©Flash Card Machine

Torres de Satélite (Satélite Towers – Satélite Kuleleri), Mexico City’de ikonik bir proje. Proje, mimar Luis Barragán ve sanatçı Mathias Goeritz arasında ünlü bir işbirliğyle tasarlanmış. Yapı şehir plancısı Mario Pani’nin Ciudad Satélite kentinde modern Meksika’ya ait ikonik bir tasarım istemesiyle ortaya çıkmış.

©Flickr: piccach

1930 ie 1950 yılları arasında Meksika’da kırdan kente yoğun bir nüfus göçü vardı ve bu göç sonrası nüfus üç katına çıkmıştı. Bu hızlı büyüme, sonucunda kapsamlı şehir planlaması gerektiriyordu. Bu noktada Mario Pani (mimar ve kent plancısı, 1911-1993), mimarlığın ve kentin, Latin Amerika’daki ilk çok aileli yapıya sahip modern bir Meksika’ya hayat verme düşüncesiyle şehir planlama çalışmalarına başladı. Planlama gerekliliğinin ana destekçisi olarak Pani, University Şehri (Ciudad Universitaria, 1952) ve Satellite Şehri’ni (Ciudad Satélite) tasarladı. Ciudad Satélite planlamasının gerekliliği üzerine de Luis Barragán ve Mathias Goeritz’den ikonik bir yapı tasarlamalarını istemiş.

©Sean Moro

Farklı disiplinlerden gelen tasarımcılarıyla Torres de Satélite’ın tasarımı, mimarlık ve sanat arasındaki ilişkiden yola çıkıyor. Kentsel bir heykel olan yapı, günümüzde gelişime erişim sağlayan ve ana renklerin hacimlerini içeren, açık alanı kucaklayan, ana cadde ile sınırlandırılmış bir meydanda yaşayan beş üçgen prizmadan oluşuyor. Etraftaki yollar yapı için önemli bir rol oynuyor. Örneğin trafik hızı kulelerin ona göre bir tasarıma sahip olmasını sağlamış: bu nedenle kuleler güneye doğru üçgenler oluşturuyor. Böylece fikir olarak arabadaki gözlemcinin hızla, kısa sürede diğer yola geçtiğinde yapı, kaybolan bir sele dönüşüyor. Torres de Satélite, güneyden kuzeye anıt gibi görünen güzel kotlar, kuzeyden güneye ise bir noktada birleşen bütün bir yapı olarak aldatıcı bir etkiye sahip.

©Flickr: jubilo haku

Farklı yüksekliklere ulaşan beş üçgen prizma, orijinal tasarımda en yükseği 200 metreye ulaşacak yedi kuleden oluşuyordu. Ancak mali problemler nedeniyle beş adet kuleyle inşa edilebilen heykelin şu an en yüksek ve beyaz yapısı 52 metre; en alçak ve sarı olanı ise 30 metre yüksekliğe ulaşıyor.

Her bir kulenin şekli tasarımcıları içlerini boş bırakmaya zorlamış; ancak içerdiği havanın hacmi kentin ortasında kuleleri sağlam, güçlü gösteriyor. Kulelerin kaba dokuları da onlara karakter kazandırır. Kueler her adımda betonarmeye eklenmiş ahşap formlarla inşa edilmişler.

©Domestika

İlk başta Mathias Goeritz kulelerin her birisinin turuncu renginin farklı tonlarına boyanmasını istemiş; fakat yatırımcıların ve inşaatı gerçekleştirenlerin baskısı ile sonradan fikrini değiştirmek zorunda kalmış. En sonunda kulelerin ana renkler olan kırmızı, mavi ve sarıya; ek olarak da beyaza boyanmasına karar verilmiş. Yeni ve modern olması arzulanan Ciudad Satélite bölgesinin simgesi olan Torres de Satélite, Mart 1958’de resmen açıldı. Yapı, Luis Barragán 1948 yılında Meksiko’da inşa ettiği evi ve stüdyosu gibi (Barragan Evi) 2004 yılında UNESCO Dünya Mirasları listesine konulup korunmaya alınmıştır.

©E-Flux

Torres de Satélite, Meksika’nın 20 yıl içinde en hızlı büyüyen ve başarılı şekilde gelişimini kanıtlayan bir yapı olmuştur. Yerel halk, kuleleri kendilerine ait olduğu hissiyle, kuleleri amblemleri ve gururları haline getirmiş. Kentten arabayla geçenler bu kentsel heykeli şehir ölçeğinde bir referans noktası olarak alır. Yapının gerçek ölçeğini algılayan yayalar, yapıya gelen ziyaretçiler iki taraflarında yükselen kulelerin, bina ölçeğini hissederler. İnsanları saran bu kentsel heykel, kent halkı tarafından da kucaklanıyor. Bu, Goeritz’in mimarlık anlayışında sanata ve Barragan’a atıf ettiği duygusunu yapının da ortaya koyduğunu gösteriyor.

The post Torres de Satélite appeared first on Arkitektuel.

©Raul Soria

Soumaya Müzesi (Museo Soumaya), FR-EE (Fernando Romero Enterprise) ekibi tarafından 2011 yılında tasarlanmış, 15. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar 70.000 eserin koleksiyonunu barındıran bir müze yapısı. Augeute Rodin’in heykellerinden oluşan dünyanın en geniş özel koleksiyonunu barındıran yapı, Carlos Slim ismli koleksiyoncunun eklektik tarzını yansıtıyor ve Meksiko’nun yeni kültürel ve kamusal tesisi olma arzusunu hayata geçiriyor.

©Rafael Gamo

Dünyanın en varlıklı bireylerinden biri olan Carlos Slim’in kakıtlarıyla hayata geçen ve ismini Slim’in ölen eşi Soumaya’dan almış olan müze, Meksiko’nun yapılarının arasında bir hayli farklı ve karmaşık bir anıt yaratmış. Daha önce Rem Koolhaas ve Jean Nouvel gibi ünlü mimarlar yanında çalışmış olan Fernando Romero, tasarımıyla aslında koleksiyoncunun hayallerini hayata geçirmiş. Yapının bulunduğu alan, Plaza Carso, önceden bir lastik fabrikasının bulunduğu endüstriyel bir meydan. Alanın modern ofis binaları, kamusal meydanları ve müzeyi bulunduracak dönüştürme planı kapsamında gerçekleşen birçok proje de -Soumaya Müzesi gibi- Fernando Romero tasarımı.

©Rafael Gamo

Yaklaşık 15 metre uzunluğundaki strüktür, yeni kültürel ve ticari bölge Plaza Carso’nun merkezi. Müzenin formu bir paralelkenar altlığın döndürülmesiyle oluşturulmuş. Dikkat çeken formuyla müze, 28 adet farklı şekil ve büyüklükteki kıvrımlı çelik kolon ile taşınıyor ve yapı 16.000 adet altıgen şeklindeki yansımalı çelik elemanla kaplanmış. Ekip kaplama malzemesiyle sömürge döneminin geleneksel seramik kaplı yapılarına bir gönderme amaçlamış. Aynı zamanda kaplama malzemesi Soumaya Müzesi’ne hem istenilen dayanıklılığı hem de o günkü havaya, yapıya bakılan saate ve noktaya göre çeşitli görünümler sağlıyor. Altıgen şeklindeki elemanların yapıya sönük bir futbol topu görünümü verdiğini söyleyenler de var.

©Adam Wiesman

Yapının çevresinin dönen taşıyıcı kolonlar, beton bir podyuma oturuyor. Borumsu uzun ayaklar her katta 7 kirişten oluşan bir sisteme bağlanmış. Bu kiriş sistemi kolonları birbirine bağlayıp yapının çevresinde stabil durabilmesini sağlıyor ve müzenin döşemelerini taşıyor. Soumaya Müzesi taşıyıcı olarak, çeperdeki boru kolonlar ve onları bir kolon demeti haline getirip bağlayan halka kiriş sistemine sahip.

7 taşıyıcı halkadan oluşan taşıyıcı sistem, yapının birden çok kenarında konsol alanlar yaratıyor ve müzenin içeride kurguladığı sergi, sunum ve toplanma alanlanlarını bağlayan rampalı promenadı destekliyor. Romero ve ekibinin kurguladığı iskelet sistemi, yapının en üst noktasında açık ve yapının 8. kattaki sergisini aydınlatacak bir tavan penceresi bulunuyor.

©Adam Wiesman

Kurgusu incelendiğinde yapının aslında Frank Lloyd Wright’ın New York’taki Solomon R. Guggenheim Müzesi’ne gönderme yaptığını söyleyebiliriz. Romero, Guggenheim’ın neredeyse aynısı, birbirini takip eden ve tüm yapıyı gezen bir rampa sistemi kurguluyor. Aradaki tek fark Romero’nun bu rampayı Guggenheim gibi sergi için değil; yalnızca sirkülasyon olarak kullanması -Guggenheim’da rampalar yalnızca tek bir destekleyici kolonla bölünen açık mekanı esnek sergi alanları olarak kullanıyordu. Soumaya Müzesi Guggenheim’in her zaman bir tartışma konusu olan rampa etrafındaki müzesini yaratmamış olsa da yapının kurguladığı uyum ve içeri bolca ışık alan tasarıma sahip değil. 

©Adam Wiesman

Soumaya Müzesi’nin kabuğu, dıştan içe, altıgen şeklindeki alüminyum elemanlar, su yalıtımı katmanı, galvanize çelik plakalar ve altıgen elemanları taşıyan 3 boyutlu örgü (mesh) bir strüktür. Bu materyaller, borumsu kolonları dıştan sarıyor. Kolonlardan sonra da iç duvar sistemi başlıyor. Bu kısmın katmanları sırasıyla, yine bir örgü (mesh) katman, alçı levhalar, polistiren yalıtım katmanı, beton sıva ve son olarak Weatherlastic (elastometrik bir duvar kaplaması). Duvarlar galerileri tanımlıyor ve eserlerin asılamayağı bir yüzey.

©Adam Wiesman

Fernando Romero’nun tamamen yerel malzemeler kullanarak tasarladığı Soumaya Müzesi’nin en üst, 8. katında ziyaretçiler kolonlardan arınmış bütün bir mekanla karşılaşıyor. Burası en üstteki tavan penceresinden gelen doğal ışıkla aydınlanan ferah bir mekan. Ziyeretçiler bembeyaz müze mekanlarından rampalarla ilerleyip en üst kattaki galeriye ulaşıyor. Galerileri yanında müze, 350 koltuklu bir oditoryum, bir kütüphane, en üst katta bir restoran, hediye dükkanları ve ofisleri barındırıyor.

©FR-EE

Soumaya Müzesi, bulunduğu alanda bir kentsel bir anıt haline gelmiş. Bunun sebebi yapının özgün tasarımı. Ekip buna yol açan geleneksel sembolizm anlayışının aslında süreçte amaçlarından biri olmadığını belirtiyor. “Pekin’de yaptığımı konsept tasarımla aslında bir kası harekete geçirdik. O projede bir keşif yaptık ve şimdi tekrar süreçte bize kendini hatırlattı.” diyor Romero.

The post Soumaya Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©arquitecturayempres

Kozmik Işın Pavyonu (Cosmic Ray Pavilion), betonarme kabukların ustası olarak bilinen Felix Candela tarafından tasarlanmış. 1951 yılında inşa edilen pavyon, orijinalliğiyle bulunduğu yerin simgelerinden biri olmuş ve mimarlık tarihine ikonik bir yapı kazandırmış. Mekiso’da bulunan yapı, 50-60’larda tasarımlarının büyük çoğunluğu Meksika’da olan Candela’nın en önemli miraslarından bir tanesi.

©ArchDaily

Felix Candela’nın yarattığı strüktürler matematiksel olarak oldukça kompleks. Bu komplekslik, Candela’nın yapılarıyla ortaya koyduğu basit ve etkileyici görünüme tezatlık oluşturur nitelikte: beton strüktürler hem formları hem yaratım sürecindeki ekonomik yaklaşımı hem hafifliği hem de betona zıt inceliğiyle dikkat çeken, etkileyici tasarımlar. Candela’nın beton kabuklardaki başarılı tasarım süreci mimarın kendini bir mimara ek olarak mühendis ve bir yapı ustası gibi eğitmesinin bir sonucu olarak düşünülebilir. Tasarımlarında bu farklı disiplinlere oldukça hakim olmasını gerektiren katmanlı strüktürler görüyoruz: kubbeli, silindirik, hiperbolik beton strüktürler.

©wikiarquitectura.com

Candela’nın tasarımları ölçek olarak küçük -Kozmik Işın Pavyonu’nda da olduğu gibi. Fakat bu strüktürler arkasında büyük bir strüktürel deneyi gerektiriyor. Felix Candela, pavyonda hiberbolik paraboloidin geometrisine dayanarak çift eğrilikli ve çok ince betonarme bir kabuk kurguluyor. Yarattığı konstrüksiyonun geometrisi, aynı zamanda yapının gerektirdiği sağlamlığını, dayanıklılığını ve sarsılmazlığını desteklekliyor. Candela ince beton kabuğun bu özellikleri bu formla sağlaması için yapıyı yaptığı matematiksel hesaplarla meşrulaştırıyor.

©ArchDaily

Kozmik Işın Pavyonu’nda ince beton kabuk oluşturmak için Candela, Ala isimli bir şirketle çalışmış. Çok ince silindirik beton aslında bir kemer yaratıyor. Kemerin altında kalan hacim 12 metre uzunluğunda ve 10.75 metre genişliğinde. Yapı, iki laboratuvarı barındırıyor. Bir dizi beton merdivenle ulaşılan laboratuvarlar, Universidad Nacional Autonoma de Ciudad Universitaria (UNAM) için kozmik ışınların ölçülmesi ve çekirdek parçalanması araştırmaları üzerine özelleşmiş.

En kalın noktasında 15 cm olan kabuk, genel olarak 1,5 veya 2 cm kalıklıkta. Kozmik Işın Pavyonu, yaratılmış en ince dökme beton. Kabuğun bu kadar ince olmasının sebebi içeride yapılan araştırmaların fonksiyonel gereklilikleri: İçeride kaydedilen kozmik ışınların dışarıya geçebilmesi için kabuk oldukça ince. Işınların geçebildiği maksimum kalınlık da 15 cm. Aslında pavyonun kurgusu, hem fonksiyonuna gönderme yapıyor hem de Candela’nın imzası haline gelecek olan tasarımların başlangıcını belirtiyor.

©ArchDaily

Betonarme kabuk, dayanıklılığını ve rijitlikliğini geometrisinden alıyor; eğilmeye neden olan yüzeysel gerilimler şekil nedeniyle gözardı edilebilecek kadar küçük kuvvetler bu formda. Form aynı zamanda tüm ağırlığın asıl taşıyıcıya kolayca akabilmesini sağlamış. Pavyonun taşıyıcısı zeminde de gözlemlenebilen beton ayaklar. Yapı zemin kotunda taşıyıcı 3 adet rijit çerçeveye oturuyor. Taşıyıcı çerçeve yapıyı açık bir şekilde ikiye bölmüş. Aynı zamanda altta da kemerler arasında kamusal gözler yaratıyor. Taşıyıcı aksine yapıyı saran beton, koruge (girintili çıkıntılı) bir karaktere sahip. Bu kaplama, dökme beton nedeniyle oluşmuş. Döküldükten sonra düzeleştirilmeyen beton yapıya cephe karakterini veriyor.

©wikiarquitectura.com

1951 yılında böyle bir yapının oluşturulması beton kabuk mimarisinin en büyük gelişimlerinden biri olarak kaydedilmiş. Pavyon, Candela’ya da saygınlığını kazandıran yapıların ilki olarak değerlendirilebilir. Bunun sebebi hem betonarme mimarisine olan katkısı hem de Kozmik Işın Pavyonu’nun basit bir kurguyla büyük bir teknik bilgiyi barındıran bir yapı oluşturması.

The post Kozmik Işın Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©WikiArquitectura

Arongo Evi (Arongo House), 1973 yılında John Lautner tarafından Meksika Acapulco’da  tasarlanmış. Dik bir tepede yer alan yapı aynı zamanda Residencia Mar Brisas olarak da anılıyor. Konutun tasarım süreci aslında John Lautner’in akıl hocası hocası olan Frank Lloyd Wright’tan izler taşıyor. Yapı mimarisini kurgularken modernizmin en önemli isimlerin biri olan Wright’ın prensiplerinden de esinleniyor.

©Jan-Richard Kikkert

Arongo Evi’nin amacı, Richard Neutra, Frank Lloyd Wright gibi mimariyi ve çevreyi entegre eden bir yapı yaratmak. Etrafındaki çevrenin ve peyzajın bir uzantısı haline gelmeye çalışıyor konut. Lautner evi, topografya’nın bir uzantısı olarak tasarlanmış. İçeride mimarisini dıştaki çevreyi belirli çerçeveler içine alan ögeler olarak kurguluyor. Bu bakımdan Frank Lloyd Wright’ın eserlerinin prensiplerini kendi tasarımına entegre ettiğini anlayabiliriz. Yapı, çevresinin içinde kaybolan organik bir mimari amaçlıyor. Yapı, aslında çevreden uzanıp kendi içinde tepeyen gömülü alanlarda etrafındaki doğayı taklit ediyor. 

©Jan-Richard Kikkert

Lautner, yapılarında ortak bir öge olarak cömert bir şekilde özgürlük hissini aktarmaya çalışan bir mimar. İnsanların yaşamlarını daha özgür kurgulayabilecek mütevazı konut alanları, restoranlar ve lüks yaşam alanları tasarlamış. Mimar aslında bunları yaparken yapılı çevre ve etrafındaki dünya arasında sürekli bir devamlılık ve akıcılık sağlamaya önem gösteriyor. Yapının geliştirilmesi ve strüktürelleşmesini de bu akıcılık, doğayle bütünleşme ve devamlılık etrafında gerçekleştirmeyi amaçlıyor. Arongo Evi’nde de kullanıcısını özgür bırakan, Wright’ın tanımladığı şekilde daha organik bir konut alanı görebilmek mümkün. 

©WikiArquitectura

Ev ilk olarak kullanıcıısnı bir istinat duvar ile karşılıyor. Eve geliş yolu bu duvarla tanımlanmış, bu kıvrımlı şekli de etraftaki eğim şekillendiriyor tabiki. Girişte kullanıcıyı geniş bir giriş saçağı karşlıyor.

Gitgide giriş istinat duvarı, giriş saçağını tanımlayan ve alanın topografyasını taklit eden eğri, yavaş yavaş bir çatıya dönüşmeye ve yapının bulunduğu tepede büyük bir kemer yaratmaya başlıyor.

©Jan-Richard Kikkert

Evin içine girildiğinde ilk olarak kullanıcıyı bu kıvrımlı çatının en kısa ve en alçak noktasıyla karşılaşılıyor. Buradan çatının tamamını gözlemlemek mümkün değil. Kullanıcı bu noktadan bir köprü ile evin iç mekanına yönlendiriliyor. Bu kısım, evin diğer mekanlarından daha yüksek bir noktada. Tepenin içine daha gömülü olan bu alan, aslında Lautner’in onu kurguladığı büyüklüğü fakat gömülü haliyle bir tezatlık yaratıyor devasa çatının altında. 

©Jan-Richard Kikkert

Arongo Evi’nin üstt katı, yapının ana noktasını barındırıyor. Topoğrafyanın uzantısı geniş bir kanopiyle korunan oldukça büyük bir teras evin ana mekanı ve bir yemek odası. Bu geniş çatı, ince desteklere sahip ve evin duvarlarını takip eden noktalarda bulunuyor. Bunun sebebi aslında o evi kullanan ve bu odadan geçen insanların gördüğü şehir ve deniz manarasını bir kesintiye uğratmamak. Kullanıcıları buradan geçerken kıyı şeridinin üzerindeki bir noktadan havadan yürüyor hissi yaratması amaçlanmış.

©Jan-Richard Kikkert

Evin teras kımsında bir de geniş bir havuz bulunuyor. Bu havuzun evin kıvrımlı yapısını saranve sınırını belirten boşluklarla desteklenmiş. Bu alanlar havuzla birlikte hem evin gördüğü okyanus manzarasını vurguluyor hem de bir yardan böcekleri evden uzak tutan akılcı bir çözüm.

Bu boşlukların sağladığı bir başka durum da terasın korkuluksuz kurgulanabilmesi ve evin ana mekanının, ortak noktalarını tanımlayan terasının manzarasının bölünmemesi. Bu terasın alt katında ana yatak odası ve 4 çocuk yatak odası, ayrıca evin hizmetçilerine ayrılmış hacimler bulunuyor.

©WikiArquitectura

Arongo Evi’nde John Lautner, hem lokasyona yerleşme biçimiyle yenilikler tanımlarken hem de materyal ve strüktür olarak yenilikler kurguluyor. Cesur kıvrımlarıyla yarattığı heykeli formu, betonun aslında heykeli kalitelerini açığa çıkaran bir mimari yaratıyor. Lautner bunun için projesinde birçok mühendis ile çalışmış. Sistem için öngerilmeli beton kullanmış. 

©Jan-Richard Kikkert

Arongo Evi, geleneksel evden uzaklaşan heykeli formuyla bulunduğu noktada hem çevresinde kaybolan hem de tamamıyla çevresine dönük bir kurgu tanımlıyor. John Lautner’e aslında Frank Lloyd Wright’ın katkısı olarak da düşünebileceğimiz prensipleri de evde gözlemleyebilmek evi etkileyici kılan etkenlerden. Lautner, Sheats Evi’ndeki gibi, yine oldukça özgün bir çatı strüktürüyle karşımıza çıkıyor Arongo Evi’nde.

The post Arongo Evi appeared first on Arkitektuel.

© Flickr User Pov Steve

‘’İnsan her zaman kendini endişe ve korkudan korumak ister. Yaşam alanlarını dinginlik içinde sürdürmek ister…Biz, işlerimizin insan yaşamını yücelten, insanlıktan uzaklaşılan durumlarla, bayağılıkla arasında engel koyan bir yolda ilerlemesini umut ediyoruz. Tasarımlarımız insanlığın problemlerini çözmese de, onları ümitsizlikten uzaklaştıran, insanın hayatını daha bütünsel, güzel ve katlanılabilir hale getirmekte yardımcı olmalı.’’ Luis Barragan’ın tasarım yaklaşımı anlatan en önemli cümlelerden biri.

© Taiyo Watanabe

Casa Gilardi, bir dizi modern konsept etrafında şekillenen, çevre ile kusuruz bir diyalog kuran bir tasarıma sahip. Evin renkleri Meksika kültürünün bir yansıması -tabiki Diego Rivera ve Frida Kalho gibi ünlü ressamlardan esinlenmenin yanında. Bu iki yaklaşımın en belirgin yansıması aslında Casa Gilardi eseri. ‘’Mimari işlerimde renk ve ışık esas önemli nokta oldu. Bunlar aslında birçok konsepte yön veren, bir mekanı yaratırken kullanılan en temel elemanlar.’’ Luis Barragan.

© WikiArquitectura

Casa Gilardi’de renk, Barragan’ın diğer işlerine kıyasla, çok daha önemli bir yönlendirici. Evin büyük kütlesi oldukça canlı bir mor. Kullanıcıyı karşılayan bu renk, evin içindeki yolculuğa hazırlıyor. Burada önemli bir noktaya yönlendiriyor eve gireni: süs havuzu bulunan yemek odası.

Evin dışındaki canlı mor burada havuzu bölen ve tavana ulaşan pembe bir duvarlar bir nevi devam ediyor. Bu pemde duvar, mekana yön veriyor; Barragan süs havuzu sakinliği ve tavana kadar yaran cart renkli duvarla bir gerilim yaratıyor mekan içerisinde. Tavandaki açıklıkla duvar ışıkla yıkanarak vurgulanmış.

© Flickr User Pov Steve

Yemek odasındaki pembe duvar ve onu saran mavi oda Chucho Reyes adlı ünlü ressamın resimlerinden esinlenilerek oluşturulmuş. Ressamın magentadan turkuaza geniş renk paletiyle yarattığı eserlerden bahsediyor evi anlatırken Barragan. Özellilkle renk değiştiren bir horozun resmedildiği eser. ‘’Chucho innaılmaz bir renk zevkine sahip. Her şeyi güzele ulaşmak için yapıyor…Bunu mekan yaratırken oluşturmak zor. Düzlemler bunu anlamıyor…Her şeyi yerine oturana kadar renkleri deniyorsunuz. Havuzun içinde ki duvarla ilgili size bir sır vereyim: o hiçbir taşıyıcılığı olmayan bir ‘gül’. Suyun içinde kullanıcıya zevk verecek bir parça yalnızca…’’

© Taiyo Watanabe

Casa Gilardi, küçük kentsel mekanında hem sokağa büyük bir katkı sağlıyor hem de samimi bir iç mekan kurguluyor. Küçük fakar güçlü hacim, kendini sokaktan ayırarak hem tamamen koruyor hem de iç mekanı bir avlu etrafında şekillendirerek kendini tamamen dışarı açıyor. Servis mekanlarını oluşturan öndeki hacimler ve diğer arka hacimler bir avlu oluşturarak çözülüyor. Bunun sebeplerinden biri aslında mal sahibinin özel bir isteği: avludaki ağacı korumak. Barragan da bu ağacı ‘resminin’ ayrılmaz bir parçası yapıyor.

© WikiArquitectura

Tek giriş, geniş koridor, korkuluksuz bir merdiven ile kurgulanmış Casa Gilardi, duvardaki düzensiz yarıklarıyla dramatik bir etki yaratıyor. Barragan açıklıkların ışığı filtreleyecek ve kontrollü yerleden içeri alacak mimarın istediği etkiyi arttıracak şekillenmesini sağlıyor tasarımında.

Geniş koridorla varılan havulu yemek odasında da aynı etkinin devamını sağlıyor. Böylece tüm mekanı yarattığı açıklıklıklardan aldığı kontrollü doğal ışık ve tavan penceresinin yemek odasında yarattığı etkileyici atmosferle kurgulayabilmiş.

© Flickr User Mazda Kohei

Yemek odası Casa Gilardi’nin merkezi. Zeminin, masif-katı ve akışkan olan arasında sessiz bir geçiş oluşturduğu büyüleyici bir mekan. Su ögesi boyunca düşünülen yemek alanı ona dalan, bölen pembe duvarla bir bütünlük yaratıyor. Bu mekanın kurgulanışı mekanı oluşturan, gün boyu mekanı gün ışığı ile değiştiren geometrinin bir yansıması olarak düşünülmüş. Dışarıyla az bağlantısı olan bu alan, içeride keyifli bir yaşam alanının deneyimlenmesi ve içgözlemsel bir doğanın oluşması imkanını sağlıyor.

© Kent Wang

Casa Gilardi için ev sahibi geleneksel bir taşıyıcı sistem seçilmesini istemiş: yığma duvar. Bu yığma duvarlar şehrin ızgara sistemine uyan ve bu ızgara sistemi taklit edecek şekilde kendi içinde alt bölümlere ayrılan bir mekan istenmiş. Yığma duvarlar caddeye görüntü verecek şekilde küçük açıklılarla kurgulanmış. Bunun dışında bir de duvardan eksiltilerek bir teras kurgulanmış ikinci katta. Yüksek duvarlarla çevrelenen bu teras, kendini sokaktan duvarlarıyla koruyan bir mekan olarak düşünülmüş.

© Kent Wang

Tipik Mekika dokusuyla alçı dış kaplama ve tuğla duvar ile oluşturulmuş Casa Gilardi. İçeride kullanılan boya ise çok daha pürüzsüz bir yapıda, burada amaç ışığın ve gölgenin mekanı ele geçirmesini kolaylaştırmak. Böylece istenen mekanlarda göz alıcı bir aydınlık oluşturulabiliyor. Barraga, yine duygusal mimariyle tasarladığı özgün konutla büyük bir katkı sağlıyor mimarlığa.

Kaynak: ”Gilardi House” WikiArquitectura. <https://en.wikiarquitectura.com/building/gilardi-house/>

The post Casa Gilardi appeared first on Arkitektuel.

Barragan Evi (Casa Barragan), renk, ışık, gölge, form ve dokuya vurgu yapan mimari tarzıyla dünya çapında tanınmış Luis Barragan (Pritzker 1980) imzalı yapı. Ev, Barragan’ın mimari anlayışının kendine has özelliklerinin tümünü yansıtan, mimarlık tarihi açısından oldukça önemli bir yapı. Meksiko, Cuerámaro’da Luis Barragan’ın kendi yaşayacağı yer olarak tasarlanmış olan ev, 1948 yılında tamamlanmış.

© Wikimedia Commons

Dıştan sert görünümüyle içine dair hiçbir ipucu vermeyen Barragan Evi’nin tasarımında öne çıkan yaklaşımlar düz yüzeylerin, doğal ve yapay ışığın kullanımı. Evde bu amaçla kurgulanmış tavan pencereleri ve pencereler gün boyu görsel olarak ışığın takip edilebilmesini sağlamayı amaçlamış. Mimara göre açıklıkların asıl amacı, doğal ışığın evin içine dolması ve doğa manzaralarının gözlemlenebilmesi. Bu doğrultuda evin arkadaki bahçesine açılan yüzeyi, arka bahçe ve evin zemin katı arasında güçlü bir fiziksel ve görsel ilişki kurmayı hedefliyor.

© Casa Luis Barragan

Eve girdiğinde kullanıcı karanlık bir koridordan ilerletiliyor. Buranın sonunda kullanıcıyı pembe bir duvar karşılıyor; Barragan’ın özgün stiliyle ilk karşılaşma. Odanın tek amacı telefon bulunduran kısım olması. Yine de karakteristik olarak dekore edilmiş ve aydınlatılmış Barragan tarafından.

Buradan Barragan Evi’nin ana odası olan kısıma geçiliyor. Dikkat çeken öge, bu büyük odayı ikiye ayıran yarım duvar. Mekanın aydınlığının iki alana da yayılmasına katkı sağlayan bir yaklaşım. Barragan, çatıda ahşap kullandığı ahşap kirişlerle de pencereleri vurguluyormuş bu mekanda.

© Casa Luis Barragan

Barragan Evi’nin dikkat çekici özelliklerinden biri de yapıda özel ve görünür mekanların oyunsal kurguları. Evin hem arka hem de ön bölümünde gözlemlenebiliyor. Önden bakıldığında yüksek pencereler kullanıldığını görüyoruz. Bunlar ışığı içeri alması fakat bir yandan mekanın gizliliğini koruması için kullanılmış. Evin arka tarafı da kamusal alan olan caddeye karşı konumlanmış özel alana açılıyor. Barragan da evin açıklıklarını buna göre manipüle ediyor tüm yapı boyunca.

© The Modern House

Luis Barragan kendi yaşayacağı Barragan Evi’ni birok hayvan motifi ve haç ile doldurmuş. Mimarın geldiği kültürü yansıtan bu yaklaşımı, Meksika kültürüne bir gönderme. Aynı zamanda canlı ve farklı renklerin kullanımı ve bu objelerle mekanı bir çeşit ruhani alan haline getiriyor Barragan.

Meksika kültürünün yansıması olarak da koyu pembe, sarı, lila renklerini seçilmiş Luis Barragan tarafından. Barragan Evi’ndeki her türlü detay ve yaklaşımı da düşünerek tasarlanmış minimalist yaklaşımının bir sonucu olarak; renkleri de bunu kullanıcıya gösteren öge olarak kullanmış.

© Casa Luis Barragan

Dilinde sadeliğe inanan Barragan’ın eseri evde renkler ve basit tasarım evin her hacminde ve noktasında görünür halde. Barragan mimari de bir çeşit şiirselliği keşfetmeyi amaçlayan bir mimar, standartların ve geleneksel tasarımların çizgilerinin dışına çıkmayı ve kendini mimar olarak ayıracak özgün bir tarz yakalamayı hedefliyor. Mimarın elde etmeye çalıştığı mekanlar, deneyimlerinden, hayallerinden ve anılarındna doğan alanlar. Bunları ilerideki birçok nesil ve kültürle fiziksel olarak yarattığı mekanlarında paylaşmayı ilke edinmiş.

© Steve Silverman

1980 yılında eşsiz tarzıyla Pritzker’e layık görülmüş Luis Barragan, 1988’de hayatını kaybetmiş. Bu tarihten sonra Barragan Evi de kamuya açık bir müze haline getirilmiş. 2004’te de ev UNESCO’nun Dünya Mirası (World Heritage) listesindeki yerini almış.

Kaynak: Megan Sveiven. “AD Classics: Casa Barragan / Luis Barragan” 10 Ocak 2011. ArchDaily. Accessed 11 Şubat 2018. <https://www.archdaily.com/102599/ad-classics-casa-barragan-luis-barragan/>

The post Barragan Evi appeared first on Arkitektuel.

©Esteban Suarez

2005 yılında kurulmuş Meksika tabanlı bir şirket olan BNKR Arquitectura tarafından tasarlanan şapel, 2011 yılında tamamlanmış. Sunset Şapeli, adını mimarlarının bu kütleye ulaşırken geliştirdiği yaklaşımlar sonucu almış. Betonun etkileyici bir şekilde kullanımıyla dikkat çeken yapı, Meksika’nın Acapulco şehrinde bulunuyor.

©Esteban Suarez

Ekip tasarımını iki noktaya ayırmış: biri iki kişinin en mutlu günü yaşadığı bir evlilik şapeli olmak, diğer ise tam aksine ölenlerin uğurlandığı ve arkalarından yas tutulduğu bir şapel olmak. İki zıt dayanak tasarımlarını şekillendirmiş. Zıtlıklar ekip için mimaride cam/beton, şeffaflık/katılık, uçuk/ağır, klasik oranlar/gözle görülür kaos, hassas/yıkılmaz, gelip geçici/sürekli olarak yorumlanmış. Şapeli oluştururken de ekip bu mimari ögeleri yapılarına entegre ederken zıtlıklarından doğan etkileyici gerilimi olabildiğince yansıtmaya çalışmış.

©Esteban Suarez

Bunun yanında müşterinin isteği şapelin mihrabının güneşin tam önüne denk gelmesi (bu yalnızca yılda iki kere ekinokslarda mümkün olsa da), şapelin arazinin sağladığı olağanüstü vistalardan olabildiğince yararlanması ve bir mahzenmezar. BNKR bu son isteği yaratacakları mekanla tamamen zıtlık oluşturacak bir alan olarak ele almış. Kilisenin asıl kısmında güneş ile daimi bir yenilenme döngüsü, altında ise bu canlılığın son erdiği güneş görmeyen bir anıt mezar.

Sunset Şapeli, içeri güneş ışığı alınması bakımından sorunlarla karşılaşmış. Birincisi etrafında geniş ağaçlar ve gür bitki örtüsünün güneşi engellemesi, ikincisi ise alanda bulunan ve şapele gelecek güneşin önünü tamamen kapan iri bir kaya parçası. Sunset Şapeli yapılırken bu iki engelden kurtulmanın yolu olarak şapeli en az 5 metre yukarı kaldırmak düşünülmüş. Kaya parçaları, araziye kattıkları spiritüel ve çevresel etki nedeniyle kaldırılmamış. Peyzaja saygılı olmak adına da, üst kotta yaratılacak alanın yarısı kadar bir ayak izi olması istenmiş Sunset Şapeli’nde.

©Esteban Suarez

Sonuç olarak ortaya özgün, küçük bir kilise yapısı çıkıyor. İç mekanda beton yapıya yaklaşırken hissedilen ağır his, bant boşluklarla kırılıyor. Betonun işlenmemiş kullanımı aynı zamanda şapelin süssüz, sade bir karakterde olmasını sağlıyor. Sunset Şapeli, hem yarattığı alanın ruhsal etkisi hem eşsiz manzarası hem de masifliğiyle büyüleyici bir dini mekan yartıyor.

©Esteban Suarez

Beton kullanımının oldukça ilginç ve etkileyici bir örneği olarak Sunset Şapel, etrafındaki kayalara benzer bir karatere büründürülmeye çalışılmış; Acapulco tepelerinin üstündeki herhangi bir başka iri kaya parçası olarak.

Kaynak:

“Sunset Chapel / BNKR Arquitectura” 28 Feb 2011. ArchDaily. Accessed 15 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/114761/sunset-chapel-bnkr-arquitectura/> ISSN 0719-8884

The post Sunset Şapeli appeared first on Arkitektuel.

Foro Boca, aslında Boca del Rio’nun 2014 yılından bu yana geçirdiği müzikal ve kültürel gelişimin ürünü. 2014’te Boca del Rio Filarmonik Orkestrası’nın kurulmasıyla başlayan bu süreçte çeşitli performanslarla ülkenin hatta dünyanın çeşitli yerlerinden bir çok müzisyenin dikkatini çeken bir yer haline gelmiş. Sonucunda bir orkestra ve performansları bölgenin kültürünün vazgeçilmez bir parçası haline gelmiş ve buna hizmet edecek olan bir alan  planlanmaya başlanmış. Böylelikle Rojkind Arquitectos ofisi ve Bjarke Ingels (BIG ekibi kurucusu) ortaklığında Foro Boca yapısı ortaya çıkmış. Yapı, 2017 Aralık ayının başında hizmet vermeye başlamış.

© Jaime Navarro

Veracruz’un Boca del Rio bölgesindeki Foro Boca, şehirde durumu kötüleşmiş bir alanın yeniden canlandırılması için yapılmış masterplanın bir parçası. Bir nehrin ağzındaki alan, hem bölgeye ismini vermiş hem de tarihi açıdan oldukça zengin. Projenin arazisi de nehirle denizin ayıran bir dalgakıranın hemen yanında bulunuyor. Şehirde kıyı bölgesinin bitimi olan bu yer diğer tarafında yerel resturantların olduğu bir caddeye bakıyor. Burası kullanıcı çekmek ve yeniden canlandırma projesinde potansiyel bir kitle sağlamak için oldukça önemli bir merkez olmuş olsa gerek.

© Iker Gill

Foro Boca’nın arazisi, şehir merkezinin ve bu kıyı şeridinin dinamiğini arttıracak bir öge olarak düşünülmüş. Rojkind Arquitectos ve Bjarke Ingels burayı projede Foro Boca’nın dilinden başlayarak şehre moderniteyi aşılayan kentsel bir nokta olarak ele alıyor. Geniş meydan alanıyla bölgede buna hizmet eden ilk altyapısal renovasyonu gerçekleştiren yapı, beton küpleriyle oldukça modern, zamansız bir ifadeye sahip oluyor.

Taş kaplamalarla sağlanan bu modern monolitik görüntü, yapının aynı zamanda dalgakıranla ortak bir dile sahip olmasını sağlıyor. Beton küpler de git gide büyüyerek ve şekil değiştirerek yapının merkezini yani konser salonunu oluşturuyor. Konser salonu için Foro Boca’da birçok akustik danışman ve tiyatro alanları mekaniğinde uzman kişilerle  çalışılmış. Amaç, tüm Meksika’da en ileri teknolojiler kullanan, gelişmiş konser salonu olabilmek.

© Iker Gill

Başlangıç olarak yapı, üç farklı program göz önünde bulundurularak tasarlanmış: yıllık orkstra konserleri, aylık oda müziği performansları ve düşük bütçeli ailelerin çocuklarına hizmet edecek okul sonrası sosyal geliştirme programı. Orquestando Armonia adındaki bu programda amaç, çocukların değer ve duyularına katkı sağlayacak koro ve orkestra eğitimi. Foro Boca’nın programları bölgenin kültürel ve sosyal yaşamına katkı sağlaması için düşünülmüş programlar, aynı zamanda şehirde ihtiyaç duyulan yeni bir  orkestra evi ve sosyal çevreyi vurguluyor.

Zemin Kat Planı

Mimari program olarak yapıda, klasik müzik, geleneksel müzik ve popüler müzik olmak üzere üç farklı konser salonu bulunuyor. Toplan 966 kişi kapasiteli salonlar. Foro Boca’nın salonları aynı zamanda dans, tiyatro hatta sinema içeren performanslara da uygun tasarlanmış. Forum alanında ise geniş bir prova alanı bulunuyor. Forum aynı zamanda konserlerin canlı yayınlanacağı, bazı tiyatro performanslarının sergilenebileceği, sinema gösteriminin ve dans gösterilernin yapılabileceği bir alan yaratıyor tasarlanışıyla. Yapıda bir de ofis alanı, müzikal bir kütüphane, kafeterya ve restoran bulunuyor.

© Jaime Navarro

Foro Boca yarattığı kamusal alanda üç kat boyunca uzanan bir giriş holü dikkat çekiyor. yapıdaki katları birbirine bağlayan bu alan, yarattığı boşluklarla yapıdaki sirkülasyon alanlarını barındırıyor ve  bunlara arası görsel iletişim sağlıyor. Boşluktaki platformlarla da solo performans sergileyen sanatçılar için alanlar düzenlenmiş. Bu kamusal alanın en üst kısmı, nehir ve denize bakan bir seyir terası.

© Jaime Navarro

Foro Boca’nın geniş plaza kısmı da yaratılan kamusal alanın bir parçası. Dalgakıranın uzantısı halinde, orkestra binasının içindeki sosyal hayatı dışarı taşıyan bir mekan. konserlerin canlı yayınının yapılacağı ekranların dabulunduğu projede genel amaç, arazideki sosyal aktiviteleri hem genişletmek hem de birbiri içine katmak.

The post Foro Boca appeared first on Arkitektuel.

©Patrick Lopez / Danstek

Barok tarzı her türlü eserin sergilenmesi amacıyla tasarlanmış olan Museo Internacional del Barroco, 2016’da tamamlanmış. Kısaca MIB olarak adlandırılan müze, Meksika’nın dördüncü büyük kenti Pueblo’da bulunuyor. Yapı tasarlanırken hedeflenen dünyanın ilk uluslararası sanat akımı olarak kabul edilen Barok tarzını anlatmak olmuş. Bunun üzerine tasarımları için üç esas belirlemiş; Barok mimariyi yansıtmak amaçlı akıcı mekan oluşturmak, ışığın bina içinde akışı, doğasına saygılı tasarım.

©Patrick Lopez / Danstek

İlk olarak yapının kullanıcıya akıcı bir tasarım hissi vermesi için alışıldık ”katı” duvar yerine kıvrımlı, dalgalanan duvarlar kullanılmış. ”MIB tasarlanırken akıcı mekan hissini vermek için soğuk ve sert olanı yıkmaya çalıştık. Bu yaklaşımla umudumuz kullanıcının bir odadan diğerine geçerken Barok tarzı bir mekan deneyimlemesi.” demiş bunun üzerine yapının tasarım ekibi.

©Patrick Lopez / Danstek

Başka bir tasarım yaklaşımı da Museo Internacional del Barroco’da ışığın akışını sağlayabilmek. Yukarıdan yapıya bakıldığında labirent gibi düzenlenmiş odaların olduğunu gözlemlemek mümkün. Bu odaların birbirine bağlandığı yerlerde dikkat çeken başka bir şey de bu noktalarda aydınlanma amaçlı küçük kubbelerin oluşturulmuş olması. Aydınlatma kubbeleri, ziyaretileri müzeden yönlendiren bir unsur aynı zamanda. Sergi ihtiyaçlarına göre de odaya giren ışık miktarı farklılık gösterebiliyor.

”Barok akımında ışık, Tanrının karanlığa olan karşıtlığında aydınlığın açığa çıkmasını sembolize ediyor. Bu projede de kullanıcılar için ayrı bir anlamı var.” Burda ışığın labirentteki yön gösterici eleman olmasına vurgu yapmış tasarımcılar.

©Patrick Lopez / Danstek

Tasarımda üçüncü hedef de MIB’nin çevre dostu olması. Yapı, UNESCO tarafından dünya mirası listesine girmiş özel bir bölgede yer alıyor ve şu ana kadar önerilen tüm yapılar program itibariyle insan ve doğanın kesişimini odak noktası almış tasarımlardı. ”Biz de müzenin doğasıyla benzer bir ilişki yaratmak istedik. Işık boşlukları, akıcı Barok sergisi mekanları barındıran müze fikri, insanın ve doğanın ilişkisini teknolojik bir yaklaşımla tamamlıyor.”Mimarlar bu noktada yapının alışılagelmişe göre daha organik olan formuna referans vermek istiyor anlaşıldığı kadarıyla. Suyun tasarım ögelerinden biri olması ve yansımasından yararlanan tasarım olması, doğal ışığı içeride yayabilecek kıvrımlı yüzeyleri dışında doğasıyla tam anlamıyla bütünleşemiyor aslında tasarım. Bunun dışında yapı var olduğu yerin sabit iklimi nedeniyle dışarıdaki havayı kullanıp enerji yüklenmelerini engelleyecek sistemlere sahip ve doğal aydınlatma sağlıyor tasarımıyla.

©Patrick Lopez / Danstek

Dıştan gözlemlenebilen heykeli formda duvarlar aynı zamanda taşıyıcı görevi gören 36 cm’lik beton duvarlar. Prefabrike dış duvarlar ve yerinde döküm iç duvarlardan oluşuyor Museo Internacional del Barroco. Çıplak bırakılmış olan dış duvarlar oluşabilecek herhangi bir bozulmanın kolayca gözlemlenmesine ve müdahele edilmesine olanak sağlamış.

Topraküstü iki katı bulunan MIB şehirden gelen iki yoldan da gözlemlenebilen bir karakter oluşturuyor bina için. Bunu sağlamak için asıl seviyeden 2 metre daha yükseltilmiş yapı.

©Luis Gordoa

Bunun dışında yapının alt katı genellikle sergi alanlarına ayrılmış Araştırma, eğitim, sempozyum ve yönetim ofislerini barındıran kütleler yapının üst katında yer alıyor. Binaya giriş kısmında geniş bir meydan bulunuyor. Giriş kanopisi bulunduran ve ziyaretçileri direkt olarak sergiye yönlendiren giriş kotunda aynı zamanda oditoryum ve ziyaretçilerin vakit geçirebilecekleri bir avlu bulunuyor. Avlu da bir havuz ile dinlendirici etki yaratılmak istenmiş.

The post Museo Internacional del Barroco appeared first on Arkitektuel.