©Arch-Exist

Garden Hotpot Restaurant, MUDA-Architects tarafından Çin’in Chengdu kentinde tasarlanmış bir restoran. 2018 yılının sonunda kentin banliyö bölgesinde bir renovasyon projesi için görevlendirilen MUDA-Architects ekibi, aynı zamanda ‘Chengdu’nun akciğerleri’ olarak nitelendirilen bu bölgedeki yenileme projesini bölgenin kültürünü doğal ekolojik çevre ile bütünleştiren, alanın orijinal ekosistemine saygı duyan ve modern tüketim tarzına uygun bir restoran oluşturmak için bir fırsat olarak değerlendiriyor.

©Arch-Exist

Restoran tasarımı, bölgenin yerel kültürel özelliklerin bir parçası olan hotpot (bir çeşit güveç) kültürüne odaklanıyor. Hotpot kültürü, bölge için yalnızca bir yemek kültüründen çok, aynı zamanda bir eğlence yaşam tarzı. Garden Hotpot Restaurant, adı hotpot ile birlikte anılmaya başlamış olan Chengdu’nun Sansheng isimli kasabasında bir okaliptüs ormanı içinde, nilüferlerle kaplı bir göleti çevreleyen bir araziye sahip. En önemli hedeflerinden biri ‘doğaya saygılı bir yapı’ olan MUDA ekibi duvarsız, yalnızca yapıyı ormanda gizlemek için ince dikmeler ve paneller kullanan ve böylece mimari ölçeği ortadan kaldıran bir tasarım geliştiriyor. Bu yaklaşım sayesinde restoran, bulunduğu araziyle daha bütüncül ve gölün kıvrımlı şeklini daha zahmetsiz ve hafif tanımlayabilen bir yapı haline geliyor.

Konsept

Garden Hotpot Restaurant tarasımında ekip bir kaynayan bir pottan esinleniyor. Yapı form itibariyle kaynar tencerelerden (potlardan) çıkan buhar ve dumanlara benzetilmeye çalışılmış. Böylece yapı, göl boyunca sütunlar ve ağaçlar arasında kıvrılan bir formla tanımlanıyor. Dalgalı strüktürün taşıyıcıları ise ince dikmeler. Yine serbest, akışkan bir çatı altındaki ince kolonlar çatının kenarlarına eşit olarak dağıtılmış. Restoran, yürüme rotası boyunca ziyaretçilere iki kolon, çatı ve zemin arasında kalan farklı manzaraları çerçeveleyen bir taşıyıcı kurgusuna sahip. Üstünde yürünen platform da çatının eğrisiyle tutarlı bir forma sahip.

©Arch-Exist

İnce, kıvrımlı yapı totalde 290 metrelik bir uzunluğa ve 3 metrelik bir yüksekliğe sahip. Yapının genişliği ise doğal çevre esas alınarak farklı noktalarda değişkenlik gösteriyor. Bu kıvrımlı zemin plaftormu, paslanmaya ve aşınmaya dayanıklı ahşaptan; çatı platformu ise beyaz flurokarbon boyalı galvanize çelik sactan yapılmış. Beyaz renk, çevredeki yemyeşil doğayı tamamlaması ve bu doğanın önüne geçmemesi için seçilmiş.

Yapının taşıyıcı kolonları ise 8,8 santimetrelik bir çapa sahip. İnce kolonlar, okaliptus ağaçlarının ince gövdelerine karışıyor ve doğada kayboluyor. Göl kenarındaki kavisli yine kolonlar gibi ince ahşap korkuluk da, müşterilerin manzaranın tadını çıkarması ve gölün sınırını bulanıklaştırması için yapılmış. Yapının her ögesinin tasarımında temel hedef müşteriyi doğaya yakınlaştırmak.

©Arch-Exist

Garden Hotpot Restaurant tasarım süreci için en zorlu girdilerden biri yapının çevresi olmuş. Restoranı çevreleyen doğal çevre olduka güzel fakat bir o kadar da karmaşık bir yapıya sahip. Restoran inşa edilirken alandaki onlarca okaliptüs ağacının korunması gerekiyor ve yapının üzerinde bulunduğu arazi yaklaşık 2 metrelik maksimum düşüşle eğri büğrü bir yüzeye sahip. Alanda doğaya tamamen saygılı ve insan müdahelesini minimuma indiren yapı için ekip değişik bir tasarım sürecine gidiyor: MUDA yapı için manuel haritalama yapıyor ve sahayı bizzat kayıt altına alıyor. Böylece bina net olarak okaliptüs ağaçları ve gölün konumuna göre tasarlandı.

©Arch-Exist

Bu özelliklere sahip bir tasarım MUDA için aynı zamanda küçük ölçekli ve düşük bütçeli bir mimarlık için bir çeşit deney. Bu nedenle MUDA tasarımın her sürecinde bu iki ögeyi dikkate alıyor. Yapının inşasında görevli ekipler bile profesyonel ve malzeme bilgisi olmamasına rağmen yerli göçmen işçilerden oluşturuluyor. Böyle bir ekiple çalışan mimarlar, yüksek verim alabilmek ve restoranı istenen kalitede inşa edebilmek için, karmaşık yapısal noktalardan kaçınıp süreçte stratejik değişikliklere gitmiş. Tüm bina, inşaat süresini büyük ölçüde kısaltan ve maliyeti azaltan çelik yapı kaynak teknolojisi ile uygulanmış. Kısacası yapı, hem projede çalışan mimarlar hem de yapım ekibi açısından maliyet, süre ve kaynak verimliliğini arttıran bir sürece sahip.

©Arch-Exist

Yenileme projesinin ilk aşaması olan restoran tamamlanmış ve halka açılmış. Hafif, doğa içinde gözden kaybolan şeffaf yapı, gölün etrafında oturan ve manzaranın tadını çıkaran müşterilerine 2019 yılının Nisan ayından beri hizmet veriyor. Ekolojik bir hotpot turu olarak MUDA tasarımı Garden Hotpot Restaurant, doğa ile entegre bir tasarım örneği.

The post Garden Hotpot Restaurant / MUDA-Architects appeared first on Arkitektuel.

©Vincent Hecht

2017 yılında Japonya’da Toshima isimli bölgede bulunan bir konut projesi olan Tree-ness House, Japon mimar Akihisa Hirata ve ekibinin tasarımı. Akihisa Hirata, daha önceden Toyo Ito & Associates mimarlık ofisinde çalışmış bir mimar. Hirata, 2005 yılında kendi ofisi olan Akihisa Hirata Architecture Office’i kurmuş. Ekibin tasarımı, ofisin özgün tarzını yansıtan, fütüristik ve karmaşık bir mimari dile sahip konut projesi.

©Vincent Hecht

Tokyo’daki Tree-ness House, evlerden ve bu evlerin arasındaki galeri boşluklarından oluşan kompleks bir yapı. Evin tasarımı bir ağaçtan esinlenerek ortaya çıkmış. Tree-ness House temelde bir ağacın farklı karakteristik özelliklere sahip farklı kısımlarından parçalar yaratıp bunların organik bir şekilde birbirine entegre edilmesiyle oluşturulmuş. Tree-ness House ağacın gövdesi, dalları ve yaprakları olarak 3 farklı öge yaratıp bunları birbirine tıpkı bir ağaçtaki gibi ekliyor. Bu tasarımda bu 3 öge; bitkiler (plants), açıklıkları vurgulayan çok köşeli yüzeyler (projede “pleat” yani “pile” olarak anılan kısımlar) ve beton kutular (boxes).

©Vincent Hecht

Tree-ness House tasarımında öncelikle evin hacimlerini barındıracak beton kutular üst üste yığılmış. 3 boyutta düzensiz yığılmış bu kutular, bu yığılma sonucu oluşan yine karmaşık boşluklarla, evin ana hacmini oluşturmuş. Bu beton kutular, ağaçtan esinlenen tasarımda ağacın gövdesini oluşturuyor. Daha sonra bu ana hacimde, beton kutuların üzerinde evin açıklıkları işlenmiş. Her bir açıklık birbirinden farklı formlara sahip, 3 boyutlu katlanmış beton plakalardan oluşan projede “pile” (pleat) olarak adlandırılan ögelerle tasarlanmış. “Gövde ve yapraklar görünüşte değişse de benzer strüktürlere sahipler -birbirleriyle olan ilişkileri katmanlı bir organik strüktür yaratıyor…Buna benzer organik katmanlar ve karmakarışık bir mimari mantık yaratmak mümkün. Bu tasarım, bu yeni mimari prensibi geliştirmeyi ve bu kompleks ekosistemi kente bağlamayı hedefliyor.” Akihisa Hirata.

©Vincent Hecht

İçerideki kullanıcının mekan ile ilgili fiziksel algısına yönelik olarak kurgulanan açıklıklar ve açıklıkları saran “pile” kısımları, içeri ve dışarı yönelen kıvrımlara sahip. Hirata ve ekibi böylece kullanıcısının bu fiziksel algısını mimari bir çeşit formla anlatma hedefinde.

Bu açıklıkları saran ve ağacın dalları olan “pileler” de bitkilerle kaplı. Bitkiler, evi organik bir bütün haline getiren son dokunuşlar diyebiliriz; evin, kendi etrafını saran yoğun beton doku arasında tıpkı kaldırımdan fırlayan bir ağaç gibi nefes alabilmesini sağlayan kısımları.

©Vincent Hecht

Tree-ness House’da beton kutular, evin yatak odalarını barındırıyor. Bir galeri mekanı oluşturacak şekilde tasarlanmış olan bu kutular, dışarıda da teraslara ve yine yapının nefes almasına katkı sağlayacak olan bitkileri barındıracak bahçelere dönüşüyor. Yine bu kutuların arasında kalan hacimler, yer yer camlarla kaplanarak, evlerin oturma veya yemek odalarını barındıracak şekilde tasarlanmış. Evde birçok oda terasa açılıyor ve böylece yaşam alanları yapının dışına kesintisiz bir şekilde bağlanmış. Evin iç mekanlarının büyük bir çoğunluğunda brüt beton kullanımı iç ve dış mekanlar arasındaki geçişleri bulanıklaştırıyor.

©Vincent Hecht

İki ev ve galeri mekanı barındıran proje, zemin katının üstünde birkaç kat boyunca bir evi barındırıyor. Ailenin büyüğüne ait olan bu evin üstünde ise Tree-ness House’un asıl konut kısmı, birden çok kota yayılmış şekilde. Ekibin birçok kutuyu farklı kota yayan ve aralarında boşluklar yaratan yaklaşımı sayesinde merkezi boşluklara bakan hacimler oluşuyor. Böyle bir düzen, hem evin her kısmının geniş pencerelerle yeteri kadar ışık alabilmesini hem de iç mekanda istenen gizlilik hissini yakalayabilmesini sağlıyor. Brüt beton yanında bazı iç mekanlar da ahşap ve deri kullanımı da eve ton ve sıcaklık hissi katıyor.

©Vincent Hecht

“Biz yalnızca iç mekana odaklanan bir yapı yerine, bahçe gibi kendi dış mekanlarını yaratan ve yapının bulunduğu sokağı da 3 boyutlu hale getiren bir yapı hedefledik. Ekibim ve ben, Tree-ness House ile insanın hayvani iç güdülerini ortaya çıkarabileceği, içerisi ve dışarının sürekli olarak yer değiştirdiği fütüristik ve bu anlamda da vahşi bir mimari yaratma eğilimdeydik.” diyor projenin mimari Akihisa Hirata.

The post Tree-ness House appeared first on Arkitektuel.

© palaisbulles.com / BF images

Macar mimar Antti Lovag tarafından tasarlanan Le Palais Bulles (Bubble Palace), Türkçe’ye Baloncuk Sarayı olarak çevrilebilir. Mimarlığa sürprizlerle dolu, eğlenceli ve spontane bir oyun olarak bakan Lovag’ın mimari ideolojisini yansıtan tasarımı 1975 ile 1989 yılları arasında inşa edilmiş. Le Palais Bulles daha sonra Fransız mofa tasarımcısı Pierre Cardin tarafından yazlık ev olarak satın alınmış.

© palaisbulles.com / BF images

Fransa’nın Cannes şehrinde bulunan yapı baloncuk şeklindeki özgün formları ile dikkat çekiyor ve adını bu hareketli mimarisinden alıyor. Her ne kadar bu formlar ilk başta görsel olarak algılansa da, Lovag tüm bu hacimlerin nasıl kullanılacağına da kafa yormuş. Habitoloji adını verdiği bir tarz oluşturan Lovag, insan yaşamı için optimum mekan arayışına girmiş.

© Ken Sparkes

“Gerek ekonomik sorunlar gerek ise teknik çözümlerin yetersizliğinden, insanoğlu, hareketini kısıtlayan ve uyumunu bozan dik açılar ve çıkmazlarla dolu küplerin içinde yaşamayı seçmiş.” Lovag, tasarladığı küre şeklindeki hacimleri bu sözler ile nedene bağlıyor. Lovag, düz çizgiler kullanmayı ‘doğaya karşı bir agresyon’ olarak tanımlıyor. Lovag’a göre insan uzuvlarının hareketi mekanda dairesel olarak gerçekleşiyor ve bu nedenle dairesel mekanlar insan hayatını tanımlıyor.

Lovag, mimarlık hayatı boyunca çalışmalarını bu fikirler etrafında ilerletmiş ve kendi manifestosunu oluşturmuş. Lovag’ın ortaya çıkardığı mimari anlayış alışılagelmiş ortagonal sistemi tamamen reddediyor. Lovag mekansal prototipler ve deneysel yapılar tasarlayarak insan bedeninin mekanı nasıl kullandığı üzerine araştırmalar yapmış. Le Palais Bulles, Lovag’ın bu çalışmalarının en bilinen örneği. Lovag’ın tasarladığı küre şeklindeki mekanlar her ne kadar göze farklı gelse de insan duyularına hitap eden estetik mekanlar.

© palaisbulles.com / BF images

Le Palais Bulles’in küresel hacimlerden oluşmasının bir başka sebebi ise kürenin inşası kolay bir geometrik şekil olması. Küre şekli,mimara hafif, dayanıklı ve malzeme kullanımı bakımından ekonomik çözümler sunabiliyor. Yapıyı tanımlayan bir diğer mimari unsur bu organik kütlenin üzerindeki dairesel açıklıklar. Lovag, yapının üzerindeki pencereleri tamamen müşterilerinin isteklerine göre yerleştirmiş.

© palaisbulles.com / BF images

Orijinal olarak Fransız sanayici Pierre Bernard için inşa edilen Le Palais Bulles 1200 metrekareye yayılan büyük bir ev. Yapının içinde bir resepsiyon salonu, 500 kişilik açık bir amfi tiyatro, 10 adet yatak odası ve farklı boyutlarda yüzme havuzları bulunuyor. Evin içindeki 10 yatak odası da farklı sanatçılar tarafından dekore edilmiş. Bu devasa ev, Bernard’ın 1991 yılında hayatını kaybetmesinden sonra Pierre Cardin tarafından satın alınmış. 5 yıllık geniş çaplı bir yenilenme çalışmasına giren yapının restorasyonu 2016 yılında tamamlanmış. Le Palais Bulles’in günümüzdeki tahmini değeri 350 milyon Euro.

The post Le Palais Bulles appeared first on Arkitektuel.

©Forgemind Archimedia

Mannheim Multihalle (veya Herzogenriedpark), 1975 yılında düzenlenen Federal Bahçe Sergisi (Federal Garden Show) için yapılmış bir çok amaçlı salon. Hafif kıvrımlı yapısıyla zamanına göre fütüristik bir görünüme sahip olan Multihalle, Münih Olimpiyat Stadyumu mimari Frei Otto ve Carlfried Mutschler tarafından tasarlanmış. Minimal materyal seçimi ve organik formuyla yapı, dünya çapında dikkat çekmiş bir yapı.

©Daniel Lukac

Yapının en önemli özelliklerinden biri yapı için Frei Otto tarafından kurgulanan, kendi kendini taşıyan, ahşap kafes çatı konstrüksiyonu. Bu çatı, dünyanın en geniş ahşap kafes strüktürü. Mannheim Multihalle, yapıldığı yıllarda dünyanın en büyük konsol ahşap konstrüksiyonuyla, dünya çapında bir üne sahip olmuş ve bu sayede yapı Mannheim Harikası (Wonder of Mannheim) adını almış. Otto, yarattığı ve öncüsü haline geldiği asma germe sistemlerden sonra ahşap kabuk kurgusuyla da mimari çevrelerin ilgisini topluyor.

©Forgemind Archimedia

Multihalle ziyaretçilerine geniş çaplı bir ağı sunuyor. Yapının içerisinde film gösterimleri, atölyeler ve dans gösterilerine elverişli mekanlar kurgulanmış. Bu nedenle, yalnızca çatısını kurgulayan ahşap ızgara kabuk konstrüksiyonuyla değil; bir çeşit pavyon olan yapının tüm halka birçok farklı yönden hizmet edebilmesi de yapının Mannheim Harikası olarak anılmasına katkı sağlamış.

©Wikimedia Commons

Frei Otto, Mannheim Multihalle’deki Gridshell* strüktürü, birçok modeli içeren bir süreçle elde etmiş. Mimar, bu modellerle farklı formlar oluşturan ve farklı şekillerle bir araya gelen farklı stüktürlerin asıldığında oluşturacağı kütleleri içeren bir katalog hazırlamış. Bu kataloğun amacı, strüktürün Multihalle için yaratağı farklı alanları tanımlayabilmek.

Gaudi gibi Otto da ölçekli modeller yapmış ve bu modellerle yarattığı ızgara kabuğun davranışlarını anlamayı ve yaratacağı mekanları görmeyi amaçlamış. Her ne kadar bu süreci yalnızca form temelli algılansa da Otto aslında sürece mimaride temel elemanlar olarak algılanması gerektiğini düşündüğü ışık ve atmosfer gibi etmenleri de katmış.

©Wikimedia Commons

Gridshell, gücünü ikili eğrilikli yapısından alan, genelde ızgara veya kafes şeklinde tasarlanan sisteme verilen ad -bu sistemin materyali de genelde ahşap veya çelik. Bu tarz bir konstrüksiyonun en önemli noktası, yüzeyin çevre uzunluğu. Bunun sebebi kabuğun kendi strüktürünün ölü ağırlığını destekleyebilecek ve üstüne gelecek yüklere dayanabilecek belirli rijitliğin sağlanabilmesi. Bu nedenle Otto, yarattığı modellerde Gridshell strüktürüne yapıda kullanılacak gerçek materyallerin ağırlığını yansıtacak malzemeler asmış ve bu malzemelerle kaplamış.

©Wikimedia Commons

Bu form bulma süreci tamamlandığında Mannheim Multihalle’nin yapımına hemen başlanmış –Gridshell yapının devasa kabuğu ve yapının içi buna göre şekillecek mekanlar barındırdığı için. Ahşap ızgaralar, yapının bulunduğu alanda birleştirilip daha sonra yukarıdaki yerlerine yerleştirilmiş. Mannheim Multihalle oldukça gneiş bir alan yayıldığı için, çatı konstrüksiyonun yapım süreci oldukça uzun sürmüş ve aslında zamanın teknolojilerini zorlayan çeşitlilikte ve çoklukte araç gereksinimi olmuş.

©Daniel Lukac

Devasa kabuğun en önemli noktalarından bir tanesi boyutu. Mannheim Multihalle’nin boyutu, kabuğun rijitliğini bu kadar geniş alanda sağlayabilmeyi gerektiriyordu. O zamanlar da bu kadar erişilebilir olmayan bilgisayarler nedeniyle elle yapılan hesaplamalarda bu bir hayli zorlu bir süreçmiş. Bunun için Otto ve ekibi rijitliğin bozulmaması için strüktürün ekstra güçlü olması gereken yerler için üçgensel çerçeveler tasarlamış ve çerçeveleri ızgara katkı yapması için aralarına yerleştirmiş.

©Wikimedia Commons

Sonucunda ortaya Otto’nun detaylı strüktürüyle muntazam bir konstrüksiyon -detaycı bir iç mekan ve yapı için tasarlanmış yeni detaylarla- çıkmış. Mannheim Harikası, bu detayları, iç mekan konfigürasyonu ve kurgusu ve dünyanın en geniş ahşap kabuğuyla mimarlık tarihinde önemli bir yere sahip diyebiliriz. Mannheim Multihalle, uzun yıllar bir sergi mekanı olarak hizmet vermiş. Bunun yanında yapı esnek mekanlar sağlayabilen pavyonumsu kurgusuyla, farklı sergilere hizmet eden restoran alanlarını, atölyeleri ve gösteri mekanlarını da barındırabilmiş.

©Daniel Lukac

Mannheim Multihalle, başlangıçta geçici bir sergi mekanı olarak tasarlanmış fakat mimari önemi nedeniyle geçici olmaktan çıkmış ve 1988 yılında da koruma altına alınmış. Bugün yaklaşık 40 yıl sonra, ‘belirli bir önem taşıyan kültürel anıt’ statüsündeki Multihalle’nin geleceği hala net değil. Bu nedenle yapı şimdilerde bir hayli bakımsız duruma gelmiş.

The post Mannheim Multihalle appeared first on Arkitektuel.

©ArchDaily

Alvaro Siza tasarımı Leça Yüzme Havuzları (Leça Swimming Pool-Piscina Leça veya Piscinas de Marés) kompleksi, 1966 yılında tamamlandığından beri dünya çağında tanınan bir yapı. Yapı şu an hala mimari bütünlüğünü koruyan bir tasarım ve Portekiz halkı için oldukça popüler bir dinlence mekanı. Alvaro Siza’nın kurgusal anlamda en dikkat çeken ve ilk tasarımlarından biri olan Leça Yüzme Havuzları, Siza’nın doğa ve kendi tasarımı arasındaki uzlaşma üzerine odaklanan sürecinin en belirgin örneklerinden de biri.

©Fernando Guerra | FG+SG

Okyanus ve kayalar arasında bir buluşma noktası olan kompleks, Siza’nın yine aynı zamanlarda tasarladığı Boa Nova Çay Evi’nin yakınında bulunuyor. Havuz Leça de Palmeira sahilinde konumlandırılmış. Yakın zamanlarda tasarlanan iki yapının ortek bir özelliği var: iki yapı da bulunduğu yerin kayalık kıyı bölgesi karakterine benzer yönlerden saygılı bir tasarım ve beton strüktürler yaratıyor. Alvaro Siza’nın mimarlık kariyerinin ilk tasarımlarından olan yapılar için, aslında mimarın tasarım sürecine yaklaşımını ve bu sürecindeki odaklarını anlatan en katıksız projeler denebilir. 

©ArchDaily

Projenin bulunduğu şehir, Atlantik Okyanusu’nun dalgaları ve rüzgarı nedeniyle güvenli bir yüzme alanına ihtiyaç duyuyordu. Leça Yüzme Havuzları kompleksi bu bağlamda soyunma odaları, bir kafe ve bir yetişkinler bir de çoçuklar için olmak üzere 2 yüzme havuzunu barındırıyor. Atlantik Okyanusu ve kıyı şeridini takip eden otoyol arasında bulunana yapı, Siza tarafından görünmez olarak tasarlanmış. Yapıyı yolun arkasında suya batırarak Siza, havuzlarını ve şehrin altyapısını birbirinden ayırmayı amaçlıyor. Bu yaklaşımla Siza’nın bir hedefi daha var: yoldan okyanusa olan manzaraları tamamen engellememek.

©Atelier XYZ

Siza, Leça Yüzme Havuzları tasarımında peyzaja yaptığı müdahelerinin birçoğunu planlarken alanda var olan kaya oluşumlarını korumuş. Havuzları okyanusa uzanan, onunla birleşen ve aynı zamanda Atlantik kıyısındaki kayalarla sahilde oluşan havuzlara benzer oluşumlarla uyum içinde parçalar olarak tasarlıyor.

Kompleksin yapısı, okyanusu yoldan ayıran bir kütle. Yol kotundan görünmeyen kompleks, havuzlarını kayalar arasında okyanusun suyula oluşmuş havuzcuklara benzetirken hem doğasını vurguluyor hem de bu doğaya tezat olan yol seviyesiyle arada bir kopukluk yaratıyor.

©Atelier XYZ

Leça Yüzme Havuzları’na gelen ziyaretçileri yola paralel beton bir rampa karşılıyor. Rampalı kordior yapının girişine yönlendiriyor. Yapıda takip eden koridorlarda ilerledikçe ziyaretçiler duşları ve soyunma odalarını geçiyor. Bu brüt beton koridorlar kullanıcının trafikli yolu arkasında bırakıp okyanusa ulaşmasını sağlıyor. Yapının kullanıcısı okyanusu görmeden sesini duyuyor koridorlar arasında. Siza burada yolla okyanus arasında duyumsal bir geçiş yaratıyor yapıda.

©ArchDaily

Ziyaretçiler soyunma odalarından çıktığında Leça Yüzme Havuzları’nın platformlarına geliyor. Okyanus seviysine daha yakın bu noktada mimarın cadde seviyesi altına aldığı asıl bina görünür hale getirilmiş. Düz brüt beton duvarlar kayaların arasından yapıyı ve platformları destekliyor. Yapı, havuzların bulunduğu kottan üstte bulunan yol ve okyanus kotu arasında çekici bir tür bariyer haline geliyor. Kullanılan betonun tonu kayaların bir ton açığı. Bu şekilde de Siza hem doğala saygılı olan hem de onu tamamen taklit etmeyen yaklaşımını öne çıkarmış.

©ArchDaily

Yapıdan okyanusa bakıldığında su en baskın öge. Kompleksin yüzme havuzları okyanus mazarası içinde kendilerine rahatça yer edinmiş. Çocuk havuzu, kıvrımlı bir beton duvar, bir köprü ve birbiri üzerine yığılmış kayalar arasında konumlandırılmış. Bunun aksine yetişkin havuzu ise Atlantik Okyanusu’nun içerisinde gibi bir algı yaratıyor.

Yetişkin havuzu, alçak beton duvarlar ve köşeleri boyunca doğal kayalarla sınırlanıyor. Yapı farkl açılardan gözlemlendiğinde okyanus seviyesi ve havuz suyu seviesinin eşit görülmesi düşünülmüş. Siza böylece kompleksin tüm hazularını kesintisiz bir şekilde okyanusa bağlıyor.

©Atelier XYZ

Ahşap ve metalden oluşan soyunma odalarından sonra yüzücünün ulaştığı havuzlarda mimar kasıtlı olarak okyanus sınırlarını bulanıklaştırmış. Hem yüzenlerin yayılma hissini arttırma hem de bu insan eliyle yapılmış sınırın bulanıklaşmasını sağlamak için. Siza, modern konstrüksiyonu kendi çizgisiyle doğanın parçası haline getiriyor. Bu nedenle aslında yüzme havuzları bir peyzaj tasarımı aynı zamanda.

©ArchDaily

2011 yılında Portekiz’de ulusal anıt kabul edilen Leça Yüzme Havuzları, kendi kişiselliğiyle modernizmi doğaya entegre eden Siza’nın tek başına tasarladığı ilk projelerden. Yüzme havuzları, mimarlık tarihinde de önemli bir yere sahip. Bunun sebebi Siza’nın kendi tasarımını okyanus gel-gitiyle uzlaştıran ince tasarım anlayışı. Yapı hem peyzaj hem de kamusal bir kompleksin alanla bütünleştiği bir tasarım.

The post Leça Yüzme Havuzları appeared first on Arkitektuel.

©WikiArquitectura

Arongo Evi (Arongo House), 1973 yılında John Lautner tarafından Meksika Acapulco’da  tasarlanmış. Dik bir tepede yer alan yapı aynı zamanda Residencia Mar Brisas olarak da anılıyor. Konutun tasarım süreci aslında John Lautner’in akıl hocası hocası olan Frank Lloyd Wright’tan izler taşıyor. Yapı mimarisini kurgularken modernizmin en önemli isimlerin biri olan Wright’ın prensiplerinden de esinleniyor.

©Jan-Richard Kikkert

Arongo Evi’nin amacı, Richard Neutra, Frank Lloyd Wright gibi mimariyi ve çevreyi entegre eden bir yapı yaratmak. Etrafındaki çevrenin ve peyzajın bir uzantısı haline gelmeye çalışıyor konut. Lautner evi, topografya’nın bir uzantısı olarak tasarlanmış. İçeride mimarisini dıştaki çevreyi belirli çerçeveler içine alan ögeler olarak kurguluyor. Bu bakımdan Frank Lloyd Wright’ın eserlerinin prensiplerini kendi tasarımına entegre ettiğini anlayabiliriz. Yapı, çevresinin içinde kaybolan organik bir mimari amaçlıyor. Yapı, aslında çevreden uzanıp kendi içinde tepeyen gömülü alanlarda etrafındaki doğayı taklit ediyor. 

©Jan-Richard Kikkert

Lautner, yapılarında ortak bir öge olarak cömert bir şekilde özgürlük hissini aktarmaya çalışan bir mimar. İnsanların yaşamlarını daha özgür kurgulayabilecek mütevazı konut alanları, restoranlar ve lüks yaşam alanları tasarlamış. Mimar aslında bunları yaparken yapılı çevre ve etrafındaki dünya arasında sürekli bir devamlılık ve akıcılık sağlamaya önem gösteriyor. Yapının geliştirilmesi ve strüktürelleşmesini de bu akıcılık, doğayle bütünleşme ve devamlılık etrafında gerçekleştirmeyi amaçlıyor. Arongo Evi’nde de kullanıcısını özgür bırakan, Wright’ın tanımladığı şekilde daha organik bir konut alanı görebilmek mümkün. 

©WikiArquitectura

Ev ilk olarak kullanıcıısnı bir istinat duvar ile karşılıyor. Eve geliş yolu bu duvarla tanımlanmış, bu kıvrımlı şekli de etraftaki eğim şekillendiriyor tabiki. Girişte kullanıcıyı geniş bir giriş saçağı karşlıyor.

Gitgide giriş istinat duvarı, giriş saçağını tanımlayan ve alanın topografyasını taklit eden eğri, yavaş yavaş bir çatıya dönüşmeye ve yapının bulunduğu tepede büyük bir kemer yaratmaya başlıyor.

©Jan-Richard Kikkert

Evin içine girildiğinde ilk olarak kullanıcıyı bu kıvrımlı çatının en kısa ve en alçak noktasıyla karşılaşılıyor. Buradan çatının tamamını gözlemlemek mümkün değil. Kullanıcı bu noktadan bir köprü ile evin iç mekanına yönlendiriliyor. Bu kısım, evin diğer mekanlarından daha yüksek bir noktada. Tepenin içine daha gömülü olan bu alan, aslında Lautner’in onu kurguladığı büyüklüğü fakat gömülü haliyle bir tezatlık yaratıyor devasa çatının altında. 

©Jan-Richard Kikkert

Arongo Evi’nin üstt katı, yapının ana noktasını barındırıyor. Topoğrafyanın uzantısı geniş bir kanopiyle korunan oldukça büyük bir teras evin ana mekanı ve bir yemek odası. Bu geniş çatı, ince desteklere sahip ve evin duvarlarını takip eden noktalarda bulunuyor. Bunun sebebi aslında o evi kullanan ve bu odadan geçen insanların gördüğü şehir ve deniz manarasını bir kesintiye uğratmamak. Kullanıcıları buradan geçerken kıyı şeridinin üzerindeki bir noktadan havadan yürüyor hissi yaratması amaçlanmış.

©Jan-Richard Kikkert

Evin teras kımsında bir de geniş bir havuz bulunuyor. Bu havuzun evin kıvrımlı yapısını saranve sınırını belirten boşluklarla desteklenmiş. Bu alanlar havuzla birlikte hem evin gördüğü okyanus manzarasını vurguluyor hem de bir yardan böcekleri evden uzak tutan akılcı bir çözüm.

Bu boşlukların sağladığı bir başka durum da terasın korkuluksuz kurgulanabilmesi ve evin ana mekanının, ortak noktalarını tanımlayan terasının manzarasının bölünmemesi. Bu terasın alt katında ana yatak odası ve 4 çocuk yatak odası, ayrıca evin hizmetçilerine ayrılmış hacimler bulunuyor.

©WikiArquitectura

Arongo Evi’nde John Lautner, hem lokasyona yerleşme biçimiyle yenilikler tanımlarken hem de materyal ve strüktür olarak yenilikler kurguluyor. Cesur kıvrımlarıyla yarattığı heykeli formu, betonun aslında heykeli kalitelerini açığa çıkaran bir mimari yaratıyor. Lautner bunun için projesinde birçok mühendis ile çalışmış. Sistem için öngerilmeli beton kullanmış. 

©Jan-Richard Kikkert

Arongo Evi, geleneksel evden uzaklaşan heykeli formuyla bulunduğu noktada hem çevresinde kaybolan hem de tamamıyla çevresine dönük bir kurgu tanımlıyor. John Lautner’e aslında Frank Lloyd Wright’ın katkısı olarak da düşünebileceğimiz prensipleri de evde gözlemleyebilmek evi etkileyici kılan etkenlerden. Lautner, Sheats Evi’ndeki gibi, yine oldukça özgün bir çatı strüktürüyle karşımıza çıkıyor Arongo Evi’nde.

The post Arongo Evi appeared first on Arkitektuel.

©Ste Murray

İskoçya’nın kuzeyindeki Dundee şehrinin kıyısında bir müze olan V&A Dundee, Kengo Kuma and Associates ekibi tarafından tasarlanmış. Geçtiğimiz aylarda tamamlanan proje, Dundee’nin kıyı bölgesindeki müze için 2012 yılında bir tasarım yarışması açılmasıyla ortaya çıkmış. V&A Dundee, İskoçya’nın ilk tasarım müzesi.

©Hufton+Crow

V&A Dundee’nin alanı şehirdeki Tay Nehri’ne bakıyor. Nehre bakan alanda müze, doğa ile uyumu sağlamayı tasarımın odak noktası haline getirmiş. Aynı zamanda yaratılan yapay falezle Kuma, İskoçya’nın doğasının bir parçası olan etkileyici uçurumları yansıtıyor. Ülkeye ve şehre göndermeleriyle V&A Dundee, İskoçya’da yeni bir kültürel merkez. Yapıda, V&A koleksiyonundan eserler, çağdaş İskoç eserleri ve ürün tasarımları sergilenecek.

©Hufton+Crow

Kengo Kuma, tasarımına yapının şehir için yeni bir ‘oturma odası’ yaratması fikriyle başlamış. Bunun üzerine Dundee’nin kıyı bölgesini yenileme için yapılan projeler kapsamında bir proje olarak başlamış. “Projenin yeri oldukça özgün, su ve kara arasında. Biz bu özgünlüğü bir çeşit falez yaratarak göstermeye çalıştık, su ve karanın arasında olan. Bu düşünce aslında doğal ile yapay arasındaki diyaloğun dışavurumuydu.” Kengo Kuma.

©Ste Murray

“Cephelerin eğimli olması ziyaretçi için yapıya oldukça farklı bir deneyim katıyor. Eğer çok dikey olsaydı, insanları reddeden bir karaktere sahip olabilirdi. Fakat V&A Dundee’de amaç insanları Dundee’nın kıyısına çekebilmek” Kengo Kuma.

Kuma’ya göre yapı, yalnızca güzel bir obje olmaktan çok daha büyük kaygılara sahip: “V&A Dundee, bağımsız bir bina değil; topluluğu değiştirebilecek. kentsel tasarımın önemli ve büyük bir parçası.”

©Hufton+Crow

Yapı, açılı bir kütle ve bu kütlelerin yatay beton çizgilerle kaplanmasıyla şekillenmiş. Böylece V&A Dundee’nin, sivri köşeleriyle suyun üzerinde bir geminin burnu gibi algılanması amaçlanmış. Alışıldık müze yapılarından oldukça farklı bir çizgiye sahip olan bir proje V&A Dundee. Bir beton kutu olan fakat yalnızca bir beton kutu olmaktan çok uzak olan proje için 20. yüzyıl müzelerinden ayrışan bir dile sahip olduğunu söylemek yanlış olmaz.

©Ste Murray

Yapının kütlesinin Kengo Kuma ve ekibi tarafından rüzgarla ve dalgalarla aşınmış bir obje etkisini yaratması istenmiş. Bu nedenle de proje aslında yepyeni bir seviyede mühendislik ve teknoloji gerektiriyor.

Kuma, bu kütleyi sağlayabilmek amacıyla, Arup adında bir şirket ve mühendisleriyle çalışmış. Mühendisler, kütlenin değişik formlarını araştırmak amacıyla bir 3D model üretimi yapmışlar; kütlenin doğa le bir bütün, organik olmasını sağlamak amacıyla.

©Ste Murray

“Doğal, organik kaliteyi özgün cephe ve özgün kütle ile yakalamaya çalıştık” Kengo Kuma. Açılı yükselen beton duvarları kaplayan yine beton yatay elemanlar, bütün bir strüktürü sarıyor. Bu cephe elemanlarının her biri rastgele ve yıllardır rüzgar ve yağış ile ufalanmış gibi bir etki yaratmak üzere tek tek modellenmiş. Bunun da ancak yeni bri teknoloji ve yükek mühendislik teknikleriyle mümkün olabileceğini ortaya koyuyor Kengo Kuma. Müzenin son şekli, en yüksek kotta birleşen burulan iki hacim ve bu birleşme yerinin altında oluşturduğu, aşınma yoluyla oluşmuş etkisi olan, bir mağara geçit.

©Ste Murray

V&A Dundee’yi oluşturan eğimli cepheli iki kütle arasındaki delik, yapının merkezi. Geçit, dundee’nin önemli bir caddesini (Union Street) ve Tay Nehri’ni birbirine bağlıyor. Böyle bir özelliğin müzede düşünülmesinin sebebi doğayı ve toplumu bütünleyen 21. yüzyıl tipi bir kültürel tesis yaratmak. Bu fikrin, doğadan tamamen koparılmış 20. yüzyıl müzelerinin yerini tamamen değiştirebileceği fikriyle yol çıkılmış.

©Hufton+Crow

Ziyaretçiler müzeye yüksek tavanlı bir ana salondan giriyor. Burada kafe, oturma alanları ve fuaye alanı mevcut. Fuaye, yerel bir ahşap malzemeyle kaplanmış bir boşluk. Burası herkesi içerideki etkinlikler için toplayacak bir olacağı için, oturma odası konforunda tasarlanmış.

İlk katta ise galeri alanları mevcut. Ziyaretçiler buraya banklarla sarılmış bir merdivenle ulaşılıyor. Oturma alanları ziyaretçilerin oturup okuyabileceği bir yer olabilmesi için kitaplıklarla sarılmış.

©Ste Murray

“Mekanların geometrisi insanların rahat edebilmesi için oldukça cömert ve enformel. Elimizden geldiğince çok doğal materyal kullanarak bunu sağlamaya çalıştık.” Kengo Kuma. İçerisi duvarları kaplayan meşe paneller, açık renk ahşap döşeme kaplaması ve buna karşıt fossilerle kirli görüntüye sahip Carlow, İrlanda kireçtaşı ile kurgulanmış. Müzenin bazı yüzeyleri için de inci gibi kaplanmış midye ile beyaz beton karıştırılarak bir kaplama oluşturulmuş.

©Hufton+Crow

“İskoçya ve Japonya, iki kültür için de doğa oldukça önemli. İki kültür de doğadan birçok şey öğreniyor.” Kengo Kuma. Yapının çevresi ve kentle olan bağlantılarını tekrar düşünerek Kuma, müzenin Dundee’liler için bir tür ilişkilerini güçlendirecek bir mekan yaratmasını umuyor.

The post V&A Dundee appeared first on Arkitektuel.

Dünyaca ünlü Katalan mimar Antoni Gaudi tarafından tasarlanan Casa Milà, Barselona’nın en ikonik yapılarından bir tanesi. Milà Evi anlamına gelen Casa Milà, Roser Segimon ve Pere Milà’nın kullanımı için 1912 yılında tasarlandı. La Pedreda olarak da bilinen yapı, Art Nouveau’nun İspanyol yorumu olan Modernista akımının Barselona’daki en önemli temsilcilerinden olarak kabul edilmektedir.

© Samuel Ludwig

Casa Milà organik bir yapı. Bina adeta yerden oyularak yükseltilmiş gibi duruyor ve mimari eserlerin verdiği yapay görüntüden uzaklaşmaya çalışıyor. Yapısal olarak bu organikliği sağlayabilmek için bina ikiye bölünmüş: strüktür ve kabuk. Yapının cephesindeki taş duvarların hiçbir yük taşıyıcı özelliği bulunmuyor. Yapının eğimli şekli ile aynı izde devam eden çelik kirişler cephenin yükünü kolonlara aktarıyor.

© Samuel Ludwig

Gaudi tarafından alınan bu strüktürel kararlar yapının şeklinin daha serbest oluşabilmesi ve dalgalı cephenin sürekliliği sağlanmış. Cephedeki organik ve kıvrımlı form, binanın çatısında da devam ediyor. Yapının çatısını taşıyan, parabolik tuğlalar ile oluşturulmuş farklı yüksekliklerdeki kemerler çatının üstünde kıvrımlı bir topoğrafya oluşturuyor.

Yapı, dokuz bölümden oluşuyor: bodrum, zemin kat, asma kat, ana kat, üst katlar ve çatı katı. Binaya giriş asma kattan sağlanıyor, zemin kat ise garaj olarak tasarlanmış. Ana kat olarak tasarlanmış kat Milà ailesinin kullanımı için tasarlanmış. Ana katın üstünde bulunan diğer dört kat ise kiracıların kullanımına ayrılmış. Binanın içinde iki tane avlu bulunuyor. Bu nedenle Casa Milà plan düzleminde ‘8’e benzer bir şekil alıyor.

Aksonometrik kesit / © greatbuildings.com

Casa Milà’nın cephesi üç bölümde incelenebilir; tüm zemin katı çevreleyen sokak cephesi, ana ve üst katları kapsayan ana cephe ve çatı katını ve taşıyıcı elemanları bulunduran çatı strüktürü. Yapının en önemli mimari unsurlarından bir tanesi olan ana cephe oldukça organik ve akışkan bir forma sahip. Kireçtaşı bloklar kullanılarak yapılmış bu organik cephenin üstünde insan benzeri sürrealist heykeller bulunuyor. Bu heykellerin varlığı cephenin dinamik karakterini güçlendiriyor.

© Gideon Jones

Casa Milà, Katalan ve İspanyol mimarisinde çok büyük öneme sahip. Her ne kadar hakkında çeşitli olumsuz eleştiriler yapılan bir bina olsa da, Casa Milà ve Antoni Gaudi’nin Modernista akımına ve genel olarak modernist mimariye kattıkları yadırganamaz. Gaudi’nin doğadaki organik formlar ve modellerden temellenen mimari dili, yıllarca süregelen dikdörtgensel mimarinin sınırlarını ortadan kaldırmıştır. Dünya üzerinde pek çok mimar Gaudi’nin Casa Milà’da kullandığı biyomimikri yönteminden esinlenmiştir.

The post Casa Milà appeared first on Arkitektuel.

Romeo & Juliet Apartmanı, Hans Scharoun ve Wilhelm Frank tarafından 1954 yılında tasarlanmıştır. Almanya’nın Stuttgart şehrinde bulunan yapı organik mimarinin önemli örneklerindir. Doğada 90 derecelik açılar olmadığını belirten Scharoun ve Frank, tasarımlarında da bu felsefeyi izleyerek Romeo & Juliet Apartmanı’nı farklı açılardaki çizgilerin bir araya gelmesiyle çizmişler. 

© en.wikiarqutectura.com

Berlin Filarmonik eseri ile dünyaca tanınan Hans Scharoun, Romeo & Juliet Apartmanı’nın tasarımını başladığında 61 yaşındaydı. Bu sayede, Scharoun’un mimari deneyimleri ve Wilhelm Frank’ın bölgeye hakimiyeti sayesinde özgün bir apartman tasarımı ortaya çıkabildi. Scharoun, pek çok projesinde olduğu gibi, Romeo & Juliet Apartmanı’nda da ekspresyonist, didaktik ve rasyonel unsurlar kullanmıştır.

Romeo & Juliet Apartmanı, II. Dünya Savaşı sonrasında ortaya çıkan konut ive sosyal tesis ihtiyacının bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Doğaya dönüş, organik mimari konseptlerinin bir sonucu olarak Scharoun, farklı açılar ve ölçekler kullanmıştır. 

© en.wikiarqutectura.com

Proje, orijinal halinde değişik boyutlardaki evleri bulunduran daha geniş bir kompleks olarak tasarlanmıştı. Ancak, projenin tamamı gerekli onayları alamadı ve proje bugünkü son haline getirildi. “Büyük ev” in bir parçası olan, büyük kütleden koparılmış küçük evler üretilmiştir. Evler bir araya gelerek sosyal birimler, sosyal birimler mahalleleri, mahalleler ise şehrin genel dokusunu oluşturmaktadır.

Hans Scharoun’un pek çok projesinde olduğu gibi, Romeo & Juliet Apartmanı içten dışa doğru büyümekte. Apartmanın cephesi, kullanıcıların ihtiyaçları doğrultusunda gelişen, yapının içindeki oluşan hacimlerin bir yansıması. Tekrar ilkesi kullanılarak üretilmiş, geniş iç mekanlara sahip ve katı bir sadeliğe sahip iki apartman da (Romeo ve Juliet) işlevsellik göz önünde bulundurularak üretilmiş.

© en.wikiarqutectura.com

Romeo Kulesi

196 metre yüksekliğindeki Romeo Kulesi, arazinin doğu kısmında yer alıyor. Yapının en dikkat çeken özelliği, konsol çıkan, güneşe dönük olarak tasarlanmış balkonlar. Pek çok girişi bulunan yapının sirkülasyonu merkez çekirdekte bulunan iki adet asansör ve koridorun sonlarında bulunan merdivenler ile sağlanıyor.

Plan (Romeo) / © en.wikiarqutectura.com

Kulenin her katında, L-şeklinde tasarlanmış koridoru çevreleyen altı daire bulunuyor. Her bir daire, iki cepheden de ışık alacak şekilde kurgulanmış. Yapıda bulunan dairelerin boyutları 38 ila 96 metrekare arasında değişiyor. 96 metrekarelik en geniş daireler yapının en uç kısmında bulunuyor. Romeo Kulesi’nde toplam 17 adet 1+1, 32 adet 2+1, 17 adet 2,5+1, 17 adet 3+1 ve 17 adet 4+1 daire ve 3 adet dubleks daire bulunuyor. Kulenin birinci katında ise bir restoran var.

Kesit (Romeo) / © en.wikiarqutectura.com

Juliet Apartmanı

Proje alanının batı kısmında yer alan ‘at nalı’ şeklindeki Juliet Apartmanı, komşusu Romeo Kulesi kadar değişken bir yapıya sahip değil. Juliet Apartmanı, çoğunlukla iki geniş yatak odası olan, genişliği 72 ila 86 metrekare arasında değişen aile dairelerini bulunduruyor. Bu yapı, uyumlu ve kullanışlı mekanlar üretmek için dik açılı programlar kullanılması gerekmediğini kanıtlıyor.

Kesit (Juliet) / © en.wikiarqutectura.com

Apartmanın dallanmış yapısı sayesinde yapının lobisi aynı zamanda yapının merkezi. Dairelerin içinde mekanlar girişten uzaklaştıkça şekilleniyor. Her bir dairede farklı işlevler için kullanılabilen L şeklindeki odalar mevcut.

Plan (Juliet) / © en.wikiarqutectura.com

The post Romeo & Juliet Apartmanı appeared first on Arkitektuel.

Berlin Filarmonik, II. Dünya Savaşı sırasında şehirdeki eski filarmonik konser salonunun yıkılması sonucunda 1963 yılında Hans Scharoun tarafından tasarlanmıştır. Berlin’in kültürel merkezlerinden biri olarak gösterilen yapı aynı zamanda Alman mimari Hans Scharoun’un en ünlü eseridir.

© Photographs of Architecture

Scharoun’un organik ve futuristik tasarımı, doğrudan yapının işlevine hizmet etmektedir. Müzik, kavramsal ve fiziksel olarak tasarımın merkezinde bulunmaktadır ve tasarımın merkezinden, konser salonunun arka sıralarına doğru artmakta ve yayılmaktadır. Bu bağlamda yapının programı da oldukça basittir. Berlin Filarmonik, 2500 kişilik bir ana oditoryum ve 1200 kişilik daha küçük bir oda müziği salonu bulundurmaktadır. Yapının programı her ne kadar basit olsa da, yapıyı ilginç kılan Scharoun’un mimari ve mekansal olarak programa kattığı değerlerdir.

© Photographs of Architecture

Ana oditoryumda sahne konser salonunun merkezinde bulunuyor. Oturma düzeni, birtakım  offset teraslar tasarlanarak merkezi sahnenin çevresinde kurgulanmış. Bu sayede Scharoun oditoryumun içinde akustik performansı olabildiğince optimum seviyede tutmaya çalışmış. Yapının kesitine bakıldığında, konser salonu müziğin konkav küresel bir akvaryuma benzetilebilir. Böylece müzik oditoryumun içinde her yönde yayılabilmekte. Oditoryumun üstünü katlanarak kapatan tavan tasarımı da sesin yayılmasını sağlayan bir başka yapısal eleman.

© greatbuildings.com

Hans Scharoun, Berlin Filarmonik projesi dışında çok fazla tanınan bir mimar değil. Organik mimari ile ilgilenen Scharoun, işlerinde doğa ile mimari arasındaki dengeyi kurmaya çalışmaktadır. Scharoun, Berlin Filarmonik projesinde de bu yolu izleyerek, mimari ve müzik ile arasında bir uyum yakalamaya çalışmış.

© Wikimedia Commons

Berlin Filarmonik’in etkileyici iç mimarisi yapının dışına da yansımış durumda. Konser salonlarının içindeki kıvrımlı ve açılı kompozisyon, salonların kütlesel formlarını da etkilemekte. Yapının genel formunu oluşturan çadıra benzeyen, farklı açılarla bir araya gelen kütleler, binaya eğlenceli ve estetik bir hava katıyor.

© Photographs of Architecture

Yapının dinamik cephe tasarımı, Berlin Filarmonik’in hemen kuzeyinde bulunan Berlin’in en büyük parklarından biri olan Berlin Tiergarten ile ilişki kuruyor. Farklı açılarla bir araya gelen, kıvrımlı cephe tasarımı, Tiergarten’in topoğrafyasını taklit ediyor. Cephede kullanılan sarı metal plakalar ise yapının şekli ve peyzaj arasında doğal ve pürüzsüz bir ilişki kurulmasını sağlıyor.

The post Berlin Filarmonik appeared first on Arkitektuel.