© Jan M. Lillebø

Mimar: Snøhetta

Yer: Luster, Norveç

Yapım yılı: 2019

Snøhetta’nın tasarladığı Tungestølen Hiking Kabini, Norveç’in batısında bulunan Luster platosunda yer alıyor. Jostedalen buzuluna bakan dağlık arazi üzerine inşa edilmiş yapı, birkaç kabinin bir araya gelmesiyle oluşan bir turizm kompleksi. Zorlu ve değişken dağ iklimine karşı mimari bir reaksiyon olarak ortaya çıkan beşgen prizma formundaki kabinler yaz ve sonbahar aylarında hiking amacıyla tepeye tırmanan ziyaretçilerin konaklaması için rahat ve korunaklı mekanlar sağlıyor. 

© Ketil Jacobsen

Norveç temelli mimarlık stüdyosu Snøhetta, Tungestølen Hiking Kabini’ni Norveç Ulusal Trekking Derneği’nin bir parçası olan Luster Turlag için tasarlamış. Luster Turlag, bölgede bulunan turist kabinlerinin 2011 yılında büyük bir kasırga sonucu kullanılamaz hale gelmesi üzerine bölgede yeni bir turizm tesisi inşa etmek üzere uluslararası bir yarışma açma kararı almış. Snøhetta’nın 2015 yılında yarışmayı kazanması üzerine başlayan inşaat süreci 2019 yılında tamamlanmış ve Tungestølen Hiking Kabini kullanıma açılmış. 

© Jan M. Lillebø

Orijinal kabinlerin dokusundan uzaklaşmadan tasarlanan tesis toplam dokuz beşgen şeklinde organik hacimden oluşuyor. Yapıştırma tabakalar ahşap (glu-lam) kullanılarak inşa edilen kabinler CLT ve özellikle İskandinav mimarisinde sıkça kullanılan bir tür çam ağacı ile kaplanmış. Kabinlerin dışarı bakan cepheleri bir açı ile kırılarak vadiden esen rüzgarın kabinlerin üzerinde etkisi hafifletilmeye çalışılmış. 

© Ketil Jacobsen

Kabinlerin formundan ortaya çıkan farklı geometrik formdaki açıklıklar, ziyaretçiler için eşsiz dağ manzarasının çerçeveleyen çeşitli pencereler olarak algılanabiliyor. Kompleksteki ana hacimde ziyaretçilerin bir arada yemek yiyebilecekleri geniş ahşap masa ve sandalyeler bulunuyor. En yüksek noktasında 4.6 metre tavan yüksekliğine sahip bu mekan ziyaretçilere ferah bir sosyal alan imkanı sunarken aynı zamanda panoramik dağ manzarasının da izlenebildiği bir buluşma noktası. Ana kabinde ayrıca soğuk yaz günlerinde ihtiyaç duyulabilecek bir şömine de bulunuyor. 

© Jan M. Lillebø

Kalan sekiz kabinde toplam 50 ziyaretçinin konaklayabileceği paylaşımlı ve özel odalar bulunuyor. Tungestølen, bulunduğu konum ve sunduğu konfor ile hem ekstrem sporlara ilgi duyan bireysel sporcuların hem de daha kısa ve emniyetli hiking turları yapmak isteyen ailelerin konaklayabileceği bir turizm tesisi olarak nitelendirilmekte. 

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta appeared first on Arkitektuel.

© Ivar Kvaal

Snøhetta’nın tasarladığı, Avrupa’nın ilk su altı restoranı olan Under (Aşağıda) Norveç kıyı hattının en güney ucunda yer alıyor. Barındırdığı eşsiz restoran deneyiminin yanı sıra deniz yaşamı için bir araştırma merkezi görevi de görecek olan yapı, deniz ve kara hayvanları için yeni bir yaşam alanı yaratmayı hedefliyor.

© Inger Marie Grini / Bo Bedre Negre

Dünyanın en büyük su altı restoranı da olan yapı olabildiğince basit tasarlanmış. Monolitik bir “beton tüp” oluşturan kütle 34 metre uzunluğunda. Köşeleri kavisli ve yarım metre kalınlığında olan duvarlar, dalgalara ve su basıncına karşı optimum direnci sağlıyor. Pürüzlü ve yalın bırakılan beton yüzeyin ilerleyen zamanlarda yapay bir resif oluşturacağı öngörülmüş. Büyüyen resif sayesinde suyun temizlenip deniz canlıları için bir yaşam alanı oluşturması planlanmış.

© Ivar Kvaal

Arazinin zorlu iklim koşullarının ardından yapıya giren kullanıcıları, dışarıyla tezat oluşturacak şekilde sakin, meşe kaplı bir mekan karşılıyor. Karadan denize yolculuğun metaforunu kurgulayan fuayenin tekstil tavan kaplamasının rengi, derine inildikçe koyulaşarak okyanus altında gün batımı etkisi yaratıyor. Akustik panellerin üzerini kaplayan kumaşlar böylece, içeride huzurlu bir ortam sağlıyor.

© Ivar Kvaal

Bütün kütle, fuaye ve vestiyer, şampanya barı ve ana restoran alanı olmak üzere, birbirlerine meşe merdivenle bağlanan üç katmandan oluşmakta. Şampanya barının bulunduğu orta katta dikey bir pencere açıklığı bırakılmış. Yapının denizle birleştiği bu noktada, pencereden rüzgârın kuvvetine göre hareket eden deniz ve havanın birleşimi gözlemlenebiliyor. Restoranın odak noktası olan, 11 metre genişliğinde ve 3,4 metre uzunluğundaki panoramik akrilik pencere ise her kattan görülebiliyor. 40 kişilik restorandaki bu “panoramik göz” deniz yaşamıyla ziyaretçiler arasında görsel bağlantı kuruyor.

Pencerenin yansımasını en aza indirgeyerek dışarıdaki deniz yaşamının en iyi şekilde izlenebilmesi için 380 LED lambadan oluşan bir aydınlatma sistemi tavan panellerine monte edilmiş. İçerideki ışık binanın dışındaki ışık durumuna göre kolayca ayarlanarak hafif ancak yeterli bir aydınlık sağlıyor. Dışarıdaki deniz tabanı ise karanlık saatlerde balıkları çekmek için yapay olarak aydınlatılıyor.

© Inger Marie Grini / Bo Bedre Negre

Malzemeler yapıda bulundukları yere göre şekillenmiş. Girişteki kaplama yalın haliyle mekanın çevre ile olan ilişkisini vurgularken binanın odağı olan restorana doğru inildikçe işlenerek karakter değiştiriyor. Duvarlar, çatı ve döşeme yerel Norveç meşesi ile kaplanmış. Deniz tabanında bulunan restoranın döşemesi için deniz yosunlarından ilhamla mavi ve yeşil tonlarında tasarlanmış akustik panellerle uyumlu bir terrazzo seçilmiş. Bar ise deniz kabukları ve kumlardan yola çıkarak pembe tonları ağırlıklı kurgulanmış. Alazlanmış meşe kullanılarak yapılan masalar, kavisli formlu sandalyeler ve seramikler yerel sanatçılar tarafından tasarlanmış.

© Ivar Kvaal

Under’ın mutfağı yüksek kaliteli, yerel üretimlere odaklanıyor. Bunu başarmak için Nicolai Ellitsgaard öncülüğünde, Michelin restoranlarında deneyimli 16 kişilik bir mutfak ekibi oluşturulmuş. Restoran olmanın ötesinde Under, halkı denizdeki biyolojik çeşitlilik hakkında bilgilendirmeyi de amaç ediniyor. Restoran olarak kullanıldığı saatler dışında, deniz biyologları tarafından bir laboratuvar olarak kullanılacak yapıda balıkların davranışları, özellikle ışığa karşı tepkileri; ses kullanarak eğitilip eğitilemeyecekleri ve mevsimlere göre davranış değişiklikleri incelenecek.

© André Martinsen

Su altındaki bir yapının inşa süreci de yapının kendisi kadar ilginç. Suya batırılma sırasında strüktür kendi kendine süzüldükten sonra son noktasına vinç ve çekiciler yardımıyla yerleştirilmiş. Batırılma işlemi sonrasında yapı deniz tabanının altındaki ana kayaya bağlı beton bir tablaya montelenmiş. Montelenme işleminin doğru yapıldığından emin olmak için bütün yapı suyla doldurularak batırılmış. Bütün bulonlar yeterince sıkılaştırıldıktan sonra içerideki su tahliye edilmiş ve iç mekan düzenlemesi başlamış.

The post Under appeared first on Arkitektuel.

© Ketil Jacobsen

Tverrfjellhytta, diğer ismi ile Norwegian Wild Reindeer Centre Pavillion (Norveç Vahşi Ren Geyiği Merkezi Pavyonu), 2009 yılında Snøhetta tarafından tasarlanmış. Proje, Hjerkinn’in eteklerinde Dovrefjell Doğal Parkı’nda, mimarlık ofisine ismini veren Snøhetta Dağı’na bakan bir yamaçta yer alıyor. Ziyaretçilerin kullanımına açık olan 90 metrekarelik yapı, ren geyikleri ile alakalı eğitim programlarının gerçekleştirildiği bir seyir pavyonu olarak kullanılıyor.

© diephotodesigner.de

Pavyon deniz seviyesinden 1200 metre yükseklikteki bir yamaçta bulunuyor ve buraya ulaşım 1,5 kilometre uzunluğundaki bir patika ile sağlanıyor. Dovrefjell sıradağları, Norveç’in kuzey ve güney olarak iki kısma ayırıyor ve burası ren geyikleri başta olmak üzere pek çok hayvan ve bitki için eşsiz bir doğal habitat. Ayrıca bu sıradağların Norveç yazılı ve sözlü kültüründeki önemi de oldukça büyük.

© Ketil Jacobsen

Snøhetta, Dovre dağlarının sahip olduğu doğal, kültürel ve mitolojik mirastan yola çıkarak tasarım kararlarını vermiş. Pavyon, organik bir iç bölümün sert ve rijit bir kabuk ile kapatılması ile oluşuyor. Güneye bakan dış duvar ve yapının içindeki organik form korunmuş ve sıcak bir toplanma mekanı oluştururken ziyaretçilere Snøhetta dağlarının eşsiz manzarasını sunuyor.

Tverrfjellhytta’nın tasarımındaki en önemli kararlardan biri ise malzeme seçimi. Pavyonda soğuk ve sert iklim koşullarına dayanım sağlayabilecek malzemeler tercih edilmiş. Yapının kabuğunu oluşturan dikdörtgen çerçeve ham çelik kullanılarak inşa edilmiş. Bu kutunun basit formu ve kullanılan çelik lokal inşaat tekniklerine referans veriyor.

© Ketil Jacobsen

Pavyonun içindeki organik formun tasarımı ve inşa edilmesi aşamasında ise teknolojik gelişmelerden sonuna kadar yararlanılmış. Norveçli gemi mühendisleri, içerideki organik şekli 3 boyutlu dijital modelden referans alarak freze makinesi kullanarak oluşturmuş. Çam kereste kirişlere şekil verilmiş ve şekli verilmiş ahşap parçalar geleneksel bir birleştirme metodu ile bir araya getirilmiş. Tverrfjellhytta’nın dış duvarına çam katranı uygulanırken, içerdeki organik ahşap hacim yağ ile cilalanmış. Bu organik hacim kıvrılarak pavyonun içindeki oturma elemanlarını oluşturuyor.

Kaynak

•  “Tverrfjellhytta / Snøhetta” 02 Nov 2011. ArchDaily. Accessed 4 Feb 2019. <https://www.archdaily.com/180932/tverrfjellhytta-snohetta/> ISSN 0719-8884

The post Tverrfjellhytta appeared first on Arkitektuel.

©Luke Hayes

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl tekrar tasarlanan Serpentine Pavyonu, 2007’de Olafur Eliasson ve Kjtetil Thorsen işbirliği ile tasarlanmış. Danimarkalı sanatçı ve Snøhetta ekibinin kurucularından olan Norveçli mimarın ortak tasarımı olan 2007 Serpentine Pavyonu, fırıldığa benzeyen tasarımıyla oldukça dikkat çeken bir pavyon olmuş.

©John Offenbach

2007 Serpentine Pavyonu, sürece bir sanatçının dahil olduğu ilk pavyonlardan. Serpentine Gallery’nin bir sanatçıyı pavyon tasarımına sahil etme isteğinin sebebi tüm projeye yepyeni bir bakış açısı getirebilmek ve pavyon tasarımlarında çeşitliliği genişletmek. Format bir önceki yıl Rem Koolhaas ve Cecil Balmond’un Arup ve sanatçı Thomas Demand ile ortak tasarımı olan 2006 Serpentine Pavyonu ile başlamış ve direktörler yaklaşımın mimarlık pratiğinde yenilikler için özgün bir nokta olduğuna inanıyor. Serpentine Gallery yönetmeni İngiliz kuratör Julia Peyton-Jones da bu pavyonun bu bağlamda amaçlarına ulaşan bir tasarım ortaya koyduğunu belirtiyor.

©Luke Hayes

Eliasson ve Thorsen pavyonu, ahşap kaplanmış strüktürü dışarıdan saran spiral bir rampa ile yaratmış. Rampanın kenarları, bir dizi burulmuş beyaz örtü şeritlerle süslenmiş. Pavyona gelen ziyaretçiler rampada yukarı doğru çıkarken şeritlerin arasından pavyonun bulunduğu Kensington Parkı’nı gözlemleyebiliyor. Şeritlerin kıvrılan yapısı pavyon içerisinde ilerledikçe farklı açılardan farklı görünürlük durumları yaratabiliyor.

©Luke Hayes

Olafur ve Kjetil’in tasarımı, bir çeşit fırıldağı andırıyor. Bu bağlamda pavyon o yıla kadar tasarlanan pavyonlar arasında dikkat çeken bir tasarıma sahip. Bunun sebebi pavyonun parka farklı bakışlar yaratacak bir araç kullanan ilk strüktür olması.

2007 Serpentine Pavyonu, içerisinde farklı etkinliklerin gerçekleşebileceği çanak biçiminde bir oditoryumu barındırıyor. Oditoryum, koltuk sıralarıyla pavyonun merkezine, yer seviyesine doğru alçalan bir kütle.

©Deborah Bullen

Pavyonun kurguladığı odistoyuma ek olarak üst noktada, ziyaretçilerin oturup bir şeyler içebilecekleri bir alan yaratılmış. Bu kısımla 2007 Serpentine Pavyonu, arkasında bulunan Serpentine Gallery seviyesine kadar yükseliyor. Böylece pavyon, o yıla kadar tasarlanan pavyonlardan sonra, tek seviyede ilerleyen pavyon strüktürlerine yepyeni bir dikey dinamik katıyor. Geniş, spiral rampa yapının tüm çeversini iki kere dönerek en üst noktadaki ziyaretçileri oditoryum benzeri kütleye indiriyor.

©Luke Hayes

Olafur Eliasson ve Kjtetil Thorsen: “2007 Serpentine Pavyonu’nda ortak çalışmamız, ikimizin de kamusal veya özel mekanları oluşturan elemanlar olarak mekan deneyimine ve geçiciliğe odaklanan yaklaşımımızla tanımlanan bir süreç oldu. İkimiz de sanat ve mimarlık arasında konseptsel farkları yorumlamak amacıyla mekansal deneyler yapan alanlarda çalışıyoruz. “ diyor tasarım süreçleri hakkında. Olafur Eliasson mekansal deneyler yapan bir stüdyo olan SOS ekibinin başı ve Kjtetil Thorsen da kurucusu olduğu Snøhetta’nın yanında Innsbruck Üniversitesi’nde Mimarlıkta Mekansal Deney Çalışmaları adlı enstitüde bir profesör.

©Luke Hayes

Pavyon projelerinde en önemli nokta her bir strüktürün parkla, kamuyla ve asıl yapıyla kendine özgü bir ilişkisinin olması. 2007 Serpentine Pavyonu da Serpentine Gallery direktörleri Julia Peyton-Jones ve Hans Ulrich Obrist için bunun en başarılı örneklerinden birini ortaya koymuş.

The post 2007 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

Powerhouse Company + IND Architects tasarladıkları Çanakkale Anten Kulesi (Çanak-kule) projesi ile, 2014 yılında düzenlenen Çanakkale Karasal Sayısal Yayın Kulesi Proje Yarışması’nı kazandı. Proje, Sou Fujimoto, Snohetta gibi mimarlık dünyasının önemli isimlerinin tasarımları arasından çıkarak birinci oldu. Çanakkale’de inşa edilecek 100 metrelik bir yayın ve gözlem kulesinin, orijinal olarak 2015 yılında, Çanakkale zaferinin 100. Yılında tamamlanması planlanıyordu. Ancak kulenin yapımına 2016 yılının sonunda başlanabildi.

© IND + Powerhouse Company

Kulenin mimarlarına göre, kule inşa edildikten sonra Çanakkale şehrini uzaktan seyreden ormanlık bir tepede bulunan proje alanı Çanakkale’nin en çok ziyaret edilen yerlerinden biri olacak. Çanakkale Anten Kulesi yalnızca bir yayın kulesi olmayacak. Kule aynı zamanda sergi alanları, seyir terasları ve etkinlik alanlarına sahip bir kompleks olarak tasarlanmış.

Tüm bu mekanların bir araya gelme sorunu kulenin formu ile çözülmüş durumda. Kule, üzerinde bulunduğu alan boyunca ilerleyen ve bir döngü oluşturan bir yapıya sahip. Yükselerek kuleyi oluşturan döngü kuleden sonra proje alanı üzerinde dolaşarak farklı fonksiyonlara sahip hacimleri oluşturuyor. Böylece yapının dört bir tarafından panoramik manzaraya sahip olması sağlanmış. Oluşturulan patikanın üstünde seyir terasları yaratılırken, patikanın kapattığı mekanlar ise farklı amaçlarla kullanılmak üzere birbirinden ayrılmış.

© IND + Powerhouse Company

Tasarlanan patika döngüsü yer kotundan koparılmış şekilde yerin üstünde duruyor. Böylece Çanakkale Anten Kulesi’nin üstünde bulunduğu ormanın doğallığına müdahale etmemesi amaçlanmış. Ayrıca patikanın etrafını sardığı alanda ise geniş bir iç bahçe oluşmuş oluyor.

Ziyaretçi Merkezi Diyagramı / © IND + Powerhouse Company

Projenin en önemli noktalarından bir tanesi ise yoğun miktarda radyasyon yayan bir yayın kulesinin, ziyaretçilerine verebileceği zararı engellemek. Çanakkale Anten Kulesi tasarımında ziyaretçi merkezi ile kulenin yükseldiği nokta projenin iki ucuna yerleştirilmiş. Bu şekilde hem ziyaretçilerin hem de merkezde çalışan insanların kulenin yaydığı radyasyondan etkilenmeleri engellenmiş. Kuleyle alakalı teknik odalar da kuleye yakın alanlara yerleştirilmiş.

Sirkülasyon Diyagramı / © IND + Powerhouse Company

İki dikey elemanın bir araya gelmesi ile oluşan kule, olabildiğince sade ve temiz bir şekilde tasarlanmış. Kulenin sade olmasının en önemli nedenlerinden biri, teknolojik gelişmelere karşı adapte olabilmesi.

The post Çanakkale Anten Kulesi appeared first on Arkitektuel.

©Boegly Grazia Photographers

Geçtiğimiz günlerde hizmete açılan Lascaux IV, Snøhetta ve Duncan Lewis Scape Architecture işbirliğiyle ortaya çıkmış bir tasarım. Fransa, Montignac’da bulunan yapı, mağara yazıları ve resimleri için uluslararası bir merkez olma hedefinde. Tarih öncesi Lascaux mağarasındaki duvarlara yapılan çeşitli resim ve yazıları ziyaretçilerine deneyimletme ve öğretmeyi amaçlıyor yapı.

©Boegly Grazia Photographers

Arkeologlar tarafından tarihi ve spiritüel değeri ile oldukça büyük bir öneme sahip olan Lascaux mağarasındaki resim ve yazılar tam 20.000 yaşında ve Paleolitik çağın en iyi durumdaki eseri. Yapı, bu mağaradaki eserler ile uğraşan ve aktaran karakteriyle de oldukça önemli. Snøhetta ve SRA  mimarlık ofisleri bu nedenle yapıda birçok arkeolog ile çalışmış; müzenin mağara bulguları ile bütünlüğünü ve tarihsel, eğitici yapısını doğru bir şekilde yaratabilmek için. Tarihi öneme sahip eserlerin yorumlanışı ve ziyaretçilere aktarılması için kullanılan farklı teknolojik ögelerin sonucu ortaya çıkan bir eser müze. Lascaux IV, ziyaretçilerine bu mağaraları ve içindeki tarih öncesi önemli yazı ve resimleri bir bağlam ve bütünsellik içinde keşfetme imkanı tanıyor.

©Boegly Grazia Photographers

Lascaux IV, bulunduğu alanda iki özgün peyzajın kesişimine konumlandırılmış; Vézère Vadisi ve yoğun ormanlı korunmuş bir tepe arasında. Anlattığı mağaralara referans vermesi istenen müze, bulunduğu peyzaja atılan bir kesik gibi. Bulunduğu tepeyi kesen ve buraya dıştan gözlemlenen fakat tüm araziye müdahele etmeyişi ile özgün bir biçimde yerleşen müze, kendi yarattığı modern mağarada ziyaretçilerini tarih öncesini deneyimlemeye çağırıyor. Bu mağara taklidi tasarımda, materyal ve geometri yaklaşımıyla, Lascaux IV üretilen bir yapının içinde bulunma hissini vurgularken, mağara ve programın etkisini de kaybetmiyor. Müze formu ve seçilen materyalleri ile monolitik, süssüz bir etkiye sahip. Kendini saran ve tepedeki devasa kayaç formasyonlarıyla çevrede yeni kamusal, tarımsal bir peyzaj ortaya çıkarıyor Lascaux IV.

©Boegly Grazia Photographers

Lascaux IV’te ziyaretçinin yapıdaki deneyimi de dikkatlice tasarlanmış. Müzeye gelenler lobiden bir asansörle tepedeki seyir alanına yönlendiriliyor; burada Montignac ve Vézère Vadisi’ne panoramik bir manzarayla karşı karşıya kalıyor ziyaretçiler. Daha sonra hafif bir eğimle yapay mağaraya erişiliyor. Çatının eğimini takip edip alandaki ormanın kenarından replika mağaraya ulaşılıyor.

Peyzaj boyunca kademeli olarak alçalan rotasıyla mağaranın kendini ve ilk keşfedildiği zamanki -1940- halini yaratarak zaman ve mekanda mental bir geçiş amaçlıyor. Ziyaretçilerin geçeceği yerler ve mekanlar deneyimi bütünselleştirmek için oldukça dikkatli bir şekilde işleniyor peyzajla ve programla.

©Dan Courtice

Yapay Lascaux’un atmosferi karanlık ve yoğun, sesler boğuk ve içeride sıcaklık yaklaşık 16 derece. Bunda amaç mağara atmosferini yakalamak ve Lascaux IV müzesinde Lascaux’un bir zamanlar (yaklaşık 20.000 yıl önce) olduğu tapınak halini canlandırmakmış. Işıklandırma da zamanın hayvan yağı meşalelerine referans vermesi için titrek ışıkla sağlanmış. Işıklar, mağara yüzeyindeki gravür ve resimleri katman katman gözler önüne seriyor. Mağaradan çıkıldığında bir geçiş alanı karşılıyor: mağara bahçesi. Bu alan, replika olan mağarada ziyaretçiye yüklenen yoğun deneyimden kurtulup etrafa tekrar alıştırma mekanı olarak düşünülmüş; su sesi, gökyüzü ilişkisi ve bitkilerle.

©Boegly Grazia Photographers

Lascaux IV’te sergi mekanları arasında eğitim amaçlı mekanlar tasarlanmış. Bu alanlar, Lascaux IV’ün gömülü yapısından dolayı tepeden doğal aydınlatılıyor. Bu mekanlarda tarihçiler ve arkeologlarla çalışmak mümkün. Lascux’un tarihi, keşfi, asıl mağaranın kapanışı ve sanatçıların 20.000 yıl önce nasıl çalıştığı ile ilgili oldukça kapsamlı sergiler, eğitsel aktiviteler, atölye alanı içeren Lascaux IV, teknolojisi ile de dikkat çeken bir yapı. Deneyimi güçlendirecek sanal gerçeklik ve 3D sinema gibi teknolojik imkanlar mevcut yapıda. ‘Hayal Gücü Galerisi’ ile de mağara sanatının modernizme nasıl etkisi olduğunu anlatan, şu ana referans veren bir yanı var yapının.

©Boegly Grazia Photographers

Vézère Vadisi peyzajına modern bir ekleme olan Lascaux IV, tarih öncesi çağın eserlerine yönelik sunduğu deneyim ve bulunduğu alana özgün yaklaşımıyla etkileyici bir müze. Modern sanat ve tarih öncesi arası kurduğu kültür köprüsüyle Snøhetta’nın etkileyici yapıları arasında olduğu kesin.

The post Lascaux IV appeared first on Arkitektuel.