Nida Bilgen / İstanbul Teknik Üniversitesi / Mimari Proje VII – Bahar 2018

Geleceğin okul tipolojisine bir öneri olarak hazırlanan bu projede sıfır, farklı yönlere uzayan iki sonsuzluğun ortasında durması sebebiyle başka yönlere gitmeyi mümkün kılmayı ve gerçeğin çeşitli yeni formlarını oluşturabilmeyi temsil etmekte. Yani eğitim hayatlarımız boyunca otoritesine maruz kaldığımız okul sistemine yeni bir bakış ve öğrenme mekanlarının mimarisine yeni bir deneme sunmakta. Hiyerarşik bir sistemle kurulan eğitimdense okul, bireyi çevreyle birleştirirken sosyal bir bağlamda öğrenme alanı oluşturan mekan olarak görülmelidir. Mimarlık, öğrenme mekanizmasının tam da bu noktasında devreye girer ve kullanıcıların öğrenim süreci boyunca çevrenin bir parçası olmasını ve birbiriyle rahatlıkla iletişim kurabileceği bir ortam temin eder.

This project is an offer for the school of the future. Zero is standing in the middle of the path ways go in different directions and make various forms of truth possible, so it proposes a new way of looking to the system of the schools that we were exposed to its authority during our education lives and a new way of architecture of learning space. Instead of being educated by a hierarchical system, school is the place of learning in a social context while connecting with the environment. That is the point where architecture gets involved to the learning mechanism. It can ensure that the users can easily communicate with each other and be a part of the surroundings during the process of learning.

Türkiye’nin aksine Rusya’da bütün okullar özel bir isimdense numaralarla adlanrılmıştır. Çoğu okul devlet okulu olsa da hem müfredat bakımından hem fiziksel olarak yetersiz oldukları için bu eksikleri gidermek adına yardımcı okullar oldukça yaygındır. Palace of Pioneers’ın aksine bu yardımcı okullar oldukça pahalı ve her ailenin karşılayamadığı eğitim kurumları. Palace of Pioneers ise Sovyet döneminde çocuklara kendilerini her alanda geliştirmeleri için geliştirilmiş ücretsiz alternatif okullardır. Farklı disiplinlerden eğitimlerin yanı sıra yeni bir sosyalleşme mekanı oluşturmuştur. Eğitim düzenlemelerini yanı sıra Palace of Pioneers mimari anlamda da öncü olmuştur. Her ne kadar bu mimari girişimler radikal öneriler içerse de okulların panoptik sistemine bir çözümden ziyade yeni bir biçim getirdiğini düşünüyorum.

All schools are named with a number in Russia rather than having a specific name as it is in Turkey. Even though most of the schools are public, the curriculum and physical facilities are not enough. The coeducation schools are very common in order to eliminate the deficiency of public schools. Unlike in the attempt of Palace of Pioneers, the co-schools are very expensive, and it is hard for every family to afford those education type. Palace of Pioneers was a free alternative after school program that gave children opportunity to improve themselves in different areas. While teaching children ballet, music, sciences etc., it gave children a chance to socialize. Palace of Pioneers was a pioneer both as an alternative education system and as its soviet-modernist architecture.  For that time period, it might be a radical solution for an educational building, but I think it just created a new form rather than a solution that will lead to a new understanding for architecture of education.

Okul, dünyanın kendisini sorgulamayı öğrenilen yerdir. Bireyin önbilinç düşüncelerini geliştirdiği ve uygulamaya geçebileceği yer olmalıdır. Okul farklı yaş gruplarını bir araya getiren ve onları dünyayı değiştirme sürecindeki üretim etkinliğine ortak eden praksis alanı olmalıdır. Bu projede de farklı disiplinlerin mekanları farklı alanlara yayılarak kendi merkezlerini oluşturur. Başlangıç olarak üç farklı disiplinden üretim merkezleri oluşturan proje, robotik laboratuvarı, sanat ve el sanatları ve malzeme araştırma merkezlerindeki üretim sürecini kullanarak değiştirmeyi öğretmeyi hedefler.

School is the place of learning to question the world itself. It is where people develop their preconscious thinking and take action. School is the place of praxis so that it supposed to connect people from different ages while including them in a common production process for changing the world. The project connects different disciplines by spreading the area. It consists of three centers of different types of production as a beginning. The aim is learning to change by this production processes which are robotics lab, arts & crafts and material research centers.

Proje içerdikleri program ve bulundukları çevreye göre yeniden biçimlenen farklı birimlerden oluşmakta. Üretim birimi bireyleri harekete geçiren makineleri barındıran geniş bir mekan. Diyalog odaları tartışmanın kurulduğu öğretmen hiyerarşisinden uzak mekanlar, yalnız veya grup halinde problemler üzerine düşünülüp tartışılan yer. Sergi kulesi ise bütün sonuç ürünlerinin bulundukları ortam bağlamında sergilendiği mekan. Burası sergileme haricinde, yarattığı yüksek ve şeffaf mekan sayesinde çevreyle direk ilişki kurarak bir gözlem ve ilham mekanı da oluşturuyor. Bütün bu birimler, düz yüzeyler ve köşelerin sebep olduğunu düşündüğüm kontrol edilmiş hareketlerin oluşmaması için dairesel formlarda kurgulandı. Hareket duvarlardan referans alıp ilerlemektense dolanmaya ve böylece sosyalleşmeye yöneltici olacak şekilde düşünüldü. Köşeli kurgulanmış tek mekan olan idari birim ise diğer birimlere içeriden; teras ve rampalar aracılığıyla dışarıdan bağlanabiliyor.

It consists of different type of units which have basic characteristics but also transforms according to type of production and the environment. Production unit is a large space provides machinery which leads people to get into action. Dialogue rooms are where a discussion environment is created without the authority of the teacher. It is where people can think and work on the problems that are thought to be changed either alone or with others. Exhibition tower is the space all the end results are exhibited while providing an observation and inspiration place where it is possible to be a part of the environment from different levels than usual. All these units are designed circular since it is believed that the flat surfaces and corners are directs the movement of people strictly and circular shapes make available to move freely and socialize. The administrative unit is rectangular but it connects to the other units from interior and exterior with terraces and open air ramps.

Projenin tüm görsellerine aşağıdan ulaşabilirsiniz:

The post School No. 0 / Nida Bilgen appeared first on Arkitektuel.

© Wikimedia Commons

Dünyanın en ikonik yapılarından biri olan Empire State Binası, 100’den daha fazla kata sahip ilk yapı, modern mimaride gökdelen konseptini tanımlayan bir eser diyebiliriz. HomeAdvisor tarafından yayınlanan resimlerin yer aldığı makalemizde, yapının oldukça kolay tanınabilen mimari akımlarla nasıl bir görünüm kazanacağına dair fikir sahibi oluyoruz. Hangi mimari akımın bu ikonik şehir imgesi üzerinde nasıl bir etkisi olurdu?

1. Antik Roma

©HomeAdvisor

Roma mimarisi Dorik, İyonik ve Korint (Doric, Ionic ve Corinthian) adındaki üç klasik düzenle işlenir. Bu düzenler, yapıda kullanılan taşıyıcı kolonların tarzlarını (kolonun temeli, gövdesi ve en üst kısmının şeklini, süsünü, görünümünü) belirleyen sistem diyebiliriz. Antik Yunan’da temelleri atılan bu düzenleri kullanan Roma mimarisi, aslında bir nevi Antik Yunan mirasına saygı duyan bir mimari. Buna ek olarak Romalı mimarlar, kendilerine ait yapım teknikleri icat eden mucitler, strüktür çözümlerinde kemerleri kullanan ilk mimarlardı. Romalılar taşıycı olarak kolona gerek duyulmayan durumlarda bile bu üç düzeni süsleme amacıyla yapılarına işlemeye devam ettiler. Antik Roma tarzına göre yeniden kurgulanan Empire States, en üst kısmına Pantheon’u andıran, kolon ve kolonların taşıdığı bir kubbeye sahip.

2. Rönesans

©HomeAdvisor

Rönesans mimarisi, 15. yüzyılın başlarında Floransa’da ortaya çıkan bir akım. İlk olarak aslında o dönem süregelen bir akım olan Gotik mimarinin karışıklığına karşı çıkma amacıyla doğan Rönesans mimarisi, Roman klasizminin sadeliğine ve dengeli oranlara sahip yapılarına dönmeyi hedefler. Yuvarlak kemerler ve kubbeler tekrar canlanır ve mimarları hem duygusal hem de mantıksal olarak insanı kendine çeken srüktürler yaratma peşindedir. Floransa Katedrali ve San Lorenzo Bazilikası aslında bu amaçlarda başarılı olunan örnekler arasında gösterilebilir. 

3. Gotik

©HomeAdvisor

Kuzey Fransa’da 1140’lara dayana tarih sahip Gotik mimari, Avrupa’nın en dikkat çekici, mühendislik olarak en etkileyici yapılarını ortaya koymuş bir akım. Gotik mimari, bu Empire States örneğinde de görülebileceği gibi, sivri kemerleri, kaburgalı tonozlar ve kemerli payandaları ile anılır. Gotiğe özgü bu karakterler yüce bir mekan olan yapının içine giren doğal ışık miktarını arttırmaya yönelik özellikler denebilir aslında.

4. Art Nouveau

©HomeAdvisor

1890’larda başlayan, Art Nouveau akımı mimarlık tarihinin en iyi işlenen yapılarını ortaya koymuş. Avrupa’dan Amerika’ya birçok yerde dünyayı etkisi altına alan akım, kıvrımlı çizgiler ve doğal formlardan esinlenen formlar yaratmak için cam ve işlenmiş demiri kullanır. Bu mimarinin en iyi örneklerini de Barselona’da görmek mümkün. Bunlar, Antoni Gaudi’nin yarattığı şehir simgesi haline gelmiş eseler: Casa Milà, Park Güell, La Sagrada Familia gibi.

5. Geleneksel Japon Mimarisi

©HomeAdvisor

Gelenksel ögelerle dolu ve doğayla uyumu vurgulayan Japon mimarisi, aslında oldukça uzun bir tarihe sahip. Geleneksel Japon mimarisinde strüktürler genellikle zeminden birazcık kaldırılır ve mekanı şekillendirme imkanı vermek için duvarlar yerine sürgülü kapılar kullanılır. Ülkenin bu tarzla inşa edilmiş olağanüstü tapınakları hala ayakta. Japon mimarisi o dönem coğrafyada ağaç bolluğu ve malzemenin depreme dayanıklılığından dolayı ahşabı kullanır. Bu mimariyle Empire States, Japonya’da geleneklere saygılı tasarım amaçlanmış bir gökdelen hissi yaratıyor.

6. Postmodernizm

©HomeAdvisor

1960’larda birçok mimarin modernist görünümü sorgulamasıyla başlayan ve mimarinin toplumun sorunlarına çare olabileceğini savunan akım. Postmodernizm, formaliteden uzaklaşıp modern mimarinin çeşitsizliğine karşı çıkar. Bu yeni bulunan özgürlük, aslında tanımlamaya imkansız bir tarz doğurur. Bunun sebebi Postmodernist mimarların kategorizasyonu reddetmesi. Akıma yönelik, tarihten birçok mimarlık tarzına gönderme yaptığı söylenebilir: Empire States’in klasik alınlıkları (pediment) gibi.

7. Brütalizm

©HomeAdvisor

Brütalizm var olduğu süreçte aslında hem çok fazla kötülenen hem de çok fazla övülen bir akım olmuş. Terim, İngiliz mimari eleştirmen Reyner Banham tarafından 1955 yılında Peter ve Alison Smithson’ın The Economist yapısını tanımlama çabasıyla mimariye kazandırıldı. 1970’lerden beri bu kule benzeri, beton monolitler populerliğini büyük ölçüde kaybetti. Son zamanlarda bazı eleştirmenlerin Preston Bus Station ve Park Hill, Sheffield gibi kent simgesi yapıları övmesiyle popülerliği tekrar arttı. Tabiki betonu ilk kullanan Brütalist yapılar değildi; yapının görünümünde çıplak betonu tercih eden yapılar ilk Brütalist yapılardı. Brütalist Empire States de kentin ortasında devasa bir beton blok.

8. Dekonstrüktivizm

©HomeAdvisor

Postmodernizm gibi, dekonstrüktivizim de tek bir uygun ideoloji etrafında şekillenmiyor. Dekonstrüktivizm daha çok geleneksel mimari kuralları yıkmakla ilgili. Dekonstrüktivist mimarlar, yapıların tutarlı ve düzenli görünmesi gerektiği düşüncesine oldukça karşılar. Hatta genel olarak, birbiriyle bağlantısı olmuyormuş gibi gözüken parçalara ayrılmış hissi veren strüktürleri hedefler. Guggenheim Bilboa Müzesi, bu akıl almaz tarzın en çok bilinen örneklerinden biri olarak anılabilir. Dekonstrüktivizm, 20. yüzyılım meşhur filozoflarından biri olan Derrida’nın, akıl ve mantığın yerleşmiş inançlarını yıkmaya çalışan düşüncelerinden doğmuş bir akım.

9. Sürdürülebilir Mimari

©HomeAdvisor

Şimdiki eko-bilinçli dünyada oldukça popüler olan bir akım. Sürdürülebilir mimari yenilenebilir, geri dönüştürülebilir materyallerin kullanımını teşvik eden hatta yapılarında yaşayan bitkilerin kullanımı da son dönemlerde oldukça yaygınlaşmış akım. Empire State Binası’nın sürdürebilir versiyonunda, yapının ortasına bir çerçeve konulmuş ve burada binlerce bitkiyle bir yeşil duvar yaratılmış. Tabi sürdürülebilir mimari yalnızca materyalle ilgili değil; tasarımcılar enerjinin de yapıda nasıl, ne kadar kullanılacağına da dikkat ediyorlar.

The post 9 Mimari Akımla Empire States appeared first on Arkitektuel.

Zaha Hadid’in tamamlanmış tek ev projesi olarak bilinen Capital Hill Residence, Rus iş adamı Vladislav Doronin için tasarlandı. 2006 yılında, Rusya’nın James Bond’u olarak bilinen Doronin, Zaha Hadid’le yıllar önce Londra’da tanışmış. Hadid’in mimari yeteneğini özel bulan Doronin, dünyaca ünlü mimarı Moskova’ya çağırmış ve Moskova’nın dışında bulunan Barkhiva Ormanı’ndaki özel arazisi için sıradışı bir tasarım istemiş. Böylece Zaha Hadid, hayatının tek ev projesine başlamış.

© OKO Group

Doronin’in özel mülkü için seçtiği alan 30 metre yüksekliğindeki çam ağaçlarıyla kaplı bir ormanlık arazi. Hadid’in tasarladığı yapının şekli de doğal olarak üzerinde bulunduğu doğal ortama uyum sağlıyor. Eğimli arazinin bir kısmının içine gömülmüş şekilde tasarlanan yapının içinden, peyzajla uyumlu kıvrımlı hatlara sahip geometrik parçalar yükseliyor.

© OKO Group

Vladimir Doronin, Zaha Hadid’e hayalindeki evi anlatırken “Her sabah uyandığımda sadece mavi gökyüzünü görmek istiyorum.” demiş. Zaha Hadid, Doronin’in bu isteğini yerine getirmek için Capital Hill Residence’ı iki ana bölüme ayırmış. İlk bölüm eğimli arazi üzerine yerleşmiş, topoğrafya ile uyumlu kütlelerden oluşurken, yapının ikinci bölümü evin geri kalan parçalarından ayrılmış ve 22 metre yükseklikte yer alıyor. Bu kule yapı sayesinde ağaçların üzerine çıkılabilmiş. Tahmin edilebileceği gibi, Doronin’in süiti bu kulenin üzerinde yer alıyor.

Kesit / © Zaha Hadid Architects

Binanın dikey düzlemde birbirine bağlanan iki farklı kütle olarak düşünülmesi Capital Hill Residence’ı özgün yapan en önemli etkenlerden biri. En üst katın tamamı cam ile kaplı. Cam kaplama döşeme bitiş hizasından başlamadığı için yapının iki tarafında da balkonlar oluşuyor. Doronin’in süitini taşıyan kolonların arası camla kaplanmış ve burada bir asansör ve merdiven bulunuyor. Böylece kuleye çıkarken veya kuleden inerken Doronin’in doğa manzarasını seyredebilmesi hedeflenmiş.

Capital Hill Residence toplam dört kattan oluşuyor. Evin aşağıdaki kütlesinde, bir kısmı yere gömülmüş üç kat bulunuyor. Bu kütlelerin ormana bakan cepheleri, süitte olduğu gibi tamemen cam ile kaplanmış. Kütlelerin şekli ise yine doğadan referans alan kıvrımlara sahip.

© OKO Group

Evin en alt katı tamamen dinlenme alanı olarak kullanılıyor ve fitness salonu, sauna, hamam ve dinlenme odalarını bulunduruyor. Bir üst kat olan zemin katta bir oturma odası, mutfak, eğlence odaları ve bir yüzme havuzu bulunuyor. Birinci katta ise giriş, misafir ve çocuk odalarıyla birlikte bir kütüphane var.

Render / © Zaha Hadid Architects

Zaha Hadid’in 2016 yılında ölümünden sonra eski ortağı Patrik Schumacher projeyi devralmış. Schumacher, Capital Hill Residence’ın Zaha Hadid’in hayal evi olduğunu ve projenin hiçbir mimarın reddedemeyeceği türden bir proje olduğunu söylüyor.

The post Capital Hill Residence appeared first on Arkitektuel.

© Gehry Partners, LLP

Frank Gehry tarafından tasarlanan Walt Disney Konser Salonu (Walt Disney Concert Hall), 2003 yılında Los Angeles’ta açıldı. Los Angeles Filarmoni Orkestrası’na kalıcı olarak ev sahipliği yapan Walt Disney Konser Salonu, ikonik mimarisi ve kusursuza yakın akustik performansı ile dünyanın en önemli konser salonlarının arasında yer alıyor. Frank Gehry ile özdeşleşmiş geniş alanları kaplayan, kıvrımlı yüzeylere ve metal bir kabuğa sahip olan yapı Gehry’nin en bilinen işlerinden bir tanesi.

© Philipp Rümmele

Yapının temelleri Lilian Walt Disney’in, vefat eden kocasının anısına 1987 yılında 50 milyon dolar bağışlaması ile atılıyor. Los Angeles’ta müzik, sanat ve mimarlık odaklı bir kültürel referans noktası oluşturmak için yapılması planlanan konser salonunun tasarımı uluslararası bir yarışma sonucunda seçiliyor. Frank Gehry’nin projesi, 70’e yakın proje arasından birinci oluyor. Böylece, First Street ve Grand Avenue caddelerinin kesiştiği noktada, dünyanın en önemli kültür merkezlerinden biri yükseliyor.

Vaziyet Planı

Gehry’nin önerisi, Los Angeles’ın merkezinde bulunan proje alanını kamusal kullanıma açan, ve üzerinde açık bahçeler sunan bir proje. Yapı, temel olarak bir dizi birbirine bağlanmış mekanlardan oluşan bir kabuk. Binanın içinde hem dik açılardan oluşan, taş ile kaplı mekanlar hem de daha kıvrımlı çizgilerden oluşan, metal ile kaplı mekanlar bulunuyor. Farklı hacimlerin arasında ise köprü görevi gören cam kaplı yüzeyler bulunuyor. Bu nedenle Walt Disney Konser Salonu’nun bütünü simetri ve uyum kurallarına meydan okuyor.

© Dave Toussaint

Yapının en önemli birimi olan konser salonu tek bir kütle olarak tasarlanmış; orkestra ve seyirciler aynı mekanda bulunuyor. Sahne, salonun ortasına yerleştirilmiş, böylece sahnenin dört tarafında da koltuklar bulunuyor. Böylece localar ve balkonlar gibi seyirciler arasında hiyerarşik bir düzen kuran mekansal kurgulardan kaçınılmış, salonun içinde mekansal ayrımlardan uzak durulmuş.

Salonun çelik çatısının strüktürel yapısı salonun tüm açıklığını geçebiliyor. Böylece konser salonunun içinde herhangi bir kolona ihtiyaç duyulmamış. Salonun girişinde ise devasa bir organ bulunuyor. Frank Gehry ve Manuel J. Rosales’in ortak tasarımı olan organ 6134 borudan oluşuyor ve neredeyse tavan seviyesine kadar yükseliyor.

© 2013 Los Angeles Philharmonic Association

Frank Gehry, Walt Disney Konser Salonu’nun tasarımı sırasında bir numaralı önceliği olarak akustik performansı belirlemiş. Konser salonunun mimarisi oldukça ihtişamlı olsa da, Gehry akustik performansı estetiğin önünde tutmuş. Akustik danışman Yasuhisa Toyota ile birlikte çalışan Gehry, salonun mekansal özelliklerini ve salonda kullanılan malzemeleri içerideki sesin en yüksek kalitede çıkmasını sağlayacak şekilde seçmiş. Salonun akustik performansını ölçmek adına, oditoryumun 1:10 maketi yapılmış ve her bir koltuktan duyulan sesler test edilmiş. Konser salonunun çatısının dalgalı yapısı da akustik performansın yükselmesi için verilen mimari kararlardan bir tanesi.

© 2013 Los Angeles Philharmonic Association

Walt Disney Konser Salonu’nun hareketli, iniş çıkışlı ve farklı açıların bir araya gelmesiyle oluşan dış yapısı müziksel hareketliliği yansıtmakta. Gehry, çoğu tasarımında olduğu gibi WDKS’nin son şekline eskizler çizerek ve çizdiği eskizleri kağıt modeller ile üç boyutlu hale getirerek ulaşmış. Yapının olağandışı kıvrımlı şekli, bu sıradışı tasarıma özgün geliştirilmiş bir taşıyıcı sistem kurgusu ile üretilebilmiş. Çelik iskelet sistem ile ayakta duran yapının kuzey kısmında 17 derece eğimine kadar ulaşan kolonlar bulunuyor. Yapının bazı kısımlarında strüktürel sistem çıplak bırakılmış, ziyaretçiler binayı taşıyan çelik sistemi görebiliyor.

© Jayson Oertel

Yapının 12,500 oluklu metal levha ile kaplanmış cephesi ışık ile doğrudan ilişki kuruyor. Cephenin kıvrımlı metal yüzeyleri ışığı farklı yönlerde yansıtıyor. Gehry ilk olarak Walt Disney Konser Salonu’nun cephesini taş ile kaplamayı düşünse de, Guggenheim Bilbao Müzesi’nin tamamlanmasının ardından daha şekil verilebilir bir malzeme olan oluklu metal panelleri tercih ediyor. Binanın cephesinde opak metal yüzeylerin altında binanın zemin katını saran asimetrik bir cam bant bulunuyor. Konser salonu bu cam bantlar ve geçiş bölümlerindeki açıklıklardan ışık alıyor.

© Carlos Eduardo Seo

Walt Disney Konser Salonu, pek çok önemli mimari esere komşu bir yapı. Salonun hemen yanında Dorothy Chandler Pavyonu ve Arata Isozaki’nin Çağdaş Sanatlar Müzesi bulunuyor. Caddenin karşısında ise Diller Scofidio + Renfro’nun tasarladığı Broad Müzesi var.

The post Walt Disney Konser Salonu appeared first on Arkitektuel.

DZ Bank Binası (The DZ Bank Building), Almanya’nın ikinci en büyük bankası DZ Bank AG için Berlin’de Frank Gehry tarafından tasarlanmış bir yapı. 2001 yılında tamamlanmaış olan DZ Bank Binası, ticari ve konut alanlarından oluşuyor. Yapının ticari alanları Berlin’deki Pariser Meydanı (Pariser Platz) ve Brandenburg Kapısı (Brandenburg Gate) ‘e bakacak şekilde konumlandırılmış; 39 apartmanı barındıran konut kısmı ise Behrenstrasse isimli caddeye bakıyor.

© artursalisz

Yapının iki cephesi de, Brandenburg Kapısı’na uyum sağlaması açısından, solgun renkli kireç taşıyla ile kaplanmış. Böylece şehrin karakteriyle daha uyumlu bir yapı olması amaçlanmış DZ Bank Binası’nın. İki cephe bunun dışında birbirinden tamamen bağımsız bir şekilde kurgulanmış, kesitten bunu anlayabilmek biraz mümkün. Bunun sebebi iki cephenin de birbirinden farklı kentsel alanlara yöneliyor olması ve ölçeklerinin bu kentsel mekanlarla tanımlanmış olması Gehry tarafından. Örneğin; Pariser Meydanı’na bakan cephe, şehirdeki resmi binlarının karakterine uyacak delikli cepheyle, basit, derin girintiye sahip pencere boşluklarıyla kurgulanmış. Diğer cephe ise daha dinamik olarak kurgulanmış yalnızca duvarın formuyla oynayarak.

© Nancy Da Campo

Yapının dikkat çekici kısmı içinin tasarımı. Pariser Meydanı’ndan ana girişte DZ Bank Binası’nın cam bir kanopiyle örtüldüğünü görüyoruz. Yüksek bir hacim olarak düşünülmüş olan fuaye alanında kullanıcının yapının içindeki geniş atriumu -yapının en dikkat çekici kısmını- gözlemlemesi mümkün kılınmış. Kullanıcılar burada kıvrımlı cam tavan ve yeri görebiliyor.

Ofis alanları bu atirum etrafında konumlandırılmış. İki cephesi bitişik yapılarla kaplandığı için de yapının iç kısmına, atiruma yönelim sağlanmış ofislerde. Burada oldukça dikkat çekici bu kıvrımlı cam tavan ile doğal ışık alımı sağlanmış hem ofislere hem de yapının tümüne.

© WikiArquitectura

DZ Bank Binası’nın bir diğer dikkat çeken kısmı konferans salonunun bulunduğu alan. Konferans salonu, atriumun içindeki cam tavanın merkezinde heykeli bir kabuk ile sarılmış. Frank Gehry’nin dekontrüktivist yaklaşımlarıyla imzası haline gelmiş ilginç formların bir örneği olan kabuk, dışta paslanmaz çelik; iç mekanda ise ahşap ile kaplanmış. Bu ana konferans salonu, DZ Bank Binası projesinin kalbi. Diğer konferans salonları atirumda görünür cam döşemenin altında yerlerini almış. Burada banka kısmının kafeteryası gibi hacimler de bulunuyor.

© Nancy Da Campo

Farklı bir atrium da konut kısmında bulunuyor. Atirumla yine tavandan gelen doğal ışığın apartmanlara girmesi sağlanmış. Bu sefer bir havuzla kurgulamış Gehry atirumu; bunun sebebi tavandan gelecek ışıkla daha dinamik bir mekan tanımlayabilmekmiş. Farklı büyüklükteki apartmanları barındıran kısımda dış cephedeki dinamikliğe benzer bir öge yaratmış havuzla sağlanan ışık oyunları.

© Nancy Da Campo

Cam tavanı ve oldukça özgün kabuğa sahip konferans odasıyla DZ Bank Binası Gehry’nin mimarisi anlayışını yansıtan örneklerden yalnızca bir tanesi. Yapı, Berlin’e özellikle iç kurgulanışı ve değişik cephesiyle dikkat çekici bir bina kazandırmış.

Kaynak: “DZ Bank Building / Gehry Partners” 16 Kasım 2017. ArchDaily. Accessed 11 Şubat 2018. <https://www.archdaily.com/883729/dz-bank-building-gehry-partners/>

The post DZ Bank appeared first on Arkitektuel.

Coop Himmelb(l)au  tarafından tasarlanan Modern Sanat Müzesi ve Planlama Sergisi (The Museum of Contemporary Art & Planning Exhibition-MOCAPE) 2016 yılında tamamlanmış. Proje, Shenzhen’de Futian Kültürel Bölgesi için hazırlanan masterplanın bir parçası; Futian Bölgesi Shenzhen’in yeni merkezi olması planlanan bir bölge.

© Duccio Malagamba

MOCAPE, programı itibariyle iki birbirinden bağımsız ögeyi tek bir strüktürde birleştiriyor: Modern Sanat Müzesi (Museum of Contemporary Art-MOCA) ve Planlama Sergi (Planning Exhibition-PE). Dikkat çeken tasarımıyla yapı, bulunduğu alanda bu iki program için kültürel bir buluşma noktası ve mimari sergilere barınacak bir alan yaratıyor. Yapıda bulunması istenen bu iki program için ortak olarak kullanılabilecek tasarıma sahip lobi, çok amaçlı sergi salonları, oditoryum, konferans odaları ve servis hacimleri bulunuyor MOCAPE’de.

© Duccio Malagamba

MOCAPE’nin tasarımına bu iki programın yaratacağı müze alanları planlanarak başlanmış. Amaç, iki girişimin de kendilerine özgü fonksiyonel ve artistik gereksinimlerini karşılayacak alanları oluşturabilmek. Bu aslında bir nevi iki ayrı tasarıma yol açıyor. İki ayrı tasarımda çok fonksiyonlu cephe ile çevrelenmiş monolitik bir yapı kabuğunda birleştiriliyor.

Yer yer şeffaf cephesi ve içte özellikle ışıklandırmayla sağlanmış atmosfer, bu iki ayrı programın arasında kurgulanmış geçiş mekanları ve ortak giriş alanına vurgu yapacak şekilde tasarlanmış. Cephenin açık olan kısmı giriş alanında bulunuyor büyük ölçüde. Burada istenen, girişte kolonlardan tamamen arındırılmış taşıyıcı kurgusuyla Shenzhen şehrine bir bakış oluşturabilmek.

© Duccio Malagamba

MOCAPE’nin iki müze arasındaki giriş kısmındaki geniş alan kapalı bir kamusal meydan yaratıyor aslında. Dışta kurgulanmış geniş plazadan bir rampa ve bir dizi merdivenle asıl yapının seviyesine ulaştırılıyor ziyaretçiler. Bu geniş giriş kısmında yapının her kısmına erişim sağlanmış. Sirkülasyon elemanları da yapının en dikkat çekici yeri olan ‘Bulut’ (Cloud) ile çerçevelenmiş. ‘Bulut’, kafe, kitap dükkanı, müze dükkanı gibi kamusal fonksiyonları yanında iki müzeyi köprüler ve rampalarla bağlayan eleman yapıda. Gümüşi rengi, parlak yapısı ve özellikle deforme, kıvrımlı şekliyle giriş meydanında tüm yapıya panoramik görüntü sağlayan, iki farklı fonksiyonu ziyaretçiye yansıtan bir eleman aynı zamanda.

© Duccio Malagamba

MOCAPE’nin kabuğu, havalandırma yarıkları içeren doğal taş katman ve yalıtılmış camla yapılmış, iklimlendirmeye hizmet eden bir başka katmandan oluşuyor. Böylece Coop Himmelb(l)au’nun imzası haline gelmiş dinamik yüzeyler oluşturulmuş. Dış cephe, kabuk şeklinde kurgulanmış; strüktür olarak tamamen bağımsız. Yani kabuk, iki müzeyi, dikey erişim ve eğlence elemanı olarak tasarlanmış ‘Bulut’u, giriş meydanını saran bir eleman tasarımda.

MOCAPE’nin en etkileyici özelliklerinden biri de yapının dış enerji kaynaklarının kullanımını minimuma indirmeye çalışan bir tasarıma sahip olması. Kirliliğe yol açmayan sistemler, yenilenebilir enerji kaynakları olan jeotermal enerji ve güneş enerjisi ile destekleniyor. Yapıda yalnızca yüksek enerji tasarrufu sağlayan sistemler kullanılmış. Yapının çatısı da doğal aydınlanmayı sağlayacak açıklıklarla oluşturulmuş.

© New Atlas

MOCAPE, Futian Kültürel Bölgesi olarak adlandırılan Shenzhen merkezi masterplanının doğu kısmını dolduran bir yapı. Etrafında bir gençlik merkezi, bir opera ve kütüphane binası bulunuyor. Etrafındaki yapılara uyum sağlayan havasıyla monolitik MOCAPE, zeminden 10 metre yukarıda kurgulanmış. Böylelikle alanda sahneye benzer bir platform yaratıyor ve yüksek binalara biraz olsun uyum sağlıyor.

© Duccio Malagamba

Son teknolojiye sahip sitemleri, kompakt hacmi, ısı yalıtım önlemleri ve doğal aydınlanma özellikleriyle MOCAPE, Shenzhen’de hem mimari hem ekolojik hem de çevre dostu bir kent simgesi.

Kaynak: “Museum of Contemporary Art & Planning Exhibition / Coop Himmelb(l)au” 28 Nov 2016. ArchDaily. Accessed 20 Jan 2018. <https://www.archdaily.com/800332/museum-of-contemporary-art-and-planning-exhibition-coop-himmelb-l-au/> ISSN 0719-8884

The post MOCAPE appeared first on Arkitektuel.

©Sergio Pirrone

Müze, Avusturyalı ofis Coop Himmelb(l)au (Wolf D. Prix, Helmut Swiczinsky ve Michael Holzer tarafından 1968’de kurulmuş.) tarafından tasarlanmış. 2014 yılında hizmete açılan yapı, Lyon’a doğal tarih müzesi yapılması için açılan yarışmada ortaya çıkmış. ‘Bilgiyi transfer eden bir araç’ olarak tasarlanan Musee des Confluences, Fransa Lyon’da iki nehrin birleştiği noktada konumlanmış. Adını da buradan alıyor; confluence, iki akarsuyun birleştiği nokta anlamına geliyor.

©Duccio Malagamba

Rhône ve Saône nehirlerinin bileştiği noktada, 100 yıl önce yapay olarak büyütülmüş bir yarımadada konumlanıyor müze. Bu nedenle, proje için arazi oldukça zorlayıcı bir etken olacaktı; fakat aynı zamanda kentsel tasarım için önemli noktalardan biriydi. Mimarlarımız bunu değerlendirmek istiyordu. Sonucunda yapı, kendini etrafından ayıran tarzıyla, ziyaretçiler için zeminde hem bir giriş alanı oluşturdu hem de kentsel gelişimin başladığı nokta oldu Lyon’un bu kesiminde. Nehirlerin ortasındaki bir yarımadada zayıf toprağa sahip alanda projenin zemine oturtulması için yaklaşık 536 metra uzunluğunda kazıklar çakıldı zemine.

©Sergio Pirrone

Mimalar ilk başlangıç amaçları olarak ‘bilginin müzesi’ni yaratmak için, yenilikçi bir form oluşturmayı şart olarak gördüler. Form, ikonik bir geçit oluşturmalıydı. Bu düşüncenin temeli: ’’Bir bina ancak yeni geometrilerin oluşturacağı şekillerle gerçek anlamda dikkat çekici hale gelir.’’ fikriydi. Musee des Confluences’ın formunu oluştururken birtakım tasarım yaklaşımları da sınırlayıcı oldu: müze konsepti gereği ziyaretçileri akışını kesmemeliydi, Pointe du Confluent tarafından gelen ziyaretçilere engel teşkil etmeyen bir yapı göstermeliydi. Bunun sonucunda ortaya formuyla bariz bir şekilde aykırı, yalnızca bir kısmı destekler üstünde yüzen ve bu şekilde altında bir kamusal alan yaratan bir yapı çıktı. Sonuç hacim, şehrin gelişiminin başladığı oldukça net bir şekilde ortaya koyan, müze bağlamında yenilikçi bir form ve düzenleme getiren, şehrin akışına saygılı ve yeni kamusal alan imkanları üreten bir hal aldı böylece.

©Sergio Pirrone

Musee des Confluences, temelde üç kısımdan oluşuyor. Bunlar; yüksek su seviyesi nedeniyle yükseltilmiş temel kısmı, iki oditoryum alanı ve çalışma alanları -çalışma alanlarının çevre okullar tarafından kullanılabilecek bir alan olması hedeflenmiş. Binanın ‘Kristal’ olarak adlandırılan giriş kısmı, aslında sergi alanlarına dikey sirkülasyonu sağlayan bir alan. Girişte her bir sirkülasyon elemanını gözlemlemek mümkün bu ilgiç formun içerisinde. Buradan ziyaretçiler kendilerini sergi salonlarına yönlendirecek olan platformlara erişiyorlar -merdiven, spiral rampa veya yürüyen merdiven ile.

Bu bağlayıcı platformun ucu, iki nehrin birleştiği alanı -Pointe du Confluent- gözlemleyen bir manzaraya sahip; sağında ve solunda ise sergi salonları yer alıyor. Yapıda çelik taşıyıcının kullanılması, ve bunun bir köprü inşaatı gibi tasarlanması, sergi salonlarının destekler olmadan yapının içinde kendi kendine gelişmesine olanak sağlamış. Bu da bina statiğini bir hayli ilginç kılıyor.

©Sergio Pirrone

Daha önce bahsettiğimiz sudan yükseltilmiş, uçan kısımda Plaza alanı bulunuyor. Burada geniş konsollarıyla gösteri salonlarını dışarıdan gözlemlemek mümkün. Zeminde de yapının yüzeyine dalga yansımaları yaratan küçük, sığ bir göl düşünülmüş yapıya formuna ek dinamiklik katan bir öge olarak. Plaza alanı kamu kullanımı için düzenlenmiş bir alan Musee des Confluences bünyesinde. Musee des Confluences’ın giriş binasında dikkat çeken damla şeklindeki konstrüksiyon taşıyıcıya destek bir eleman olarak çalışıyor. Bu kısmın formu da, iki nehrin birleşimin yarattığı çalkantıdan esinlenmiş.

©Duccio Malagamba

Ofisin diğer projelerini incelediğinizde daha da farkında olabileceğiniz üzere, dekontrüktivist tarzıyla yenilikçi formlarla çalışmak ofisin tasarım yaklaşımının bir parçası olmuş. Yapı içindeki programlar ve amaçlanan hayatı da bu alışılmadık formla birleştirmeyi başarıyor Coop Himmelb(l)au ofisi. Projelerinin büyük bir çoğunluğu bu sebeple oldukça dikkat çekici.

The post Musée des Confluences appeared first on Arkitektuel.

Frank Gehry tarafından Prag’ın şehir merkezine tasarlanan Dans Eden Ev (Dancing House), 1992-1996 yılları arasında tamamlanmıştır. Hollywood’un 1930’lu yıllardaki ünlü dans eden çifti Fred Astaire ve Ginger Rogers’ı andırdığı için Dans Eden Ev ismi verilen yapı, postmodern mimarinin önemli örneklerinden.

Dans Eden Ev’in üzerinde bulunduğu alanda, Rönesans akımı etkileri gösteren 19. yüzyıldan kalma bir bina duruyordu. Bu tarihi binanın II. Dünya Savaşı sırasında yıkılması sonucu, yerine yeni ve modern bir bina yapılması kararı alındı. Hollandalı ING Bankası, buraya yeni bir ev yapmaya karar verdi. Önce Jean Nouvel ile görüşen ING, Jean Nouvel’in araziyi küçük bulması yüzünden teklifi reddedince, Frank Gehry ile anlaştı.

© Thomas – Archikey.com

ING Bankası Prag’da yeni bir ikon yaratmak istiyordu, bu nedenle Gehry’nin neredeyse sınırsız bütçesi vardı. Bu sayede Gehry, dekonstrüktivist fikirlerini hayata geçirebildi. Dans Eden Ev, iki gövdeden oluşuyor. Birinci gövde, eğimli sütunlar ile desteklenmiş cam bir kule. İkinci gövde ise nehre paralel olarak ilerleyen, dalgalı bir yapıya sahip. Kalıplar ile oluşturulmuş bu dalgalı şekil ve pencerelerin çizgisel olarak hizalanmaması, binaya hareket ediyormuş etkisi vermekte.

Binanın, nehir ve önündeki meydan ile doğrudan bağlı olan zemin katında kafeler var. Yapının ikinci katından yedinci katına kadar ofisler bulunmakta. En üst kat ise, şehrin panoramik manzarasının da görülebildiği bir restoranı bulundurmakta.

© wikiarquitectura.com

Yapı, her biri farklı şekilde bulunan 99 beton panelden oluşmakta. Yapıda kullanılan diğer malzemeler ise prekast beton, çelik ve cam. Binanın üstünde ise ‘Medusa’ lakaplı bükülmüş bir metal yapı bulunuyor. Bu kubbe yapı ise metal çubukların metal bir mesh tabakası ile örtülmesiyle oluşturulmuş.

The post Dans Eden Ev appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

Guangzhou Opera Evi, Çin’in Guangzhou şehrinde gerçekleşen kültürel devrimin en önemli parçalarından biri. Şehri ikiye bölen Zhujiang (İnci) Nehri’nin kıyısında 70.000 metre karelik bir alan üzerine inşa edilen Opera Evi, şehrin finans merkezi olarak kabul edilen alan ile kültürel binalar arasında bir köprü kuruyor.

© Iwan Baan

Akıntıya karşı şekil almış iki büyük kayayı andıran tasarımı ile Guangzhou Opera Evi, şehir ile nehir arasında da bağlantı kurmaktadır. Yapının tasarımı, doğa ve mimari arasındaki ilişki sorgulanarak oluşturulmuş. Erozyon, topoğrafya ve jeoloji gibi doğal elementler mimari bir temsille yansıtılmıştır. Nehir vadileri, yapının en büyük esin kaynağı olmuş. Bu bağlamda Guangzhou Opera Evi, bulunduğu çevreyele var olan bir yapı halini alıyor.

© Iwan Baan

Bünyesinde 1800 koltuk kapasiteli bir oditoryum ve 400 kişilik daha küçük bir çok işlevli salon bulunduran Guangzhou Opera Evi, performans sanatları, opera, müzikaller ve konserlere ev sahipliği yapmaktadır. Akustik kaliteyi arttırabilmek adına son teknoloji teknikler kullanılmıştır. İçte kullanılan akustik panellerle yapının iç ve dışta bütünsel bir dil ortay koyması amaçlanmıştır.

© Iwan Baan

Opera Evi’nin içine yerleştirilmiş kıvrımlı çizgiler, yapının içindeki bölgeleri birbirinden ayırmakta. Bu çizgiler iç ve dış kanyonlar oluşturarak sirkülasyon alanlarını tanımlamakta ve yapının içine yerleştirilen kafe, lobi gibi alanlara güneş ışığı sağlamaktadır. Farklı elemanlar ve kotlar arasındaki geçişler bu topoğrafik ilişki sayesinde olabildiğince pürüzsüz çözülmüştür. Yapının iç mimarisinde, oluşturulan bu mimari dilin devam edebilmesi için cam elyaf takviyeli alçı (GFRG) üniteler kullanılmıştır.

The post Guangzhou Opera Evi appeared first on Arkitektuel.

© Christian Richters

Birleşik Arap Emirlikleri’nin başkenti Abu Dabi’nin en önemli yapılarından biri olan Şeyh Zayed Köprüsü, işlevselliğinin yanı sıra şehrin en önemli turistik ilgi odaklarından bir tanesidir. Abu Dabi’nin son zamanlardaki yükselişi ve dinamizmine uygun bir tasarıma sahip olan köprü, bu özelliğiyle şehrin sembollerinden biri haline gelmiştir.

© Christian Richters

Köprünün ağırlığını taşıyan halatlar dalga şeklinde tasarlanmıştır. Sinüs eğrisi şeklinde tasarlanan bu dalga formu, şehrin üzerinde güçlü bir silüet yaratıyor.

Köprüyü oluşturan betonarme dalgalar, halatlar ile 4 şeritli bir karayolunu taşımaktadır. Araç yolunun denizden yüksekliği 20 metre olan köprünün, denizden en yüksek noktası ise 60 metre yüksekliğe çıkmaktadır.

©Christian Richters

Toplam 842 metre uzunluğundaki köprü, 61 metrelik bir genişliğe sahiptir.

The post Şeyh Zayed Köprüsü appeared first on Arkitektuel.