©JOSHUA’s Magazine

Hiroshi Nakamura tarafından 2012 yılında tasarlanan Optical Glass House, Japonya’nın Hiroşima kentinde bulunuyor. Ev, şehrin gürültüsü içine yerleştirilmiş bir vaha olarak tanımlanabilir. Yüksek yapıların yoğunlukla bulunduğu şehir merkezinin en işlek caddelerinden birinin üzerinde bulunan Optical Glass House, kullanıcılarına şehrin keşmekeşini filtreleyerek sakin ve sessiz bir hayat sunan bir tasarım.

©Koji Fuji / Nacasa & Partners

Nakamura’nın tasarladığı cam bloklardan oluşan duvar cephe, hem yapıya ismini veriyor hem de böylesine merkezi bir lokasyonda evin içindeki mahremiyeti koruyor. Bu cam cephenin hemen arkasına ise tüm katlardan görülebilen bir bahçe yerleştirilmiş. Böylece tasarlanan cam duvar ve geniş bahçe evin içine sokaktan gelen ses ve görüntüyü filtreliyor ve oldukça sakin bir atmosfer oluşturuyor.

©Koji Fuji / Nacasa & Partners

Optik cam cephe olarak adlandırılan evin caddeye bakan cephesi tam 6,000 cam bloğun bir araya gelmesiyle oluşuyor. 50mm x 235mm x 50mm ebatlarındaki her bir blok özel olarak üretilmiş. Cephede istenilen transparanlığı elde edebilmek için bloklar oldukça zor bir cam döküm işleminden geçirilmiş. Dökülen bloklar artık gerilmeyi önleyebilmek amacıyla yavaş soğutma işlemi ile soğutulmuş. Tüm bu işlemlere rağmen blokların yüzeylerinde ufak pürüzler meydana gelse de bu pürüzler beklenmedik optik ilüzyonlar ortaya çıkardığı için olduğu gibi bırakılmış.

©Hiroshi Nakamura & NAP

Böylesine büyük bir cam cephenin ortaya çıkardığı bir başka sorun ise ağırlığı. Yaklaşık 13 ton ağırlığındaki cephenin nasıl taşıtılacağı Nakamura’nın önceliklerinden biri olmuş. Yalnızca beton bir kirişe bu cepheyi taşıtmak kiriş kesitini oldukça büyüteceğinden Nakamura alışılmışın dışında bir çözüm geliştirmiş.

Doğudan gelen güneş ışıkları oluşturulan bu cam cepheden kırılarak evin içine süzülüyor. Evin bahçesi yalnızca ses için değil, ışık ve rüzgar gibi unsurlar için de bir tampon bölge görevi görüyor. Böylece şehrin değişken modlarına ayak uydurabilen bir mekanlar bütünü çıkmış. İlk olarak inşa edilen çelik çerçevinin içine beton dökülerek çelik-betonarme bir kiriş sistemi oluşturulmuş.

©Koji Fuji / Nacasa & Partners

Evin iç mekan organizasyonunun en temel unsuru olan bahçe 1. kattan başlıyor. İki kar yüksekliğindeki bahçenin hemen altında ise garaj var. 1. katta, bahçenin hemen arkasında ise açık bir yaşam alanı yer alıyor ve bu alan bahçeden yalnızca metal bir perde ile ayrılıyor. Bu perdenin hemen arkasında ise ikinci bir cam blok duvar yer alıyor.

©Koji Fuji / Nacasa & Partners

Birinci katta ayrıca bir yemek odası ve mutfak bulunuyor. Hobi odası, Japon odası ve ek bir yatak odası giriş katta bulunurken en üst katta çocuk yatak odaları yer alıyor. Evin arka cephesinde ise ikinci bir avlu-bahçe daha var. Optical Glass House, Netflix’in yayınladığı The World’s Most Extraordinary Homes serisinde de yer alıyor.

The post Optical Glass House appeared first on Arkitektuel.

© Alexandra Timpau

Tugendhat Evi (Villa Tugendhat) Brno’da yaşayan tekstilci Tugendhat ailesinin isteği üzerine Ludwig Mies van der Rohe tarafından tasarlandı. Grete ve Fritz Tugendhat, Mies van der Rohe ile 1927 yılında tanışıyor. Ferah, geniş ve basit formlara sahip bir ev isteyen çift, Mies’in mimari üslubundan ve Edwards Fuchs için tasarladığı Zehlendorf Evi’nden çok etkileniyor. Çift daha sonra Brno’nun önde gelen modern mimarlarından Arnost Wiesner ile görüşseler de sonuç olarak evlerini tasarlaması için Mies van der Rohe ile anlaşıyorlar.

© Alexandra Timpau

“Her zaman net ve basit hatları olan büyük ve modern bir ev istemişimdir. Bir de eşim tavana kadar figürler ve süsler olan evlerden hiç hoşlanmazdı.” Grete Tugendhat hayalindeki evi bu cümlelerle anlatıyor.

“Yılın sonuna doğru Mies taslağı tamamladığını haber verdi. 31 Aralık günü öğleden sonra buluştuk; yeni yıl kutlamalarını iptal etmiştik. Gece saat bire kadar planın başında oturup konuştuk, sadece bir yarım daire ile düz bir çizgiden ibaret olan tasarımı inceledik. Çizim üzerindeki küçük çarpı işaretleri dikkatimizi çekti. Bu işaretler ne anlama geliyor diye sorduk. Mies bu çok doğal bir şeymiş gibi, onlar evi taşıyan çelik kolonlar, diye cevap verdi.”

© Alexandra Timpau

Mies’in taşıyıcı çelik kolonlar kullanması, yapının içindeki duvarların yük taşıyıcı özellikte olması şartını ortadan kaldırıyor. Bu sayede Tugendhat Evi’nin içi çok daha rahat ışık alan, ferah ve açık bir mekana dönüşüyor. Yapı bodrum katı ile beraber üç kattan oluşuyor. Her biri farklı plan organizasyonuna sahip bu üç kat, üzerinde bulunduğu eğimli araziye göre şekilleniyor. Evin güneydoğu ve bahçeye bakan cepheleleri tavandan döşemeye kadar cam ile kaplanmış.

Tugendhat Evi, Mies’in diğer evleri ile kıyaslandığında görece büyük bir yapı. Ailenin tüm ihtiyaçlarının karşılanabilmesi amacıyla evin içinde iki çocuk odası ve bir bakıcı odası bulunuyor. Bu mekanlar evin ön kısmında bulunurken, arka kısımda ise ebeveyn odası ve banyosu terasa açılıyor. Mies, bu mekanlara ek olarak evde çalışan görevlilerin konaklaması için de ayrı bir bölüm tasarlamış.

© Alexandra Timpau

Grete Tugendhat’ın “sadece yarım bir daire ile düz bir çizgi” olarak betimlediği mekana yukarı kottan dar bir merdiven veya bahçeden gelen geniş bir merdiven ile ulaşılabiliyor. İki merdiven de 180 derece dönüyor ve bahçe merdiveninden içeriye doğru ilerlerken evin çarpıcı cam cephesinden içerisi görülebiliyor. Tamamen açık plan düzlemi üzerinde tasarlanmış iç mekanda ilk dikkat çeken parça, siyah ve açık kahverengi çizgili abanozdan yapılmış yarım daire şeklindeki duvar. Bu duvar mekanın içinde bir sınır oluştururken yemek masasını evin geri kalanından ayırıyor. Abanoz duvarın arkasında ise belki de evin en önemli parçası bulunuyor: iki krom kaplamalı çapraz kolonun arkasında kalan ve iç mekandan kopuk duran Onyx dore mermer duvar.

© Alexandra Timpau

Tugendhat Evi’nin yapılması inşa edildiği dönemin şartları göz önüne alındığında oldukça pahalıya patlamış. Evin bedelinin otuz müstakil evin bedeline denk geldiği söyleniyor. Mies, Tugendhat Evi ile son derece radikal ve kesin bir biçimde modernitenin dilini destekliyor ve dönemin reformcularının sosyal iddialarını yerle bir ediyor. Ancak Mies ve tasarımı, çoğu mimar tarafından ağır biçimde eleştirilmiş. En ağır eleştiri Çek avangard mimarlarından gelmiş. Kare Teige binayı modern mimarlığın hedef ıskalamasının bir örneği olarak değerlendiriyor ve “modern züppeliğin zirvesi” olarak nitelendiriyor.

© Alexandra Timpau

Tugendhat Ailesi, 1938 yılında Çekoslavakya’yı terk ediyor ve bir daha geri dönmüyorlar. Ev, bu tarihden sonra Nazi birlikleri tarafından kullanılıyor ve orijinal mobilyalarının tümü çalınıyor. Son olarak, 1 Temmuz 1994 tarihinde müze olarak açılıyor ve 2001 yılında UNESCO Dünya Mirası Listesi’ne alınıyor. Yapı, 2010-2012 yılları arasında orijinal tasarımına sadık kalınarak restore ediliyor.

Kaynaklar:

• İzmir Mimarlık Merkezi Bauhaus Sergisi
• “AD Classics: Villa Tugendhat / Mies van der Rohe” 09 Ekim 2011. ArchDaily. Erişim 14 Şubat 2019. <https://www.archdaily.com/157555/ad-classics-villa-tugendhat-mies-van-der-rohe/>

The post Tugendhat Evi appeared first on Arkitektuel.

© Rasmus Hjortshøj – COAST

OMA tarafından 2018 yılında tasarlanan BLOX, Danimarka Mimarlık Merkezi’nin (Danish Architecture Center) yeni yuvası. Bu nedenle yapı sergi alanları, ofisler, ortak çalışma alanları, bir kafe, kitaplık, fitness salonu, restoran, otopark ve 22 konut birimi gibi farklı işlevlere sahip pek çok mekanı bir arada bulunduruyor. Ancak, projeyi eşsiz kılan unsur yalnızca bu çeşitlilik değil. BLOX, üzerinde bulunduğu arazi ile kurduğu ilişki ile ön plana çıkıyor.

© Rasmus Hjortshøj – COAST

Yapı, Kopenhag’da, eski bira fabrika arazisi üzerinde yer alıyor. Bu alan Danimarka Mimarlık Merkezi tarafından statüsü değiştirilene kadar bir imar arazisi bile değilmiş. Nehir kenarında bulunan arazi, iki farklı kot arasında kamusal bağlantılar kuran bir konumda. OMA, tasarımlarında bu kentsel bağlantıları vurgulayarak yapıya kamusal bir değer kazandırmış. Böylece BLOX parlamento bölgesi ile kıyı şeridini birbirine bağlayan ve bölgeye kültürel bir değer katan bir yapı özelliği kazanmış. Öncesinde arabaların tanımladığı mekanı insanlar tanımlamaya başlamış ve yalnzıca geçiş için kullanılan bu araziye kalıcı bir kimlik kazandırışmış.

© Delfino Sisto Legnani ve Marco Capelle – OMA

Kopenhag’ın kıyı bölgesi, uzun bir endüstriyel ve askeri tarihe sahip. Proje alanında, 1960‘larda yanarak yıkılan eski bir bira fabrikası kompleksi bulunuyormuş. Sonrasında bu bölge, Danimarka’nın en önemli mimari ikonlarının inşa edildiği bir alan haline gelmiş. Günümüzde anıtsallık, sadelik ve naziklik ilkelerinin egemen olduğu Danimarka modernizmi bu bölgede cesurca sergileniyor.

© Richard John Seymour – OMA

Kopenhag’da bulunan bek çok içe kapalı ve erişimi güç kentsel bloğun aksine BLOX şehir hayatıyla iç içe bir yapıya sahip. Yapının içinden geçen kentsel rotalar şehir ve bina arasında beklenmedik ilişkilerin kurulmasına olanak sağlıyor. Bu rotalar, Slotsholmen bölgesindeki çeşitli müzeleri, kütüphaneleri ve tarihi alanları birbirine bağlıyor. Nehir kıyısına tasarlanan lineer park su boyunca ilerleyerek şehir içinde özgün bir kamusal alternatif oluşturuyor. Proje alanında bulunan eski oyun parkının bir kısmı inşa edilen binanın terasları ile kapatılmış. Böylece bu alan akşamları açık bir sinemaya dönüştürülebiliyor.

BLOX, benzer geometrik formların üst üste getirilmesiyle oluşturulan bir kütle. Zemin kattaki mekanlar farklı geometrik birimlerin içinde çözülmüş çünkü bu kot tamamen kamusal kullanıma ayrılmış durumda ve farklı kamusal alanları birbirine bağlıyor. Ofisler ve apartman hacimleri ise ayrı birimlerde çözülmüş. Yapının renkli dokusu, kıyıdaki suyun üzerine yansıyarak kıyı boyunca canlı bir atmosfer yaratıyor.

© Hans Werlemann – OMA

Danimarka Mimarlık Merkezi projenin merkezinde yer alıyor ve çalışma alanları, ofisler, konutlar ve otopark gibi işlevsel mekanlar ile çevrelenmiş durumda. Merkez için tasarlanan alan dikey mekanlar serisi olarak kurgulanmış. Bu dikey hacmin en üstünde ise şehrin manzarasına hakim bir kafe bulunuyor.

© Soren Svendsen

OMA’nın BLOX’u tasarlarken en önem verdikleri prensiplerden bir tanesi sürdürülebilirlik. Proje yalnızca az enerji ve kaynak harcayan bir tasarım değil, yapı aynı zamanda sosyal ve ekonomik bir sürdürülebilirlik kültürü üretiyor. Danimarka’nın düşük enerji kullanımı sınırlamaları sayesinde yapı, pek çok ülkedeki tesislere kıyasla çok daha az enerji harcıyor. Tasarım ve inşaat süreci, binanın kütlesel organizasyonu ve cephesiyle bir bütün olarak karbondioksit salınımını ve karbon kullanımını azaltmak üzere düşünülmüş. Buna ek olarak yapı yenilenebilir enerji kaynaklarını kullanıyor.

© Delfino Sisto Legnani ve Marco Capelle – OMA

Tasarımda dikkat edilen bir başka nokta ise ses yalıtımı. Yapının yanından geçen yolun ve şehrin gürültüsünden etkilenmemesi için bu yöne bakan cephelerde ses yalıtımına oldukça önem verilmiş. Ofis mekanları tamamen cam ile kaplanarak iç mekanların doğal olarak aydınlanması sağlanmış. Bunlara ek olarak binaya ısı enerjisi kazanımı sağlayan bir sistem entegre edilmiş. Böylece binanın klima sistemleri deniz suyunu ve elektrik enerjisini kullanarak ısıtma-soğutma yapıyor.

The post BLOX appeared first on Arkitektuel.

Renzo Piano Building Workshop tarafından tasarlanan Paris Adalet Sarayı (Paris Courthouse), Paris’in yargı kurumlarını tek bir çatı altında topluyor. 2018 yılının Nisan ayında kullanımına başlanacak yapı, Paris’in kuzey ucunda bulunuyor. 160 metre yüksekliğe ulaşan Paris Adalet Sarayı, hacim olarak küçülen kütlelerin bir araya gelmesiyle oluşan transparan ve ince bir kütle. Yapının bu formu, bu büyük kütlenin işlevsel olması ve kolay kullanılabilmesini sağlıyor.

© Sergio Grazia

Paris belirli bölümlerden (arrondissement) oluşan bir şehir. Paris Adalet Sarayı projesinden önce, Paris’te şehrin merkezi etrafında kümelenen ve şehrin farklı bölümlerinde bulunan bölgesel asliye mahkemeleri, polis mahkemeleri, kamu mahkemeleri ve yerel mahkemeler gibi pek çok yargı ve hükümet kurumu bulunmaktaydı. Fransız Hükümeti, özel kurumlar ile ortak bir şekilde çalışarak tüm bu yargı kurumlarını tek bir noktada toplamayı amaçladı ve ortaya Paris Adalet Sarayı projesi çıktı. Yeni projenin inşa edileceği yer olarak Paris’in Clichy-Batignolles bölgesi seçildi. Bölgenin hem Paris’in farklı yönetimsel alanlarının ve şehir dışındaki yerleşimlerin kesişim noktasında bulunması hem de toplu taşıma ile kolayca erişilebilir bir nokta olması Clichy-Batignolles’i bu proje için uygun bir nokta haline getirdi.

© Renzo Piano Building Workshop

Yapı, boyut olarak küçülen dört birleştirilmiş kütle olarak tasarlanmış. Bu hacimlerden en alt kotta olan uzun ve alçak olanı, Georges-Eugene Haussman’ın Paris şehir planlarındaki ölçülere uygun şekilde tasarlanmış. Diğer üç kütle ise her biri 10 katlı birer dikdörtgen prizma şeklinde. Yapının bu şekilde yükselmesi, her 10 katta bir geniş ve ferah terasların oluşmasını sağlıyor. Toplam olarak bir hektar genişliğinde, 500 ağaç dikilmiş ve peyzaj düzenlemesi yapılmış bu teraslar yapının genel hissini değiştiriyor ve Adalet Sarayı’nın içinde daha rahat mekan alternatifleri sunuyor.

© Sergio Grazia

Paris Adalet Sarayı’nın 35 metre genişliğindeki kulesi, 160 metre yüksekliğindeki bir yapıya göre oldukça ince. Binanın bu şekilde tasarlanması, yapının içine olabildiğince güneş ışığı girmesini ve yapının dış dünya ile etkileşim içinde olmasını sağlıyor. Yapının iki uzun cephesindeki çift cidarlı cephelere dikey bir sirkülasyon kovası eklenmiş durumda. Asansörleri bulunduran bu kova, ziyaretçilere Paris manzarası eşliğinde bir asansör yolculuğu sunuyor.

Render

Yapıya, Porte-de-Clichy caddesinde bulunan 6,000 metre karelik bir meydandan giriliyor. Binanın girişinde bulunan geniş salon, Paris Adalet Sarayı’nın toplanma noktası konumunda. Yapının geri kalanına ulaşım buradan sağlanıyor ve bu salonda 50 adet resepsiyon masası bulunuyor. Bu büyük salon, tamamen cam bir cephe ile kaplanmış durumda. Böylece yapının içi dışarıdan görülebiliyor ve RPBW tarafından yaratılan transparan ve geçirgen mimari kimlik yapının girişinde vurgulanmış oluyor.

© Renzo Piano Building Workshop

Paris Adalet Sarayı’nın iç mimarisi üç galeri boşluğu ile canlandırılmış durumda. Binanın merkezinde bulunan 64×16 metre genişliğindeki galeri boşluğu dört kat yüksekliğe çıkarken, binanın kuzey ve güney bölümlerinde bulunan 16×16 metre genişliğindeki iki atrium ilk hacmin tavanına kadar yükseliyor. Kuzey ve güney atriumlar, yapının birinci hacmini örten teras çatı ile kapatılmış durumda ve atriumlar teras çatıdaki açıklıklardan binanın içine güneş ışığı alıyor.

© Renzo Piano Building Workshop

Yapının içindeki açıklıklara bakan katlarda yukarı çıkıldıkça mahkeme salonlarıyla karşılaşılıyor. Bu salonların hepsi dolaylı olarak avluların sağladığı doğal güneş ışığından faydalanıyor. Paris Adalet Sarayı’nın içindeki yatay ve dikey sirküasyon elemanlarının zenginliği, her bir mahkeme salonuna kolayca ulaşılabilmesini sağlıyor ve böylece devasa yapının içinde sorunsuz bir erişim ağı oluşuyor. Yapıyı oluşturan diğer hacimler ofisleri ve toplantı odalarını barındırıyor. Hakimlerin, savcıların ve yargıçların odaları bu hacimlere yerleştirilmiş.

© Sergio Grazia

Paris Adalet Sarayı, tasarımında kullanılan sürdürülebilir mimari teknikler ile ön plana çıkıyor. Yapının cephesine yerleştirilen fotovoltaik paneller ile güneş ışığından enerji üretimi sağlanıyor. Yapının transparan, cam ile kaplı cephesi ve binanın içinde bulunan avlular yapının doğal güneş ışığından olabildiğince faydalanmasına ve yapının içinin doğal olarak havalandırılmasına olanak sağlıyor. Yapıda aynı zamanda yağmur suyu toplama sistemleri bulunuyor. Tüm bu çevresel çözümler ile Paris Adalet Sarayı, gelecekte inşa edilecek yüksek binaların enerji kullanımı için bir referans binası olacak.

The post Paris Adalet Sarayı appeared first on Arkitektuel.

Alman mimar Auer Weber tarafından tasarlanan Aquamotion, Fransa’nın Courcevel bölgesinde yer alan bir su sporları merkezi. Aquamotion, Fransız Alpleri’nin merkezinde bulunan Courchevel 1650 ve Courchevel 1850 bölgelerinin ortasında, iki yüksek dağın eteğinde yer alıyor. Yapının bir cephesi çevresindeki iki dağın yarattığı vadiye bakarken, yapının diğer cephesi Alpler’in eşsiz manzarasına bakıyor.

© Aldo Amoretti

Yapı, Alpler’in en önemli noktalarından birinde bulunduğu için, mimarisi ve içerdiği programlar da yapının coğrafi konumuna ayak uydurmakta. Bu nedenle, yapının bulunduğu topoğrafya içinde doğaya entegre olması, Auer Weber tarafından belirlenen en önemli tasarım unsuru. Yapının yer seviyesinden yükselen çatısı da topoğrafya ile ilişki içinde tasarlanmış. Su sporları merkezi, yarısı yerin altına gömülmüş bir şekilde tasarlandığı için çatının yerden yükselmesi hacimsel bir avantaj sağlıyor.

© Aldo Amoretti

Aquamotion, içindeki mekanların işlevlerine göre iki bölüme ayrılmış: eğlence ve rahatlama mekanları. Yapının mimarisi bu iki bölümün ihtiyaçlarına göre değişen görsel ve işitsel ihtiyaçlara göre şekilleniyor. Böylece bina farklı ışık ve ses kalitelerine sahip mekanlara bölünmüş durumda. Yapının çatı örtüsü, kesit olarak bakıldığında yukarı doğru açılıyor ve çevresi ile ilişki kuruyor. Böylece çatının yere kadar indiği bölgelerdeki cam cepheler sayesinde içerisi olabildiğince gün ışığı alıyor.

© Aldo Amoretti

Yapının Gravelles nehrine bakan açıklıkları, su sporları merkezinin kullanıcılarına yaz aylarında yeşil, kış aylarında ise karlı bir manzara sunuyor. Aquamotion, tamamen transparan cam cephelerinin yanı sıra, çatıdaki ahşap ve cam açıklıklardan da içeriye ışık alıyor. Güneye bakan bu açıklıklar, yapının içinin aydınlanmasına yardımcı olan mimari elemanlar.

© Aldo Amoretti

Aquamotion, içerdiği işlevlerin genişliği ve bulunduğu arazinin özgünlüğü ile eşsiz bir spor merkezi. Merkezde 30 metre uzunluğundaki düz bir sukaydırağı, 100 metre uzunluğunda dönen bir su kaydırağı, zıplama tahtası, küçük bir lagün ve kapalı ve açık yüzme havuzları bulunuyor. Yapının yola bakan cephesinde bir tırmanma duvarı bulunuyor. Binanın girişinde, lobinin hemen yanında bulunan küçük yüzme havuzları su sporları merkezine giren ziyaretçileri karşılıyor.

© Aldo Amoretti

Merkezin rahatlama bölümünde ise mağara benzeri bir tuz havuzu, spa merkezi, saunalar ve bir Türk hamamı bulunuyor. Komplekste ayrıca 300 kişi kapasiteli bir restoran ve merkezde spor yapan insanların atıştırmalık öğünler alabileceği küçük bir bar bulunuyor. Yapı, dışında bulunan otoparka yer altında bulunan bir geçit ile bağlanıyor.

The post Aquamotion appeared first on Arkitektuel.

KPMB Architects ve Architecture49 tarafından tasarlanan Remai Modern, Kanada’nın Saskatchewan bölgesinde bir modern sanat müzesi. Güney Saskatchewan Nehri’nin batı kıyısında, Saskatoon şehrinde toplam 11,582 metrekarelik bir alan üzerine kurulmuş olan Remai Modern’in inşaatı 2017 yılında tamamlandı ve müze 21 Ekim 2017’de açıldı. Remai Modern, adını müzenin inşaat masrafları için 15 milyon dolar, müzenin galerisi için de 20 milyon dolar değerinde Picasso koleksiyonunu müzeye bağışlayan Ellen Remai’den almaktadır.

© KPMB-Architects + Architecture49

KPMB Architects, Remai Müzesi’ni “Aynı anda geçmişe ve geleceğe dönük bir yapı.” olarak tanımlıyor. Yapının formu, Saskatchewan bölgesinin alçak ve düz topoğrafyasına göre şekilleniyor. Müze binası,  bölgenin tarımsal kültürü ile ilişki kurarak, geleneksel alçak dikdörtgensel ahır ve çiftlik evlerine benzer bir görünüm kazanmış. Yapının nehre bakan cephesinden dört konsol yatay hacim uzamakta. Bu konsol çıkan hacimler yapının batısında bulunan nehir ile arazinin güney ve doğusu arasında bir köprü oluşturuyor. Toronto tabanlı KPMB Architects, yapıyı tasarlarken Architecture49 ile birlikte çalışmış.

© KPMB-Architects + Architecture49

Remai Modern’in tüm arazi boyunca uzanan güney cephesinde zemin kat tamamen cam ile kaplanmış. Bu sayede, müzenin güney kısmındaki galeri alanları sürekli gün ışığı alıyor ve ziyaretçilerin nehre kolayca ulaşabilmesi sağlanıyor. Yapının her ucuna yerleştirilmiş girişler, müzenin içinde ve nehir boyunca bir insan akımı oluşmasına neden oluyor. Yapının oldukça transparan, cam cephesini kimi yerlerde kapatmak adına bakır renkli metal levhalar kullanılmış. Bu malzeme seçiminin nedeni ise Saskatchewan’ın ikonik yapılarından Bessborough Oteli’nde bakır levhalar kullanılmış olması. Bakır renkli bu cephe elemanları, galeri alanlarında ışık kontrolünü sağlıyor.

© KPMB-Architects + Architecture49

Araziye boylu boyunca yerleşmiş olan yeni yapının, nehir kenarına geçişini engellememesi için, müzenin her bir kotuna kamusal alanlar tasarlanmış. Müzeye hem yol kotundan hem de nehir kenarından girilebiliyor. Bu sayede de, yapı nehir ve şehrin geri kalanı arasında bir bağ kuruyor. Müzenin içindeki sirkülasyonun kesintisiz olması için zemin katta tüm katları dolaşan geniş bir merdiven bulunuyor.

© KPMB-Architects + Architecture49

Müzenin merkezine yerleştirilmiş avlu plan organizasyonunu belirleyen ana unsur. Bu avlu ayrıca binanın içinde ortak bir toplanma alanı yaratıyor. Müzedeki serge alanları ve diğer hacimler bu avlunun etrafına yerleştirilmiş. Müzenin ana merdiveni de yine bu avlunun içinde bulunuyor ve müzenin diğer üç katına ulaşım buradan sağlanıyor. Birinci katta galeri lobileri bulunuyor. Müzenin kalıcı koleksiyonu olan Picasso’nun linolyum baskı eserlerini içeren koleksiyon bu lobilerin batı kısmında yer alıyor. Güney kısımda ise küçük bir amfi salonu var. Aynı zamanda, müzenin birinci katı dar ve uzun bir terasa açılıyor.

Kesit

Müzenin ikinci katında, geçici sergilerin yapıldığı galeri alanları bulunuyor. İdari ofisler ve yönetim bölümü ise üçüncü katta. Bunlara ek olarak, Remai Modern, yapının batı kısmında yer alan bahçelerin içinde bulunan bir heykelcilik alanına sahip.

The post Remai Modern appeared first on Arkitektuel.

© Wikimedia Commons

Walter Gropius’un ilk mimari tasarımı olarak bilinen Fagus Fabrikası aslında Walter Gropius ve Adolf Meyer’in ortak tasarımı. Modern mimarinin ilk örneklerinden olduğu için mimarlık tarihi açısından çok büyük değere sahip olan Fagus Fabrikası, modernizm akımının yayılmasına öncülük eden bir eser. Yapının tasarımında kullanılan rektalinear (dikdörtgensel) hacimler ve yapının üç kat boyunca uzanan cam cephesi, mimarlık tarihi açısından devrim niteliğinde adımlardır.

© Wikimedia Commons

Walter Gropius, Peter Behrens’in öğrencisiydi. Fagus Fabrikası’nı tasarlamadan önce, Peter Behrens’in ofisinde çalışıyordu. Her ne kadar iki Alman mimar da endüstriyel tasarıma ilgi duysalar da, farklı düşündükleri noktalar vardı. AEG Tribün Fabrikası özelinde, Behrens, endüstriyel mimarinin  asil ve yüce olması gerektiğini savunurken, Gropius, dış cephe tasarımı yapının strüktürel elemanlarını kapattığı için yapının otantik kimliğinden uzaklaştığını düşünmekteydi. Gropius’a göre, dış cephe tasarımı, yapıda kullanılan strüktürel mantığı göstermeliydi.

Gropius’un endüstriyel mimariye bakış açısı Behrens’ten çok farklıydı. Tren istasyonları, alışveriş merkezleri ve fabrikalar gibi yapıların mimarisinin değişmesi gerektiğine inanıyordu. Bu yapılar, günümüz sosyal ve kültürel değişikliklere göre şekillenmeliydi. Bu nedenle Gropius projelerinde, sosyal nedenleri göz önünde bulundurarak işçiler için daha iyi çalışma ortamları sunan mimari çözümler öneriyordu. Gün ışığı, temiz hava ve temizlik gibi faktörler tasarımın önemli parçalarıydı ve böylece yapılan işin kalitesi de artıyordu.

Wikimedia Commons

Walter Gropius, ürettiği bu teorik temeli Fagus Fabrikası’nın inşasında kullandı. Bir ayakkabı fabrikası olan Fagus Fabrikası için dönemin endüstriyel mimarlarından Eduard Werner birkaç ekleme, yenileme ve yeni binalar tasarlamıştı. Ancak Gropius, fabrikanın sahibi Carl Benscheidt’i Werner’in tasarımlarının fabrikaya yeterli gelişmeyi kaydettiremeyeceğine inandırdı. Böylece 1911 yılında, Werner’in tasarladığı planlar üzerinden Walter Gropius ve Adolf Meyer fabrikanın tasarımına başladı.

Wikimedia Commons

Fagus Fabrikası, üretimhane, depo, ofis görevi gören bir binalar bütünü. Fagus Fabrikası’nın dış tasarımı en az içindeki faaliyetler kadar önemli. Binanın dikdörtgensel hacmi boyunca devam eden tuğla cephe, yapının en göze batan unsurlarından. Gropius, fabrikanın içerisindeki koşulları iyileştirmek adına, yapının dış tasarımına önem vermiştir.

Mimari olarak Gropius’un fabrikaya kattığı en önemli özellik ise ofis binası. Kompleksteki diğer binaların aksine, bu binanın cephesi tuğladan ziyade camdır. Geleneksel, yük taşıyan yığma dış duvarlar kullanmak yerine Gropius binanın içinde betonarme kolonlar kullanarak cepheyi serbest hale getirmiştir. Gropius’un bu denemesi devrim niteliğindedir. Ofis binasının üç katı boyunca devam eden cam cephenin demir iskeletine yerleştirilen metal paneller, betonarme döşemeyi gizlemektedir. Binada kullanılan en inovatif özellik ise, binanın kenarlarının tamamen cam detaylar ile hiçbir taşıyıcı eleman kullanılmadan çözülmesi.

Wikimedia Commons

Fagus Fabrikası 1911 yılında tamamlanmış olsa da, yapının iç mimarisinin tamamen bitmesi 1925 yılını bulmuştur. Yapı, 2011 yılında UNESCO tarafından modern mimarinin gelişmesinde rol oynadığı için dünya mirası seçilmiştir. Fabrika binasının geometrik şekli, ofis binasının cam cephesi ve hafif mimarisi, yapıyı modernizmin öncü eserlerinden biri haline getirmektedir.

The post Fagus Fabrikası appeared first on Arkitektuel.

© Flickr: Paul N.

Kristal Katedral (The Crystal Cathedral), dini bir tiyatro ve televizyon stüdyosu olması amacıyla 1980 yılında inşa edilmiştir. Televizyon yoluyla misyonerlik yapan Robert Schuller isimli bir din adamının isteği üzerine Phillip Johnson ve John Burgee tarafından tasarlanmıştır. Toplam 3000 kişilik cemaati barındırabilen katedral, Schuller’in ‘kilise gökyüzüne ve dışarıdaki dünyaya açık olsun’ isteği üzerine tamamıyla cam ile kaplanmıştır.

©Flickr: Amir Nejad

10,000‘den fazla cam panel, çelik bir iskelete sabitlenerek katedralin cephesini oluşturmaktadır. Cam panellerin birleşim detaylarının göze çarpmaması için, her bir cam parçası silikon ile yapıştırılarak yerleştirilmiştir.

©Flickr: siphorous

Tek parçadan oluşan ve monokromatik bir mekan oluşturmak için, katedral yıldız şeklinde bir plan düzenine sahiptir. Oluşturulan yekpare devasa hacim, 120 metre uzunluğa ve 60 metre genişliğe varan ölçüleri ile ihtişamlı bir iç mekan tanımlamaktadır. Phillip Johnson ve John Burgee tarafından tasarlanan plan şeması, Hristiyan mimarisinde sıkça görülen Latin Haç plan düzleminin farklı bir yorumudur. Kilisede bulunan tüm oturma yerlerini rahibin ve koronun bulunduğu mihraba yaklaştırabilmek için kilisenin nef(nave) kısmı kısaltılmış ve transept kısmı genişletilmiştir. 

©Flickr: siphorous

Mimarlar, Los Angeles’ın araba kültürünü de dikkate alarak, kilisenin otoparkını işlevsel hale getirmişlerdir. Mihrabın yanında bulunan yaklaşık 27 metre uzunluğundaki yüksek kapılar, otoparka açılmaktadır. Böylece insanlar araba ile katedralin otoparkına park edip, kilisenin içindeki ayini izleme ve dinleme şansına sahiptir.

©Flickr: OZinOH

Johnson, katedrali “ortamı olmayan bağımsız bir bina” olarak tanımlamıştır. Cam cephenin üzerinde basit dikdörtgen açıklıklar oluşturularak yerleştirilen girişler, estetikten çok işlevsellik göz önünde bulunarak tasarlanmıştır. Yapının içindeki merkezi transparan alana, opak, beton balkonlardan geçilerek ulaşılmaktadır. 

©Flickr: Paul N.

Yapıyı bütünüyle saran beyaz çelik kafes, katedralin hem duvarlarını hem de çatısını oluşturmaktadır. Bu çelik kafes cam paneller ile kapatılmış ve yapının kabuğu oluşturulmuştur. Kabuğun içinde kalan beton balkonlar ise yapının köşe noktalarından büyük kolonlar ile desteklenmektedir.

Zemin Kat Planı

Kristal Katedral, sahip olduğu çevre dostu yaklaşımlar ile de ön plana çıkmaktadır. Katedralin cam cephesinde kullanılan aynalı cam paneller, katedralin içinde dışarıdaki ışığın yalnızda %8‘ini ve güneş enerjisinin %10‘unu almaktadır. Bu sayede, katedralin hava dolaşımının tamamı pasif havalandırma ile sağlanabilmektedir.

The post Kristal Katedral appeared first on Arkitektuel.

© Peter Aaron/OTTO

Paris’in Saint Cloud bölgesinde, şehrin büyüleyici manzarasını izleyen bir tepeye konuşlanan Villa dall’Ava, konut mimarisinin dünya üzerindeki en önemli temsilcilerinden biri olarak kabul edilir. OMA tarafından 1991 yılında yapımı tamamlanan villa, bulunduğu araziye konumlanışı ve topoğrafya ile kurduğu ilişki bakımından özel bir yapıdır.

© Hans Werlemann, OMA

Villa dall’Ava, bir ailenin bir tane kendileri için, bir tane de kızları için ev istemeleri sonucunda tasarlanmıştır. Aile aynı zamanda Paris ve Eyfel manzaralı bir havuza da sahip olmak istemişlerdir. Müşterilerinin bu istekleri OMA tarafından hayata geçirilmiştir.

Yapının üzerine oturduğu arazi, 3 unsur tarafından şekillenmiştir: garaj, villanın ana hacmi ve bahçe. Sokak kotunda bulunan garaj, eğimli araziye gömülmüştür. Villayı oluşturan ana hacim, üçüncü kat sayılabilecek, çatı katına ulaşılan kottan yükselmektedir.

© Hans Werlemann, OMA

Ailenin ortak kullanımı için tasarlanmış alanlar, villayı bahçe ile ayıran cam bir kutu içine yerleştirilmiştir. Bahçe katındaki duvarlar büyük cam bir cephe tarafından bölünerek, yaşam hacimlerinin doğa ile ilişki içerisinde olmasını sağlamıştır. Duvarlar, villanın içerisi ve dış dünya arasında geçici bir sınır oluşturmaktadır. Böylece yapıdaki iç-dış ilişkisinde geçirgenlik hedeflenmiştir.

Bahçe katında kullanılan bu cam cepheler tamamen transparan olarak tasarlanmamıştır. Güney cephenin kimi bölümlerinde yarı-opak, sadece güneş ışığı geçiren camlar kullanılarak yaşam alanlarının dışarısı ile görsel ilişkisi bir nebze kesilmeye ve daha kapalı ve özel alanlar oluşturulmaya çalışılmıştır. Kuzey cepheye yerleştirilen kontraplak tabaka ise içerideki yaşantının dışarıdan görülmesini engellemektedir.

© Hans Werlemann, OMA

Çatı katına yerleştirilen yüzme havuzu, bu katın hacmen büyük bir kısmını oluşturmaktadır. Aşağı katlardan görülemeyen bu havuzun su seviyesi, neredeyse çatı yüksekliğine kadar çıkmaktadır ve çatıda parapet duvar kullanılmamıştır.

Çatı kat planı / ©OMA

Müşterilerin özel odaları ise, villanın ana hacminden konsol olarak çıkarak, bahçenin üzerinde durmaktadır. Oluklu alüminyum levhalar ile kaplanan bu hacimler yapının ana hacmiyle bir contrast oluşturmaktadır. Bu konsolları, bahçe kotundan yükselen ince çelik kolonlar desteklemektedir.

OMA’nın bu modern villası, çeşitli özellikleri ile Le Corbusier’nin Villa Savoye’unu ve Mies van der Rohe’nin Farnsworth Evi’ni anımsatmaktadır.

The post Villa dall’Ava appeared first on Arkitektuel.

© Daria Scagliola & Stijn Brakkee

2017 Yılın Binası (Building of the Year) ödülüne layık görülen Kristal Evler, Hollanda kültürünün uluslararası mimari normlar ile birleştirilmesi sonucunda ortaya çıkmış bir konsepte sahip. Önceden ağırlıklı olarak evlerin bulunduğu fakat Amsterdam’ın en ünlü alışveriş caddesi olan PC Hooftstraat’ın üzerinde bulunan yapı, caddede geçmişte bulunan binaların modern bir mimari yorumu olarak ön plana çıkmaktadır.

© Daria Scagliola & Stijn Brakkee

MVRDV, bölgede yer alan mevcut binalarda kullanılan mimari yöntemleri cam bir cephe üzerine adapte ederek caddenin tarihi geçmişini korumayı amaçlamıştır. Görsel olarak yığma tuğla duvarları ve pencere boşluklarını andıran cam cephe, cadde üzerindeki orijinal binaların cephelerinin bir taklididir. Oluşturulan bu cam cephe, yükseldikçe terracotta yığma duvar ile birleşmekte ve binanın üst katlarının cephesini yığma taş duvarlar ve pencereler oluşturmaktadır.

© Daria Scagliola & Stijn Brakkee

MVRDV’nin bu şekilde geçmiş mimari tekniklerine dönük bir strateji izlemesinin amacı, dünya genelinde oluşturulan alışveriş merkezlerinin ve caddelerin eski kimliklerini yitirmesidir. Globalleşen dünya, mimaride de standart ve birbirinin benzeri alışveriş caddelerinin oluşmasına sebep olmuştur. Bu standartlaşma sürecine dikkat çekmek amacıyla, MVRDV tarafından böyle bir mimari yol izlenmiştir.

Cephe Diyagramı

Dünya üzerinde benzeri olmayan bu cephe tasarımını hayata geçirebilmek için MVRDV, dünya üzerinden pek çok firma ile ortak çalışmalar yürütmüştür. Kristal Evler’in cephesinde kullanılan cam tuğlalar Venedik’te üretilmiştir. Delft Üniversitesi ve mühendislik firması ABT bir araya gelerak cam tuğlaların birbirine tutunmasını sağlayan yapıştırıcıyı geliştirmiş ve yapının strüktürel sistemi çözülmüştür.ü

© MVRDV

Bina proje alanında inşa edilmeden önce, laboratuvar ortamında yapılan birçok deney sonucunda cam tuğlalar ve yapıda kullanılacak diğer malzemeler test edilmiştir. Cam cephenin sağlam ve dayanıklı olduğundan emin olmak için pek çok deneyler yapılmıştır.

Kristal Evler’in zemin katı, Fransız moda markası Chanel’in bir mağazası olarak kullanılmaktadır.

The post Kristal Evler appeared first on Arkitektuel.