Eşi benzeri görülmemiş bu zamanda, ilk defa hep beraber benzer bir yeni gerçekliğe alışma deneyimi yaşıyoruz. Şu ana kadar yaşadığımız şehri keşfederek, içinde bulunan kolektif aktivitelere katılarak veya basitçe içindeki insanları tanıyarak yaşamaya hepimiz alışmıştık. Ancak bugünün koşulları, zevk ve ihtiyaçlarımızı evimizin duvarları içerisinde sürdürmemizi gerektiriyor. Evimizin sınırları içerisinde kısıtlı kalmak ve bu limiti sayısız fırsata çevirmek de bu deneyimin bir parçası oldu. Karantinada olmanın getirdiği en çarpıcı sonuçlardan biri ise kolektif karbon ayak izimizde yaşanan düşüş oldu. Bu süreçte, tüm dünyamızı lokal çevremize sığdırabilmeyi öğrendik. Ayrıca, günlük hayatımıza adapte ettiğimiz çeşitli alternatif çözümlerin çevreye pozitif etki yarattığını gözlemleme şansını da elde ettik. Şehirlerin tekrar açılacağı güne yaklaşırken, çevremize ait çabalarımızı sürdürmek ve geliştirmenin hepimizin geç kaldığı bir sorumluluğu olduğu daha kaçınılmaz bir şekilde göze çarpmaya başlıyor.

HOME Eskizi

İçinde bulunduğumuz izolasyon durumu, yalnızca kendi içimize dönmek için değil aynı zamanda toplumsal davranışlarımızı da süzgeçten geçirmek için ideal bir zaman. Çevre kirliliği günümüzün en önemli problemlerinden biri. Sağlığın  değerini çok daha iyi anladığımız bu dönemde, uzun vadede daha sağlıklı bir hayat sürmek ve gelecek nesillere daha iyi koşullarda bir dünya bırakmak istiyorsak Dünya’mıza çok daha iyi bakmaya başlamak hepimiz için kaçınılmaz. Ellerimizi defalarca yıkadığımız, evlerimizi her an dezenfekte ettiğimiz günlerde “Tek sorumluluğumuz içinde yaşadığımız dört duvar arasındaki alanda mı?” sorusu bizim için tetikleyici oldu ve görsel için fikir konseptini oluşturmuş olduk.

HOME Ana Görseli

Yaratılan görsel, evlerimizin yaşamımızın çok daha büyük bir parçası haline geldiğini göz önüne alarak EV’in anlamını sorgulamakta. Geçtiğimiz aylarda, evlerimiz adeta kişisel evrenimiz haline geldi. Bir ev artık spor salonu, okul, ofis hatta arkadaşlarımıza bağlandığımız favori kafemiz olarak işlev görüyor. Şuan izolasyon içerisinde olsak ve evimizin duvarları ile birbirimizden ayrışmış olsak da, hepimiz tekrar bir araya geleceğimiz günü iple çekiyoruz. İllüstrasyondaki her şey birbirine karoların arasındaki derz ile bağlı, tıpkı bir insanın vücudundaki damarlar gibi bize gücümüzün kolektif bağlantımızda olduğunu vurguluyor. Görsel, bize uzun zamandır hepimizin ihmal ettiği ortak evimiz bir EV’imiz olduğunu, bu evin de Dünya olduğunu hatırlatıyor. Hijyenin bir öncelik haline geldiği günlerde, çevre kirliliğinin üstesinden gelmek her zamankinden daha önemli bir hal alıyor. Resimdeki insanlar bulundukları yere bakım yaparken, aynı zamanda bize de evimize bakmaya, çevresel temizliğe başlamak ve bu işçiliği gelecek nesillere aktarmak için bulunduğumuz andan daha iyi bir zaman olamayacağına işaret ediyorlar.

EV’inize Nasıl Bakıyorsunuz?

Sonuç olarak, her birimiz daha iyi bir gelecek için üzerimize düşen sorumluluğun farkına varmalı, bu konuda inisiyatif almalıyız. Aynı zamanda da etrafımızdakileri bu konuda bilinçlendirmeliyiz. Çevre kirliliği sorununu yalnızca beraber çalışırsak düzeltebiliriz. Tasarımcılar topluluğu olarak bizim üzerimize düşen ise bu hassasiyeti projelerimize yansıtmaktır. Çünkü küçük bir detay bütün bir projeyi şekillendirebilir. Aynı şekilde de bir proje, bir topluluğun davranışını değiştirebilecek etkiye sahip olabilir. Asıl zorlu olan iş, tasarım sürecini daha kalıcı çözümler yaratacak biçimde şekillendirmek olacaktır.

The post HOME / Stas Gulkowski + Burcu Doğruyol appeared first on Arkitektuel.

Genel Görünüm

Mimar: Carlo Ratto Associati + Italo Rota

Proje Ekibi: CRA-Carlo Ratti Associati ve Italo Rota (Tasarım), Humanitas Research Hospital (Medikal Mühendislik), Policlinico di Milano (Medikal Danışmanlık), Jacobs / Alberto Riva (Masterplan Tasarımı, Konstrüksiyon, Lojistik Servis ve Danışmanlık), MIT Senseable City Lab (Araştırma), Studio FM Milano (Görsel Kimlik ve Grafik Tasarım), Squint/Opera (Dijitl Medya), IEC Engineering / Fulvio Sabato (Güvenlik ve Sertifikasyonlar), Alex Neame of Team Rubicon UK (Lojistik), Ivan Pavanello of Projema (MEP), Dr. Maurizio Lanfranco of Ospedale Cottolengo (Medikal Danışmanlık)

Yapım yılı: 2020

İtalyan mimarlar Carlo Ratti ve Italo Rota koronavirüsle savaşan hastanelere eknebilecek yoğun bakım kapsülleri tasarladı. Ratti ve Rota konteynırlardan oluşturdukları kapsülleri, tüm dünyayı etkisi altına alan salgından etkilenen binlerce hastaya yetmeyen hastane kapasitelerine katkı sağlıyor. Conneted Units for Respiratory Ailments (Solunum Hastalıkları Birimleri), kısacası CURA (aynı zamanda “cure” yani “tedavi anlamına gelen sözcüğün de latincesi), salgını çok ağır geçiren ve sağlık sistemi çökerten sayıda çok hastaya sahip olan İtalya’nın yoğun bakım kapasitesini arttırmayı hedefliyor. 

Kapsül İçi

CURA’yı tasarlayan ekip: “Tasarımımızda amaç, bu modüllerin dünyanın dört bir yanındaki şehirlere hızlı bir şekilde ulaştırılabilmesi ve oradaki hastanelerin yoğun bakım ünitesi eksikliğine, ve dolayısıyla hastalığın yayılmasına, hızlı bir şekilde yanıt verebilmesi.” Ekibin tasarladığı ilk prototip, geçtiğimiz hafta Milano’da bir hastanede inşa edilmeye başlanmış -Milano, İtalya’da en çok koronavirüs vakasının görüldüğü şehirlerden biri. Carlo Ratti Associati stüdyosu, Italo Rota ve mühendislik ekibi Jacobs ile dijital tasarım ekibi Squint/Opera işbirliğiyle tasarlanan CURA, bu modül ile başlayıp tüm dünya çevresindeki hastanelere bu modüller ile destek verebilecek bir girişime haline gelmiş.

CURA Konteynırı

CURA, temelde hızlı bir şekilde yerleştirilebilecek geçici bir strüktür. Bu anlamda ekip mantık olarak CURA’yı geleneksel hastane çadırlarına benzetiyor. Bu bağlamda CURA’nın en büyük farkı, yüksek virüsün yayılmasını önlemek için yüksek seviyede biyo-muhafaza sağlayacak şekilde tasarlanmış olması. CURA ekibi modül taarımı için ”Üniteler bir hastane çadırı kadar hızlı monte edilebilir, ancak negatif basınçlı biyo-muhafaza sayesinde bir izolasyon koğuşu kadar güvenli olabilir.” diyor. Yeniden kullanılan 6.1 metre uzunluğundaki nakliye konteynırlarının içine inşa edilen ünitelerde, negatif basınç oluşturan bir havalandırma sistemi bulunuyor. Kontamine havanın kaçmasını önlemek için hastanelerde ve laboratuvarlarda kullanılan bu yaygın teknikle CURA, Airborne Infection Isolation Rooms (Havadaki Enfeksiyonu Yalıtan Odalar), kısacası AIIR’ın standartlarına uyacak şekilde tasarlanmış.

Aksonometrik Kesit

Biyo-kontrollü her bir ünite, iki koronavirüs Covid-19 yoğun bakım hastasını desteklemek için gereken tüm tıbbi ekipmanı içerecek şekilde kurgulanmış. Bu birimlerinde her biri tek bir birim olarak çalışabilir veya daha büyük, daha çok yataklı kurulumlar oluşturmak için çeşitli yapılandırmalarla bir yapının, bir hastanenin parçası olacak şekilde yapıya bağlanabilir. Tasarımcılar CURA kapsüllerinin mevcut hastanelerin yanına, örneğin otopark gibi alanlara yerleştirilerek yoğun bakım kapasitesinin artırılmasını veya birden çok kapsülün birleşmesiyle saha hastaneleri olarak kullanılmasını öngörüyor.

Kesit

CURA ekibi tasarımlarının ana fikrini ”Son haftalarda, Çin’den İtalya, İspanya, İngiltere ve ABD’ye Covid-19’dan en fazla etkilenen ülkelerdeki hastaneler, yoğun solunum yolu hastalıkları olan hasta sayısının artması nedeniyle yoğun bakım kapasitelerini arttırmaya uğraşıyor…Bu salgının evrimi ne olursa olsun, önümüzdeki birkaç ay içinde uluslararası alanda daha fazla yoğun bakım ünitesine ihtiyaç duyulacağı kesin.” şeklinde açıklıyor. CURA da tam bu nokta için devreye girecek bir sağlık modülü kurguluyor.

CURA Hastane Eklentisi

Ekip, mevcut koronavirüs pandemisine ve bu pandeminin dünyadaki ülkelerde yoğun bakım ünitelerine getirdiği büyük yüke yanıt olarak CURA’yı yaratıyor. Dünya çapında günde 300.000’den fazla insana yayılan koronavirüse karşı CURA, saha hastanelerinin tasarımında mevcut çözümlerin verimliliğini artırmayı ve bu çözümleri mevcut pandemiye uyarlama hedefinde.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post CURA / Carlo Ratti Associati + Italo Rota appeared first on Arkitektuel.

Dünyayı etkisi altına almış Koronavirüs nedeniyle hepimiz kendi ve herkesin sağlığı için önlemlerimizi aldık. Tüm dünyada hiçbir ayrım gözetmeksizin tüm insanlığı etkileyen bu hastalıkla boğuşurken aslında en önemli nokta da bu önlemleri efektif hale getirebilecek bilince sahip olmak. Tüm dünyanın evden çıkmayarak yine tüm dünyanın sağlığına kavuşmasını hedeflediği bu süreçte dünya çapından farklı meslek kollarından birçok insan dünyanın tamamına bu hastalığı, önemini, işleyişini ve önlemlerini anlatmayı kendine görev edinmiş durumda. Sanatçılar ve tasarımcılar da, koronavirüsün yayılmasını yavaşlatma konusunda tavsiyelerin kitlelere ulaşmasına yardımcı olacak destek ve bilgilendirici resimler oluşturmak için kalemlerini virüs yayılmaya devam ettikçe, insanların Covid-19 virüsüne yakalanma veya virüsü yayma şansını en aza indirmek için gerekli yaşam değişikliklerini yapmaya teşvik etmek için kullandılar.

©Toby Morris

İnceleyeceğimiz ilk ilüstrasyonlar karikatürist Toby Morris ve mikrobiyolog Siouxsie Wiles tarafından hazırlanmış. İkilini işbirliğiyle hazırlanan animasyonlar; koronavirüs salgını zamanı sosyal izolasyonun önemini, salgın ile sağlık sistemi üzerine binen büyük baskıyı ve hatta insanlar için temas gerektirmeyen yeni selamlaşmaları teknikleri gösteriyor. Yapılan bu animasyon ve görseller, Morris tarafından Wiles’ın Yeni Zelanda internet sitesi The Spinoff için yazdığı makale serisi için hazırlanmış.

©Toby Morris

Bu makalelerde Wiles salgını ve Yeni Zelanda’dan hareketle salgına karşı tepkinin nasıl olması gerektiğini anlatıyor. Morris’in yardımıyla bu önemli konuları en iyi şekilde karşıya aktarmayı ve bu sayede daha kontrollü bir salgın sürecine yol açabilmeyi hedefliyor. “İlüstrasyonların ve görsel örneklerin kompleks fikirleri akatarabilme konusundaki güçlerine her zaman inandım. Kendimden örnek verecek olursam ben bu şekilde bazı şeyleri anlıyor ve özümsüyorum.” diyor Morris ve ekliyor “Siouxsie’nin fikirlerini insanlara kolaylıkla anlayabilecekleri bir şekilde tercüme etmek için yeteneklerimi kullanmış olmaktan çok memnunum, iyi bir takım olduğumuzu düşünüyorum.”

©Toby Morris

Gifler arasında “Eğriyi Düzleştirme” (Flatten the Curve) ihtiyacını açıklayan iki görüntü var. Bu, hastaneler üzerindeki baskıyı hafifletmek için yeni Covid-19 vakalarının sayısını daha uzun bir sürede yayılmasını sağlamanın önemini anlatıyor. Başka bir görsel de, insanların el sıkışmadan birbirlerini selamlamaları için yeni yollar önerirken, bir diğeri de hastalıkla ilişkili semptomlar hakkında farkındalık yaratmayı hedefliyor. “Şu anda her şey çok hızlı değişiyor ve etrafta çok fazla belirsizlik ve çok fazla bilgi var, bence herkes netliğe gerçekten aç. Bu konuda gerçekten yardımcı olabiliriz. Etkili tasarım işleri aynı zamanda gürültü kirliliğini azaltabilir ve gerekeni açıklayabilir. Bence hepimiz yaptığımız şeyin bir şekilde yardımcı olduğunu hissetmek istiyoruz ve her zaman kariyerimizde bunu yapma imkanına sahip olmuyoruz.” diyor Morris.

©Mona Chalabi

İngiliz veri gazetecisi Mona Chalabi, Instagram sayfasında sosyal uzaklaşma, kendi kendine izolasyon ve malzemeleri stoklamanın saçmalığı hakkında tavsiyelerin olduğu bir dizi kabataslak illüstrasyon yayınladı. Mona’nın grafiği, ateş ve kuru öksürüğün daha yaygın belirtilerinden, daha az sıradan kas ağrısı ve kusma belirtilerine kadar, koronavirüs semptomlarının bazılarını özetliyor.

©Juan Delcan ve Valentina Izaguirre

Yönetmen ve sanatçı Juan Delcan ve Valentina Izaguirre, ateş yakan kibrit çöpü animasyonu ile  sosyal iolasyonun olumlu etkisini görselleştirdiler. Yan yana duran ilk yanık kibrit çöpü bir sonrakini ateşe verir. İkili bu kibritlerden insan biçimine verdiklerinin zinciri kırmasıyla, virüslerin yayılmasını önlemek için evde kalmanın önemini temsil ediyor.

©Sara Andreasson

İsveçli ressam Sara Andreasson da insanları evde kalmaya teşvik etmek için yanan kibrit çöpü benzetmesini devam ettirmiş. “Hepimiz, toplumlarımızdaki daha savunmasız insanları korumak ve enfeksiyon zincirini kırmaya çalışmak için çaba göstermeliyiz. Tüm bunlar bittiğinde, bir topluluk olarak birlikte çalışmak konusunda değerli bir şey öğrenmiş olacağımızı ümit ediyorum.”

 

Fransız illüstratör Jean Jullien ise, karakteristik yaklaşımını, mevcut krize Instagram aracılığıyla biraz mizah getirmek için kullanmış. Çizimler salgınla değişen -ve değişmeyen- hayatlarımızı alaylı bir biçimde gözler önüne seriyor.

 

İsveçli sanatçı Petra Eriksson, “Silencio” resminde karantina ve kendi kendine izolasyonun insanın kendisine biraz daha zaman ayırmasını sağladığını söyleyerek olayın pozitif yönüne odaklanıyor. “Evde kendiniz için çok fazla zaman geçirmenin iyi bir yanı, yavaş ve daha basit bir yaşam tarzına girme şansına sahip olmanız, kafanıza biraz daha derine inebilmeniz için daha fazla huzur ve sessizlik vermenizdir. Yüz yüze daha fazla sosyal etkileşime sahip olmayı özlememe rağmen, normalde yapacağınız şeylerin çoğunu tamamen bırakmamız gerektiğinde ne olacağını görmek ilginç.”

 

Belki de bu görsellerin en virali, Sanatçı Sara Shakeel’in bu ışıltılı kolaj serisi. Shakeel’in ilüstrasyonları su ve sabunu kristallere dönüştürerek insanların ellerini daha fazla yıkamayı teşvik ederek hijyen alışkanlıklarımıza daha olumlu bir bakış getirmeyi amaçlıyor. ”Basit bir sanat eserinin, özellikle bu zor zamanlarda, insanların yaşamları üzerinde nasıl bu kadar olumlu bir etki yaratabildiğini görmek beni gerçekten mutlu etti. Bir sanatçı olarak amacımı ve sanat yaratmamın nedenini yerine getiriyor!”

©Oliver Jefferds

Brooklynli sanatçı ve yazar Oliver Jeffers, Covid-19 salgını sırasında birbirlerine yardım etmenin önemini vurguladı. “Şimdi ‘ben’ değil ‘biz’ olduğumuzu hiç olmadığı kadar çok düşün” yazan ilüstrayonuyla Jeffers, ”Bu virüs pasaportunuzu veya banka bakiyenizi umursamıyor. Bu, maalesef herhangi birimizi etkileyebilir -ama umarım onu yenmek için birlikte hareket edersek hepimizi değil.” diyor.

 

İngiliz ressam Gemma Correll, sosyal medya takipçilerini ellerini yıkamak, tuvalet kağıdını biriktirmemek, sevdikleriyle de olsa sosyal mesafeyi korumak gibi şeyler için dijital “coronavirus ödül çıkartmaları” yarattı. Sanatçının önceden yaratıığı “Couchella” (Cochella yerine geçecek olan festival) görseli de bu zamanlara oldukça uygun.

Devam eden koronavirüs pandemisi ilk olarak Aralık 2019’da Çin’in Wuhan şehrinde ortaya çıkmıştı. Daha sonra sıra sıra -ve aslında önlemsizlikle- dünyanın her yerine yayılan virüs için bu sanatçılar, yararlı tavsiyelerde bulunmaya yardımcı olmak için salgına yanıt olarak kalemlerini kullanıyorlar. Bu becerileri kullanmak için mükemmel bir zaman olduğunu ve gerçek bir fark yaratabileceklerini söyleyen sanatçılar, neredeyse yeni başlayan ve belki önümüzde daha agresif ve sert önlemleri gerektirebilme ihtimali olan bu virüsü insanlara anlatmayı tüm dünyanın iyiliği için görev edinmişler. Buradan hem bu sanatçılara teşekkür etmiş hem de salgınla ilgili bilgilendirmeleri okuyucularımıza aktarmış olalım. Sağlıkla kalın, evde kalın!

Linkler:

• Juan Delcan ve Valentina Izaguirre’in Videosu: https://twitter.com/juan_delcan/status/1239353536028139521
• Mona Chalabi: https://www.instagram.com/p/B9roIwrlA2V/?utm_source=ig_embed
• Sara Andreasson: https://www.instagram.com/saraandreasson/
• Jean Jullien: https://www.instagram.com/jean_jullien/
• Petra Eriksson: https://www.instagram.com/petraerikssonstudio/
• Sara Shakeel: https://www.instagram.com/p/B9T0V5gn2e4/?utm_source=ig_embed
• Oliver Jefferds: https://www.instagram.com/p/B9uKf50B1I9/?utm_source=ig_embed
• Gemma Correll: https://www.instagram.com/gemmacorrell/

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Sanatçılardan Koronavirüs Salgını İllüstrasyonları appeared first on Arkitektuel.

Mimar: UNStudio

Yer: Amsterdam, Hollanda

Yapım yılı: 2019

UNStudio tarafından gerçekleştirilen The Looking Glass, Amsterdam’da bir dükkan için cephe yenileme projesi. Kentte Stedelijk Müzesi gibi önemi müzelerinin bulunduğu bölge (Museumplein) ile Vondelpark (büyük bir kent bahçesi) arasında Flemenk tasarım kültürü ve yaratıcı mirası gözler önüne seren dükkanlarla dolu bir cadde olan P.C. Hooftstraat’taki dükkan için yeni cephe tasarımı, vitrin fikrini yeniden yorumlayarak benzersiz bir amiral mağaza için zemin hazırlıyor. Cephe, hem biçim hem de işlev olarak moda ve mimarlığı bir araya getiriyor: üç dalgalı cam panel, kıvrımlarıyla şeffaf bir kumaşa benziyor. Cephe tasarımı, estetik algı ve işlev arasında bir uyum yakalamayı ve tekstilin işçiliğini ve geometrisini yansıtmayı hedefliyor. UNStudio bunu geleneksel bir Amsterdam konutunun üç pencereli dikey bölümlenmesine sadık kalarak gerçekleştiriyor.

Yapının cephesi bütün katları birbirine bağlayan tuğla duvarla çevrili cam kutulardan oluşuyor. Bu cam kutuların her biri prefabrik üretim sürecine sahip. Aralarında paslanmaz çelik kenar profilleri bulunan düz ve eğimli bitişik lamine cam paneller, demir profillere yapısal silikonlar ile bağlanıyor. Böylece cephedeki iki katmanlı cam kutuyu oluşturuyor. Daha sonra her cam kutu sahaya tek bir ünite olarak monte ediliyor. Kurulumdan sonra paneller üzerine ve yanlarına bir yalıtım katmanı ekleniyor. Cilalı paslanmaz çelik kenar profilleri ve cam paneller arasındaki 8 mm’lik silikon dikişler, kavisli camda imalat işlemi sırasında oluşabilecek herhangi bir toleransa izin verirken, camın kenar çelik profillerini de hasara karşı koruyor. Oyunlu cam cephe, göz seviyesinde açılış alanları yaratıyor.

The post The Looking Glass / UNStudio appeared first on Arkitektuel.

Render / ©MAS

Barjeel, MAS (Miskavi Architecture Studio) tarafından tasarlanan bir enstalasyon. MAS ekibinin tasarımı, bu sene 11-16 Kasım tarihleri arasında 5.’si düzenlenecek olan Dubai Design Week’te (Dubai Tasarım Haftası) Türkiye’yi temsil edecek. İlk olarak 2015 yılında düzenlenen Dubai Design Week, Ortadoğu’nun en büyük yaratıcılık odaklı festivali olarak değerlendiriliyor. Festival mimari, iç mimari, ürün tasarımı ve multimedya gibi birçok farklı disiplinden uluslarası katılımcıyı bünyesinde barındırıyor.

Render / ©MAS

İstiflenmiş oluklu mukavva modüllerden oluşan Barjeel, önümüzdeki hafta Dubai Design Week bünyesinde etkinliğin gerçekleşeceği Dubai Design District (d3)’te sergilenecek. 6,5 metre yüksekliğindeki enstalasyon, körfez coğrafyasında yüzyıllardır pasif iklimlendirme için kullanılan ikonik rüzgar kulelerinden esinlenerek tasarlanmış. MAS, rüzgar kulesi konseptine geri dönüşüm fikriyle yaklaşarak, tasarım haftalarında sanatçı ve sanat eserlerinin yol açtığı tüketime dikkat çekmek istiyor. Enstalasyon, geri dönüştürülmüş mukavva ve alüminyum gibi hafif ve sürdürülebilir malzemeleri geometrik soyutluk kavramı aracılığıyla ele alıyor. Bu bağlamda Barjeel,  geleneksel rüzgar kulesini yeniden yorumlayarak, Dubai Design District’te ziyaretçiler için serin ve dingin bir dinlenme alanı yaratmayı hedefliyor.

©MAS

Tasarımda İslam Mimarisinde sıkça rastlanan geometrik formlardan referans alınarak, mukavva katmanlarının içinde kalan boşluk aşağıdan yukarıya çıktıkça daireden kareye dönüşen heykelsi bir hacim kurgulandı. Bu değişken iç formun gelişiminde sokak kotunda ziyaretçiler için samimi bir oturma alanı yaratılırken, üst kotta gün ışığı ve hâkim rüzgârın etkisinin maksimize edilmesi amaçlandı. İç hacmin üzerinde asılı duran 0.8 mm kalınlığında alüminyum levhalardan oluşan “yelkenlere” çarparak aşağıya alınacak esintiler ile üst ve yan açıklıklardan içeriye süzülen gün ışığı sayesinde gün boyunca değişken ışık oyunlarına imkan veren tasarımıyla enstalasyon, gece ise karton katmanlar arasına gizlenmiş lineer LED armatürler ile aydınlatılarak içten dışa ışık saçan bir kütle olarak algılanacak.

Kesit / ©MAS

Barjeel, Türkiye’den Metal Yapı Holding, Kasso Mühendislik ve Tepta Aydınlatma, Dubai’den ise Advanced Engineered Solutions (AES) ve ALEC Engineering and Contracting L.L.C’nin işbirliği ile üretilmiş. Tasarımıyla coğrafyanın geçmişine referans olurken bir yandan sürdürülebilirliği vurgulayan enstalasyon, 11-16 Kasım 2019 tarihlerinde ziyarete açık olacak.

*Barjeel metni, MAS ekibi tarafından sağlanan proje metninden oluşturulmuştur.

The post Barjeel appeared first on Arkitektuel.

The post Kesişen Döngüler / Öykü Arda appeared first on Arkitektuel.

©MoMA

Sonsuz Ev (Endless House), Friedrick Kiesler tarafından ortaya atılmış bir konsept ev tasarımı. Kiesler elastik, farklı durumlara cevap verebilen bir mekan kurgusu olarak Sonsuz Ev’in tasarımını gerçekleştiriyor. Tasarımında ortaya attığı düşüncelerle de kendinden sonra gelen ‘esnek’ mekan kurgularına öncü olmuş.

©Friedrick Kiesler

Modern mimarinin müstakil ev ve evle ilgili ortaya attığı arketipler, mimarların ve sanatçıların yaratıcı çalışmalarından doğmuş, evrensel konuları keşfetmeyi hedefleyen ev kurgularıdır. Sonsuz Ev ise bu arayışlarla gerçekleşmemiş olan konsept tasarımlardan ayrılıyor. Ev, konut tipine 20. yüzyılda yapılmış paradigmatik deneylerinden biri. Zamanın sürrealizm akımından ve bilimsel teorilerinden esinlenerek doğan tasarım, Kiesler’in ‘yaşamsal faaliyetler kadar elastik’ olan konut denemesi.

©Friedrick Kiesler

Friedrick Kiesler, 1920’lerde sanat ve mimari arasındakı sınırı yıkabilecek sonsuz mimari içi eskizlerine başlamış. Bu fikirlere 1950’lerde bir model geliştiren mimarın tasarımı, müstakil eve tamamıyla soyut olan bir yaklaşımın manifestosu denebilir. Ev, Kiesler’in modern mimaride o zaman baskın olan sınırlamalara itiraz olarak çevresel bir ev modeli geliştirmiş. Sonsuz Ev, ‘makine çağının birbiri ardına kutular’ yaratan evlerine karşılık, resim, şiir, dans, tiyatro ve heykelin senteziyle ortaya çıkıyor.

©Friedrick Kiesler

Sonsuz Ev, mimarın bundan sonra ortaya attığı Manifesto of Correalism (Correalism manifestosu) düşüncelerinin temeli. Kiesler tarafından ortaya atılan Correalism terimi, insanın kendi doğal ve teknolojik çevresiyle olan sürekli etkileşiminin dinamiğini ifade ediyor.

Kiesler, kullanıcılarının değişen sosyal endişelerine ve kullanımlarına optimum cevap veren bir kurgu olarak elastik mekan konseptinin savunucularından biri. Tasarladığı ev de bahsettiği Correalism teriminin farkında olan ve bununla şekillenen elatik bir mekan kurgusu tanımlıyor.

The Blogazine

Kiesler’in Sonsuz Evi, çeşitli materyalleri kullanan uzun konsept çalışmaları sonucu ortaya çıkmış. Evin ilk modeli akışkan, yumurtaya benzer formda  döşeme, tavan, ve duvar arasındaki geçişleri bulanıklaştıran ve bu şekilde esnek bir mekan kurgusunu sağlayabilen kıvrımlı bir yapıya sahip. Daha sonra bu model mimarın çizim ve yazılarında , 1960’a kadar, sürekli olarak geliştirilmiş. Son olarak Endless House, Modern Sanat Müzesi’nin (MoMA) etkileyici Vizyoner Mimari (Visionary Architecture) sergisi için inşa edilmiş yaklaşık 25 metre uzunluğunda bir modelde mağaraya benzeyen mekanların organik bir düzenlemesi olarak öngörülmüş.

Aydınlatma Çalışmaları / ©Nulty+

Evin formu da aynı zamanda Correalism manifestosunun da temeli. Mimarın bu formun türetilmesi konusundaki argümanlarından biri, formun evin aydınlatma sistemine dayanan bir mantığı olması. Kiesler’in elde ettiği amorf denebilecek form, bol ışığın evin her odasının her köşesine, formdan kaynaklanan herhangi bir köşe ve geleneksel mimarinin ögesi olan iç duvarlar nedeniyle, kırılmadan ulaşabilmesi. Temelde Sonsuz Ev’in alışılmadık olan formu, evin yeterli bir şekilde aydınlanma endişesinden doğuyor.

Plan / ©Friedrick Kiesler

“Bütün sonlar ‘Sonsuz’da birleşiyor, aynı hayatta olduğu gibi. Hayatın ritmi, döngüseldir. Yaşamların sonları, yirmi dört saat, bir hafta , bir ömür boyunca bileşir. Zamanın öpücüğüyle bu yaşamlar birbirine dokunur. El sıkışırlar, kalırlar, hoşçakal derler, aynı veya diğer kapılardan geri dönerler, gelip birden çok bağlantıdan, gizli ya da açık ya da hafızanın kaprislerinden geçerler.”

Kiesler’in bu sözlerle anlattığı evi, döngünün sürekli devam ettiği bir tasarımı hedefliyor. Sonsuz Ev, sürekli hareket, iletişim ve değişim halinde olana ev sahipliği yapıyor ve kendi bu değişimlere uyum sağlıyor. Sonsuz Ev, insanın çevresiyle olan ilişkisini bir yaşam döngüsünde olduğu gibi, sürekli bir devinim içerisinde kurgulamayı hedefliyor.

©Friedrick Kiesler

Duyumsal iç mekanlar yaratmayı hedefleyen ev, bu sebeple farklı dokuları harmanlayan bir yapıya sahip: yerde çakıldan, kuma ve çimene kadar uzanan kaplama, küvetlerin yerini alan ve evle bütünleşmiş banyo havuzları ve prizmatik renkli aydınlatma teknolojisiyle ev, kullanıcılarının ruhsal ve fiziksel ihtiyaçlarına cevap arıyor. Kiesler bu tasarımında evi radikal bir şekilde yeniden yapılandırmak için evin, “kendi içinde bir evren, yaşam güçlerinin dönüştürücüsü” olması gerektiğini söylüyor. Friedrick Kiesler’in maketlerle ilerleyen sürecinin sebebi ise mimara göre mimari modelin kendi başına üretken bir araç, inşa edilen projeden bağımsız olarak kendi kavramsal varlığına sahip olabilecek bir nesne olması.

Çizimler / ©Friedrick Kiesler

Mimarın ortaya attığı konsepte dair yaptığı yapılan eleştirler ise maketlerde yansıtılan özgün potansiyelin yanında çizimlerin oldukça statik ögeler olarak kalışı. Bunun yanında Sonsuz Ev için yapılmış olan eskizler, Kiesler’in tartıştığı vizyonu daha özgür aktarabiliyor. Fakat Sonsuz Ev’in sabit olmayan kurgusuna rağmen onu ‘sabitleştiren’ kesin çizgiler ve yüzeylerle mimar aslında bir nevi arayışı içinde olduğu düşüncelerden uzak bir noktaya yönelmiş oluyor. Konsept ev için yapılan maketler ise dagalı formlarda merdivenler, içeride ve dışarıda olma durumunu sürekli değiştiren akışlar ve sürekli yüzeylerle mekanlar arası akıcı geçişi daha net vurgulayan bir karaktere sahip.

©Friedrick Kiesler

Sonsuz Ev, kendiyle aynı zamanda yapılan birçok modern mimari eseri konuta karşı çıkıyor. Buna örnek olarak, Mies van der Rohe’nin aynı yıllarda (1945-1951) yapılmış Farnsworth Evi verilebilir. Sonsuz Ev’in ortaya attığı düşüncelere tamamen zıt olarak Kiesler’e göre Farnsworth Evi, kompakt düzeni ve şeffaf cam duvarlarıyla mekanın duyumsallığına tamamen karşı.

1958-1959 yıllarında MoMA’da Sonsuz Ev üzerine bir sergi yapılmış. Sergide  evi modelleme süreçlerinin fotoğraflarına, maketlerin kendisine ve Kiesler’in eve dair ‘birden çok boyutlu’ çizimlerine yer verilmiş. Kiesler’in sergide yer alan tasarımları o zamanlar mimarlık disiplinini farklı yönlere iten ögeler olarak değerlendiriliyor.

Maket

Kiesler’in fikirleri ve kurgusu konutu yapısal kabuk olarak tasarlanan bir evden, heykeli biçimlerin koleksiyonuna; manzarayı esas alan bir ev kurgusundan kamusal ve özel alan arasındaki bölünmeleri bulanıklaştıran bir iç mekana; sanatçıların yaşama ve çalışma alışkanlıklarını kucaklayan modern tasarımlarından geometrik modeller ve dijital teknolojileri içeren yeni üretim yöntemlerine yöneltiyor.

The post Sonsuz Ev appeared first on Arkitektuel.

©Salon Alper Derinbogaz

Salon Alper Derinboğaz tarafından geliştirilen Augmented Structures (Aktif Strüktürler) projesinin ilk ürünü olan Augmented Structures v1.1: Acoustic Formations (Aktif Strüktürler: Akustik Formasyon) İstiklal Caddesi’nde bulunan Yapı Kredi Kültür Merkezi’nin cephesine yapılmış bir enstalasyon. Mimarlık, matematik, görsel sanatlar ve işitsel hafızayı bir araya getiren, farklı disiplinler arası alış veriş ile mekansal deneyimi geliştiren bir konsept olarak Augmented Structures isimli serinin ürünü olan enstalasyon, 2011 yılında Alper Derinboğaz ve Refik Anadol ortaklığıyla gerçekleştirilmiş.

©Salon Alper Derinbogaz

Ekibin enstalasyonu cadde için oldukça önemli bir nokta olan Yapı Kredi Kültür Merkezi’nin (YKK) cephesinde. Enstalayonun yapıldığı yıllarda sürekli gelişen bir yaya gezinti yolu olarak İstiklal Caddesi üzerindeki YKK, o yıllardan beri giderek artan, İstanbul’un gece hayatı ve turizm endüstrisinin kalbi olmaya zorlanan bu caddede kentsel konumunu yeniden ayarlama mücadelesi içine girmişti. Yenilendikten sonra da bu durumuna devam eden yapının kentsel konumunun önemi ekibe Augmented Structures için yol gösterici bir tasarım girdisi olmuş.

©Salon Alper Derinbogaz

Augmented Structures, bu kalabalık ve işlek cadde üzerindeki kaçınılmaz ses topluluğunu fiziksel bir cepheye ve bu sesleri sentezleyen dinamik bir görsel performansa dönüştürüyor. Burada tasarımın hedefi yayaların caddedeki deneyimini, kentin içerisindeki enstalasyonla daha aktif bir katılım haline getirmek. Aslında Augmented Structures bir çeşit kavramsal bir paradigma ortaya koyuyor: yapının cildi, ses, yaya ve çevreyi kentsel durumda ayrı etkenler olarak ele alıyor ve kullanıcıların yapılı çevreleri ile arasındaki ilişkiyi, yapıları ve yaşayanları etkenlerini de içine alan bir tasarım yaratarak sorguluyor. Bu sorgulama, kentsel konum savaşında kritik bir örnek olan YKK ve dinamiğiyle İstiklal Caddesi üzerinde.

İstiklal Caddesi Ses Kesitleri / ©Salon Alper Derinbogaz

İstiklal Caddesi, İstanbul’un merkezinde önemli bir sosyal aks olarak yıllardır varlığını sürdüren bir cadde; tarihi boyunca kentsel dönüşümlerle değişen İstanbul dokusunu gözler önüne seren bir mekan. Sosyal, ticari ve hatta kentsel anlamda oldukça katmanlı olan bu cadde, Augmented Structures’ı yaratacak ses hafızası için de oldukça zengin bir kaynak.

Cadde, sürekli geçen tramvayların gürültüleri, yüzlerce dondurmacının zillerine vuruş sesleri ve bir şekilde gizlenmiş ezici kalabalığın (günde yaklaşık 3 milyon insan) cadde üzerinde bir yukarı bir aşağı gezinti rotası ile asla uyumayan şehrin taşkın kalp atışlarının en çok hissedildiği noktalardan biri.

İstiklal Caddesi Ses Kesitleri / ©Salon Alper Derinbogaz

Mimarlık, sayısal tasarım, ses mühendisliği ve görsel sanatları birleştiren bir süreç olarak Augmented Structures, caddenin akustik hafızasını birçok dijital süreçten geçiren ve fiziksel hale dönüştüren bir proje. Enstalasyon için ilk olarak tramvay yolu boyunca seslerin sürekli kuadrofonik kayıtları alınmış. Daha sonra bu kayıtlar, fiziksel bir yapıya sonuçlanmak üzere, üretken modelleme süreçleri ile türetilmiş farklı geometrilere dönüştürülmüş. Elde edilen görseller, YKK cephesinde yapılacak dinamik ses performansının parçaları.

Oluşum Diyagramı / ©Salon Alper Derinbogaz

Daha sonra, mimar ve besteci Iannis Xenakis’in “Metastaseis” eserinin ilk notlarından esinlenerek, ses kayıtları 3 boyutlu formlara dönüştürülmüş. Bu aşamada ekip VVVV ve Rhino Grasshopper platformlarında, dalga dosyalarını ses kesitlerine dönüştüren bir method kullanmış. Ses kayıtlarının elde edildiği gezinti rotası, YKK cephesine yerleştirilmiş ve önceden yaratılmış olan sürekli yüzeyin altına İstiklal Caddesi’nin farklı bölümlerine ait farklı ses kesitleri yerleştirilmiş. 

Kesitler / ©Salon Alper Derinbogaz

Daha sonra duyarlı animasyon görsellerle birlikte yüzeye daha fazla ses detayı işlenmiş ve cepheye yerleştirilmiş İstiklal Caddesi rotası üzerinde bu detaylar, haritalandırılmış. Böylece kayıtlarda değişen seslere duyarlı, kritik noktalarında ses kesitleriyle 3. boyuta uzayan bir enstalasyon yaratılmış.

Enstalasyonun ses kesitleriyle oluşan formu ise 3 ay içerisinde üretilmiş. Tüm strüktür hibrit bir sisteme sahip: metal gergi kabloları, ahşap kesitlerin çelik strüktürünü bu strüktürü kapatan gerilme zarı ile birleştiriyor.

©Salon Alper Derinbogaz

Augmented Structures, mimari uygulamanın sürekli evrim olasılığını ve mimarlığın statik tektoniğinin, sürekli olarak gelişen çağa ayak uydurarak, dinamizm ile kesintisiz bağlantısını vurgulayan bir tasarım. Tasarım, aslen mimari tektoniği ile kurgulanan kavramsal anlamını, ifade gücü yüksek bir yüzeye; sürekli evrim geçiren bir cilde aktarıyor. Bu sayede yer aldığı çevredeki kentsel koşulları bir bütün olarak anlatabiliyor ve yapılı çevrenin sakinleri ile olan aktif ve zorunlu iletişimi görsel hale getiriyor. Ekip tasarımı bu gibi yönleriyle “Sosyo-Teknolojik Paradigma” olarak anıyor.

©Salon Alper Derinbogaz

İstiklal Caddesi üzerindeki Augmented Structures, serinin ürünlerinden bir tanesi. Yapı Kredi Kültür Merkezi’nin cephesindeki görsel performans, çevresinden beslenen ve çevresinin verisiyle doğan bir tasarım. Bir nevi İstiklal Caddesi’nin günlük hayatından türeyen enstalasyon, Salon Alper Derinbogaz ekibinin dikkat çeken tasarımlarından yalnızca biri. Enstalasyonun videosu için: https://salonarchitects.com/projects/augmented-structures-v1-1/

The post Augmented Structures appeared first on Arkitektuel.

© Yong Ju Lee Architecture

Türkçe ‘Kök Bankı’ anlamına gelen Root Bench, Yong Ju Lee Architecture tarafından tasarlanan bir enstalasyon. Seul’deki Hangyang Parkı için tasarlanan bir kentsel mobilya olan Root Bench, 30 metre çapındaki dairesel şekli ile bir ağacın köklerini andırıyor. Üzerine oturduğu alanda kimi zaman yükselen, kimi zaman ise çimlere değen yapı farklı şekillerde oturma alanları üretiyor ve geniş parkın geri kalanı ile görsel bir tezat oluşturuyor.

Merkezden çıkan parçaların tamamı metal bir iskelet üzerinden kurgulanmış. Beton ile kaplanan bu parçalar, ahşap kaplanarak son haline getirilmiş. Root Bench’in inişli çıkışlı yapısı, strüktürün bazı noktalarda tamamen yer ile birleşmesini sağlıyor ve böylece yapay enstalasyon ile doğal çevre arasındaki sınırlar kayboluyor.

Bu özgün kentsel mobilya, parkın kullanıcılarına farklı imkanlar sağlıyor. Root Bench farklı noktalarda 25 cm yüksekliğindeki bir çocuk sandalyesi, 45cm yüksekliğinde standart bir oturak ve 75 cm yüksekliğindeki bir masa olarak kullanılabiliyor. Aynı zamanda Yong Ju Lee Architecture’ın hareketli ve ritmik tasarımı, parka yeni bir kimlik kazandırıyor.

The post Root Bench appeared first on Arkitektuel.

©Paul Warchol

1992 yılında Steven Holl ve Vito Acconci işbilirliğiyle ortaya çıkan tasarım, Storefront for Art and Architecture (Sanat ve Mimarlık Vitrini) isimli bir derneğin eskiyen cephesi için bir yenileme projesi. New York’un üç farklı mahallesinin (SOHO, Little Italy, Chinatown) kesiştiği noktada bulunan proje, aslen galeri olan yapının üçgen sergi iç mekanıyla sınırlı ve dar bir alana sahip. Storefront for Art and Architecture için en baskın yapı binanın yenilenen uzun cephesi.

©Paul Warchol

Storefront for Art and Architecture mimarlık, sanat ve tasarımdaki yenilikçi konumların geliştirilmesine kendini adamış, kar amacı gütmeyen bir organizasyon. Bu oluşumun amacı sergiler, sanatçı konuşmaları, film gösterimleri, konferanslar ve çeşitli yayınlarla programının coğrafi, ideolojik ve disiplinlere bağlı sınırları üstünden diyalog ve işbirliği yaratmak. Sesini duyurmak isteyen herkese açık bir forum olan Storefront for Art and Architecture, sanat ve mimarlıktaki hayati konuları tartışarak halkın çağdaş tasarıma olan ilgisini ve bilincini arttırma amacı güdüyor. 

©Paul Warchol

Yenileme projesiyle Holl ve Acconci ‘imkansızlığı tanıtmak’ ve ‘cepheyi delmek’ fikirlerinden yola çıkarak sadece iç mekanlara ait olan sanat dünyasının sembolik sınırına meydan okuyan bir tasarım kurgulamış. İkili, bu kurgu için geri dönüştürülmüş elyafla karışıtırılmış betondan üretilen bir materyal seçiyor ve bu materyalden ürettikleri açılır/kapanır panellerle cephede yapboza benzer bir kompozisyon yaratıyor. Holl ve Acconci’nin yarattığı yeni cephe düzeniyle paneller açık pozisyonlarından kitlendiğinde, cepe çözülmeye başlıyor ve galerinin iç alanı 3 sokağı kesiştiren köşede kaldırıma taşıyor. Burada ikili bir cephenin işlevinin iç mekanı dış mekandan ayıran bir bölme oluşturma fikrini sorgulayan bir tutuma sahip.

©Peter Guthrie

Steven Holl’ün proje için konsepti tam olarak şöyle: döner panellerle içeriyi dışarısı haline getirmek. Bu panellerin her biri farklı şekle, diğer panelle özgün bir ilişkiye ve farklı açıklık/kapalılık durumlarına sahip. Böylece yeni cephe, aslında her gün farklı bir cephe yaratıyor. Böylece basit bir tasarım ve malzemeyle Holl ve Acconci’nin güçlü kurgusu kendini ortaya koymuş oluyor.

Oldukça düşük bir bütçeyle gerçekleştirilen projede geliştirilen konsept için net bir çözüm bulunmuş. Sorularını ve tasarımda buna verilen cevapları net bir şekilde aktarabilen proje yalnız bu özelliğiyle değil; Holl’ün detaylandırma, orantı ve ışığın manipülasyonu yoluyla alan yaratmaya odaklanan çalışmalarının çoğunun bir göstergesi olduğu için de oldukça önemli.

©Paul Warchol

Planda bir turta dilimi şeklinde yeri kaplayan tasarım yalnızca bir cephede caddeye açılıyor. Caddeye bakan yapının en uzun duvarı galeri mekanı; dilimin daha geniş olan kısmı ise ofis ve depo olarak kullanılıyor. Galerinin gittiçe daralan alanı gitgide ziyaretçiyi kendisine sunulan eserlerle yüzleşmeye zorluyor. Storefront for Art and Architecture ‘ın yeni cephesinde sergilenen görüntüler dış panellerden de görmek mümkün. Fakat dikkat çeken kısım, gittikçe daralan bu mekanın bir galeri alanı olarak nasıl kullanıldığı.

©Brett Beyer

Storefront for Art and Architecture binasının yeni cephesi zamanla birçok mimar ve sanatçının enstalasyonuyla bulunmak istediği bir alan haline gelmiş. Holl’ün tasarımını deneyimlerken panellerin yerleşimleriyle verdiği rastgelelik hissi ve böylece yaratılan mekan, sergilenen eserlerin önüne geçiyor. Bunun sebebi bu küçük tasarımın kendi içinde birçok detay barındırması. Beyaz alçıpan panellerle yaratılan sergi alanı, metal dikmeleriyle hareketli hale getirilmiş. Galeri olarak yaratılan mekanda yapının eski kullanımına ipuçları veren kalıntılar bulunuyor -kolonlar, taban ve tavan kaplamaları gibi. Holl’ün tasarımı, eski ve yeni arasında güçlü bir kontrastı ve ilhamına dair küçük izleri yansıtma amacında. 

©Pernilla Ohrstedt

Storefront for Art and Architecture cephe tasarımın en etkileyici yanı içi ve dışı -New York’un sokağı- arasındaki ilişki. Bu ilişkiyi tanımlamada ışık büyük bir role sahip. Sürekli değişen dış hava koşulları ile birleştiğinde, farklı panel yapılandırmaları ve ışık, caddeden çerçeveli bakışları galeriye dönüştürürken içeriden şehri farklı çerçeveler içinde ziyaretçisine sunuyor. Holl burada binanın etkilerini ve çevre ile olan ilişkisini tamamen kontrol etmeyen bir çözüm yaratabilen en özgür kararı hayata geçirmiş: hareketli bir mimari.

©Brett Beyer

“Mimari mekanların total algısı, nasıl bir yemeğin tadı otantik bileşenlerin lezzetine bağlıysa, dokunsal alemin malzemesine ve detayına bağlıdır.” diyor Steven Holl. Bu sözlerle anlattığı yaklaşımını en iyi anlatan projelerden biri de bu cephe yenilemesi. Holl, hem düşük bütçe hem de oldukça kısıtlı bir alanda olmasına rağmen kurgusal dayanakla çözdüğü detaylı mimari ile zamansız bir tasarım ortaya koymuş.

The post Storefront for Art and Architecture appeared first on Arkitektuel.