©Onurcan Çakır

Mimar: Onurcan Çakır

Yer: Urla, İzmir, Türkiye

Yapım yılı: 2014-2015

Onurcan Çakır tarafından tasarlanan bir konut projesi olan Barbaros Evi, İzmir’de bulunuyor. İzmir’in Urla ilçesindeki küçük bir köye konumlandırılmış Barbaros Evi, köy taşı ile betonu harmanlayan bir konut tasarımı. Ev, adını bulunduğu köy olan Barbaros Köyü’nden alıyor. Barbaros Köyü, İYTE (İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü) arazisine komşu ve İzmir’in çoğu yerleşkesinin aksine denize kıyısı bulunmayan bir köy. Deniz yerine arazide yaklaşık 16 adet gölet bulunuyor. Barbaros Evi de tasarımında bu göletleri sürecin bir parçası haline getiriyor. Barbaros Evi’nin esas hedefi, bu göletli arazi içinde, doğanın sessiz ve sakinliğini kullanıcısına hissettiren bir yaşam ortamı sunmak. Bu sessizliği evin içine rahatça sağlayabilmek için oldukça yoğun malzemeler olması nedeniyle ses geçirimsizliği yüksek olan beton ve taş kullanılmış. Taş, bir köy evi havası uyandırırken beton kullanımı da hem strüktür hem de konsept olarak mimarın isteklerini karşılayan bir materyal oluyor.

©Onurcan Çakır

Tamamı beton duvarla kaplı bir yatak odası ve taş duvarlarla kaplı 2 yatak odası, mutfak ve yaşam alanından oluşan Barbaros Evi, kompakt ev tasarımı sunuyor. Evin özellikle beton duvarla kaplı odası, akustik anlamda titizlikle çalışılmış bir alan. Beton oda, betonun arkasında taş yünü ve tuğla duvar katmanlaşması, çift pencere ve çift kapı ile kurgulanmış. Böylece odada istenildiğinde dışarıdaki seslerden ve hayattan tamamen izole kalmak mümkün hale getirilmiş. Bu odanın brüt betonu temelde çıplak bırakılan ve ev kotunda teras oluşturan beton yüzeyde de devam ettirilmiş. Binanın geri kalan tüm dış duvarları ise, köyün ustaları tarafından, köyün lokal taşı ile yapılmış. Yine bütün bu duvarların iç yüzeylerinde ısı yalıtım malzemesi ve ikinci bir kat duvar katmanlaşması sayesinde hem ses hem de ısı yalıtımı anlamında yüksek performans sağlanıyor. Böylece evin tasarımında istenen sakin, sessiz, yerine ait hissi yakalanmış.

©Ersen Çörekçi

Barbaros Evi’nde açıklıklar da köyün iklimine göre belirlenmiş. Kışın çok rüzgarlı ve soğuk olan köyde sert esen rüzgar olan poyrazın yönüne göre cephe açıklıkları yerleştirilmiş; evin kuzey cephesi ise tamamen sağır duvarlarla inşa edilmiş. Evin doğu cephesinde ise mümkün olduğunca dar açıklıklar, şerit şeklinde, evin aydınlaması düşünülerek gerekli görülen kısımlara yerleştirilmiş. Ev aydınlanma anlamında aynı zamanda içinde bulunduğu doğayı da kullanıyor. Bahçede ellinin üzerinde kalıcı bitki çeşidi barındıran Barbaros Evi, batıda binadan terasa geçişi sağlayan geniş cam kayar pencerenin önünde bir söğüt ağacına sahip. Söğüt ağacı sayesinde evin yaşam alanı, yaz aylarında gölgede kalıyor; kış aylarında ise söğüdün yapraklarını dökmesiyle güneşin daha çok içeri girmesi sağlanmış oluyor. Böylece söğüt ağacı aynı zamanda iç mekanda yaz-kış ısıl konfor açısından eve olumlu katkıda bulunmuş oluyor.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Barbaros Evi / Onurcan Çakır appeared first on Arkitektuel.

SM Evi, Mimarlar ve Han Tümertekin tarafından 2004 yılında tasarlanmış. Çanakkale’nin Ayvalık ilçesinde Büyükhüsun adlı bir köyde yer alan konut projesi, 2006 yılında tamamlanmış. Bir yamacın tepe noktasına kurulmuş olan köyün, yamaca ilerleyen daha seyrek bir yapılaşmaya sahip olan kısmına konumlandırılmış ev, bir tarafı yamaç olan arazisinde köyün eşsiz manzarasına panoramik görüntüler veren ince uzun, taş çatısıyla dikkat çeken bir tasarıma sahip.

Yapının tasarım süreci ilk olarak işverenin ekibin yine Büyükhusün Köyü’ndeki başka bir işi olan B2 Evi’ni görmesi ile başlıyor. İşveren, bu projeyi görsükten sonra Mimarlar ve Han Tümertekin ekibinden taş ve camdan oluşan bir ev tasarlamasını talep etmiş. Bunun üzerine ekip, B2 Evi’nin tasarım sürecinde de olduğu gibi, topoğrafyaya ve bulunduğu köye ait olan bir yapı hedefiyle SM Evi’ni tasarlıyor. Ev tasarımı, yamacın tepesinden başlayarak eğimle beraber seyrelip sakinleşen ve keskin şevlerle topoğrafya dönüşerek sahile uzanan köyde yerel çevreye ve topoğrafyaya ait bir yapı ortaya koyuyor: tasarım süreci için de temel kaygı yapının bölgeye ait kılınması. İkincil olarak da alanın yamaçlar arasındaki peyzaja ve denize bakan eşsiz manzarasını kullanmak.

Mimarlar ve Han Tümertekin ekibi, arazi eğimini lineer bir şekilde kesen ve köyün karakteristik özelliği haline gelmiş bu manzarayı olduğu gibi görme imkanı sağlayan bir yapı tasarlıyor. Kuzeyinde köy yolu ve güneyinde keskin yamaç ve manzarayla sınırlanan SM Evi, yol kotunun altında kalarak doğal bir sınırla köyden ayrılıyor ve bu yola paralel hacimlenen, ince uzun bir yapı kurguluyor. Kısacası totalde yaklaşık 52 metre uzunluğundaki yapının bu uzun hacmi, köy yolu ile biçimlendirilmiş. Batıdan doğuya doğru yükselerek giden bu yol, tasarımda arsanın iki noktasındaki kesişimleri tanımlayan öge haline gelmiş. Arsa ile yolun batı sınırındaki kesişimleri, yapının oturduğu kotu; doğusundaki kesişimleri de çatı örtüsünün kotunu tanımlıyor. Böylece yol boyunca ilerlerken yapının çatısı belirmeye başlıyor.

Yapı, içinde bulunduğu peyzajın arasında, çevreden ve yoldan öncelikli olarak çatısı ile algılanıyor. Evin dikkatleri ilk olarak üzerine çeken kısmı taş çatısı. Bu çatı, çevresindedeki kiremit çatılardan farklılaşıyor. Bu bakımdan aslında çevresine göre daha farklı bir mimari dil ortaya koyan çatı, taş kurgusuyla çevre dokusunu bozan bir sivrilme olmaktan çıkıyor. Tam aksine bu çatı kurgusu çevrede ne denli güzel bir çatı karakteristiği oluşturulabileceğini gösteren bir öge haline geliyor.

Dört kişilik bir ailenin kalabalık çevresi ile birlikte vakit geirebileceği bir ev olarak SM Evi’nin iç mekanı da ekibin B2 Evi tasarımda olduğu gibi kesintisiz bir şekilde devam edecek şekilde kurgulanmış. Evde iç mekan dış mekan arasında bütünlük oluşturabilme adına da tamamen cam cepheler kullanılıyor. Bu cam cepheler, aile ve dostlarının evin içinde de manzarasının tadını çıkarabilmesini sağlıyor.

Yapının tasarımı, kabalık ve çok çeşitli bir kullanıma göre şekillendirilmiş. Tasarımda yapı kuzey sınırdan itibaren sırasıyla ‘açık’, ‘kapalı’, ‘yarı açık’ ve tekrar ‘açık’ olarak farklı bölümlere ayrıştırılmış. Kademeli olarak ilerleyen bu dilim-hacimler, evin farklı kullanımlarına elverişli farklı karakteristikte mekanlar yaratıyor. Farklı açıklık dereceleri arasında birer duraksama noktası olarak yanyana dizilmiş bu farklı mekanlar tasarlanırken en önemli noktalardan biri de evin ön ve arkası arasındaki gerçigenliği sağlayabilmek olmuş. Bu nedenle yapının yalnızca manzaraya bakan değil; evi saran tüm cepheleri cam olarak kurgulanmış: yapı fiziksel ve görsel olarak geçirgen.

Mekanlar dizisi olarak kurgulanmış ev, evin ön ve arkasında bulunan, çelik kolonlarla cam cepheler arası ilerleyen koridorlarla birbirine bağlanıyor. Bu farklı hacimler de, 160 cm’de bir tekrarlanan strüktür nedeniyle, 160 cm katları olarak farklı büyüklüklere sahip. Çelik strüktür, 160 cm’lik aks sitemi içerisinde perde duvarlarla desteklenmiş. Perde duvarlar, hacimleri dilimliyor ve yapının tek katlı olma halini vurguluyor. Yapım aşaması ve tekniklerin sınırlarını tanımlayarak endüstriyel ile yereli ayıran çelik çerçeveler, yapının kuzey sınırını oluşturan taş duvar sayesinde köy yolunda ayrılıyor. Zeminde devam eden taş duvar, evin sırtında yükseliyor ve çelik konstrüksiyon üzerine oturarak evi örtüyor.

Mimarlar ve Han Tümertekin ekibinin 2004 ve 2006 yılı olmak üzere art arda tamamlanan iki ev  projesi, B2 Evi ve SM Evi, bulunduğu yere ait olma hedefindeki tasarım algısına iki farklı örnek teşkil ediyor. Sadelik, yerellik ve alanın karakteristik özelliklerini tasarım süreçlerine entegre eden  bir konut tasarımı olarak SM Evi, Büyükhüsun Köyü’ne bu ögelerle farklı fakat bir o kadar da ‘oralı’ bir mimari ortaya koyuyor.

The post SM Evi / Mimarlar ve Han Tümertekin appeared first on Arkitektuel.

©Egemen Karakaya

Yalın Mimarlık, köyde büyüyen işverenleri için az malzeme çeşidi kullanarak yalın bir ev tasarlamış. Adını çevresindeki kayalıklarda gezinen hayvanlardan alan Keçi Evi, denize 5 km mesafede bulunan 20 hanelik bir köyde yer alıyor. Bu konum için ekip eğimli bir form önermiş ki böylece daha uzun olan pencereler yeşil Ege manzarasına boylu boyunca açılabilmiş.

©Egemen Karakaya

Evin planı merkezdeki çatısız, avlu benzeri bir mekanla iki bölüme ayrılıyor. Merkezin bir tarafı geniş bir salon, mutfak ve yemek alanı barındırıyor. Diğer taraf ise evin arka kısmından geçen bir koridorla yatak odası ve banyo bulunduran kısma bağlanıyor. Dışarıda ise tüm evin üstü beton çatının saçağıyleörtülü. Böylece tüm evin önünde zaman geçirilebilecek gölge bir alan yaratıyor. Evin arka kısmı ise daha korunaklı, çakıl döşeli bir alanda garaj ile köy yolunu birbirine bağlıyor. Tamamı beton olan evin etkisi, ahşap kepenklerle yumuşatılmış. Bu kepenkleri ise inşaat sürecinde kalıp olarak kullanılan ahşapların ileri dönüştürülmesiyle elde edilmiş.

©Egemen Karakaya

*Proje sürecine dair daha detaylı bilgi için mimar tarafından sağlanan metin:  ‘Keçi evi’ Orta Ege’nin denize 5 km mesafede tarım, seracılık ve arıcılık yapan 20 haneli ufak bir köyünde yer alıyor. Evin sahibesi, çocukluğunu geçirdiği köylerde, kayalıklarda sürekli gördüğü keçileri ve coğrafyanın peyzajını hiç unutmamış. Uzun süre sonra hayali olan bu köye ufak bir ev yapma fikriyle mimarlık ofisimize geldi. Talebi mümkün olduğunca az malzeme ile sakin bir yapı yapmamızdı. Şehir hayatından ve kalabalığından sıkılmış işverenimizin ilk aşamada bir kaçış için, sonrasında hayatının kalanını geçirmek istediği bir evdi düşlediği.

©Egemen Karakaya

Tasarımımız ilk gördüğümüzde biraz talihsizce kotlanmış, setlenmiş arazinin nasıl kullanılabileceğine odaklanıyor. İlk temel fikrimiz, arazinin üst setine kendisi bir seyir terası gibi oturan son derece basit bir dikdörtgenler prizması. Kuzeye bakan bir giriş avlusu ve güneye doğru yükselerek açılan bir yaşam cephesi var bu evin.

Yapının kesitte kuzeye doğru 210 cm kadar düşen yüksekliğini, güney cephesinde 420’ye çıkarıyoruz. Böylece daha dolu ve alçak bir kuzey cephesinden, daha açık ve yüksek bir güney cephesine geçen 25 x 8 m ebatlarında basit bir 3 boyutlu örgütlenme elde edebiliyoruz.

©Egemen Karakaya

Büyük ölçüde kaba yapıda ahşap kalıp brüt beton olarak biten yapının dış kepenklerinde beton için kullanılan ahşaplar dönüştürüldü. İç mekanlarda beyaz sıva boya ve zeminlerde beyaz tonlarda döküm terrazo kullanıldı. Harici mobilyalardan kurtulmak için dolaplar ve mobilyaların önemli bir bölümü eve bağlı olarak tasarlandı. Kullanılmadığı zamanlarda kapatılan kepenklerle tamamen kapalı bir kutuya dönüşen ev, yumuşak beton dokusu ve mütevazi yüksekliği ile uçsuz bucaksız, tepeler, seralar ve tarım alanları ile sarılmış Ege peyzajına açılan bir pencere olarak inşa edildi.

©Egemen Karakaya

Yalın Mimarlık ekibinin tasarımı Keçi Evi, bulunduğu alanın karakteristik özelliklerini kullanan ve alanın getirdiği avantajları kullanan bir mimari ortaya koyuyor. Tamamı eşsiz yeşil Ege manzarasına bakan eğimli beton çatılı ev, seçilen malzemelerle de iç mekanda sade bir havaya sahip.

The post Keçi Evi appeared first on Arkitektuel.

©Laurian Ghinitoiu

OMA bünyesinde bir masterplan ve yapı tasarımcısı olan Reinier de Graaf tarafından tasarlanan Norra Tornen (veya Kuzey Kuleleri) projesi, eski kent mimarı Aleksander Wolodarski’nin başlattığı, fakat daha sonra iptal edilen bir projenin kalıntılarını miras alarak türetilmiş. 2013’de başlayan, günümüzde kaullanıcıların oturmaya başladığı fakat hala devam eden yapı, iki kuleden oluşuyor. Bir “crescendo” (şiddeti gittikçe artan) kompozisyonu yaratan konut kuleleri, farklı seviyelerde geniş açık alanlara yönelen dairelerle dinamik bir mimari form ortaya koyuyor.

©Laurian Ghinitoiu

Norra Tornen projesi kurgusal anlamda güçlü bir temele sahip. Yapıda, bir tür ‘Freudçu uçuşu’ (bireyin ilk korkularının üstesinden gelmesi için kaçınılmaz olanı tutkulu bir şekilde benimsemesi) ile öngörülen bir bina kabuğu kurgulanmak istenmiş. Yapının farklı hacim/boşluk şeklindeki dikey bölümlendirmesi, yine hacim/boşluk şeklinde ilerleyen bir yatay bölümlendirme ile tamamlanmış. Bu harekete göre yapı, çıkıntılı oturma odaları ve girintili dış mekan alanları şeklinde bir kurguya sahip. Yapının renkli agrega çakıl taşlarından oluşan bir beton katmanı ile kaplanmış. Yine çizgi çizgi boşluklarla oluturulan bu kaplama, Norra Tornen’de brütalist bir mimari karakter benimsendiğini gösteriyor.

©Laurian Ghinitoiu

Yapının boşluklu beton yüzeyi, prefabrik beton paneller kullanılarak oluşturulmuş. Bu sayede soğuk geçen Stockholm günlerinde, normal şartlarda 5 °C sınırının altında gerçekleştirilemeyecek olan beton dökümüne gerek duyulmayan bir inşaat süreci yürütülebilmiş. Prefabrikasyon paneller aynı zamanda inşaat maliyetlerini de önemli ölçüde düşürmüştür. Maliyet azlığı, yılın ilk yarısında nadir gün ışığı alan bir ülkede değerli bir varlık olan benzersiz plan düzenlerinde, yapının çoklu yönelimlerine ve ekstra metrekare pencerelere sahip daireler yaratabilme isteğine olanak sağlıyor. Böylece aslında çoğunluğu İkinci Dünya Savaşı’ndan önce inşa edilmiş bir konut stoğuna sahip Stockholm’de, Norra Tornen, açık alanın tadını çıkarma imkânı ile yapı ve kullanıcı yoğunluğunu bir araya getirebilecek yeni bir yaşam tarzı sunuyor.

©Laurian Ghinitoiu

Yapının tamamlanan ilk kulesi Innovationen Tower, 44 m2’lik tek yatak odalı dairelerden en üst katında 271 m2’likçatı dairesine kadar değişen 182 birimden oluşuyor. Bu kulenin çoğunluğu ise 80 ila 120 metrekarelik iki veya üç yatak odalı dairelerden oluşmakta. İlk kule, bundan sonra tamamlanacak olan kuleden kısa olmasına rağmen Stockholm’deki en uzun konut bloğu.

Norra Tornen’in ilk kulesinin konut birimleri, bir sinema odası, partiler ve kutlamalar için bir yemek odası, bir misafirhane, bir spor salonu ve zemin kattaki ticari alanlar tamamlanmış. Bu yaklaşım ve program ağı, kulelerden ikincisi olan Helix Tower’da 138 ünite ve yine ek olarak bunlara hizmet eden tesislerle kurgulanmış.

©Ossip van Duivenbode

125 metre ve 110 metre yükseklikleriyle Stockholm şehir merkezinde bulunan en yüksek konut programlı binaları barındıran Norra Tornen, Yapının kuleleri, Stockholm’ün kuzeyinde yeni bir bölge olan Hagastaden’de kente açılan bir kapı gibi duruyor -ilk kule kabuğunun manipülasyonu, tasarım sürecinin başında oluşturulmak istenen anıtsal mimari etkiyi radikal bir biçimde değiştirmiş olsa bile. Norra Tornen’in bu genel kurgusu, ev hayatının artikülasyonuna yeni bir yorum getiriyor. Tasarım süreci başlarında daha formalist bir yaklaşımla tasarlanmış bu strüktür daha enformel olan, klasik apartman dairelerini barındıran bir yapı haline geldi. Oma ekibi konut mimarisi için farklı yaklaşımları harmanlayan özgün bir örnek çıkarıyor bu şekilde Norra Tornen yapısı ile.

©Laurian Ghinitoiu

Stockholm’de yeni bir bölgeye modernist bir konut mimarisi yaklaşımı geliştiren, iki farklı kuleden oluşan kurgusu ve brütalist yaklaşımıyla Norra Tornen, OMA’nın dikkat çeken projelerinden bir tanesi. Yapının ilk kulesinin inşası tamamen bitmiş durumda; ikini kule ise bu yıl içinde tamamlanacak. Fakat Norra Tornen, kullanıma açık ve bünyesindeki farklı konutlar büyük ölçüde dolmuş.

The post Norra Tornen appeared first on Arkitektuel.

©Cemal Emden

2015 yılında başlayan inşaat süreci sonucu 2016 yılında tamamlanan KA Evi, Erginoğlu & Çalışlar ekibinin tasarımı. Erzincan’da ağaçlık bir araziye konumlandırılmış ev, uluslararası camiada da tanınan bir çağdaş sanatçı ve direktör için tasarlanmış. Projede sanatçının ruhunu yansıtma fikriyle yola çıkan ekip, yönetmenin aynı zamanda kendi ve ailesi için sığınacağı sakin, güvenli ve doğayla iç içe bir konut hedefliyor.

©Cemal Emden

Uluslararası sanat çalışmalarına imza atmış, sıklıkla sergiler açan bir film yönetmeninin evi olan KA Evi, yönetmenin ve ailesinin çiftçilik ve hayvancılığa duydukları ilgiyi de besleyecek ögelerle tasarlanmış. KA Evi, aile yadigarı arazisinde, hem çiftlik işleri ile ilgilendiği zaman kalınabilecek bir konut hem de ev sahibinin sanat ve film çalışmalarına konsantre olabileceği bir inziva noktası. Bunlara ek olarak ev, bir proje için mekana ihtiyacı olan uluslararası sanatçılara dönemlik konaklama sağlayacak bağımsız bir atölyeyi de bünyesinde barındırıyor.

©Cemal Emden

KA Evi, sık ağaçlık içinde çevreden izole, gün batımında Munzır Dağlarının harika manzarasına hakim bir konut olarak tasarlandı. Hem konum hem tasarım itibariyle bu “izolelik” kavramına önem veren ekibintasarım sürecinde en önemli koşullarından biri “azami mahremiyet” sağlmak olmuş. Bu tasarım yaklaşımıyla KA Evi’nde evin iç mekanlarının ve özellikle dış mekan kullanımının evin yakın çevresinde yaşayanlar tarafından algılanmaması istenmiş.

©Cemal Emden

Erginoğlu & Çalışlar ekibini projeden en çok zorlayan noktalardan biri evin inşaat süreci olmuş. KA Evi’nin Erzincan dışında kalan arazisi, kolay inşaat yapımına izin vermemiş. Zorlu inşaat süreci ekibi, daha pratik bir malzeme olarak bina taşıyıcısını hem estetik hem de strüktürel anlamda daha gelişmiş bir materyal olan çelik sistem ile kurgulamaya itiyor.

Kocaeli’nde imal edilip yerinde monte edilen çelik sistem, deprem bölgesi olan -1939 ve 1992’de iki büyük deprem yaşayan- Erzincan’daki arazide hem güvenlik hem de yarattığı mimari atmosfer nedeniyle tercih edilmiş. Tüm dış duvarlarda ve çatıda yine kuru imalat sistemleri kullanılarak inşaat kalitesini arttırmak hedeflenmiştir.

©Cemal Emden

Ekibin üzerinden durduğu bu “izolelik” kavramı yanında tasarım sürecini yönlendiren noktalardan bir başkası da, Erzincan’ın 1939 ve 1992’de geçirdiği bu iki büyük deprem ve yaşanılan kayıpların hala hafızalarda olması nedeniyle, hem ev sakinleri hem de gelecek misafirler için psikolojik olarak sağlam bir noktada bulunma hissini yaratmak olmuş. Bu yaklaşım, evin strüktürüne ek olarak, evin iç mekan tasarımına da yön veriyor: evin çelik strüktürünün iç mekanda da algılanması sağlanmış. Aynı zamanda evin hem de bir atölye hissi oluşturması, bu şekilde sağlanmış denebilir.

©Cemal Emden

KA Evi, 468 metrekarelik tek bir kütleden oluşuyor. Bu tek kütlede, bütün mekanların birbiri ile görsel ilişkisinin olması sağlanmış. Ekip, bunu galeri boşluğuna ve evin zemin katına bakan bir yatak odası ile sağlıyor. Aynı zamanda bu tek kütleye rağmen atölye kısmı dışarıdan ayrı bir girişe sahip şekilde planlanmış. Yine de atölye ve evin girişlerinin ortak bir saçak ile çözülerek evin tek kütle algısının değişmemesi sağlanmış. Bu iki giriş sebebiyle KA Evi kütlesinin ortasında bir boşluk oluşuyor. Farklı mekanlara girişi barındıran bu boşluk, Erzincan’ın soğuk ve karlı kışında kapı önlerinin korunaklı olmasını sağlıyor.

©Cemal Emden

KA Evi’nde dış kaplama olarak, yerel olarak adlandırılabilecek bir tutumla, ahşap tercih edilmiş. Ahşabın üzerine çelik taşıyıcı sistem ile aynı renkte doğramalarla bu ahşap kaplama ön plana çıkarılmış. Evin iç mekanında ise çelik taşıyıcı sistem gözler önünde. Duvarın iç yüzü de kontrplak olarak bırakılmış. Böylece ev iç mekanda da dışarıda da ahşap ve gri çelik birliğini yakalıyor. Evin mobilyaları ise ev sahibi tarafından özel olarak seçilmiş, aile yadigarı evden kalan tavan göbekleri tavana asılmış ve ev sahibinin sanat koleksiyonundan bazı parçalarla iç mekan zenginleştirilmiş.

©Cemal Emden

Hasan Çalışlar, Zeynep Şankaynağı, Duygu Uzunalı ve Mustafa Tural’dan oluşan ekibin tasarımı KA Evi projesi, World Architecture Community 2017 (Dünya Mimari Topluluğu 2017) kapsamında hem jüri ödülünü aldı, hem de program kapsamında üyelerin oylarıyla seçilen proje oldu.Yönetmen ve ailesinin tarım ve hayvancılığa duydukları ilgiyi besleyecek ögeleri de ön plana çıkaran KA Evi, kullanıcıları için, Erzincan’da Erzincan’ın doğasıyla iç içe bir inziva noktası.

The post KA Evi appeared first on Arkitektuel.

©Vincent Hecht

2017 yılında Japonya’da Toshima isimli bölgede bulunan bir konut projesi olan Tree-ness House, Japon mimar Akihisa Hirata ve ekibinin tasarımı. Akihisa Hirata, daha önceden Toyo Ito & Associates mimarlık ofisinde çalışmış bir mimar. Hirata, 2005 yılında kendi ofisi olan Akihisa Hirata Architecture Office’i kurmuş. Ekibin tasarımı, ofisin özgün tarzını yansıtan, fütüristik ve karmaşık bir mimari dile sahip konut projesi.

©Vincent Hecht

Tokyo’daki Tree-ness House, evlerden ve bu evlerin arasındaki galeri boşluklarından oluşan kompleks bir yapı. Evin tasarımı bir ağaçtan esinlenerek ortaya çıkmış. Tree-ness House temelde bir ağacın farklı karakteristik özelliklere sahip farklı kısımlarından parçalar yaratıp bunların organik bir şekilde birbirine entegre edilmesiyle oluşturulmuş. Tree-ness House ağacın gövdesi, dalları ve yaprakları olarak 3 farklı öge yaratıp bunları birbirine tıpkı bir ağaçtaki gibi ekliyor. Bu tasarımda bu 3 öge; bitkiler (plants), açıklıkları vurgulayan çok köşeli yüzeyler (projede “pleat” yani “pile” olarak anılan kısımlar) ve beton kutular (boxes).

©Vincent Hecht

Tree-ness House tasarımında öncelikle evin hacimlerini barındıracak beton kutular üst üste yığılmış. 3 boyutta düzensiz yığılmış bu kutular, bu yığılma sonucu oluşan yine karmaşık boşluklarla, evin ana hacmini oluşturmuş. Bu beton kutular, ağaçtan esinlenen tasarımda ağacın gövdesini oluşturuyor. Daha sonra bu ana hacimde, beton kutuların üzerinde evin açıklıkları işlenmiş. Her bir açıklık birbirinden farklı formlara sahip, 3 boyutlu katlanmış beton plakalardan oluşan projede “pile” (pleat) olarak adlandırılan ögelerle tasarlanmış. “Gövde ve yapraklar görünüşte değişse de benzer strüktürlere sahipler -birbirleriyle olan ilişkileri katmanlı bir organik strüktür yaratıyor…Buna benzer organik katmanlar ve karmakarışık bir mimari mantık yaratmak mümkün. Bu tasarım, bu yeni mimari prensibi geliştirmeyi ve bu kompleks ekosistemi kente bağlamayı hedefliyor.” Akihisa Hirata.

©Vincent Hecht

İçerideki kullanıcının mekan ile ilgili fiziksel algısına yönelik olarak kurgulanan açıklıklar ve açıklıkları saran “pile” kısımları, içeri ve dışarı yönelen kıvrımlara sahip. Hirata ve ekibi böylece kullanıcısının bu fiziksel algısını mimari bir çeşit formla anlatma hedefinde.

Bu açıklıkları saran ve ağacın dalları olan “pileler” de bitkilerle kaplı. Bitkiler, evi organik bir bütün haline getiren son dokunuşlar diyebiliriz; evin, kendi etrafını saran yoğun beton doku arasında tıpkı kaldırımdan fırlayan bir ağaç gibi nefes alabilmesini sağlayan kısımları.

©Vincent Hecht

Tree-ness House’da beton kutular, evin yatak odalarını barındırıyor. Bir galeri mekanı oluşturacak şekilde tasarlanmış olan bu kutular, dışarıda da teraslara ve yine yapının nefes almasına katkı sağlayacak olan bitkileri barındıracak bahçelere dönüşüyor. Yine bu kutuların arasında kalan hacimler, yer yer camlarla kaplanarak, evlerin oturma veya yemek odalarını barındıracak şekilde tasarlanmış. Evde birçok oda terasa açılıyor ve böylece yaşam alanları yapının dışına kesintisiz bir şekilde bağlanmış. Evin iç mekanlarının büyük bir çoğunluğunda brüt beton kullanımı iç ve dış mekanlar arasındaki geçişleri bulanıklaştırıyor.

©Vincent Hecht

İki ev ve galeri mekanı barındıran proje, zemin katının üstünde birkaç kat boyunca bir evi barındırıyor. Ailenin büyüğüne ait olan bu evin üstünde ise Tree-ness House’un asıl konut kısmı, birden çok kota yayılmış şekilde. Ekibin birçok kutuyu farklı kota yayan ve aralarında boşluklar yaratan yaklaşımı sayesinde merkezi boşluklara bakan hacimler oluşuyor. Böyle bir düzen, hem evin her kısmının geniş pencerelerle yeteri kadar ışık alabilmesini hem de iç mekanda istenen gizlilik hissini yakalayabilmesini sağlıyor. Brüt beton yanında bazı iç mekanlar da ahşap ve deri kullanımı da eve ton ve sıcaklık hissi katıyor.

©Vincent Hecht

“Biz yalnızca iç mekana odaklanan bir yapı yerine, bahçe gibi kendi dış mekanlarını yaratan ve yapının bulunduğu sokağı da 3 boyutlu hale getiren bir yapı hedefledik. Ekibim ve ben, Tree-ness House ile insanın hayvani iç güdülerini ortaya çıkarabileceği, içerisi ve dışarının sürekli olarak yer değiştirdiği fütüristik ve bu anlamda da vahşi bir mimari yaratma eğilimdeydik.” diyor projenin mimari Akihisa Hirata.

The post Tree-ness House appeared first on Arkitektuel.

©Rogers Stirk Harbour + Partners

Wimbledon Evi (Wimbledon House) veya 22 Parkside olarak da bilinen Rogers Evi (Rogers House), 1968 yılında Richard Rogers ve eşi Su Rogers tarafından tasarlanmış. Mimarlık tarihine önemli katkıları olan Rogers’ın az bilinen işlerinden biri olan Rogers Evi, mimarın ailesi için yapılmış. Rogers’ın tasarımı aynı zamanda 1967 Paris Bienali’nde İngiliz mimarisini temsil etmiş. Yapı, İngiliz mimari mirası için oldukça önemli bir yere sahip.

©Iwan Baan

Richard Rogers evi ‘dahil olduğum en başarılı küçük ölçekli proje’ olarak anlatıyor. Bunun sebebi tasarımın bir ev olarak Rogers’ın ebeveynlerine istenen özel alanı ve gözlerden uzaklığı sağlaması ve bu kapalılığı tamamı cam cepheler ve açık plan şeması ile dengeleyen bir yaklaşıma sahip olması. Güneybatı Lonra’da geniş bir yol bitişik, uzun ince ormanlık bir kentsel alandaki yapı, yolla evin arasındaki bir ses bariyesi olması amacıyla evden tamamen kopuk bir çömlek atölyesiyle tasarlanmış. Rogers Evi, iç avluya bakan iki ayrı unsurdan meydana gelmiş. Ev, Rogers’ın tanımıyla ’sağlam sınır duvarları ile şeffaf bir tüp’.

©Iwan Baan

“Ev, bir dizi portaldan oluşuyor…Ana fikir esneklik. Biz ailenin değişen ihtiyaçlarına uyum sağlayabilecek bir ev tasarlamayı hedefledik.” diyor Richard Rogers. Yapının çelik taşıyıcı sistemi, bakım masraflarından kaçınmak ve yapının strüktürü ve cephesi arasındaki bağlantıları kolaylaştırmak için yapının içerisine alınmış. Bu strüktür standart çelik kesitleriyle üretilmiş, birbiriyle aynı açıklığı geçen 8 adet rijit, kaynaklı portalla oluşturulmuş. Böyle bir taşıyıcı kurgu maksimum sökülebilirlik ile evi saran sisteme yeniden kullanılabilme ve iç mekan bölücülerinin istenilene göre tekrar düzenlenebilme özelliği sağlamış.

©Iwan Baan

Rogers Evi’nin duvarları kompozit panellerden oluşuyor: plastik kaplı alüminyum iç yüzey, köpük plastik çekirdekli ve neopren bağlantı sistemli paneller. Evin esneklik ilkesi etrafında şekillenen tasarım kurgusu nedeniyle bu panellerin çoğu hareket edebilen ayırıcılar olarak tasarlanmış.

Evin açıklıkları için canlı renklerde boyalı çelik çerçevelerin içi maksimum büyüklükteki camlar ile doldurulmuş. Evin tuvalet kısımlarında çatı olarak da çift katlı camlar tercih edilmiş. Çatıyı oluşturan camlar bu bölgelerde güneş ışığı yansıtıcı özelliğe sahip.

©Iwan Baan

Rogers Evi için Richard Rogers, ev için konsept fikrin çeşitli boyutlarda ucuza evler inşa etme imkanı sağlayacak bir dizi hazır eleman geliştirmek olduğunu belirtiyor. “Fikir, bütün bu evin bir fabrikada yaratılabileceğiydi.” diyor Rogers ve ekliyor: “Artık bu standart ögeler tasarlanmış olduğu için etrafınızda bulunan dükkanlardan alabilecektiniz.”. Rogers’ın bu fikirle amaçladığı o yıllar İngiltere’deki konut sorununa çözüm üretmek. “Bu İngilizlerin bütün konut sorunun çözen standartlaşmış bir sistem olacaktı. Olamadı! Ancak kesinlikle 50 yıl sonrasında ve hatta daha da uzun süre yaptığım işlerin çoğuna yol gösterdi.” diyor Rogers

©Iwan Baan

Richard ve eşi Su Rogers’ın tasarımında yarattığı konsept ortaya çıkmamış olsa da yapının arkasındaki fikirler, mimarın bundan sonraki işlerinde geliştirilmiş. Rogers Evi, özellikle Richard Rogers’ın bu evden 9 yıl sonra İtalyan mimar Renzo Piano ile tasarlayacağı Centre Pompidou’nun habercisi niteliğinde.

Küçük ölçekli bu projedeki konsept fikirleri kariyerinde geliştiren Rogers’ın bundan sonra gelecek olan işlerini tasarım fikirleriyle yönlendiren ev tasarımı, mimarın halen en çok bilinen eserlerinden bir tanesi. Rogers, Piano ile tasarladığı yapının da dayandığı konsept fikirlerin temelinin Rogers Evi’nde atılmış olduğunu belirtiyor.

©Iwan Baan

“Bir anlamda 22 Parkside, Centre Pompidou’ya doğru bir prototipti…Eğer Wimbledon Evi’ni (22 Parkside) Renzo’nun işleri yanına koyarsanız bir nevi Centre Pompidou’ya benzer bir yapı elde edersiniz. Tabiki Centre Pompidou çok daha büyük -gerçek anlamda açık mekanlar ve katlar 2 futbol sahası büyüklüğünde.” diyor Roger ve ekliyor “Ama konsept ve onu destekleyen canlı renkler orada da var.”. Açık plan şemasının ve esnek mekanların denendiği bu küçük ev, Rogers’ın bu bağlamlarda hem de bu fikirleri ortaya koyan diğer işlerin öncüsü olarak mimarlık tarihine önemli bir katkısı olarak değerlendiriliyor.

©Iwan Baan

Tasarlandıktan çok sonra ev, 2013 yılında 2. Derece miras listesine alınmış (Grade II Listing). İngiltere’de bu kadar yakın tarihli bir bina için oldukça nadir görülen bu ünvanın yapıya verilmesinin sebebi, Rogers Evi’in Birleşik Krallık’ın mimari mirası açısından büyük bir öneme sahip olması. Bundan 2 yıl sonra da yapı Philip Gumuchdijan tarafından aslına uygun olarak restore edilip Rogers ailesi tarafından Harvard Tasarım Enstitüsü’ne (Harvard Graduate School of Design) bağışlanmış.

The post Rogers Evi appeared first on Arkitektuel.

©Ali Bekman

GAD Mimarlık tarafından 2003 yılında tasarlanan Exploded House (Patlamış Ev), Bodrum’da peyzaj ve denize bakan eşsiz bir arazide bulunuyor. Ekibin Vedat ve Süreyya Semiz çifti için tasarladığı ev, güçlü bir tasarım kurgusuna ve ekibin birçok çalışması gibi etkileyici bir estetiğe sahip. Exploded House, Bodrum’a ve peyzajına uyum sağlamayı amaç edinmiş.

©Ali Bekman

İlk olarak ekibin yola çıktığı nokta Bodrum’un tarihi olmuş. Yaklaşık 3000 yıllık geçmişe sahip bir liman kenti olan Bodrum, Osmanlı, Roma ve Helenistik dönemlere dayanan zengin bir tarihi mirasa sahip. Bölgedeki tüm eski yapılar da bu tarihten esinlenen yanlara sahip diyebiliriz. Zamanla geleneksel bir dokuya sahip olmuş olan Bodrum’da GAD ekibi ise yeni ve daha esnek bir form yaratmayı amaç edinmiş. Böylece ekip, 3 farklı yapıdan oluşan tek bir ev tasarlıyor. GAD proje için “birçok parçaya patlayan tek bir ev metaforu” diyerek bahsediyor.

©Ali Bekman

Exploded House, yaklaşık 75 metrekarelik 3 kütleye sahip. Bu kütlelerin herbiri birbirine cam bir avluyla bağlanıyor. Cam avlular kütleler arasında sıcak Bodrum ikliminde serin geçişleri sağlarken aynı zamanda bu 3 hacmin içinde barındırdığı farklı hacimleri birbirine bağlıyor. Yani herbir kütle farklı bir fonksiyona sahip: biri ebeveyn banyosu ve normal bir banyoyu; diğeri mutfak ve yemek odası; bir diğeri ise çalışma odası ile bir misafir odasını barındırıyor. Üç kütlenin ortasındaki dairesel ‘cam avlu’ evin merkez kütlesi olarak düşünülmüş.

©Ali Bekman

Exploded House’un merkezinde cam kaplı bir giriş holü bulunuyor. Burası evin giriş kısmı ve yaşam alanını barındıran kütlesi. Yaşam alanı ve giriş kütlesi, yerden tavana kadar uzanan geniş camlarla kurgulanması sayesinde, Bodrum peyzajı ve limanına bakan 180 derecelik bir manzaraya sahip.

Evin merkezi olan kütlede GAD, tüm Bodrum’u evde hissedebilmek için ilginç bir teknoloji kullanıyor. Cam kütlenin pencereleri elektronik bir sisteme sahip: pencereler yere kadar indirilip, yerin içine girip bütün bu deniz melteminin ve manzaranın evin içine dolmasına izin veriyor.

©Ali Bekman

Evin en içerideki kısmını oluşturan yaşam alanı ve giriş, Exploded House projesinin odak nokası. Evin odağı, evi oluşturan 3 kütleye bir beton rampalarla bağlanmış. Sirkülasyon ağının beton rampalarla tanımlanmasının sebebi GAD ekibine göre bu yaklaşımla evin peyzajla daha iyi bir uzlaşma sağladığı düşüncesi. Kütleleri birbirine bağlayan beton rampların dışında ek bir eğim de güneşlenme terasını kurgulamış. Bu eğimle evin kullanıcıları evden biraz daha alçak bir kotta yer alan yüzme havuzuna yönlendiriliyor. Bu kısımdaki rampayla ise daha küçük, evden saklanmış müstakil bir daireye ulaşılıyor.

©Ali Bekman

Exploded House’un cam avlularla ve özellikle odak kısmının açık plan şemasıyla kurgulanmasının basit bir sebebi var: eve pasif havalandırma sağlayabilmek. Ev bu şekilde Bodrum’un sıcak geçen yazlarında aydınlık ve kolay havalanabilen bir kütle oluyor. Evde kullanılan başka bir pasif soğutma tekniği ise çatı havuzları. Evde en dikkat çekici ögelerden biri olan çatı havuzlar, yağmur suyunu toplayıp buharlaşmasıyla altındaki kütleye bir soğutma sağlıyor. Bu pasif soğutma sistemleri için oldukça özgün ve Bodrum iklimi için kullanışlı bir kurgu.

©GAD Mimarlık

GAD, Exploded House için “yerel mimarının modern bir yorumu” diyor. Bunun sebebi ekibin evi peyzaja uyum sağlayacak şekilde tasarlamayı amaç edinmesi. Exploded House, açısal özellikleriyle üzerinde bulunduğu yamaçla bir uyum içinde. Çatı havuzları ve malzeme seçimiyle de peyzaj içinde maskelenmiş.

Aynı zamanda yamaçta evin daha üst bir noktasından bakıldığında gözlemlenebilen tek kısım çatı havuzları. Havuzlar seçilen taş rengiyle yamaç peyzajına referans verirken aynı zamanda bu peyzajı ve manzarayı yansıtıyor. Evden daha üst bir kottan bakıldığında kesintisiz bir manzara hedeflenmiş.

©Ali Bekman

Evin içerisi ise sahiplerinin Bizans, Osmanlı ve Helenistik dönemlerden kalan eserlerden oluşan geniş antik koleksiyonuyla tasarlanmış. GAD ekibi böyle geniş bir koleksiyonun evin iç mekanını bir müzeye dönüştürmesinden çekindiğini söylüyor. Fakat Hakan Ezer tarafından kurgulanan iç mimari ile, bu değerli koleksiyon evin günlük yaşamının bir parçası haline gelebilmiş.

©GAD Mimarlık

Exploded House, Bodrum yerel mimarisini yeniden yorumlayan kurgusuyla aynı zamanda malzeme seçimiyle de doğaya saygılı bir tasarım ortaya koyuyor. İklimi kontrolü, doğal aydınlanmayı ve etrafını domine etmemeyi hedef edinmiş proje, GAD Bodrum’daki birçok projesinden bir tanesi.

The post Exploded House appeared first on Arkitektuel.

©Pablo Zuloaga

Silicon House (Silikon Ev), SelgasCano ekibi tarafından taşarlanmış bir konut yapısı. Lucia Cano ve  Jose Selgas’ın kurduğu ofisin özgün tasarımlarından biri olan ev İspanya, Madrid’de bulunuyor. 2006 yılından tamamlanan konut, hafif eğimli arazisinde yeşilin içerisinde bir yaşam alanı kurguluyor. Silikon Ev aslında ekip için zıtlıkların kurguladığı bir tasarım. Ekip doğal ve ona karşı olan yapayı çakıştırıyor.

©Pablo Zuloaga

Silikon Ev, aslında daima yeşil kalan bitki örtüsüyle sarılı bir arazide ekim için ayrılan bir alanda bulunuyor. Hafif eğimli arazide doğal bir oluşumlu meşe, karaağaç, akasya, prunus ve çınar ağaçlarıyla sarılı alanında ev, etrafındaki peyzajı ola bu ağaçların büyükleri ve kapladıkları alanlar dikkat alınarak planlanmış. Le Corbusier’in La Tourette Manastırı tasarımında gördüğümüz bir düşüncesi vardı. Corbusier, manastırın ortasını tamamen boş bırakmıştı: bu boş alanın kuşlar ve rüzgar ile kendiliğinden oluşan bir bitk örtüsüne sahip olması ve kendi peyzajını yaratması amacıyla. Silikon Ev de aslında Corbusier’in bu tutumumun tam zıttından doğan bir tasarım diyebiliriz. Ev, peyzaja ayrılmış bir alanın tam ortasında yapay bir delik yaratıyor.

©Pablo Zuloaga

Silikon Ev, ekibde göre doğanın onlar için bıraktığı boşlukta meydana gelen bir tasarım. “Doğa burada, sadece burada, bize bir boşluk bırakmış. Burayı sadece mimarlık tanımlayan bir şeyle doldurabiliriz.” diyor ve ekiyor “La Tourette’in mantığıyla uyuşuyoruz ama yine de burası ne bir kamuflaj ne bir bütün oluşturma ne de bir ‘ornagik mimari’ arayışı.” Selgas Cano ekibi. Ekip bu tasarımla tamamen sade bir aykırılık tanımlama amacında. Şöyle bir örnek veriyorlar: İtalya’da bazı otoyolların altları gök mavisi boyalıymış. Burada yakalanmak istenen etki aslında o geniş otoyolun altındayken gökyüzüne bakıyormuş hissi yaratmak. Tabiki istenen etki yılın sadece birkça gününde yakalanabiliyormuş -gökyüzünün rengine bağlı olarak. Ekip bu uygulamada aslında yakalanmak istenen etkiye hayranlığını vurguluyor. Silikon Ev de onlara göre doğanın içerisinde bu tarz bir deneme.

©Pablo Zuloaga

Evin bulunduğu yer etrafındaki peyzajda korunması gerekenlerle tıkanmış bir alan. SelgasCano, bu korunacak payzajın içerisinde yalnızca bazı arayüz mekanları doldurmayı hedefliyor. Buralar, arazideki ağaçlarla bölünmemiş, kalıntı yerler. Yine ağaçlarla çevrili olan bu kısımlar da peyzaja dokunmayarak evin kurgulanabildiği tek alanlar. Doğasına saygılı fakat taşkın sınırlara sahip bir ev.

Silikon Ev, yer seviyesinin üstüne ulaşan iki platformla kurgulanmış. Bu iki platformla eğimli olan arazide doğu cephesinde önü daha açık bir mekanların oluşması sağlanmış. Bunun dışında evin manzaraları alanın yer seviyesine bakıyor. Doğal çevrenin kotundan daha aşağıda tasarlanmış Silikon Ev.

©Antonio Terron

Proje, en temelde, iki platformdan meydana geliyor. Ev, bu platformların altında bir çeşit ek mekan olarak düşünülebilir. Projeyi oluşturan bu iki platformun en önemli özellikleri rahat, yumuşak kaplamalı ve içinde yaşama imkan veren karaktere sahip olmaları. Her bir platformun kendine ait rengi ve -ulaşımlarını sağlamak üzere- farklı kotlardan bağlantılara sahip. Her bir platform projede birbirinden bağımsız yaşanacak başka bir alanı tanımlarken bir yandan da birbirleri olmadan var olamıyor. Aslında böyleceiç mekanla ilgili söylenebilecek tek şey de alanın içinde platformlarla kayboluyor oluşu. Evin içi, evin doğal çevreye bağlanan dış mekanından sonra meydana gelen bir yer sadece.

©Archdaily

Silikon Ev projesi yalnızca dış mekana bağlı gelişen bir tasarım. İki yatay platformun geliştirdiği ev, metaforik bir uzaklıkla kurgulanmış. Ekibe göre bu cansız doğa, yeniden üretilmiş veya soyut çevre arasındaki mesafe. Bir başka şekilde şöyle tanımlıyorlar: Silikon Ev, toprak ve havanın birbirine göre olan durumunun dışavurumu. Toprak ve hava birbirine karışan ve katılan fakat birbirine ait olmayan iki şey.

The post Silikon Ev appeared first on Arkitektuel.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof, Paul de Ruiter Architects ekibi tarafından tasarlanmış bir konut yapısı. 2013 yılında tamamlanan konut, Hollanda’da Noord-Beveland isimli kentte önceden tarım arazisi olan bir arazinin üzerinde inşa edilmiş. Villa Kogelhof, Paul de Ruiter tarafından etrafındaki peyzajın üzerinde yüzen, ekolojik, karbon-nötr  bir ev olarak kurgulanmış.

©Jeroen Musch

Evin bulunduğu 25 hektarlık arsa, Hollanda’da devlet tarafından başlatılan geniş bir programın parçası. Devletin başlattığı program, ülke boyunca yerel ekolojik alanları birbirine bağlamayı amaçlıyor. Yapının şu anki sahibi, önceden tarım arazisi olarak kullanılan araziyi 2006 yılında satın almış. Arsa bölgede bulunan bitki ve hayvanlar için korunan bir habitat, bölgeyi ziyaret eden turistler için ilgi çeken bir nokta ve kamusal bir alan. Bu nedenle bu alan üzerine bir yapı inşa edilmesi için izin alınırken arsanın tarım öncesi konumuna geri döndürülmesi şartı koşulmuş.

©Misha de Ridder

Villa Kogelhof’un arazisi, devletin programı doğrultusunda 71.000 adet ağaçlı geniş bir orman alanı bulunduracak -bölge üzerinde orman oluşturmak üzere çalışmalar 2006 yılında başlamış. Bu nedenle ekibin kurgusu ‘ormanlık alan içindeki villa’ yaratma üzerine şekillenmiş tasarımın başlangıcında. Paul de Ruiter ve ekibi arsada tarım yapılmadan önceki doğal konuma erişebilmek için evi hem yerden yüksekte, küçük ayak iziyle hem de bu doğanın bir parçası olabilecek yapay gölle tasarlamış. Evin alandaki etkisini de tamamen değiştiren dikdörtgensel yapay göl, 70.000 metreküp toprağın kazılmasıyla oluşturulmuş devasa bir su ögesi.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof zemin altında bir hacim, zemin kotundan yukarıda kalan bir başka hacim ve ikisini bağlayan bir çekirdekle tasarlanmış. Zemin altındaki hacim, evin girişini, 6 araçlık bir garajı, depo alanını, bir banyoyu ve çalışma alanını barındırıyor. Giriş kısmına zemin kotundan bir aşağı inen bir rampayla ulaşılıyor.

Bu alanların hepsi ekibin yarattığı, büyük dikdörtgen gölün ince bir uzantısı olan, girişle beraber başlayan ve evin havada asılı olma etkisini arttıran havuzun altında. Zemindeki havuzun altındaki çalışma alanı, geniş cephesiyle dikdörtgen göle açılıyor.

©Jeroen Musch

Evin yaşam alanı, üstte yüzen kütlede bulunuyor. Bu kısım az sayıda odaları ayıran camlar dışında tamamen açık bir plan şemasına sahip. Ayrıcı duvarlar mutfak, yatak odaları, banyo ve çok amaçlı oda hacimlerini ayırmak üzere kullanılmış. Villa Kogelhof’un yüzen kütlesinin döşemesi tamamıyla byeaz epoksiyle kaplanmış ve içeride yalnızca Le Corbusier’in ve Eileen Grey’in tasarımı mobilyalar kullanılmış. Böylece sade bir tasarıma sahip olan evin içine modernist bir hava katılmış.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof’un üstteki kütlesi, tamamen cam cephelerden oluşuyor. Paul de Ruiter bu şekilde evin, etrafındaki peyzaja etkileyici manzaralar oluşturmasını sağlamış. Evin cepheleri taşıyıcıdan bağımsız, bu nedenle bütüncül cam cephe yapılabilmiş. Ev, bir tarafta alt ve üst hacmi birbirine bağlayan ve 4 I profil çelik kolonla desteklenen bir sirkülasyon çekirdeği; diğer tarafta dairesel kesite sahip kalın, çapraz çelik kolon olmak üzere 2 ayakla taşınıyor. Üstteki açık hacmin içinde de çatı döşemesini destekleyen ve ağırlığı bu 2 ayağa aktaran 4 adet kolon konumlandırılmış. Bu kısımdaki duvarla kapanan tüm hacimler cephenin bütüncüllüğünü bozmamak adına cepheden geride konumlandırılmış.

Kesitler

Villa Kogelhof’un amacı, kendi kendine yeten bir sistem yaratmak -kendi enerjisini üreten, suyunu ısıtan ve atıklarını geri dönüştüren bir döngü kurgulamak. Bu bağlamda ürettiği kadar enerjiyi kullanan (enerji-nötr) evde, cephe büyük bir katkıya sahip. İklim cephe olarak adlandırılan sistem yerden tavana uzanan, ısı yalıtımı sağlayan bir dış cam katmanı ve ışığı yansıtan, kapanıp açılabilen bir bez dokusuna sahip iç cam katmanından oluşuyor.

İki katman arasında iç camın parçası olan kumaş, bir stor perde gibi rulo halinde yukarı kaldırılıp, istendiğinde tekrar indirilebiliyor. Bu kumaşımsı katman indirildiğinde evin içindeki havalandırma sisteminde bulunan kirli hava iki cam katman arasındaki hava boşluğu ile evden uzaklaştırılıyor.

©Jeroen Musch

Buna ek olarak Villa Kogelhof’u ürettiği kadar enerjiyi kullanan bir ev yapan özellikler evin içine entegre edilmiş sistemlerle sağlanmış. Evin içi, merkezi bir ısıtma sistemi ve hava pompasının kombinasyonu olan bir sistemle ısıtılıyor. Sıcak su sağlayan sistem henüz eve kurulmamış fakat bu da geniş ocak benzeri bir ısıtıcı ile düşünülmüş. Isıtıcı, mülkün içindeki ağaçlardan elde edilen odunları kullanarak çalışacak. Evin elektrik ihtiyacı da çatıda yer alan fotovoltaik paneller ve alana kurulacak olan rüzgar jenaratörleriyle karşılanacak.

©Jeroen Musch

Villa Kogelhof, oldukça modernist bir yaklaşımla enerji veirmliliği odaklı bir konut kurguluyor. Evde kullanılan teknolojiler sayesinde ev hem alanın koşullarına cevap verebilen, hem bu süreçte kendi kendine yeten bir sistem olarak aynı zamanda 20. yüzyıl modernist ev tutumunu yansıtan bir tasarıma sahip. Villa Kogelhof, sürdürebilir mimarinin konut düzeyinde dikkat çekici bir örneği.

The post Villa Kogelhof appeared first on Arkitektuel.