©Vincent Hecht

2017 yılında Japonya’da Toshima isimli bölgede bulunan bir konut projesi olan Tree-ness House, Japon mimar Akihisa Hirata ve ekibinin tasarımı. Akihisa Hirata, daha önceden Toyo Ito & Associates mimarlık ofisinde çalışmış bir mimar. Hirata, 2005 yılında kendi ofisi olan Akihisa Hirata Architecture Office’i kurmuş. Ekibin tasarımı, ofisin özgün tarzını yansıtan, fütüristik ve karmaşık bir mimari dile sahip konut projesi.

©Vincent Hecht

Tokyo’daki Tree-ness House, evlerden ve bu evlerin arasındaki galeri boşluklarından oluşan kompleks bir yapı. Evin tasarımı bir ağaçtan esinlenerek ortaya çıkmış. Tree-ness House temelde bir ağacın farklı karakteristik özelliklere sahip farklı kısımlarından parçalar yaratıp bunların organik bir şekilde birbirine entegre edilmesiyle oluşturulmuş. Tree-ness House ağacın gövdesi, dalları ve yaprakları olarak 3 farklı öge yaratıp bunları birbirine tıpkı bir ağaçtaki gibi ekliyor. Bu tasarımda bu 3 öge; bitkiler (plants), açıklıkları vurgulayan çok köşeli yüzeyler (projede “pleat” yani “pile” olarak anılan kısımlar) ve beton kutular (boxes).

©Vincent Hecht

Tree-ness House tasarımında öncelikle evin hacimlerini barındıracak beton kutular üst üste yığılmış. 3 boyutta düzensiz yığılmış bu kutular, bu yığılma sonucu oluşan yine karmaşık boşluklarla, evin ana hacmini oluşturmuş. Bu beton kutular, ağaçtan esinlenen tasarımda ağacın gövdesini oluşturuyor. Daha sonra bu ana hacimde, beton kutuların üzerinde evin açıklıkları işlenmiş. Her bir açıklık birbirinden farklı formlara sahip, 3 boyutlu katlanmış beton plakalardan oluşan projede “pile” (pleat) olarak adlandırılan ögelerle tasarlanmış. “Gövde ve yapraklar görünüşte değişse de benzer strüktürlere sahipler -birbirleriyle olan ilişkileri katmanlı bir organik strüktür yaratıyor…Buna benzer organik katmanlar ve karmakarışık bir mimari mantık yaratmak mümkün. Bu tasarım, bu yeni mimari prensibi geliştirmeyi ve bu kompleks ekosistemi kente bağlamayı hedefliyor.” Akihisa Hirata.

©Vincent Hecht

İçerideki kullanıcının mekan ile ilgili fiziksel algısına yönelik olarak kurgulanan açıklıklar ve açıklıkları saran “pile” kısımları, içeri ve dışarı yönelen kıvrımlara sahip. Hirata ve ekibi böylece kullanıcısının bu fiziksel algısını mimari bir çeşit formla anlatma hedefinde.

Bu açıklıkları saran ve ağacın dalları olan “pileler” de bitkilerle kaplı. Bitkiler, evi organik bir bütün haline getiren son dokunuşlar diyebiliriz; evin, kendi etrafını saran yoğun beton doku arasında tıpkı kaldırımdan fırlayan bir ağaç gibi nefes alabilmesini sağlayan kısımları.

©Vincent Hecht

Tree-ness House’da beton kutular, evin yatak odalarını barındırıyor. Bir galeri mekanı oluşturacak şekilde tasarlanmış olan bu kutular, dışarıda da teraslara ve yine yapının nefes almasına katkı sağlayacak olan bitkileri barındıracak bahçelere dönüşüyor. Yine bu kutuların arasında kalan hacimler, yer yer camlarla kaplanarak, evlerin oturma veya yemek odalarını barındıracak şekilde tasarlanmış. Evde birçok oda terasa açılıyor ve böylece yaşam alanları yapının dışına kesintisiz bir şekilde bağlanmış. Evin iç mekanlarının büyük bir çoğunluğunda brüt beton kullanımı iç ve dış mekanlar arasındaki geçişleri bulanıklaştırıyor.

©Vincent Hecht

İki ev ve galeri mekanı barındıran proje, zemin katının üstünde birkaç kat boyunca bir evi barındırıyor. Ailenin büyüğüne ait olan bu evin üstünde ise Tree-ness House’un asıl konut kısmı, birden çok kota yayılmış şekilde. Ekibin birçok kutuyu farklı kota yayan ve aralarında boşluklar yaratan yaklaşımı sayesinde merkezi boşluklara bakan hacimler oluşuyor. Böyle bir düzen, hem evin her kısmının geniş pencerelerle yeteri kadar ışık alabilmesini hem de iç mekanda istenen gizlilik hissini yakalayabilmesini sağlıyor. Brüt beton yanında bazı iç mekanlar da ahşap ve deri kullanımı da eve ton ve sıcaklık hissi katıyor.

©Vincent Hecht

“Biz yalnızca iç mekana odaklanan bir yapı yerine, bahçe gibi kendi dış mekanlarını yaratan ve yapının bulunduğu sokağı da 3 boyutlu hale getiren bir yapı hedefledik. Ekibim ve ben, Tree-ness House ile insanın hayvani iç güdülerini ortaya çıkarabileceği, içerisi ve dışarının sürekli olarak yer değiştirdiği fütüristik ve bu anlamda da vahşi bir mimari yaratma eğilimdeydik.” diyor projenin mimari Akihisa Hirata.

The post Tree-ness House appeared first on Arkitektuel.

© BIG

Mountain Dwellings (Dağ Evleri), Bjarke Ingels (BIG) ve JDS’nin ortak olarak tasarladığı ikonik bir konut projesi. 2008 yılında tasarlanan evler, ‘kırsal yaşamın pırıltısı ile şehrin yoğun kimliği nasıl bir araya getirilebilir?’ sorusundan yola çıkılarak tasarlanmış bir proje. Danimarka’nın başkenti Kopenhag’ın Orestad bölgesinde bulunan yapı hem hareketli, telaşlı ve kentsel hem de sakin, huzurlu ve kırsal izlere sahip.

© BIG

Mountain Dwellings, BIG + JDS’nin ortak olarak tasarladıkları bir diğer proje olan VM Evleri’nin ikinci jenerasyonu olarak da adlandırılıyor. Aynı müşteriye, aynı boyutta,  aynı şehirde hatta aynı cadde üzerinde tasarlanan iki proje de birbirine benzer özellikler taşısa da iki proje program dağılımı açısından birbirinden ayrılıyor. Mountain Dwellings hacimsel olarak 2/3 otopark ve 1/3 konut olarak ayrılmış durumda.

© BIG

BIG, ihtiyaç duyulan park alanını ve konutları yan yana duran iki ayrı blokta çözmek yerine bu iki işlevi tek bir hacimde toplama kararı almış. İki hacmin de sorunsuz olarak işleyebilmesi için birtakım ihtiyaçları var. Mesela otoparkın sokak kotuyla bağlantı kurması gerekirken konutlar ise direkt olarak güneş ışığına gereksinim duyuyor. Yapının kütlesel konfigürasyonu bu ihtiyaçlara göre şekillenmiş. Alt kotta bulunan otopark, üstünde yer alan konutlar için bir tabanlık işlevi görüyor ve konutlar eğimli otopark hacminin üstünde yer alıyor. Her bir katın çatısının üstündeki birimin terasını oluşturduğu kademeli sistem 11. kattan zemine kadar iniyor ve böylece her bir ev, tasarlanan teras sistemi sayesinde güneşe, temiz havaya ve engelsiz bir manzaraya erişebiliyor.

Hacim Diyagramı

Adından da anlaşılabileceği üzere Dağ Evleri, bir dağ eteğine yerleşen bir mahalleyi andırıyor. Her bir konutun terası teker teker yeşillendirilmiş ve terasın evin bir parçası olması sağlanmış. Teraslardaki bahçelet ile konutların içini yalnızca kayar bir cam kapı ayırıyor. Tasarlanan bu bahçelere değişik mevsimlerde açan farklı çiçek türleri ekilmiş ve yapıya tüm bahçelerin bakımında kullanılacak son teknoloji bir sulama sistemi entegre edilmiş.

Mountain Dwellings’de yaşayan her bir apartman sakini, arabalarını direkt evlerinin önüne park etme şansına sahip. 480 park yerine sahip olan devasa otopark hacminin eğimli duvarının hizasına hareketli bir asansör sistemi yerleştirilmiş. Otoparkın bazı yerlerinde kat yüksekliği 16 metreye kadar çıkabiliyor.

© BIG

Yapının batı ve kuzey cephesi perfore alüminyum levhalar ile kaplanmış. Bu delikler sayesinde otopark içeri ışık ve hava alıyor. Bu delikler dışarıdan bakıldığında Everest Dağı’nın bir görüntüsünü oluşturuyor. Gündüz vakti alüminyum üzerindeki delikler siyah gözüküyor ve Everest bir fotoğraf gibi algılanıyor. Gece ise bu cephe ışıklandırılıyor ve cephede Everest, aynı fotoğrafın negatifi gibi gözüküyor.

© BIG

BIG’in 2018 yılında tasarladığı 79&Park projesi de, Mountain Dwellings ile oldukça ortak noktaları olan bir tasarım.

The post Mountain Dwellings appeared first on Arkitektuel.

©ArchDaily

Balfron Kulesi (The Balfron Tower), Erno Goldfinger tarafından tasarlanmış ikonik bir brütalist yapı. Kule, Londra’nın Poplar ilçesinde bulunan yüksek katlı bir konut. 1963 yılında Erno Goldfinger’in tasarımına başladığı Balfron Kulesi, 1967 yılında tamamlanabilmiş. Büyüyen banliyö sorununu çözmeyi hedefleyen yapı, çözüm olarak dikeyselliği kullanıyor ve bu bağlamda geleneksel konut mimarisine olan yaklaşımı yeniden yorumluyor.

©Luke Hayes

Balfron Kulesi, yine Goldfinger tasarımı olan Brownfield Estates projesinin bir parçası. 84 metre uzunluğundaki kule, bulunduğu alanda etrafındaki alçak yapılardan bir hayli yükseğe çıkıyor. Yapının komşularından ikisi yine Goldfinger tarafından tasarlanan Carradale Evi (Carradale House) ve Glenkerry Evi (Glenkerry House). Goldfinger, kule mimarisi üzerine yerleşmiş fikirden keskin bir şekilde uzaklaşıyor Balron Kulesi’nde: konut kısmını servis hacminden tamamen ayırıyor ve kuleyi ikiye bölüyor. Yapının girişini de, beton bir köprüyle, ince servis kulesinde kurguluyor. 

©Luke Hayes

İnce kule, merdivenleri ve asansörleri barındıran bir çekirdekle oluşturulmuş. Yapının bu kısmı aynı zamanda kullanıcılar için çamaşırhaneleri ve çöp boşaltma kanallarını barındırıyor. Monolitik, brüt beton ince kütle, bir dizi yine ince açıklıkla kurgulanmış. kulenin iç kısmı, ince uzun pencerelerle aydınlanıyor. Bu kulenin en üstünde de kazan dairesi konumlandırılmış. Cepheden taşan kütlesiyle kazan dairesi ince kulede konsol yapıyor. Kazan dairesinin en üst noktada düşünülmesinin sebebi, su pompalarına olan ihtiyacı azaltmakmış -yalnızca yerçekimi sayesinde su bu noktadan aşağılara akabiliyor.

©Dezeen

Goldfinger’in Balfron’da verdiği en özgün tasarım kararlarından biri kulenin konut bölümünün düzeni. Bu kısım, 136 daire ve 10 dubleks daireden oluşuyor. Evlere erişim, her üç katta bir bulunan ve servis kulesine köprülerle bağlanan girişlerle sağlanıyor.

Yapının içinde kullanıcıları diğer hacimlere yönlendiren merdivenler bulunuyor. Goldfinger böylece, konut kısmında bulunan koridorların altında ve üstünde kalan hacimlerin yapının tüm genişliği boyunca büyüyebilmesini sağlamış.

©Cianboy

Balfron Kulesi’nin görünümünü, yapıda kullanılan beton strüktür belirlemiş. Tüm yapı brüt beton görünüme sahip. Beton strüktürle yaratılan dikeylilik, bu dikeyliliği yumuşatmak amacıyla balkonları ve camları çerçeveleyen yatay bantlarla yanyana kullanılmış. Yapının St. Leonard Yolu’na bakan cephesi, diğer cephelerden farklı olarak, her daireye için bir balkon bulunduruyor. Kulenin iki cephesinde de orta kısımda cepheden içeri gömülen pencereler ve kübik konsol yapan balkonlar var. Bu kısımlar, tüm cephenin tipik balkonlu veya pencereli ritmini kesintiye uğratıyor. Balkonsuz cephe, yapının doğu cephesi.

©Luke Hayes

Apartman kısmının koridorları göz seviyesinin üzerinde yüksek pencerelerle aydınlanıyor. Böylece kordiroların üst ve altında bulunan daha büyük pencerelere sahip dairelerle koridor kısmı arasında cephede de gözlemlenen bir zıtlık yaratılmış. Cephede yaratılan bu estetik karakter, hangi katın hangi fonksiyona sahip olduğunu sadece gözlemlenerek bile kolayca ayırt edilebilmesini sağlıyor.

©Dezeen

İkonik bir yapı olarak Bafron Kulesi, bu özelliğine bir tür gönderme olarak 1966’da ikinci dereceden listelenmiş yapı (Grade II* listed building)* olarak belirlenmiş. Goldfinger’in konut mimarisine alışılmamışı katmak üzere deneysel girişimi Avrupa’ya Brütalizm akımının en ilgi çekici yapılarından birini kazandırmış.

*Listed building – listelenmiş bina, eski İngiltere’de yasalara uygun şekilde korunmuş, dört listeden birine girmiş yapı demek. Listeler, Grade I, Grade II* ve Grade II şeklinde isimlendirilmiş. Listeler yapıların mimari olarak önemleri, tarihi değeleri dikkate alınarak veya önemli kişiler ve olaylar ilişkili tarihi dernekler vb. düşünülerek oluşturuluyor.

©Luke Hayes

Goldfinger yarattığı alışılmamış mimarinin başarısını belirlemek için 1968’de Balfron Kulesi’nin 130 numaralı dairesine taşınmış. Buradaki yaşamı sırasında, kendi deneyimleri, komşulardan dinlediği şikayetler ve fikirlerle çıkardığı derslerle, Balfron’un çok daha büyük ikizi olan Trellick Kulesi’ni (Trellick Tower) tasarlamış.

The post Balfron Kulesi appeared first on Arkitektuel.

©Wikimedia Commons

Torres Blancas (Wite Towers: Beyaz Kuleler), İsanyol Organisizm (Organicism) akımının ikonik eserlerinden biri. Francisco Javier Sáenz de Oiza tarafından tasarlanan kulenin yapımına 1961 yılında başlanmış ve yapı, 1969 yılında tamamlanmış. Madrid’de bulunan brüt beton kuleler aynı zamanda zamanın en karmaşık ve yenilikçi beton yapılarından biri. 

©Wikimedia Commons

Dökme betonla ilişkilendirilen tipik lineer özelliklerden yoksun kulelerin tasarımı için John Huartes (yapım şirketi), Sáenz de Oiza ile birlikte Juan Daniel Fullando, Rafael Moneo’dan oluşan bir ekibi görevlendirmiş. Ekip, konut mimarisinin alışılagelmiş kalıplarını yıkan, organisizm akımının en başarılı örneğini ortaya koyuyor. Madrid’de etkileyici bir başarıya imza atan Torres Blancas projesi, şehre hem yeni bir simge kazandırıyor hem de mimarlık tarihinde önemli bir yere sahip. Böylece 60’ların mimari tartışmalarını değiştirebilecek güçlü kurgusuyla konut yapısı, rasyonalizme karşı yeni bir söylem yaratmış.

©Wikimedia Commons

Kulelerin yapıldığı sıralarda, Avrupa çevresinde birçok yerde brütalist yapılar yükselmeye başlamış. Torres Blancas ise yüksek bina tasarımına bambaşka bir açıdan yaklaşıyor. Yapı, silindirik formlarla ana hacmini tanımlıyor ve bu ana hacmi küçük silindirik formları üst üste bindirerek tamamlıyor. Böylece bazı iç mekanlar lineer özellik gösterse de tasarımı tümünde bu özellik kırılıyor ve yapı tamamıyla dairesel, kıvrımlı hatlara sahip mekanlarla yaratılıyor. Büyük silindirlerin kesiştiği keskin noktalar da yine dairesel balkonlarla yumuşatılarak bütüncül bir dairesellik yakalanmış. Kulenin balkonları yükseldikçe farklı noktalara konumlandırılmış. Ekip bu şekilde kütlede bir asimetriklik yakalıyor ve gölge oyunlarına sahp bir hacim yaratıyor. 

©Wikimedia Commons

Oiza oldukça özgün, yüksek ve bir ağaç gibi organik olarak büyüyen bir yapı yaratmak istemiş. Merdivenler, asansörler ve servis hacimleri ağacın apartman dairelerini yere bağlayan damarları olarak düşünülmüş. Yapının dairesel stürktürel tipolojisi, kulelerin en üst noktasında abartılmış ve konsol kısımlarla üste kadar ilerleyen yapı sınırı dışına taşmış.

Bir ağacın üst noktası gibi yapının en üstü daha geniş. Yapı böylece ağacın büyüyüşünü yansıtan cepheler ve büyüyen üst kısmını yansıtıyor. Yapının en üstüne uzanan duvarlar da dallar; kıvrımlı teraslar da dallardaki yapraklar. Aslında yapının tasarım yaklaşımını Le Corbusier’in rasyonalizmden uzaklaştığı evresine benzetmek mümkün.*

©Wikimedia Commons

Sáenz de Oiza, tipik kolon-kiriş yapım metodundan uzaklaşarak betonun kendi içinde varolan gücünü ve güzelliğini yansıtan bir tasarımı hedeflemiş. Torres Blancas ile betonla yaratılan alışılagelmiş kütlelerden ve betonun keskin hatlara sahip mimariyle eşlenen karakterine karşı olarak, bir ağacın büyümesini ve bu sürecin örüntüsünü yansıtan organik bir karakter yaratmış. Bütün bu organik kurguyu da beton strüktürün gerektirdiği teknik detaylarla desteklemiş. Dışarıda yerden en üst noktaya kadar uzadığını gördüğümüz taşıyıcı duvarları (dal), yatay olarak, dış balkonlarla (yaprak) sabitlenmiş.

©ArchDaily

Yapının ortasında yine dairesel bir kule bulunuyor. Burası yapının sirkülasyon çekirdeği -kule içerisinde spiral bir merdiven barındırıyor. Spiral merdiven, dairesel srkülasyon kulesinin bir sonucu. Dış mekanı kulelerin döşemelerine bağlayan sirkülasyon kulesi, Oiza’nın yarattığı ağacın gövdesi -dıştan aldıklarını ağacın iç bölgesine ileten damar. Sonuç olarak yapının özünü oluşturan organikliği her noktada gözlemlemek mümkün. Dairesel çekirdeğinden, kulelerin içindeki hacimleri tanımlayan, yerden tavana pürüzsüzce akan duvarlarda da olduğu gibi.

©Wikimedia Commons

Torres Blancas’ın dışta brüt betonla yarattığı ham görünüm, balkonlarda filigran desenli ahşap panellerin kullanılmasıyla yumuşatılmış. Balkonların yer aldığı cephelere göre ahşap paneller kullanımı şekillendirilmiş. En üstteki konsol çıkan hacimlerde de eliptik pencerelerin hemen üstünde yine ahşap paneller kullanıldığını görüyoruz.

Aşağıdaki materyale göre çok daha ince ve gözenekli bir dokuya sahip eliptik pencerelerin üstünü örten paneller. Brüt betonun baskın etkisini azaltan bir başka eleman da bitkiler. Balkonlardan sarkan, yerden yükselen ve yapının duvarlarını sarmaya başlayan bitkiler yapının soğuk havasını yumuşatıyor.

©Adam Nathaniel Furman

Torres Blancas, zeminde bir plaza kurguluyor. Apartmanın bulunduğu arazinin bahçesi ve girişi bu alan, yapının tümünde gözlenen eğrisel tipolojiyi devam ettiriyor. Apartman bahçesinde yuvarlak parke taşlarıyla oluştuurlmuş patikalar ve yapının temelinden yükselen yine eğrisel duvarları gözlemlemek mümkün. Kulelerin girişinde, iç mekanda, duvarlarda ve döşemede beyaz mermer kullanılmış. Bu malzemenin tercih edilmesinin sebebi apartmanın kamusal mekanlarındaki bulunan heykeli elemanlar arası pürüzsüz birleşimi sağlamak.

©Wikimedia Commons

Türkçe Beyaz Kuleler anlamına gelen Torres Blancas, dönemini modern akımının ustalık seviyesi olarak hala büyük bir önem taşıyor. Yapı, 1974’te de Avrupa Mükemmeliyet Ödülü’ne (European Excellence Award) layık görülmüş. Dalgalı estetiği, hem iç mekan hem de dış mekanda yapımından 50 yıl sonra da aynı etkileyiciliğini koruyor. Sáenz de Oiza’nın yaklaşımı ile yaratılan, birbirlerine bağlanan, birbirleriyle tanımlanan mekanlar, organik mimarinin temellerine uzanan bir tasarım ortaya çıkarmış.

©ArchDaily

*Sáenz de Oiza, tasarımıyla Le Corbusier’le aynı entellektüel enerjiyi, özgüveni ve yeni mimariyle insan hayat kalitesini arttırma arzusunu yansıtıyor. Le Corbusier, mimarlık kariyerinin bir döneminde bahçeli evler tasarladığı razyonalizm akımından kopmuştu. Frank Lloyd Wright’ın organik yapılarını ve rasyonalizmi birlikte yorumladı. Ortaya çıkan şey, aslında iki akıma da zıt fakat özgün, yarattığı yapılarla tüm dünya çapında tanınmış, anonim bir kuguydu. Oiza da benzer yaklaşımlarıyla dönemin rasyonalizminden uzaklaştı Torre Blancas ile.

The post Torres Blancas appeared first on Arkitektuel.

VM Evleri (VM Houses), cepheden fırlayan üçgen balkonlarıyla BIG + JDS = PLOT ekibinin dikkat çeken konut projesi. 2005 yılında tamamlanan yapı, BIG (Bjarke Ingels Group) ekibinin ilk projelerinden. Danimarka’nın Kopenhag şehrindeki VM Evleri’nin amacı farklı tipteki apartman dairelerini geliştiren bir proje olmak.

© JDS

Apartman blokları tasarlanırken hacimlerin doğal havalandırma ve ışıktan maksimum yararlanması ve her evin kendine özgü bir manzarasının olması hedeflenmiş -balkonlar da bu amaca hizmet edecek ögeler olarak blokların güney cephesinde kurgulanmış. Ayrıca iki bloktan oluşan projenin bloklarının -M bloğu ve V bloğu- formları birbirini kucaklayacak şekilde düşünülmüş.

© JDS

Apartman bloğunu dışarıya açık bir hale getirmek için de ön cephe tamamıyla cam perde duvar ile kurgulanmış. Böylece hem iç mekan dışarıdan gözlemenebiliyor hem de görsel açıdan güçlü bir dil ortaya koyuluyor.

Üçgen balkonlu cephenin ise yalnızca görsel bir efektten daha güçlü bir sözü var. Balkonlar her eve gelen güneş ışığına izin vermesi amacıyla cephede üçgensel formlarıyla yerini buluyor. Her bir balkon aynı zamanda dairelerin doğal havalandırmasını destekleyip birbirlerinin manzarasını engellemiyor.

© JDS

‘V’ ve ‘M’ formları apartman bloklarında yaratılmak istenen yeni konsepti, estetik yerine fonksiyonelliği temel alan yaklaşımı ortaya koyuyor. Bjarke Ingels ve Julien De Smedt, Le Corbusier’in Unité d’Habitation da ortaya koyduğu konsepti VM Evleri’inde yeniden yorumlayıp geliştirmeyi hedefliyor. Unité d’Habitation yapısına ek olarak kısa merkezi koridolarla apartman bloğuna koridorun uç noktalarından ışık alıp aydınlık bir apartman mekanı yaratmaya çalışıyor.

Kütle Diyagramı

VM, iki kanalla sınırlanan alanında aslen basit bir kare içerisinde şekillenmiş: iki uçta iki kutu hacim ve ortada ortak bir merkezi alan. Oldukça bast bir konsept fikirle ortaya çıkıp, bunu yenilikçi ve özgün bir dille yorumlamayı amaçlıyor proje.

Her bir birimi etraftaki pezajdan yararlanmak, yapının avlu tarafından doğan güneşe yönlenebilmek amacıyla açılı bir şekilde konumlandırıyor: M bloğu. İkinci blok için ise aynı yaklaşımla farklı bir çözüm üretiyorlar. PLOT ekibinden Julien De Smedt: “Binalar, insan ölçeğini esas alan barınma birimleriyle Tetris oyununun 3 boyutlu hali gibi düşünüldü.”

Tip Diyagramı

VM Evleri’ndeki her bir daire birbirini tamamlayan odaların etkileşimi düşünülerek karakterize edilmiş. Mutfağın ve yaşam alanının yanında iki kat yüsekliğine sahip stüdyolar ve istenirse daha küçük parçalara ayrılabilen büyük açık odalar kurgulanmış. Alışılagelmiş daireleri barındıran devasa hacimlerin aksine VM, ence ve boyca farklılaşan her biri kendine özgü loft daireler yaratan ve evin kullanıcısına evi kendi isteği doğrultusunda tasarlama imkanı veren bir proje. 

© JDS

Konut projesinin M bloğu kuzeye bakan V bloğu ise güneye bakan kütlesi. M kütlesi avluya ve manzaraya yönlencek daireleri kurgulamak adına daha karmaşık bir forma giderken V bloğu, merkezi bir noktadan iki doğrultu yaratıyor. V bloğu bu şekilde, projenin bulunduğu yerdeki geniş açık alana, diğer kol ise şehre bakan manzarayı hedefliyor. Karşılıklı dairelerin oluşumu da bu şekilde engellenmiş. Her daire kuzeyde iki kat yüksekliğinde alana ve güneyde panoramik bir görüntüye sahip.

© JDS

Kopenhag’ta bulunduğu mahallede ilk konut projesi VM. Ekip tarafından yapıların etrafında kamusal bir alan yaratmak hedeflenmiş bu nedenle. Blok arasındaki ortak alan şehre açılıyor.

Zemin kat bu nedenle V bloğunda 5 metre yükseltilmiş. İki blok arasındaki ortak alanın tüm şehre yayılması sağlanmış. Güneydeki parkla bir ilişki amaçlanmış. Bu kısmın cephesi de buna uyacak karakterde kurgulanıyor.

© JDS

VM Evleri, basit fakat kaliteli malzemelerle oluşturulmuş. Geniş cam cepheler ahşap, alüminyum, çelik ve çerçevelere oturtulmuş. Daireler ahşap döşemeler ve balkonlar da koyu ahşap ve çelik korkuluklarla düşünülmüş. Yapının kendisi ise beyaz beton. Yapının tüm dış duvarları ise cam. İç sirkülasyonu sağlayan koridorlarsa dikkat çekici renklerle boyanmış. Bu da Bjarke Ingels’in imzası haline gelmiş yaklaşımlarından bir tanesi haline gelmiş yıllar boyunca yaptığı konut projelerinde.

Kaynaklar: 

1. “VM Houses / BIG + JDS” 19 Mayıs 2008. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/970/vm-houses-plot-big-jds/>
2. “VM House”. WikiArquitectura. <https://en.wikiarquitectura.com/building/vm-house/>

The post VM Evleri appeared first on Arkitektuel.

Ricardo Bofill tarafından tasarlanan Walden 7, eski Sanson çimento fabrikasının yerinde bulunan devasa bir konut kompleksi. 1975 yılında tamamlanan yapı, Ricardo Bofill Taller de Arquitectura ofisinin o dönemki vizyonunun ve mimari tavrının en önemli temsilcilerinden bir tanesi. RBTA’nın kendi ofisleri olarak kullandıkları La Fabrica ile aynı alanda yer alan Walden 7, orijinal olarak üç devasa bloktan oluşsa da planlanan bloklardan yalnızca bir tanesi inşa edilmiş.

© Julio Donoso/Sygma/Corbis

Walden 7, 60 metre yüksekliğindeki, kocaman bir kütle. Bofill, bu projesi ile mimarinin erişebileceği anıtsal büyüklük ile kırsal bir alanın çevresel etkilerini bir araya getirmiş. Proje bu bağlamda günümüz şehirlerinin bireyselleşmesi, kolektif aktivitelerin yok olması ve kamusal mekanların kaybolması gibi problemlerine bir çözüm getirmeye çalışıyor. Dış çevresi ile tezat bir yapıya sahip olan Walden 7, kendi içinde bir toplum yapısı öneriyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden-7, 14-katlı apartman yapılarının bir araya gelmesiyle oluşan bir bina. Binada toplam 446 daire bulunuyor ve bu daireler 5 temel avlunun etrafına yerleştirilmiş. Yapının çatısında ise tüm kullanıcıların kullanımına açılmış iki ortak yüzme havuzu var. Birkaç istisnanın dışında Walden 7’de bulunan tüm daireler hem dışarıya hem de binadaki iç avlulardan birine bakıyor.

60 metre yüksekliğe varan devasa kütleler, Walden 7’ye karakterini veren en önemli yapı taşları. Binanın şekli iç içe geçmiş oval hacimleri andırıyor. Bu oval hacimlerin çapı merkeze doğru gidildikçe büyüyor, dış çepere doğru küçülüyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Böylesi büyük bir yapının en büyük sorunlarından biri binanın içindeki sirkülasyon ağı. Bofill, bu sorunu oldukça akılcı bir şekilde çözmüş. Bina oldukça karmaşık bir ulaşım ağına sahip. Binanın içinde tasarlanmış bir takım köprüler ve balkonlar aracılığıyla katlar arasında geçişler sağlanmış. Binanın içindeki ulaşımın çeşitli mimari öğeler kullanılarak çözülmesi, yapının içinde farklı kapalı & açık mekanlar ve mimari deneyimler oluşmasını sağlıyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden 7‘nin dış cephesi bir kaleyi andırıyor. Tamamen kırmızıya boyanmış duvarlar birkaç kat yüksekliğindeki dikey pencereler ile dış dünyaya açılıyor. Yapının cephesinde tek bir renk kullanılmış olsa da, binanın içi daha renkli. Mavi ve sarı duvarlara sahip avlular daha canlı mekanlar sunuyor. Binanın içindeki ana avlu ise içeri giren kullanıcıları karşılaması amacıyla binanın girişinde yer alıyor ve kullanıcıları dış dünyadaki kaostan alıp içerdeki izole dünyaya davet ediyor.

Maket Fotoğrafı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Binanın içindeki her bir daire birbirinden farklı olarak tasarlanmış. Her bir dairenin ayrı bir girişi var ve her bir dairenin bir araya geliş şekli diğerinden farklı. Bofill, bir yaşam alanı tasarlarken izlenen klasik yolu tercih etmemiş. Geleneksel mimaride geniş bir bina kendi içinde parçalara ayrılır ve daireler tasarlanır. Bofill ise önce daireleri tasarlayarak, her bir dairenin bir diğerinin yanına gelmesi sonucunda bir blok oluşturmuş. Böylece daireler bireyselliklerini korumuş.

Daire Planı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Tüm daireler 30 metre karelik modüllerden oluşuyor ve her biri kullanıcıların tüm ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde tasarlanmış. Tek modülden oluşan stüdyo daire, dört modülden oluşan geniş daireler, ve dubleks daireler gibi pek çok alternatif geliştirilmiş. Binanın genelinde ise özel ve kamusal alan birbirinden ayrılmış.

The post Walden 7 appeared first on Arkitektuel.

El Anfiteatro, Ricardo Bofill’in La Manzanera projesinin bir parçası olarak tasarladığı, 27 lüks daireden oluşan bir konut kompleksi. Alicante’nin yukarısında Calpe bölgesinde bulunan El Anfiteatro, Bofill’in ünlü eserleri La Muralla Roja ve Xanadu’nun komşusu. Calpe’de dağlık bir tepenin üstünde yer alan yapı, Akdeniz ve Rock of Ifach (Ifach Taşı) manzarasına sahip. İsminden de anlaşılabildiği üzere klasik bir amfitiyatro şeklinde tasarlanan El Anfiteatro, geleneksel Yunan mimarisinin Bofill tarafından bir yorumu.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Her biri çift tarafa bakan dubleks evler, merkezi bir daire etrafında yer alan üç binaya dağıtılmış durumda. Kompleksin uçuruma bakan tarafında ise tüm kullanıcılar için tasarlanmış bir yüzme havuzu bulunuyor. Yüzme havuzu Bofill tarafından yaz aktivitelerinin gerçek tiyatrosu olarak tanımlanmış ve Yunan amfitiyatrolarında sahnenin bulunduğu yere yerleştirilmiş. Yüzme havuzunun iki tarafında ise uçurum boyunca uzanan iki dikdörtgen şeklinde bina bulunuyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Denizden El Anfiteatro’ya bakıldığında, bu iki dikdörtgensel binanın klasik mimarideki pilastere benzeyen karakterdeki cephesi gözüküyor. Dairelerin ayrımlarına göre planlanmış bu cephe tasarımı sayesinde yapının içinden Calpe’nin eşsiz Akdeniz manzarası en iyi şekilde izlenebiliyor. Yapının girişi, arka cephesinde, El Anfiteatro’nun ana meydanını otoparka bağlayan küçük caddede bulunuyor. Her bir bina hizalanmış yedi daire ve bir çatı katı dairesine sahip. Binaların çatıları ise, yüzme havuzunun güneşlenme güvertesi olarak kullanılıyor ve buraya binaların iki tarafında bulunan anıtsal merdivenlerle çıkılıyor.

Kompleksi oluşturan üçüncü bina diğer ikisinden farklı karaktere sahip. Yarı daire şeklindeki bu bina çok daha mahrem ve özel olan bir merkezi alana sahip. Bu yapı, bodrum katında bulunan iki duş ve soyunma odası kütlesinin üzerinde yükseliyor ve böylece arazide yüksek bir konumda bulunarak denizi görebiliyor. Bodrum katında ayrıca depo odaları ve kamusal alanlar da bulunuyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Bu binanın ve yüzme havuzunun farklı kotlarda olmasının yarattığı problem, iki kot arasında konveks, eğimli bir düzlem oluşturularak çözülmüş. Antik Yunan amfitiyatrolarının sembolü olan bu düzlem, El Anfiteatro’daki farklı mekanlarını birbirine bağlıyor ve kullanıcıların tek bir noktada toplanmasını engelliyor. Bu düzlem, yüzme havuzunun kotuna iki sıra sürekli koltuk ile bağlanmış durumda.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

İç mekanlardaki cepheler ise geniş açıklıklar ve klasik mimariye referans veren alınlıkların (pediment) bir arada kullanılmasıyla kimlik kazanıyor. 11 dairenin girişi arka cephede bulunan bir yoldan sağlanıyor ve buraya otoparktan direkt ulaşılabiliyor.

Kaynak: Ricardo Bofill Taller de Arquitectura : http://www.ricardobofill.com/projects/el-anfiteatro

The post El Anfiteatro appeared first on Arkitektuel.

DZ Bank Binası (The DZ Bank Building), Almanya’nın ikinci en büyük bankası DZ Bank AG için Berlin’de Frank Gehry tarafından tasarlanmış bir yapı. 2001 yılında tamamlanmaış olan DZ Bank Binası, ticari ve konut alanlarından oluşuyor. Yapının ticari alanları Berlin’deki Pariser Meydanı (Pariser Platz) ve Brandenburg Kapısı (Brandenburg Gate) ‘e bakacak şekilde konumlandırılmış; 39 apartmanı barındıran konut kısmı ise Behrenstrasse isimli caddeye bakıyor.

© artursalisz

Yapının iki cephesi de, Brandenburg Kapısı’na uyum sağlaması açısından, solgun renkli kireç taşıyla ile kaplanmış. Böylece şehrin karakteriyle daha uyumlu bir yapı olması amaçlanmış DZ Bank Binası’nın. İki cephe bunun dışında birbirinden tamamen bağımsız bir şekilde kurgulanmış, kesitten bunu anlayabilmek biraz mümkün. Bunun sebebi iki cephenin de birbirinden farklı kentsel alanlara yöneliyor olması ve ölçeklerinin bu kentsel mekanlarla tanımlanmış olması Gehry tarafından. Örneğin; Pariser Meydanı’na bakan cephe, şehirdeki resmi binlarının karakterine uyacak delikli cepheyle, basit, derin girintiye sahip pencere boşluklarıyla kurgulanmış. Diğer cephe ise daha dinamik olarak kurgulanmış yalnızca duvarın formuyla oynayarak.

© Nancy Da Campo

Yapının dikkat çekici kısmı içinin tasarımı. Pariser Meydanı’ndan ana girişte DZ Bank Binası’nın cam bir kanopiyle örtüldüğünü görüyoruz. Yüksek bir hacim olarak düşünülmüş olan fuaye alanında kullanıcının yapının içindeki geniş atriumu -yapının en dikkat çekici kısmını- gözlemlemesi mümkün kılınmış. Kullanıcılar burada kıvrımlı cam tavan ve yeri görebiliyor.

Ofis alanları bu atirum etrafında konumlandırılmış. İki cephesi bitişik yapılarla kaplandığı için de yapının iç kısmına, atiruma yönelim sağlanmış ofislerde. Burada oldukça dikkat çekici bu kıvrımlı cam tavan ile doğal ışık alımı sağlanmış hem ofislere hem de yapının tümüne.

© WikiArquitectura

DZ Bank Binası’nın bir diğer dikkat çeken kısmı konferans salonunun bulunduğu alan. Konferans salonu, atriumun içindeki cam tavanın merkezinde heykeli bir kabuk ile sarılmış. Frank Gehry’nin dekontrüktivist yaklaşımlarıyla imzası haline gelmiş ilginç formların bir örneği olan kabuk, dışta paslanmaz çelik; iç mekanda ise ahşap ile kaplanmış. Bu ana konferans salonu, DZ Bank Binası projesinin kalbi. Diğer konferans salonları atirumda görünür cam döşemenin altında yerlerini almış. Burada banka kısmının kafeteryası gibi hacimler de bulunuyor.

© Nancy Da Campo

Farklı bir atrium da konut kısmında bulunuyor. Atirumla yine tavandan gelen doğal ışığın apartmanlara girmesi sağlanmış. Bu sefer bir havuzla kurgulamış Gehry atirumu; bunun sebebi tavandan gelecek ışıkla daha dinamik bir mekan tanımlayabilmekmiş. Farklı büyüklükteki apartmanları barındıran kısımda dış cephedeki dinamikliğe benzer bir öge yaratmış havuzla sağlanan ışık oyunları.

© Nancy Da Campo

Cam tavanı ve oldukça özgün kabuğa sahip konferans odasıyla DZ Bank Binası Gehry’nin mimarisi anlayışını yansıtan örneklerden yalnızca bir tanesi. Yapı, Berlin’e özellikle iç kurgulanışı ve değişik cephesiyle dikkat çekici bir bina kazandırmış.

Kaynak: “DZ Bank Building / Gehry Partners” 16 Kasım 2017. ArchDaily. Accessed 11 Şubat 2018. <https://www.archdaily.com/883729/dz-bank-building-gehry-partners/>

The post DZ Bank appeared first on Arkitektuel.

©Ricardo Bofill

Kafka Kalesi (Kafka Castle), Ricardo Bofill ve Bofill’in mimarlık atölyesi Taller de Arquitectura tarafından Barselona’da inşa edilen bir apartman projesi. Barselona’nın Sant Pere de Ribes bölgesinde yer alan Kafka Kalesi, dünyaca ünlü Çek yazar Franz Kafka’nın anısına tasarlanmıştır. Bu nedenle, Kafka Kalesi, Bofill’in diğer apartman binalarında kullandığı mimari dilden farklı bir dile sahiptir. Bofill’in kullandığı geleneksel yapım teknikleri ve İspanyol mimarisinin estetik unsurları bu yapıda yer almaz.

©Ricardo Bofill

Ricardo Bofill’in 1963 yılında kurduğu Taller de Arquitectura’nın yurtdışına açılmasını sağlayan projelerden bir tanesi Kafka Kalesi’dir. Ofis, projeyi 1968 yılında tamamlanmıştır. Kafka Kalesi gibi projeleri sayesinde Taller de Arquitectura, tasarladığı renkli, yenilikçi ve değişik isme sahip yapıları ile dünya çapında ünlenen bir mimarlık ofisi olmuştur.

Kafka Kalesi, 90 daireden oluşan bir konut kompleksi. Komplekste aynı zamanda bir yüzme havuzu, sauna, bar ve restoranlar da bulunuyor. Kafka Kalesi programı açısından tipik İspanyol apartmanları ile benzerlik gösterse de kompleksin tasarımı İspanyol mimarisindeki benzer örneklerinden oldukça farklıdır. Bina, matematiksel hesaplar sonucunda yerleştirilmiş prefabrike küplerin bir araya gelmesiyle oluşuyor. Küplerin yerleri, dikey sirkülasyon elemanlarına ve proje alanındaki genel konumlarına göre hesaplanarak belirlenmiş.

©Ricardo Bofill

Taller de Arquitectura, kullandığı iki denklem ile Kafka Kalesi’nin nihai hacimsel formuna karar vermiş. Bu denklemlerden ilki dikey sirkülasyon kulelerine takılan kutuların sayısını kararlaştırmak için kullanılmış. İkinci denklem ise her bir merdiven kulesinin ve kulenin etrafında oluşan spiral şeklindeki hacmin yüksekliği belirlemeye yarıyor. Hacmin bu denklemler sonucunda oluşmasıyla, binanın iç mekanlarındda bir takım boşluklar oluşmuş.

©Ricardo Bofill

Yapıyı oluşturan küplerden her biri, bir modüler birim olarak değerlendiriliyor. Her bir küp, genel kübik kompozisyona boyut ve ölçek açısından uyumlu olması amacıyla yalnızca bir oda bulunduruyor. Her bir küpün merkezi merdiven kulelerine direkt olarak bağlantısı var. Her bir küp yalnızca bir oda bulundurduğu için, genel kompozisyona uyumlu olacak şekilde bir işleve sahip. Mesela, bir küpte yatak odası ve banyo bulunurken, onun yanındaki küpte oturma odası bulunuyor. Böylece küplerin boyutu apartman dairelerindeki yaşamı sınırlandırmıyor.

©Ricardo Bofill

Kafka Kalesi, Ricardo Bofill’in 1968 yılında tasarladığı La Muralla Roja ve Xanadu gibi apartman projelerinin de öncüsü olarak kabul edilmektedir. Aynı zamanda, Kafka Kalesi’nin mimari şeması, yaklaşık aynı zamanlarda Moshe Safdie tarafından tasarlanan Habitat 67’ye oldukça benzemektedir.

The post Kafka Kalesi (Kafka Castle) appeared first on Arkitektuel.

Mimar Kisho Kurokawa, 1972 yılında Nakagin Kapsül Kulesi’ni tasarlarken yenilikçi bir yaklaşım sergiledi, yapı ilk kapsül mimarisi tasarımıydı. Modül, haftaiçi Tokyo’nun merkezinde iş seyahatlerinde olan iş adamlarının konaklaması amacıyla tasarlandı. Bu, her modülün merkezi gövdeye takılabilmesi veya gerektiği zaman değiştirilebilmesi özelliğiyle sürdürülebilir ve geri dönüştürebilir mimarlığın bir prototipidir.

© Arcspace

Tokyo’nun Ginza bölgesine inşaa edilen yapı, 14 kat yüksekliğinde, merkezi gövdeye takılı ve bu gövdenin etrafında farklı açılarla döndürülebilen 140 adet kapsülden oluşur. Kurokawa’nın geliştirdiği teknolojiyle her kapsül çekirdeğe sadece 4 yüksek-gerilim cıvatayla bağlanarak kapsüllerin sökülüp değiştirilebilmesine izin verir. Her kapsül 4 x 2.5 metre boyutlarındadır ve bir insana rahatça yaşanılabilecek bir alan sağlar. Her modülün iç mekanı, kapsüllerin birbirine bağlanmasıyla değiştirilebilir.

© Arcspace

Kapsülün her parçası Shiga Prefecture fabrikasında üretilip, inşaat alanına kamyonla taşındı. Önceden montajlanan iç mekan; dairesel bir pencere, sabit yatak ve banyodan oluşur ve içerisinde TV, radyo ve uyarıcı alarm sistemi bulundurur. Vinçle kaldırılan kapsüller, nakliye konteynırlarına vinçle yerleştirilir, ve merkezi beton gövdeye takılır.

Uyum sağlayan, büyüyen ve değiştirilebilen yapı tasarımına odaklanmasıyla bilinen bu eşsiz apartman ve kuleler, Kisho’nun Metabolist mimarlık akımının ilk örneğidir. Bu fikirler ilk olarak 1960’da Dünya Tasarım Konferansı’nda ortaya çıkmıştır.

© Noritaka Minami -National Geographic

Hidaka, 1960’ın Metabolist fikirlerinden şöyle bahsetmiştir; “Çok yeniydiler, şehirleri, ‘hareketli’ ve dinamik olarak gördüler, bu konsept gerçek. Metabolizm akımı mühendislerle iş birliği yapmak istedi, bilim adamlarını, tasarımcıları ve endüstriyel tasarımcıları davet ettiler. Kültürlerarası işbirlikleri istediler. ‘Dinamik şehir’ ve kültürlerarası yaklaşımı açısından bakıldığında bu davranış hala amacına uygun.”

© Noritaka Minami -National Geographic

Nakagin Kapsül Kulesi’nin geçicilik teması, Kurokawa’nın Japon tarihinden kazanımlarına dayandırılabilir; japon şehirlerinin doğal materyallerden inşa edilmesi, geçici ve tahmin edilemez bir kullanım süresine sahip olması. Bu mimari yaklaşım zamanla test edilemedi, bu sınırlamalar Nakagin Kulesi’nde görülebilir. “Kule, normalden daha kısa olarak sadece dört aylık bir tasarım sürecine sahipti, aceleye gelmişti. Tasarım süreci inşaat başladıktan sonra dahi devam etti.”

© Noritaka Minami -National Geographic

Günümüzde, bu ufak kapsüllerin sakinleri binanın yıkımını planlıyor. Kapsüller değiştirilebilir olarak tasarlansa da, bina 33 yıldır bakım görmedi ve bu durum su borularında zarara ve drenaj sorunlarına yol açtı. Dünyanın farklı taraflarından mimarlar, tüm fikirleri ve seçenekleri değerlendirerek kulelerin korunması için bir arada çalışıyor.

The post Nakagin Kapsül Kulesi appeared first on Arkitektuel.