©Yong Joon Choi

Mimar: Frank Gehry

İç Mimar: Peter Marino

Yer: Seul, Güney Kore

Yapım yılı: 2019

Louis Vuitton Maison Seoul, dünyaca ünlü marka için tasarlanmış bir mağaza. Önceden varolan mağaza yerine Güney Kore başkenti Seul’da yeni bir amiral mağaza olarak tasarlanan yapı, 2019 Kasım ayında hizmete açılmış. Tasarım için dünya çapında ünlü mimarlar Frank Gehry ve Peter Marino birlikte çalışmış. Markanın Kore kültürü ve mirasıyla olan kuvvetli ilişkisini onurlandıran bir tasarım olarak hayata geçen Louis Vuitton Maison Seoul, birçok marka ile birlikte çalışmış olan Peter Marino’nun yarattığı özgün ‘mağaza evrenlerini’, Frank Gehry’nin ikonik mimarisiyle buluşturuyor. Ortaya kıvrımlı cam cephesi ve yapı üstünde askıda duran kübik kütlesiyle markaya yakışır şekilde dikkat çekici bir mağaza tasarımı çıkıyor.

©Yong Joon Choi

Gangnam bölgesinde bulunan mağaza, Frank Gehry’nin Güney Kore’deki ilk tasarımı. Aynı zamanda Gehry’nin kariyerinin ilk yıllarından sonra gerçekleştirdiği ilk mağaza tasarımı olan Louis Vuitton Maison Seoul, daha önce yine aynı marka ile Paris’te ikonik bir sanat ve kültür merkezine imza atmıştı: Louis Vuitton Foundation (Louis Vuitton Vakfı). Seul’daki mağaza tasarımı da birçok özelliğiyle Gehry’nin ikonik yapısını hatırlatıyor. Peter Marino işbirliğinde ortaya çıkan tasarımda Gehry, Paris’e kattığı imza yapıdaki formlardan ve geniş tarihi olan Kore mimarisinin temel örneklerinden ilham alıyor: UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde yer alan Hwaseong Kalesi gibi. Gehry’ye tasarımı için bir başka ilham kaynağı ise Kore’ye özgü bir yerel dans türü olan Dongnae Hakchum’un bembeyaz kostümleri. Gehry, dans ederken giyilirken kostümün rengi ve dans esnasındaki hareketinden ilham alıyor.

©Yong Joon Choi

Markanın alandaki eski mağazasının alanını kullanan Louis Vuitton Maison Seoul, bir çeşit yüksek zikzaklı bir giriş holü ve pencere yaratarak, bir dizi kapalı terasa ve mağazanın dalgalı cam panellerle oluşturuluş kübik kütlesine uzanan, tamamı cam bir cepheye sahip. Cephenin hareketleri, Gehry’nin yerel dansta gözlemlediği beyaz, uçuş uçuş kıyafetlerin hareketlerini yansıtıyor ve yapıya uçuyor veya çatı kendiliğinden gökyüzünde buharlaşıyormuş hissi veriyor. Markanın da ‘şiirsel bir strüktür’ olarak nitelendirdiği yapının cephesi için Gehry’nin imzası haline gelmiş kıvırmlı cam paneller, her biri ayrı ayrı kalıplandırılıp yine ısmarlama bir metal kafese monte edilmiş.

©Ki-Yong Nam

Yapının podyumvari kısmı ve duvarları tamamen taş olarak düşünülmüş. Cam ile kurgulanan bu hareketli mimari, bembeyaz bir taş kaidenin arasına oturtuluyor. Cephe ve çatı ikilisi ile taş zemin arasındaki tezatlık aynı zamanda yapının üstünde yakalanmak istenen ‘ağırlıksızlık’ hissini de vurguluyor. Tasarımda yarılan podyum kısmı ile taş duvarların ağırlık hissi kırılmış ve yapının geneline bir hafiflik hissi sağlanmış. Dışta bütünü camla geçilen yapının Peter Marino imzalı iç mekanında ise katlar ‘yüzen merdivenlerle’ birbirine bağlanmış. Merdivenler aynı zamanda Marino tarafından dikay birer sergi mekanı olarak düşünülmüş. Beton merdivenler, ilk kattaki kadın ve erkek giyim kısmını, yukarıdaki özel mekana bağlıyor. Burası markanın çeşitli etkinlikleri için kullanabileceği bir kapalı teras niteliğinde.

©Yong Joon Choi

Louis Vuitton Maison Seoul, dünya çapında yüzlerce Vuitton mağazasınına imza atmış Peter Marino tarafından Miesian (Mies Van der Rohe karakterstiklerini barındıran) bir iç mekan olarak tasarlanmış. Yapının dıştaki dramatik formu, içeride şıklığı ve kaliteyi vurgulayacak bir sadeliğe evriliyor. Cephe ile aynı beyaz, Türk kireç taşı kaplanmış geniş üç kat yükseliğindeki giriş yapının iç ve dış mekanını birbirine bağlıyor. Yüksek tavan seçimiyle iç teraslara sahip mağaza; sadece Marino’nun seçtiği, ağaç tepelerinin üzerinden mükemmel şehir manzaralarına bakan şık koltuklarla tasarlanmış. “İç mekanlar, Gehry’nin dışının enerjik heykelsi kalitesini daha güçlü bir şekilde vurgulamak için Miesian bir titizlikle tasarlandı…Dikdörtgen hacimlerin dinamizmi, binanın hareketli cam kalkanlarıyla bir zıtlık oluşturur.” diyor yapının iç mimari Peter Marino.

©Yong Joon Choi

Camla kaplı en üst katta bir sergi mekanı bulunuyor. İlk olarak Giacometti’nin sekiz heykelinden oluşan bir sergiye ev sahipliği yapan bu alan, Espace Louis Vuitton Seoul olarak adlandırılıyor. Peter Marino, iç mekanda ziyaretçilerin beş katta da sanatla çevrili bir şekilde alışveriş yapabileceği eşsiz bir deneyim sunuyor. Bu bağlamda bir çeşit küratörlük olarak da değerlendirilebilecek olan iç mekan tasarımı, dünyaca ünlü markanın tasarımlarına ek olarak, birçok sanat eseri ve mobilyanın da sergilendiği bir alan olarak düşünülebilir.

©Yong Joon Choi

Frank Gehry, Louis Vuitton Maison Seoul için: “Seul’ü 25 yıl önce ilk defa ziyaret ettiğimde beni etkileyen şey mimari ve doğal peyzaj arasındaki ilişki oldu. Hala Jongmyo Tapınağı bahçesinden adım attığımda deneyimlediğim güçlü izlenimleri hatırlıyorum…Kore kültürünün geleneksel değerlerini yansıtan Louis Vuitton Maison Seoul tasarladığım için çok mutluyum.” diyor. Dünyaca ünlü markalar yalnızca tasarladığı koleksiyonlarla değil, şehirlerde kendilerine yer bulmalarına ön ayak oldukları özgün mimari tasarımlarla da gündeme geliyor. Bu örnek gibi birbirinden özgün mağaza tasarımlarına buradan göz atabilirsiniz.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Louis Vuitton Maison Seoul / Frank Gehry + Peter Marino appeared first on Arkitektuel.

Mimar: UNStudio

Yer: Amsterdam, Hollanda

Yapım yılı: 2019

UNStudio tarafından gerçekleştirilen The Looking Glass, Amsterdam’da bir dükkan için cephe yenileme projesi. Kentte Stedelijk Müzesi gibi önemi müzelerinin bulunduğu bölge (Museumplein) ile Vondelpark (büyük bir kent bahçesi) arasında Flemenk tasarım kültürü ve yaratıcı mirası gözler önüne seren dükkanlarla dolu bir cadde olan P.C. Hooftstraat’taki dükkan için yeni cephe tasarımı, vitrin fikrini yeniden yorumlayarak benzersiz bir amiral mağaza için zemin hazırlıyor. Cephe, hem biçim hem de işlev olarak moda ve mimarlığı bir araya getiriyor: üç dalgalı cam panel, kıvrımlarıyla şeffaf bir kumaşa benziyor. Cephe tasarımı, estetik algı ve işlev arasında bir uyum yakalamayı ve tekstilin işçiliğini ve geometrisini yansıtmayı hedefliyor. UNStudio bunu geleneksel bir Amsterdam konutunun üç pencereli dikey bölümlenmesine sadık kalarak gerçekleştiriyor.

Yapının cephesi bütün katları birbirine bağlayan tuğla duvarla çevrili cam kutulardan oluşuyor. Bu cam kutuların her biri prefabrik üretim sürecine sahip. Aralarında paslanmaz çelik kenar profilleri bulunan düz ve eğimli bitişik lamine cam paneller, demir profillere yapısal silikonlar ile bağlanıyor. Böylece cephedeki iki katmanlı cam kutuyu oluşturuyor. Daha sonra her cam kutu sahaya tek bir ünite olarak monte ediliyor. Kurulumdan sonra paneller üzerine ve yanlarına bir yalıtım katmanı ekleniyor. Cilalı paslanmaz çelik kenar profilleri ve cam paneller arasındaki 8 mm’lik silikon dikişler, kavisli camda imalat işlemi sırasında oluşabilecek herhangi bir toleransa izin verirken, camın kenar çelik profillerini de hasara karşı koruyor. Oyunlu cam cephe, göz seviyesinde açılış alanları yaratıyor.

The post The Looking Glass / UNStudio appeared first on Arkitektuel.

©ZM Yasa Photography

Jeoloji Mühendisleri Odası İzmir Şubesi (JMO İzmir Şubesi), cephesiyle dikkat çeken bir ofis binası. Dürrin Süer ve Metin Kılıç önderliğinde kurulan M artı D Mimarlık ekibi tarafından tasarlanan yapı, 2017 yılında tamamlanmış. Yapı, İzmir’in önemli merkezlerinden biri olan Alsancak’ta oldukça dar bir sokakta bulunan dar arazisinde, bu araziyi maksimum ölçüde kullanan bir ofis mekanı hedefliyor.

©ZM Yasa Photography

JMO İzmir Şubesi’ni tasarlarken M artı D ekibi, hem sosyal bir alan hem de bir çalışma ortamını bir arada bulundurabilecek bir kurgu üzerine gidiyor. Jeoloji Mühendisleri Odası İzmir Şubesi Yönetim Kurulu’nun ekibi görevlendirmesiyle ortaya çıkan proje için odanın isteği de odanın bürokratik işlerini bu binada yürütebilmek ve üyelerine birbirleriyle etkileşime geçebilecekleri bir ortam sağlamak. Bunun üzerine Alsancak’ın en canlı sokaklarından biri olan Kıbrıs Şehitleri Caddesi’ni dik kesen dar bir sokak üzerindeki arsada ekip kamuya açık alanlar, toplantı ve çalışma mekanlarını bir arada bulunduracak bir yapı kurguluyor.

©ZM Yasa Photography

Yapı için ilk olarak M artı D ekibinden halka açık bir kafe, kütüphane, toplantı ve çalışma mekanlarının bir bütün olarak çalışması doğrultusunda istekte bulunulmuş. Bunun üzerine yalnızca 6,65 metre cephe genişliği ve 15 metre derinliğe sahip arsada bu bütüncül mekan kurgusunu sağlayabilmek için çalışmalara başlanmış. Daha sonra bu bitişik nizamlı, 5 kat imarlı ve yalnızca 428 metrekarelik alandan oluşacak yapı için yönetim kurulu bu bütüncül mekan isteğinden vazgeçmiş ve binanın birbirinden bağımsız katlara sahip bir ofis binası olması istenmiş.

©ZM Yasa Photography

Bağımsız 4 ofis katı ve zeminde yine bağımsız bir kafeteryanın bulunması yönetim kuruluna göre odaya daha esnek bir işletim imkanı sağlıyor. M art D ekibi bu güncel istek doğrultusunda zemin katta tüm yapının girişinden bağımsız bir girişe sahip kafeterya üst katlarda işe tek bir sirkülasyon çekirdeğine bağlı 4 farklı ofis katı tasarlıyor.

Yapının tasarım sürecinin zorluklarından biri de her katın 75 metrekarelik bir alana sahip olması. Bu nedenle bu kısıtlı alanda ekibin en çok dikkat ettiği nokta kullanıcılar için maksimize edilmiş kat kullanımını sağlayabilmek. M artı D bu soruna şöyle bir çözüm getiriyor: sirkülasyon ve servis çekirdeği parselin dar kenarlarından birine yaslamak.

©ZM Yasa Photography

JMO İzmir Şubesi’nin tasarım sürecinde dar parselin getirdiği başka zorluklar da olmuş. Yapının doğal ışık alabilecek, sokakla görsel bağ kurulabilecek tek cephesi kuzey cephesi. Başka bir deyişle aslında kuzey cephesi, M artı D’nin bu yeni ofis binasının imza tasarımında, kütle karakterini de yansıtabilecek tek yüzey. Bu nedenle aslında yapı için önemi büyük. M art D, bu cephede yapı kullanıcılarının mesleklerinden ilham alıyor. Cephe tasarımında topoğrafya ve yüzey ilişkisini referans alarak yapıya kendini gösteren bir rölyef yüzey tasarlıyor. Yapının sembolü olan bu geometrik rölyef cephe, aynı zamanda farklı ışık kırılmalarıyla iç mekanda da gün boyunca dinamik bir etki oluşturuyor.

©ZM Yasa Photography

M artı D ekibi JMO İzmir Şubesi projeleri için: “Her binanın bir öyküsü vardır, başlarken de sonrasında yaşarken de. Aslında tasarlamak bir müdahale ve var etme öyküsüdür. Müdahaledir çünkü ‘yeni’ konumlandığı yeri değiştirir, dönüştürür. Bu kimi zaman sessizce, usul usul olur kimi zaman bağıra çağıra gelir oturur. Başlarken kullanıcısının, talep edenin, işverenin hayalleri, istekleri vardır ki yapının bunları karşılamasını bekler. Mimar da bu istekleri, verileri kurgular, tasarlar.” diyor.

The post JMO İzmir Şubesi appeared first on Arkitektuel.

©flufoto

Koç ailesinin kurduğu Koç Vakfı’na bağlı bir kurum olan Arter, İstiklal Caddesi’ndeki yerinden sonra Dolapdere’deki yeni binasına taşındı. Arter’in yeni evi, 2013 yılında açılan uluslararası bir proje yarışması sonucu birinci olan Grimshaw Architects tarafından tasarlandı. Grimshaw Architects ekibi, yapıyı ziyareçilerin sanatı keşfedebileceği bir yer haline getirmesi için tasarımlarını iki tema etrafında şekillendiriyor: açıklık ve akışkanlık. Ekibin hedefi Arter’in yeni binasının bulunduğu çevreyle güçlü ilişkiler kuran bir sanatsal bir buluşma noktası haline gelmesi olmuş.

©Cemal Emden

Grimshaw Architects ekibinin projedeki odak noktalarından bir tanesi, Arter’in ziyaretçilerinin şehirden kopmuş hissetmeden yeni binanın içinde farklı sanatsal ve hatta mekansal deneyimler elde edebilmesi olmuş. Bu yaklaşımla Arter, ekip tarafından bir çeşit dinamik mekanlar dizisi olarak kurgulanmış. Eski binasından sonra birçok programı ve imkanı bünyesinde barındırabilecek ve İstanbul’un kültürel yapıları arasında önemli bir yere oturan Arter için Grimshaw Architects’ten Kirsten Lees: “İzleyicinin bakış açısına göre sürekli değişkenlik gösterebilen, çok katmanlı, iç içe geçmiş, disiplinler arası bir kamusal yapı. Müzenin zengin programı ise çeşitli sanat dalları arasında yeni sinerjilerin geliştirilmesi ve yaşatılmasının yanı sıra çağdaş sanatla fiziksel ve entelektüel ilişkilendirmelerin yapılması için yeni bir odak noktası olacaktır.” 

©Cemal Emden

Dinamik mekanlar dizisi olarak Arter, görsel olarak birbirine bağlana ve fiziksel olarak birbirine açılan mekanlardan oluşuyor. Bu kurgu farklı disiplinleri bir araya geitrebilecek bir program ağı ve mekanların her biri ile yaratıcılığa ve etkileşime teşvik eden bir yapıya yol açıyor. Yapının 6 kata yayılmış 6 galeriden oluşan ana foksiyon alanlarının merkezi bir atrium etrafında kurgulanışı da bu hedefi destekler nitelikte. Arter bu özelliğiyle İstanbul’un en önemli kültürel odak noktalarından biri haline gelmeye başladı bile. Yapı, aynı zamanda herkesin ücretsiz olarak 300’ü aşkın sanatçıdan 1300 işi görebileceği, Türkiye’de çağdaş Türk sanat eserlerinden oluşan ilk kalıcı sergiyi oluşturmasıyla da İstanbul kültür hayatı için oldukça büyük bir öneme sahip diyebiliriz.

Karbon / ©Cemal Emden

Yapı, genel olarak merkezdeki iki performans salonu etrafında kurgulanmış. Bunlardan ilki 168 koltuklu ve teleskopik koltuk sistemiyle Sevgi Gönül Oditoryumu. Esnek bir oditoryum olarak tasarlanmış olan Sevgi Gönül Oditoryumu, esnek zemini ve aynaya dönüşen duvarlarıyla farklı birçok etkinliğe elverişli bir mekan yaratıyor. Bu oditoryumda sinema gösterimleri, konferanslar ve dans/konser performansları da yapmak mümkün.

Arter’deki diğer salon ise tam teşekküllü bir ‘Black Box’ olarak tasarlanmış Karbon. 332 kişilik esnek oturma alanına sahip Karbon, salonun ihtiyacı olan ekipmanların asılabileceği ve istendiği zaman istenen şekilde teknik değişiklerin yapılabilmesine imkan sağlayan çelik gergi halatlarıyla oluşturulmuş bir tavana sahip. İki salon da tamamen düzayak hale gelebilecek koltuk sistemiyle donatılmıi ve böylece büyük enstalasyonlar ve çok kanallı projeksiyon gerektiren işlere de hizmet edebilecek salonlar.

©Cemal Emden

Bunların dışında Arter bünyesinde atölyeler, kütüphane, kafe, kitabevi ve bir bahçe bulunduruyor. Atölyeler de yapının bünyesindeki oditoryumlar gibi esnek mekanlar; kullanılan modüler sistemler sayesinde buluşma, konuşma, atölye çalışması gibi farklı programlara kullanım alanı sağlıyor. Yapının bünyesinde kurgulanmış olan bahçe de açık hava performanslarına ev sahipliği yapabilecek şekilde tasarlanmış. Ek olarak yapının terasları da heykel sergi olarak kullanılabilecek alanlar olarak düşünülmüş. Farklı pek çok programa cevap verebilecek nitelikte mekanlar yaratan Arter, çok yönlü ve multidisipliner bir kültürel nokta.

©kultur.limited

Arter’in en dikkat çekici noktalarından bir tanesi yapının cephesi. Arter’in cephesi, cam takviyeli betondan yapılmış düzemlerden oluşuyor. Bu düzlemler de üçboyutlu konkav ve konveks şekilde baklava formunda birçok panelin biraraya gelmesiyle oluşturulmuş. Cephenin bir kısmı bu düzemlerden oluşurken; bu harekete zıt bir dil olarak bir kısmı da el yapımı sırlı seramik yüzeylerle kurgulanmış. Cephe gün boyunca değişen ışıkla farklı ışık-gölge oyunları yaratıyor. Güneşin hareketiyle ışık ve gölge her bir düzlemin farklı yüzeylerinde toplanıyor. Sırlı seramik yüzeyler de güneşin hareketiyle şehrin dinamiğini ve gökyüzünü yansıtıyor. Böylece yapı dışarıdan gözlemlendiğinde, bir çeşit renk-doku-ışık-gölge paleti haline geliyor. Bir mozaik gibi dokunmuş cephe aynı zamanda Türk kültür tarihine de referans veriyor.

©Cemal Emden

İstanbul’un yeni çağdaş sanat mekanı Arter, şehrin en hareketli ve gürültülü noktalardan biri olan Dolapdere’de adeta başka bir dünyaya açılan kapı: göz alan cephesiyle, Joseph Beuys, Geta Bratescu, Mona Hatoum ve Sophie Calle gibi dünyaca ünlü aydınların eselerini barındıran oldukça geniş koleksiyona sahip bir kültür odağı. Grimshaw Architects liderliğinde Thornton Thomasetti, Max Fordham ve Neill Woodger Acoustics’in imzasını taşıyan Arter, 2015 yılında başlayan inşaatından sonra geçtiğimiz ay kapılarını açtı.

The post Arter appeared first on Arkitektuel.

© Ossip van Duivenbode

Seul Incheon Havalimanı’nın yanında bulunan yeni bir sanat-eğlence kompleksi olan The Imprint, MVRDV tarafından tasarlandı. Yapımı 2018 yılının sonlarında tamamlanan proje toplam iki binadan oluşuyor. İki binadan oluşan kompleks, sanat merkezi konseptini yeniden oluşturan bir proje. Binaların birinde bir gece kulübü, diğerinde ise kapalı bir eğlence parkı bulunuyor. İçinde bulundurduğu bu fonksiyonlar ile The Imprint bir sanat-eğlence merkezi olarak ön plana çıkıyor.

© Ossip van Duivenbode

The Imprint, Güney Kore’nin en büyük havalimanına 1 kilometreden az bir uzaklıkta yer alan kentsel ölçekteki bir projenin parçası. Otel, eğlence ve kültürel birimlerden oluşan Paradise City projesi 6 ayrı binadan oluşan bir kompleks.

© Ossip van Duivenbode

Proje üç temel tasarım etmeni etrafında kurgulanmış: cephe karakteri, yükseltilmiş girişler ve altın renkli ana giriş alanı. Gece kulübü ve kapalı eğlence parkını içinde bulunduran binanın bu nedenle hiçbir cephesinde pencere bulunmuyor. Ancak yine de yapının cephesinin çevre ile ilişki kurması istenmiş. Bu nedenle cephelere çevredeki binaların cephelerinin izleri bir ‘baskı’ olarak işlenmiş. Yapı, ismini de bu özelliğinden alıyor.

© Ossip van Duivenbode

“Çevredeki binaları olduğu gibi cepheye işleyerek The Imprint ve içinde bulunduğu ortam arasında bir bağ kurduk. Bu yaklaşım, bütünselliği sağlıyor. Paradise City Las Vegas’taki gibi tekil objelerin bir araya geldiği bir bina koleksiyonu değil; gerçek bir şehir.” MVRDV’nin kurucu ortağı Winy Maas projeyi bu sözler ile anlatıyor.

Bu ‘baskı’ cepheyi oluşturmak için cephelerin tamamında cam elyaflı beton (glass-fibre reinforced conrete) paneller kullanılmış. Her biri 3D modelleme programları ile şekillendirilmiş, birbirinden farklı 3,869 panelin bir araya getirilmesiyle oluşan cephe daha sonra beyaz ve altın rengine boyanmış.

© Ossip van Duivenbode

Yapının en dikkat çekici bölümlerinden olan ana girişi ise cephenin yukarı doğru açılarak bir yarık oluşturması ile ortaya çıkmış. Havalimanına inen yolcuların bile dikkatini çeken bu kısım, projenin en vurucu noktası. Binanın cephesinin geneli geceleri aşağıdan aydınlatılırken, altın kısım yukarıdan aydınlatılıyor. Böylece geceleri bile yurtdışından gelen misafirler için bir görsel şölen yaratılıyor.

© Ossip van Duivenbode

Binanın girişleri bir perde gibi yukarı açılarak binanın içindeki cam ve dijital ışıkların oluşturduğu etkileyici atmosferi dışarı yansıtıyor. Winy Maas, girişlerin yansıma ve tiyatrallığı bir araya getirdiğinden bahsediyor. Binanın içindeki eğlenceli ve renkli karakter, kompleksin duru ve hareketsiz dış karakteri ile bir araya gelerek çok farklı bir görsel deneyim ortaya çıkarıyor ve ziyaretçileri içeri davet ediyor.

The post The Imprint appeared first on Arkitektuel.

© MVSA Architects

Hollanda tabanlı ING Grubu’nun Amsterdam’da bulunan merkez binası Hollanda’lı mimarlık ofisi MVSA Architects tarafından tasarlandı. Yapımı 2002 yılında tamamlanan ING Evi (ING House), Amsterdam A10 otoyolunun kenarında, 20,000 metrekarelik bir arazi üzerinde bulunuyor. Yapı yalnızca ING’nin merkez binası değil; aynı zamanda dünyanın onlarca ülkesine yayılmış bir kurumun en önemli sembollerinden birisi.

© MVSA Architects

A10 otoyolu ile Niewue Meer isimli bir gölün arasında yer alan yapı Amsterdam’ın güneyinde yer alan ticari aksın başlangıcını oluşturuyor. Üzerinde bulunduğu dar araziye yatay bir şekilde yerleşen ING Evi, şehre bakan cephesiyle yüksek ve gösterişli bir bina profili çizerken, göle bakan cephesiyle daha düşük profilli bir yapı izlenimi veriyor.

© MVSA Architects

Yapı, yükseklikleri 9 metre ile 12 metre arasında değişen ters V şeklindeki kolonlar üzerinde duruyor. Tasarlanan bu strüktür hem otoyol kullanıcılarının binanın içerisinden arkadaki yeşil peyzajı görebilmesini sağlıyor hem de ofisin tüm çalışanlarını otoyol kotunda bulunan bir mekanda çalışmaktan kurtarıyor.

© MVSA Architects

Binayı yerden yükseltme kararının bir diğer getirisi ise zemin katta geniş ve ferah bir giriş mekanı ortaya çıkması. Cam ile kaplanan giriş lobisinin çevresi de peyzaj düzenlemeleri ile yeşillendirilmiş. Ayrıca binanın altından taksilerin, otobüslerin ve ofis araçlarının kullanımına ayrılmış bir araçyolu da geçiyor. Yerin altında ise otopark ve bisiklet parkları bulunuyor.

ING Evi’nin oditoryumu ve fuaye alanı yapıdan bir miktar koparılmış durumda. Ayrı bir girişe ve asansörlere sahip olan bu iki alan tüm çalışanlar tarafından kullanılabiliyor. Ofis binasının içinde açık ve yarı-açık mekan kullanımları ile oldukça renkli bir atmosfer yaratılmış. Yapının farklı katlarına yerleştirilen galeri boşlukları, bahçeler ve avlular sayesinde iç mekanda çeşitli vistalar oluşturan tek ve uzun bir mekan karakteri var.

© MVSA Architects

Binanın içinde panoramik manzaralar sunan restoran, konferans odası ve oditoryum gibi mekanlar da, daha içe kapalı, izole çalışma alanları da mevcut. Sıradan bir ofis binasına kıyasla ING Evi’nde pek çok konferans alanı bulunuyor.

© MVSA Architects

ING Evi, üzerinde bulunduğu arazi nedeniyle pek çok sorun ile başa çıkması gereken bir yapı. Güneş ışınlarını doğrudan alan güney cephesinde yüksek ısı ve ışınım, otoyola bakan kuzey cephesinde ise ses ve hava kirliliği gibi sorunlar var. Yapının cephesi akılcı tasarımı sayesinde binayı çevresi ile uyumlu bir hale getiriyor. Tasarlanan çift cidarlı cephe iç mekan ısısını optimum seviyede tutarken doğal havalandırma imkanı da sunuyor. Güney cephe boşluğuna yerleştirilen güneş kırıcı elemanlar ise bu cephede sıcak havayı yapının dışına atan bir baca görevi görüyor. Kuzey cephesinde ise cam ile kaplı cephe tamamen kapatılmış ve cephe boyunca temiz hava sirkülasyonu sağlanmış.

© MVSA Architects

Tasarlanan metal çatı sistemi sayesinde yapının içindeki mekanlar doğal yollardan havalandırılabiliyor. Bu sistemin çalışabilmesi için yerin 150-200 metre aşağısına kadar inen kuyular kazılmış ve yapı yer altındaki kuyulardan sıcak ve soğuk su temin ediyor. Bu sayede ING Evi oldukça enerji korunumu sağlayan, sürdürülebilir bir kimliğe bürünmüş.

The post ING Evi appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi (Plasencia Auditorium and Congress Center), Lucia Cano ve Jose Selgas’ın kurduğu ofis olan SelgasCano’nun 2005 yılında kazandığı yarışma sonucu 2017 yılında tamamlanmış olan yapısı. İspanya’nın Plasencia isimli kentinin dışına doğru konumlandırılmış merkez, kentin sınırındaki arazisinde kaya oluşumlarına referans veren ve etrafındaki dokuyu korumayı esas almış bir yapı. SelgasCano’nun tasarımı, ekibin tüm projeleri gibi, yaklaşımlarını şekillendiren bu tasarım ilkelerini oldukça dikkat çekici bir hacimde birleştiriyor.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi kent ve kırsal alan arasındaki sınırda bulunan bir araziye sahip. Plasencia’nın dışındaki araziyi ekip  ‘yapay olan insanlığın dokunduğu ve iklimle binlerce yıldır şekillenenin arasında’ bir sınır olarak değelerlendiriyor. “İnsanlığın dokunuşu, binlerce yıldır oluşanı tıpkı bir mala darbesinin yaptığı gibi düzeltmiş.” diyor ekip Plasencia kenti için. Bu düşünceyle ekip yapı için projenin bu sınırın iki tarafından birini seçmekten oluştuğunu söylüyor. Proje ya insanın dokunduğu yer olan kente ya da buna zıt durgunluğa, yavaşlığa ait olacak. Yapının iki tarafa aynı anda ait olamayacağını düşünen SelgasCano da ikinciyi seçiyor.

©Iwan Baan

Ekibin seçeneği doğrultusunda yaptığı ilk şey, yapıyı caddeden çok daha aşağı bir seviyede konumlandırmak. Bunun sebebi iki kısım arasındaki bir hayli yüksek seviye farkı. ‘Yapay dünya’ önceden var olan doğal çizigleri de hiçe sayan 17 metrelik toprak setlerle kendini ayrışıtıyor. Elde var olan arazinin imkansızlılarına da tepki olarak Plasencia Kongre Merkezi, doğaya maksimum saygıyla tasarlanmış. Merkez, araziye sadece dayanıp mümkün olduğunda küçük bir ayak izi elde etmeyi hedefliyor. Çok dik bir yamaca oturan bina, araziyi çok nazik bir şekilde kaplıyor ve yarı saydam cildiyle dağ çalılarıyla dolu kayalık manzara ile kontrast oluşturuyor.

©Iwan Baan

Merkez araziye bölgenin yakınında yer alan önemli yollar batısında kalacak şekilde yerleştirilmiş. Böylece arazinin manzarasını da en iyi şekilde kullanabiliyor. Yapı bölgede batı, güney ve kuzeyden görünürlüğe sahip: oradan hızlı bir şekilde geçen araba için de yayalar için de. SelgasCano tam da bu yüzden kongre merkezini ışık saçan bir kütle olarak tasarlamış.

Yapı, gece ve gündüz yayalar için bir işaret; gidilen noktayı, yönelinen konumu ve oradan harekete geçeceği konum arasında ilişki kuran. Kongre merkezi ekibin bu yaklaşımıyla soyut bir algı yaratıyor. Işık saçan, parlayan hacim, hissedilen ve gerçeklik arasındaki benzeşmenin kütleleşmiş hali. 

©Iwan Baan

“Formu tanımlama.” Plasencia Kongre Merkezi’ni şekillendiren son yaklaşım da bu. Ekibin merkezinin formunu yapının kesiti oluşturuyor. Bunun sebebi yapının münkün olduğunca küçük bir kesimini zeminin parçası haline getirebilmek. Zeminin altında kalan kısımda sahne ve oturma alanları bulunuyor. Ana salonun kesiti kongre merkezinin tüm formunu üstünde giriş lobisi, ikinci salon (100 kişilik 3 salona bölünebilen 300 kişilik salon) ve sergi salonlarını da üst üste çakıştırarak tanımlıyor. Ortaya düzensiz şekle sahip bir kütlede sirkülasyon düzeni ve dışarıya dönüklüğüyle eğlenceli ve çok katmanlı bir yapı çıkmış.

©Iwan Baan

Yapının girişi ise kentin cadde seviyesinden -yapının en alçak noktasından yaklaşık 17 metre yukarıda.  Yapıya gelen ziyaretçiler turuncu bir köprü ile 12 metre derinliğe sahip dikey kanyonun üstünden yapıya ulaşıyor. Köprü, kanyonu oluşturan kayanın rengiyle aynı seçilmiş bilinçli olarak. Buradan içeri girildiğinde ziyaretçi yapının merkezindeki beton kabuğa ulaşıyor. Kabuk, iç mekanla dışa mekanı birbiri içine geçiren sarmal merdivenleri ve insanların yukarı aşağı ilerleyebileceği rampaları barındırıyor. İç ve dışın birbirine geçmesi yapıda ekonomik açıdan da rahatlama sağlamış -iklimlendirme masraflarını azaltarak.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi, iç mekanlarda doygun ve sıcak renkleri tercih etmiş. Turuncu ağırlıklı renk tercihi çok amaçlı salonlar, dolaşım alanları, ana giriş holü ve denetim odaları gibi alanlara hakim. Bu sıcak, davetkar renkler cam cephelerle içerideki atmosferin dışarıdan da görülebiliyor. Yarı saydam cephesiyle kaya oluşumuna benzer kütlesinde küçük açıklıklarıyla iç mekan renklerini de içine katarak eğlenceli bir ışık-gölge oyunu yaratıyor.

Merkezin salonlarında kütlenin keskin hatlarına zıt olarak yumuşak hatlarla kurgulanmış. Ayak izinin az olması için konsol olarak kurgulanmış oturma kısmı da koyu kırmızı renklerle iç atmosferin sıcak hissine uygun hale getirilmiş. Ziyaretçilerin geçtiği koridorlar ve giriş koridorundaki yuvarlak tavan pencereleri de bu sıcak atmosferden gün ışığına çıkarıyor gelenleri.

©Iwan Baan

Kongre Merkezi aslında SelgasCano’nun 2005 yılında tasarladığı bir proje. Bir yarışma projesi olan merkez daha sonra ekibin yarışmayı kazanmasıyla yapılmaya başlanmış. 2013 yılında yapının inşasına başlanmış. Ancak stüdyonun süreçte araya giren finansal sorunları nedeniyle yapı ancak 2017 yılında tamamlanabilmiş. Plasencia Kongre Merkezi, ekibin diğer projeleri gibi tasarım kurgusu ve bunu öne çıkaran materyal seçimiyle dikkat çeken tasarımlarından bir tanesi.

The post Plasencia Kongre Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© wikiarquitectura.com

Paul Rudolph, Milan Rezidansı’nı (ya da Milam Evi) Amerikan genç mimar Arthur Milam’ın isteği üzerine 1961 yılında tasarlamış. Rudolph’un Florida’da tasarladığı son ev olan Milam Rezidansı, oldukça temel bir mimari prensibe dayandırılmış. Rudolph, tasarım fikrini sağlam bir nedene oturtup tasarım kuralları ve mantık çerçevesinde mimarlık hakkında hiçbir fikri olmayan birinin bile anlayableceği bir mesaj vermeyi hedeflemiş.

Görünüş

Yapının en dikkat çekici yönü olan beton cephesi, Rudolph’un bu ilkesinin bir sonucu olarak ortaya çıkmış. Evin oldukça uzak bir mesafeden bile algılanabilmesini sağlayan cephe, iç ve dış mekanlar arasındaki ayrımı sağlıyor. Arkasındaki strüktürden bağımsız duran cepheyi oluşturan dikdörtgen ve kare şeklindeki beton çerçeveler güneş kırıcı özelliğe sahip. Cephenin yarattığı görsel etki, Rudolph’un bir başka tasarımı olan Orange County Hükümet Binası ile benzerlik gösteriyor.

© Archdaily

Milam Rezidansı mekansal organizasyonun yapının formunu ve strüktürel sistemini şekillendirdiği bir yapı. Katı bir modüler mekansal organizasyon ilkesine sahip olan Paul Rudolph, Milam Rezidansı’nda oldukça kompleks kat planları kullanmış.  Evin içindeki birbirinden farklı yatay ve dikey mekanlar duvarlar, çerçeveler ve döşemeler ile birbirlerinden ayrılmış. Rezidansın içindeki tüm mekanlar fonksiyon öncelikli olarak tasarlanmış.

Milam Rezidansı, güneye; Atlantik Okyanusu’na doğru uzayan bir yapıya sahip.  Evin zemin kat olanı, iki kat yüksekliğindeki ferah bir oturma odasının etrafında kurgulanmış. Oturma odasının bir yanında çalışma odası, diğer yanında ise iki basamak yüksekte açık bir yemek odası bulunuyor. Bu basamaklar oturma elemanları olarak da kullanılabiliyor.

Kat Planları

Rudolph, kullanıcıların isteklerine göre evin içinde farklı ‘ruh halleri’ yaratmayı planlamış. Bu doğrultuda evin içine alçak tavanlı bir okuma odası, yüksek tavanlı salon, şöminenin yanında küçük bir barbekü gibi mekanlar yerleştirilmiş. Evin üst katında ise dört yatak odası, giyinme odası, teras, galeri ve oturma odasına bakan geniş bir boş alan bulunuyor.

© wikiarquitectura.com

Rudolph’un çoğu tasarımında olduğu gibi Milam Rezidansı da betonarme döşeme ve bloklar ile inşa edilmiş. Cephede ve iç mekanlarda terazzo ve seramik kaplama tercih edilmiş.

The post Milam Rezidansı appeared first on Arkitektuel.

Şikago şehrinin en önemli yapılarından 860-880 Lake Shore Drive, Ludwig Mies van der Rohe tarafından tasarlanan bir ikiz gökdelen. 82 metre yüksekliğinde, 26 kattan oluşan bu iki gökdelen çelik ve cam ağırlıklı olarak 1949-1951 yılları arasında inşa edildi. Mimarlığın endüstriyel dünyaya açılmasının öncülerinden olan yapı, II. Dünya Savaşı sonrası yüksek konut yapıları anlayışını değiştiriyor.

Wikimedia Commons

860-880 Lake Shore Drive, Michigan Gölü’nün kıyısında, Lake Shore Drive caddesi üzerinde üçgen bir arazi üzerinde bulunuyor. Mies van der Rohe’nin mimari proje alanından bağımsız olması ilkesi üzerine yapı kendi mimari kurallarına göre proje alanını yeniden tanımlayan bir yapıya sahip. Üçgen arazi üzerine 90 derecelik açı ile birbirlerine çapraz şekilde konumlandırılan iki bina, bu sayede Michigan Gölü’nün ve Şikago şehri manzarasına hâkim. Aynı zamanda iki binanın dik olarak bir araya gelmesi, giriş katında kapalı bir meydan oluşmasını sağlıyor.

Vaziyet Planı

Mies’in bağımsız mimari konsepti yapının zemin katında hissedilebiliyor. Yapının zemin katı yükseltilerek gökdelenlere adeta havada duruyorlar izlenimi verilmiş. İki bina arasındaki zemin kot bağlantısı tek fonksiyonu ‘alanın maneviyatını işaretlemek’ olan yatay bir çatı ile sağlanmış.

© Hagen Stier

Yapının plan şeması 6,4 metre aralıklı bir kare grid sistem üzerine kurgulanmış. Gridin kesişim noktalarına çelik kolonlar yerleştirilmiş. Mies, yapının taşıyıcı iskeletinin iç mekanlarda kendini göstermesini istemiş. Her ne kadar bu karar dönemin yangın yönetmeliklerine aykırı olsa da Mies beton kabukları çelik plakalar ile kaplayarak kullandığı çelik kolonların bütünlüğünü sağlamış ve aynı zamanda tasarımını yangın yönetmeliğine uydurabilmiş.

860-880 Lake Shore Drive’ın önemli özelliklerinden biri de prefabrike parçalar ile inşa edilmiş olması. Cephe inşası sırasında, 4 pencereli birimler tasarlanmış ve bu birimler yukarıdan iki kolon arasında takılarak cepheye yerleştirilmiş. Bu sayede birbirine kontrast oluşturan siyah çelik ve cam elemanlar tekrar ederek cephede şık bir örüntü oluşturmuş.

Wikimedia Commons

Mies, yapının inşa edilebilirliğini tasarımın en önemli parametrelerinden biri haline getirmiş. Böylece yapının kusursuz grid tasarımı ortaya çıkmış. Taşıyıcı sistemden, cephe detaylarına; pencere kayıtlarından iç mekan organizasyonuna kadar 860-880 Lake Shore Drive tamamıyla kusursuz bir düzene sahip.

Plan

Ludwig Mies van der Rohe’nin başka yapılarını incelemek için Barselona Pavyonu, Farnsworth Evi, Lafayette Park ve Seagram Binası yazılarına göz atabilirsiniz.

The post 860-880 Lake Shore Drive appeared first on Arkitektuel.

Frank Gehry tarafından tasarlanan Der Neue Zollhof (ya da Neuer Zollhof) üç kuleden oluşan bir ticari kompleks. Almanya’nın Düsselsorf şehrinde bulunan kompleks, içinde reklamcılık, sigorta ve medya şirketlerinin ofislerini, kamusal bir meydanı ve yerin altına yerleştirilmiş bir otoparkı bulunduruyor. Yaklaşık 24,000 metre karelik bir alan üzerinde bulunan yapı, hem büyüklüğü hem de mimari özgünlüğü ile Düsseldorf’un en önemli ofis binalarından biri olarak bilinmektedir.

© Thomas Mayer

Der Neue Zollhof, Düsseldorf’ta, eski depo binalarının zamanla medya ajansları için merkez binalarına dönüştüğü bir kıyı bölgesinde bulunuyor. Bölgenin güneyinde pek çok insanın yaşadığı yerleşim alanlarının bulunması, doğusunda ise şehrin ticaret merkezinin ve resmi binalarının bulunmasıyla, Düsseldorf’un kıyı şeridinin kentsel olarak yenilenmesi bir gereklilik olarak göze çarpıyordu. Bu bağlamda, Der Neue Zollhof’un da bir parçası olduğu kentsel dönüşüm sonucunda, bu bölge şehrin yeni kültürel ve ticari merkezi oldu.

© Thomas Mayer

Proje alanı, Ren Nehri’nin kıyısında, eşsiz bir doğal manzaraya sahip bir alan olduğu için, Frank Gehry burada kütlesel bir yoğunluktan kaçınmak istemiş. Gehry, üç ayrı kuleden oluşan bir kompleks önererek, açık bir vaziyet planı oluşturmak ve projenin yapısal kalabalığının önüne geçilmek istemiş. Üç ayrı kule, bölgeyi kesen Wupperstrasse ve Brueckenstrasse caddelerinin kesiştiği noktalar göz önünde bulundurularak proje alanına yerleştirilmiş.

Projede oluşturulan, orta-yükseklikteki yapıların bir araya gelerek oluşturduğu kümelenmiş yapı, üç kulenin de manzaraya hakim olmasını ve projenin bölgedeki benzer yatay hacimli yapılarla ortak bir dil üretmesini sağlıyor.

Üç bina da benzer mimari ve strüktürel dile sahip. Üç yapının da taşıyıcı sistemi betonarme ve üçünün de cephesi kıvrımlı ve benzer açıklıklara sahip. Her binayı özel kılan tasarım unsuru ise cephelerinde kullanılan malzemeler. Merkezdeki ofis binası tamamen metal paneller ile kaplı iken, en uzun kule olan Doğu Kulesi alçı ile kaplanmış. Batı Kulesi’nde ise tuğla kaplama tercih edilmiş.

© Piotr Krajewski

Her üç binanın da cephesine sık aralıklarla pencereler yerleştirilmiş. Böylece yapıların içi doğal yollardan kolayca havalandırılabiliyor. Pencerelerin cepheye eklemlenme şekli üç binada da benzerlik gösteriyor.

© Dirk Verwoerd

Der Neue Zollhof oldukça açık bir vaziyet planına sahip. Ofis alanlarının üç farklı hacme bölünmesi sayesinde binanın genel kütlesi azaltılabilmiş. Büyüklüğü 300 metre kareden 500 metre kareye kadar değişen elementler, her bir kulenin merkezi etrafına yerleştirilmiş. Böylece kuleler içinde erişilebilirlik sağlanmış. Kat planlarında ise açık ve modüler ofis organizasyonları tercih edilmiş.

The post Der Neue Zollhof appeared first on Arkitektuel.