Mimar: Studio 10

Tasarım Ekibi: Shi Zhou, Xin Zheng, Xiangtong Wu, Zixia Huang, Ming Tang (Proje Asistanı)

Yer: Guangxi, Çin

Yapım yılı: 2018

Studio 10 tasarımı Impossible isimli iç mekan tasarımı, matematikten ilham alan tasarımlarıyla ünlenmiş Flemenk bir grafik tasarımcısı olan M.C. Escher’in işlerinden esinleniyor. Geniş ilgiye alanlarına rağmen sanat dünyasında ihmal edilmiş bir sanatçı olan Escher, Shenzhen, Hong Kong ve New York ofisleriyle faaliyet gösteren Studio 10 ekibinin Çin’in Pingle Count isimli kentinde bulunan iç mekan projesi için ilham kaynağı oluyor. ’The Other Place’ isimli nehir kenarında bulunan konukevinin bir kısmı için tasarlanan proje, canlı renkleri ve Escher-vari kompozisyonuyla hayat dolu bir mekan sunuyor. Impossible, aynı zamanda ilginç gizli detay çözümleriyle bu kompozisyonu bütüncül kılan bir tasarım.

Konukevi için yenileme projesinin bir parçası olan Impossible projesinde tasarım ekibi, bir dizi optik yanılsamayı barındıran bir iç mekan hedefliyor. Ekip, Escher’in işlerini odakta tutarak konukevi için ’gizemli, sonsuz ve imkansız bir alan’ yaratıyor. Bu bağlamda yaratılan mekanlar ‘labirent’ ve ‘rüya’ temalı. Labirent temalı alanlar orman yeşili renk düzeniyle betimlenirken; rüya temalı odalar ise projeye ferah ve sakin bir atmosfer katan toz pembe ve beyaz renklerle kurgulanmış. Bütün bir iç mekanda bu kaliteyi sekteye uğratmamak için de aydınlatma armatürleri ve odalardaki elektronik üniteler bir dizi siyah renk boyalı veya ahşap kapı arkasına gizlenmiş. Böylece proje, mistik bir atmosfere ve tablo benzeri bir görünüme sahip olarak kurgulanmış.

The post Impossible / Studio 10 appeared first on Arkitektuel.

Mimar: Adam Nathaniel Furman

Yer: Tokyo, Japonya

Yapım yılı: 2019

Tokyo’nun idari bölgesinde yer alan 160 metrekarelik bir apartman dairesinin iç mekan tasarımı olan Nagatacho Apartment, duyuları harekete geçiren olağanüstü bir estetik algıyla lüksleşen mimari ve ev hayatı üzerine güçlü bir manifesto kuruyor. Pastel renkler, doğal ve yapay malzemeler; evin merkezinde birleşen açık ve birbirine bağlı bir mekanlar dizisi yaratan plan şeması birlikteliği Nagatacho Apartment projesinde duysal, keyifli bir iç mekan dünyası yaratıyor. “Nagatacho dairesi, günlük yaşama renk, doku, malzeme ve formun etkisini mimari mekan yaratma uzmanlığında ele alan bir deneydir -kullanıcının günlük ritüellerini ve toplumsal aktivitelerini sürekli bir tatmin duygusu sağlayan estetik içerisinde yücelten bir mekan.”

Furman, iç mekan tasarımı için modern ve geleneksel zanaatçı teknikleri bir arada kullanıyor. Evin içeriside yetenekli marangozların imzasını taşıyan el yapımı dolaplar ve ahşap detaylarıyla; lazer kesim teknolojisiyle üretilmiş süslü kapılar bir arada kullanılmış. Tasarımda kullanılan materyaller seçilirken mimar için önemli noktalardan biri bu malzemelerin duyusallığı. Nagatacho Apartment i. mekanını oluşturacak malzemelerin kökeninden çok kullanıcın hayal gücü üzerindeki etkisi önemli olmuş. Bu yaklaşımla yarı saydam plastik yapay mermerler, el yapımı porselen kulplarla tasarlanmış yüksek kalite el işlemesi ladin materyal yanında; parlak naylon armatürler ve vinil de el yapımı halı, yarı mat plastik duvar kaplamaları ve dokulu duvar kağıdı yanında kullanılmış.

The post Nagatacho Apartment / Adam Nathaniel Furman appeared first on Arkitektuel.

©Engin Aydeniz

Tarihi Bomonti Bira Fabrikası’nın ‘Bomontiada’ adı altında, İstanbul’un yeni kültür, sanat ve eğlence üssü olarak dönüşümünün önemli bir parçası olan Kilimanjaro, şehre yeni bir öneri getiren ‘casual’ yeme-içme projesi. 2016 yılında tamamlanan ve İç mekan tasarımı Autoban tarafından gerçekleştirilen projede, mekanın bulunduğu tarihi endüstriyel yapı, hacmi ve orijinal dokusu dikkate alınarak, fabrika tipolojisi içinde çağdaş bir sosyal alan olarak yeniden işlevlendirilmiş.

©Engin Aydeniz

Projede Autoban, yapının fabrika olarak kullanıldığı dönemin zanaat geleneğinin hala varlığını sürdürdüğü fikirden yola çıkarak, başta iç mimariyi oluşturan kabuk olmak üzere, tüm malzeme seçimlerini de bu fikir doğrultusunda gerçekleştiriyor. Kilimanjaro projesinin iki temel fonskiyonu var: bar ve yemek alanı. Bu iki fonksiyon, mekanda sosyal iletişimi destekleyecek sıcak ve samimi bir ortam yaratmak amacıyla, birbirlerine olabildiğince yakın ve hatta bazı noktalarda iç içe geçmiş şekilde kurgulanmış. Yine aynı bakış açısıyla bu iki fonksiyonu destekleyen alt fonksiyonlar, örneğin DJ kabini yine mekana yaklaşımı destekler nitelikte, yemek alanın bir parçası olarak algılanan fakat ayrı üniteler olarak tasarlanmış.

©Engin Aydeniz

Kilimanjaro’nun en dikkat çekici kısmı, restoranın barı. Projenin odak noktası olarak saptanan organik kıvrımlara sahip bar, form ve kütlesel hacim itibariyle tıpkı bir enstalasyon gibi mekanın merkezinde konumlandırılırken; yemek ve oturma alanları ile tüm diğer fonksiyonlar barın etrafında şekillendirilmiş. İçinde bulunduğu hacim ile olan iletişimi dolayısıyla “mekan içinde mekan” kavramını güçlendiren bar, Autoban ekibi için, kendi içinde farklı buluşma/yalnız kalma alanları yaratabilecek amorf bir formda. Tüm strüktürün sergilendiği üst kafes yapısı içerisinde yeşil bitkiler de barındıran bu amorf form, içerideki endüstriyel atmosferin sert etkisini de kırıyor.

©Engin Aydeniz

Autoban, iç mekan tasarımına çok katmanlı bir bakış açısına sahip. Ekibin imzası haline gelmiş bu yaklaşımın yeni bir yorumu olarak, yapının orijinal çıplak tuğla duvarları ile tezat oluşturması ve aynı zamanda mekana sıcaklık katması açısından Kilimanjaro, parapet hizasinda biten ahşap bir iç mimari kabuk ile çerçevelenmiş.

Bu iç kabuk, binanın geniş iç mekanı için aydınlatma ve mekanik işlevlerin çözümlendiği fonksiyonel bir katman görevi yapıyor ve ahşap yüzeylerinde Autoban tarafından projeye özel geliştirilmiş üç boyutlu, geometrik bir deseni barındırıyor. Ahşap zeminlerde ise, aynı desenin iki boyutlu yorumuna yer verilmiş. Böylede mekan içinde zengin bir bütünlük ve kimlik anlayışı yakalanmış.

©Engin Aydeniz

Kilimanjaro’nun tüm mobilya ve aydınlatma üniteleri, yine Autoban tarafından projeye özel tasarlanmış. Mekandaki ünitelerin tamamı da endüstriyel kimliği desteklemek amacıyla, ham malzemelere özel bitişler uygulanarak üretilmiş. Ağırlıklı olarak metal profilli mobilyaların kullanıldığı projede, mermer yüzeyler honlama, kumlama ve fırçalama gibi işlemlerden geçirilerek, malzemenin dokusu üzerinde yeni denemeler yapılımış malzeme potansiyeli arttırılması hedeflenmiş. İç içe geçmiş spirallerden oluşan metal aksamlı bar taburelerine uyumlu olarak; oturma alanlarında aynı form bu kez ahşapyle tekrar edilmiş. Aydınlatmalar için ise, yine endüstriyel dönemin izlerini taşıyan tasarımlar tercih edilmiş.

©Engin Aydeniz

Kilimanjaro projesinde iç-dış mekan ilişkisi, Bomontiada kompleksinin kamusal kullanıma  açık iç avlusuna giriş ve çıkışta yer alan teras alanında, kompleksin kamusallık yaklaşımın vurgu yapacak bir öge olarak bir kutu ile güçlendirilmiş. Ziyaretçiler Bomontiada’nın avlu kısmından, Kilimanjaro’nun dökme demir masa ve ağaçlar etrafına sarılan ahşap banklar kullanılmış bir dış mekan oturma alanına; oradan da rüzgarlık görevi gören, aynı zamanda iç mekandaki kabuk sisteminin devam ettirildiği bir kutu ile mekanın içine yönleniyor.

The post Kilimanjaro appeared first on Arkitektuel.

Charlotte Perriand ve Tasarımlarıyla Ofisi

Perriand, 1903-1999 yılları arasında yaşamış, içinde bulunduğu zamanın kadınlara tasarım alanında tekstil ve seramik dışında çok fazla şans vermediği bir ortamda 20. yüzyıl mobilya tasarımına ve birlikte çalıştığı Le Corbusier’in tasarımlarına yön vermiş Fransız bir mimar. Modern kadın imajını yaratma sürecinde tarihsel duruşu ve kendi döneminde yaptıklarıyla sınırları bazen zorlayan bazen de sınırları yeniden tanımlayan bir figür. Uzun soluklu kariyerine eklediği kişisel zevkleriyle çok çalışmanın ve aynı anda hayattan zevk almanın bir arada olabileceğini göstermesi, üstelik bunu savaşın olduğu yıllarda başarabilmesiyle yıllardır tasarım alanındaki ilham veren yerini korumaya devam ediyor.

Air France Agency London (1957)

Çocukluğunu babasının terzi, annesinin ise bir haute couture terzisi olarak çalıştığı Paris ve büyükbabasının Savoie’nin sağlık bölgesinde bulunan evi arasında geçiren Perriand, 1920 yılında  Ecole de L’Union Centrale de Arts Decoratifs’te tasarım eğitimi alır ve orada zamanın önemli isimlerinden biri olan Henri Rapin’nin verdiği  Art Deco tarzının baskın olduğu iç mimarlık derslerine katılır; ayrıca tasarım atölyelerini barındıran büyük mağazalarda sunulan derslere kaydolarak bu alandaki merakını besler. Kariyerinin başlarında henüz bir öğrenciyken dönemin tarzını takip etmeyi tercih eder, klasik Art Deco stiline sahip iç mimarlık düzenlemeleri yapar ve 1925 yılında projeleri Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes’de sergilenmek üzere seçilir.

Le Bar sous le toit Çizim

Bir süre sonra aldığı el sanatları temelli eğitim ve okul tarafından savunulan Beaux-Arts tarzı yaklaşımdan uzaklaşarak, Paris sokaklarında gördüğü motorlu araçların ve bisikletlerin makine estetiğinden ilham almaya başlar. Mezun olduktan sonra başka pek çok sergide yer almak üzere tasarımlarına devam eder, fakat bu dönemdeki en önemli işlerinden biri olan ve aynı zamanda Le Corbusier’in de dikkatini çekerek onunla çalışmak istemesine yol açan tasarımı “Le Bar sous le toit” (Tavan arasındaki bar) kariyerinin kırılma noktalarından biri olur. Yansıtıcı metaller gibi materyalleri cesur bir tasarımla birlikte kullanmasıyla Bar sous le toité, Perriand’ın makine dönemini yansıtan bir estetik anlayışını benimseme isteğini ve ekolün  ahşaptan yapılmış, ince, el yapımı nesneler tercihini kırma eğilimini ortaya koyar. Dekoratif yaklaşımdan uzak, modern ve keskin formlara sahip proje modern tasarımın yeni ifadelerini çelik kullanımı ile iletir.

Artık işlerinin tanınmaya başlanması ve gelen başarılarıyla Perriand bir sonraki projeye devam etme konusundaki endişelerini mücevher tasarımcısı arkadaşı Jean Fouquet’in önerisi üzerine okuduğu Le Corbusier’e ait iki kitabıyla aşar: ‘Vers une Architecture’ (1923) , (Bir Mimariye Doğru) ve ‘L’Art Décoratif d’Aujourd’hui’ (1925), (Bugünün Dekoratif Sanatı). Corbusier’in dekoratif sanatları eleştiren ve yenilikçi tarafını kendi tasarım anlayışına yakın bulan Perriand onunla çalışmak ister. Ekim 1927’de portföyüyle gittiği Le Corbusier’in stüdyosundan “Stüdyomda yastık nakışı yapmıyoruz.” cümlesiyle reddedilir. Fakat bir ay sonra, Perrriand’ın Salon d’Automne‘deki “Bar sous le toit” tasarımını gördükten sonra Le Corbusier stüdyosuna katılmak üzere onu davet eder. Bu noktada iki tasarımcının birlikte çalışma sürecinde yaşadıkları değişimleri anlamak adına Corbusier’in o dönemki durumundan bahsetmekte yarar var.

Le Bar sous le toit (1927)

Amerikan ofis mobilyaları, belirli bir tarzı olmayan parçalar, standartlaşmış, fonksiyonel ve pratik olarak tanımlanabilecek eşyalar: Le Corbusier projelerinin iç mekanlarında bu tarz objelerin fonksiyonelliğe yaklaşımını benimsemeyi ve estetik kaygının yeniden keşfedilmiş fonksiyonellikle kendini göstermesini ister. Genel olarak projelerinde yakaladığı farklı ve modern yaklaşımı istediği şekilde iç mekanlara taşıyamayan Corbusier (1925 yılında Paris Expo için tasarladığı l’Esprit Nouveau Pavyonu projenin dış görünümünün aksine modern ve etkili durmayan iç mekan objeleriyle buna iyi bir örnek), Perriand’ın “Bar sous le toit” projesinde aradığı modern yaklaşımı görür.

Charlotte Perriand ve LC4 Koltuğu

Perriand 1927’den 1937’ye kadar Le Corbusier ve kuzeni Pierre Jeanneret ile atölyede çalıştı ve daha sonra bu deneyimi “bir ayrıcalık” olarak nitelendirdi. Yoğunlaştığı alan, oturma düzeni, modern konutun ekipmanları ve atölye tarafından tasarlanan mobilyalardı. Ayrıca prototiplerin imalatı ve tasarımların son üretilmiş hallerinden de sorumluydu. Le Corbusier, Perriand ve Jeanneret bir dizi standart oturma pozisyonu tanımladı ve bunlardan LC mobilya serisini tasarladı. 1928 yılında yüzyılın en ikonik sandalyelerinden üçü bu şekilde ortaya çıktı: “Siège à dossier” (geriye doğru yaslanması rahat bir sandalye,  LC1), “Fauteuil Grand Confort” (zarif ama konforlu bir koltuk, LC2 ve LC3), ve “Chaise Longue” (rahatlamak için bir şezlong, LC4). Oturma ve dinlenme için farklı pozisyonlarda oturma şekillerine imkan veren bu tasarımlar hala çok sayıda üretilmekte ve kullanılmaktadır.

Le Corbusier, Pierre Jeanneret, Charlotte Perriand: Un equipement interie d’une habitation, 1929 / © Archives Charlotte Perriand

Corbusier sandalyelerin genel biçimlerini tanımlarken ve tasarımı yönlendirirken, Perriand ve Jeanneret detayları, üretimi ve asıl tasarımı yaptı; fakat Le Corbusier’in yükselen itibarı nedeniyle, sadece Corbusier’in ismi tasarımlarla anıldı. Perriand bu durumdan rahatsızlık duymak bir yana, bunu tasarımların daha yaygın ve popüler şekilde üretilebilmesi için bir fırsat olarak gördü, tasarımların modern yaşamla ilgili kolektif görüşün bir parçası olmasını adının duyulmasına tercih etti. Yıllar içinde bir çok projeye imza atan ortaklıklarının en belirgin işi 1929’da Salon d’Atomne için tasarladıkları iç mekanın yeniden düşünüldüğü “Equipement intérieur d’une habitat” oldu.

1937’de Le Corbusier’ın stüdyosundan ayrılan Perriand, metallerin kullanımından etkilenen Fransız tasarımcı Jean Prouvé ile çalışmaya başladı. Prouvé’nin atölyesinde, savaş sırasında Fransız ordusu için geçici konutlar, askeri kışla ve mobilyalar tasarladı. Bu yıllarda Perriand, Corbusier ile alıştığı şekliyle modernizmin sadece varlıklı ve elit bir grup insan için değil günlük hayatta herkes için ulaşılabilir olmasının yollarını aradı. Modüler depolama ve esnekliği amaçlayan açık planları bunun için kullandı. Çok daha fazla insana hitap edebilecek ve konutlarda kullanıma uygun tasarımlara yoğunlaştı. Aynı zamanda kullanıcıların mimarlığın içinde kendileri için bir alan yaratma konusunda tamamen özgür olması gerektiğine inanıyordu.

Table En Forme Libre (Free Form Dining Table)

1938’de Paris’teki kendi apartmanı için tasarladığı masa, sıradışı biçimiyle çalışmak ve eğlenmek gibi işlevlerin yanı sıra hem iki kişinin samimi bir şekilde oturabilmesine hem de aynı anda on bir kişinin birlikte vakit geçirebilmesine olanak sağlıyordu. Üst formunu organik bir estetik kaygıdan almayan masa, Perriand için konulduğu alana uyum sağlayan, olabildiğince az yer kaplayan ve fonksiyonelliğin ön planda tutulduğu bir tasarımdı. 1938-1955 yılları arasındaki projelerinden biri olan “Free-form furniture” (serbest formda mobilyalar) serisi de bu yaklaşımının ürünleri oldu.

“Bauhaus’un savunduğu işlevden gelen estetik form kaygısını onaylıyorum; fakat aynı zamanda görme hatta duyma gibi algıları göz önünde bulunduran insani dokunuşların da arayışı içindeyim.”

Charlotte Perriand, 1940 yılında Almanlar Paris’i işgal ettiğinde, Japonya’dan, endüstriyel tasarım konusundaki uzmanlığından yararlanmak isteyen bir pozisyon sunan bir telgraf aldı. Aynı zamanda Japon ürünlerinin batıya akışını kolaylaştırmak için yapılan düzenlemelerde de önerilerine danışılan Perriand, daha doğal hale gelmeye başlayan stilini ve ahşap gibi malzemelerin daha fazla kullanma eğilimini Japonya’daki zanaatkarlar ve geleneksel tasarımlar alanındaki araştırmalarıyla daha da geliştirdi.

Bamboo Lounge Chair (1940)

Le Corbusier’in atölyesinde kazandığı estetik anlayıştan tamamen ayrılan Perriand, Japonya’nın geleneksel el işçiliğinin bırakılmadan 20. Yüzyıl tasarımlarına aktarılmasının ve modernizmle uyumlu hibrit tasarımlar yapmanın yollarını aradı. 1941’te bambu gibi malzemelerle, batı modernizmini kaybetmeden yatak ve sandalye tasarımları yaparken aynı zamanda “Chaise Longue” gibi önceki tasarımları Japon geleneksel malzeme ve teknikleriyle yeniden yorumladı. Aynı yıl “Sentaku, Dento, Sozo” (Seçim, Gelenek, Yaratma) adıyla Takashimaya’da bir mağazada yaptığı düzenlemeyle Japon objelerini oldukları gibi fakat orjinal işlevlerlerinden farklı olarak kullandı ve geleneksel teknikleri kullanarak oluşturduğu yeni tasarımları sergiledi.

Les Arcs içindeki La Cascade (1969)

Perriand, Fransa’ya döndüğünde Prouvé, Le Corbusier ve Jeanneret gibi eski meslektaşları ile çalışmaya devam ederken, Fernand Léger, Brezilyalı mimar Lúcio Costa ve Macar mimar Ernö Goldfinger gibi tasarımcılarla yeni ilişkiler kurmaya devam etti. Farklı yerlerde çeşitli projelere devam etti: Fransız Alpleri’nde (1938) rustik kır evlerinin tasarımı, Marseille (1950) ve Tokyo’da (1959) Unité d’Habitation için mutfak prototipleri ve Londra’da Air France için ticari iç mekanlar (1958). Nihai ve en büyük projesi  Savoy’daki Les Arcs kayak merkezi (1967–85) oldu. Perriand bu projeyle yüksek kaliteli toplu konut üretimini mümkün kılmak için prefabrikasyonun sınırlarını zorlamanın yanı sıra, doğal çevreye karşı tutumunda dönemine göre daha ilerici bir anlayışa hizmet etti. Les Arcs, tamamen arabadan arınmış olarak planlandı ve her bina dağ manzarası üzerinde mümkün olan en az görsel etkiye sahip olacak şekilde konumlandırdı. Bunun yanı sıra Perriand dağlık alanlar için prefabrike ve kolay taşınabilir barınak tarzı yapılar da (ilk örneklerinden biri: Refuge Tonneau, 1938) tasarladı.

Le Corbusier ve Ekibi

Art Deco, makine estetiği, organisizm, biomorfizm, Art Brut ve endüstriyel prefabrikasyon: Tüm bunlardan ilham alan Charlotte Perriand iyi tasarımın temelde dönüştürücü ve herkes tarafından erişilebilir olması gerektiğine inanıyordu. Tasarımlarında zanaattan makine estetiğine geçişi keşfetmeyi tercih etmesi ve bunu daha ileri bir makine estetiğine direkt olarak sıçrayan Bauhaus döneminde çok fazla göremeyeceğimiz bir şekilde yapmasıyla günümüzde hala ön planda olan tasarımlara imza attı.

The post Bir Tasarım İkonu: Charlotte Perriand appeared first on Arkitektuel.

©Koray Erkaya

2004 yılında İstanbul’da iç mimar ve tasarımcı Yasemin Arpaç ve Sabahattin Emir tarafından kurulan Ofist ekibinin tasarımı olan Karaköy Loft, 2014 yılında tamamlanmış. Tek kişinin yaşayacağı, İstanbul’un merkezi noktalarından birindeki 180 metrekarelik çatıkatı, eski bir Ermeni kilisesi olan Getronagan ve Galata Kulesi’ne bakan cepheleriyle eşsiz bir lokasyona sahip. Karaköy Loft’u tasarlarken Ofist ekibi de evin bu özelliğine özellikle dikkat çekiyor.

©Koray Erkaya

Ekip bu iç mekan tasarımının ana parametrelerinin evin lokasyonuiburada yaşayacak olan 45 yaşındaki bekar müşterinin kişiliği, yaşam tarzı ve ihtiyaçları olduğunu söylüyor. “Karaköy her zaman İstanbul için ticaretin merkezlerinden biri olmuş. Şimdilerde bu eski mahalle, gün geçtikçe yeni sanat garileri, butikler, restoranlar, otellerle gittikçe daha modern ve aktif bir yer haline geliyor. Bu ev de tam da bu koşuşturmanın ortasında bulunuyor. Aynı zamanda müşterinin dışarıdaki kimliği ve hayatı da bizim makenı yaratırken ve materyal seçerken ana dürtülerimizden biri oldu.” diyor ekip. Karaköy Loft projesi için doğallık, nötrallik, rahatlık ve kullanışlılık anahtar kelimeler olmuş.

©Koray Erkaya

Projenin strüktürüne ilişkin yaklaşım evin açılıp daha fazla ışık ve manzara almasını sağlamak üzere olmuş. Eskiden evin ön cephesinde bulunan küçük pencere açıklıkları genişletilmiş ve tüm cepheyi kaplayan katlanabilir doğramalar kullanılmış. Böylece evin bütün yaşam alanı pencerelerin tamamen açılmasıyla bir balkona dönüşüyor -bu da eski evin eksiklerinden bir tanesi ekibe göre. Işık ve manzara dikkat alınarak çatının eğimli kısmına da yeni bir tavan penceresi eklenmiş. Böylece içerisi daha da aydınlık olabiliyor ve evin asma kat kısmının da manzaraya bakması sağlanabiliyor.

©Koray Erkaya

Karaköy Loft projesinde tasarım yaklaşımlarından biri de ‘çok fazla fikre sahip olmamak’ Ofist ekibine göre. Ekip bu bağlamda bütün evi bir bütün ve tek bir mekan olarak değerlendiriyor. Evin düzeni tek bir kişinin kullanacağı şekilde oluşturulacağı için bütün mekanlar birbirine geçecek şekilde düşünülüyor.

Ofist bu nedenle bütün evin birçok küçük hacme bölünmesini gereksiz bulmuş. Tüm ev tek bir mekanı tanımladığı zaman daha bütüncül bir tasarım yaklaşımına sahip olunabileceği düşünülmüş -her oda için farklı bir tasarıma kaymamak adına. Böylece birkaç önemli nokta tüm evin tasarımı yaklaşımını tanımlamaya yetiyor.

©Koray Erkaya

İlk olarak evin uzun duvarlarından birinin depolama olarak kullanılması kararlaştırılmış. bunun çin tüm ev boyunca uzanan ve iki kat boyunca yükselen demir çubuklarla oluşturulmuş bir raf alanı yaratılmış. Duvardan 12 milimlik demir çubuklar 16 milimlik dikey çubuklarla tüm ev boyunca mekan değişimini dikkate almadan depolamanın gerçekleşebileceği girdleri yaratıyor. Bu sistem için özel olarak raf üniteleri ve aksesuarlar da tasarlamış ekip: tek katlı, 2 katlı, veya 3 katlı raflar, dikey ayrıcı elemanlar veya bir şeyler asabilmek için kullanılan elemanlar gibi. Evin sahibi bu depolama kısmını istediği gibi düzenleyebiliyor -örneğin bir kitaplık, odunluk, mutfak dolabı veya giysi dolabı olarak.

©Koray Erkaya

Bu duvarın karışısında evin ikinci uzun duvarı da, yoğun depolama duvarına zıt olarak, oldukça sakin ve durgun olarak tasarlanmış. Duvar bu etkisine katkı sağlamak amaçlı, farklı büyüklerde doğal taşlarla kaplanmış. Bu duvar da bütü ev boyunca aynı şekilde sürdürülmüş. Diğer bir nokta da yer kaplamaları. Evin zemini, 60×60 santimetrelik doğal taş karolarla kaplanmış. Bu taşlar gelişigüzellik hissi vermesi açısından düzensiz açılarla yerleştirilmiş. Yine tüm ev boyunca devam eden bu yaklaşımın yerini ahşap kaplamaya bıraktığı tek nokta kuzeye bakan misafir yatak odası.

©Koray Erkaya

Evin asma kat kısmında ise bütün yüzeyler çimento esaslı materyalle kaplanmış. Çıplak ayak için daha hoş bir his yakalamak amacıyla kullanılan malzeme üst katta banyo zemini, yatağın durduğu kısım ve küveti oluşturarak bütün yüzeylerde kesintisiz olarak devam ettirilmiş.

Evin içinde daha samimi br atmosfer yakalamak için de tavanın ahşap düşünülmüş. KAraköy Loft’un ahşap kısımları için ekip, iroko ahşabını tercih ediyor. Duvardan tavana ilerleyen ahşap malzeme, aynı zamanda yaşam alanında kalabalık zamanlar için bir oturma alanı da yaratıyor.

©Koray Erkaya

Son olarak ekip, mutfak tezagını yaratmak için Karaköy Loft’ta dökme beton kullanmış. İnce beton zemin mutfak tezgahını oluşturuyor ve bundan bir seviye aşağıda da ilerleyerek uzun bir yemek masası yaratıyor. Masanın bittiği nokta da ise beton bir kolon kaidesi benzeri kısım oluşturacak şekilde dökülerek yemek masasına ekstra oturma alanı ve şömine mekanı kurguluyor. Bu beton zemin mutfak kısmında demir bir çerçeveyle sınırlandırılmış. Yine kesintisiz dökme beton, mutfakta birden çok işlevi yaratan bir materyal.

©Koray Erkaya

2014 yılında tamamlanan Karaköy Loft hala oldukça dikkat çeken bir iç mekan tasarımına sahip. B mekan tasarımı için Yasemin Arpaç, Sabahattin Emir ve ekibi Avrupa Emlak Ödülleri’nde İç Mekan Tasarımı’nda (European Property Awards Interior Design 2017-2018) ödül almış.  Eşsiz manzara ve lokasyonuyla ev, İstanbul’daki evler için en ilgi çekici iç mekan tasarımlarından birini gözler önüne seriyor demek yanlış olmaz.

The post Karaköy Loft / Ofist appeared first on Arkitektuel.

©Chile Sotheby’s International Realty

OchoQuebradas Evi: İlkelin Ruhu, Alejandro Aravena’nın kurduğu ofis Elemental’in 2014 yılında tasarladığı ev. OchoQuebradas Evi (Casa OchoQuebradas) Şili’nin falezli kıyı bölgesinde bulunuyor. Ekibin tasarımı alanın kayalıklı peyzajından esinlenerek yine bu şekilde pürüzlü ve beton hacimlerden oluşan ilkel bir haftasonu evi yaratmayı amaçlıyor.

©Chile Sotheby’s International Realty

Ekibin ev için tasarımı şekillendiren haftasonu evi üzerine düşüncesi “bir haftasonu evi en nihayetinde insanların kendilerine normal hayatın düzenini askıya almaya izin verdikleri ve en temel şekilde yaşamaya döndükleri yer” şeklinde. Bu düşünce etrafında şekillenen OchoQuebradas Evi dışarıya tamamen açılabilen bir ana yaşam alanı ve evin merkezindeki bir ateş ögesiyle tasarlanmış. Ev, basit kütle kompozisyonlarıyla Aravena’nın hedeflediği ilkel ruhu yakalayan yaklaşımları, evin gerekli hacimleriyle bütünleştiriyor.

©Chile Sotheby’s International Realty

Aravena: “Doğrusunu söylemek gerekirse son zamanlarda olabildiğince ilkel olmaya çalışıyoruz; orjinalliğe açlığın mimariyi anında demode hale getirdiği bir çağda zamansız olanı arıyoruz.” diye açıklıyor Elemental’in yaklaşımını. “Bu yapıda evin bulunduğu arazi ve program bizim doğal bir hareketle ilkele yönelmemizi sağladı.” Tasarım sürecinde ekip bu bağlamda, insanın içindeki çıplak ayaklı mağara adamını model olarak alıyor. Fakat ünlü bir iş adamı için tasarlanan ev, ilkele yönelmeye çalışan nostaljik bir kaçış değil; yeniliğin getirdiği klişelere karşı doğal bir filtre olmayı amaçlamış.

©Chile Sotheby’s International Realty

“Eğer bir adam tüm hafta boyunca kravat takmak zorundaysa, haftasonları şortunu giyip evinde çıplak ayakla dolaşması çok muhtemel.” yazıyor Aravena yapıyla ilgili ofisiyle aynı isimdeki Elemental kitabında. Elemental, yaklaşımına göre bir kullanıcı profilini model olarak alıyor ve tasarımının sınırlarını bununla belirliyor.

Aravena müşterinin rahatlayıp doğal haline döneceği düşüncesini kabul edip evi tasarlamış olsa da aslında evde kullanıcının hayatına müdaheleden kaçınan bir yaklaşım güdülmüş. Aravena bu yaklaşımı projeyi hangi yönde sınırları zorlayan bir proje olacağına yalnızca kendinin karar vermesi şartıyla kabul edişiyle anlatıyor.

©Chile Sotheby’s International Realty

OchoQuebradas Evi, 3 hacimden oluşuyor: birincisi yatak odalarını ve tuvaletleri barındıtan dik hacim; ikincisi ise bunun altında şömineli yaşam alanını barındıran alçak, yatay hacim; üçüncüsü ise bu ikisini bağlayan eğik, ateşe baca görevi gören hacim. Ekip, tüm bu hacimlerin merkez noktasını ateş ögesi olarak görüyor. Bunu sebebi, ateşin amaçladıkları ilkelliği cisimleştiren eleman olması. Aynı zamanda Elemental bu ögeden “baca (medeni bir öge olması nedenyle) değil ateş (insanoğlunun yaptığı en eski ve devrimsel nitelikle keşif)” olarak bahsediyor.

©Chile Sotheby’s International Realty

OchoQuebradas Evi, çoğunlukla dökme betondan oluşturulmuş. Tek bir cephede başka bir malzeme görüyoruz. Burası çatı terası. Teras, betonun dökülmesi için yapılan kalıpta kullanılan ahşap malzeminin aynısıyla kaplanmış. “Biz bu parçaların bir kaya gibi eskimesini bekliyoruz; mekanın brütalist yaklaşımını daha çok yansıtabilmesini fakat yine de kullanıcıya doğanın ve buradaki yaşamın tadını çıkarabilecek derecede yumuşak olabilmesini.” diyor ekip materyal seçimleriyle ilgili.

©Chile Sotheby’s International Realty

2,690 metrekarelik ev, bütün mekanları bir bütün haline getirilebilme düşünceiyle tasarlanmış. Bu nedenle cephelerde ve iç mekanda tabandan tavana cam kullanılmış. Böylece hem arazinin manzalarından maksimum faydalanan bir ev yaratılmış hem de sürgülü cam duvarlarla açık, tek bir hacim haline gelebilen hacim. Ekibin hedelediği pürüzlü ve ilkel tasarım olan OchoQuebradas Evi’nin iç dekorasyonu da dikkat çekici. Müşterinin de isteği ve aslında biraz da profiliyle Alejandro Aravena, evin içindeki her bir hacimde lüks bitişler ve maksimum konfor sağlayacak mobilayaları tercih ediyor.

©Chile Sotheby’s International Realty

Yeni mimarinin, sürekli yenilenmeye çalışmanın getirdiği klişelerden kaçmaya ve çağın mimariyi hemen eskittiği görüşten uzaklaşmaya çalışan OchoQuebradas Evi, tasarım yaklaşımıyla Aravena’nın dikkat çeken eserlerinden bir tanesi. Modern klişe ve alışılagelmişliklere doğası ve ilkelliğiyle bir filtre yaratmaya çalışan konut buna zıt algı yaratan iç tasarımıyla da çeşitli yazılara konu olmuş.

The post OchoQuebradas Evi appeared first on Arkitektuel.

Mimar: Lucas y Hernandez-Gil Studio

Yer: Sevilla, İspanya

Yapım yılı: 2017

Lucas y Hernandez-Gil Studio imzalı iç mekan, Sevilla’nın merkezindeki Casaplata Restoranı için tasarlanmış. Gümüş gri arka fonda patlayan dikkat çekici renkli parçalarla kurgulanmış mekan, Giorgio Morandi’nin natürmort resimlerini andıran bir kompozisyona sahip. Casaplata Restoranı, genel bir yönelim olan tarihi canlandırma amaçlayan restoranların aksine geleceğe yönelen bir tasarıma sahip. Beton strüktüre sahip restoran, tavanı boyunca ilerleyen görünür servis sistemi elemanları ve fütüristik mobilyalarla oluşturulmuş.

© Juan Delgado

İçerideki gastronomik deneyime basit ve mütevazı bir mekan sağlayan tasarımın dekorunda genellikle dairesel elemanları kullanılmış -aydınlatmada, aynalarda ve açıklıklarda. Bu yaklaşımla bir tür uzay dokundurması yapmış Lucas y Hernandez-Gil Studio. Bunun yanında bitkiler, seçilen ışıklar ve renkler soğuk gri mekana samimiyet ve taze hava hissi katıyor.

The post Casaplata Restoranı / Lucas y Hernandez-Gil Studio appeared first on Arkitektuel.

©Bruno Helbling

Aile evleri ve atölyeler içeren eski bir yapının rekonstrüksiyonuyla ortaya çıkmış olan Zürih’in Seefeld bölgesindeki proje, 2017 yılında tamamlanmış. Önceden var olan yapının hacim çizgilerini korumak ve anıtsal özelliklerine saygı gösermek prensibiyle oluşan House Z22 ve Warehouse F88, 170 yıllık bir yapının yeniden yapımı.

©Bruno Helbling

Proje yakalanmak istenen eski yapı tipolojisiyle modern yaşam yaratmak. Bu bağlamı gerçekleştirecek 5 küçük ev ve 4 atöyle alanı yaratılmış. Tarihi, kalın doğal taş duvarlar içteki modern hayatı oluşturacak ilk ögelerden.

©Bruno Helbling

House Z22 (Z22 Evi)

Bu konut alanı, 170 yıl önce yapılmış olan bir şehir evi. Doğal taş duvarlar yapının orjinaliyle yapılmış olan duvarlar. O zamanlar üstleri sıvayla kaplanmış olan taş duvarlar, yapının yeni halinde sıvadan ayrılmış ve taş dokusu ortaya çıkarılmıştır. Taş duvarların ortaya çıkarılması binanın nasıl yapıldığına, malzemesine ve eski yapının kendisine bir referans olarak düşünülmüş. Zamanının ”burjuva” etkisi içte azaltılmış fakat dışarıdan yapı aynen gözlemlenebilmekte.

©Bruno Helbling

Sınırları çok net olan bu alanda, taş duvarların arasında akışkan bir mekan yakalanmak isteniyor. Bir nevi sınırlı alanda ”promenade architecturale” kavramının yeni tanımı: programlar birbirine tamamıyla açık ve dış çevreyle, doğal taş dokusuyla iletişim halinde.

Promenade Architecturale: En basit anlamıyla kullanıcın tasarlanmış alan boyunca izlediği yoldur. Le Corbusier tarafından mimaride ve şehir planlamada en önemli etken olarak ele alınan kavram, mekanda ilerledikçe kullanıcının gözünde ardı ardına deneyimlenen mekan fotoğrafları dizisi anlamındadır. Bir başka deyişle mekandaki mimari ögeler arasından bir tür hiyerarşi yaratır, mekanı okuma için yol gösterir ve mekanın içindeki dolanım sistemini oluşturur.

İçteki ikincil -daha hafif- taşıyıcı sistem alçıyla kaplanıp kaya görünümü alması sağlanmış. Bunun yanında kullanılan mobilyalar ise işlenmemiş beton, ahşap ve alçı ile yapılmış.

©Bruno Helbling

Atölyelerde geniş doğal taş kemerler oluşturulan yeni beton dokuyla karşılanmış -tarhihi elemanları modern bir yaklaşım. Yapıdaki taş duvarların kalınlığı 1 metre; ahşap doğramalar ve beton mobilyalar ise 20 cm olarak tasarlanmış.

©Bruno Helbling

Yapıdaki her eleman işlenmemiş orjinal haline dönüştürüldü veya işlenmemiş halde yapıda kullanıldı. İç tasarımdaki beton ve ahşap elemanlarda bunu gözlemlemek mümkün. Bu yaklaşım yapıda materyale duyulan saygıyı vurgulama amacıyla düşünülmüş. Ayrıca kullanılan malzemeler arasındaki hiyerarşi yok edilmeye çalışılmış, daha az vurgulanmış bir materyal olmamasına özen gösterilmiş House Z22 ve Warehouse F88’de. Sonuç olarak, tüm bu yaklaşmlar eşliğinde yapı iç tasarımıyla oldukça özgür ve özgün bir mekan sunuyor House Z22 ve Warehouse F88.

The post House Z22 ve Warehouse F88 appeared first on Arkitektuel.