©Vincent Hecht

2017 yılında Japonya’da Toshima isimli bölgede bulunan bir konut projesi olan Tree-ness House, Japon mimar Akihisa Hirata ve ekibinin tasarımı. Akihisa Hirata, daha önceden Toyo Ito & Associates mimarlık ofisinde çalışmış bir mimar. Hirata, 2005 yılında kendi ofisi olan Akihisa Hirata Architecture Office’i kurmuş. Ekibin tasarımı, ofisin özgün tarzını yansıtan, fütüristik ve karmaşık bir mimari dile sahip konut projesi.

©Vincent Hecht

Tokyo’daki Tree-ness House, evlerden ve bu evlerin arasındaki galeri boşluklarından oluşan kompleks bir yapı. Evin tasarımı bir ağaçtan esinlenerek ortaya çıkmış. Tree-ness House temelde bir ağacın farklı karakteristik özelliklere sahip farklı kısımlarından parçalar yaratıp bunların organik bir şekilde birbirine entegre edilmesiyle oluşturulmuş. Tree-ness House ağacın gövdesi, dalları ve yaprakları olarak 3 farklı öge yaratıp bunları birbirine tıpkı bir ağaçtaki gibi ekliyor. Bu tasarımda bu 3 öge; bitkiler (plants), açıklıkları vurgulayan çok köşeli yüzeyler (projede “pleat” yani “pile” olarak anılan kısımlar) ve beton kutular (boxes).

©Vincent Hecht

Tree-ness House tasarımında öncelikle evin hacimlerini barındıracak beton kutular üst üste yığılmış. 3 boyutta düzensiz yığılmış bu kutular, bu yığılma sonucu oluşan yine karmaşık boşluklarla, evin ana hacmini oluşturmuş. Bu beton kutular, ağaçtan esinlenen tasarımda ağacın gövdesini oluşturuyor. Daha sonra bu ana hacimde, beton kutuların üzerinde evin açıklıkları işlenmiş. Her bir açıklık birbirinden farklı formlara sahip, 3 boyutlu katlanmış beton plakalardan oluşan projede “pile” (pleat) olarak adlandırılan ögelerle tasarlanmış. “Gövde ve yapraklar görünüşte değişse de benzer strüktürlere sahipler -birbirleriyle olan ilişkileri katmanlı bir organik strüktür yaratıyor…Buna benzer organik katmanlar ve karmakarışık bir mimari mantık yaratmak mümkün. Bu tasarım, bu yeni mimari prensibi geliştirmeyi ve bu kompleks ekosistemi kente bağlamayı hedefliyor.” Akihisa Hirata.

©Vincent Hecht

İçerideki kullanıcının mekan ile ilgili fiziksel algısına yönelik olarak kurgulanan açıklıklar ve açıklıkları saran “pile” kısımları, içeri ve dışarı yönelen kıvrımlara sahip. Hirata ve ekibi böylece kullanıcısının bu fiziksel algısını mimari bir çeşit formla anlatma hedefinde.

Bu açıklıkları saran ve ağacın dalları olan “pileler” de bitkilerle kaplı. Bitkiler, evi organik bir bütün haline getiren son dokunuşlar diyebiliriz; evin, kendi etrafını saran yoğun beton doku arasında tıpkı kaldırımdan fırlayan bir ağaç gibi nefes alabilmesini sağlayan kısımları.

©Vincent Hecht

Tree-ness House’da beton kutular, evin yatak odalarını barındırıyor. Bir galeri mekanı oluşturacak şekilde tasarlanmış olan bu kutular, dışarıda da teraslara ve yine yapının nefes almasına katkı sağlayacak olan bitkileri barındıracak bahçelere dönüşüyor. Yine bu kutuların arasında kalan hacimler, yer yer camlarla kaplanarak, evlerin oturma veya yemek odalarını barındıracak şekilde tasarlanmış. Evde birçok oda terasa açılıyor ve böylece yaşam alanları yapının dışına kesintisiz bir şekilde bağlanmış. Evin iç mekanlarının büyük bir çoğunluğunda brüt beton kullanımı iç ve dış mekanlar arasındaki geçişleri bulanıklaştırıyor.

©Vincent Hecht

İki ev ve galeri mekanı barındıran proje, zemin katının üstünde birkaç kat boyunca bir evi barındırıyor. Ailenin büyüğüne ait olan bu evin üstünde ise Tree-ness House’un asıl konut kısmı, birden çok kota yayılmış şekilde. Ekibin birçok kutuyu farklı kota yayan ve aralarında boşluklar yaratan yaklaşımı sayesinde merkezi boşluklara bakan hacimler oluşuyor. Böyle bir düzen, hem evin her kısmının geniş pencerelerle yeteri kadar ışık alabilmesini hem de iç mekanda istenen gizlilik hissini yakalayabilmesini sağlıyor. Brüt beton yanında bazı iç mekanlar da ahşap ve deri kullanımı da eve ton ve sıcaklık hissi katıyor.

©Vincent Hecht

“Biz yalnızca iç mekana odaklanan bir yapı yerine, bahçe gibi kendi dış mekanlarını yaratan ve yapının bulunduğu sokağı da 3 boyutlu hale getiren bir yapı hedefledik. Ekibim ve ben, Tree-ness House ile insanın hayvani iç güdülerini ortaya çıkarabileceği, içerisi ve dışarının sürekli olarak yer değiştirdiği fütüristik ve bu anlamda da vahşi bir mimari yaratma eğilimdeydik.” diyor projenin mimari Akihisa Hirata.

The post Tree-ness House appeared first on Arkitektuel.

© Archives of Kiyonori Kikutake / ArchEyes

Japon mimar Kiyonori Kikutake tarafından tasarlanan Sky House Metabolist mimarinin en önemli örneklerinden bir tanesi. Kenzo Tange’nin önderliğinde 1960 Tokyo Tasarım Konferansı’nı düzenlemek için bir araya getirilen bir dizi Japon mimarın –Kiyonori Kikutake, Kusho Kurokawa, Fumihiko Maki, Kenji Ekuan, Noboru Kawazoe, Masato Otaka, Takashi Asada- çıkardığı bir dergi ve kurduğu grup olan Metabolistler, Japon mimarisini dünyaca bilinir bir seviyeye getirmeyi planlayan yenilikçi olduğu kadar geleneklerden de izler taşıyan bir grup.

© Archives of Kiyonori Kikutake / ArchEyes

Metabolist grubun ismini duyurmaya başladığı 60’lı yılların başında projeleri ile belirli bir üne sahip belki de tek üyesi olan Kiyonori Kikutake, kendi aile evi olan Sky House’u 1958 yılında inşa etmiş. Metabolistlerin ileri sürdüğü yenilikçi fikirlerin yerel ölçekte gerçeğe dönüştüğü bir proje olan Sky House, Kikutake’nin deneysel yapısının da bir temsilcisi.

Plan Kurguları

Sky House, yerden 4,5 metre yüksekte bulunan 10mx10m lik bir betonarme döşeme plaka ve plakanın dört bir kenarının orta noktasında bulunan oldukça büyük betonarme ayaklardan oluşan bir yapı. Tasarımın orijinalinde yerden yükseltilmiş betonarme plak ile toprak arasında yere inen beton bir merdiven bulunuyor.

Kikutake zemin ile yüksetilmiş döşeme arasındaki kısmı boş bırakarak evin zamanla genişlemesine ve mekan ihtiyaçlarına göre şekil değilştirmesine izin vermiş. Kikutake ailesi çocuklarının doğumu ile birlikte bu negatif mekanı yapıya eklemlenen kapsul biçimindeki hacimler ile doldurmaya başlamış.  2011 yılında ölümüne kadar mimar tarafından kullanılan ev zamanla genişlemiş ve eksilmiş. Mimarın esnek ve açık olarak kurguladığı plan şeması bir fonksiyonalizm eleştirisi olarak görülebilir.

© Iwan Baan

Kikutake, özellikle Metabolistler arasında Kusho Kurokawa’nın üzerinde sıkça çalıştığı kapsül fikrini Sky House’a entegre etmiş. Adına kapsül değil de ‘move-net’ dediği birimleri kullanan Kikutake evin dinamik bir karaktere sahip olmasını sağlamış. Kikutake’nin ürettiği yapısal esneklik sayesinde ev 50 yıl boyunca çeşitli yenilikler ile sürekli bir değişim hali içerisinde kalmış.

© Iwan Baan

Sky House’u Japon mimarisinin en önemli projelerinden biri yapan temel özellik, basit bir aile evinin ideolojik bir duruşunun olması. Proje, bu bağlamda genellikle Villa Savoye ile sıklıkla karşılaştırılır. Özellikle Batı’nın Japon mimarisi üzerindeki etkisi düşünüldüğünde, Kikutake’nin kısmen de olsa Le Corbusier’den etkilendiğini söylemek de çok yanlış olmaz. Ayrıca Sky House, Kenzo Tange’nin ve diğer metabolistlerin de buluşmak için sıkça kullandığı bir mekan olarak Japon mimarlık tarihinde yerini alıyor.

The post Sky House appeared first on Arkitektuel.

© Tomio Ohashi

Yatshusiro Belediye Müzesi (Yatshushiro Municipal Museum), Toyo Ito tarafından 1991 yılında tasarlandı. Ito’nun tasarımı Artpolis projesinin bir parçası. Artpolis, eyalet hükümetinin başlattığı ve bir dizi mimarın kentin belirli bölgelerine kültürel yapılar tasarlamasına yönelik bir plancılık projesi. 22 senedir devam eden bu projenin en önemli örneği ise Yatsushiro Belediye Müzesi binası.

© Tuomas Kivinen

Yatsushiro şehrindeki proje için Toyo Ito’nun seçilmesi oldukça riskli bir karar. Proje alanının hemen yanında tarihi Shohinken Köyü ve Yatsushiro Kalesi’nin kalıntıları bulunuyor. Ito’nun teknolojik ve modern mimari üslubu, bölgenin karakteri ile doğrudan tezat oluşturuyor. Ancak Ito, bölgenin tarihi yapısının kendi geleceğe bakan mimari dilini engellemesine izin vermemiş ve bu tarihi alanda, çelik ve cam kullanarak modern bir pavyon inşa etmiş.

© Tuomas Kivinen

Müze iki katlı olmasına rağmen yapının etrafındaki toprak zemin yükseltilmiş ve müzeye küçük bir tepenin üstünde yükselen tek katlı bir bina izlenimi kazandırılmış. Müzeyi oluşturan mekanlar yapıyı örten dalgalı, cam bir kanopin altında konumlandırılmış. Yarımm silindir şeklinde yatay bir depo hacmi de bu kanopinin altında yer alıyor. Bölgedeki su basma tehlikesine karşın arşiv alanını yerin altında tasarlanmamış ve böyle bir çözüme gidilmiş.

© Yuki Seto

Yatsushiro Belediye Müzesi, Toyo Ito’nun diğer yapılarıyla da benzerlikler gösteren bir tasarım. Yapı, Ito’nun Rüzgar Kulesi’nin (Tower of Winds) de bulunduğu ‘Rüzgar Serisi’ altında tasarladığı binalar arasında gösterilebilir.  Ayrıca müzenin strüktürel yapısı, kendi evi Silver Hut’ı andırıyor.

Kaynak:

• Rory Stott. “AD Classics: Yatsushiro Municipal Museum / Toyo Ito” 21 Mar 2013. ArchDaily. Accessed 28 May 2019. <https://www.archdaily.com/347211/ad-classics-yatsushiro-municipal-museum-toyo-ito/> ISSN 0719-8884

The post Yatsushiro Belediye Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©JOSHUA’s Magazine

Hiroshi Nakamura tarafından 2012 yılında tasarlanan Optical Glass House, Japonya’nın Hiroşima kentinde bulunuyor. Ev, şehrin gürültüsü içine yerleştirilmiş bir vaha olarak tanımlanabilir. Yüksek yapıların yoğunlukla bulunduğu şehir merkezinin en işlek caddelerinden birinin üzerinde bulunan Optical Glass House, kullanıcılarına şehrin keşmekeşini filtreleyerek sakin ve sessiz bir hayat sunan bir tasarım.

©Koji Fuji / Nacasa & Partners

Nakamura’nın tasarladığı cam bloklardan oluşan duvar cephe, hem yapıya ismini veriyor hem de böylesine merkezi bir lokasyonda evin içindeki mahremiyeti koruyor. Bu cam cephenin hemen arkasına ise tüm katlardan görülebilen bir bahçe yerleştirilmiş. Böylece tasarlanan cam duvar ve geniş bahçe evin içine sokaktan gelen ses ve görüntüyü filtreliyor ve oldukça sakin bir atmosfer oluşturuyor.

©Koji Fuji / Nacasa & Partners

Optik cam cephe olarak adlandırılan evin caddeye bakan cephesi tam 6,000 cam bloğun bir araya gelmesiyle oluşuyor. 50mm x 235mm x 50mm ebatlarındaki her bir blok özel olarak üretilmiş. Cephede istenilen transparanlığı elde edebilmek için bloklar oldukça zor bir cam döküm işleminden geçirilmiş. Dökülen bloklar artık gerilmeyi önleyebilmek amacıyla yavaş soğutma işlemi ile soğutulmuş. Tüm bu işlemlere rağmen blokların yüzeylerinde ufak pürüzler meydana gelse de bu pürüzler beklenmedik optik ilüzyonlar ortaya çıkardığı için olduğu gibi bırakılmış.

©Hiroshi Nakamura & NAP

Böylesine büyük bir cam cephenin ortaya çıkardığı bir başka sorun ise ağırlığı. Yaklaşık 13 ton ağırlığındaki cephenin nasıl taşıtılacağı Nakamura’nın önceliklerinden biri olmuş. Yalnızca beton bir kirişe bu cepheyi taşıtmak kiriş kesitini oldukça büyüteceğinden Nakamura alışılmışın dışında bir çözüm geliştirmiş.

Doğudan gelen güneş ışıkları oluşturulan bu cam cepheden kırılarak evin içine süzülüyor. Evin bahçesi yalnızca ses için değil, ışık ve rüzgar gibi unsurlar için de bir tampon bölge görevi görüyor. Böylece şehrin değişken modlarına ayak uydurabilen bir mekanlar bütünü çıkmış. İlk olarak inşa edilen çelik çerçevinin içine beton dökülerek çelik-betonarme bir kiriş sistemi oluşturulmuş.

©Koji Fuji / Nacasa & Partners

Evin iç mekan organizasyonunun en temel unsuru olan bahçe 1. kattan başlıyor. İki kar yüksekliğindeki bahçenin hemen altında ise garaj var. 1. katta, bahçenin hemen arkasında ise açık bir yaşam alanı yer alıyor ve bu alan bahçeden yalnızca metal bir perde ile ayrılıyor. Bu perdenin hemen arkasında ise ikinci bir cam blok duvar yer alıyor.

©Koji Fuji / Nacasa & Partners

Birinci katta ayrıca bir yemek odası ve mutfak bulunuyor. Hobi odası, Japon odası ve ek bir yatak odası giriş katta bulunurken en üst katta çocuk yatak odaları yer alıyor. Evin arka cephesinde ise ikinci bir avlu-bahçe daha var. Optical Glass House, Netflix’in yayınladığı The World’s Most Extraordinary Homes serisinde de yer alıyor.

The post Optical Glass House appeared first on Arkitektuel.

Arata Isozaki / ©Opera de Lyon

“Dünyayı anlayabileceğim yaşa geldiğimde evim yandı. Kıyının karşısında Hiroshima’ya atom bombası atılmıştı, yani Gorund Zero’da (bir atom bombasının patladığı ve maksimum etkiyi gösterdiği alanda) büyüdüm. Tamamen harabe haldeydi, bir mimari yoktu; bir şehir hatta bir bina bile yoktu. Sadace barakalar ve sığınaklarla çeviriliydim. Yani mimarlıkla ilgili ilk deneyimim mimarlığın boşluğu oldu, ve ben insanların evlerini ve şehirlerini tekrar nasıl inşa edebileceğini düşünmeye başladım.”

2019 yılında Prtizker Ödülü Japon mimar, şehir planlamacısı ve kuramcı Arata Isozaki’ye verildi. Isozaki, 1954 yılında Tokyo Üniversitesi’nden (University of Tokyo) mezun olmuş ve okuldan sonraki kariyerine 1987 yılında Priztker’e layık görülmüş olan Kenzo Tange’nin yanında başlamış. Daha sonra mimar 1963 yılında kendi ekibini kurmuş: Arata Isozaki & Associates. Japonya, II. Dünya Savaşı’nın sonunda yenik düştükten sonra İtilaf Devletleri’nin işgaline uğramıştı. İşgalden sonra hakimiyetini ve gücünü tekrar kazanan Japonya savaşın da getirdiği politik, ekonomik ve kültürel belirsizlik nedeniyle fiziksel olarak yeniden yapım aşamasına girdi. Tam da bu yıllarda kariyerini şekillendirmiş olan Isozaki: “Bu gibi problemlere en uygun çözümleri bulabilmek için tek bir stil üzerine yoğunlaşamayız. Değişim, sürekli hale geldi. Çelişkili bir biçimde bu benim kendi stilimi tanımlıyor.” diyerek adını duyuran bir mimar oldu. Isozaki, zamanının ötesinde düşünme yeteneğiyle mimarisinde batı ve doğu arasında bir diyalog kurmayı başaran uluslararası bir figür oldu -özellikle ilk yurtdışı işi olan MOCA ile. Bu makalede Arata Isozaki’nin kariyerini tanımlamış 12 projesini inceleyeceğiz.

Oita İl Kütüphanesi (Oita Prefectural Library)

©Yasuhiro Ishimoto

Isozaki’nin savaş sonrasında yeniden yapımla başlayan kariyerinin ilk projesi mimarın geldiği yer olan Oita, Kyushu Adası’ndaki kütüphane. Adı sonradan Oita Sanat Meydanı (Oita Art Plaza) olarak değiştirilen yapı, Arata Isozaki’nin ‘büyüyen mimarlık’ (growing architecture) olarak adlandırdığı çok daha büyük bir planlamanın bir parçası. Bir şehir planlamacısı olarak Isozaki bu teoreminde, şehir planlamanın asla durgun olmaması; aksine büyümeye ve evrilmeye yönelik tasarlanması gerektiğini savunuyor. Bu yapısını da böyle bir kentin parçası olarak tasarlayan mimar, yapının düzenini insan vücudu örneklemesinden esinlenerek oluşturmuş. Kütüphane aydınlık/karanlık ortamlara pencereler ve tavan pencereleriyle yollar yaratan, tamamı brüt beton bir yapı.

Gunma MOMA (Gunma Museum of Modern Art)

© Wiiii / Wikimedia Commons

Isozaki’nin müze kavramını yeniden sorgulayan tasarımı Gunma Modern Sanat Müzesi, müzeyi boşluk ve çerçevelerin tanımladığı bir mekan olarak gören Isozaki’nin mimari manifestosunu en belirgin olarak yansıtan eserlerinden biri. Yapı hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Kitakyushu Merkez Kütüphanesi (Kitakyushu Central Library)

©FUJITSUKA Mitsumasa

Kitakyushu Merkez Kütüphanesi, Étienne-Louis Boullée’nin (fikirleri günümüz mimarisinde hala etkili olan Fransız neoklasik mimar, 1728-1799) 1785 yılında French National Library (Fransız Ulusal Kütüphanesi) için yaptığı öneriden esinlenilerek tasarlanmış. Izosaki’nin tasarımı Boullée’nin neoklasik tarzda, tonozlu tavana sahip önerisinin prekast betonla modern bir yorumu. Yapı iki geniş, birbirine paralel beşik tonozdan oluşuyor. Bu iki beşik tonoz uzanarak farklı kıvırmlar yaratıp kütüphane hacmini tanımlamış. Yapının dışarısı kıvrımlı beşik tonozların yarattığı forma zıt olarak dikdörtgen pencerelerle geçilmiş.

MOCA (Museum of Contemporary Art)

© MOCA

Los Angeles’ın en önemli müzelerinden biri olan MOCA, Arata Isozaki’nin Amerika’da gerçekleştirdiği ilk projesi. Aynı zamanda postmodern mimarinin önemli temsilcilerinden biri olarak anılan müze bulunduğu bölgenin kentsel niteliğini sorgulayan karakteri ve geometrik kompozisyonuyla dikkat çeken bir proje. Yapı hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Mito Sanat Kulesi (Art Tower Mito)

Mito’nun yüzüncü yıldönümünü kutlamak amacıyla yapılan Mito Sanat Kulesi, içinde bir tiyatro, bir performans salonu ve çağdaş sanat galerisi barındıran bir kültür kompleksi aslında. Kültür kompleksinin 100 metre uzunluğundaki ikonik kulesi, değişik yönelimlere sahip 28 adet dörtyüzlü piramidin kompozisyonuyla oluşturulmuş. Japonya’daki en yaratıcı konstrüksiyonlardan biri olarak anılan kule, Constantin Brancusi’nin (Roman heykeltraş) Sonsuz Kolon’undan (1938) esinlenilerek tasarlanmış.

Domus: La Casa del Hombre

©Hisao Suzuki

Domus: La Casa del Hombre (Domus: İnsanın Evi), interaktif bir insanlık müzesi. İnsanoğlunun keşfine adanmış olan yapı, İspanya’nın Orzan koyuna bakan ve  bir zamanlar taşocağı olan bir arazide bulunuyor. Ev, denize bakan cephelerinde kıvrımlı bir koruma duvarı ile tasarlanmış. Bir yelkeni veya bir deniz kabuğunu andıran bu duvar, kayrak taşıyla kaplanmış. Bu cephenin karşısındaki duvar da yerel granitle kaplanmış zik zaklı bir duvar. Dünyanın ilk interaktif müzelerinden biri olan yapı, kentsel ve mimari anlamda şehir ve araziye yaklaşımları yansıtmayı hedefliyor. Yapı, Isozaki’nin geleneksele saygı duyarak bunu hayal gücüyle süslediği, ulusal ve yerel mimari değişkenleri sentezleyen bir eseri.

Nara Centennial Hall

©Hisao Suzuki

Nara Centennial Hall (Nara 100. Yıl Salonu), 1992’de açılan bir uluslararası yarışmanın kazanan tasarımı. Isozaki’nin kazanan önerisi, alanın uzunluğu boyunca ilerleyen devasa büyüklükte bir elipsten türetilmiş. Heykeli bir etkiye sahip olan eliptik yapı, çatısına doğru sivriliyor ve burada güneş enerjisini toplayan cam tüplere geniş bir alan tanıyor. Yapının şekli daha soyut bir mimarinin ürünü gibi gözükse de Isozaki, tasarımında Nara’nın en önemli strüktürlerinden biri olan Todaji Tapınağı’ndan (M.S. 734) esinlenmiş. Gri çinko ve seramik kaplı yapının kıvrımlı karakteri ve masif duruşu, tapınağın anıtsal çatısından türetilmiş.

Zendai Himalayas Center

©Sergio Pirrone

Bir kültür kompleksi olarak tasarlanan yapı için Arata Isozaki, ‘organik bir ormanın yumuşak kıvrımlarını sert, simetrik çizgilere sahip ‘kristal küplerin içinde’ tasarlamış. Mustang’taki kırmızı oramnlardan esinlenen bu organik orman kısmında düzensiz şekiller ve delikli duvarlarla özgürlük hissi yaratıyor. Bu düzensiz, özgür kurgu hacmin iki yanında karmaşık desenlere sahip panellerle sona eriyor. Eski Çin alfabesinin karakterlerinden yaratılan bu paneller, aşağıdaki kültür hacminin sınırlarını oluşturuyor. Yapının kuleleri ise otel olarak kullanılıyor.

Katar Ulusal Kongre Merkezi (Qatar National Convention Center-QNCC)

©Nelson Garrido

Orta Doğu’nun en büyük sergi merkezlerinden biri olan Katar Ulusal Kongre Merkezi, esnek toplantı hacimleri ve 3 büyük ana salonuyla yaklaşık 10.000 ziyaretçiye ev sahipliği yapabiliyor. Yapının en dikkat çekici kısmı dıştaki strüktürü. Sidrat Al-Muntaha isimli 7. cennetin bitimini sembolize eden kutsal bir İslamik ağaçtan esinlenilerek yaratılan strüktür, yapının ön cam cephesini ve kanopi kısmını taşıyor. İki zıt yöne ilerleyen dal strüktür aynı zamanda ağacın çölde, altında öğrenme ve konforun oluşabildiği bir mekan yaratmasıyla da esinlenilen bir öge olmuş. Özenli tasarım süreçleri, su koruma ve enerji verimliliği konusunda en son teknikler kullanılarak tasarlanan Kongre Merkezi, sürdürebilir bir yapı. Merkez, LEED-Gold sertifikasına sahip.

Ark Nova

©Iwan Baan

Lucern Festivali için Arata Isozaki’nin Anish Kapoor ile tasarladığı Ark Nova veya New Ark, ikili tarafından doğal afetlere yönelik olarak tasarlanmış. PVC kaplı polyester membranın şişirilerek oluşturulduğu göz küresi benzeri strüktür, bir konser salonu oluşturuyor. Söndürülerek kolaylıkla başka bir noktaya götürülüp şişirilebilen konser salonu, ilk olarak 2011 yılında Tohoku deprem ve tsunamisinden etkilenen bölgeleri turlaması için tasarlanmış. Şişebilen, taşınabilir performans mekanı geniş yelpazede gösteriye ev sahipliği yapabiliyor ve 500 ziyaretçi barındırabiliyor. Anish Kapoor ve Arata Isozaki’nin dikkat çeken tasarımı, afetten sonra yeniden yapım ruhunun simgesi haline gelmiş bir mimari.

Allianz Kulesi (Allianz Tower)

©Alessandra Chemollo

Arata Isozaki’nin İtalyan mimar Andrea Maffei ile tasarladığı Allianz Kulesi, İtalya’nın en yüksek gökdeleni ve 2014’te de Milano için yeni bir kent simgesi olmuş. 50 katlı yapı, ince uzun kkarakteriyle dikeyliğini vurguluyor. Yapının dikkat çeken kısımlarından dalgalı cam cephesi. Bu cephenin bir elemanı 6 katı saran kıvrımlı cam katman. Cepheyi 6 katlık elemanlara bölme aynı zamanda güneş ışınlarının yansıması da azaltıyor. Kıvrımlı elemanların dikeylilikte birbirini takip eden karakteri yapıya hafif bir dinamiklik katıyor. Kule, içte esnek ofis kurgusuna izin veren strüktür kurgusuna ek olarak dışarıdan altınla kaplanmış 4 payandayla destekleniyor.

Şangay Senfoni Salonu (Shanghai Symphony Hall)

©Structural Awards 2019

2014 yılında açılan salon, Asya’nın en eski orkestrasının 135. yılını kutladı. Arata Isozaki’nin skustik uzmanı Yasuhisa Toyota ile tasarladığı yapı, 1.200 ve 400 kişilik olmak üzere 2 ana salondan oluşuyor. Salonlarda amaç samimi bir duyusal denge yakalamak. Bunu başarmak için Toyota ve Isozaki akustik konusunda son teknolojileri ve performansları yüksek materyalleri kullanmış. Alttan geçen metronun titreşimlerinin salonun akustik dengesini bozmaması amacıyla tüm yapı, yaylar üzerine oturtulmuş. İçerideki salonlar da ise örme bambuyla kaplanmış yansıtıcı levhalar ve Hokkaido selvisinden yapılmış sahne döşemeleri kullanılmış. Yapının dışı geleneksel bir materyal olan terra cotta (pişrilmiş topraktan kızıl renkli bir malzeme) ile kaplı.

The post 2019 Pritzker’in Sahibi Arata Isozaki ve 12 Tasarımı appeared first on Arkitektuel.

© Wiiii / Wikimedia Commons

Gunma Çağdaş Sanat Müzesi, Japon mimar Arata Isozaki tarafından 1974 yılında tasarlanmış. 1986 yılında RIBA Altın Madalyası’nı alan Isozaki, 2019 yılında ise Pritzker Ödülü ile onurlandırıldı. Gunma Çağdaş Sanat Müzesi ise, yeni brutalizm ve metabolist mimari akımlarından etkilenen Isozaki’nin mimari manifestosunu en belirgin olarak yansıtan eserlerinden biri.

Isozaki tasarımı ile müze kavramını yeniden sorguluyor. Müzeyi boşluk ve çerçevelerin tanımladığı bir mekan olarak gören Isozaki, Gunma’yı mekansal olarak bu doğrultuda kurgulamış.12 metrelik bir küp metaforik olarak tasarımın temel taşı olarak belirlenmiş. Bu yalın küpün kullanılması, yapısal olarak bir hafiflik sağlıyor ve mimarlığı maddesel olmaktan çıkarıyor. Küpün içinde hiçbir oransal hiyerarşi söz konusu değil. Böylece müze oldukça sakin ve sade bir kimliğe sahip oluyor.

© Archdaily

Isozaki, Gunma Çağdaş Sanat Müzesi’ni sanat eserlerini sergileyen ve izole eden bir mekan olarak düşünmüş. Birbirinin aynısı olan bu küp kutular, alüminyum cephe panelleri ile kapatılmış. Böylece yapı daha ağırlıksız bir kimlik kazanıyor. Isozaki, mimarinin sergilenen sanat eserleri ile yarışmasını istememiş. Bu nedenle yapının tasarımında oldukça minimalist bir tutum izlemiş.

Müzenin kübik strüktürü, her mekanın etrafında üç boyutlu bir kabuk oluşturuyor ve müzede sergilenen sanat eserleri ile yapının dışındaki Gunma-no-mori Parkı arasındaki bağı kesiyor. Bir çerçevenin üzerindeki tablo ile sergilendiği duvar arasında bir sınır oluşturması gibi, Gunma Çağdaş Sanat Müzesi de iç mekanları ile dış dünya arasında bir çerçeve oluşturuyor. Bu sayede iç mekanlar sadece sanata odaklanmış durumda.

© Archdaily

Müzenin girişinde ziyaretçileri anıtsal bir merdiven karşılıyor. İki sıra ‘kübün’ arasından yükselen bu merdiven ikinci katta bulunan oditoryuma ve galeri alanlarına çıkıyor. Merdivenin iki yanı da mermer duvarlar ile sarılmış.

© Archdaily

Gunma Çağdaş Sanat Müzesi iki aşamada tamamlanmış. İlk kısmı 1974 yılında tamamlanan yapı, çift yönlü simetrik bir kurgu önerse de iki kübik yapı inşa edilmemiş ve bu simetri ilk aşamada tamamlanamamış. Bu iki küp yönetmeliklere uymadığı nedeniyle daha sonra eklenememiş ve 1994 yılında Isozaki tek bir 12 metrelik kübü tasarıma ekleyebilmiş.

The post Gunma Modern Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Shinkenchiku Sha

Uluslararası bir “tasarla-inşa et” proje yarışması sonucu ortaya çıkan Nest We Grow isimli pavyon, Kengo Kuma Associates ekibi ve UC Berkeley Environmental Design öğrencileri ortaklığında çıkan bir proje. 2014 yılında tamamlanan proje, yapılı çevreyi meydana getiren materyaller üzerine ortak bir ilgi üzerinden doğuyor ve bu materyallerin yeniden kullanıma elverişli olanlarıyla mekanı ‘yetiştiriyor’ (growing). Ekibin Kaliforniyalı yaklaşım olarak adlandırdığı tutumları hala dünyaya hala yeni sayılabilecek sürdürülebilirlik düşüncelerini tasarımın odak noktası haline getiriyor.

©Shinkenchiku Sha

Nest We Grow, girdiği yarışmada (4th Annual LIXIL International design-build competition – 4. LIXIL Uluslararası tasarla-inşa et yarışması) 2014 yılında kazanan tasarım olmuş. Bunun sebeplerinden bir tanesi sürdürülebilirliği projenin teması haline getiren tasarımın önceki kazananlardan farklı olarak açık ve tamamen kamusal bir mekan kurgusu sunması. Nest We Grow tasarımının niyeti Hokkaido, Japonya’nın yerel yiyeceklerini depolamak, hazırlamak ve beraber tatmak için insanları bir araya getirmek. Bunun üzerine Kengo Kuma’yla beraber çalışan mezunlardan oluşan bir ekip, “nasıl bir strüktür ve materyal kurgusunda toplumu ve yemeği odak haline getiren bir mekan yaratılabilir?” sorusu üzerine çalışmış. Bu bağlamda bu ekibin amacı aynı zamanda Berkeley’nin de çizgisi haline gelmiş mütevazı materyal ve tasarım anlayışı ile yaratılan mekanın Asya’daki coğrafyasına nasıl bir etki yaratacağını anlamak.

©Shinkenchiku Sha

Ekibin tasarım süreci Kaliforniya’da yaygın olan teknikleri araştırmakla başlamış. Bu araştırmalar hasır (saz) balya kullanarak elde edilen konstrüksiyon ve sıkıştırılmış toprak duvarlar üzerine yapılmış. Elde edilen düşünceler ve teknikler projeyi şekillendirmiş. Tasarım, bu araştırmalar doğrultusunda bulgularıyla yenilenebilir yapım tekniklerini Japonya’nın bu bölgesine tanıtan öge olmayı hedeflemiş. Bunun sebebi ekibin Hokkaido bölgesinin bu konsepten yaralanabilecek bir bölge olarak değerlendirmesi. Projenin bu aşamasında ekip şöyle bir zorlukla karşılaşmış: uluslarötesi bir teknolojinin buraya uygulanmasının zorluğu.

Taşıyıcı Diyagramı

Nest We Grow’da Kengo Kuma ve ekibi konstrüksiyon olarak ağır bir ahşap strüktüre yönelmiş. Kalın kesitlerde ahşapla kurgulanan taşıyıcı yine ekibin Amerika’dan buraya getirdiği bir yaklaşım. Japonya’da ise bu teknik kompozit kolonlar yaratılarak uygulanmış. Ekip burada küçük kesitlli ahşapları bir araya getirerek daha geniş kolonlar elde etmiş.

Ahşapları bir araya getirmek için kullanılacak materyaller de önemli bir noktası olmuş bu taşıyıcı kurgusunun. Eklem yerleri için yerel ahşap işçiliğinden ve Japon materyal marketinden esinlenerek bir sistem geliştirilmiş. Bu noktada projenin 6 aylık gibi bir zaman kısıtlamasının olması da etikili.

Perspektif Kesit

Tasarımın ahşap çerçeve strüktürü, yiyeceklerin yetiştiği ve yetişenlerin kuruması için asıldığı Japon karaçamların oluşturduğu ormanları taklit ediyor. Ahşap strüktür yiyceklerin asılacağı yerleri de oluşturuyor. Böylece içerideyken insanlar etraflarında yiyeceklerin asılı olduğu bir ormanla karşı karşıya. Tüm bunların ortasında da bir çay platformu ve çukur bir şömine bulunuyor. Burası ise yiyecek ormanının ortasında bir toplanma alanı yaratıyor. Nest We Grow, Japon ormanlarının yapay bir yeniden canladırması haline gelmiş.

©Shinkenchiku Sha

Yapının temelinde ise bir duvar var. Bu duvar hem yapay bir topoğrafya yaratıyor hem de kuzeybatıdan gelen rüzgarı kesiyor. Duvarın ve ahşabın üstünde yuva (nest) şeffaf plastik koruge panellerle kaplanmış. Plastik levhalar, içeride yetişen bikilerin ışığı alabilmesi ve ısınma için şeffaf tercih edilmiş. Sürgülü olarak kurgulanan bu cephe ve çatı elemanları sıcak zamanlarda açık hava sirkülasyonunun sağlanmasına imkan veriyor. Yapının açık cephesi, yapıyı saran çevrenin içerideki iklime birleşmesini sağlıyor. Kapanabilmesi de iki farklı ortam arasında bir tampon bölge yaratılmasına olanak sağlamış. Nest We Grow huni şeklinde bir çatıya sahip. Bu çatı, yağmur suyunun ve eriyen kar suyunun toplanabilmesini sağlıyor. Toplanan su, yapının altında bulunan haznelere geliyor ve burdan beton duvar üstündeki bitkilerin sulanması için kullanılıyor.

Süreç Diyagramı

Yuvanın (nest) programına yerel besinlerin yaşam döngüsü düşünülerek karar verilmiş: yetiştirme, toplama, depolama, pişirme/yeme, gübreleştirme -süreç tekrar başlıyor. Yapıya dahil olan topluluğun her bir üyesi farklı bir sürecin tamamlanmasına yardımcı oluyor. Strüktür, yıl boyunca insanların öğrenebileceği, toplanabileceği bir yuva oluyor. Burada Yuva insanlar ve yiyeceklerin yaşam döngüsünü kurgularken onlara aynı zamanda barınabilecekleri yeri de vermiş oluyor.

The post Nest We Grow appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Tokyolu mimar Ryue Nishizawa (SANAA ekibinin kurucularından) ve Japon sanatçı Rei Naito tarafından tasarlanan Teshima Sanat Müzesi (The Teshima Art Museum), 2010 yılında Setouchi Uluslararası Sanat Festivali (Setouchi International Art Festival) için açılmış. Japonya’nın Takamatsu liman bölgesinde bulunun yapı,  büyük açık bir sergi mekanından oluşuyor.

©Noboru Morikawa Photos

Teshima adasında küçük tepelerin olduğu bir arazide bulunan müze, bölgede süzülerek akıp giden bir su damlasını sembolize ediyor. Yapının arazisi kuzeyde denize bakan yönelime sahip. Proje ikili tarafından etrafındaki ağaçlı peyzajla bir ilişki kurmak ve mimariyle doğa arasındaki soyut sınırı iteleme amacıyla tasarlanmış. Müzenin büyük oranda etrafa açık olmasının sebebi de bu. İkili, yarattığı büyük oranda boşluklu kütlenin dopdolu bir hacim ve kapalı bir kutu olarak kalmamasını, doğayla iç içe gelişebilecek sadelik ve boşlukta olmasını amaçlıyor.

©Iwan Baan

Teshima Sanat Müzesi, iki geniş eliptik açıklıkla kütlesini tanımlıyor ve iç mekanını etrafındaki elemanlara yönlendiriyor. Eliptik boşluklar, müzenin esinlendiği su damlasının birikebildiği ve arazideki rüzgarın yönüne göre özgürce akıp gidebileceği bir mekan yaratıyor. Aynı zamanda denizden ve etraftaki yeşil peyzajı oluşturan bitki yapraklarından gelen sesler bu açık mekanda yankılar yaratıyor. Teshima Sanat Müzesi, bu özellikleriyle ve boşluklu yapısıyla güneşin konumu ve günün farklı zamanlarına göre sürekli değişen bir ambiyansa sahip.

©Iwan Baan

Teshima Sanat Müzesi beton bir kabukla kurgulanmış. 25 cm kalınlığa sahip kabuk, beyaz beton kullanılarak oluşturulmuş. Bir çeşit koza gibi algılanabilen kabuk iç mekanda, bütünlüğü bölen, görünür desteklerden arındırılmış. Kabuk kendi kendini taşıyabiliyor; herhangi bir dikey ayakla desteklenen bir strüktüre sahip değil. Kabuk içerisinde bir sergi mekanını barındırıyor.

Bu sergi mekanı, kabuğun kuşatmasıyla oluşturulmuş bir hacim değil; ikili buranın yer ve hava arasında bir çeşit uzlaşma olarak tasarlıyor. Ziyaretçilerin, tasarladıkları 40×60 metrelik dikdörtgene oturabilen hacimde özgürce dolaşabilmesini ve bu dolaşım sırasında da çevreyi gözlemleyebilmesini hedeflemiş.

©Iwan Baan

“Bizim için Rie Naito’nun işleriyle beraber var olabilecek ve adanın çevresiyle uyum içinde bir mimari mekan yaratmak önemliydi. Bunun üzerine serbest kıvrımlardan oluşan, su damlası şekline referans veren bir tasarım önerdik. Fikrimiz, kıvrımlı damla şeklindeki formun onu saran dalgalı arazi şekilleriyle uyumlu güçlü bir mekan yaratmasıydı.” diyor Ryue Nishizawa ve ekliyor: “İnce beton kabuk geniş, organik bir iç mekan yaratıyor. Tavanı birçok kabuk strüktürden daha alçak yapıp yarattığımız mimariyi dıştaki peyzajın bir parçası olabilmesini kolaylaştırdık -bir tepe veya eğim gibi. Böylece içeride de alçak ve yatay uzanan bir mekan oluştu. Büyük boşluklar da burayı aydınlatmayı, içeri yağmurun ve temiz havanın sürekli girebilmesini sağladık.”

©Iwan Baan

“Yarattığımız mimari, içerisinde barındıracağı işler için ve kapalı fakat aynı zamanda çevresine büyük oranda açık olan dinamik bir mekan. Amacımız etraftaki çevreyle, sanatın ve mimarinin arasında bir birleşim oluşturmak. Umarız Teshima Sanat Müzesi’nde bu üçlü birleşimin elemanları, tek bir varlık gibi beraber çalışabilir.” diyor Ryue Nishizawa.

The post Teshima Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Concierge, Akita

Japonya’nın Akita kentindeki Odate Dome (veya Odate Jukai Dome), 1997 yılında Toyo Ito tarafından tasarlanmış. Proje Ito’nun mimaride aldığı esasları yansıtan etkileyici bir örnek. Ito, yapılarında kurguladığı hayatın teknolojinin sınırlarıyla kısıtlanmasındansa; teknolojinin sınırlarını zorlayıp, yarattığı mimarinin bunun olanaklarından faydalanmasını sağlayan bir mimar.

©pritzkerprice.com

Toyo Ito, Odate Dome’da da en çağdaş teknoloji mimariyle bileştiren ve insanlarla bir araya getiren bir yapı ortaya çıkarıyor. Yapı aslında bir tür spor kompleksi. Zeminden birkaç metre yukarıda uçuyormuş gibi gözüken geniş kubbe yapıda kubbe, insanların içinde özgürce akabileceği, geniş bir mekan yaratıyor. Kubbe, koca hacmin içinde ahşap taşıyıcılarıyla algılanıyor. Tüm kubbenin ahşap taşıyıcıyla kurgulanmasının sebebi de son teknolojiyi yapıya entegre ederken doğayı da mimarinin içine katmak.

©Mikio Kamaya

Odate Kubbesi (Odate Dome), oldukça cömert bir şekilde 52 metre yüksekliğe 178 metre ve 157 mertelik akslar üzerinde uzanan devasa bir örtü. Çelik ve ahşabın birleşimiyle kurgulanan çatı sistemi, zemin kotunda açık bırakılmış. Bu sayede bu devasa kubbeyi taşıyan kolonlar görünür hale getirilmiş. Aynı zamanda dış çevreyle örtü altında bir çeşit geçirgenlik ve şaffaflık sağlanmış. Zemin kotunun kapalı bir hacim olması için cam cephe düşünülmüş. Fakat bu cam cephe de yine kubbenin örttüğü mekanın üzerinde yüzebilmesi için yapının sınırlarından geriye çekilmiş.

©Flickr chris_delany

Yapının taşıyıcısı, Japon Sedir ağacı ahşabı kullanılarak yaratılmış. Yapının bulunduğu bölgede yetiştirilen elde edilen ahşap aynı zamanda, lokal malzeme olmasıyla, ulaşım için gerekli enerjiden tasarruf sağlıyor. 25.000 adet lamine ahşap kalas yetiştirilme, üretim ve yapıştırılıp bir kubbe oluşturma süreçleri açısından yapıya verimi bir inşa süreci sağlıyor.

İçeride yaratılan devasa hacmin odak noktası kendisini örten kubbe. Ahşap bu noktada yapıda önemli bir role sahip. Toyo Ito, doğal mazleme olması nedeniyle seçtiği ahşabın aynı zamanda kubbenin kapsadığı alanda daha sıcak ve konforlu bir iç mekan yaratacağını düşünüyor.

©Mikio Kamaya

Odate Dome, oldukça iyi düşünülmüş bir forma sahip. Kubbe, alanda etkili olan rüzgara özel bir dikkatle tasarlanmış tıpkı Ito’nun Rüzgar Kulesi (Tower of Winds) gibi. Çatı örtüsünün tırtıklı ve zemin kotunda açık tasarımı, kış musanlarının etkisini minimum seviyeye indiriyor ve yaz aylarında havalandırma kalitesini arttırıyor. Aydınlanma açısından da kubbe, yalnızca doğal ışıkla aydınlanabiliyor. Bu şekilde Ito hem yapının emisyonunu azaltıyor hem de mimari ve sağlık açısından mekan kalitesini arttırıyor.

©MakMax Group

Yapı, Toyo Ito açısından yalnızca etkinliklere ev sahipliği yapan bir yer değil; büyük insan kalabalıklarını bir araya getiren ve onlara konforlu ve keyifli zaman garantileyen bir mekan. Şu an Odate Dome beyzbol, futbol gibi birçok oyuna ve bazı etkinliklere, performanslara ev sahipliği yapıyor. Çevresiyle güçlü bir ilişkisi bulunan yapı, dünya çapında tanınmış spor komplekslerinden biri.

The post Odate Dome appeared first on Arkitektuel.

©idesignarch.com

Yokohama Uluslararası Yolcu Terminali (Yokohama International Passenger Terminal),  1994 yılında liman terminali için açılan bir yarışma sonucu başarılı olan proje. Terminal, yarışmadan sonra 2002 yılında tamamlanmış. Foreign Office Architects (FOA) tarafından tasarlanmış, 1995 yılında başlamış olan proje, zamanına göre fütüristik tasarımıyla dikkat çekmeyi başlamış. Ekibin tasarım sürecindeki yaklaşımları, sonucunda ortaya çıkan proje yapının günümüzde bile mimari klasiklerden biri olarak anılmasına yol açıyor.

©Satoru Mishima

Projenin, Yokohama Uluslararası Yolcu Terminali önerilerinin arasında başarıya ulaşmasının sebebi özgün, yaratıcı bir mimari metodolojiye ve sosyal açıdan bilinçi düşünmeye sahip bir proje olması. FOA’nın fütüristik terminali, ulaşımla ilgili geniş bir altyapıya sahip bir topografya ortaya çıkarıyor. Yapının radikal ve hiper-teknolojik tasarımı mimaride yeni sınırları keşfeden bir karaktere sahip. 430 metre uzanan Yokohama Uluslararası Yolcu Terminali aynı zamanda sosyal sorumluluk açısından güçlü bir söyleme yol açıyor: büyük ölçekli projelerin ortak kentsel mekanlar açısından zenginleşmesi.

©Satoru Mishima

Yokohama Uluslararası Yolcu Terminali, bilgisayar destekli tasarımı sürece tamamen entegre eden ilk örneklerden. Terminalin çarpıcı görünümü bilgisayar destekli tasarım süreciyle sağlanabilmiş.  İlk olarak kesitlerle türetilen mekan, daha sonra birçok kompleks yüzeylerin hafifçe kıvrılıp birbirilerinin içinden geçerek gemi geçişine müsait, içinde bir yaşam kurgulayabilecek mimari bir topoğrafyaya dönüşmesiyle oluşuturulmuş. En üstteki seyir terası, kullanılan materyallerile terastan uzanan döşemelerin yürüyüş yolları ve içteki geniş kapalı mekanları oluşturmak için yaptığı dalgaya benzer salınımlarla kurgulanmış yapı. Bu da değişen bir görünüşe ve kesit dizisini beraberinde getirmiş. Proje için mimarların yarattığı özgün mimari dil de bu şekilde oluşmuş.

©Satoru Mishima

Yokohama Uluslararası Yolcu Terminali, temel olarak 3 kademede düzenlenmiş. En üst seyir terası, en alttaki otopark kısmı ve yönetim ofisleri, bilet gişeleri, restoran ve kafeleri, dükkanları ve bekleme salonlarını barındıran geniş orta kat. Ferah orta katta yapının büyük kesitlere sahip çelik srüktürü görünür kılınmış. Bu kısım geniş orta hacimde algı olarak bir ağırlık yaratıyor. Bu, seyir terasının kurguladığı esnek, aydınlık, kolayca şekillenebilir yüzeylerden oluşmuş etkisine zıtlık oluşturan bir karakter. Tüm bu hacimler de birbirlerine yine hafif eğimli kıvrımlı rampalarla bağlanmış. Mimarlar rampaları daha sürekli bir sirkülasyon yaratması ve mekandaki çok boyutlu akışı daha çok desteklemesi sebebiyle tercih etmiş. Orta hacmin ağırlık hissini de dıştaki karaktere yaklaştırıyor.

©idesignarch.com

Terminal, olduça özgün bir taşıyıcı kurgusuna sahip. Taşıyıcı sistemi, katlanmış çelik levhalarden, yapıyı destekelyen beton kirişlerle oluşturulmuş. Bu şekilde güçlü materyal kullanımıyla yapıda yatay destek ihiyacı minimuma indirilmiş. Böylece yapıda açık kat planları oluşturulabilmiş.

Yalnızca iç mekanda değişen yükseklikler nedeniyle değişen birçok tavan karakterine sahip yapı. Mimarlara göre terminalin strüktürel şeması, sismik (depremsel) hareketlerin yanal kuvvetleriyle başa çıkabilme konusunda oldukça yeterli -Japonya’da benzer büyüklükte yapılar için önemli bir ön koşul.

©Edward Caruso

Projenin başından sonuna kadar yapının planlamış dinamizmi yapının tektoniğine ve materyal seçimine hakim olmuş. Dik olmayan duvarların, döşemelerin, tavanların çokluğu yapıda kontrol altına alınmış bir baş dönmesi hissi yaratıyor. İçte yine ortoganal olayan detay ve eşya kullanımıyla bu his güçlendirilmiş. Ek olarak, materyal bitimlerinin yapının kırvrımlarını belirtecek şekilde şaşırtılması (örneğin; ahşap levhaların birleşim yerlerinde çizgilerinin şaşırtılması) ve strüktürün uzantısı olan kuçuk metal panellerin görünümü de bu hissi daha da vurgulamış. 

©Edward Caruso

Yapının konturları zaman zaman rastgelelik hissine zıt olsa da, hepsi mekan organizasyonunu şekillendiren tek bir sirkülasyon şeması etrafında oluşturulmuş. Sirkülasyon devamlı bir döngü gibi işliyor -direkt olarak bir doğrusallık ve bir yere yönelme eğilimini reddederek. Ziyaretçiler, bir noktaya ulaşmadan onları dikey ve yatay olarak yönlendiren patikalarla karşılaşıyorlar. Buralarda mekanı algılayabilecekleri görüşler de yine dolambaçlı ve karmaşık. Materyallerin ve yapıda kurgulanan hareketlerin karmaşıklığı, aslında sirkülasyonun sahip olduğu basit diyagramla çok daha net hale geliyor. Bu aynı zamanda yapıyı ortaya çıkaran sürecin de bir yansıması.

©Satoru Mishima

Projenin konsept olarak en güçlü yanı kentsel deniz kenarı alan ile hassas ilişkisi. Seyir terasının halkın erişimine tamamen açık, büyük bir meydan yaratmasıyla Yokohama Uluslararası Yolcu Terminali, komşusu olduğu Yamashita ve Akaranega parklarının uzantısı. Bu parklardan başlayan ve kesintiye uğramayan, uzun bir kentsel bir rota kurguluyor. Aynı zamanda yapının yüksekliği de, kıyı şeridindeki devamlılığı sağlamak amacıyla, ölçümlerle ortay çıkmış. Ekip, kıyıdaki diğer yerlerin iç kısımlara bakan manzaralarını engellememeyi amaçlamış.

©yokohamajapan.com

Japonya’nın en yoğun nüfuslu kentinin deniz kenarındaki önemli lokasyona sahip terminali için açılan yarışmanın 660 proje arasından kazanan Yokohama Uluslararası Yolcu Terminali, tamamlandıktan sonra da birçok ödüle layık görülmüş. Yapı, geleneksel kentsel altyapı projelerinin sınırlı rollerini de sorgulatan, teknolojik innovasyona ve bunun kentle birleşimine öncü olan bir tasarım.

The post Yokohama Uluslararası Yolcu Terminali appeared first on Arkitektuel.