©Iwan Baan

Geçtiğimiz günlerde hizmete açılan, SelgasCano tarafından tasarlanan Second Home Hollywood -diğer ismiyle holLA- bir tür ofis projesi. HolLA, kendilerini dünyanın dört bir yanında ortak çalışma alanları tasarlayarak yaratıcılığa ve girişimciliğe destek verme misyonuna sahip bir sosyal işletme olarak tanımlayan Second Home (İkinci Ev) adlı şirketin Amerika’daki ilk lokasyonu. José Selgas ve Lucía Cano tarafından kurulan ofisin tasarımı ekip için “California Kokteyli’nin çeşitli tarifleri ve malzemelerinden bir araya gelmiş bir çeşit koleksiyon mekan”.

©Iwan Baan

Hollywood’un güneyinde yaklaşık 8.436 metrekarelik alan yayılan proje, arazide varolan ve Los Angeles’ta bilinen en eski Afro-Amerikan mimar Paul Williams tarafından 1964 yılında tasarlanmış iki yapıyı da projede tekrar değerlendiriyor. Yeni Sömürgecilik (Neocolonialism)* akımının örneklerinden biri olan ilk yapı, oldukça geniş olan bu arazinin ana ve giriş binasını oluşturuyor. Second Home Hollywood projesi kapsamında bu mevcut yapının zemin katında 320 gezici yeri (ofis kiralamadan ortak alanlarda serbest çalışan kimseler için); birinci katında ise kafe, bar, restoran, etkinlik ve konferans salonu, dinlenme alanları, açık teraslar ve kendi çalışma alanına sahip 200 ofis bulunuyor.

©Iwan Baan

Alandaki yapılardan bir diğeri ise yıkılmış. Bunun sebebi projenin en dikkat çeken kısmına yer açmak: 60 adet renkli, oval ofis kütlesine. Second Home Hollywood projesinde arazide varolan yeraltı park alanının üstü 60 adet kendine özgü oval şekli olan, tamamı camla kaplı, 700 kişiyi ağırlayabilecek bireysel ofis ve toplantı odalarıyla doldurulmuş. Bütün bu ofislerin ve toplantı alanlarının arası ise bahçe olarak kullanılıyor.  Ekip bu ofisleri yaratırken 4 farklı oval form oluşturmuş. Bu farklı formlar, farklı büyüklükteki ofisleri oluşturuyor. Elde edilen ofisler,  otoparkın üstünün yaklaşık 1.2 metre kalınlığında toprakla örtülmesinden sonra Second Home Hollywood’un bahçesine dağıtılmış: sarı tavanlarıyla aralarından yeşil fışkıran farklı büyüklükte sarı noktalar.

©Iwan Baan

Dikkat çekici sarı tavanlı, oval bahçe ofis kütleleri ile ilgili Second Home kurucularından Sam Aldenton: “Tasarım, SelgasCano ile paylaştığımız ortak bir fikre dayanıyor: Bizim en iyi ve en yaratıcı işlerimiz doğal ve organik formlardan geliyor; zoraki şekilde elde edilmiş insan geometrisinden değil.”

En büyüğü 25 kişiyi barındırabilen ve şekil ve büyüklük olarak değişen bahçe ofisleri, bahçeye bir masa yüksekliği kadar gömülmüş. Böylece ofislerin bu şekilde yalıtım kalitesi arttırılmış. Toprak seviyesinden itibaren bütün bu ofiler şeffaf akrilik kaplama ile örtülü. Bu şekilde ofislerin içine yeterli miktarda güneş ışığı alınabiliyor ve projede yaratılan bahçe ile kullanıcıda doğanın içinde çalışıyormuş hissi yaratıyor.

©Iwan Baan

Oval ofis podları çapraz lamine ahşap (cross-laminated timber – CLT) ile yapılmış. Bu malzeme, birbirine yapıştırılmış kereste katmanlarından oluşan işlenmiş bir ahşap. Ekibe göre Second Home Hollywood, bu malzemenin Kaliforniya’da onaylı olarak ilk kullanıldığı ilk proje. Ofislerin iç kısımda ise, arazinin sismik kuvvetleri nedeniyle, büyük kesitli çelik kirişlerle strüktür desteklenmiş. Bu çelik kirişler, tavanın ve parlak epoksi yer kaplamasıyla uyum içinde olması nedeniyle sarıya boyanmış. Corian (adını markasından alan bir kaplama türü) kaplı masalar bireysel ofislerin çevresini sararken toplantı hacimlerinde orada büyük bir toplantı masası oluşturuyor. İçeride sandalyeler için kırmızı ve turuncu kumaşlar seçilerek ofislere daha dinamik bir hava katılmış.

©Iwan Baan

Second Home Hollywood projesinde odak, iç mekanlar yerine dış mekanda. Fakat bu ekibin tam da istediği şekilde, Los Angeles’ın dış mekanlarda geçen yaşam tarzına uyan bir tutum. SelgasCano’nun hedefi ”behçeyi ofise getirmek yerine ofisi bahçeye getirmek”. Bu nedenle bu ofisler (projede pots yani saksı olarak anılıyor) 6500 adet bitki saksısı (planter pots) ile sarılmış. Projenin bütün bu ‘saksıları’ yaklaşık 10.000’in üzerinde bitki, ağaç, kelebek, böcek, arı, sincap ve tabiki insan tarafından kullanılıyor. Second Home Hollywood ofisleriyle insanı da içine dahil eden, yepyeni ve kendine ait ekosistemini yaratıyor da denebilir. 

©Iwan Baan

Aldenton: “Burada yeni bir doğa yaratma konusuna odaklandık. Biz ekosistemleri ve çevreleri iyileştirme konusunda önemli role sahibiz” diyor ve HolLA için ekliyor “Bunun bir yolu burada yapılan gibi yeni bir sürü bitki çeşidi ekmek olabilir. Burası, Kaliforniya’daki en yoğun yeni ekim alanı.”

Bahçede dolaşım için ise ofis hacimleri ve onu saran geniş doğa arasında ahşap patikalar kurgulanmış. Ara ara bu patika rotasının üstünde de küçük ahşap bahçe avluları düşünülmüş. Second Home’un felsefesine de uygun olarak bu rota, ofisleri kiralayan insanlar ve şirketler arasında etkileşimi teşvik eden bir öge.

©Iwan Baan

SelgasCano Secon Home Hollywood’u aynı zamanda ortalama bir ofis çalışanı için bir deney olduğunu söylüyor: her gün insanlardan başka yaşayan canlılarla beraberce var olma. Ekibin bu yaklaşımı sürdürebilirlik açısından da büyük önem taşıyor. Projede bitkiler sıcaklığı azaltıyor ve bahçede gölgelik alanların oluşmasına olanak sağlıyor. Bunlara ek olarak; tamamı cam kaplı ofisler yapay aydınlatma ihtiyacını azaltıyor ve doğal havalandırmaya olanak sağlıyor, arazideki tüm su 2 sarnıçta toplanıyor ve sulama için kullanılıyor. Sürdürülebilirlik açısından projedeki en önemli noktalardan biri de bu koca sert zemini tekrar doğaya kazandırması. Daha önce park yeri olan alan şimdi bahçe olarak kullanılıyor. Bu bağlamda Second Home Hollywood, doğal çevrenin ayak izinin azaltılıp yapılı çevreye katıldığı bu zamanlarda bunun aksini sağlayan birkaç özel gelişmeden birini ortaya koyuyor.

©Iwan Baan

“Biz 21. yüzyılda yaratıcı girişimciliğin evi olma hedefindeyiz.” diyor Sam Aldenton ve ekliyor “21. yüzyılın evinin neye benzediğini ve nasıl hissettiğini düşünmeye çalışırken, olabildiğince yaratıcı olmaya kendimizi adıyoruz ve buna göre mekanlar yaratmayı amaçlıyoruz.”. Sürdürülebilir bir özgün çalışma alanı kurgusu olarak Second Home Hollywood, SelgasCano’nun renkli ve heyecan verici diğer işleri gibi dikkat çekici bir tasarım ortaya koyuyor.

*Yeni Sömürgecilik: Neocolonial, Georgian Revival veya Neo-Georgian olarak da bilinen mimari akım, ABD ve Kanada’da milliyetçi bir tasarım hareketi olarak ortaya çıkmış. Yeni Sömürgecilik akımı mimari stil, bahçe tasarımı ve Amerikan sömürge mimarisinin (Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden Amerika kıtasına göç edenlerin yerleştikleri yerlere aktardıkları, kendi mimarlık anlayışları) iç tasarım öğelerini yeniden canlandırma hedefinde olan bir mimari akımdır.

The post Second Home Hollywood appeared first on Arkitektuel.

©Adjaye Associates

David Adjaye önderliğindeki Adjaye Associates tarafından tasarlanan Smithsonian Afro-Amerikan Tarih ve Kültür Müzesi (Smithsonian National Museum of African American History and Culture – Smithsonian NMAAHC), ekibin yapı için açılan yarışmayı kazanmasıyla ortaya çıkmış. Smithsonian Enstitüsü’nün 2016 yılında tamamlanan yeni binası, Amerika’da siyahi toplum için açılan ilk müze.

©Darren Bradley

Washington DC’deki Smithsonian NMAAHC, David Adjaye, Freelond Grubu ve Davis Brody Bond ile ortak tasalanmış. Freelon Adjaye Bond/SmithGroup (FAB) olarak adlandırılan bu ekibin baş tasarımcısı David Adjaye. Adjaye’nin yaklaşımıyla yapının hem bulunduğu alanla özgün bir bağlantısının olması hem de Amerika’nın derin ve köklü Afrika mirasına kavramsal bir yankı uyandırması hedeflenmiş. Bunun üzeri tasarım üç temele dayandırılmış: yapının ‘corona’ (korona, taç şeklinde yapı) formu, etraftaki peyzaja uzanan portiko ve bronz filigran kabuk.

©Darren Bradley

Washington Anıtı’nın arazisindeki müze, etraftaki peyzaj içerisinde hafif bir görünüme sahip. Zemin üstünde 5 kata sahip olan müzenin diğer tüm katları (yapının yarısından fazlası) zemin altına konumlandırılmış. Tasarımın amacı, etrafındaki tarihsel öneme sahip strüktürlerle ve peyzajla yarışmamak. Korona şeklindeki form da Washington Anıtı temel alınarak geliştirilmiş. Yapıyı saran dış kabuk, anıtın üerindeki kapak taşının 17 derecelik açıyla ileryen karakterini esas alıyor. Kaplamanın panel büyüklüğü ve üzerindeki desenler de anıttaki taşlar referans alınarak belirlenmiş.

©Alan Karchmer

Tüm yapı, anıta referanslarla geliştirilmiş, süslemeli, bronz kafes elemanla kaplanmış. Yapıyı çevreleyen dış kabugün süslemeleri de Afrikan Amerikan zanaatkarlığını yansıtıyor. Süslemeler bronz katmannın bazı noktalarında daha yoğun olarak kullanılmış. Bunun sebebi yapıya giren güneş ışığı ve iç mekanın dışarıdan görünürlüğünü kontrolü sağlayabilmek.

Adjaye’nin tasarıma yaklaşımını tanımladığı ikinci eleman yapının girşindeki verandaydı. Smithsonian NMAAHC’nin güney giriş kısmı bu verandayı ve onunla birlikte bir su ögesini barındırıyor. Yapının etrfındaki peyzaja bir uzantısı olarak kurgulanmış olan bu kısım, yapının içi ve dışı arasındaki sınırda köprü bir bina dışı bir oda yaratıyor.

©Darren Bradley

Yapının giriş kısmı, yapıdan yukarı doğru eğimlenen bir çatıya sahip. Aşağıdaki hareketli su ögesi bu çatıyı yansıtıp girşin etkileyici bir atmosfere sahip olmasını sağlamış. Aynı zamanda giriş kısmı, bir tür mikroklima alanı tanımlıyor. Üstten kapalı alan buraya gelen hafif rüzgarı, serin su ile birleştiriyor ve sıcak yaz aylarında güneşten korunucak, serin bir mekan tanımlıyor. Girişin çatısı, yapının içindeki arakattan ulaşılan bir terasa da sahip. Burası da Adjaye’nin peyzaj uzantısının bir parçası olarak düşünülmüş: yapının üst katından ulaşılan bir çatı bahçesi.

©Adjaye Associates

Smithsonian NMAAHC yapısının içi incelendiğinde, ziyaretçilerin tarihsel ve duygusal bir gezintiye çıkarıldığı ve bu rotaya yönlendirildiği bir kurgu görmek mümkün. Bu gezinti, oldukça geniş, kolondan arındırılmış mekanlar içerisinde geçiyor. Bronz cephe elemanları arasından geniş mekanların içine dökülen güneş ışığı, prekast beton, ahşap ve camdan oluşan materyal paletiyle etkileyici bir atmosfer yaratıyor. Zemin altındaki mekanlarda ise anıtsal bir ambiyans hedeflenmiş. Bu anıtsallık, 3 kat boyunca ilerleyen, yukarıdaki ışığı küçük şelaleriyle aşağı yayan bir tarih galerisiyle sağlanıyor -‘oculus’ alanı.

©Darren Bradley

Ek olarak bünyesinde sergi mekanları, yönetim alanları, tiyatrolar ve müzenin depo alanlarını barındıran Smithsonian NMAAHC, David Adjaye’nin Adjaye Associates’i, Philip Freelon’un The Freelon Gorup Architects’i ve Davis Brody Bond için büyük bir öneme sahip bir tasarım. Bunun sebebi Barack Obama’nın desteğiyle açılan yapının Amerika’nın en prestijli yapılarından biri olarak değerlendirilmesi.

The post Smithsonian NMAAHC appeared first on Arkitektuel.

©Klein

A45, BIG (Bjarke Ingels Group) tarafından tasarlanmış bir küçük ev (tiny house) projesi. 2018 yılında tasarlanan ev, Klein isimli girişimin ilk küçük ev tasarımı. Klein‘ın amacı, dünyaca ünlü mimarlar tarafından tasarlanmış, New York merkezine uzakta 4-6 ay içerisinde inşa edilebilecek, içinde yaşayacaklara göre ayarlanabilen ve değiştirilebilen, her konum ve amaca uygun küçük evler oluşturmak.

©Klein

A45 de bu bağlamda kişiye özel ayarlanabilen bir ev olmayı amaçlıyor. A45’in tasarımı, geleneksel A-çerçeve kulübelerden esinlenerek, onlar gibi beşik çatı ve eğimli duvarlara sahip. Ekibin böyle bir tasarıma yönelmesinin sebebi, tipin kolay bir yapım sürecine ve yağmur suyu akışını olanak veriyor olması. Bu klasik strüktürün olanaklarını maksimize etmek için de küçük ev, daha kullanılabilir bir zemin alanı yaratıyor. BIG ekibi bunu, kare bir altlığı 45 derece döndürüp 4 metre yukarı tırmanan bir çatı yaratarak gerçekleştirmiş. Sonucunda ortaya kristal şeklinde, farklı açılardan değişen görünümlü bir yapı ortaya çıkıyor.

©Klein

Yapının içi 17 metrekarelik bir alana sahip. A45 içeride minimal Nordik (İskandinav) tarzda dekore edilmiş bir yaşam alanı. İç mekanda yine kuzeyden gelen bir stil olan ‘hyggelig’ (Danca ve Norveççe sıcakklık ve konforluluk modu/keyfi için kullanılan sözcük) tasarımına öncelik verilmiş.

İçerden gözlemlenebilen çam ahşabı çerçeve strüktür, kaliforniya ladini döşeme ve yalıtımlı mantar duvarlar A45’in doğayı yapının içine almasını sağlıyor. İçeride bir köşeye de şömine yerleştirilmiş. Bunun dışında evin içinde ekibin ortalıkta bulunmaması gerektiğini düşündüğü ekipmanlar (mutfak vb ekipmanları) evin arka kısmına gizlenmiş.

©Klein

A45, alanda modüllerden birleştirilen ve %100 geri döüştürülebilir materyallerle yapılan bir ev. Ev, ahşap çerçeve, duvar modülleri, alt döşeme katmanı, üçgensel yerden başlayan tavan kısmı, yine yerden tavana uzanan, 7 parça camı barındıran ve doğal ışığjn içeri dolmasını sağlayan  pencere kısmından oluşuyor. Tüm strüktür 4 adet beton ayak ile yerden biraz yükseltilmiş. Bunun sebebi eve optimal desteği sağlamak ve sevin sahiplerine evi istenilen lokasyonda makinelere ihtiyaç duymadan yerleştirebilmelerine imkan tanımak.

©Klein

A45, 17 metrekarelik yaşam alanında bir banyo, mutfak, yatak barındırıyor. Evin içerisindeki her mobilya Norveçli ünlü isimler tarafından tasarlanmış. Seçilen mobilyalar da, evin doğallığı ön plana koyan karakteriyle, el yapımı tercih edilmiş. Evin küçük tuvalet alanı, sedir ağacı ahşabıyla donatılmış. Hygge felsefesi doğrultusunda şirin, konforlu, küçük ve doğal bir mekan yaratıyor BIG. A45’e benzer küçük ev tasarımları için Mikro Ev Trendine Örnek 10 Yenilikçi Tasarım makalemize göz atabilirsiniz.

The post A45 appeared first on Arkitektuel.

©Andy Ryan

MIT Simmons Hall, 1999’da Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (Massachusetts Institute of Technology-MIT) ‘nün Steven Holl’u görevlendirmsiyle ortaya çıkmış. 2002 ylında tamamlanan Simmons Hall, MIT’nin genişleme projesinin bir parçası ve projenin lisans öğrencilerinin kalacağı yurtları barındıran kısmı. Yapının hedefi, bir üniversitenin her özelliğini tek bir mekanda keşistirmek ve kampüsün sanat merkezlerinden biri haline gelmek.

©Andy Ryan

MIT, Steven Holl’ü görevlendirdiğinde yapının, etrafındaki ve içindeki mekanlarla öğrenci etkileşimini teşvik edecek bir yer olmasını amaçlamış. MIT, yapının kullanımı fonksiyonunu belirleyip, bunların Steven Holl’un deneyimlemeye deyecek yapı yaratma yeteneğiniyle birleşmesini istiyor. Ortaya üniversitenin ihtiyaçlarını karşılayacak ve Steven Holl’ün imzasıyla ismini duyuracak 10 katlı bir yurt binası çıkmış. Yurt, zamanla birbirine zıt mimari elemanları birleştiren karakteriyle (boşluk-doluluk, opaklık-şeffaflık) küçük bir şehir haline gelmiş.

©Steven Holl Architects

Holl’un tasarımı bir ‘sünger’ gibi çalışabilecek bir yapı. Simmons Hall, yapının kesitinde yarattığı boşluklar ve geniş, çok sayıda açıklığıyla içeri ışığı alacak gözenekli bir yapı olması fikriyle tasarlanmış. Yapının kesitinde ortaya çıkan bu boşluklar da öğrenciler için etkileşim mekanları olarak düşünülmüş.

Yapının kesitinde boşalmalara yol açan bu alanlar, farklı kotlara görsel iletişim sağlayan boşuklar olmasyla da etkileşim mekanı olma özelliğini pekiştiriyor. Steven Holl, bu kısımlardan ‘yapının akciğerleri’ olarak bahsediyor -doğal ışığı içeri taşıyan ve hava sirkülasyonunu sağlayan.

Kesit

Fakat, Holl’ün ilk olarak devasa olarak kurguladığı bu boşluklar tasarımın son halinde istenilen büyüklükte bulunamıyor. Bunun sebebi ilk halinin yangın ile ilgili mevuzatlara uymaması. Mimar aynı konsepti farklı boşluklarla devam ettiriyor. Yeni haliyle akciğerleri, tüm yapı boyunca yayılmış, dinamik organik bir geometriye sahip boşluklar olarak taasarlıyor. Bunu yapının dışarıdan gözüken ızgaralı, rijit, dikdörtgensel halini kesitte kıran bir karater olarak düşünüyor. Dıştan gözlemlenen kütle de 5 büyük boşlukla dengeleniyor. Kütleden yapılan büyük eksiltmeler, yapının ana girişleirni, manzara koridorlarını ve teraslarını oluşturuyor.

©Anna Olivella

Simmons Hall’un şehirden bir dilim haline gelmesi ve öğrenci ilişkilerini arttırması MIT’nin projede amaçladığı durum. Yapı, süngere benzeyen delikli tasarımıyla, yaklaşık 3000 kadar açıklık ve kütlesinde boşluklarla farklı noktalarından şehre açılıyor.

Yaklaşık 18.000 metrekarelik alana yayılan yurt binası yalnızca 350 öğrencinin kaldığı bir bina olmaktan çıkıyor böylece. 125 kişilik bir tiyatroyu, bir akşam kafesini ve cadde seviyesinde yemek yenebilecek yerleri kurguluyor. Fonksiyonları ve içeride 3 metre genişliğindeki koridorlarıyla yapı, kentsel durum yaratan bir alan olma ihtimallerini arttırmış.

Strüktürel Diyagram

Yapının birçok açıklıkla kurgulanması, farklı odalar kullanıldıkça yapının sürekli bir dinamiklik halinde olması amacıyla gerçekletirilmiş. Tıpkı bir şehrin akşam silüeti gibi sürekli yanıp sönen, değişen bir karaktere sahip oluyor görünüş itibariyle. Bu pencereler, aynı zamanda her odaya doğal ışık alma ve havalanma imkanı sağlıyor. Her bir oda 45 santimlik kalınlığa sahip duvarda 3-4 adet açılabilir pencereye sahip. Kalın duvarlar, kışın oldukça eğik gelen güneş ışığını içeriye alabilmeyi; yazın da daha dik gelen ışık nedeniyle odaların gölge ve serin kalmasını sağlıyor.

©Anna Olivella

Simmons Hall’un cephesine baıldıında farklı renklerde pencere kenarları görüyoruz. Bunun sebebi kalın duvar oluşturma amaçlı, asıl strüktüre bağlı 45 cm’lik beton kaplanmış alüminyum panellerin yapının duvalarına yaptığı baskının gösterilmesi. Kırmızı olan alanlar yüksek direnç kuvvetinin olduğu alanları gösteriyor.

Daha sonra alandaki kuvvete göre git gide turuncuya, sarıya, yeşile ve maviye dönüyor. Kenarları hiç boyanmamış olan açıklıkları da düşük yük karşılayan alanları temsil ediyormuş. Yapıyı kurgulayan stüktür aynı zamanda Simmons Hall’a kendine özgün estetiğini de katıyor.

©ArchiTravel

“Simmons Hall, MIT’deki yeni yurt binası, için Holl, delikli monolitik kutuyu güneş ışığına doğru kıvrılan ve genişleyen boşluklarla kurguluyor.” Holl’un tasarımı, MIT’nin keyiflim mekanlarıyla daha interaktif çevre yaratan ‘şehir’ isteklerini karşılıyor. Yapı hem rasyonel hem de segizel bir karaktere sahip; oldukça kapalı bir strüktür içinde canlı, iyi adınlanmış kentsel bir durum yaratıyor.

The post MIT Simmons Hall appeared first on Arkitektuel.

SANAA (Pritzker 2010) tasarımı Grace Farms, New Canaan, Conneticut’ta 32 hektarlık alana yerleşen bir peyzaj ve yapı tasarımı. Grace Farms Vakfı, kar amacı olmayan bir organizasyon; bu projeyle amaçlanan insanların doğayı deneyimlemeleri, bu vakıfla adaleti gözetmeleri, sanatla buluşmaları, vakıf bünyesinde komüniteyi büyütmeleri ve güveni keşfetmeleri için alan sağlamak. Proje, Grace Komünite Kilisesi Vakfı ve bunun gibi vakıflar tarafından hayata geçirilmiş. Grace Farms, birçok etkinliğe ev sahipliği yapabilecek, konserlere, ailelere uygun sanat derslerine ve çok disiplinli kültür projelerine mekan sağlayabilecek bir proje.

© Iwan Baan

Proje için mimari talimat, kullanıcının kültürel ilgisini ve merakını açık alanlar, mimari, sanat ve tasarımla bir mekan içerisinde buluşturmak. Böylece, Grace Farms ile projenin büyük bir parçası olan peyzaja insan çekmek ve kullanıcılara bu doğayı deneyimletebilmek, sosyal ve sanatsal aktivitelerle bireyler arası iletişimi arttıran ve vakıf bünyesinde komüniteyi büyütebilmek, çeşitli kaynaklar ve fırsatlarla bir yardımlaşma ortamı kurmak ve çalışma, tartışma, ibadet ve derin düşünme için bir ortam yaratabilmek amaçlanmış.

© Dean Kaufman

Bunun üzerine SANAA ekibinin geliştirdiği mimari konsept, bir çeşit ‘Nehir (River)’ yaratmak. SANAA’nın amacı bu nehrin peyzajın bir parçası olarak dikkati yalnızca kendine çekmeyen bir yapıya dönüşmesi. SANAA, yapının bu doğal oluşumun bir parçası olarak var olabilmesini hedefliyor.

Grace Farms’ın bir yapı gibi hissettirmeyen, buraya gelen kullanıcıların kendini yapının etrafındaki doğanın bir parçası hissettiği, bu doğanın zevkini deneyimledikleri bir mekan olması istenmiş. Ayrıca  mevsimden mevsime değişen doğanın, yaratılan ‘nehir’ içinde sürekli olarak deneyimlenebilmesi amaçlanıyor. 

© Iwan Baan

Bir tepecik ile başlayan Grace Farms, nehir, peyzaja yedirilmiş şekilde, hafif eğim boyunca aşağı doğru akıyor. Bu akıntı zaman zaman bükülerek gölete benzeyen noktalar oluşturuyor. Cam, beton, çelik ve ahşap ile kurgulanmış yapı, tek uzun bir çatı ile örtülmüş. Bu çatı, cam cepheler yardımıyle yüzeyin üzerinde uçan bir ögeye dönüşüyor ve peyzaj boyunca ona uygun bükülüyor. Yürüyüş yolları, avlular ve camla sarılmış hacimler, bu uçan çatı altından tamamen transparan alanlar oluşturarak peyzaja açılıyor ve kullanıcıları içeriye davet eden bir tasarım ortaya koyuyor.

© Iwan Baan

Grace Farms projesinin kapladığı 32 hektarlık alanın yaklaşık 30 hektarı peyzaja ayrılmış durumda; çayırlar, ormanlar, sulak alanlar ve göletlerle. Peyzaj tasarımı üstlenen OLIN ekibi, yerel bitki örtüsü ve faunanın var olan habitatını koruyup geliştirmeyi amaçlamış. Ekip, bu geniş peyzaja SANAA’nın tasarımı komünite bahçeleri, atletik alanlar, oyun alanları ve patikaları entegre ediyor.

Grace Farms’ın yapımı için alandan birkaç ağaç temizlenmiş tabiki. Bu ağaçlar da yapının mobilyalarını oluşturuyor şu anda. Buna ek olarak alanda ısıtma ve soğutma için jeotermal kuyular açılmış. Larry Weaner Landscape Associates tarafından biçilen alanların yüzde 70’i doğaya çayırlarla geri kazandırılmış.

© Dean Kaufman

Grace Farms, doğayla iç içe mimari konsepti, doğanın bir parçası olmayı hedefleyen tasarım süreci ve kullanıcının mimari içinde yaşam kalitesini arttıran mimari yönergesiyle SANAA’nın oldukça dikkat çekici yapılarından yalnızca bir tanesi. Proje, aynı zamanda doğasıyla bütünlüğü, ısıtma-soğutma sistemleri ve yeniden kullanım yaklaşımı açısından sürdürebilir bir yapı ortaya koyuyor. 

Proje ile ilgili videolar için; https://vimeo.com/159072884 , https://vimeo.com/135384950 , https://vimeo.com/135384947 , https://vimeo.com/135384946

The post Grace Farms appeared first on Arkitektuel.

Steven Holl’un geçtiğimiz günlerde tamamlanan yapısı Virginia Commonwealth University (VCU) kampüsünde bulunan VCU Modern Sanat Enstitüsü (Institute for Contemporary Art at VCU), üniversiteyi ve kampüs çevresindeki toplumu birbirine bağlamayı hedefleyen bir yapı. Amerika Birleşik Devletleri, Virginia, Richmond’da bulunun enstitü, kampüsün şehre açılan noktasını oluşturuyor.

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü, Broad ve Belvidere isimli iki önemli caddenin kesişiminde bulunuyor. Bu noktada ekip üniversiteye bir çeşit giriş kapısı yaratmış caddede. Amaç toplumu içeri davet eden açıklık hissini güçlendirmek. Yapının giriş kısmı performans merkezi ve Forum alanının kesişiminde bulunuyor. Bu X-Y düzleminde ilerleyen keşisimine Z doğrultusunda bir eleman ekliyor. Yapının bu kesişimde kalan kısımları “plane of present” (şu anın düzlemi) ve “forking time” (çatallanan zaman) isimli yerde bulunan galerilerle birleşiyor.

© Iwan Baan

“Forking time” (çatallanan zaman) fikri modern sanat dünyasında birçok farklı paralel zaman olduğunu öne sürüyor. Tarihten beri süregelen tek bir zaman ve bunun üstanlatısı (grand narrative) fikrini sorguluyor tasarımdaki bu yaklaşımla Steven Holl. Yeni Modern Sanat Enstitüsünü de farklı karakterdeki 4 galeri ile kurgulanmış. Yapının tasarımında en önemli noktalardan biri olan esneklik, yapının bağlamına, 4 galeri mekanına, bir sürekli sergi alanına ve bunların kombinasyonlarına izin veren bir yaklaşım oluyor. Galeriler yapı içi sirkülasyonu kesintiye uğratmadan enstelasyonlar vb için kapanabiliyor. 

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü‘nde bu 4 galeri arasındaki dizi oldukça büyük bir asansörle sağlanıyor. En üst noktadan en alta, ya da en alttaki Forum’dan en üste kadar. İçeride çıplak bırakılmış kolonlar ve kirişler de galerilere özgün bir hava katıyor. Aynı zamanda beton tabanı ile bir bütünlük oluşturuyor. Yerde bu esneklik ögesine uygun tasarlanan bir başka detay da döşemeye takılabilen ve sanat eserlerinin sergilenmesine olanak sağlayabilen sergi elemanları.

“Plane of present” (şu anın düzlemi) ise yatayda sirkülasyonu sağlıyor. Bu düzlem, galerileri, performans mekanlarını, heykel bahçesini ve forum alanını birbirine bağlıyor. Bu mimari yürüyüş rotası (promenade) üzerinde yapıyı oluşturan elemanların hepsi farklı açılarla deneyimlenebiliyor.

Eskiz

Yaklaşık 3,800 metrekarelik alana yayılan VCU Modern Sanat Enstitüsü, iki adet giriş kısmına sahip; bunlardan biri direkt şehire diğeri ise Holl’un kurguladığı forum alanından heykel bahçesine açılıyor. İki girişte de ekip şehrin kampüsün içine akmasını sağlamayı amaçlamış. Zemin katta buna katkı sağlayacak kafe vb fonksiyonlar da kullanılmış; ayrıca geniş kapılarla içerideki etkinliğin dışarı, behçeye taşmasına olanak sağladığını söylüyor Steven Holl. Su ögesiyle tasarlanmış olan bahçe de projenin “Thinking Field” yani “Düşünme Alanı”.

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü, hem iç hem de dışında zamanda bir hareket olarak düşünülebilir. Dışarıda yapıya yaklaşılırken enstitü, değişen persektifleriyle çözülmeye başlıyor. Yürüdükçe değişen zeminle yapının bu yaklaşım içerisinde yavaş yavaş tamamlandığını vurguluyor. Aynı zamanda kuzey, doğu ve güney yönlerinden bakıldığında yapının kütlelerinin dönerek oluşturduğu çift dikey geometri, yapının fark edilmesine ve yine yaklaştıkça çözümlenen, değişen şekillerin gözlemlenmesine olanak sağlıyor. Akşam ise buzlu camlar ve ışıklandırmayla yapı şehir içindeki aktifliğini koruyor.

© Iwan Baan

Cephede kullanılan mat, yarı saydam camlar ve eskimiş titantum çinko kaplama aynı yeşilimsi gri tonlarına sahip. Bu da yapının değişen karakterine katkı sağlıyor. VCU Modern Sanat Enstitüsü, ışığa bağlı olarak, monolitik opaklıktan çeşitli yarı saydamlıklara geçiş yapıyor.

Yapının 4 adet çatı bahçesi var buralar hem heykeller hem de enstelasyonlar için düşünülmüş mekanlar. Bu bahçeler aynı zamanda LEED Gold sertifikasına sahip binanın yeşilliğine birer katkı. Yapı, jeotermal kuyularla ısıtılıp soğutuluyor. Böylece kışın ısınmak için yazın depolanmış olan sıcaklığı kullanıyor. 

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü, modern sanat sergilerine yeni bir mekansal enerji getiriyor. Yapının mimarisi, okulun en başarılı fakültesi olan sanat fakültesine, sergilerin, film gösterimlerinin, halka açık derslerin, perormansların, sempozyumların, toplumsal etkinliklerin düzenleneceği bir araç oluyor. Üniversiteyi, tüm şehri ve ötesini birbirine bağlıyor.

Kaynak:  “Institute for Contemporary Art at VCU / Steven Holl Architects” 26 Nisan 2018. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/893277/institute-for-contemporary-art-at-vcu-steven-holl-architects/>

The post VCU Modern Sanat Enstitüsü appeared first on Arkitektuel.

© The Modern House

House VI, New York Beşlisi* mimarlarından biri olan Peter Eisenman tasarımı, geleneksel konut yapısı olarak düşünülenin tam tersinin yaratıldığı bir yapı. Eisenman, evi Richard Frank için tasarlamış. Yapının tasarlandığı zamana göre ilginç bir gelişme aslında; bunun sebebi Frank çiftinin yalnızca mimari kuramlarla çalışan ve o zamanlar ‘kağıt mimari’ olarak anılan Peter Eisenman’ın çalışmalarına hayran kalıp talep etmesi bu konut tasarımını. Eisenman’a kuramlarını pratiğe dökmesi için bir şans verilmiş denebilir. Bunun sonucunda da Amerika’daki en meşhur, zor evlerden biri ortaya çıkmış.

*New York Beşlisi / Beyazlar (New York Five / Whites): Richard Meier öncülüğünde başlayan 20. yüzyılın rasyonel mimari akımlarından biridir. Geometrik tasarımı ve beyaz renk kullanımını (idealler) esas alan bu akım Richard Meier’in etkisi altında kalan John Hedjuk, Peter Eisenman, Charles Gwathmey ve Micheal Graves’in de katılmasıyla New York Beşlisi adını almıştır.

© Eisenman Architects

Connecticut eyaletinde Cornwall’daki yapı, dümdüz bir arazide yer alıyor. Bulunduğu alanda çevresindeki yeşilin ortasında bir heykel House VI. Evin tasarımı ızgara (grid) elemanla başlayan kavramsal bir süreç -Eisenman’ın özgün dilinin başlangıç ögesi. Bu sefer Eisenman bu gridi, evi dört farklı kesite ayıracak şekilde manipüle ediyor. Böyle başlayan tasarımın asıl amacı yapı tamamlandığında binanın kendiyapım aşamasını aktaran, kaydeden bir öge olabilmesi. Bunun getirdiği tasarım ilişkilerinden bir tanesi de strüktürel elemanların tamamen görünür fakat her zaman anlaşılır olmaması -süreci belli etmesi isteğiyle.

© Eisenman Architects

House VI böylece gerçek stüktür ve mimari kuram arasında bir çalışma ortaya koyuyor. Ev, basit bir kolon-kiriş sistemi kullanılarak inşa edilmiş. Gridin etkisini sağlamak amacıyla da taşıyıcı görevi olmayan kolon ve kirişlerde sisteme dahil ediliyor. Örneğin mutfaktaki bir kolon yemek masasının üstünde yere değmeden sallanıyor. Bazı noktalarda da kirişler buluşuyor; fakat birbirlerine bağlanmıyor. Bu şekilde bir nevi strüktür kümesi yaratılıyor ama asıl amaçlanan yapıyı ortaya çıkaran konseptin zayıflamaması.

© Eisenman Architects

House VI hakkındaki yazısında konut için mimarlık çalışmalarına kendini adamış sosyolog Robert Gutman: “Kolonların birçoğu yapının düzlemlerini desteklemiyor, fakat duvardaki ve tavandaki düzlemler ve yarıkları tanımılıyor. Eisenman’ın tasarım konsepitini devam ettiren bu sistemin parçaları, taşıyıcı görevi görmeyen elemanlar, Eisenman’ın notasyonal sisteminin geometrisini ve ritmini yansıtıyor.”

Grid Sistem

House VI strüktürü Eisenman’ın yarattığı gride yedirilmiş. İç mekanı oluşturan ve birbiri içinden geçen yüzeylerle yaratılan modüller yapı boyunca ilerletiliyor böylece. Eisenman mimarisinde kasıtlı olarak fonksiyonu takip eden, fonksiyonun oluşturduğu form (form following function*) fikrini reddediyor. Alışılmadık, iyi aydınlatılmış fakat yaşamak için alışılmadık mekanlar yaratıyor. Kullanıcıları için zor bir mekan yaratarak onların bu yeni mimariye alışacağı ve bu mimarinin her zaman farkında olacakları bir yer tanımlamayı amaçlıyor.

*Form Following Function: 20. yüzyıl modern mimarlığı ve endüstriyel tasarımıyla anılan bir prensip. Yapının veya objenin ilk olarak kendi fonksiyonu veya amacıyla ilişkilendirilmesi gerektiğini savunur.

© Eisenman Architects

Yukarıda bahsedilen bu yaklaşımın örneklerinden birini yatak odasında gözlemlemek mümkün. Yatak odasında odayı ikiye bölen yerde cam bir yarık bulunuyor. Burayı kullanacak çifte odanın iki tarafını ayrı ayrı kullanmaya itiyor -bu iki yarım parçada ayrı iki yatak kullanmak zorunda bırakarak. Evin dikkat çeken başka bir noktası tepetakla yerleştirilmiş merdiven. Evin aksını belirten bir eleman olan bu merdiven, dikkat çekmesi için kırmızı renge boyanmış. Tabiki Eisenman’ın oluşturduğu bu evde alışılagelmiş yaşam tarzını zorlayan bir çok ilginç durum mevcut: yemek yiyenleri ayıran masa üstünde sallanan kolonlar, yalnızca yatak odasından erişilebilen tek kişilik banyo gibi. Bu ‘garip’ durumların hepsi de kasti yaratılıyor House VI’da.

© Eisenman Architects

Sonuç olarak bu ev, oturmak, yaşamak için sinir bozucu bir mekanı tanımlıyor. Eisenman kullanıcılara sürekli olarak onları saran mimariyi ve bu mimarinin onların yaşayışını nasıl etkilediğini hatırlatıyor. Ünlü kuramsalcı mimar, hem bir sanat eseri hem de ev olarak işlev gören bir yer yaratmayı başarıyor. Önceliği değiştirerek fonksiyonun, bu oluşturulan sanat eserine göre şekillenmesini sağlıyor.

Kaynaklar:

1. Adelyn Perez. “AD Classics: House VI / Peter Eisenman” 04 Haziren 2010. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/63267/ad-classics-house-vi-peter-eisenman/>
2. “House IV” Eisenman Architects. <http://www.eisenmanarchitects.com/house-vi.html#images>

The post House VI appeared first on Arkitektuel.

Skidmore, Owings & Merrill tarafından tasarlanan Willis Kulesi (Sears Kulesi), 1973 yılında inşası tamamlandığında dünyanın en yüksek binası oldu. 442 metre yüksekliğindeki kulenin anteniyle birlikte yüksekliği 527 metreye kadar çıkmakta. 1997 yılında Petronas Kuleleri’nin yapılmasıyla dünyanın en yüksek binası ünvanını kaybeden Willis Kulesi, toplam 110 kata sahip ve 2018 yılı itibariyle Chicago’nun en yüksek yapısı.

Willis Kulesi, Sears, Roebuck & Company isimli şirketin ofislerini ve Chicago şehrinin tamamına yayılmış başka ofisleri tek bir binada toplama amacıyla inşa edilmiş. Bu nedenle yapı ilk olarak Sears Kulesi olarak anıldı. Daha sonra Sears şirketinin isim haklarının süresinin dolması ve Londra merkezli sigorta şirketi Willis Group Holdings Ltd. şirketinin bölgesel merkezlerini buraya taşıması üzerine yapının adı Willis Kulesi olarak değiştirildi.

Kat diyagramları / © wikiarquitectura.com

Kulenin cephesinde olabildiğince hafif malzemeler tercih edilmiş. Yapının dış kabuğunu oluşturan siyah alüminyum ve bronz renkli cam giydirme cephe yapının içi ile dış dünya arasında bir katman oluşturuyor. Cephenin iki ortamı birbirinden ayırması ve bir yalıtım katmanı görevi görmesi, kulenin taşıyıcı iskeletinin sürekli sabit bir sıcaklıkta durmasını sağlıyor ve oluşabilecek genleşme, büzüşme gibi olumsuz etkileri ortadan kaldırıyor. Aynı zamanda bina, cephesinde bulunan 16,000’i aşkın camdan güneş ışığı alıyor.

Willis Kulesi’nin kademeli olarak yükselen formu tamamen işveren şirketin mekansal ihtiyaçlarının bir sonucu. Sears, Roebruck & Company, sadece kendi şirketlerinin kullanacağı geniş ofis katları istemiyordu, kiracılar için daha küçük ve farklı boyutlarda katlara da ihtiyaçları vardı.

50. Kat Planı – Orta büyüklükte ofis katı

Yapı temel olarak demet (modüler) tüp taşıyıcı sistem ile ayakta duruyor. SOM, Willis Kulesi’ni tasarlarken “bir binanın strüktürel kurgusu yapının dış profiline şekil vermelidir” prensibiyle yola çıkmış. Kulenin strüktürel sistemi, her biri rijid, herhangi bir iç desteği olmayan dokuz kare şeklindeki tüpten oluşuyor. Bu tüpler, caisson adı verilen bir taşıyıcı eleman ile temele bağlanıyor. Fazlur Khan tarafından geliştirilen bu taşıyıcı sistem Dünya Ticaret Merkezi’nin taşıyıcı sistemiyle büyük benzerlikler göstermektedir.

Willis Kulesi şüphesiz Chicago’nun en önemli yapılarından biri. Yapının 103. katında bulunan seyir terası yılda 1.3 milyon ziyaretçi çekiyor. Ziyaretçiler 2009 yılında bu seyir terasına yerleştirilen cam kutulara çıkarak gökyüzünde yürüme deneyimi yaşayabiliyor. Ayrıca 442 metre yüksekliğindeki yapının en üst katında radyo ve televizyon antenleri bulunuyor.

The post Willis Kulesi (Sears Kulesi) appeared first on Arkitektuel.

© Gehry Partners, LLP

Frank Gehry tarafından tasarlanan Walt Disney Konser Salonu (Walt Disney Concert Hall), 2003 yılında Los Angeles’ta açıldı. Los Angeles Filarmoni Orkestrası’na kalıcı olarak ev sahipliği yapan Walt Disney Konser Salonu, ikonik mimarisi ve kusursuza yakın akustik performansı ile dünyanın en önemli konser salonlarının arasında yer alıyor. Frank Gehry ile özdeşleşmiş geniş alanları kaplayan, kıvrımlı yüzeylere ve metal bir kabuğa sahip olan yapı Gehry’nin en bilinen işlerinden bir tanesi.

© Philipp Rümmele

Yapının temelleri Lilian Walt Disney’in, vefat eden kocasının anısına 1987 yılında 50 milyon dolar bağışlaması ile atılıyor. Los Angeles’ta müzik, sanat ve mimarlık odaklı bir kültürel referans noktası oluşturmak için yapılması planlanan konser salonunun tasarımı uluslararası bir yarışma sonucunda seçiliyor. Frank Gehry’nin projesi, 70’e yakın proje arasından birinci oluyor. Böylece, First Street ve Grand Avenue caddelerinin kesiştiği noktada, dünyanın en önemli kültür merkezlerinden biri yükseliyor.

Vaziyet Planı

Gehry’nin önerisi, Los Angeles’ın merkezinde bulunan proje alanını kamusal kullanıma açan, ve üzerinde açık bahçeler sunan bir proje. Yapı, temel olarak bir dizi birbirine bağlanmış mekanlardan oluşan bir kabuk. Binanın içinde hem dik açılardan oluşan, taş ile kaplı mekanlar hem de daha kıvrımlı çizgilerden oluşan, metal ile kaplı mekanlar bulunuyor. Farklı hacimlerin arasında ise köprü görevi gören cam kaplı yüzeyler bulunuyor. Bu nedenle Walt Disney Konser Salonu’nun bütünü simetri ve uyum kurallarına meydan okuyor.

© Dave Toussaint

Yapının en önemli birimi olan konser salonu tek bir kütle olarak tasarlanmış; orkestra ve seyirciler aynı mekanda bulunuyor. Sahne, salonun ortasına yerleştirilmiş, böylece sahnenin dört tarafında da koltuklar bulunuyor. Böylece localar ve balkonlar gibi seyirciler arasında hiyerarşik bir düzen kuran mekansal kurgulardan kaçınılmış, salonun içinde mekansal ayrımlardan uzak durulmuş.

Salonun çelik çatısının strüktürel yapısı salonun tüm açıklığını geçebiliyor. Böylece konser salonunun içinde herhangi bir kolona ihtiyaç duyulmamış. Salonun girişinde ise devasa bir organ bulunuyor. Frank Gehry ve Manuel J. Rosales’in ortak tasarımı olan organ 6134 borudan oluşuyor ve neredeyse tavan seviyesine kadar yükseliyor.

© 2013 Los Angeles Philharmonic Association

Frank Gehry, Walt Disney Konser Salonu’nun tasarımı sırasında bir numaralı önceliği olarak akustik performansı belirlemiş. Konser salonunun mimarisi oldukça ihtişamlı olsa da, Gehry akustik performansı estetiğin önünde tutmuş. Akustik danışman Yasuhisa Toyota ile birlikte çalışan Gehry, salonun mekansal özelliklerini ve salonda kullanılan malzemeleri içerideki sesin en yüksek kalitede çıkmasını sağlayacak şekilde seçmiş. Salonun akustik performansını ölçmek adına, oditoryumun 1:10 maketi yapılmış ve her bir koltuktan duyulan sesler test edilmiş. Konser salonunun çatısının dalgalı yapısı da akustik performansın yükselmesi için verilen mimari kararlardan bir tanesi.

© 2013 Los Angeles Philharmonic Association

Walt Disney Konser Salonu’nun hareketli, iniş çıkışlı ve farklı açıların bir araya gelmesiyle oluşan dış yapısı müziksel hareketliliği yansıtmakta. Gehry, çoğu tasarımında olduğu gibi WDKS’nin son şekline eskizler çizerek ve çizdiği eskizleri kağıt modeller ile üç boyutlu hale getirerek ulaşmış. Yapının olağandışı kıvrımlı şekli, bu sıradışı tasarıma özgün geliştirilmiş bir taşıyıcı sistem kurgusu ile üretilebilmiş. Çelik iskelet sistem ile ayakta duran yapının kuzey kısmında 17 derece eğimine kadar ulaşan kolonlar bulunuyor. Yapının bazı kısımlarında strüktürel sistem çıplak bırakılmış, ziyaretçiler binayı taşıyan çelik sistemi görebiliyor.

© Jayson Oertel

Yapının 12,500 oluklu metal levha ile kaplanmış cephesi ışık ile doğrudan ilişki kuruyor. Cephenin kıvrımlı metal yüzeyleri ışığı farklı yönlerde yansıtıyor. Gehry ilk olarak Walt Disney Konser Salonu’nun cephesini taş ile kaplamayı düşünse de, Guggenheim Bilbao Müzesi’nin tamamlanmasının ardından daha şekil verilebilir bir malzeme olan oluklu metal panelleri tercih ediyor. Binanın cephesinde opak metal yüzeylerin altında binanın zemin katını saran asimetrik bir cam bant bulunuyor. Konser salonu bu cam bantlar ve geçiş bölümlerindeki açıklıklardan ışık alıyor.

© Carlos Eduardo Seo

Walt Disney Konser Salonu, pek çok önemli mimari esere komşu bir yapı. Salonun hemen yanında Dorothy Chandler Pavyonu ve Arata Isozaki’nin Çağdaş Sanatlar Müzesi bulunuyor. Caddenin karşısında ise Diller Scofidio + Renfro’nun tasarladığı Broad Müzesi var.

The post Walt Disney Konser Salonu appeared first on Arkitektuel.

VIA 57 West, Bjarke Ingels önderliğindeki BIG (Bjarke Ingels Group) tarafından tasarlanmış. New York’ta bulunan yapı, şehre kattığı özgün yapı diliyle oldukça dikkat çekici. VIA 57 West, Amerikan gökdeleniyle Avrupa avlusunu harmanlayan bir rezidans projesi. Manhattan’da kullanıcılarına kapsamlı bir rezidans kompleksi sunan yapı, 2016 yılında tamamlanmış.

© Iwan Baan

Grup bu yapıya ‘the Courtscraper’ diyor. Courtyard (avlu) ve skyscraper (gökdelen) kelimeleriyle türetilen bir isim. Bu bağlamda New York için yepyeni yapı tipolojisine sahip VIA, 32 katında 709 rezidansıyla geçtiğimiz yıl kullanıcılarına hizmet vermeye başlamış. Yapı, aynı zamanda yine aynı yıl ‘Amerika’daki En İyi Yüksek Bina’ (the Best Tall Building) ünvanına layık görülmüş Council on Tall Building and Urban Habibat (CTBUH) tarafından.

© Iwan Baan

Deniz kenarındaki lokasyonuyla kullanıcılarına Hudson Nehri (Huson River) ve New York deniz kenarı manzarası sunan VIA Courtscraper, arazinin kuzeydoğu kısmında yaklaşık 137 metre yükseliyor. İlginç formu ve arazinin 3 köşesinde alçak, bir köşesinde yükselen yapısıyla VIA 57 West’te, yapıda bulunan her konut biriminin manzarasının olması sağlanmış.

Bu form aynı zamanda farklı bakış noktalarından hacmin görsel olarak değişmesini sağlıyor. VIA 57 West, batıdan hiperbolik, eğik bir piramit; doğudan ince bir kule olarak algılanıyor.

© Iwan Baan

VIA 57 West büyük bir çoğunlukla farklı büyüklükteki konut birimlerinden oluşuyor. Bunun yanında yapının cadde seviyesi katında ve ikinci katında kültürel ve ticari alanlar bulunuyor. Daha aşağıdaki kotta kurgulanan alanlar avluyla sıkı bir iletişim içinde. Oldukça lüks bir yaşama alanı sunan yapıda yaşayanlar için aynı zamanda etkinlik mekanları, golf simülatör alanı, film salonları, havuz, basket sahası, spor salonu ve antreman alanları, oyun odalar bulunuyor. Bu alanların hepsi yapının daha alt kotlarında kurgulanmış ve hepsi fiziksel ve görsel olarak avluyla bir iletişim kuruyor. Böylece yapıda dıştaki ve içteki sosyal alanların birbirine bağlanmış. Üst katlardaki hacimler ise ‘balık kılçığı’ düzeninde yerleştirilmiş bu büyük hacem. Evler manzaraya, suya, yönelmesi sebebiyle bu şekilde düzenlenmiş. Bu düzenle, terasların manzarası ve ışık alımı maksimize edilmiş. Aynı zamanda yan daire ile arada bir sınır oluşturuyor.

© Iwan Baan

VIA 57 West yapısının kalbini oluşturan yeşil alan, Kopenhag’ın kentsel vahalarından esinlenerek kurgulanmış. Avlu, Central Park’a benzer bir peyzaj anlayışına sahip. Yeşil alanlar parka benzer şekilde yığınlar halinde kurgulanmış; doğuda alana gölge düşüren orman ve batıda ise güneş ışığı ile aydınlanan çimenlik alanlar.

Formuyla batı güneşinden yararlanıyor VIA 57 West. Avlu, burada yaşayanlara özel bir mekan ve bir nevi yeşil bir sığınak sağlarken, formun üç alçak köşesi avlunun dışarıdan gözlemlenmesini mümkün kılıyor. Hudson Nehri Parkı’nın yeşil alanıyla görsel bir bütünlük oluşturuyor New York kıyısında.

© Iwan Baan

VIA 57 West’in iç mekan konsepti de ‘’Scandimerican’’ (Scandinavian-American) adı verdikleri bir tarzla düşünülmüş. Bu Amerikan-Avrupa melezliğinin ayrı bir yorumlanışı: klasik modern İskandinav materyal anlayışı yerel New York materyalleriyle yorulanmış. İçte ana materyal olarak meşe döşeme kaplamaları ve dolaplar, porselen kaplamalar kullanılmış.

© Iwan Baan

Son yıllarda, doğal ve kamusal alanı birleştiren ilginç kentsel gelişimler ortaya çıktı; endüstri öncesi gelişimdeki alanlara yerleşen, şehirden kendini bağımsız kılan, Broadway ve Times Meydanı’nın yayalaşmasını öngören; bisiklet yollara, High Line ve limanların parklara dönüştüren. VIA 57 West de bu Manhattan şehir dokusunu istila eden, açık mekanlar oluşturan yeşillendirme sürecine devam ediyor. İki birbirinden bağımsız tipoloji olarak görünen avlu ve gökdeleni birleştiren Courtscraper, Manhattan’ın silüetine en yeni katkılardan.’’ Bjarke Ingels, BIG kurucusu.

Kaynak:

“VIΛ 57 West / BIG” 08 Sep 2016. ArchDaily. Accessed 22 Jan 2018. <https://www.archdaily.com/794950/via-57-west-big/> ISSN 0719-8884

The post VIA 57 West appeared first on Arkitektuel.