi bir pencere eklenmesini engellerken tipik anıtsal bir yapının ortaya çıkaracağı kullanım sorunlarını da ortadan kaldırıyor.

Kompleks oldukça büyük yapay bir gölün ortasında yer alıyor ve kuzey-güney doğrultusunda karaya bağlanıyor. Sekizgen şeklindeki ana salonun etrafında konumlanan 9 bloğun hepsi tek başına duruyor. 9 katlı bu blokların her biri yalnızca üç kotta birbirleriyle bağlantı kuruyor. Blokların köşelerinde birbiriyle aynı 4 ofis bloğu yer alıyor. Kahn, yapı içindeki sirkülasyonu da oldukça titiz bir şekilde çözmüş. Meclis binasının içinde farklı türdeki asansörler ile işleyen kompleks bir ulaşım ağı var.

Plan

Bangladeş Ulusal Meclis Binası, strüktürel olarak da tipik bir Kahn tasarımı. Yale Üniversitesi Sanat Galerisi (YUAG) ve Kahn’ın pek çok ölçekteki projesinde de olduğu gibi meclis binasında da olabildiğince az kolon kullanılmış. Kimi yerde kolonlar duvarlar ve bölücü elemanların arasında saklanırken, kimi yerde ise doğrudan duvarlara yük taşıyıcı özellik verilmiş.

Kesit

Yapı, sunduğu farklı girişler ile ziyaretçilerine farklı mekansal deneyimler üretiyor. Bina her bir girişte farklı bir şekle bürünüyor. Tek tarafında silindirik kuleler ön plana çıkarken diğer tarafta açılı duvarlar dikkat çekiyor. Binanın formal kompozisyonunu yer kotundan bakarak anlamak neredeyse imkansız.

© Archdaily

Bina her ne kadar farklı karakterdeki hacimlerden ve çok katlı bloklardan oluşsa da dışarıdan bakıldığında tek bir kütle gibi okunuyor. Bu yaklaşım, Kahn’ın 1951 yılında Yale Üniversitesi Sanat Galerisi ile başladığı bu anıtsal form anlayışının en önemli göstergelerinden biri. Ancak Kahn’ın tasarımlarını diğer monumental mimari örneklerinden ayıran en önemli özellik Kahn’ın her zaman insan ölçeğinde çalışmış olması. Bangladeş Ulusal Meclis Binası da içeri adım atıldığından itibaren insana ve insanın mekan içindeki algısına göre tasarlandığını gösteren bir tasarım.

© Wikimedia Commons

Yapıya karakterini veren bir diğer unsur ise yine Kahn ile özdeşleştirebileceğimiz malzeme tercihleri. Eserlerinde uygulaması basit, kolay bulunabilir ve ucuz malzemeler kullanan Kahn, Bangladeş Ulusal Meclis Binası’nda da beton ve kırmızı tuğla kullanmayı tercih etmiş. Yapı, 1987-1989 döneminde Ağa Han Mimarlık Ödülü’ne layık görülmüş.

The post Bangladeş Ulusal Meclis Binası appeared first on Arkitektuel.

©Virgile Simon Bertrand

Parametrik mimarinin dünyadaki en önemli temsilcilerinden olan Zaha Hadid Architects (ZHA) ekibi tarafından tasarlanmış olan Dongdaemun Design Plaza (DDP), Tasarım Meydanı olarak adlandırabileceğimiz, içerisinde sergi ve dinlenme salonları, bir tasarım müzesi ve herkese açık bir kafe bulunduran kamusal bir alan. Seul’a devasa bir kamusal alan katan 2014 yılında tamamlanmış olan DDP, Kore’de üç boyutlu BIM (Building Information Modelling – Yapı Bilgi Sistemi) kullanan ilk kamusal proje.

©Virgile Simon Bertrand

*Ekip BIM ile ilerleyen tasarım süreçlerinden bahsediyor: Birden çok yapıdan oluşan DDP, oldukça özgün bir tasarım süreci ve anlayışına sahip. Zaha Hadid Architects ekibi DDP’nin tasarım süreci boyunca yapının bünyesindeki her binanın gereksinimini, projenin içinde ve çevresinde sosyal etkileşimleri ve kullanıcıların davranışsal yapısını tanımlayacak, birbiriyle bağlantılı mekansal ilişkiler olarak kabul edip bu anlayışla tasarlıyor. Tanımlanan ve birbirlerini etkileyip yönlendiren bu ilişkiler Dongdaemun Design Plaza tasarımı için ana girdiler oluyor. BIM sistemi ile ilerleyen böyle bir tasarım anlayışı, bir projenin mekansal organizasyonu, program gereksinimleri ve mühendisliği gibi farklı boyutlarının nasıl bir araya geldiğini gösteren önemli bir örnek.

©Forgemind Archimedia

Parametrik BIM sistemi ve işlemsel tasarım (computational design) yazılımlarıyla DDP’nin her aşamasında tasarım müşterinin sürekli evrilen isteklerine göre hızlı bir şekilde değiştirilebilmiş ve bunu sonucunda ortaya çıkan yeni teknik gereklilikler de tasarıma hızlı şekilde yansıtılıp, test edilebilmiş. Bu sayede aslında projede, tasarımın özüne sadık kalınarak birçok değişikliğe gidilebilmiş. Aynı zamanda danışmanlarla koordinasyonu arttıran ve maksimum bilgiyle tasarım kararlarının alınmasını sağlayan bu süreç, ekibe göre, DDP yapısının yaşamı boyu başarılı bir tasarım olarak kalabilmesini sağlıyor.

©Edmon Leong

Parametrik modelleme süreçlerinin yapının konstrüksiyonu yönünden de birçok yararı olmuş. DDP’nin BIM altyapısıyla yapılmış dijital tasarım modeli, konstrüksiyonun yapılacağı yerdeki koşullar, yerel yönetmelikler, mühendislik gereksinimleri ve maliyet kontrolleri gibi her konuyla ilgili tasarım ve inşaat süreci boyunca rafine edilebilir bir çalışma modeli.

ZHA ekibi tasarım ve tasarım detaylarının her noktasında daha büyük bir kontrole sahip. Bu tasarım süreci yaının tekniği açısından aynı zamanda geleneksel strüktür tasarım süreçlerinden çok daha kesin sonuçlar veriyor ve böylece müşteri ve yüklenicilerin tasarımın özünü daha iyi kavrayıp buna uygun çözümler geliştirmelerini kolaylaştırıyor.

©art.brianpick.com

DDP’nin cephesini oluşturan kaplama da bu sürecin sonuçlarından bir tanesi. Yapının dış kabuğunun oluşturulması, kaplama sisteminin 45.000’den fazla farklı boyutlara ve eğriliklere sahip farklı panellerden oluşması sebebiyle oldukça zorlu bir süreçmiş. Bu kaplama da yine parametrik modelleme süreçleri ve yapıya özel seri metal levha üretimi ile mümkün kılınmış. Yine BIM sayesinde cephe, oldukça kaliteli ve maliyet kontrollü süreçlerle elde ediliyor.

©Virgile Simon Bertrand

Yapının cephesi, pikselli ve delikli olmak üzere iki çeşit modelleme ile üretilmiş. Böylece yapının ışık durumlarına ve mevsimsel olaylara bağlı olarak değişen dinamik bir görsel etkiye sahip olması sağlanmış. DDP, çevresine uyumlu şekilde değişen karaktere sahip: cephe sayesinde yapı kimi zaman bu çevre içerisinde tek bir eleman; kimi zaman da kendisini çevreleyen peyzajla uyum içinde olarak Dongdaemun’un bir parçası haline geliyor. Akşamları ise yapı etrafında tüm binaların neon tabelalarını ve LED aydınlatmalarını yansıtıyor. Akşamları, yerleşik cephe aydınlatmaları sayesinde görünürlüğünü kaybetmeyen yapı, kendine özgü kentsel ortamların özelliklerini yansıtan bir cepheye sahip.

©Virgile Simon Bertrand

Dongdaemun Design Plaza’nın tasarımı, alanın geçmişine ve yeni keşfedilmiş olan tarihini ayarattığı yeni ortama dahil ediyor. Plazanın kurguladığı mimari çevre, tasarımın merkez noktası olarak Seul’un antik surları ve tarihi bulguları belirleyerek yaratılan yapının çevresiyle bağ kurmasını sağlıyor. DDP ile yaratılan dış mekanlar da Seul’u daha yeşil bir kente dönüştürme hedefinde. Yapının yüzeyindeki boşluklar ve açık alanlar yaratan kıvrımları, yenilikçi tasarım dünyasına bir bakış oluştururken yapıyı aynı zamanda kentin çağdaş kültürü, tarihi ve doğası arasında bir bağlantı haline getiriyor.

©Virgile Simon Bertrand

Dongdaemun Design Plaza, Kore’nin çağdaş mimarlık ve mühendislik geleneklerini teknolojinin en gelişmiş yöntemleriyle sürdüren bir tasarım. Devasa tasarım meydanı Zaha Hadid Architects ekibine ve projede görev alan binlerce kişiye göre böyle bir üst düzey yapının hayata geçmesine yardımcı olan herkesin yetenek ve mimarlık konusundaki tutkusunun yerleşik bir örneği. Yapı, süreçleri ve fikirleriyle hem Kore hem de Seul toplumu için sosyal ve teknik açıdan oldukça önemli bir mimari eser.

The post Dongdaemun Design Plaza appeared first on Arkitektuel.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Aynı zamanda Matteo Corradini Bivouac olarak adlandırılan Siyah Cisim Dağ Evi (Black Body Mountain Shelter), tutkulu bir dağcı olan oğulları Matteo’nun anısına; Paolo Corradini ve ailesi için yapılmış. Yüksek rakımdaki siyah opak bir gövde olarak tanımlanan proje, siyah cisimden esinlenilerek tasarlanmış. Fizikte siyah cisim, enerjiyi tamamen emen, onu çevreleyen ortamda bu enerjiyi yeniden ışıma şeklinde yansıtan ideal bir nesnedir. Zirvenin yakınındaki son yamaçların altındaki küçük bir geçide yaslanan Bivacco Matteo Corradini, Alp peyzajına yerleştirilmiş altıgen profilli karanlık bir prizma.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Alplerin peyzajında gizli bir müdaheleyle ortaya çıkan Siyah Cisim Dağ Evi, dağın yükseklerindeki konumu sayesinde beklenmeyen bakış açıları tanımlıyor. Proje, Valle di Susa’daki 2908 metredeki Dormillouse zirvesine birkaç metre uzaklıkta oldukça yüksek rakıma sahip bir arazide konumlandırılmış -Dormillouse’un zirvesi, Val Thuras’ı Briançonnais bölgesindeki Cervières Vadisi’nden ayıran sırtın en yüksek noktası. Devasa dağlar ve bu pastoral manzara arasında Siyah Cisim Dağ Evi, siyah küçük bir noktayı andırıyor.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Yapının malzeme ve hacimleri peyzajla ilişkili tasarlanmış. Alanda kış mevsiminde tamamen karla kaplanan, koyu renk kayaların dik tepelerinin arasından çıkan çimenli yamaçlar ve kayalar bulunuyor. Güneş ışığını emebilen metal bir kabuk, yüksek rakımın ekstrem hava koşullarından korunabilmek için tercih edilmiş. Ayrıca yoğun kar yağışı sırasında gerekli yapısal kararlılığı sağlayan yine bu kabuk olmuş. Dış kaplama malzemesi ve kaplamanın stratigrafisi sayesinde kaplama, kış ve yaz yalıtımı açısından yüksek performans sağlamış. Alplerde beşik ve yatak odası kaplamaları için kullanılan İsviçre çamı, kokusundan ve işleme kolaylığından dolayı, metal kabuk tarafından çevrelenmiş odanın yapımında kullanılmış. Metal kabuk, bu odayı koruyacak şekilde bu katmanı kaplıyor.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Bivouac’ın içi yapının iki kısa tarafında, merkezi bir masanın etrafında gelişen bir ahşap basamak sisteminden oluşturulmuş. Her iki taraftaki üç ahşap basamak, gece boyunca yatak olurken, gün boyunca dağın yamacında uzanan, manzarayı izleyen bir oturma alanı sistemi tanımlamış.

Siyah Cisim Dağ Evi,  diğer adıyla Matteo Corradini Bivouac, projesi mimarları tarafından, “Rahat, misafirperver ve keyifli bir yuva: dağcı topluluğu için deniz seviyesinden 3000 metre yükseklikte bir buluşma yeri.” olarak tanımlanıyor. Yapı, dağcıların rotaları üzerindeki duraklama yeri olarak da düşünülmüş.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Yapının formu, birbirine kaynaşmış simetrik altıgen profillerle tanımlanmış ve bu form yapıyı çevreleyen manzaraya ve peyzaja göre şekillendirilmiş. Formu oluşturan kısa kenarlarda, teleskoplar veya körüklü optik mercekler gibi, iki büyük pencere açılmış. İki pencere, manzarayı yakalarken, kuzeydeki Val Thuras’a bakan bir görüş sağlamış ve güneydeki Ecrins alanını çerçevelemiş. Evin içerisinde düzen de bu iki geniş pencerenin bakış ve konumlarına göre oluşturulmuş denebilir. Özgün formuyla projenin hacmi, eğime uyum sağlamak için alt yüzeyinin 1/4’i toprağa oturacak şekilde yerleştirilmiş.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Tersinirlik ve çevresel sürdürülebilirlik projenin kilit noktaları olmuş: hafif ve düşük etkili bir kurulum bu nedenle tercih edilmiş. Tasarım, Bivouac’ın kısa sürede kurulmasına olanak tanıyan ahşap bir prefabrikasyon süreci tanımlayarak bu amaca cevap vermiş. Modüller atölyede üretilmiş ve önceden monte edilerek denenmiş, daha sonra helikopterle taşınarak şantiyede tekrar monte edilmiş. Ağırlıkların ve şekillerin optimizasyonu için, yüksek rakımlarda hızlı, kolay ve minimize edilmiş olarak, helikopter nakliyesiyle beraber montaj yapılmış.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Bivouac daha çok kış ve ilkbahar için düşünülmüş: Val Thuras, kayak dağcılığı için ayrıcalıklı bir destinasyon ve Dormillouse, vadideki en popüler yerlerden biri. Yapının kurulum alanı olarak seçilen küçük geçit, birçok kayak dağını kesiştirebilecek ve yıl boyunca zirveye ulaşmaya karar veren yürüyüşçülere (birkaç saat yürüdükten sonra) destek sağlayabilecek acil bir barınağın inşası için ideal, panoramik ve doğal bir nokta sağlıyor. Siyah Cisim Dağ Evi gibi küçük, kompakt ve bir o kadar dolu yaşam alanları kurgulayan örnek projeler için makalemizi inceleyebilirsiniz.

The post Siyah Cisim appeared first on Arkitektuel.

©Sebastian van Damme

Rotterdam merkezli KAAN Architecten, 2015 yılında ulusal bir anıt olarak adlandırılan ve üstüne mimar Jos Bedaux tarafından koruma çalışmaları yapılmış; 1960’ların Cobbenhagen binasını da içeren Tilburg Üniversite kampüsünün kuzeybatısına yeni bir bina ekledi. CUBE tasarımı için Hollandalı ekip Kaan Architecten, öğrencilerin, öğretim üyelerinin ve akademisyenlerin buluşup işbirliği yapabilecekleri çok fonksiyonlu bir bina oluşturma fikriyle yola çıkmış.

Vaziyet Planı

Ortogonal bir planla karakterize edilen kampüsün kuzey-batı köşesinde yer alan 11.000 metrekarelik bina, tüm fakültelere hizmet veriyor ve her gün 2.200 öğrenci ve öğretim görevlisi tarafından kullanılıyor. Bina, kullanıcıları güney tarafındaki köşelerdeki girişlerine yönlendiren asfalt yollarla çevrelenmiş. CUBE, ormanlık alana açılan sakin çalışma alanlarına sahip. Kampüsteki diğer binalardan çok daha öğrencilerin kullanımlarına esneklik sağlayacak şekilde tasarlanmış. Eğitim ve Bireysel Çalışma Merkezi olarak geçen CUBE, mimarları tarafından açık ve ferah, zarif ve sağlam olarak nitelendiriliyor.

©Sebastian van Damme

Serbest sirkülasyonlu, açık bir binanın oluşturulması ve herhangi bir kalabalıklaşma duygusunun önlenmesi için, CUBE merkezinde şeffaf bir oditoryum ve iki patika ile çevrili geniş bir kapalı çalışma alanına sahip. Bina kapalı cepheler bırakmadan, her tarafında eşitlik sağlayan homojen bir düzen sağlama hedefinde. Böyle şeffaf cephelere sahip yapı ile yeşil alanlarla çevrili çevresi arasındaki geçiş neredeyse görünmez olacak şekilde tasarlanmış.

©Simone Bossi

Zemin kat, yüksek tavanlar ve içeri yayılan bol gün ışığı sayesinde davetkar bir kamusal alan olarak çalışmakta. Bu kat açık çalışma ve dolaşım alanları, salonlar ve bir yemek alanı sürekliliği olan bir mekan oluşturuyor. Burada bulunan beyaz yuvarlak, zarif döner merdiven, binaya dingin bir atmosfer sağlıyor.

Yeşil teraslarla ortak mekanlar kurgulayan yapıda alçak tavanlı bağımsız çalışma alanları, yoğun çalışmalar için ayrılmış. Yapının her iki katında da, tam donanımlı konferans salonlarının tümü, CUBE’un ortogonal yönelimini vurgulayan batı, kuzey ve doğu cepheleri boyunca konumlandırılmış.

©Simone Bossi

Planın üzerine simetrik olarak yayılmış, ana merdiven dahil olmak üzere dört açık merdiven bulunuyor. Bu merdivenler, iç mekan plazasını birinci kata bağlamış. Ana döner merdiven hariç, tüm merdivenler ve kanopiler koyu renkli olup, binanın genelinde, sirkülasyonu şekillendiren ögeler olarak, ortak bir dil oluşturuyor. CUBE’un geri kalanında tüm ortak alanlarda beton zeminler ve açık gri genişletilmiş metal tavanlar kullanılmış. Uzun ahşap çalışma masaları, konforlu banklar ve koltuklar döşemeyi ve yapının kullanıcısına hissettirmek istediği huzurlu çalışma ve etkileşim atmosferini tamamlar şekilde düşünülmüş.

©Simone Bossi

CUBE merkezindeki cam duvarlarla çevrili oditoryum, yapıyı oluşturan dinamik topluluğun bir parçasını oluşturuyor. Oditoryum ise, ortak alanlar ve isrkülasyon elemanlarına göre, sıcak ve nötr bir iç mekana sahip. Oditoryumda bu iç mekanı sağlayabilmek için zeminlerde, duvarlarda ve tavanlarda tonlamalardan yararlanışmış. İçeride yer alan etkinliklerin farklı tipolojilerine uygun, birleşik bir mekânsal deneyim yaratması için gri tonları tercih edilmiş. Sınırlı renk ve malzeme paleti, Kaan Architecten tarafından tasarlanan CUBE Eğitim ve Bireysel Çalışma Merkezi’nin Hollanda’daki Tilburg Üniversitesi kampüsündeki mevcut binalarla uyum içinde olmasına yardımcı olan bir tasarım yaklaşımı.

©Sebastian van Damme

Yapı, planametride, bodur bir haç şeklinde. CUBE, bu sayede cephelerinin hepsinin birbirinden farklı manzaralara bakabilmesini ve dışarıdan görünümlerinin de birbirinden farklı olabilmesini sağlıyor. Böylece CUBE, etrafını saran tüm yeşilliğe yapının her cephesinden bakışlar sağlayabilen bir tasarıma sahip.

Yapının, Tilburg Üniversitesi kampüsünün merkezine bakan güney cephesi de neredeyse tamamen cam olarak tasarlanmış. KAAN Architecten proje mimarı Timo Cardol, “Güney cephesi için Schuco ile birlikte U şeklinde yeni bir kanat profili geliştirdik ve 60 metrelik cam cepheyi bina için uygun ölçeğe bu çerçevelemelerle getirdik” dedi.

©Sebastian van Damme

CUBE’un içindeki hacimleriyle kurgulamak istediği hareketli günlük yaşam aktiviteleri, KAAN Architecten’in binanın kimliğini gerçek anlamda yansıtan, açık bir anlayışa sahip tasarım sürecini en iyi şekilde yansıtıyor. Cardol tasarımları ile ilgili, “Serbest akışlı ve birçok görüş hattı olan geniş bir bina yapmak bizim için çok önemliydi. Binadaki birçok farklı kullanıcı nedeniyle, binanın açık planında ve simetrisinde belirgin olan açık bir düzen oluşturmak istedik.” diyor.

The post CUBE appeared first on Arkitektuel.