Firminy’deki Saint-Pierre Kilisesi dikkat çeken formu ve etkileyici iç mekan deneyimleri sağlayan kurgusuyla modern mimarinin kurucularından sayılabilecek olan Le Corbusier’in son tasarımı. Firminy’deki Kilise (Church at Firminy) olarak da anılan yapı, Corbusier’in uzun mimarlık kariyeri boyunca kurduğu, sürekli evrimleşen, farklı düşünce sistemlerinin bir evresi aslında. Son büyük projelerinden olan kilise, 1965’te Corbusier’in ölümüyle yarım kalıyor ve yapı bundan tam 41 yıl sonra tamamlanıyor.

©Richard Weil

Firminy eski bir maden ve endüstri kenti. Kilise de Corbusier’in bu kente kattığı bir grup insana hizmet edecek toplumsal yapı kurgularından bir tanesi. Bu yapıların arasında bir olimpik stadyum, bir gençlik merkez, bir kültür merkezi ve son olarak bir toplu konut projesi yer alıyor. Bu konut projesi mimarın en önemli yapılarından biri olan Unite-d’Habitation. Kilise de alt kısmında dini toplantıların düzenlenebileceği toplumsal bir yer ve üst kısımda ruhani karakteri sağlayacak aydınlanma kısmı olarak tasarlanmış Le Corbusier tarafından.

©Richard Weil

Corbusier’in Saint-Pierre Kilisesi’nde amacı şehirde bulunan küçük dinsel topluluğu da içine alarak şehrin önceki karakteriyle süregelen çelik işçileri ve madenci kitlesini kucaklayan bir tasarım oluşturmak. Corbusier bunu yapıda bu işçilerin ürettiği ürünlerden biri olan betonu kullanarak gerçekleştirmiş. Beton aynı zamanda mimara yarattığı hacim ve içinceki mekanlar üzerinde daha iyi bir kontrol sağlayabilme imkanı tanıyor. Corbusier beton kullanarak kilisenin mimarisine karakter kazandıran özgün aydınlanmayı da sağlamayı hedefliyor. Daha önceki tasarımlarında yarattığı prensipleri de kurguladığı bu aydınlanmayla birleştirerek dinden esinlenen bir mekan yaratıyor.

©Luca Onniboni

Kiliseye doğal ışık, ışık kutularından ve Corbusier’in kurguladığı bir dizi açıklıkla giriyor. Doğal ışık mekana, doğrudan olmasa da, cephedeki yarık benzeri boşluklardan alınmış. Küçük bir şapel, bir vaiz kürsüsü ve bir kilise mihrabından oluşan iç mekanın doğu kısmı ise ışık 3 düzine yumruk büyüklüğündeki açıklıkla içeriye doluyor. 22 cm kalınlığındaki beton duvarın açıklıları Corbusier tarafından Orion takımyıldızına direkt bir referans olarak kurgulanmış.

Kilisenin en ilgi çekici noktalarından biri ise en üt noktadan yine doğal ışığın içeriye süzülmesini sağlayan ‘ışık kutuları’. Bir silindir bir de kare açıklık olan bu kutular Kutsal Cuma (Good Friday – İsa’nın çarmıha gerildiği günü yıldönümü) ve Paskalya Pazarı gibi önemli dini günlerde ışığı kilise mihrabına düşürecek şekilde tasarlanmış.

©Richard Weil

İç mekanı oldukça dikkat çekici kılan bu özelliklerle Corbusier Saint-Pierre Kilisesi’nde geometrinin ruhsallığını bütüncül bir form yaratmak için kullandığını anlatıyor. Kare şeklindeki ayak izinin yukrıya çıkıldıkça bir daireye evrilmesi başkalaşımı ve fani dünyadan  ruhani aleme geçişi tasvir ediyormuş. Yapıyı kurgularken dayanılan kozmolojik temel de Corbusier’in takımyıldızını betimleyen pencere düzeninde ve güneşe doğru eğimlenen çatıda betimlenmiş. Saint-Pierre Kilisesi’yle Corbusier mütevazı bir ölçekte ruhsal zenginliği kuracak bütüncül bir düzen yaratmış. Mimarın kendi cümleleleyile Saint-Pierre Kilisesi “kalbin ferah hissedebilmesi için geniş, dua etmeye gelenlerin nefes alabilmesi için yüksek” bir yapı.

©Richard Weil

Corbusier’in ölümünden sonra (1965) yarım kalan yapının ilk taşı 1970 yılında konuluyor. Bundan sonra 1973’e kadar da inşası devam etmiş, fakat ep bir ilerleme sağlanamamış. Bunun üzerine kilise 1978’de tamamen terk edilmiş. Bu ana kadar yapının biten yerleri 1996 yılında kültürel miras listesine alınmış. Firminy için aslında bir hayli önemli olan Saint-Pierre Kilisesi’ni tamamlamak üzere alınan kararın tarihi de 2000 yılına dayanıyor. Bu zaman kadar bir hayli yıpranan yapının tamamlanması için tasarımda Corbusier ile beraber çalışan Jose Oubrerie yetkili olmuş. Corbuier’in tasarımı konusunda bir hayli titizlikle çalışan Oubrerie önderliğinde yapı ancak 2006 yılında tamamlanabilmiş -mimarın ölümünden tam 41 yıl sonra.

©Richard Weil

“Planları ve detayları Le Corbusier’in tasarımına olabildiğince yakın tuttuk” diyor Yvan Mettaud (bölgedeki anıt koruma işlerinden sorumlu yetkili). Kilisede yapılan değişiklikler yalnızca yeni yapı düzenlemeleriyle meydana gelen kısıtlamalar nedeniyle gerçekleşmiş. Bunlar acil çıkışlar, rampalar ve engelli erişimleri sağlanması gibi noktalar. “Saint-Pierre Kilisesi, Le Corbusier’in işlerini yansıtan bir çeşit külliyat.” Yvan Mettaud.

The post Firminy Saint-Pierre Kilisesi appeared first on Arkitektuel.

Jordan Grabuloski ve Iskra Grabuloska tarafından tasarlanan Makedonium, Makedonya’da bulunan bir özgürlük anıtı. Bir diğer adı Ilinden olan Makedonium, Osmanlı Devleti’ne karşı gerçekleştirilen Ilinden Ayaklanması’nın 71. senesinde, 1974 yılında inşa edilmiş. Ayaklanma sırasında hayatını kaybeden askerlerin anısını yaşatan yapı aynı zamanda Makedonya için oldukça önemli bir bağımsızlık ve birlik sembolü.

Krusevo şehrinde bulunan Makedonium’un Makedonya halkı için önemi çok büyük. Anıtın yapımına, Ilinden Ayaklanması’nın 70. senesinde ve Makedonya’nın II. Dünya Savaşı’nın ardından gerçekleştirdiği ulusal anti-faşist direnişin 30. senesinde başlanmış. Anıtın içinde Krusevo Cumhuriyeti’nin başkanı Nikola Karev’in mezarı bulunuyor.

Kırılmış Zincirler Anıtı

Makedonium, tarihi öneminin yanı sıra mimari olarak da el üzerinde tutulan bir eser. 1974 yılında tamamlanan yapı, Makedonya’nın o zamanlardaki ender modern mimari tasarımlarından bir tanesi. Krusevo şehrine yukarıdan bakan bir konumda bulunan anıt için Makedonya’nın kalbi benzetmesi yapılıyor.

Anıtın formu oldukça dikkat çekici. Küresel bir hacimden farklı açılarda dışarı doğru uzayan 10 geniş tepe penceresi anıtın genel şeklini tanımlıyor. Anıtın kubbesinin üzerinde dört tane pencere bulunuyor ve dört farklı yönde bulunan bu pencereler Sliva Anıtı, Bear taşı ve Pelagonija gibi şehirdeki Ilinden Ayaklanması ile alakalı önemli noktalara bakıyor.

Amfitiyatro

Makedonium, 16 hektarlık geniş bir arazi üzerinde bulunuyor. Anıtın girişinde ziyaretçileri, ‘Kırılmış Zincirler’ adı verilen, verilen savaşlar sonucunda kazanılan bağımsızlığı temsil eden bir başka anıt karşılıyor. Bu anıtın hemen yanında iserenkli mozaik taşlar ile süslenmiş bir amfitiyatro ve Ilinden Ayaklanması’nda şehit olan askerlerin isimlerinin işlendiği bir kript bulunuyor. Ziyaretçiler buradan bir rampa ile ana yapıya ulaşıyor. Bu rampanın varlığı Makedonium’un anıtsal hissini arttıran bir mimari unsur.

Anıtın içi ve vitraylar

Makedonium’un içine yapının dışında da tercih edilen beyaz duvarlar karakter kazandırıyor. Kurgulanan tamamen beyaz kompozisyon, kilise vitraylarında olduğu gibi boyanan kubbe üzerindeki camların daha fazla göze çarpmasını sağlıyor.

The post Makedonium appeared first on Arkitektuel.

Colonia Güell, Katalan mimari Antoni Gaudi’nin Sagrada Familia gibi tamamlayamadığı bir başka eseri. Colonia Güell aslında Barselona’nın 20 kilometre dışında bulunan eski bir işçi kasabası. Yıllarca bir banliyö yerleşkesinden öteye gidemeyen kasaba, 20. yüzyılın başlarında büyük bir hızla gelişiyor. Bu gelişmenin bir sonucu olarak dönemin kraliyet ailesi üyesi Eusebi Güell, Antoni Gaudi’yi bu büyüyen kasabaya bir kilise inşa etmesi için görevlendiriyor.

© Samuel Ludwig

Colonia Güell’in tasarımına 1898 yılında başlanıyor. Yaşanan ekonomik sıkıntılar sonucunda kilisenin yapımına ayrılan para bitiyor ve 1915 yılında inşaat duruyor. Kilisenin yalnızca kript (crypt) adı verilen mahzen mezar kısmı tamamlanabiliyor. Buna rağmen Gaudi’nin bu eseri UNESCO tarafından Dünya Miras Listesi’ne alınıyor.

Kesit

Her ne kadar tamamlanamamış olsa da Colonia Güell’in Gaudi için değeri çok büyük. Çünkü Gaudi, 1898 yılında başladığı bu projede, daha sonra Sagrada Familia’da kullanacağı pek çok tekniği ve arkitektonik detayı denemiş.

Yapının mimari dilini domine eden tuğla ve mozaik, alışılmış tekniklerin dışında kullanılmış. Gaudi’nin kilise için öngördüğü form da geleneksel kilise mimarisinin çok uzağında. Malzemeler arasındaki geçişler, iç ve dış mekânsal özellikler en ince detayına kadar titizlikle işlenmiş. Mekanın içine giren ışık miktarı da Gaudi’nin göz önünde bulundurduğu bir başka etken.

© Samuel Ludwig

Yapıya uzaktan yaklaşıldığında tek bir düz yüzey göze çarpıyor: kriptin çatısı. Kriptin çatısının üzerine inşa edilmesi planlanan kilisenin kat planı çizilmiş. Çatının düz bir yüzey olması, altında sakladığı hacmin akışkan ve kıvrımlı özelliğini göz önüne çıkarıyor. Kriptin içerisindeki mekânsal hareketlilik ile Colonia Güell’in bulunduğu bölgenin topoğrafik özellikleri uyum içinde. Bu nedenle Colonia Güell, doğa ile oldukça çarpıcı bir ilişki içerisinde.

Plan

Kilise, 2002 yılında İspanyol mimar Antonio González Moreno tarafından restore edilmiş. Kilisenin restorasyonu birçok kişi tarafından sertçe eleştirilmiş ve Moreno Gaudi’nin işlerini anlamamakla suçlanmış.

Antoni Gaudi’nin Barselona’daki diğer eserleri Park Güell, La Sagrada Familia ve Casa Mila‘yı buradan okumanızı öneririz.

The post Colonia Güell appeared first on Arkitektuel.

La Tourette Manastırı (Sainte Marie de La Tourette), Le Corbusier’nin Avrupa’da yaptığı son eser olarak biliniyor. Fransa’nın Lyon şehrinde bulunan manastır, sessizlik orucunda bulunan 100 keşişin konaklaması amacıyla tasarlanmış. Papaz Marie-Alan Couturier’e göre La Tourette’in görevi ‘yüz vücut ve kalp için sessiz bir yuva yaratmak’. Keşişlerin günlük yaşamlarına uygun olacak şekilde düşünülen yapının içinde 100 hücre, bir ortak kütüphane, revaklı bir çatı bahçesi, bir kilise ve derslikler bulunuyor.

© Samuel Ludwig

Yapıda, Le Corbusier’nin alışılagelmiş 5 mimari prensibinin tamamını görmek mümkün. Birinci katın kolonlar ile bir üst kata taşınması ilkesi olarak tanımlayabileceğimiz pilotis, yapıda bu beşliden en belirgin olanı.  Avlu duvarların iç kısmına yerleştirilmiş kolonlar sayesinde yapının iç cephesine uzun şerit pencereler yerleştirilebilmiş. Yürünebilir ve yeşil çatı, mimari bir promenat. La Tourette bu bağlamda işlevleri tamamen farklı olsa da Villa Savoye ile ortak özellikler taşıyor.

© Fernando Schapochnik

Proje alanı, Le Corbusier tarafından özel olarak seçilmiş. Eğimli bir etek üzerinde bulunan arazinin geniş bir manzaraya açılması, burayı özel kılıyor. Manastırdaki 100 hücrenin her biri manzaraya bakan bir balkona sahip ve ortak olanların üzerinde konumlanmış.  Dikdörtgensel forma sahip kütle betonarme taşıyıcı elemanlara sahip ve yapının dört cephesinin üçünde inişli çıkışlı cam yüzeyler mevcut.

La Tourette Manastırı – Le Corbusier plan

Manastır, merkezi bir avlunun etrafını saran U şeklindeki bir kütle. Avlunun dışarısı ile bağlantısı, ucuna yerleştirilen şapel ile kesilmiş. Le Corbusier’nin amacı, manastırın içinde yaşayacak keşişlere en çok ihtiyaçları olan iki şeyi vermesi: sessizlik ve huzur. Bu nedenle yapı mimari olarak gösterişli bir yapıya sahip değil. Manastır içerisinde kullanıcılarına sunduğu hayat ile yaşayan bir yapı.

Yapıya karakterini iç mekanlar veriyor. Yemekhane gibi ortak alanlarda döşemeden tavana uzanan cam kaplama, vadi manzarası ile herkesin kullandığı mekanları daha yaşanılır kılıyor. Pencerelerin dikey beton tirizleri ve yatay elemanlar Le Corbusier’nin Modulor ölçülerine göre düzenli olmayan aralıklarla yerleştirilmiş.

© Fernando Schapochnik

Manastırın içinde, güçlü ışık ve renk kullanımı ile ruhani bir hava kazandırılmış beton bir kutu bulunuyor. Yapının cephelerinde bulunan 5 farklı tipteki açıklıktan içeri giren güneş ışığı sayesinde manastır farklı bir karaktere bürünüyor. Ayrıca bu açıklıklarda kullanılan farklı renkler manastırın içine canlılık katıyor.

© Fernando Schapochnik

La Tourette, Le Corbusier’nin amacını genel olarak gerçekleştirdiği bir eser olsa da, yapı bazı noktalarda eleştiriye maruz kalmış. Bazı hücrelerin büyüklüğü, odaların ses geçirmezliği ve yapının genel akustiği kullanıcılar tarafından sorgulanan mimari unsurlar. Bu anıtsal yapının bakımı da pek kolay değil. Manastırda betonun yer yer çatlaması, tehlikeli bir şekilde yerleştirilmiş elektrik tesisatı ve kusurlu yalıtım sorunları var.

© Samuel Ludwig

Manastırın en önemli mimari deneyimlerinden birini kilise girişe inen rampa sunuyor. Ritmik fakat düzensiz açıklıklar ile çevrelenmiş oldukça ciddi beton koridor, manastırın renkli iç mekanlarına doğru yönelen soğuk bir metal duvara çıkıyor. Bu yolculukta manastırın resmi ve ciddi karakteri ile iç mekanın sıcaklığı güzel bir tezat oluşturmakta.

© Samuel Ludwig

La Tourette, kırk yılı aşkın bir süredir kullanıcılarını, ziyaretçileri, mimarlar ve öğrencileri ağırlayan bir yapı. Günümüzde manastır, farklı disiplinlerden binlerce insanın buluşma noktası.

The post La Tourette Manastırı appeared first on Arkitektuel.

© Bookmundi

La Sagrada Familia için Antoni Gaudi’nin adanmış hayatının umudu desek yanlış olmaz. Ezber bozan cinsten bir yapı bu. Neo-gotik ve Art Nouveau tarzıyla Gaudi tarafından yapımına başlanıyor ve ölümüyle yarım kalıyor. Tam adı Templo Expiatorio de la Sagrada Familia (Kutsal Aile Kefaret Tapınağı) olan yapı, La Sagrada Familia (Kutsal Aile) Katedrali olarak biliniyor. Aslında yapıyı mimari olarak, cephelerindeki dinsel mesajları, yapımına halen daha devam edilmesini, yapımına devam edilmesinin doğruluğunu veya yanlışlığını, Gaudi hayatta olsaydı böyle mi olurdu gibi konularla detaylı olarak incelemek gerekiyor. Bu makalede La Sagrada Familia’yı anlayabilmek adına bunları da parça parça ele almaya çalıştım.

© Flickr user Sam Valadi

Bu kilisenin yerinde 1882’de Lozanzo’nun başladığı Neogotik bir yapı yükselecekti. Lozanzo, kendini görevlendiren San Jose Dindarları Birliği’nin başkanı ile fikir ayrılığı yaşayınca proje için o dönemin modern mimarinin öncülerinden Antoni Gaudí seçildi. Yüzlerce yıl sürecek yapım sürecini öngörmüştür bilinmez fakat Gaudi, yaşadığı sürede 43 yılını La Sagrada Familia tasarımına adadı. İlk olarak otlak bir arazide başlayan yapının ve o dönemi simgeleyen mimari tasarıma sahip bu yapının farklı bir mimari bağlamda, zamanda tamamlanıyor olması da projeyi ilginç kılan başka bir unsur. Sonuç olarak aradan 135 yıl geçmiş fakat daha yarısı dahi bitmemiş bir yapıdan bahsediyoruz. Bunun sebebi sürecin birçok kez kesintiye uğraması. Önce 1926’da Gaudi’nin ölümü ve o dönemde iç savaş çıkması nedeniyle, daha sonra II. Dünya Savaşı’yla ikinci darbe vuruluyor. Yapının inşasının yavaşlaması bir yana, Gaudi’nin eskizleri de, orijinal çizim ve modeller büyük hasar görmüş bu süreçte. 

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

Sonuç olarak hayatının büyük kısmında buna emek vermiş bir mimar ve çizdiği modeller yok oluyor. İleride devam edecek olan inşası için görev alacak mimarlar açısından büyük bir problem niteliğinde: Gaudi’nin aslında ne istediğini tam olarak bilememek. Yapı zaten yavaş yavaş ilerlerken bir de üstüne savaş çıkması ile büyük hasarlar alıyor. İnşası devam ederken restorasyon çalışmalarına da başlanıyor La Sagrada Familia’nın.

Yapının uzun sürmesinde bir başka etken tabiki Gaudi mimarisi. Yapının tamamlanması için kurulan ekibin baş mimarı Mark Burry, bu yapıyı tanımlarken “kentin içinde devasa bir heykel” olarak tanımlıyor. Gaudi eserlerinde bu heykelciliği ayrı bir yere koyabiliriz. İnanılmaz detay barındıran yapı ince ince, ilmek ilmek işlenerek yapımına devam ediliyor.

© KolbyTthe Texican

Gaudi’nin ölümüyle de çeşitli kesimlerden eleştiriye maruz kalındı. Salvador Dali: “Projeyi sanatçısı olmadan devam ettirmeyi düşünmek bile ihanettir, bırakın kentin ortasında çürüyen bir diş gibi kalsın.” diyor örneğin. Tahminler üzerinden yürüyen tamamlama projesinin destekçilerine karşılık yapının mimari üslup ve tasarım anlamında çok şey yitirdiğini savunanlar oldu. Örneğin Gaudi’nin kilisede taş kullanma arzusuna karşılık tamamlama projesinde betonun kullanılması mimarın fikirlerine saygısızlık olarak yorumlandı. Kentin MoMa direktörü Daniel Giralt ise: “Gaudi ruhunu taklit etmek imkansız.” diyerek inşaatın sonlandırılarak Gaudi’nin çalışmasının korunması gerektiğini söylüyordu. Buna karşılık bir mimari yapıya resim muamelesi yapılamayacağı, mimarı kutsallaştırmak için değil ama projeye saygı göstermek için kilisenin tamamlanması gerektiğini savunanlar da oldu.

© Renate Dodell

Peki hikayesinden ötürü mimari özelliklerine giremediğimiz La Sagrada Familia nasıl tasarlandı? “Geleceğin mimarları doğayı taklit edecekler.” diyor Gaudi. Bu sözünü eserlerinde yaşatan Gaudi, bunu La Sagrada Familia’da da gösteriyor bize. İç yapısını ayakta tutan kolonlar dallanıp budaklanan ağaçlar şeklinde tasarlanmış. Bu şekilde yapının içine girildiğinde ormanda dolaşma hissi uyandırması amaçlanmış.

Gaudi o kadar ince düşünüyor ki. Yaptığı, çizdiği her çizginin bir anlamı var kilisede. La Sagrada Familia’da hiçbir duvar dik; hiçbir kolon düz değil. Kafanızı nereye çevirirseniz çevirin bir devinim hakim. İç mekanda bu hareketliliğe seramik, mozaik ve çeşitli taşlar eklenirken katedralin cephelerini dolduran yüzeyde ince ince işlenmiş ilahi figürler hep bir şeyleri kaçırıyorsunuz hissi yaratıyor.

Zemin Kat Plan

Katedralde Gaudi’nin, yapının ilk mimarı del Villar’ın haç şeklindeki plan şemasını koruduğunu görüyoruz. Bu Gotik katedrallerde tipik bir özellik olarak karşımıza çıkan plan şeması, La Sagrada Familia’da birkaç önemli noktayla ayrışıyor diğerlerinden. En önemlisi Gaudi açılı kolonlar ve hiperboloit tonozlar ile oluşturuduğu sistem ve bu sistemle payandaya ihtiyaç duymayan taşıyıcı tasarımı. Yapının dışındaki bir elemanın desteğine gerek kalmadan yatay yükler kilisenin içindeki kolonlarla aktarılıyor bu sistem sayesinde. La Sagrada Familia 3 boyutlu formalara -hiperboloit, parabol, spiral, konik- sahip yüzeyleri kullanıyor. Bu karmaşık şekiller daha ince ve dahay sağlam bir taşıyıcının oluşturulmasını sağlamış. Aynı zamanda kilisenin akustik ve ışık kalitesini de bir hayli arttırıyor.

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

Gaudi, kiliseyi üç farklı cephe olarak tasarlamıştır. Doğuda İsa’nın doğumuna adanan Nativity (Doğuş); batıda İsa’nın çarmıha gerilişini simgeleyen Passion (Tutku) ve güneyde tamamlanmamış Glory (İhtişam) isimli üç cephe. Tanrıya giden yolu temsil eden Glory cephesinin inşası halen devam etmekte. Yapımına başlanan ilk bölüm Nativity Facade. İnşaatını birebir Gaudi’nin kontrol ettiği ve İsa’nın doğumuna referans veren birçok detayı barındıran bu cephe,1894-1930 yılları arasında tamamlandı.

Passion Facade ise ilk cephedeki dekoratif yoğunluğa karşılık oldukça sade bir tasarıma sahip. İsa’nın tutkusuna, çarmıha gerilişinde çektiği acıya atıfta bulunan bu cephenin inşaatı ise 1954’te başladı. En büyük ve etkili cephe olan Glory Facade inşasına ise 2002’de başlandı. İsa’nın kutsal görkemine ve insanlığın Tanrı’ya yükselişine referans veren öğelerle dolu bu cephe için Gaudi’nin 1936’da hazırladığı bir modelden faydalanılıyor.

© John Kennan

Tasarımı için Gaudi alçı maketler kullanmış. Ortada 45 metre yükselen nefin bile 1/10 maketini yapmış -yaklaşık 5 metre yükseliğinde ve 2 metre genişliğinde bir maket. Gaudi, aynı zamanda kilisenin çatısından asılmış limon kirişler ve ağırlıklarla oluşturulmuş bir sistem de icat ediyor. Passion Facade kısmında bulunan bu sistem de germe sistemi hatırlatıyor fakat gelen yüklerin basıncına göre oluşturulmuş. Kilisenin yüksek, görkemli, çeşitli renklerde granitt ayaklarıyla ve yeşil-altın Venedik camıyla kaplanmış kemerleriyle orman hissi verilmiş orta nefinde gözlemlenebiliyor.

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

La Sagrada Familia’nın toplam 18 adet çan kulesi bulunur -bu kulelerden en uzunu bittiğinde 170 metre olacak. Bunların 12 tanesi İsa’nın 12 havarisini simgelemektedir. 4 çan kulesi ise İsa’nın etrafındaki 4 adet İncil yazarını, geriye kalan en büyük kule ise İsa’yı simgeler. En büyük kuleden biraz küçük olan ikinci büyük kule ise Meryem’i simgeler. Kulelerin üzerinde birçok şekiller ve semboller vardır.

Bu şekil ve resimlerle İsa’nın doğumu, yaşamı ve çilesi anlatılmaktadır. Gaudi; bahsettiğimiz bu dev kulelerin Barselona’ya gelecek olan turistler için mükemmel bir karşılama olacağını belirtmiş. Kulelerin tepesinde bulunan muhteşem süslemelerin cennet ile yeryüzü arasında bir bağlantı sağlarmış gibi göründüğünü de ifade etmiştir.

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

Gaudi’nin ölümü sonrasında farklı sanat dalları arasındaki profesyonellerin hala daha yürüttüğü ve günümüz teknolojileriyle hızlandırılan yapının inşasının bitiş yılı 2026 olarak öngörülüyor. Bittiğinde, Gaudi’nin hayalinin kaçta kaçı gerçekleşti bilinmez ama onca bilinmezliklere rağmen geçmiş, şimdi ve gelecekte Avrupa’nın en saygın dini merkezlerinden biri olduğu kesin.

The post La Sagrada Familia appeared first on Arkitektuel.

© Art Now and Then

© Mike Koospen

Kutsal Haç Şapeli’nin en ilgi çekici yanlarından biri Arizona çöllerinden sembolik bir kırmızı kayayı esas alan tasarımı. Yapı, bu kayayı temeli olarak kullanıyor. Bu kayadan yükselerek de tüm bu çöle yayılan eşsiz bir manzara sunuyor. Böylece bulunduğu yerde alana üstün gelen spiritüel bir etki yaratıyor. Görsel olarak çöl topoğrafyasına bir çeşit aykırılık kazandırırken çölü esas alan ve ona uyan tonlarıyla ruhsal bir deneyime hazırlıyor ziyaretçisini. Bu spiritüel etki, kilisenin duvarları içinde de esas alınmış elbette.

© Loredana Sava

Şapelin tasarımı aslen zamanında Frank Lloyd Wright’ın öğrencisi olan heykeltraş Marguerite Brunswig Staude’den ilham alınarak yapılmış. Staude daha sonra projenin mimarı Richard Hein ve August K. Strotz ile çalışarak ortaya bu dikkate değer, örnek, ödüllü yapıyı çıkarmış.

Heykeltraş Marguerite Brunswig Staude tasarımı hakkında: “Katolik kilise olarak hizmet verse de Kutsal Haç Şapeli, bir sanat eseri olarak evrensel bir cazibeye sahip. Kapıları herkese her zaman açık olacak. Mezhep gözetmeden, Tanrı’nın insanlarla buluştuğu bir heykel olarak yer alacak.”

© Wikimedia Commons

Direkt olarak çöldeki bir tanıktepenin üzerine inşa edilmiş Kutsal Haç Şapeli. Kayaya uzanan temeli sembolik olarak Katolik inanışın temellerinin sağlamlığını vurguluyor. Kilise bu yanıyla da oldukça ilgin bir yaklaşıma sahip. Bunun dışında şapelde dikkat çeken bir başka öge boylu boyunca uzanan ve yapıya adını vermiş olan uzun haç şekli. Bu haç hem kilisenin önünü tamamen vadiye açan devasa pencereleri taşıyor hem de bu büyük camlarla kilisenin göze çarpan başka bir karakteristik özelliğini oluşturuyor.

© TrekEarth

Heykeltraş ve ressam Marguerite Brunswig Staude ilk olarak kilisenin Avrupa’da inşa edilmesini öngörmüş. Uygun bir arazi arayışına başlayan heykeltraş, Sedona’daki bu sırtı keşfedince kilisenin burda yapılması gerektiği kararlaştırılmış. Yaklaşık 60 yıl önce inşa edilmiş bir yapı olmasına rağmen oldukça modern bir tasarıma sahip şapel, temiz, tanımlı köşeleri ve düzenli formuyla çevresini ve cephesindeki geniş haçı vurguluyan bir yapı.

© Loredana Sava

Kutsal Haç Şapeli, ikiz iki tepenin (Twin Buttes) arasında bulunuyor. Bu nedenle yalnızca Sedona’dan geçen ana yoldan ulaşıma sahip. Bunun dışında ulaşım için özel bir şey düşünülmemiş kilisede. Bunun sebebi yapının yalnızca manevi deneyime yönelik bir mekan olması.

Kilisenin iç tasarımı da oldukça basit. Yalnızca birkaç kilise sırası ve mihrabı bulunuyor. İç mekanda da dikkatin bu spiritüel deneyimden başka yere çekilmemesi amaçlanmış. Büyük camlar ve devasa haç da bu mekanı ve deneyimi vurgulayan bir öge olarak düşünülmüş.

© Mike Koospen

Yapımından bir yıl sonra, 1957’de kilise Amerikan Mimarlar Enstitüsü Onur Ödülü’ne (American Institute of Architects an Award of Honor) layık görülmüş. Aynı zamanda 2007’de Arizona’nın İnsan Yapımı 7 Harikası’ndan (Seven Man-Made Wonders of Arizona) biri olarak nitelendirilmiş Kutsal Haç Şapeli.

Kaynak: Megan Sveiven. “AD Classics: Chapel of the Holy Cross / Richard Hein” 27 Nisan 2011. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/131125/ad-classics-chapel-of-the-holy-cross-richard-hein/>

The post Kutsal Haç Şapeli appeared first on Arkitektuel.

Wotruba Kilisesi (Wotruba Church), Viyana’nın dışında Mauer isimli şehirde bulunan heykeltraş Frtiz Wotruba en başarılı eserlerinden biri. 1970’lerde yapımına başlanan kilise, Frtiz Wotruba’nın ölümünden sonra (1975) mimar Fritz G. Mayr tarafından tamamlanmış. Kilise, mimarlık ve sanatın sınırlarıyla oynayan, düzensizliğiyle eşsiz, brutalist bir eser.

© Denis Esakov

Fritz Wotruba’nın kilden yapılmış maketini içinde gezinebilen beton bir heykele dönüştürüyor Fritz G. Mayr. Yapının hikayesi asıl ilginç olan kısım. 1907’de doğmuş, kötü bir ortamda büyüyen 8 kardeşin en küçüğü Wotruba. Sanat, onun için zamanla psikolojik bir tür kaçış. II. Dünya Savaşı sırasında ise bu kaçışı gerçeğe dönüştürüyor ve Avusturya’dan İsviçre’ye gidiyor. Burada sanatına yoğunlaşan Wotruba, Avusturya’nın en çok tanınan heykeltraşı haline geliyor yavaş yavaş.

© Denis Esakov

Kariyerinin en zirve noktası ise ‘peyzaj, mimarlık ve şehirle mükemmel birliktelik kuran’ bir heykel hayali. Wotruba Kilisesi’ni şekillendiren bu hayal, oldukça ilgi gören bir eser haline geliyor ve heykelin yapılması için Wotruba’ya danışılıyor. Heykelin, hem dini hem de sanatsal olarak çok güçlü bir ifadeye sahip olacağı düşüncesi, aynı dönemde Nazi vb. baskılarla gitgide Tanrı düşüncesinden uzaklaşan Avrupa’da etkili olacak bir ifade umudu ile.

© Denis Esakov

Wotruba Kilisesi, mimarlıktan çok bir tür sanat eseri. Kilise, sanatsal yaklaşımın mimari pratiği nasıl şekillendirebileceğini gösteren en önemli örneklerden. Mimarlıkta alışılmadık şekilde kilise, arazisi belli olmadan tasarlanmış.

Daha sonra Viyana’ya bakan ve yemyeşil peyzajına, dingin yapısına tezatlık yaratacağı bir alana konumlandırılmış. Bu tezatlığın sebebi, belirli bir kütle organizasyonu ve simetriye bağlı kalmayan eserin oldukça dinamik hatta kaotik bir kompozisyon oluşturması.

© Denis Esakov

Tasarım hiçbir şekilde belirli bir düzene oturtulmamış. 152 beton blok rastgele birbirini tutan, kaldıran şekilde yerleştirilmiş. Yalnızca kilisenin ön cephesinin nerede olacağına dair bir ipucu içeren düzeninde Wotruba Kilisesi, mimarinin bir tür soyut yorumu olarak değerlendirilen bir sanat eseri. Bunun dışında hangi hacmin nerede olacağını belirleyebilmede tek yardımcı öge açıklıklar. Beton bloklar arasında gün boyu değişen desenler yaratan bir eleman olarak ele alınan doğal ışığın alınmasını sağlayan belirleyiciler bu açıklıklar.

© Denis Esakov

Kilise tasarımı için Wotruba: ‘’Eğer yapımı başarılı olursa Wotruba Kilisesi, dinamiğin ve dramanın büyüklerinden biri olacak. Asimetrik blokların düzenlenişinin yarattığı görünür kaos, en sonunda uyumlu bir birliktelik sonucunu vermeli. ‘’. Fritz G. Mayr da bu sonuç için heykeltraşın ölümünden sonra yapıma devam edilmesini sağlıyor. Sonuç olarak kilise, 1976 yılında tamamlanıyor.

© Denis Esakov

Wotruba Kilisesi, mimar ve sanatçı işbirliğinin yalnızca bir örneği. Sanatsal yaklaşımın mimariyi nasıl değiştirebileceğine dair en güçlü örneklerden bir tanesi. Kilise, yaratıcı ve rasyonel iki farklı yaklaşımın ortaya fonksiyonel hem de güzel bir ürün çıkarabileceği düşüncesini güçlendiriyor.

Kaynak: Lindsey Leardi. “The Bizarre Brutalist Church that Is More Art than Architecture” 13 Şubat 2018. ArchDaily.  <https://www.archdaily.com/886994/the-bizarre-brutalist-church-that-is-more-art-than-architecture/>

The post Wotruba Kilisesi appeared first on Arkitektuel.

Su Üzerindeki Kilise (Church on the Water), Tadao Ando (Pritzker, 1995) tarafından tasarlanmış. Yapımı 1988’de tamamlanmış olan kilise,  Japonya Tomamu’da bulunuyor. Su Üzerinde Kilise, Tadao Ando’nun mimarlıkla ilgili felsefesini yansıttığı, yapının içini, dışını doğasıyla birlikte kurguladığı ilgi çekici örneklerden yalnızca biri.

© The Pritzker Architecture Prize

Su Üzerindeki Kilise, küçük bir nehrin yanında hafif eğimli, kayın ağaçlarıyla çevrili açık bir alanda bulunuyor Tomamu’da. Kilise, batıda tepeler ve ağaçlarla çevirili. Doğusunda da bir otelle sınırlanan kilise, önünde bu nehirden oluşmuş, nehrin devamı olan küçük bir göle yönelmiş durumda. Kiliseyle otel arasında da bu iki yapıyı ayrımak için güney ve doğu yönlerinde ilerleyen L şeklinde bir duvar kurgulamış Tadao Ando. Bu uzun duvar da gölün kenarıyla sınırlandırılmış.

© The Architects Newpaper

Bulunduğu arazinin doğasını tasarımda kullanmayı amaçlayan Su Üzerinde Kilise, birbiri üstüne binen iki büyük küpten oluşturulmuş. Bir diğerinden daha büyük olan küp, şapelin bulunduğu kısım. Burası, diğer kendinden daha küçük küpte bulunan giriş alanında kullanıcılarını yarı dairesel, spiral bir merdivenle karşılıyor ve şapele yönlendiriyor.

Su Üzerindeki Kilise’ye ziyaretçiler cam ve çelik olarak tasarlanmış kübün  içinden geçerek giriyor. Burası yapının en kuzeyindeki alan. İçeride tam dört tane büyük beton haç var. Beton haçlar ziyaretçinin dikkatini çeken ögeler olarak düşünülmüş. Haça yönelen bakışlar buradan daha sonra diğer haçlara ve en son ziyaretçileri aşağıdaki kübe, şapele götürecek karanlık spiral merdivene yönlendiriyor. Bir nevi görsel bir rota oluşturuyor Su Üzerindeki Kilise’ye ilk girişte.

© Ji Young Lee

Girişteki kübün transparan tasarımının nedeni, kiliseye gelenleri şapeli kısmının önündeki göl, etrafı saran tepeler ve ağaçların eşsiz manzarasıyla karşılaştırmak. Bunun yanında şapeli oluşturan küp de tamamen bu doğaya açılıyor. Burası da üç masif duvar ve bir tamamen açık duvar ile kurgulanmış. Ziyaretçiler şapele girdiği anda geniş bir açıklıkla karşılaşıyor ve burada bütün bu eşsiz manzarayı şapelin içinden, masif duvarlarla çervelenmiş şekilde izleyebiliyor. Görünüşte sınırsız olan doğa ile kilisenin ziyaretçileri birleştiriyor. Suyun tam ortasındaki çelik haç da bir fotoğraf gibi çerçeveleniyor manzara ve baton duvarlarla.

Eskiz © Melisa Marina

Ando Su Üzerindeki Kilise’de alışılmadık ritualistik ve dolambaçlı giriş ve kiliseyi arkasındaki yapılardan ayıran, koruyan L şeklindeki beton duvar ile kutsal bir mekan yaratma isteğini başarıyor. Tadao Ando, mekanın içindeki kullanıcı deneyimini de doğayla şekillendiriyor, daoğayla destekliyor. Bu da yapıya özgün ve yoğun atmosferli bir karakter sağlıyor. Özellikle kış aylarında etraf tamamen karla kaplı iken.

© The World Architecture Map

‘’Bir yere yeni bri şeyi basit bir şekilde koyamazsınız. Etrafınızda gördüklerinizi bu mekanın içine almak durumundasınız. Arazide ne bulunuyorsa yapınıza katıp, doğadan aldığınız bilgiyi, doğada gördüğünüzü yapınızdaki çağdaş, modern düşünme ile yorumlamalsınız.’’ Ando’nun bu felsefesi Su Üzerindeki Kilise’de oldukça görünür ve doğaya kattığı anlam, doğayı dikkate alınışı ile ve yapıyı doğayla tasarlıyışıyla da oldukça değer verilen bir eser.

The post Su Üzerindeki Kilise appeared first on Arkitektuel.

Mimar: Peter Zumthor

Yer: Sumvitg, İsviçre

Yapım yılı: 1988

Saint Benedict Şapeli, mimarlığın felsefesine yönelen birçok fikriyle ve bunu yapılarına taşıyan tarzıyla ünlenmiş Peter Zumthor (Pritzker, 1988) imzalı küçük bir şapel yapısı. Graubünden’in Sumvitg adlı köyündeki şapel, Zumthor’un çoğu yapısındaki tarzıyla, ‘sadeliğiyle güzelliği amaçlayan’ bir yapı.

© Felipe Camus

Gösterişsiz dış görünümüyle Saint Benedict Şapeli, oldukça küçük ölçekli bir yapı. Bunun arkasında Zumthor’un insan ölçeğinden uzaklaşmayan bir yapı tasarlama düşüncesi var. İçeride de yine bu sadeliğin devam ettiğini görmek mümkün. Burada da yine mütevazı bir atmosfer sunulmuş Saint Benedict Şapeli’nin işçilik harikası iç mekanıyla.

© Felipe Camus

Proje, ilk olarak bir çığ esnasında önceden var olan barok şapelin yıkılmasıyla ortaya çıkmış. Saint Benedict Şapeli de tam bu alana yerleşiyor; köye yeni bir şapel sağlamak için. Arazi tam dağ eteğinde bulunuyor. Bu nedenle karşıdaki dağlık alanlara eşsiz bir mazarası var aslında. Çığ gibi doğal afetlerin meydana gelmemesi için de dağın eteğinde bir önlem alınmış: alan ağaçlandırılmış. Manzara bir de şapelin arkasındaki ağaçlık alanla daha da şiirsel hale gelmiş dolayısıyla.

© Felipe Camus

Zumthor Saint Benedict Şapeli’nde modern materyal ve teknikler kullanıyor aslında. Fakat buna rağmen yapıyı, silindirik formuyla, etrafına uyum sağlayan, çevresindeki doğanın bir parçası olan öge haline getiriyor. Yapının küçük ölçekle ve materyal olarak ahşap ile kurgulanışı da tarihi bir Alp dağı köyü olan Sumvitg boyutuna ve geleneksel yapı karakterine uygun olmayı hedefliyor. Bu şekilde bulunduğu alanı tamamen doldurmayı amaçlıyor yapı. Saint Benedict Şapeli, ahşap bir çatı, bunu taşıyan ahşap bir konstrüksiyon, ahşap kiremit kaplama ve yine ahşap makaslarla oluşturulmuş -tıpkı Sumvitg evleri gibi.

Saint Benedict Şapeli’nin çatısı form itibariyle bir tekne gövdesini hatırlatıyor. Bu oldukça ifadeli çatı ve geleneksel ahşap temelli yapı, birbirine bir halka ahşap kolonla bağlanıyor. Oldukça minimal bir çözümle birleştirilen bu iki alanın ortasında da kolonların dıştan gözlemlenebildiği, yapının silindirik gövdesi boyunca devam eden, bir açıklık bırakılmış. Bu açıklık, camlarla kaplanmış. Hem şapelin bitişini süslüyor hem de içeriye etkileyici bir aydınlanma sağlıyor. Aynı zamanda içeride, kiliselerde istenen ruhani havanın yakalanabilmesini sağlıyor.

© Felipe Camus

Böylelikle şapelin içine girildiğinde kullanıcıyı hem form hem görünüm itibariyle oldukça etkileyici, bütünüyle saran bir atmosfer karşılıyor. İçeride oldukça minimal bir tasarım gözüne çarpıyor kullanıcının. Tüm alan aynı karakterde: her yer ahşap ile kurgulanmış. Ahşap kolon, kiriş ve hatta banklarla oluşturulan bir mekan. Aslında burası Zumthor’un mimaride işçiliği ne kadar önemsediğini ve materyale olan titiz , hassas yaklaşımını sergileyen bir mekan olmuş şapelde. ”Tasarıma ilk başladığımda yapıyla ilgili fikirlerim yalnızca materyalleri üzerineydi. Ben mimarlığın buna ilgili olduğuna inanıyorum. Kağıt üstünde veya form ile yaratılan bir eser değil, materyal ve materyal ile yaratılan mekan atmosferi yaratımı ile ilgili.” diyor Peter Zumthor.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Saint Benedict Şapeli / Peter Zumthor appeared first on Arkitektuel.

©Esteban Suarez

2005 yılında kurulmuş Meksika tabanlı bir şirket olan BNKR Arquitectura tarafından tasarlanan şapel, 2011 yılında tamamlanmış. Sunset Şapeli, adını mimarlarının bu kütleye ulaşırken geliştirdiği yaklaşımlar sonucu almış. Betonun etkileyici bir şekilde kullanımıyla dikkat çeken yapı, Meksika’nın Acapulco şehrinde bulunuyor.

©Esteban Suarez

Ekip tasarımını iki noktaya ayırmış: biri iki kişinin en mutlu günü yaşadığı bir evlilik şapeli olmak, diğer ise tam aksine ölenlerin uğurlandığı ve arkalarından yas tutulduğu bir şapel olmak. İki zıt dayanak tasarımlarını şekillendirmiş. Zıtlıklar ekip için mimaride cam/beton, şeffaflık/katılık, uçuk/ağır, klasik oranlar/gözle görülür kaos, hassas/yıkılmaz, gelip geçici/sürekli olarak yorumlanmış. Şapeli oluştururken de ekip bu mimari ögeleri yapılarına entegre ederken zıtlıklarından doğan etkileyici gerilimi olabildiğince yansıtmaya çalışmış.

©Esteban Suarez

Bunun yanında müşterinin isteği şapelin mihrabının güneşin tam önüne denk gelmesi (bu yalnızca yılda iki kere ekinokslarda mümkün olsa da), şapelin arazinin sağladığı olağanüstü vistalardan olabildiğince yararlanması ve bir mahzenmezar. BNKR bu son isteği yaratacakları mekanla tamamen zıtlık oluşturacak bir alan olarak ele almış. Kilisenin asıl kısmında güneş ile daimi bir yenilenme döngüsü, altında ise bu canlılığın son erdiği güneş görmeyen bir anıt mezar.

Sunset Şapeli, içeri güneş ışığı alınması bakımından sorunlarla karşılaşmış. Birincisi etrafında geniş ağaçlar ve gür bitki örtüsünün güneşi engellemesi, ikincisi ise alanda bulunan ve şapele gelecek güneşin önünü tamamen kapan iri bir kaya parçası. Sunset Şapeli yapılırken bu iki engelden kurtulmanın yolu olarak şapeli en az 5 metre yukarı kaldırmak düşünülmüş. Kaya parçaları, araziye kattıkları spiritüel ve çevresel etki nedeniyle kaldırılmamış. Peyzaja saygılı olmak adına da, üst kotta yaratılacak alanın yarısı kadar bir ayak izi olması istenmiş Sunset Şapeli’nde.

©Esteban Suarez

Sonuç olarak ortaya özgün, küçük bir kilise yapısı çıkıyor. İç mekanda beton yapıya yaklaşırken hissedilen ağır his, bant boşluklarla kırılıyor. Betonun işlenmemiş kullanımı aynı zamanda şapelin süssüz, sade bir karakterde olmasını sağlıyor. Sunset Şapeli, hem yarattığı alanın ruhsal etkisi hem eşsiz manzarası hem de masifliğiyle büyüleyici bir dini mekan yartıyor.

©Esteban Suarez

Beton kullanımının oldukça ilginç ve etkileyici bir örneği olarak Sunset Şapel, etrafındaki kayalara benzer bir karatere büründürülmeye çalışılmış; Acapulco tepelerinin üstündeki herhangi bir başka iri kaya parçası olarak.

Kaynak:

“Sunset Chapel / BNKR Arquitectura” 28 Feb 2011. ArchDaily. Accessed 15 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/114761/sunset-chapel-bnkr-arquitectura/> ISSN 0719-8884

The post Sunset Şapeli appeared first on Arkitektuel.