©Edmund Sumner

Thames nehrinin kıyısında altı cepheli dört apartmandan oluşan NEO Bankside projesi, Londra tabanlı kurucuları arasında Richard Rogers’ın da bulunduğu Rogers Stirk Harbour + Partners ekibi tarafından tasarlandı. Yüksekliği 12 ile 24 kat arasında değişen dört yapıda 217 konut ve bir de 6 katlı ofis yapısı barındıran kompleks dünyanın en çok ziyaret edilen müzelerinden biri olan Tate Modern Müzesi’nin yanında bulunuyor. Proje, 16. ve 17. yüzyıllarda eğlence mekanları için önemli bir merkez olan ve son zamanlarda Tate, Globe Theatre ve Millennium Köprüsü gibi projelerle bir değişim ve yenilenme gören çok eski bir bölgede, Londra kent dokusunu irdeleyen ve iyileştiren bir tasarım olma hedefinde.

©Edmund Sumner

Projede temel amaç, canlı karma kullanımlı bir gelişim içerisinde yüksek kaliteli konut elemanları sağlayacak modern bir kent simgesi şeması tasarlamak olmuş. Ayrıca tasarımın, bağlamı ve özellikle de yakın komşuları; Tate Modern ve önerilen uzantı ile olumlu bir ilişki kurmasını gerekli kılmış. Arazi, iyi tanımlanmamış sokak kenarlarına sahip olan tutarsız kentsel doku ile tanımlanmaktaymış. Bu yüzden tasarım, Southwark, Thames Nehri ve Tate Modern arasındaki bağlantıları önemli ölçüde geliştirme fırsatı sunmakta. Tasarımcı ekibin verdiği yanıt, çevredeki binaların çeşitli ölçeklerini birbirine bağlamakta ve arazi ile çevresindeki sokaklar arasını daha iyi tanımlamak için sokak kenarlarını güçlendirirken, kent dokusunu irdelemekte.

©Gillespies

Southwark Caddesi’ne bakan NEO Bankside binalarının konfigürasyonu, bölge için yeni bir “işaret” olasılığı yaratıyor ve kentlinin Tate Modern‘e ana yaklaşımı ve arazi üzerinde kuzey/güney geçirgenliği için bir fırsat yaratmış oluyor. Binaların kütlesini Southwark Sokağı’ndan ve aynı zamanda huzurevlerinden uzaklaştırmak, çevresindeki farklılıklar arasında arabuluculuk yapmasına yardımcı oluyor -beş ayrı bina, komşu mülklere uyan bir yüksekliğe çıkmakta. Bu gelişimin dokusu, ticari kullanımların daha da canlandırıyor ve arazi üzerinden geçirgenliği ve kamusal bağlantıyı teşvik ediyor. Ayrıca öneri zemin katlarında Bankside’a yeni alanlar tanımlıyor, eklemeler yapıyor ve aynı zamanda çevresindeki huzurevlerine yumuşak, peyzajlı bir alan sağlıyor.

©Studio Reed

Tasarım, altı ila yirmi dört kat arasında değişen beş ayrı binada toplam 217 konut birimi sunuyor. Toplam 28.600 metrekarelik konut alanına sahip NEO Bankside, stüdyolardan başlayıp dört yatak odalı konutlara doğru büyüyen konut seçenekleriyle geniş bir spektruma sahip konut birimleriyle kurgulanmış. Çatı katlarda ise, eğimli çatı düzlemi sayesinde iki kat yüksekliğinde yaşam alanlarına sahip, projede bağımsız pavyon strüktürler olarak ifade edilen daha büyük dubleks birimler düşünülmüş.

Projenin ticari birimleri ise toplam 1.044 metrekare alana sahip. Bu ticari birimler, NEO Bankside’ın zemin seviyesinde kurgulanmış. Planın odak noktasında, projenin en yüksek binasında, ise zemin katında tüm bloklar için ortak bir servis hacmi bulunuyor. Aynı zamadan her binanın kuzeyindeki ve güneyindeki kış bahçeleri, binaların Holland ve Sumner Sokakları ile olan ilişkisini pekiştiren bir “gemi burnu” yaratıyor.

©Edmund Sumner

NEO Bankside, altıgen plan formu ve ortogonal, çelik strüktürel ızgarayla kurgulanmış. Bu kurgu, iç yerleşimin planlanmasında esneklik sağlıyor. Richard Rogers’ın Rezno Piano ile gerçekleştirdiği ikonik tasarımı Centre Pompidou’yu andıran yaklaşımıyla NEO Bankside, çelik strüktüre ek olarak, dış diagrid kuşaklama kullanıyor. Bu kuşaklama, döşeme plakalarını rijit tutmak ve yanal rüzgar hareketine karşı koymak için kullanılmış. Bu düzenleme, tıpkı Centre Pompidou gibi, iç perde duvarlara ve çekirdeklere olan ihtiyacı ortadan kaldırmış ve bu nedenle iç planlama ve servis hizmetlerinin esnekliğinin artmasını sağlamış.

©Gillespies

NEO Banskide, yerel mimari bağlamın eklemlenmesi ve renklendirilmesi için yaratıcı bir çağdaş bir mimari dilin elde edilmesini amaçlamakta. Araziyi çevreleyen alan, bina ölçeğinin ve tarzının çeşitliliği ile karakterize edilmiş. Bu çeşitlilik, Southwark Street ve Tate Modern‘deki viktoryen binaların sıcak tuğla tonlarından, Bankside 123’ün çelik ve camından, NEO Bankside’da kullanılan malzemelere kadar uzanmakta. Bu malzemeler ayrıca bölgenin, ağırlıklı olarak endüstriyel faaliyetlerden kültürel, ofis, konut ve ticari kullanım yönünde değişen tarihi kullanımını yansıtmaktadır.

©Edmund Sumner

NEO Bankside, ifadeli ve derinlikli bir cepheye sahip. Dış kuşaklama cephelenin önünde duruyor ve görsel bir derinlik kazandırıyor. Yapının estetik algısı ise cam cephenin içinde ve arkasında bulunan ahşap elemanların kullanılmasıyla yumuşatılmış. Aynı zamanda dairelerin içindeki ve dışındaki manzaraları yönlendiren ve konutlara mahremiyet sağlayan bu ahşap panjurlar daireler için bir çeşit güneş kontrolü ve güneş ısısı kazanımı sağlayan elemanlar. Cephedeki şeffaf panjurlu ve masif panellerin organizasyonu, dairelerin iç organizasyonunu yansıtmakta. Binaların formu ve strüktürü bu kaplama tipleri için kontrol çerçevesini oluşturmuş ve birlikte cepheye güçlü bir görsel kimlik kazandırmışlar.

©Edmund Sumner

Rogers Stirk Harbour + Partners ekibinin tasarımı NEO Bankside, oldukça önemli tarihi bir değişim ve yenilenme bölgesinde modern mimarinin Renzo Piano ve Richard Rogers öncerliğinde dünyaya tanıttığı yeni estetiğin izlerini, Londra kent dokusu içinde inceleyen bir tasarım. Modern bir kent simgesi şeması tasarlayan proje kente, tarihine ve bulunduğu bağlama referanslarıyla güçlü bir tasarım ortaya koyuyor.

The post NEO Bankside appeared first on Arkitektuel.

© Rasmus Hjortshoj

Faroe Adaları’nın başkenti Tórshavn’da bulunan Glasir Tórshavn Koleji (Glasir Tórshavn College), BIG’in en güncel projelerinden. 2018 yılında tamamlanan üniversite binası Faroe Adaları İşletme Koleji’ni, Tórshavn Teknik Okulu’nu ve okulun spor salonunu tek bir yapı altında toplayan; 1,750 öğrenci, akademisyen ve çalışana ev sahipliği yapan bir eğitim kompleksi.

© Rasmus Hjortshoj

Tasarım geleneksel bir üniversite yapısından oldukça uzak. Üç farklı okulu bir araya getiren yapıyı tasarlarken BIG her bir kolejin kendi özel kimliğini korurken, ortak çalışma ve öğrenme alanları ortaya çıkarmayı hedeflemiş. Tasarıma şekil veren en önemli detay öğrenci ve akademisyenlerin bina içindeki hareket ve ihtiyaçları.

Kat Diyagramları / © BIG

Kütlesel olarak bakıldığında Glasir Tórshavn Koleji, bir avlu etrafına yerleştirilmiş beş farklı katın üst üste gelmesi ile oluşuyor. Bu beş kat fonksiyonel olarak birbirinden ayrılmış. Spor, işletme ve teknik okulların her biri bir kata yerleşirken öteki iki kattan biri akademisyen ofisleri ve yemek alanlarına; diğer kat ise fiziksel egzersiz mekanları ve öğrenci buluşma alanlarına sahip. Bir girdap şekline sahip binanın üst katları yapının üzerine yerleştiği dağ topoğrafyasına doğru 30 metreye kadar uzanıyor.

© Rasmus Hjortshoj

Dağlık ve eğimli bir arazide bulunduğu için binaya giriş dramatik bir köprü ile sağlanıyor. Burada kullanıcıları geniş dairesel bir giriş avlusu karşılıyor. Bu avlu tüm katlar ile bağlanan merkezi bir buluşma noktası. Binanın 32 metre çapa sahip ana avlusu ile doğal peyzajın bir devamı olarak düşünülmüş. Kademeli basamakların bulunduğu bu avlu grup toplantıları, sosyal etkinlikler ve öğrencilerin zaman geçirmesi için fırsat sağlarken basamaklı yapısı sayesinde burada bir oditoryum düzeni de kurulabiliyor.

Yapının merkezinde bulunan avlu oldukça büyük cam bir tavan ile kapatılmış durumda. Böylece avlu Faroe Adaları’nın sert, rüzgarlı ve yağışlı ikliminden korunurken avlunun açık ve aydınlık karakterinden ödün verilmemiş. Sınıfların avluya bakan cephelerinde ise renkli camlar tercih edilmiş. Bu sayede binanın içindeki değişik fonksiyonlar belirgin hale getirilmiş.

© Rasmus Hjortshoj

BIG’in eğimli topoğrafya ile uyum sağlayan tasarımı sayesinde bina bu zor araziyi etkili bir şekilde kullanabiliyor. En üst katlar dağ eteklerine doğru konsol çıkarak binanın şehrin tüm yönlerine doğru uzamasını sağlıyor. Avlu, sınıflar ve spor salonundan eşsiz Faroe manzarası izlenebiliyor.

© Rasmus Hjortshoj

Okulun içinde yalın bir mimari dil tercih edilmiş ve malzeme olarak taş, dökme beton ve ahşap kullanılmış. Binanın dışında ise tasarımın heykelsi duruşunu vurgulayacak cam ve alüminyum kullanılmış. Keskin cam ve alüminyum sayesinde yapının dairesel şekli ön plana çıkarılmış.

The post Glasir Tórshavn Koleji appeared first on Arkitektuel.

© Philippe Ruault

Porto Filarmoni Orkestrası’na ev sahipliği yapmak üzere OMA tarafından tasarlanan Casa da Musica, Portekiz’in mimari sembollerinden bir tanesi. Tarihi Rotunda da Boavista bölgesine yerleştirilen yeni bir meydan üzerinde bulunan yapı aynı zamanda şehrin kamusal kurgusunu da yeniden inşa ediyor. Yapımına 1999 yılında başlanan Casa da Musica 2005 yılında tamamlanmış.

© OMA

Geçtiğimiz yıllar boyunca pek çok mimar, kutu şeklindeki konser salonu algısını yıkmak için çaba gösterse de bu denemelerin çoğu başarısızlıkla sonuçlanmış. OMA, bu şeklin sağladığı akustik avantaj ile savaşmak yerine, içi boş iç mekan ile kamusal dış mekan arasındaki ilişkiyi farklı bir şekilde kurarak geleneksel konser salonu tipolojisini canlandırmaya çalışmış. 

Kütle Diyagramı / © OMA

OMA’nın tasarım aşamasında verdiği önemli kararlardan biri projenin yeri olmuş. Rem Koolhas ve Ellen van Loon, Casa da Musica’yı bölgeye karakterini veren tarihi yapı dizisinin yanında inşa etmek istememiş. Yeni konser salonu için Rotunda parkına bakan izole bir platonun üstü tercih edilmiş. Böylece konser salonunun yeri sembolik bir değer kazanırken aynı zamanda görünürlük ve erişilebilirlik açısından da stratejik bir konum elde edilmiş.

© Philippe Ruault

Casa da Musica’nın içinde kutu şeklinde 1,300 kişi kapasiteye sahip bir ana oditoryum bulunuyor. Yapının kesitine bakıldığında, ana konser salonu yerin üstünde bulunan açılı hacmin içinden oyulmuş dikdörtgen prizma şeklinde bir boşluk olarak algılanıyor. Kutunun iki ucunda ondüle cam paneller ile kaplanmış. Bu sayede konser salonu Porto’ya açılıyor ve kentin kendisi sahne arkasını oluşturuyor.

Ana oditoryumun yanı sıra yapının içinde farklı etkinliklerin gerçekleştirilebilmesi için esnek bir şekilde tasarlanmış küçük performans alanları, prova odaları, kayur stüdyoları, bir eğitim alanı, restoran, teras, barlar, VIP odası, idare ofisleri ve 600 araç kapasitesine sahip bir yer altı otoparkı bulunuyor.

Kesit

Casa da Musica’yı özgün kılan unsurlardan bir diğeri ise malzeme ve renk seçimi. Oditoryumun iç duvarlarında tercih edilen altın desenli ahşap paneller, salonun iki ucundaki cam perde duvarlar ile eşsiz bir kompozisyon oluşturuyor. Kompleksin içindeki VIP odasında ise üzerinde pastoral resimler bulunan seramik karolar kullanılmış. Çatı terasında ise siyah beyaz kare seramik kaplama tercih edilmiş. Bazı kamusal alanların döşemelerinde alüminyum kaplama kullanılmış.

© Philippe Ruault

Kompleksin içinde büyük ve merkezi bir fuaye bulunmuyor. Bunun yerine merdivenler, platformlar ile oluşturulmuş sirkülasyon ağı yapının içindeki mekanları birbirine bağlıyor ve bir fuaye görevi görüyor. Bu sayede yapı içinde eşsiz bir deneyim üretirken, yapıyı büyük festivallerden küçük performanslara kadar pek çok farklı etkinlikte kullanabilme imkanı sunuyor. Böylece OMA’nın tasarımı bir ‘Müzik Evi’ne dönüşüyor.

© Philippe Ruault

Casa da Musica görsel ve mekansal olarak çok yüzlü geometrik dış görünüşünün tanımladığı bir yapı. Konser salonunu oluşturan tüm mekanlar bu çok yüzlü formun içinden ‘çıkarılarak’ tasarlanmış. Ortaya çıkan kütlenin 40cm genişliğindeki kabuğu yapının ana taşıyıcısı. Aynı zamanda konser salonunun 1 metre kalınlığındaki betonarme duvarları yapının ayakta durmasını sağlıyor. OMA, yapının strüktürel çözümlerinde dünyaca ünlü mühendislik firması Arup ile çalışmış.

The post Casa da Musica appeared first on Arkitektuel.

© Whitaker Studio

Kaliforniya eyaletinde dağlık bir arazide bulunan Joshua Hill Evi (Joshua Hill Residence) Londra tabanlı tasarım ofisi Whitaker Studio tarafından tasarlanmış. James Whitaker, bu projeyi orijinal olarak Almanya’da dağlık bir bölgede inşa edilmek üzere tasarlamış ancak proje gerçeğe dönüşememiş. Ancak Whitaker’ın Los Angeles’ta yaşayan ve film endüstrisinde çalışan müşterilerinin isteği üzerine Almanya’da inşa edilemeyen proje Kaliforniya dağlarının eteklerinde hayat bulacak.

© Whitaker Studio

Joshua Hill Evi, adını proje alanının üzerinde bulunduğu Joshua Hill Doğal Parkı’ndan alıyor. Proje, Güney Kaliforniya’da bulunan ve Los Angeles’a arabayla üç saat mesafede bulunan bu doğal parkta 36 hektarlık bir alan üzerine yerleşecek.

© Whitaker Studio

Evin ‘yıldız yağmuru’ şeklindeki formu farklı boyutlardaki konteynerların değişik açılarla bir araya gelmesiyle oluşuyor. Her bir konteyner çevredeki çöl peyzajını evin içine taşıyacak şekilde yerleştirilmiş. Farklı açılarla çevredeki manzaraya yönelen konteynerlar hem eşsiz birer ‘bakış penceresi’ oluşturuyor hem de evin içindeki mahremiyeti koruyor.

Toplam 200 metre karelik bir alan üzerine oturan Joshua Hill Evi betonarme ayaklar üzerinde duruyor ve evin zemininin toprak ile teması bulunmuyor. Tamamen parlak beyaz bir boya ile boyanan ev içinde üç adet en-suite yatak odası, geniş bir salon, mutfak ve bir garaj bulunduruyor. Garajın üstüne yerleştirilen solar paneller sayesinde ev güçlü çöl güneşini avantaja çeviriyor.

© Whitaker Studio

Joshua Hill Evi’nin kristale benzer çok açılı formu evin iç atmosferini de oldukça etkiliyor. Yapının dış cephesindeki parlak beyaz karakter evin iç tasarımına da taşınmış durumda. Evin içinde beton zemin döşemesi, tamamen beyaz duvarlar ve minimal dekorlar tercih edilmiş. Mobilya olarak ise sade ahşap oturma elemları ve İngiliz-İsrailli tasarımcı Ron Arad’ın tasarladığı Misfits oturma takımı kullanılmış.

The post Joshua Hill Evi appeared first on Arkitektuel.

© Archdaily

Karl ve Martha Lemke Obersee çifti Berlin-Hohenschönhausen bölgesinden bir arsa alır ve Şubat 1932’de Ludwig Mies van der Rohe’yi burada bir konut yapmak için görevlendirir. 1932 yılında Mies’in projesine izin verilir ve Lemke Evi (Landhaus Lemke ya da Lemke House), 1933 yılının Mart ayında tamamlanır.

© Archdaily

Mies, 1938 yılında ABD’ye göçmek üzere Almanya’yı terk etmiştir ve Lemke Evi, Mies’in Almanya’da tasarladığı son evdir. Aynı zamanda Lemke Evi, Bauhaus’un Dessau ve Berlin’de kapatıldığı dönemde inşa edilmiştir. Mies, bu yığma yapıyı oldukça basit ve fonksiyonel detaylar kullanarak tasarlamış. L şeklindeki plan kurgusuna sahip olan ev bir açık avluya ve Obersee Gölü’ne bakan bir terasa sahip.

© Archdaily

Lemke Evi, Mies van der Rohe’nin diğer evleri ile kıyaslandığında oldukça sade ve basit kalmaktadır. Tuğladan yapılan bu bungalov tek katlı ve düz çatılı bir yapı. Evin en dikkat çeken mimari unsuru binanın bahçeye bakan cephesindeki açılı geniş cam açıklıklar. Bu cam açıklıklar sayesinde evin içinde ferah ve canlı bir atmosfer yaratılmış.

Evin göle bakan cephesinde geniş açıklıklar tercih edilirken, sokağa bakan cepheye iste küçük pencereler yerleştirilmiş. Bu sayede ev yaşamının mahremiyeti korunmuş oluyor.  Lemke Evi, bu bağlamda Mies’in tipik ev tasarımına oldukça benzer. Evin bahçesi ile iç mekan arasında opak bir sınır olmaması, yapının içindeki mekan algısını değiştirmektedir. Kullanıcılar, evdeyken hem içerde hem de dışarda hissedebiliyor.

© Archdaily

Lemke Evi, 1945 yılında sonra önce sırasıyla garaj ve çamaşırhane olarak kullanılmış. Yapı 2000-2002 yılları arasında restore edilmiş. Günümüzde Mies van der Rohe Haus adı verilen bina modern sanat sergilerine ev sahipliği yapıyor.

Kaynaklar:

• İzmir Mimarlık Merkezi Bauhaus Sergisi
• “AD Classics: Landhaus Lemke / Mies van der Rohe” 08 Aug 2011. ArchDaily. Accessed 18 Feb 2019. <https://www.archdaily.com/152464/ad-classics-landhaus-lemke-mies-van-der-rohe/> ISSN 0719-8884

The post Lemke Evi appeared first on Arkitektuel.

© Alexandra Timpau

Tugendhat Evi (Villa Tugendhat) Brno’da yaşayan tekstilci Tugendhat ailesinin isteği üzerine Ludwig Mies van der Rohe tarafından tasarlandı. Grete ve Fritz Tugendhat, Mies van der Rohe ile 1927 yılında tanışıyor. Ferah, geniş ve basit formlara sahip bir ev isteyen çift, Mies’in mimari üslubundan ve Edwards Fuchs için tasarladığı Zehlendorf Evi’nden çok etkileniyor. Çift daha sonra Brno’nun önde gelen modern mimarlarından Arnost Wiesner ile görüşseler de sonuç olarak evlerini tasarlaması için Mies van der Rohe ile anlaşıyorlar.

© Alexandra Timpau

“Her zaman net ve basit hatları olan büyük ve modern bir ev istemişimdir. Bir de eşim tavana kadar figürler ve süsler olan evlerden hiç hoşlanmazdı.” Grete Tugendhat hayalindeki evi bu cümlelerle anlatıyor.

“Yılın sonuna doğru Mies taslağı tamamladığını haber verdi. 31 Aralık günü öğleden sonra buluştuk; yeni yıl kutlamalarını iptal etmiştik. Gece saat bire kadar planın başında oturup konuştuk, sadece bir yarım daire ile düz bir çizgiden ibaret olan tasarımı inceledik. Çizim üzerindeki küçük çarpı işaretleri dikkatimizi çekti. Bu işaretler ne anlama geliyor diye sorduk. Mies bu çok doğal bir şeymiş gibi, onlar evi taşıyan çelik kolonlar, diye cevap verdi.”

© Alexandra Timpau

Mies’in taşıyıcı çelik kolonlar kullanması, yapının içindeki duvarların yük taşıyıcı özellikte olması şartını ortadan kaldırıyor. Bu sayede Tugendhat Evi’nin içi çok daha rahat ışık alan, ferah ve açık bir mekana dönüşüyor. Yapı bodrum katı ile beraber üç kattan oluşuyor. Her biri farklı plan organizasyonuna sahip bu üç kat, üzerinde bulunduğu eğimli araziye göre şekilleniyor. Evin güneydoğu ve bahçeye bakan cepheleleri tavandan döşemeye kadar cam ile kaplanmış.

Tugendhat Evi, Mies’in diğer evleri ile kıyaslandığında görece büyük bir yapı. Ailenin tüm ihtiyaçlarının karşılanabilmesi amacıyla evin içinde iki çocuk odası ve bir bakıcı odası bulunuyor. Bu mekanlar evin ön kısmında bulunurken, arka kısımda ise ebeveyn odası ve banyosu terasa açılıyor. Mies, bu mekanlara ek olarak evde çalışan görevlilerin konaklaması için de ayrı bir bölüm tasarlamış.

© Alexandra Timpau

Grete Tugendhat’ın “sadece yarım bir daire ile düz bir çizgi” olarak betimlediği mekana yukarı kottan dar bir merdiven veya bahçeden gelen geniş bir merdiven ile ulaşılabiliyor. İki merdiven de 180 derece dönüyor ve bahçe merdiveninden içeriye doğru ilerlerken evin çarpıcı cam cephesinden içerisi görülebiliyor. Tamamen açık plan düzlemi üzerinde tasarlanmış iç mekanda ilk dikkat çeken parça, siyah ve açık kahverengi çizgili abanozdan yapılmış yarım daire şeklindeki duvar. Bu duvar mekanın içinde bir sınır oluştururken yemek masasını evin geri kalanından ayırıyor. Abanoz duvarın arkasında ise belki de evin en önemli parçası bulunuyor: iki krom kaplamalı çapraz kolonun arkasında kalan ve iç mekandan kopuk duran Onyx dore mermer duvar.

© Alexandra Timpau

Tugendhat Evi’nin yapılması inşa edildiği dönemin şartları göz önüne alındığında oldukça pahalıya patlamış. Evin bedelinin otuz müstakil evin bedeline denk geldiği söyleniyor. Mies, Tugendhat Evi ile son derece radikal ve kesin bir biçimde modernitenin dilini destekliyor ve dönemin reformcularının sosyal iddialarını yerle bir ediyor. Ancak Mies ve tasarımı, çoğu mimar tarafından ağır biçimde eleştirilmiş. En ağır eleştiri Çek avangard mimarlarından gelmiş. Kare Teige binayı modern mimarlığın hedef ıskalamasının bir örneği olarak değerlendiriyor ve “modern züppeliğin zirvesi” olarak nitelendiriyor.

© Alexandra Timpau

Tugendhat Ailesi, 1938 yılında Çekoslavakya’yı terk ediyor ve bir daha geri dönmüyorlar. Ev, bu tarihden sonra Nazi birlikleri tarafından kullanılıyor ve orijinal mobilyalarının tümü çalınıyor. Son olarak, 1 Temmuz 1994 tarihinde müze olarak açılıyor ve 2001 yılında UNESCO Dünya Mirası Listesi’ne alınıyor. Yapı, 2010-2012 yılları arasında orijinal tasarımına sadık kalınarak restore ediliyor.

Kaynaklar:

• İzmir Mimarlık Merkezi Bauhaus Sergisi
• “AD Classics: Villa Tugendhat / Mies van der Rohe” 09 Ekim 2011. ArchDaily. Erişim 14 Şubat 2019. <https://www.archdaily.com/157555/ad-classics-villa-tugendhat-mies-van-der-rohe/>

The post Tugendhat Evi appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

Herzog & de Meuron tarafından tasarlanan Skolkovo Bilim ve Teknoloji Enstitüsü, Rus Hükümeti’nin teşviği sonucunda ortaya çıkan bir proje. Rusya, Kremlin’in 17 kilometre batısında bulunan Skolkovo’yu Moskova şehir merkezinin dışında global bir teknoloji, araştırma ve bilim merkezi olarak yeniden kurgulamayı amaçlıyor. Bu proje kapsamında bölgeye pek çok yeni şirket genel merkezi, okul, enstitü ve üniversite inşa edilmiş. Skolkovo’da bu amaçla kurulan yeni bir üniversite olan Skoltech Üniversitesi, dünyaca tanınan bir araştırma ve eğitim merkezi olma misyonuna sahip. 

© Iwan Baan

Rus Hükümeti amaçladıkları global Skolkovo hedefine ulaşabilmek için bölgenin tüm masterplanını yeniden hazırlamış. Skolkovo, Sovyet döneminde inşa edilen kapalı, kendi döngüsü içinde hayatını sürdüren yerleşim bölgelerine benzemiyor. Aksine yeni yerleşim bölgesi Moskova’nın altyapısını kullanıyor ve kültürel olarak Moskova hayatından özellikleri bünyesinde barındırıyor. Bu sayede Skolkovo, her yaş ve branştan insana hitap eden karışık bir demografik yapıya sahip. 

© Iwan Baan

Skolkovo genel olarak beş bölgeye ayrılmış. Her biri kendi içinde kentsel bir ada gibi işleyen bölgeler tek bir forma ve spesifik bir fonksiyona sahip. Her bir bölgenin tasarımı için farklı bir mimar ile anlaşılmış. Bu sayede her bölgenin kendine has bir karakteri ve atmosferi var. 

© Iwan Baan

Herzog & de Meuron, odağında Skoltech Üniversitesi’ni bulunduran 3. Bölgenin tasarımını üstlenmiş. Doğu Kanadı, Agora ve Batı Kanadı olmak üzere üç dairesel kütlenin bir araya gelmesiyle oluşan üniversite yapısı hem bulunduğu 3. Bölgenin hem de Skolkovo’nun temel taşı olarak dikkat çekiyor. 

Skolkovo Bilim ve Teknoloji Enstitüsü’nün doğu yakası basit bir forma sahip. Yapı, dairesel kütleler ile dikdörtgensel blokların bir araya gelmesi ile oluşuyor. Her bir kütle, içinde barındırdığı programa göre şekilleniyor. 

© Iwan Baan

Enstitüdeki akademik ve kamusal alanların tamamı yapının en dışında bulunan 280 çapındaki halka ile çemberin içinde bulunan iki küçük halkanın içine yerleştirilmiş. Yapının dairesel şekli, tüm birimlerin tek bir düzlem üzerinden birbirine bağlanmasını sağlıyor. En dıştaki halkada akademik ofisler, idari ofisler ve toplantı alanları bulunurken; içerdeki küçük halkalarda ana oditoryum ve derslikler var. 

© Iwan Baan

Yapıyı çevreleyen dairesel alanın içinde ise mekanlar daha ortagonal, dama tahtasını andıran bir grid boyunca yerleştirilmiş. Laboratuarlar ve akademik araştırmaların gerçekleştiği atölye alanları bu gridin içinde birbirini tekrar eden dikdörtgensel kütlelerin içine entegre edilmiş. Gün ışığından olabildiğince faydalanabilmek üzere yapı doğu-batı doğrultusuna göre yönlendirilmiş. 

Tasarlanan laboratuvar blokları 7×7 lik bir strüktürel gride sahip. Bu sayede laboratuvarların 21 metrelik veya 28 metrelik değişken açıklıkları var. Laboratuvarların böylesine düzenli bir grid etrafında kullanılması, içeride üretilen mekanlara esneklik katıyor ve laboratuvarlar farklı amaçlara hizmet edebilecek şekilde kullanılabiliyor. Yapının bodrum katında ise ek araştırma odaları ve teknik hacimler bulunuyor ve bodrum katı yerin altından tüm enstitüyü birbirine bağlıyor. 

© Iwan Baan

Skolkovo Bilim ve Teknoloji Enstitüsü’nü oluşturan halkalar ve blokların bir araya gelme biçimleri tasarıma özgün bir karakter kazandırmış. En dışardaki halka tüm tesisi çevrelerken, iç katmanda bulunan küçük halkalar bazı noktalardan blokların içine giriyor ve yapının içinde ufak avlular oluşturuyor. Yapı oldukça monolitik gözükse de, sokak kotunda oldukça geçirgen bir yapıya sahip. Enstitünün içindeki avluların tamamına sokak kotundan erişilebiliyor. Bu avluların en büyüğü olan Merkez Avlu tüm halka ve bloklardan gözüküyor. Her bir avlunun farklı bir karakteri var. Bazı avlular halkaların altından birbirine bağlanırken bazıları bloklar ile ilişki kuruyor. 

© Iwan Baan

Enstitüyü oluşturan tüm kütleler güneş kontrol elemanları ile kaplanmış durumda. Bu sayede hem tüm cephelere ortak bir mimari dil kazandırılmış hem de içeri giren güneş ışığı kontrol altına alınmış. Halkaların içinde doğal meşe zemin ve duvar kaplaması kullanılırken, bloklarda vinil ve alüminyum tercih edilmiş. 

The post Skolkovo Bilim ve Teknoloji Enstitüsü appeared first on Arkitektuel.

Zaha Hadid’in tamamlanmış tek ev projesi olarak bilinen Capital Hill Residence, Rus iş adamı Vladislav Doronin için tasarlandı. 2006 yılında, Rusya’nın James Bond’u olarak bilinen Doronin, Zaha Hadid’le yıllar önce Londra’da tanışmış. Hadid’in mimari yeteneğini özel bulan Doronin, dünyaca ünlü mimarı Moskova’ya çağırmış ve Moskova’nın dışında bulunan Barkhiva Ormanı’ndaki özel arazisi için sıradışı bir tasarım istemiş. Böylece Zaha Hadid, hayatının tek ev projesine başlamış.

© OKO Group

Doronin’in özel mülkü için seçtiği alan 30 metre yüksekliğindeki çam ağaçlarıyla kaplı bir ormanlık arazi. Hadid’in tasarladığı yapının şekli de doğal olarak üzerinde bulunduğu doğal ortama uyum sağlıyor. Eğimli arazinin bir kısmının içine gömülmüş şekilde tasarlanan yapının içinden, peyzajla uyumlu kıvrımlı hatlara sahip geometrik parçalar yükseliyor.

© OKO Group

Vladimir Doronin, Zaha Hadid’e hayalindeki evi anlatırken “Her sabah uyandığımda sadece mavi gökyüzünü görmek istiyorum.” demiş. Zaha Hadid, Doronin’in bu isteğini yerine getirmek için Capital Hill Residence’ı iki ana bölüme ayırmış. İlk bölüm eğimli arazi üzerine yerleşmiş, topoğrafya ile uyumlu kütlelerden oluşurken, yapının ikinci bölümü evin geri kalan parçalarından ayrılmış ve 22 metre yükseklikte yer alıyor. Bu kule yapı sayesinde ağaçların üzerine çıkılabilmiş. Tahmin edilebileceği gibi, Doronin’in süiti bu kulenin üzerinde yer alıyor.

Kesit / © Zaha Hadid Architects

Binanın dikey düzlemde birbirine bağlanan iki farklı kütle olarak düşünülmesi Capital Hill Residence’ı özgün yapan en önemli etkenlerden biri. En üst katın tamamı cam ile kaplı. Cam kaplama döşeme bitiş hizasından başlamadığı için yapının iki tarafında da balkonlar oluşuyor. Doronin’in süitini taşıyan kolonların arası camla kaplanmış ve burada bir asansör ve merdiven bulunuyor. Böylece kuleye çıkarken veya kuleden inerken Doronin’in doğa manzarasını seyredebilmesi hedeflenmiş.

Capital Hill Residence toplam dört kattan oluşuyor. Evin aşağıdaki kütlesinde, bir kısmı yere gömülmüş üç kat bulunuyor. Bu kütlelerin ormana bakan cepheleri, süitte olduğu gibi tamemen cam ile kaplanmış. Kütlelerin şekli ise yine doğadan referans alan kıvrımlara sahip.

© OKO Group

Evin en alt katı tamamen dinlenme alanı olarak kullanılıyor ve fitness salonu, sauna, hamam ve dinlenme odalarını bulunduruyor. Bir üst kat olan zemin katta bir oturma odası, mutfak, eğlence odaları ve bir yüzme havuzu bulunuyor. Birinci katta ise giriş, misafir ve çocuk odalarıyla birlikte bir kütüphane var.

Render / © Zaha Hadid Architects

Zaha Hadid’in 2016 yılında ölümünden sonra eski ortağı Patrik Schumacher projeyi devralmış. Schumacher, Capital Hill Residence’ın Zaha Hadid’in hayal evi olduğunu ve projenin hiçbir mimarın reddedemeyeceği türden bir proje olduğunu söylüyor.

The post Capital Hill Residence appeared first on Arkitektuel.

SANAA (Pritzker 2010) tasarımı Grace Farms, New Canaan, Conneticut’ta 32 hektarlık alana yerleşen bir peyzaj ve yapı tasarımı. Grace Farms Vakfı, kar amacı olmayan bir organizasyon; bu projeyle amaçlanan insanların doğayı deneyimlemeleri, bu vakıfla adaleti gözetmeleri, sanatla buluşmaları, vakıf bünyesinde komüniteyi büyütmeleri ve güveni keşfetmeleri için alan sağlamak. Proje, Grace Komünite Kilisesi Vakfı ve bunun gibi vakıflar tarafından hayata geçirilmiş. Grace Farms, birçok etkinliğe ev sahipliği yapabilecek, konserlere, ailelere uygun sanat derslerine ve çok disiplinli kültür projelerine mekan sağlayabilecek bir proje.

© Iwan Baan

Proje için mimari talimat, kullanıcının kültürel ilgisini ve merakını açık alanlar, mimari, sanat ve tasarımla bir mekan içerisinde buluşturmak. Böylece, Grace Farms ile projenin büyük bir parçası olan peyzaja insan çekmek ve kullanıcılara bu doğayı deneyimletebilmek, sosyal ve sanatsal aktivitelerle bireyler arası iletişimi arttıran ve vakıf bünyesinde komüniteyi büyütebilmek, çeşitli kaynaklar ve fırsatlarla bir yardımlaşma ortamı kurmak ve çalışma, tartışma, ibadet ve derin düşünme için bir ortam yaratabilmek amaçlanmış.

© Dean Kaufman

Bunun üzerine SANAA ekibinin geliştirdiği mimari konsept, bir çeşit ‘Nehir (River)’ yaratmak. SANAA’nın amacı bu nehrin peyzajın bir parçası olarak dikkati yalnızca kendine çekmeyen bir yapıya dönüşmesi. SANAA, yapının bu doğal oluşumun bir parçası olarak var olabilmesini hedefliyor.

Grace Farms’ın bir yapı gibi hissettirmeyen, buraya gelen kullanıcıların kendini yapının etrafındaki doğanın bir parçası hissettiği, bu doğanın zevkini deneyimledikleri bir mekan olması istenmiş. Ayrıca  mevsimden mevsime değişen doğanın, yaratılan ‘nehir’ içinde sürekli olarak deneyimlenebilmesi amaçlanıyor. 

© Iwan Baan

Bir tepecik ile başlayan Grace Farms, nehir, peyzaja yedirilmiş şekilde, hafif eğim boyunca aşağı doğru akıyor. Bu akıntı zaman zaman bükülerek gölete benzeyen noktalar oluşturuyor. Cam, beton, çelik ve ahşap ile kurgulanmış yapı, tek uzun bir çatı ile örtülmüş. Bu çatı, cam cepheler yardımıyle yüzeyin üzerinde uçan bir ögeye dönüşüyor ve peyzaj boyunca ona uygun bükülüyor. Yürüyüş yolları, avlular ve camla sarılmış hacimler, bu uçan çatı altından tamamen transparan alanlar oluşturarak peyzaja açılıyor ve kullanıcıları içeriye davet eden bir tasarım ortaya koyuyor.

© Iwan Baan

Grace Farms projesinin kapladığı 32 hektarlık alanın yaklaşık 30 hektarı peyzaja ayrılmış durumda; çayırlar, ormanlar, sulak alanlar ve göletlerle. Peyzaj tasarımı üstlenen OLIN ekibi, yerel bitki örtüsü ve faunanın var olan habitatını koruyup geliştirmeyi amaçlamış. Ekip, bu geniş peyzaja SANAA’nın tasarımı komünite bahçeleri, atletik alanlar, oyun alanları ve patikaları entegre ediyor.

Grace Farms’ın yapımı için alandan birkaç ağaç temizlenmiş tabiki. Bu ağaçlar da yapının mobilyalarını oluşturuyor şu anda. Buna ek olarak alanda ısıtma ve soğutma için jeotermal kuyular açılmış. Larry Weaner Landscape Associates tarafından biçilen alanların yüzde 70’i doğaya çayırlarla geri kazandırılmış.

© Dean Kaufman

Grace Farms, doğayla iç içe mimari konsepti, doğanın bir parçası olmayı hedefleyen tasarım süreci ve kullanıcının mimari içinde yaşam kalitesini arttıran mimari yönergesiyle SANAA’nın oldukça dikkat çekici yapılarından yalnızca bir tanesi. Proje, aynı zamanda doğasıyla bütünlüğü, ısıtma-soğutma sistemleri ve yeniden kullanım yaklaşımı açısından sürdürebilir bir yapı ortaya koyuyor. 

Proje ile ilgili videolar için; https://vimeo.com/159072884 , https://vimeo.com/135384950 , https://vimeo.com/135384947 , https://vimeo.com/135384946

The post Grace Farms appeared first on Arkitektuel.

El Anfiteatro, Ricardo Bofill’in La Manzanera projesinin bir parçası olarak tasarladığı, 27 lüks daireden oluşan bir konut kompleksi. Alicante’nin yukarısında Calpe bölgesinde bulunan El Anfiteatro, Bofill’in ünlü eserleri La Muralla Roja ve Xanadu’nun komşusu. Calpe’de dağlık bir tepenin üstünde yer alan yapı, Akdeniz ve Rock of Ifach (Ifach Taşı) manzarasına sahip. İsminden de anlaşılabildiği üzere klasik bir amfitiyatro şeklinde tasarlanan El Anfiteatro, geleneksel Yunan mimarisinin Bofill tarafından bir yorumu.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Her biri çift tarafa bakan dubleks evler, merkezi bir daire etrafında yer alan üç binaya dağıtılmış durumda. Kompleksin uçuruma bakan tarafında ise tüm kullanıcılar için tasarlanmış bir yüzme havuzu bulunuyor. Yüzme havuzu Bofill tarafından yaz aktivitelerinin gerçek tiyatrosu olarak tanımlanmış ve Yunan amfitiyatrolarında sahnenin bulunduğu yere yerleştirilmiş. Yüzme havuzunun iki tarafında ise uçurum boyunca uzanan iki dikdörtgen şeklinde bina bulunuyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Denizden El Anfiteatro’ya bakıldığında, bu iki dikdörtgensel binanın klasik mimarideki pilastere benzeyen karakterdeki cephesi gözüküyor. Dairelerin ayrımlarına göre planlanmış bu cephe tasarımı sayesinde yapının içinden Calpe’nin eşsiz Akdeniz manzarası en iyi şekilde izlenebiliyor. Yapının girişi, arka cephesinde, El Anfiteatro’nun ana meydanını otoparka bağlayan küçük caddede bulunuyor. Her bir bina hizalanmış yedi daire ve bir çatı katı dairesine sahip. Binaların çatıları ise, yüzme havuzunun güneşlenme güvertesi olarak kullanılıyor ve buraya binaların iki tarafında bulunan anıtsal merdivenlerle çıkılıyor.

Kompleksi oluşturan üçüncü bina diğer ikisinden farklı karaktere sahip. Yarı daire şeklindeki bu bina çok daha mahrem ve özel olan bir merkezi alana sahip. Bu yapı, bodrum katında bulunan iki duş ve soyunma odası kütlesinin üzerinde yükseliyor ve böylece arazide yüksek bir konumda bulunarak denizi görebiliyor. Bodrum katında ayrıca depo odaları ve kamusal alanlar da bulunuyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Bu binanın ve yüzme havuzunun farklı kotlarda olmasının yarattığı problem, iki kot arasında konveks, eğimli bir düzlem oluşturularak çözülmüş. Antik Yunan amfitiyatrolarının sembolü olan bu düzlem, El Anfiteatro’daki farklı mekanlarını birbirine bağlıyor ve kullanıcıların tek bir noktada toplanmasını engelliyor. Bu düzlem, yüzme havuzunun kotuna iki sıra sürekli koltuk ile bağlanmış durumda.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

İç mekanlardaki cepheler ise geniş açıklıklar ve klasik mimariye referans veren alınlıkların (pediment) bir arada kullanılmasıyla kimlik kazanıyor. 11 dairenin girişi arka cephede bulunan bir yoldan sağlanıyor ve buraya otoparktan direkt ulaşılabiliyor.

Kaynak: Ricardo Bofill Taller de Arquitectura : http://www.ricardobofill.com/projects/el-anfiteatro

The post El Anfiteatro appeared first on Arkitektuel.