©Laurian Ghinitoiu

Mimar: BIG (Bjarke Ingels Group)

Yer: Bordeaux, Fransa

Yapım yılı: 2019

Fransa’nın Bordeaux kentinde Garonne Nehri ile Saint-Jean tren istasyonu arasında bulunan 18.000 metrekarelik MÉCA (Maison de l’Économie Créative ve de Culture-House of Creative Economy and Culture) şehre, nehir kıyısından yarattığı yeni kent odasıyla, sanat dolu bir kamusal alan hediye ediyor. BIG ve FREAKS’in tasarladığı kültür merkezi UNESCO onaylı Bordeaux kentini aynı zamanda bir sanat merkez üssü yapmak amacıyla üç bölgesel sanat kuruluşunu bir araya getiriyor: çağdaş sanat için FRAC; sinema, edebiyat ve görsel-işitsel sanatlar için ALCA ve performans sanatları için OARA.

©Laurian Ghinitoiu

BIG ve FREAKS MÉCA’nın tasarımını ilk olarak 2012’de, Bordeaux nehrinin canlanmasının bir parçası olarak ortaya çıkarmış. Yapı eski bir mezbaha alanında, aynı zamanda kültürel kurumlara dönüştürülen bir dizi başka endüstriyel bina arasında konumlandırılmış. Şimdi halka açık olan MÉCA FRAC, OARA ve ALCA ile birlikte bir ev kuruyor. Her kuruluş, binanın üçte birini kaplıyor: iki dikey sütunda OARA ve ALCA ile asimetrik kemerde halka açık alanın üzerinde uzanan FRAC.

©Laurian Ghinitoiu

Büyük bir “kentsel oturma odası” olarak tanımlanabilecek bir alan, MÉCA kültür merkezinin kalbini oluşturuyor. Yapı, şehrin gezinti yolunun uzantısı olacak şekilde tasarlanmış. Yapılı çevre ve kamusal alan arasındaki sınırı bulanıklaştırıp insanların yürüyebilecekleri ve yapıyla etkileşime girebilecekleri bir yer oluşturulmuş. Gezi yolundan çıkan bir dizi basamak ve rampa kentliyi önce kentsel oturma odasına yönlendiriyor. Bu 1.100 metrekarelik kent odası sayesinde yapı, Quai de Paludate Caddesi ile nehir kıyısı arasında rahatlıkla gezinmeyi sağlayan, geçirgen bir enstitüye dönüşüyor. Rampanın devamında kentli OARA’nın sahne kulelerine ve ALCA’nın ofislerine anlık bakışlar sunan cepheye ve sonunda FRAC’ın galerilerinin üstünde bulunan terasa ulaşıyor. Kentsel oturma odası, kamusal meydanın üzerinde “modern bir avize” gibi asılı duran yedi metre yüksekliğindeki, beyaz LED ışıklı MÉCA yazısıyla aydınlanıyor. Özel etkinlikler sırasında MÉCA’nın bu yarı açık mekânı konserler ve tiyatro gösterileri için bir sahneye veya heykel ve diğer sanat yerleştirmeleri için bir galeriye dönüştürülebiliyor. Meydana bir de Fransız sanatçı Benoît Maire’nin eseri olan bronz bir yarım-başlı Hermes heykeli ziyaretçileri “bölgenin çağdaş kültürü üzerine düşünmeye” teşvik etmesi için kalıcı olarak yerleştirilmiş.

©Laurian Ghinitoiu

Binanın kurucu ortağı ve kreatif direktörü Bjarke Ingels, “Bina tamamlandıktan sonra OARA, ALCA ve FRAC çoktan gelmişti- ve şimdi MÉCA açıldı, dördüncü ve son unsur burada: Bordo kenti ve vatandaşları” dedi. Ingels, “Bu yeni kentsel oda içinde, ilk kaykaycının geldiğini, ilk romantik çiftin merdivenlerde bir şişe Bordeaux’yu paylaştığını ve eğimli promenat üzerindeki ilk gösteriyi gördük,” diye devam etti. “MÉCA’nın kentsel odasını Bordeauxluların fikirleriyle, yaratıcılıklarıyla, kültürleriyle doldurmaları ve kendileri yapmaları için boş bir tuval ya da daha doğrusu boş bir çerçeve olarak düşünün.”

©Laurian Ghinitoiu

Zemin kattan girince ziyaretçiler “spiral çukur”da rahatlayabilecekleri veya restoran Le CREM’de yemek yiyebilecekleri bir lobiye ulaşıyorlar. Restoran, dev bir pencere ve asansörlerle “kentsel oturma odasına” görsel olarak bağlantılı kurgulanmış. Ziyaretçilerin dışarıdaki aktiviteleri ve dışarıdakilerin içeriyi görmelerini sağlayarak bir iç-dış diyalogu kurulmuş. BIG tarafından restoran için tasarlanan kırmızı mobilyalar ve mantar sandalyeler kentin şarap konusundaki itibarına referans vermekte.

©Laurian Ghinitoiu

Restoranın yanında OARA’nın 250 koltuklu siyah tiyatrosu bulunmakta. Tiyatro esnek oturma konfigürasyonları ve beton, ahşap ve perfore metalden oluşan tamamen siyah bir dama tahtası ile optimize edilmiş akustik sistemlerle donatılmış. Üst katta, ALCA’ya ait 80 koltuklu kırmızı vurgulu bir sinema, iki adet prodüksiyon ofisi ve proje inkübasyon alanı yer alıyor. Bu mekanlar “saydamlık yaratmak” amacıyla, aynı zamanda geçip gidenlere içeriden görünüşler sunan, rastgele yerleştirilmiş pencereler ile deliniyor. FRAC, MÉCA’nın üst katlarında yer alıyor ve tavan pencereleri ile aydınlatılmış yedi metre yükseklikte sergi alanlarına, sanatçılar için prodüksiyon stüdyolarına, depolama tesislerine, 90 kişilik oditoryuma ve bir kafeye ev sahipliği yapıyor. 850 metrekarelik kamusal teras sergi alanlarının esnek bir uzantısı gibi işlerken, gelecekte yapılabilecek büyük ölçekli sanat enstalasyonlarına ve performanslara kent ve St. Michael Bazilikası’nın ortasında bir açık hava mekânı sağlıyor.

©Laurian Ghinitoiu

MÉCA’nın cephesinin neredeyse tamamı, içeri giren ışık miktarını kontrol etmek ve şeffaflık hissi yaratmak için çeşitli boyutlarda pencereler serpiştirilmiş 4.800 prefabrik beton panelden oluşuyor. 1,6 ton ağırlığa sahip beton paneller,Bordeaux’nun yerel kumtaşı binalarını yansıtan bir doku oluşturmak için kumlanmış. Kumlamanın parlaklık ve sıcaklık katan sarı granülleri sayesinde bina güneşte ışıldar ve MÉCA’yı şehre tanıdık ama yeni bir yerel görüş olarak entegre eder.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post MÉCA Kültür Merkezi / BIG appeared first on Arkitektuel.

©Yerçekim Architectural Photography

bAKSM (Beylikdüzü Atatürk Kültür ve Sanat Merkezi) SO? Mimarlık ve Fikriyat ekibi tarafından Beylikdüzü Belediyesi için tasarlanmış büyük bir renovasyon projesi. Proje kapsamında ekip, mevcut 20.000 metrekarelik bir kültür merkezini yeniden tasarlıyor. Özellikle cephe ve kültür merkezine ek hacimlerin tasarımını da içeren bAKSM projesi, tamamlandığı 2018 yılında Beylikdüzü’ne eski kültür merkezini modern bir halde geri kazandırıyor.

©Yerçekim Architectural Photography

Proje, binanın tüm iç ve dış cephesi yeniden tasarlanmasını gerektiren bir tasarım sürecine sahip. Bu nedenle yapının tümü hem yapısal hem de mimari bir renovasyondan geçirilmiş. Bu renovasyona ek olarak bAKSM projesinde SO? ekibi tarafından yeniden çözülmüş ve tasarlanmış kütüphane, çocuk kütüphanesi, çok amaçlı salon, oyun alanı, atölyeler, stüdyolar ve sinema salonları da bulunuyor. 317.000 nüfuslu bir ilçede bulunan kültür merkezinin, kent nüfusunu bünyesine çeken bu canlı mekanları ile Beylikdüzü’nde büyük bir kamusal alan olarak hizmet vermeye devam etmesi sağlanmış.

©Yerçekim Architectural Photography

Beylikdüzü Atatürk Kültür ve Sanat Merkezi’nde mevcut mimari düzene ana müdahale, dikey bir bahçe görevi gören, ahşap uzantılı ve çelik strüktüre sahip bir merdiven eklenmesiyle gerçekleştirilmiş. Merdiven yapının dev atriyumunu (yaklaşık 2.000 metrekare) yeniden yapılandırıyor. Yapı için yeni kurgulanmış olan bu sirkülasyon elemanı, kullanıcı için güçlü bir giriş görüntüsü sağlarken; cam bir çatı ile örtülmüş atriyum etrafına dağılmış farklı mekanlar ve bahçeler arası iç sirkülasyon için de bir çeşit kısayol yaratıyor. bAKSM’nin yeni atriyumu, merdivenler ve yaya köprülerini barındıran farklı kotlara dağılmış bir bahçeler dizisi.

©Yerçekim Architectural Photography

Yapıda tüm iç cepheler ve tavanlar, kontrplak ve opak cam ile kaplanmış, bu sayede mimari dokuda güçlü bir devamlılık ve iç mekanda iyi bir akustik sağlanmış. Dış cephe, aktivite alanları için gerekli fiziksel gereklilikleri göz önünde bulundurularak yeniden tasarlanmış; çünkü mevcut cephe doğal havalandırma ve güneş ışığı için herhangi bir açıklık içermiyormuş. Dış cephede aynı zamanda çağdaş bir görüntü sağlamak amacıyla, mevcut cephe duvarları ince bir corten çelik (hava koşullarına yüksek mukavemeti olan “paslı” ya da “paslandırılmış” çelik de denebilir) tabakası ile kaplanmış. Yeni cephe ile kütüphane, çok amaçlı salon ve atölyeler dahil olmak üzere tüm ana aktivite mekanları doğal havalandırılabilir ve aydınlatılabilir hale getirilmiş.

©Yerçekim Architectural Photography

Tasarım, çeşitli kullanımlara imkan sağlayan programıyla nüfusun her bölümünü karşıladığından, tüm sirkülasyon alanları halkın toplanma yerleri olarak kabul edilmiş. Böylece kurgulanan yeni sirkülasyon insanların bina içinde, herhangi bir ticari faaliyete mecbur kalmadan, vakit geçirebilmelerini sağlıyor. Atriyum etrafına dağıtılmış oturma ve dinlenme alanları, binanın programının sağladığı canlı atmosferi beslemesi amacıyla tasarlanmış. Eskiden büyük bir boşluk iken, atriyum şimdi binanın çekirdeğinde cam çatıdan gelen gün ışığı ile aydınlatılan bir vaha gibi davranmaya başlıyor.

©Yerçekim Architectural Photography

Beylikdüzü Atatürk Kültür ve Sanat Merkezi projesi, yeni tasarımı ve kent halkına odaklanarak geliştirilen yeni program ağıyla İstanbul’un en kalabalık ilçelerinden birine gerçek anlamda bir kültür merkezi kazandırıyor. Bir renovasyon projesi olarak özgün yaklaşımlarla geliştirilen tasarım, küçük fakat köklü dokunuş ve fikirleriyle örnek bir yenileme sürecine sahip.

The post bAKSM / SO? mimarlık ve fikriyat appeared first on Arkitektuel.

©John Gollings

1990 yılında Fransız hükümetinin finansmanını karşılayacağını açıkladığı kültür merkezi için yapılan bir yarışma sonucu seçilen projeAvustralya’nın doğu kıyısı açıklarında halen Fransız toprağı olarak kabul edilen Yeni Kaledonya, Nouméa’da bulunuyor. 1989’da öldürülen Yeni Kaledonya siyasal liderinin onuruna inşa edilen Jean-Marie Tjibaou Kültür Merkezi, eski ve moderni bir arada bulundurarak Kanak kültürüne ev sahipliği yapıyor.

©Pierre Alain Panz

Projenin önemli adımlarından biri Kanak kültürünün anlaşılması olmuş. Kanak tarihine, çevresine ve inançlarına aşina olmak, bu bağlamda bir yapı tasarlamayı mümkün kılan en önemli etmenlerden biri. Yerel halkla yapılan çalışmalar, Marie-Claude Tjibaou (Jean-Marie Tjibaou’nun dul eşi) ve antropolog Alban Bensa bu öğrenme sürecinin önemli bir parçası olmuş. Ayrıca yerel yapıların geleneklerini ve uzmanlığını kullanmış. Kanak halkının doğa ile olan derin bağlarından ilham alan proje, iki ana amacı yerine getirmeye çalışmış: Kanak’ın mimari yapılardaki yeteneğini temsil etmek ve modern malzemelerin (cam, alüminyum, çelik ve modern ışık teknolojileri vb.), geleneksel ahşap ve taş ile birlikte kullanmak.

©Renzo Piano Building Workshop

Üç tarafı suyla çevrili Tina Yarımadası’ndaki Tjibaou Kültür Merkezi, “kulübeler”, küçük pavyonlar ve ağaçların yoğunlaştığı alanlardan oluşturulmuş. Yoğun bitki örtüsü, aralarında “köyler” bulunan patikalar ve yollar ile bölünerek planlanmış. Bu köyler bağlamları ile güçlü ilişkiler kuran yapı kümeleri oluşturacak şekilde, açık ortak alanları tanımlayan yarım daire biçiminde kurgulanmış.Kanak köylerinin geleneksel büyük “allée” planına benzer düzen ve yapılar arasındaki ilişki, Jean-Marie Tjibaou Kültür Merkezi’nin tasarımına yön veren referanslardan biri haline geliyor: yapı da kapalı ve açık alanlar arasında sürekli bir hareket akışı sağlayacak şekilde tasarlanmış.

©Flickr: tim-waters

Geleneksel mimariden esinlenilerek kültür merkezinde oluşturulmuş kulübemsi strüktürlerin her biri de bir patika ile birbirine bağlanmış. Yükseklikleri 20 ila 28 metre arasında değişen, üç farklı boydaki 10 adet kulübe, birbirlerinden farklı, çeşitli fonksiyonlara hizmet ediyor. Birinci grup sergi alanlarını, ikinci bir dizi kulübe ise ev araştırma alanlarını, konferans odasını ve kütüphaneyi içeriyor. Son seri kulübelerde müzik, dans, resim ve heykel atölyeleri bulunuyor.

Yeni Kaledonya’ki geleneksel yapıların işlevselliği ve yapısı, toplumsal ve mimari açıdan yeniden ele alınmış. Yapılar geleneksel Kanak yapılarına referans veren kavisli bir şekle sahip, ancak malzeme olarak geleneksel dokuma bitkisel liflerden ziyade, ahşap kaburga ve latalar kullanılmış. Kültür merkezinin cepheleri, içlerinde modern teknolojinin tüm faydalarının sağlandığı geleneksel cepheler. Proje için az bakım isteyen, termite dayanıklı iroko ağacı ahşabı seçilmiş.

Detay Kesit

Binalar mekanik iklimlendirme ihtiyacını ortadan kaldıran yüksek verimli pasif havalandırma sistemine sahip. Çift katmanlı dış cephesi sayesinde, ahşabın katmanları arasında hava serbestçe dolaşabiliyor. Dış cephenin açıklıklarının yönelimi, denizden gelen muson rüzgarlarını ve hakim rüzgarları kullanmak için tasarlanmış. Hava akışı, rüzgârın hafif olduğu zamanlarda taze havanın alınmasına izin vermesi için açılan ancak rüzgar hızı arttığında kapanan, ayarlanabilir örtücü yüzeyler tarafından düzenlenmiş. İlk tasarlandıktan sonra, bu çözüm bir rüzgar tünelindeki ölçekli modellerde de test edilmiş.

©John Gollings

Bu projenin Nouméa kentindeki ekonomik dönüştürücü etkisi, herhangi bir opera binasının veya müzenin vereceği etkiden daha az olmamış. Merkezin tamamlanmasından bu yana, Yeni Kaledonya kendisini uluslararası mimaride yer buldu; çünkü binanın ikonik kabuklarının zarif, geçici tasarımı adaya ve Piano’nun şirketine tanınırlık getirdi. Jürinin Piano’nun tasarımında neyi değerli gördüğünü ve uluslararası tanınan bir nesne haline geldiğini anlamak oldukça kolay. Geleneksel Kanak şeflerinin evlerini başlangıç noktası olarak hassas bir şekilde kullanan mimarlar, anıtsal, yuvarlak ve hava geçiren kabuklar dizisi oluşturmak için bu yapıların biçimlerini değiştirdi ve yapılandırdı. Pasifik kıyı şeridinde baskın bir varlık sergileyen yapılar, iç kısımlarında ve aralarında bulunan müze alanlarıyla, ziyaretçileri iç mekanı ve çevresindeki ada peyzajı arasında bir yolculuğa çıkarıyor.

The post Jean-Marie Tijbaou Kültür Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© Ossip van Duivenbode

Seul Incheon Havalimanı’nın yanında bulunan yeni bir sanat-eğlence kompleksi olan The Imprint, MVRDV tarafından tasarlandı. Yapımı 2018 yılının sonlarında tamamlanan proje toplam iki binadan oluşuyor. İki binadan oluşan kompleks, sanat merkezi konseptini yeniden oluşturan bir proje. Binaların birinde bir gece kulübü, diğerinde ise kapalı bir eğlence parkı bulunuyor. İçinde bulundurduğu bu fonksiyonlar ile The Imprint bir sanat-eğlence merkezi olarak ön plana çıkıyor.

© Ossip van Duivenbode

The Imprint, Güney Kore’nin en büyük havalimanına 1 kilometreden az bir uzaklıkta yer alan kentsel ölçekteki bir projenin parçası. Otel, eğlence ve kültürel birimlerden oluşan Paradise City projesi 6 ayrı binadan oluşan bir kompleks.

© Ossip van Duivenbode

Proje üç temel tasarım etmeni etrafında kurgulanmış: cephe karakteri, yükseltilmiş girişler ve altın renkli ana giriş alanı. Gece kulübü ve kapalı eğlence parkını içinde bulunduran binanın bu nedenle hiçbir cephesinde pencere bulunmuyor. Ancak yine de yapının cephesinin çevre ile ilişki kurması istenmiş. Bu nedenle cephelere çevredeki binaların cephelerinin izleri bir ‘baskı’ olarak işlenmiş. Yapı, ismini de bu özelliğinden alıyor.

© Ossip van Duivenbode

“Çevredeki binaları olduğu gibi cepheye işleyerek The Imprint ve içinde bulunduğu ortam arasında bir bağ kurduk. Bu yaklaşım, bütünselliği sağlıyor. Paradise City Las Vegas’taki gibi tekil objelerin bir araya geldiği bir bina koleksiyonu değil; gerçek bir şehir.” MVRDV’nin kurucu ortağı Winy Maas projeyi bu sözler ile anlatıyor.

Bu ‘baskı’ cepheyi oluşturmak için cephelerin tamamında cam elyaflı beton (glass-fibre reinforced conrete) paneller kullanılmış. Her biri 3D modelleme programları ile şekillendirilmiş, birbirinden farklı 3,869 panelin bir araya getirilmesiyle oluşan cephe daha sonra beyaz ve altın rengine boyanmış.

© Ossip van Duivenbode

Yapının en dikkat çekici bölümlerinden olan ana girişi ise cephenin yukarı doğru açılarak bir yarık oluşturması ile ortaya çıkmış. Havalimanına inen yolcuların bile dikkatini çeken bu kısım, projenin en vurucu noktası. Binanın cephesinin geneli geceleri aşağıdan aydınlatılırken, altın kısım yukarıdan aydınlatılıyor. Böylece geceleri bile yurtdışından gelen misafirler için bir görsel şölen yaratılıyor.

© Ossip van Duivenbode

Binanın girişleri bir perde gibi yukarı açılarak binanın içindeki cam ve dijital ışıkların oluşturduğu etkileyici atmosferi dışarı yansıtıyor. Winy Maas, girişlerin yansıma ve tiyatrallığı bir araya getirdiğinden bahsediyor. Binanın içindeki eğlenceli ve renkli karakter, kompleksin duru ve hareketsiz dış karakteri ile bir araya gelerek çok farklı bir görsel deneyim ortaya çıkarıyor ve ziyaretçileri içeri davet ediyor.

The post The Imprint appeared first on Arkitektuel.

Baltık Modern Sanat Merkezi (Baltic Centre for Contemporary Arts), İngiltere’nin Newcastle şehrinde bulunan bir kültür ve sanat merkezi. 1994 yılında Gateshead Belediye Meclisi, Tyne Nehri’nin kenarında yer alan Baltık Un Değirmeni (Baltic Flour Mill) binasını bir çağdaş sanat merkezine dönüştürme amacıyla bir mimarlık yarışması açmış. Yarışmayı Manchester tabanlı mimarlık ofisi Ellis Williams Architects’in önerisi kazanmış.

© Flickr: Christopher Durstanburgh

40 metre yüksekliğinde ve 50 metre genişliğindeki mevcut yapıda toplam 148 tane kare tabanlı silo bulunuyormuş. EWA’nın getirdiği yeni öneri ile bu silolar yapıdan kaldırılarak sanat merkezi için binanın içinde yeterli alan açılmış. Böylece binanın net kat alanı 8.537 metrekareye kadar çıkmış. Eski fabrika yapısı 7.4 metreye kadar çıkan tavan yükseklikleri ve tonlarca yük taşıyabilecek kapasitedeki betonarme taşıyıcı sistemi ile modern sanat eserlerini sergilemek için oldukça uygun bir mekana dönüşebilmiş.

© Edmund Sumner – Architecture Now

“Asıl amacımız modern sanatın hangi formda olursa olsun gerçekleşmesine izin vermek. Genellikle sanat eserleri içinde bulundukları mekanın doğasını ele geçirir. Mevcut binanın asıl amacı unu toplamak, depolamak ve içinde ne yapıldığını görmediğimiz silolar ile dağıtmak. Her ne kadar bina yeni bir işlev kazansa da bu görevler aslında değişmeyecek. Sanat eserleri gelecek, üretilecek ve bir mekandan diğerine gidecek. Ancak aynı duvarlar arasında yer alsa da tüm bu işler daha az ‘gizli’ olacak. Bu duvarların arasına yerleştirilen galeri katları, kafe ve kütüphane gibi mekanlar sayesinde binanın içinde yeni bir yaşam alanı üreyecek.” Projenin mimarlarından Dominic Williams Baltık Modern Sanat Merkezi’ni bu sözler ile anlatıyor.

Sanat merkezi şehrin en merkezi noktalarından birinde bulunuyor. Tyne Nehri’nin kıyısında yer alan yapı Gateshead Milenyum Köprüsü’nün hemen karşısında. Böyle kentsel önemi bulunan bir noktada eski bir fabrika binasını sanat merkezine dönüştürmek için gerekli izinleri almak çok da kolay olmamış. Ancak yeni proje, eski yapının görsel özelliklerinin büyük bir kısmını koruyor.

© Flickr: markb30

Yeni müzenin çevreci bir kimliğinin olması da mimarları motive eden sebeplerden bir diğeri. Yalıtım, ısı korunumu ve havalandırma sistemlerine önem veren ekip tasarımlarını yapının ısı depolama özelliğini etkili bir şekilde kullanmış. Aynı zamanda yapı, özellikle yaz aylarında kontrollü bir şekilde gün ışığı alıyor. Yapının içindeki galeri alanları 25 metre genişliğindeki kısa cephesi üzerine yerleştirilen cam açıklıklar ile aydınlanıyor.

© Edmund Sumner – Architecture Now

Merkezin içinde modern, açık ve ferah alanlar bulunuyor. Endüstriyel yapının içinin açık bir şekilde çözülmesi sergilenecek sanat eserlerinin değişkenliğine ayak uydurabiliyor. Buna ek olarak, akılcı malzeme tercihi sayesinde iç mekanlardaki modern ve ferah karakter devam ettirilmiş.

The post Baltık Modern Sanat Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

Diller Scofidio + Renfro tarafından tasarlanan ve 2019 yılında tamamlanan The Shed, New York’un yeni kültür odaklarından bir tanesi. Yapı tamamen gönüllü amaçlar ile tüm disiplinlerden sanat eserlerini toplamayı ve farklı kesimlerden insanlar ile buluşturmayı amaçlayan bir kurumun merkezi. Bloomberg Binası olarak da adlandırılan yapı Hudson Nehri’nin kıyısında, Heatherwick Studio tarafından tasarlanan Vessel’in hemen yanında yer alıyor.

© Iwan Baan

The Shed, mimari olarak sanatçıların tüm isteklerini karşılayabilecek bir yapı olarak tasarlanmış. Toplam sekiz katlı merkezde iki kat galeri alanı, Griffin sahnesi adı verilen çok amaçlı bir tiyatro salonu ve prova alanları, yerel sanatçılar için çalışma alanları ve bir etkinlik alanına sahip olan Tisch Skylights bulunuyor.

© Iwan Baan

Tasarımın en dikkat çekici özelliği ise The McCourt. Yapının üzerini kaplayan ETFE kabuk, zeminde bulunan raylar ile binanın yanındaki meydana doğru hareket ederek geniş çaplı performansların gerçekleşebileceği, enstalasyonların ve etkinliklerin yer alabileceği büyük bir yarı kapalı alan oluşturuyor. 37 metre yüksekliğindeki bu kabuk çelik diagrid sistemden oluşuyor. Tamamı yarı saydam teflon bazlı bir polimer olan ETFE (tetrafluoroethylene) ile kaplanan kabuk bir cam malzemenin sağlayabileceği termal yalıtım değerlerine sahip. Uzunluğu kimi noktalarda 21 metreye kadar çıkan üçgen ETFE birimler şu ana kadar üretilen en büyük ETFE paneller.

© Timothy Schenck

Elizabeth Diller, 3 Nisan 2019’da, The Shed’in açılış töreninde yapıyı şu sözler ile anlatmış: “Yapı boyut ve istek ölçeğinde değişebilecek kadar esnek olmalıydı. Ancak esnek olurken jenerikten kabullerden de kaçmalıydı. Yeni bir grup sanatçı gelecek ve binayı bizim bile hayal etmediğimiz yeni şekillerde kullanacak. Sanatçılar geldikçe tasarımı değiştirecekler ve yapacak pek çok yeni şey bulacaklar.”

The Shed, esneklik ve çok amaçlılık göz önünde bulundurularak tasarlanmış bir sanat merkezi. Yapının açık strüktürel sistemi, gelecekteki sanatın ve sanatçıların ihtiyaç duyabileceği ölçek, medya ve teknoloji değişimlerine ayak uydurabilecek bir karaktere sahip. Kabuğun kinetik sisteminde New York High Line’ından ve West Side Rail Yard’dan ilham alınmış. Tren yollarında ve limanlarda kullanılan gezer vinçlerde kullanılan bir ray sistemi kullanılmış.

© Timothy Schenck

Diller Scofidio + Renfro’nun önem verdiği bir diğer nokta ise yeni sanat merkezinin sürdürülebilir ve doğa dostu bir mimari karaktere sahip olması. LEED Silver sertifikasına sahip olan The Shed, New York enerji korunumu koşullarının %25 altına inmeyi başarmış. Tasarlanan kabuk, hareket etmediği durumlarda binanın içi için büyük bir yalıtım malzemesi olarak görev yapıyor.

*ETFE, yalıtımlı cam, betonarme ve çelik kullanılarak inşa edilen The Shed ile ilgili detaylı bilgiye ve strüktürel görsellere Diller Scofidio + Renfro’nun websitesi üzerinden ulaşabilirsiniz.

The post The Shed appeared first on Arkitektuel.

© Jakub Certowicz

Fernando Menis tarafından 2015 yılında tasarlanan CKK Jordanki, Polonya’da bulunan bir kongre ve kültür merkezi yapısı. UNESCO tarafından korunma listesine alınan Torun kentinde yer alan yapı, tarihi şehir merkezinin etrafını saran yeşil bir arazi üzerine inşa edilmiş.  Yapı, proje alanının küçük bir kısmına yerleşiyor, böylece geri kalan yeşil alan park olarak kullanılabiliyor.

© Jakub Certowicz

Fernando Menis, tasarladığı kültür merkezinin yüksekliğini alçak tutmak istemiş. Bu sayede yapı çevresindeki yeşil doku ile uyum içerisinde, yerden çıkan doğal bir kaya parçası gibi yükseliyor. Ayrıca yapı alçaklığı sayesinde arkasında bulunan nehir manzarasına müdahale etmekten kaçınıyor.

© Jakub Certowicz

CKK Jordanki’yi eşsiz kılan en önemli mimari unsur mimarın malzeme tercihleri. Menis, malzeme tercihi ile geleneksel tuğla kullanımını yeniden yorumluyor. Yapının dışında çoğunlukla yalın beyaz beton kullanılmış. Merkezin doğal bir taşı andıran formu bazı noktalarda kesikler açılarak ve oyularak mekanlar ve açıklıklar oluşturuyor. Bu kısımlarda ise beyaz betonun içerisinden kırmızı bir doku ortaya çıkıyor.

Picado adı verilen bir teknik ile oluşturulan bu kırmızı malzeme beton ve yerel bir fabrikadan alınan geri dönüştürülmüş kırmızı tuğlaların karıştırılmasıyla elde edilmiş. Bu teknik hem etkileyici bir görsel etki yaratırken hem de yapının içindeki akustik performansı arttırıyor. Menis, picado tekniğini ilk olarak başka bir yapısında beton ile volkanik taşları karıştırarak kullanmış. CKK Jordanki’yi tasarlarken kırmızı tuğlayı karışımda kullanma nedeni ise Torun şehrindeki yapıların neredeyse tamamının kırmızı tuğla cepheleri olması. Böylece CKK Jordanki şehrin geleneksel dokusuna referans veren modern bir yapı haline geliyor.

Kesit

CKK Jordanki yalnızca bir konser salonu değil. Menis, yapının programını mekansal esneklik üzerinden kurgulamış. Bu sayede, yalnızca bir konser salonu için ayrılan bütçe ile çeşitli konserler ve etkinlikler düzenlenebilecek bir kompleks ortaya çıkmış. Tasarlanan tiyatro alanı, hareketli duvarlar ve oturma elemanları ile farklı kapasitedeki gösterimlere uygun olacak şekilde çözülmüş. Merkezin dinamik tavan tasarımı sayesinde yapı semfonik konserler, oda müziği performansları, tiyatro, opera, film gösterimleri gibi pek çok performansı ağırlayabilecek akustik donanıma sahip. Bunlara ek olarak salonun sahnesi dışarıya açılarak içerdeki sahneyi yapının dışındaki park ile bağlıyor ve açık hava performanslarına da olanak sağlıyor.

© Jakub Certowicz

Tasarım ekibi, yapıdan maksimum akustik performansı elde edebilmek için oditoryumun 1/50 ölçekteki maketi üzerinden çalışmalar yapmış. Maket üzerinden yapılan deneyler sekiz defa tekrarlanarak salona son şekli verilmiş. Malzeme olarak betonun tercih edilmesi de akustik performansı olumlu yönde etkileyen unsurlardan. Betonun kolay şekil verilebilir karakteri sayesinde salonun içindeki elemanların açıları sesin yankılanması ve dinleyicinin kulağına ulaşma açısı düşünülerek tasarlanmış.

© Jakub Certowicz

Oditoryumda alanları 80 ile 140 m2 arasında değişen hareketli parçalar var. Çelik bir iskelet sistemden oluşan bu parçalar 3 ile 5 metre arasında hareket edebiliyor ve oditoryumun içini hacmen büyütüp küçültebiliyor. Bu mekansal ve geometrik kurulumlar ise akustik performansı doğrudan etkiliyor. Örneğin, senfoni konserleri için 8200 m3 hacmindeki bir mekanda 1.2 saniyelik bir yankı süresi kullanılırken operalar için 1.6 saniye, tiyatro oyunlari için ise 1.2 saniye yankı süreleri tercih ediliyor.

The post CKK Jordanki appeared first on Arkitektuel.

Renzo Piano Building Workshop imzalı Stavros Niarchos Kültür Merkezi (The Stavros Niarchos Cultural Centre – SNFCC), Kallithea isimli bölgede bulunuyor. Atina’nın merkezinden yaklaşık 4 kilometrelik mesafedeki kültür merkezi, 2016 yılında tamamlanmış. Bir zamanlar hipodrom olan ve 2004 Olimpiyatları’ndan sonra bomboş bırakılan arazideki merkez, kente ve denize olan bağlarını kaybetmiş alanda bu bağlantıları tekrar kurgulayarak Yunanistan için oldukça önemli bir eğitim ve kültür merkezi haline gelmeyi hedefliyor.

©Micheal Denancé

Yunanistan Ulusal Kütüphanesi (National Library of Greece) ve Yunan Ulusal Opera (Greek National Opera) binasını bünyesinde barındıran Stavros Niarchos Kültür Merkezi’nin arazisi, Faliron (veya Phaliron) Koyu’nda suyla oldukça güçlü bir iletişime sahip olan bir alanda -Kallithea. Fakat sonradan, suyla olan yakınlığına rağmen, alanın denizle olan  iletişimi tamamen kesintiye uğratılmış, aradan geçen yolla birlikte görsel iletişim de tamamen kaybolmuş. Renzo Piano ve ekibi ise bu durumu düzeltmek için tasarımına ilk olarak alanda güneye doğru (denize doğru) yükselen bir yapay tepe kurgulayarak başlamış. Eğimli tepenin son bulduğu yer de kültür merkezi yükseliyor. Böylece kültür merkezinin denize bakan olağanüstü manzaralara sahip olması sağlanmış.

©Yiorgis Yerolymbos

Stavros Niarchos Kültür Merkezi’nin opera  ve kütüphaneleri barındıran binası, Agora olarak anılan bir kamusal meydanla birbirine bağlanmış. Yapının ana iki fonksiyonlarının birbiri arasındaki iletişim bu Agora isimli mekandan sağlanıyor. İki ana fonksiyonu birleştiren tek kütlenin opera kanadı, geleneksel operalara ve bale gösterilerine hizmet eden 450 kişilik bir oditoryum ve daha deneysel çalışmalara hizmet eden 1400 kişilik ikinci bir oditoryumdan oluşuyor. Kütüphane kanadı ise yalnızca bir eğitim ve kitapların saklandığı bir hacimden çok daha çok bir kamusal kaynak alanı olarak kurgulanmış. RPBW ekibi kütüphane kısmının kentin, ülkenin kültürünün tamamen erileşilebilir olduğu bir çeşit paylaşım ve deneyim mekanı olarak düşünüyor.

©Vasilis Chouliaras

Yapının en üst kısmında, geniş çatı kanopisinin altıda, etrafı tamamen camla çevrili bir okuma odası bulunuyor. Kare bir plan şeması üzerine kurgulanan yatay şeffaf kutu, 360 derecelik bir Atina ve deniz manzarasına sahip. Ekibin amaçladığı görsel iletişim en yoğun hissedildiği nokta burası.

Alanda yaratılmak istenen suyla fiziksel ve görsel iletişim, projenin park kısmında da deva ediyor. Burada ekip bunun için kuzey-güney doğrultusunda uzanan bir kanal yaratmış. Burası aynı zamanda Stavros Niarchos Kültür Merkezi’nin arazisinde yaratılan kamusal meydanın ana yaya aksı.

©Yiorgis Yerolymbos

Projenin en dikkat çekici noktalarından biri de en üstteki çatı kanopisi. Tüm projeye büyük bir gölgelik olan kanopi tam olarak 10,000 metrekarelik alana sahip olan fotovoltaik panellerle kaplanmış. Bu paneller, opera ve kütüphane için gerekli 2,5 megawattlık enerjiyi üretebilecek kapasitede. LEED Platinum sertifikasını hedefleyen Stavros Niarchos Kültür Merkezi’nde güneş panelleri yapının açık kaldığı süre boyunca enerji etkin bir bina olmasını sağılıyor. Güneşli ve doğal havalandırmaya imkan veren alanında kentin önemli noktalarından birini tasarlayan bir nevi şehircilik ürünü olarak da anılabilecek olan merkez, mekanik ve strüktürel bilgiyi doğayla buluşturan bir eser.

©Yiorgis Yerolymbos

SNFCC’nin en etkileyici noktalarından bir tanesi de yapıya doğru uzanan hafif eğimiyle Stavros Niarchos Park. İlerledikçe opera kısmının yeşil çatısına dönüşen ve uçta 2 metreye ulaşan park alanı, yerel akdeniz iklimi bitkileriyle kurgulanmış. Atinalılara bir tür kenten kaçış ve nefes alabilecekleri bir alan tanımlayan geniş park, projenin şehir içerisinde olan bağlamı açısından da bir hayli önem kazanmasını sağlamış. Proje, yükselen parkıyla kenti eskiden olduğu gibi denize bağlıyor ve kentte oldukça geniş, yeni bir kamusal alan tanımlıyor. “Tasarlarken enerjiti de dikkate alıyorsun. Bu taktiksel bir yaklaşım değil; ilham verici bir yaklaşım. Çünkü enerji ve dünyanın geneli hakkında endişelenmek genç nesillere göndermek istediğimiz mesaj. Yaratılan yapıyla parayı veya gücü değil; geleceği kutluyorsun.” Renzo Piano.

©Yiorgis Yerolymbos

Shard, Centre Pompidou gibi etkileyici projelere imza atmış olan Renzo Piano, projeleriyle aslında çevreye enerji etkinlik bakımından olumlu etki ve yapının tasarlandığı düşüncelerle geliştirici bir karakter katıyor. Bu kültür merkezi de bunun örneklerinden bir tanesi.

“Toplumsal yaşamı bir araya getirecek bir kültür merkezi yaratma fikri park mekanını yapıyı yerleştirmek üzere yok etmek yerine parkı kurgulama fikrini kendi oluşturuyor…SNFCC’de daha önce park oluşturuldu ve yaratılan yapılar parkla korumaya alındı.” diyor Renzo Piano Building Workshop (RPBW) kurucusu.

©Yiorgis Yerolymbos

“Bu, bir problem olduğu için yaptığın şeyin ta kendisi.” Renzo Piano burada 2006’dan beri tasarlanan projenin yapım sırasında başlayan krizden bahsediyor. “İnsanlar güzellike ve umuda ihtiyaç duyuyor…Tabiki insanlardan yiyeceğini alıp onlara karşılığından güzellik veremezsin. Fakat hayatlarına bu güzelliği ekleyebilirsin. Bu tarz bir kamusal enstitüyü gerçeğe dönüştürmek belli bir şehre ait olmanın hissettirdiği gururu oluşturmak, bir yere ait olma hissini pekiştirmek demek.” diyor Renzo Piano.

The post Stavros Niarchos Kültür Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© Alan Karchmer

Valencia Opera Evi (Palau de les Arts Reina Sofía), Santiago Calatrava tarafından tasarlanan bir kültür ve sanat merkezi. Valencia şehrinin en görkemli yapılarından biri olması amacıyla başlanan proje için Valencia doğumlu dünyaca ünlü mimar Santiago Calatrava görevlendirilmiş. Calatrava’nın tasarımına 1995 yılında başladığı Valencia Opera Evi 2005 yılında tamamlanmış.

© Palladium Photodesign

Valencia Opera Evi, Sanat ve Bilim Şehri olarak çevrilebilecek City of Arts and Science kompleksinin son parçası. Kompleks, Turia Nehri’nin kuru bir yatağı üzerindeki 348,000 metre karelik bir alan üzerinde bulunuyor. Opera evi kompleksin batı ucunda yer alıyor. Bu kompleks aynı zamanda bir Planetarium’a ve Bilim Müzesi’ne sahip. Valencia eski şehir merkezi ile kıyı yerleşimi olan Nazaret bölgesinin tam ortasında bulunan yeni kültür merkezi, şehir merkezini kıyı yerleşimleri ile birleştirmeyi ve şehre dinamik bir yeni odak noktası kazandırmayı amaçlıyor.

© Alan Karchmer

Calatrava’nın tasarımı şehirde hem büyük bir performans sanatları merkezi işlevi görüyor hem de Valencia’nın dinamik kimliğini yansıtan kentsel bir ikon görevi üstleniyor. Opera, bale ve müzik dinletilerinin sahneleneceği 1,706 kişilik bir oditoryum, 380 kişilik bir oda müziği sahnesi, en gelişmiş ekipmanlar ile donatılmış 1,520 kişilik bir film salonu Valencia Opera Evi’nin ana binasının içinde bulunuyor. Ana hacmin yanına yerleştirilen ikinci yapıda ise deneysel tiyatro ve dans gösterileri için ayrılan 400 kişilik bir tiyatro sahnesi ve sanat eserlerinin sergilendiği galeri alanları bulunuyor.

Calatrava, tasarladığı opera evinin kültürel önemini vurgulamak amacıyla tasarımında anıtsallığa önem vermiş. Yapıya formunu rastgele hacimlerin iki simetrik kesik beton kabuk altında bir araya gelmesi veriyor. Oluşan kütlenin en üstünde ise çelik kıvrımlı bir plaka bir taç gibi yapının en üstünde duruyor ve hacme son şeklini veriyor. Yapının dış kabuğu, kütlelerin üzerindeki açık performans alanları için akustik bir duvar işlevi görüyor.

© Alan Karchmer

Yapıyı saran kabuk, hacimlerin üzerindeki terasların ve salonların üstünü örtüyor. Kabuğun altındaki hacimler konsol çıkan yatay bir promenad ile çevrilmiş. Opera evinin ana oditoryumu akustik performansı arttırmak amacıyla ikinci bir kabuk şeklinde tasarlanmış ve ana hacmin çekirdek kısmına entegre edilmiş. Bu çekirdekte aynı zamanda oditoryumun sahnesinin taşınmasını/değiştirilmesini sağlayan teknik elemanlar bulunuyor. Oda müziği salonunun üzerinde ise tamanen camla kaplı, ses yalıtımı sağlanmış bir prova odası tasarlanmış. Santiago Calatrava, yapının merkezi alanlarına kendi tasarladığı kalıcı enstalasyonları yerleştirmiş.

Kesit

Valencia Opera Evi’nin kimliğini oluşturan beton kabuk, altında ve üzerinde pek çok mekan oluşmasını sağlıyor. Kompleks üzerindeki farklı oditoryumlara ulaşım bu kabuğun çevrelediği yollar ile sağlanırken, yapının dışında bahçe teraslar, kafeler ve restoranlar var. Bu mekanlar promenad balkonları, merdivenler ve asansörler ile birbirine bağlanmış durumda. Aynı zamanda Valencia Opera Evi kamunun kullanımına tamamen açık bir yapı. Yalnızca performans salonlarına girerken bilete ihtiyaç duyuluyor. Böylece şehirdeki herkes bu kamusal yapıyı deneyimleyebiliyor.

The post Valencia Opera Binası appeared first on Arkitektuel.

© UCL

CRAB Studio’nun bu projesi aslında kendi inovatif mimari dillerinin ve Mur nehri boyunca uzanan kentin var olan tarihi dokusunun sentezi. Kunsthaus Graz, kendi biyomorfik strüktürü, Mur kıyısı, Graz’daki eski saat kulesi ve Schloßberg (Castle Hill-Kale Tepesi) -dolayısıyla geleneksel ve avangart olan- arasında üretken bir gerilim yaratan bir sembol. Şehircilik çerçevesinde incelendiğinde yapı, geçmiş ve gelecek arasında bir arayüz yaratıyor. Avrupa Kültür Başkenti 2003 (European Cultural Capital 2003) dahilinde yapılan kültür merkezi, Graz’ın bir nevi geleceğe olan hediyesi olarak nitelendiriliyor.

© Zepp-Cam

Yapı ilk görüşte bir çeşit hava kabarcığı gibi algılanan bir karaktere sahip. Mavimsi, parlayan kısmı cam duvarlarla kurgulanmış zemin katın üstünde uçuyor hissi yaratıyor gözlemleyende. Kunstahus Graz’da bu etki yaklaşık 60 metrelik geniş bir açıklığı geçen biyomorfik* strüktür ile güçlendirilmiş. Burada iki adet geniş sergi mekanı oluşturulmuş, arada ek bir destek ile bölünmeksizin. *Biyomorfik: Soyut Sanat’ta geometrik biçimlerden çok bitki ya da hayvan biçimlerini anımsatan eğrisel dış çizgilerle oluşturulmuş biçimlerdir. Biyomorfizm, bu doğadan alınmış çizgileri, formları fonskiyonel işleyişlere döndürmeyi amaçlar.

© ArchitekturConsult

Kunsthaus Graz’ın pleksiglas (akrilik-plastik cam) ile kurgulanmış dış kabuğu yapının en dikkat çekici noktalarından. Bu kabuk, üstünde dışar doğru uzanan delikler bulunduran bir yapıya sahip. Böylece ekip, yapının içine doğal ışığın girmesini sağlamayı amaçlamış.

Yapının asıl cephesini oluşturan güney cephesinin yanı sıra kuzey cephede ise farklı bir meyille kurgulanmış bu delikler. Bunun sebebi ise kontrollü bir doğal ışık alınımı gerçekleştirmek bu cepheden.

Cephe Diyagram

Yapının ana cephesi olan güneyde ise cephenin Berlin’den Realities: United isimli ekip tarafından geliştirilmiş yeni bir mimari konsept olan BIX ile özelleştirilmiş. BIX, Kunsthaus Graz’ın güneydeki pleksiglas cephesine 930 floresan lamba kalıbı kullanılarak oluşturulmuş bir cephe. Bu cephe, her bir lambanın bireysel olarak ayarlanabilir parlaklığıyla -sonsuzdan 20 çerçeve/dakikaya kadar- film ve animasyon gösterimleri yapılabilen bir tür ekran oluşturuyor. Kabuğun asıl mimari konsepti cepheyi düşük çözünürlüğe sahip bir bilgisayar, bir tür ‘iletişimsel ekran’ yaratmak. Böylelikle CRAB Studio, alışılmadık kurgusuyla mimari, teknoloji ve bilgiyi birleştiren bir tasarım ortaya koyuyor.

© CRAB Studio

Bunun yanında kabukta bu kurgudan izole, şeffaf yüzeyler ise ziyaretçilere cephe üstündeki çıkıntılarından Graz şehrinin Old Town (Eski Şehir) kesimine manzaralar sunuyor. Aynı manzarayı içinde bir bar, fuaye alanı, etkinlik odası ve iletişim tesisleri bulunduran yapının uçan kısmından bir ‘Şiş’ (Needle) gibi fırlayan -yaklaşık 16 metre yükseklikte- cam duvarla kapalı bölümünde de gözlemlemek mümkün. Bu noktadan da ‘İğne’ (Pin) isimli kısmı oluşturan rampa ile yukarıdaki sergi mekanlarına yönelmek mümkün.

© Modlar

Birden çok akademik konuya hitap eden sergi, etkinlik alanları ve modern sanatın, yeni medyanın ve fotoğrafın sergilenmesini mümkün kılan diğer araçları ile Kunsthaus Graz, geniş bir fonksiyon ve nitelik paletine sahip bir mekan aslında.

Foknsiyonel ve teknik olarak, Kunsthaus, uluslararası düzeyde son teknoloji gereksinimleri bulunduran bir mekan tanımlıyor. 11100 metrekarelik kullanılabilir alanıyla, kullanıcılarına global seviyede en üst düzey sergi alanlarını yaratıyor.

© Graz-CityofDesign

Kunsthaus Graz’ı incelemeye değer kılan bir başka özelliği ise yukarıdaki köprü strüktürün kullanıcıyı yönlendirdiği eski Eisernes Haus yapısı. Eisernes Haus, bölgede bulunan dökme demir tarihi bir yapı. Avrupa’nın en eski örneklerinden biri olan ve bu nedenle tarihi bir anıt haline gelmiş bir konut. Kunsthaus projesinde bu önemli tarihi bina, bu kültür merkezinin bir parçası olarak ele alınmış ve özenli bir şekilde renovasyonu sağlanarak yapıya dahil edilmiş.

© ArchitekturConsult

Mur’un kıyısındaki Kunsthaus Graz, şehir planlamaya ve bunun amacına saygı gösteren, geleceğe yönelik fikirlerle geleneksel düzeni birleştiren kilit taşı bir bina. Bu ve ekibin yenilikçi dili nedeniyle CRAB Studio’nun en önemli eserlerinden biri olarak karşımıza çıkıyor. “Yapının dışı kuratörlere ‘birçok oyunun saklandığı siyah kutu’ olarak ilham verirken; dış cephesi ise elektronik olarak değiştirilebilen, son teknoloji bir medya-cephe.” CRAB Studio kurucularından Colin Fournier.

Kaynaklar:

1. ”Kunsthaus Graz” 8 Ağustos 2012. Arcspace. <https://arcspace.com/feature/kunsthaus-graz/>
2. ”Kunsthaus Graz – Architecture” Universalmuseum Joanneum. <https://www.museum-joanneum.at/en/kunsthaus-graz/architecture>

The post Kunsthaus Graz appeared first on Arkitektuel.